Ο Ακάθιστος Ύμνος- Ιωάννης Μ. Φουντούλης

  Στην επίσημη λειτουργική γλώσσα η ακολουθία αυτή ονομάζεται «Ακάθιστος Ύμνος» ή μονολεκτικά «Ακάθιστος» από την ορθία στάση, που τηρούσαν οι πιστοί καθ΄ όλη τη διάρκεια της ψαλμωδίας της. Έτσι και με τα λόγια και με τη στάση του σώματος εκφράζεται η τιμή, η ιδιαίτερη ευλάβεια, η ευχαριστία προς Εκείνη, προς την οποία απευθύνουμε τους χαιρετισμούς μας.

Είναι δε η ακολουθία αυτή στη σημερινή λειτουργική μας πράξη εντεταγμένη στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του μικρού αποδείπνου. Έτσι γίνεται κάθε Παρασκευή στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες των Νηστειών, ακόμα και την Παρασκευή της Ε' Εβδομάδος, που μετά την τμηματική στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες ψαλμωδία του, ανακεφαλαιώνεται ολόκληρος ο ύμνος.

Στα μοναστήρια, αλλά και στη σημερινή ενοριακή πράξη και παλαιότερα κατά τα διάφορα Τυπικά, έχουμε και άλλα λειτουργικά πλαίσια για την ψαλμωδία του ύμνου: την ακολουθία του όρθρου, του εσπερινού, της παννυχίδος ή μιας ιδιόρρυθμης Θεομητορικής Κωνσταντινουπολιτικής ακολουθίας, την «πρεσβεία». Σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις σ' ένα ορισμένο σημείο της κοινής ακολουθίας γίνεται μια παρεμβολή. Ψάλλεται ο κανών της Θεοτόκου και ολόκληρο ή τμηματικά το κοντάκιο και οι οίκοι του Ακάθιστου. 

Θα παρατρέξωμε το διαφιλονικούμενο, εξ΄ άλλου, θέμα του χρόνου της συντάξεως και του ποιητού του Ακάθιστου. Πολλοί φέρονται ως ποιηταί του: ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο Γεώργιος Πισίδης, οι πατριάρχαι της Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος, Γερμανός ο Α΄, ο Ιερός Φώτιος, ο Γεώργιος Νικομήδειας (Σικελιώτης), ποιηταί που έζησαν από τον Ζ΄ μέχρι τον Θ΄ αιώνα. Η παράδοσις παρουσιάζει μεγάλη αστάθεια και οι νεώτεροι μελετηταί, στηριζόμενοι στις λίγες εσωτερικές ενδείξεις που υπάρχουν στο κείμενο, άλλοι προτιμούν τον ένα και άλλοι τον άλλο από τους φερομένους ως ποιητάς του. Ένα ιστορικό γεγονός, με το οποίο συνεδέθη από την παράδοσι η ψαλμωδία του Ακάθιστου, θα μπορούσε να μας προσανατολίση κάπως στην αναζήτησί μας: Η επί του αυτοκράτορος Ηρακλείου πολιορκία και η θαυμαστή σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως την 8^η  Αυγούστου του έτους 626. Κατά το Συναξάριο μετά την λύσι της πολιορκίας εψάλη ο ύμνος αυτός στον ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών, ως δοξολογία και ευχαριστία για την σωτηρία, που απεδόθη στην θαυματουργική δύναμη της Θεοτόκου, της προστάτιδας της Πόλεως. Πατριάρχης τότε ήτο ο Σέργιος, που πρωτοστάτησε στους αγώνας για την άμυνα. Εύκολο ήταν να θεωρηθη και ποιητής του ύμνου, αν και ούτε ως υμνογράφος μας είναι γνωστός, ούτε και ορθόδοξος ήτο. Εξ΄ άλλου ο ύμνος θα έπρεπε να ήταν παλαιότερος, γιατί αν ήταν γραμμένος για την σωτηρία της Πόλεως δεν θα ήταν δυνατόν παρά ρητώς να κάμνη λόγο γι΄ αυτήν και όχι να αναφέρεται σε άλλα θέματα, όπως θα ιδούμε πιο κάτω. Η ψαλμωδία όμως του Ακάθιστου συνδέεται από τις ιστορικές πηγές και με άλλα παρόμοια γεγονότα: τις πολιορκίες και την σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως επί Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου (673), επί Λέοντος του Ισαύρου (717-718) και επί Μιχαήλ Γ΄ (860).

Όποιος όμως και αν ήταν ο ποιητής και με οποιοδήποτε ιστορικό γεγονός από τα ανωτέρω και αν συνεδέθη πρωταρχικά, ένα είναι το αναμφισβήτητο στοιχείο, που μας δίδουν οι σχετικές πηγές, ότι ο ύμνος εψάλλετο ως ευχαριστήριος ωδή προς την Υπέρμαχο Στρατηγό του Βυζαντινού κράτους κατά τις ευχαριστήριες παννυχίδες που ετελούντο εις ανάμνησιν των ανωτέρω γεγονότων. Κατά την παρατήρησι του συναξαριστού ο ύμνος λέγεται «Ακάθιστος», γιατί τότε κατά την σωτηρία της Πόλεως και έκτοτε μέχρι σήμερα, όταν οι, οίκοι του ύμνου αυτού εψάλλοντο, «ορθοί πάντες» τους ήκουαν εις ένδειξιν ευχαριστίας προς την Θεοτόκο, ενώ στους οίκους των άλλων κοντακίων «εξ έθους» εκάθηντο.

Γιατί όμως ψάλλεται κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή; Οι λύσεις των ανωτέρω πολιορκιών δεν συνέπεσαν κατ΄ αυτήν. Στις 8 Αυγούστου ελύθη η πολιορκία επί Ηρακλείου, τον Σεπτέμβριο η επί Πωγωνάτου, στις 16 Αυγούστου εωρτάζετο η ανάμνησις της σωτηρίας της Πόλεως επί Λέοντος Ισαύρου και στις 18 Ιουνίου ελύθη η πολιορκία επί Μιχαήλ του Γ΄. Με την Μεγάλη Τεσσαρακοστή συνεδέθη προφανώς εξ αιτίας ενός άλλου καθαρώς λειτουργικού λόγου: Μέσα στην περίοδο της Νηστείας εμπίπτει πάντοτε η μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη εορτή, που λόγω του πένθιμου χαρακτήρας της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων και μεθεόρτων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να κάλυψη η ψαλμωδία του Ακάθιστου, τμηματικώς κατά τα απόδειπνα των Παρασκευών και ολόκληρος κατά το Σάββατο της Ε΄ εβδομάδος. Το βράδυ της Παρασκευής ανήκει λειτουργικούς στο Σάββατο, ήμερα που μαζί με την Κυριακή είναι οι μόνες ήμερες των εβδομάδων των Νηστειών, κατά τις οποίες επιτρέπεται ο εορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, και στις όποιες, καθώς είδαμε, μετατίθενται οι εορτές της εβδομάδος. Καθ΄ ωρισμένα Τυπικά ο Ακάθιστος εψάλλετο πέντε ήμερες προ της εορτής του Ευαγγελισμού και κατ΄ άλλα στον όρθρο της ημέρας της εορτής. Ο Ακάθιστος ύμνος είναι το κοντάκιο του Ευαγγελισμού, ο ύμνος της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού.

Όταν ο Ακάθιστος συνεδέθη με τα ιστορικά γεγονότα, που αναφέραμε, τότε συνετέθη νέο ειδικό προοίμιο, γεμάτο δοξολογία και ικεσία, το τόσο γνωστό «Τη ύπερμάχω». Στην Υπέρμαχο Στρατηγό, η πόλις της Θεοτόκου, που λυτρώθηκε χάρι σ΄ αυτήν από τα δεινά, αναγράφει τα νικητήρια και παρακαλεί αυτήν που έχει την ακαταμάχητη δύναμι να την ελευθερώνη από τους ποικίλους κινδύνους για να την δοξολογή κράζοντας το: «Χαίρε, νύμφη ανύμφευτε». Ο ύμνος ψάλλεται και πάλι σε ήχο πλ. δ΄.

«Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,

ως λυτρωθείσα των δεινών, ευχαριστήρια

αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε·

αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,

εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον,

ίνα κράζω σοι·

Χαίρε, νύμφη ανύμφευτε»

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

 πηγή

Ὁ Μεσογαίας Νικόλαος στὴν Ἕλλη Στάη

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.Νικόλαος στην Έλλη Στάη.

ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

Τῌ Λ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΜΑΡΤΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Συγγραφέως τῆς Κλίμακος.
Τῇ Λ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου 

τοῦ Συγγραφέως τῆς Κλίμακος.

Ἐπὶ κλίμαξι κλίμακας πυκνῶς, Πάτερ,
Τὰς σὰς ἀρετὰς θείς, ἔφθασας πόλου μέχρι.
Χαῖρεν Ἰωάννης τριακοστῇ ἐξαναλύων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἰωάδ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ ἐν τῷ Φρέατι.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Ἁγία Εὐβούλη, ἡ μήτηρ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος,

 ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Ἐν οὐρανοῖς σύνεστιν ἀθλητῇ Τέκνῳ,
Ἀθλητομήτωρ καλλίτεκνος Εὐβούλη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἅγιος, Ἰωάννης, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων,

 ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ιωάννης Τάτσης, Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού

πηγή

Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

H Επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με την οποία ζητείται η λήψη μέτρων κατά όσων κληρικών και πιστών αντιδρούν σε όσα γίνονται στο πλαίσιο της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης είναι έγγραφο που φανερώνει πολλά από όσα βασανίζουν το λογισμό των οικουμενιστών. Οι υγιείς αντιδράσεις κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, των συμπροσευχών και της «μεταπατερικής θεολογίας» ενοχλούν το Φανάρι και τούτο γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί, όσο γρήγορα εκείνοι υπολόγιζαν, η πολυπόθητη ενότητα των Χριστιανών όλου του κόσμου, για την οποία εργάζονται πυρετωδώς μέσω των διαλόγων και της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης και η οποία ενότητα είναι, σύμφωνα με την οικουμενιστική ερμηνευτική, επιταγή του Κυρίου...

Έτσι τη μία τους φταίει η «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», την άλλη η δήθεν αμφισβήτηση του Οικουμενικού Θρόνου, την επομένη τα «αναθέματα» του Μητροπολίτου Πειραιώς και κάποτε ακόμη και τα συνέδρια καταδίκης της μεταπατερικής αίρεσης. Όσοι μετέχουν σε όλα τα παραπάνω ή συμφωνούν με αυτά πρέπει να τύχουν τιμωρίας. Αυτή μάλιστα τη φορά ζητείται συνοδική καταδίκη των αντιοικουμενιστών με συγκεκριμένες αποφάσεις.

Οι Οικουμενιστές ευχαρίστως διαλέγονται με κάθε αιρετικό παπικό, προτεστάντη ή ακόμη και ισλαμιστή, βουδιστή σεβόμενοι την «ετερότητα» αλλά αδυνατούν να διαλεχθούν με κληρικούς και πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ανησυχούν για όσα αντικανονικά και αντιπατερικά λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια. Αίρουν με περισσή ευκολία τα αναθέματα που επέβαλαν οι άγιοι Πατέρες στον αιρετικό Πάπα αλλά είναι έτοιμοι να επιβάλλουν αφορισμούς και καθαιρέσεις σε όσους αμφισβητούν τον δικό τους οικουμενιστικό βηματισμό, κάποιες δε φορές τιμωρούν χωρίς πραγματικό λόγο πιστούς που ανάλωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρουσιάζει στην Επιστολή του τους αντιοικουμενιστές ως κινούμενους εναντίον αποφάσεων πανορθοδόξων Συνόδων περί των διαλόγων και της οικουμενικής κίνησης. Προσπαθεί έτσι να επιβάλλει στον ορθόδοξο κόσμο το αλάθητο των πανορθοδόξων Συνόδων ή το αδιαμφισβήτητο του Οικουμενικού Θρόνου. Εκτός του ότι αποφεύγει να απαντήσει στα περί συμπροσευχών και των υποχωρήσεων σε μείζονα θεολογικά ζητήματα, κατά την διεξαγωγή των διαλόγων με τους ετεροδόξους, είναι φανερό ότι προσπαθεί να αποτρέψει ενδεχόμενη αλλαγή στάσης της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποχώρησή της από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διάλογο με τους Παπικούς που γίνεται άνευ των προϋποθέσεων που απαιτούνται. Προβάλλει έτσι τις αποφάσεις των πανορθοδόξων Συνόδων ως οριστικές και αμετάκλητες ενώ στην πραγματικότητα οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν υπό άλλες συνθήκες και στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε μέχρι σήμερα υπήρξαν διαφοροποιήσεις προς το χείρον στη στάση τόσο των παπικών και των προτεσταντών όσο και των ανά τον κόσμο οικουμενιστών. Μπορεί αλήθεια σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία να μετέχει σε Συμβούλια «εκκλησιών» ή να διαλέγεται με τους Παπικούς επί υψηλού επιπέδου, τη στιγμή που ο κόσμος όλος οδύρεται και δικαιολογημένα διαμαρτύρεται για τα σκάνδαλα παιδεραστίας που βαρύνουν παπικούς καρδινάλιους ή την ομοφυλοφιλική «ιεροσύνη» των Προτεσταντών; Είναι αποδεκτές από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι συνεχείς συμπροσευχές ορθοδόξων κληρικών με παπικούς, προτεστάντες και κάποιες φορές με αλλόθρησκους σε όλο τον κόσμο;

Η ευκαιρία που δίνεται στους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά την επιστολή του Πατριάρχη είναι μοναδική. Αντί άλλης απάντησης, ήρθε η ώρα της αποχώρησης της Εκκλησίας της Ελλάδος από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διεξαγόμενο με τους αμετανόητους Παπικούς προσχηματικό διάλογο αλλά και της ταυτόχρονης συνοδικής καταδίκης της παναίρεσης του Οικουμενισμού που τρώει τα σωθικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο σεβασμός όλων προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο εφόσον εκείνο παραμένει πιστό στην παράδοση των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Οι «θρόνων διάδοχοι» μπορούν να διασφαλίζουν την ενότητα της Εκκλησίας μόνο εάν παραμένουν και «τρόπων μέτοχοι» των αγίων Πατέρων. Η κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας βεβαίωσε ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18) δηλ. της Εκκλησίας και για τούτο είναι δυσερμήνευτη η εξαιρετική ανησυχία κάποιων για την εσωτερική ενότητα της Εκκλησίας. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι η ενότητα στην Εκκλησία διασφαλίζεται με την ηθελημένη ή επιβαλλόμενη υπακοή σε πρόσωπα και όχι με την προσήλωση στην αποστολική και πατερική πίστη στον Τριαδικό Θεό.

ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ! ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΕΦΡΑΙΜ!

πηγή

Αποφυλακίζεται ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου, με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών. Οι εφέτες κάνουν δεκτή την αίτηση αντικατάστασης της προσωρινής κράτησης με όρους, που υπέβαλε ενώπιον του Συμβουλίου ο κατηγορούμενος αρχιμανδρίτης και διατάσσουν την αποφυλάκιση του με την επιβολή περιοριστικών όρων. Βάσει του βουλεύματος, ο ηγούμενος Εφραίμ βγαίνει από τη φυλακή με την καταβολή χρηματικής εγγύησης 300 χιλιάδων ευρώ, ενώ του επιβάλλονται επιπλέον οι περιοριστικοί όροι της υποχρέωσης εμφάνισης ανά τακτά διαστήματα σε Αστυνομικό Τμήμα και απαγόρευσης εξόδου από τη Μονή και από τη χώρα.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Μετά από 3 μήνες άδικου εγκλεισμού στις φυλακές, ο Γέροντας Εφραίμ επιστρέφει στο Μοναστήρι του, όπου θα συνεχίσει να είναι "φυλακισμένος" στον δρόμο που επέλεξε εδώ και χρόνια ως μοναχός!

Αλήθεια, θα μας πουν οι γραικύλοι χριστιανομάχοι τι ακριβώς...κατάλαβαν με την φυλάκιση ενός Ηγουμένου;

Μήπως...σταμάτησε η ασυδοσία των κλεφταράδων πολιτικών, επιχειρηματιών και άλλων στη χώρα;

Μήπως μπήκε κανείς πραγματικός ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ φυλακή και δεν το μάθαμε;

Ή όλοι αυτοί συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας;;;

Ευχόμαστε στον π. Εφραίμ καλή δύναμη στην συνέχιση της δοκιμασίας του και συμμετέχουμε στην χαρά των μοναχών της Μονής Βατοπαιδίου, που θα ξαναβρούν τον πνευματικό τους πατέρα δίπλα τους!

Υ.Γ. Συστήνουμε μπόλικο όξος στα απολειφάδια της "αθείας" και "προόδου"!

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

πηγή

Ο ΛΕΓΟΜΕΝΟΣ «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ; (Ἀθαν. Ἀβραμίδης)

  

Ἀθανάσιος Ἀβραμίδης, ΚαρδιολόγοςΚαθηγητὴς Παθολογίας Πανεπ. Ἀθηνῶν

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

Ὁ ὁρισμὸς τοῦ θανάτου

.         Ἀνέκαθεν ὁ θάνατος ἀπετέλεσε θέμα φιλοσοφικῆς ἐνασχολήσεως. Περὶ τὸν θάνατο, οἱ διάφορες Θρησκεῖες ἀνὰ τὸν κόσμο ἔχουν διατυπώσει τὶς δοξασίες, τὶς θέσεις καὶ τὰ «πιστεύω» τους. Εἶναι ὁ θάνατος ἕνα θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἐνδιαφέρονται καὶ πολλοὶ κοινωνικοὶ παράγοντες. Περισσότερο μάλιστα μὲ τὰ προβλήματα τοῦ θανάτου καὶ τὴν «θανατολογία» ἀσχολοῦνται: ἡ Νομική, ἡ Δεοντολογία, ἡ Ἠθική, ἡ Βιοηθική, ἡ Κοινωνιολογία, τελευταίως δὲ καὶ ἡ Γενετική.
.         Γιὰ τὴν ἐπιστήμη τῆς Βιολογίας, θάνατος εἶναι τὸ τέλος τῆς ζωῆς ἐμβίου ὄντος.
.         Ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία ὁμιλεῖ καὶ περὶ τοῦ «πνευματικοῦ θανάτου». Καὶ μὲ αὐτὸ ἐννοεῖ τὴν ἀποκοπὴ τῆς σχέσεως ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Θεόν, μὲ αἰτία τὴν ἁμαρτία. Ὁ θάνατος γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας εἶναι «μυστήριον». Γιὰ τὴν Ἐκκλησία δὲ «οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν», δηλαδὴ τὸ μυστήριον δὲν ἐρευνᾶται.

Ὁ βιολογικὸς θάνατος

.         Ὁ ἄνθρωπος, κατὰ τὴν Βιολογία, «εἶναι ζῶον (δηλαδὴ ὂν τὸ ὁποῖον ἔχει μέσα τοῦ ζωήν), λογικὸν (μὲ λογικὴ καὶ συναίσθηση), τὸ ὁποῖον γεννᾶται, τρέφεται, αὐξάνεται, πολλαπλασιάζεται, γηράσκει καὶ ἀποθνήσκει». Καὶ ὡς θάνατος γιὰ τὴν Ἰατρική, νοεῖται τὸ τέλος τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὡς βιολογικοῦ ὄντος.
.         Τὸ πότε ὅμως ἀποθνήσκει ἕνας ἄνθρωπος ὡς βιολογικὸ ὄν, καὶ πότε θεωρεῖται νεκρὸς ἕνας ἄνθρωπος, εἶναι ἕνα θέμα τὸ ὁποῖο ἔχει ἀπασχολήσει πολύ τους ἐπιστήμονας. Ἀπὸ τοὺς διαφόρους δὲ ὁρισμοὺς τοῦ «βιολογικοῦ θανάτου», ὡς πληρέστερος θεωρεῖται ὁ ὁρισμὸς κατὰ τὸν ὁποῖον ἐπέρχεται τὸ μὴ ἀνατάξιμο τέλος τῆς βιολογικῆς ζωῆς. Κατ’ αὐτόν:
.         «Ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ὑπέστη εἴτε, α) μὴ ἀναστρέψιμη παύση τῆς κυκλοφορικῆς καὶ ἀναπνευστικῆς λειτουργίας, εἴτε β) μὴ ἀναστρέψιμη παύση ὅλων τῶν λειτουργιῶν ὁλοκλήρου τοῦ ἐγκεφάλου συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους, εἶναι νεκρός. Ὁ ὁρισμὸς αὐτὸς πρέπει νὰ ἐφαρμόζεται σύμφωνα μὲ τοὺς παραδεδεγμένους ἰατρικοὺς κανόνες. Ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη κατέληξε στὸ ὅτι ὁ θάνατος μπορεῖ νὰ ὁρισθεῖ ἐπακριβῶς εἴτε μὲ καρδιοαναπνευστικὰ εἴτε μὲ νευρολογικὰ κριτήρια».
.         Μὲ τὸν ὁρισμὸ αὐτόν, τὸν ἀναφερόμενο καὶ ὡς «ὁμοιόμορφον» ἢ «ὁμοειδῆ» (uniform definition) εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν παρέχεται προτεραιότητα ἢ προτίμηση, οὔτε στὸν καρδιοαναπνευστικό, οὔτε στὸν νευρολογικὸ θάνατο. Εἶναι οἱ δύο τους «ἰσόκυροι». Μὲ αὐτὸν τὸν ὁρισμὸ τοῦ «βιολογικοῦ θανάτου» μάλιστα, μὲ τὴν τόση σαφήνεια καὶ τὴν πληρότητά του, τὸν ὁποῖο καὶ ὁ πλέον ἁπλὸς τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ εὐχερῶς νὰ κατανοήσει, εἶναι στοὺς πάντες προφανεῖς καὶ οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους, τόσο ὁ ὅρος «ἐγκεφαλικὸς θάνατος» ὅσο καὶ ὁ ὅρος «θάνατος τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους», εἶναι ἀνεπαρκεῖς προκειμένου ἕνας ἄνθρωπος νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς «νεκρός».

Ὁ «κλινικὸς» θάνατος

.         Περὶ τὸν ὅρο αὐτὸν ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση. Πολλοὶ συγχέουν τὸν «κλινικὸ» μὲ τὸν «βιολογικὸ» θάνατο. Ἄλλοι συγχέουν τὸν «κλινικὸ» θάνατο μὲ τὸν «ἐγκεφαλικό», ἀκόμη καὶ μὲ τὴν «φυτικὴ ζωή». Ἄλλοι δὲ ὁμιλοῦν γιὰ «δύο θανάτους», τὸν κλινικὸ καὶ τὸν ἐγκεφαλικὸ θάνατο, χωρὶς προφανῶς νὰ ἔχουν κατανοήσει ἐπαρκῶς τὸ περιεχόμενο αὐτῶν τῶν ὅρων. Χρειάζεται ἑπομένως νὰ γίνουν μερικὲς διευκρινίσεις.
.         Ὡς «κλινικὸς θάνατος» ὁρίζεται τὸ στάδιο τῆς πορείας πρὸς τὸν ὁριστικὸ ἢ «βιολογικὸ θάνατο», κατὰ τὸ ὁποῖο στάδιο εἶναι δυνατὴ ἡ ἀναστροφὴ τῆς πορείας πρὸς ἀνάκτηση τῆς ζωῆς. Τέτοιος εἶναι ὁ «καρδιακὸς κλινικὸς θάνατος», τὰ ὅρια τοῦ ὁποίου εἶναι 4-5 λεπτὰ τῆς ὥρας, τὰ ὁποία ὅμως τώρα πλέον μποροῦν εὐχερῶς νὰ ἐπεκτείνονται καὶ ἐπὶ μακροτερο χρονικὸ διάστημα.(Ἐπιμήκυνσις τῶν ὁρίων τοῦ κλινικοῦ θανάτου κατὰ τὴν καρδιακὴν ἀνακοπήν. Διατριβὴ ἐπὶ Ὑφηγεσία, 1964/1967). Ἔτσι ὥστε καὶ ἀκόμη περισσότεροι ἄνθρωποι νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπαναφέρονται στὴν ζωή, μετὰ τὴν παύση τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας τους. Καὶ νὰ ἀποδίδονται στὴν κοινωνία διάγοντες μία ζωὴ φυσιολογική, ὅση ἡ ὑπόλοιπη κατάσταση τῆς ὑγείας τους τὸ ἐπιτρέπει. Ὁ κλινικὸς θάνατος, ἑπομένως, εἶναι κατάσταση ἰάσιμη, θεραπεύσιμη.(Ἀναζωογόνησις ἐκ καρδιακῆς ἀνακοπῆς. Διδακτορικὴ διατριβή, 1958)

Αὐτὰ πραγματοποιοῦνται εὐχερῶς τώρα πλέον, στὰ Χειρουργεῖα, στὶς Μονάδες Ἐντατικῆς Θεραπείας, ἀλλὰ καὶ στοὺς θαλάμους τῶν ἀρρώστων, καὶ μέσα στὰ ἀσθενοφόρα, μπορεῖ καὶ νὰ δρομολογοῦνται ἢ καὶ νὰ ὁλοκληρώνονται ἀκόμη… καὶ στὸ πεζοδρόμιο! Καὶ ὅλος ὁ κόσμος ἔχει ἀκούσει γιὰ ἀνθρώπους ποὺ «σταμάτησε ἡ καρδιὰ τοὺς» ἀπότομα, καὶ τὴ βάλανε ξανὰ μπροστά», ἢ ὅτι κάποιος «πέθανε καὶ τὸν ἐπανέφεραν στὴν ζωή». Αὐτὰ συμβαίνουν πλέον σήμερα μὲ ρυθμοὺς «ρουτίνας». Πρόκειται γιὰ ὑπέροχα ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα.

«Φυτικὴ» κατάσταση

.         Στὴν «φυτικὴ κατάσταση» ὁ ἄνθρωπος «δὲν εἶναι κλινικῶς νεκρός». Ἔχει κανονικὴ τὴν καρδιακὴ καὶ τὴν ἀναπνευστικὴ λειτουργία του. Δὲν ἔχει ὅμως ἐπίγνωση τῶν συμβαινόντων γύρω του. Τοῦ λείπει καὶ ἡ «αὐτογνωσία» λόγῳ βλάβης σὲ διάφορες περιοχὲς τοῦ ἐγκεφάλου του. Ἀλλὰ δὲν θεωρεῖται, οὔτε καὶ εἶναι, «ἐγκεφαλικῶς νεκρός». Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους, δὲν λαμβάνονται ὄργανα πρὸς μεταμόσχευση. Ἄλλωστε, κάποιοι ἀπὸ αὐτούς, μετὰ μικρότερο ἢ μεγαλύτερο χρονικὸ διάστημα μέχρι καὶ πολλὰ χρόνια, ἀνακάμπτουν σὲ ἄλλοτε ἄλλο βαθμὸ καὶ ἀποκτοῦν δυνατότητες ἐπικοινωνίας μὲ τὸ περιβάλλον. Καὶ περισσότερο τὰ νεώτερα κατὰ τὴν ἡλικία ἄτομα, μεταξὺ ἐκείνων τὰ ὁποῖα ἔχουν ὑποστεῖ βαρειὲς ἐγκεφαλικὲς βλάβες. Μέχρι περίπου καὶ τῆς πλήρους ἀποκαταστάσεως. Ἡ «φυτικὴ κατάσταση», πάντως, δὲν πρέπει νὰ συγχέεται μὲ τὸ «ἐγκεφαλικὸ κῶμα».

Ὁ λεγόμενος «ἐγκεφαλικὸς» θάνατος

.           Ὁ ὅρος «ἐγκεφαλικὸς θάνατος» εἶναι προϊὸν ἐπιστημονικῆς ἐπινοήσεως πρὸς ἐξεύρεση ὀργάνων γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν τότε ἀναπτυσσομένων μεταμοσχεύσεων.
.        Ἀνεζητήθησαν ἀρχικῶς μεταξὺ νέων ἀνθρώπων μὲ βαρειὲς κρανιοεγκεφαλικὲς κακώσεις, οἱ ὁποῖοι περιήρχοντο σὲ ἐγκεφαλικὴ κωματώδη κατάσταση χωρὶς ἐπιστροφή, μὴ ἔχοντας πλέον ἐλπίδα ζωῆς. Ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἄτομα θὰ μποροῦσαν νὰ ληφθοῦν τά, κατὰ τεκμήριον, ὑγιῆ ὄργανά τους πρὸς μεταμόσχευση. Αὐτὸ ὅμως τὸ «ὑπερβεβηκὸς κῶμα» (Coma Depassé τῶν Mollaret καὶ Goulon, 1959) ἦταν ἀνεπαρκὲς γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν μεταμοσχεύσεων. Ὅμως, εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀμφισβητεῖται πλέον ἡ παύση τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας ὡς τοῦ τέρματος τῆς ζωῆς ἐκ τοῦ λόγου ὅτι, α) εἶχε ἀναζωογόνηση καὶ ἡ ἐπαναφορὰ ἀνθρώπων στὴ φυσιολογικὴ ζωὴ καί, β) ἄτομα ἀποκατασταθέντα καρδιοαναπνευστικῶς, παρέμεναν σὲ μιὰ μακροχρόνια «φυτικὴ κατάσταση» ἢ εἶχαν ἀνάγκη μηχανικῆς ὑποστηρίξεως τῆς ἀναπνοῆς ἢ καὶ τῆς κυκλοφορίας, χωρὶς τὴν ὁποία θὰ ἀκολουθοῦσε ἡ διαταραχὴ τῆς ἐσωτερικῆς ὁμοιοστάσεως καὶ ἡ προοδευτικὴ κυτταρικὴ ἐκφύλιση καὶ νέκρωση. Ὅποτε προέκυψε τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ «κέντρου τῆς ζωῆς».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

πηγή

Ανακοινωθέν της Μητροπόλεως Πειραιώς περί δηλώσεων κας Θεοδώρας Μπακογιάννη

Εν Πειραιεί τη 12η Μαρτίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Η δύναμις του Πνευματικού Νόμου

Στις 24 Δεκεμβρίου 2010 η κ. Ντόρα Μπακογιάννη ως η ιδία επιθυμεί να ονομάζεται, παρ’ ότι σήμερον τυγχάνει σύζυγος ετέρου προσώπου του κ. Ισιδώρου Κούβελου, Πρόεδρος του κόμματος που συνέστησε υπό την επωνυμία «Δημοκρατική Συμμαχία» είχε δηλώσει:

«Με κατάπληξη πληροφορήθηκα τις απαράδεκτες δηλώσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ -οι οποίες ήδη κάνουν τον γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών ΜΜΕ- ο οποίος απέδωσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, τη δεινή οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας σε εβραϊκή συνομωσία, και μεταξύ άλλων, ουσιαστικά αρνήθηκε το Ολοκαύτωμα, τόσο του εβραϊκού λαού, όσο και των Εβραίων συμπολιτών μας ειδικότερα, προβαίνοντας επί πλέον και σε άλλες απαξιωτικές κρίσεις. Η ιστορία δεν ξαναγράφεται με βάση τις προκαταλήψεις κανενός. Γι αυτό κάνω έκκληση στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος να επιληφθεί αμέσως του θέματος, διότι με τις δηλώσεις του ο Μητροπολίτης Σεραφείμ, όχι μόνο θέτει εαυτόν εκτός της κοινωνίας της αγάπης που είναι το βασικό γνώρισμα των Χριστιανών, ιδίως των Ορθοδόξων, αλλά και αμαυρώνει τη μακρά και ένδοξη ιστορία ανοχής της διαφορετικότητας και προστασίας όλων, της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, προσβάλλει βάναυσα τη μνήμη μεγάλων Ιεραρχών, όπως ο Αθηνών Δαμασκηνός, που κατέβαλε κάθε προσπάθεια να διασώσει τους Εβραίους συμπολίτες του της Αθήνας και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος ο οποίος κατάφερε κατά τη διάρκεια του Β  Παγκοσμίου Πολέμου να διασώσει και τους 275 Εβραίους της Ζακύνθου. Με τις δηλώσεις του όμως ο Πειραιώς Σεραφείμ, αγνοώντας επί πλέον και το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ελλάδος συνδέεται άμεσα με το κράτος, παρέβη και τον ποινικό νόμο της Ελλάδας, ο οποίος και απαγορεύει και τιμωρεί αυστηρά, όσους υποκινούν φυλετικά μίση και πάθη. Αλλά επ αυτού αρμόδια να αποφανθεί είναι η ελληνική Δικαιοσύνη».

Κατ’ ουσίαν είχε ζητήσει την ποινική μου καταδίωξη διότι είχα εκφράσει δημοκρατικά και ελεύθερα την άποψή μου όχι αρνούμενος το αυταπόδεικτο γεγονός του ολοκαυτώματος του Εβραϊκού Έθνους αλλά στηλιτεύων τον διεθνή Σιωνισμό και μεταφέρων τας θέσεις των ορθοδόξων Εβραίων όπως αυτές διατυπούνται στις ιστοσελίδες τους, όπως διεξοδικά έχω αναφέρει. Ασφαλώς δεν στράφηκα εναντίον του Εβραϊκού λαού αλλά του Σιωνιστικού λόμπυ και των Ραββίνων του Ιουδαϊσμού που μετέτρεψαν τον θεϊσμό της Παλαιάς Διαθήκης στον εωσφορισμό της Καμπαλά και του Ταλμούδ και που προετοιμάζουν τον κόσμο δια την υποδοχή του ψευδούς Μεσσίου που στην οριακή Αποκάλυψη του Ευαγγελιστού Ιωάννου ονομάζεται Αντίχριστος.

Δεν πέρασε ένας χρόνος και ο Πνευματικός Νόμος λειτούργησε με εκκωφαντικό θόρυβο μετά την δημοσιοποίηση του γεγονότος ότι ο σύζυγος της κ. Μπακογιάννη κ. Ισίδωρος Κούβελος είχε λησμονήσει να δηλώση ένα εκατομμύριο δολλάρια στα εισοδήματά, του με αποτέλεσμα να οδηγείται από την Βουλή των Ελλήνων στον αρμόδιο Εισαγγελέα και ταυτόχρονα η δημοσιοποίησις του όλου θέματος να πλήττει ανεπανόρθωτα και να οδηγεί στο περιθώριο τον κομματικό σχηματισμό της κ. Μπακογιάννη. Έτσι η Δικαιοσύνη θα ασχοληθεί με το ανωτέρω δημοσιοποιηθέν θέμα και όχι με την ελαχιστότητά μου, ως εκείνη επρότεινε. Η δύναμις του Πνευματικού Νόμου παρά την τυχόν αμφισβήτησι των αφελών και αδαών δια μίαν εισέτι φοράν εναργέστατα έδρασε.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Και ο Χριστός φόρεσε σκουλαρίκι

Θυμάμαι, σε μια επίσκεψή μου στο Γυμνάσιο Κάτω Πύργου, μοίραζα στα παιδιά της Γ’ Λυκείου την εικόνα της Παναγίας της Αρακιώτισσας. Οπόταν, ένα παιδί μου λέει χαμηλόφωνα: «Πάτερ, είναι αμαρτία να φορείς σκουλαρίκι; Θυμώνει η καθηγήτρια και λέει ότι είναι αμαρτία.» Του λέω: «Γυιε μου, αφού και ο Χριστός, ο Θεός, που τώρα σου έδωσα, φορεί σκουλαρίκι.» «Μα πού πάτερ;» μου λέει το παιδί. «Κοίταξε την εικόνα καλά» του απαντώ. Τότε αυτός βγάζει μια φωνή θριαμβευτική: «Κυρία και ο Χριστός φόρεσε σκουλαρίκι.» Του λέω: «Θες να μάθεις και γιατί;»

***

Παναγία η Αρακιώτισσα

Η Ι.Μ. Παναγίας του Άρακα βρίσκεται στο χωριό Λαγουδερά της επαρχίας Λευκωσίας. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στο 1192. Στον νότιο τοίχο υπάρχει η μεγάλη τοιχογραφία της Παναγίας της Αρακιώτισσας, όπου άγγελοι δεόμενοι στα δεξιά και στα αριστερά της με συγκλονισμό κρατούν τα σύμβολα του πάθους, τον Σταυρό, τον σπόγγο και τη λόγχη. Πρόκειται για πρώιμη απεικόνιση της Παναγίας του Πάθους.

Η Παναγία είναι θλιμμένη και στην κεφαλή φορά ένα βαθύ κόκκινο μαφόριο, το οποίο φτάνει μέχρι τα πόδια. Πίσω από τη Θεοτόκο υπάρχει ένας μεγαλοπρεπής θρόνος με πολλές επιγραφές και προσευχές γραμμένες στους τοίχους.

Τα χρώματα είναι σκούρα, ενώ τα αμυγδαλόσχημα μάτια της είναι τόσο γραμμικά και επιτηδευμένα που η ματιά της Θεοτόκου ενώνεται με τη ματιά του βρέφους Ιησού. Φαίνεται δηλαδή να μη βλέπει εμάς, αλλά να συνομιλεί, ως εκπρόσωπος του ανθρωπίνου γένους, με το βρέφος Ιησού.

Σε αυτή τη βαθυστόχαστη συνομιλία των χρωμάτων και των κινήσεων, υπάρχει και μια λεπτομέρεια που προσδίδει γραφικότητα. Αν προσέξουμε καλά τον Ιησού θα δούμε ότι στο αφτί Του φοράει ένα σκουλαρίκι. Το ίδιο κόσμημα βλέπουμε και στην τοιχογραφία που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Παναγία, όπου ο Ιησούς αγκαλιάζεται «χερσί πρεσβυτικαίς» από τον Συμεών. Το σκουλαρίκι στο Βυζάντιο ονομαζόταν σχολαρίκιον και το φορούσαν οι μαθητές της Στρατιωτικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως για να διακρίνονται, αφού προορίζονταν για μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς. Επειδή ονομάζονταν σχολάριοι, τα ενώτια που έφεραν ως διακριτικό τους γνώρισμα ονομάστηκαν σχολαρίκια. Έτσι, από το σχολάριον φτάσαμε στο σημερινό σκουλαρίκι.

Τώρα, γιατί να φορεί σκουλαρίκι ο Χριστός; Διότι είναι ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και το μοναχοπαίδι της Παναγίας. Κι αυτό παραπέμπει σ’ ένα πολύ παλιό έθιμο. Θυμάμαι τη γιαγιά μου τη Μυροφόρα που έζησε 97 χρόνια, που μου έλεγε ότι όταν ήταν νέα στο χωριό της, την Κάτω Ζώδεια, οι πλούσιες οικογένειες είχαν το έθος να βάζουν χρυσό σκουλαρίκι στο δεξί αφτί του μοναχογυιού τους. Όταν το παιδί μεγάλωνε και παντρευόταν του έβγαζαν το σκουλαρίκι και του έλεγαν: «Γυιε μου, τώρα εσύ θα πάρεις γυναίκα με σκουλαρίκι, δεν θα φοράς σκουλαρίκι.»

Όταν τη ρώτησα «γιατί έβαζαν σκουλαρίκι στον μοναχογυιό, γιαγιά;», μου έδωσε μια άκρως παιδαγωγική απάντηση: «Του έβαζαν σκουλαρίκι διότι δεν είχε άλλα αδέλφια για να ξεχωρίζει μέσα στο χωριό και έτσι να τον προσέχουμε, να τον φροντίζουμε, να μην τον πληγώνουμε και να τον αγαπούμε περισσότερο. Είχε ανάγκη από ειδική σημασία, αφού δεν είχε αδέλφια και αδελφές για να του τη δώσουν. Κι όταν έβρισκε σημασία και αγάπη από τη γυναίκα του όταν παντρευόταν, έβγαζε το σκουλαρίκι.»

***

Και αφού του είπα την ιστορία της γιαγιάς Μυροφόρας, στο τέλος του λέω: «Εάν και εσύ γυιε μου έχεις ανάγκη από ειδική σημασία, από περισσότερη αγάπη, φόρεσε σκουλαρίκι. Εάν όμως έχεις αυτή την αγάπη από τους συμμαθητές σου, από το περιβάλλον σου και την οικογένειά σου είναι περιττό.»

Βλέπουμε λοιπόν ότι και οι χαριτωμένες λεπτομέρειες έχουν τη δική τους ιστορία στη λαϊκή παράδοση και στη θεολογία.

Πηγή: Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, Ιερά Μονή Παναγίας του Άρακα, εκδ. «Θεομόρφου», σ. 23-27

Αναδημοσίευση (διασκευασμένη) από: Η Αγάπη πάντοτε ελπίζει

πηγή

Με αφορμή την προίκα

Ιερομόναχος Θεολόγος

Όταν πριν τριάντα χρόνια έγινα μοναχός στο Άγιον Όρος,

 ένα μικρό μου παράπονο ήταν ο αποκλεισμός της πατρότητος.

 Τα παιδιά ήταν η χαρά μου. Τότε απρόσμενα έγινα 

ιερομόναχος και λίγο αργότερα πνευματικός, και έτσι, 

λόγω πνευματικής πατρότητος, έγινα πολύτεκνος, 

στην αρχή στο Άγιον Όρος, μετά στην Αλβανία και 

τώρα στο Κονγκό. Ζώντας, λοιπόν, αυτήν την πατρότητα, 

δεν μπορούσα ποτέ να φαντασθώ ότι θα με απασχολούσε

 και η προίκα. Εκεί στην Αφρική έγινε τώρα και αυτό δικό

 μου πρόβλημα, γιατί είναι το πρόβλημα των παιδιών μου.

Στις χώρες που διακονώ, στα δύο Κονγκό, που εκτείνονται

 στην ισημερινή ζώνη, η απαίτηση της προίκας είναι 

προνόμιο της γυναίκας. Κατά τη διάρκεια μιας 

παραδοσιακής τελετής ενώπιον των μελών δύο οικογενειών,

 ο γαμπρός δίνει την προίκα στην οικογένεια της νύφης 

και αποκτά το δικαίωμα να την νυμφευθεί. Η προίκα, 

που στη σημερινή πρακτική κοστίζει 1000 έως 2000

 Ευρώ, δίδεται σε χρήματα και σε είδος. Τα χρήματα μπορεί

 να αποτελούν το ένα τρίτο του συνολικού ποσού και

 τα υπόλοιπα είδη ποικίλλουν, σύμφωνα με τον κατάλογο

 που δίνουν στον γαμπρό οι γονείς της νύφης.

 Περιλαμβάνει κοστούμια και υφάσματα για τα 

πεθερικά και τους θείους, παπούτσια και εσώρουχα

, τρόφιμα και ποτά. Στη λίστα των τροφίμων μπορεί

 να βρεις π.χ. μια αγελάδα ή δύο κατσίκες. Στα ποτά δεν

 λείπουν οι κάσες με τις μπύρες, το κρασί ή το ουίσκι. 

Αναμνήσεις ίσως των φθοροποιών δώρων των 

αποίκων (προς εξαγοράν…).

Στην πολύ ανεκτική κοινωνία τους, σπάνια να συναντήσεις 

την απόδοση της προίκας πριν από τη συμβίωση. 

Εξαίρεση ίσως αποτελούν οι εύποροι ενήλικες που

 δίδουν προίκα για να νυμφευθούν (αγοράσουν) όμορφες 

μικρές. Οι νέοι ζευγαρώνουν και αποκτούν παιδάκια 

συχνά πριν την ενηλικίωσή τους και βιώνουν την πείνα, 

την φτώχια, τις αρρώστιες μέσα στη συζυγική ευτυχία, '

αλλά και την υψηλή ανεργία.

Δίδουν, εν τω μεταξύ, υπόσχεση στα πεθερικά ότι 

θα τακτοποιήσουν σύντομα την υποχρέωση της προίκας,

 πράγμα που συχνά καθυστερεί αρκετά χρόνια. Ο μισθός

 άλλωστε, όσων εργάζονται είναι γύρω στα 100 ευρώ.

 Στο διάστημα αυτό αδυνατούν να προχωρήσουν στον 

εκκλησιαστικό, στον πολιτικό και φυσικά στον 

παραδοσιακό τους γάμο (τμήμα του οποίου είναι και η 

τελετή της προίκας). Ο λόγος είναι ότι αν δεν ξεκινήσουν 

από την προίκα και την παραδοσιακή τελετή, 

οι γονείς θα εκμανούν. Σταματούν τότε να ενισχύουν

 οικονομικά το ζευγάρι, απειλούν (και συχνά το 

πραγματοποιούν) να πάρουν τη νύφη πίσω στο πατρικό 

της και καταφεύγουν συχνά στην μαγεία, ώστε οι 

απειθείς να δοκιμασθούν, να πονέσουν και να τρομάξουν.

Λόγω των ανωτέρω, στις ενορίες μας δημιουργείται 

πρόβλημα με τους νέους αλλά και τους ώριμους έγγαμους 

πιστούς μας, γιατί δεν προσέρχονται να τελέσουν το 

μηυστήριο του γάμου τους. Σπάνια, επίσης, η βάπτιση 

εγγάμων ακολουθείται από τα στέφανα, εκτός και αν

 έχουν ήδη αποδώσει την προίκα. Γι’ αυτό τον λόγο

 αρκετές φορές, με τις λίγες δυνατότητές μου, προικίζω

 τα παιδιά μας, ώστε να έχουν μυστηριακή ζωή και να

 χαίρονται την ευλογία του Θεού στο σπιτικό τους.

Για να είναι σύννομοι με τις παραδόσεις τους (όταν αυτές 

είναι σύννομες με το Ευαγγέλιο), τους προτρέπουμε, ακόμη

 και αυτούς που έχουν ήδη στεφανωθεί στην Εκκλησία, 

να αποδώσουν την προίκα οργανώνοντας την τελετή και 

προσκαλώντας, από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,

 όλους τους συγγενείς και φίλους και στρώνοντας μεγάλο

 φαγοπότι.

Έτσι, δεν αποτέλεσε έκπληξη πριν λίγες εβδομάδες, που

 ένας από τους ιερείς μας, έχοντας ήδη μεγάλα

 παιδιά, έκανε την παραδοσιακή γαμήλια τελετή με

 όλο το τυπικό της. Βέβαια, δεν κινδύνευε από τα 

μάγια ούτε είχε φόβο μήπως χάσει την παπαδιά του. 

Φίλοι και γνωστοί συνέδραμαν στα έξοδά του, ώστε

 να είναι και αυτός συνεπής στις παραδόσεις τους. 

Άλλωστε ο μισθός τους, περί τα 100 ευρώ τον μήνα 

(εκ των οποίων 90 ευρώ ευγενώς προσφέρει η 

Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος 

και συμπληρώνει το υπόλοιπο η οικεία Μητρόπολη), 

αρκεί να καλύψει μόνο μέρος των εξόδων τους.

 Γι’ αυτό, προτρέπουμε τους ιερείς μας να εξασκούν

 όποιο επάγγελμα γνωρίζουν, συμβατό με τη διακονία

 τους, ώστε να ζουν αξιοπρεπώς. Αυτό, συχνά, είναι

 ανέφικτο και μας βάζει σε έναν ακόμη αγώνα 

και μια αγωνία για να σταθούμε αρωγοί τους.

Σας ευχαριστώ για την παλαιά και πολύμορφη'

 αγάπη σας.

Ζητώντας τις προσευχές σας και την στήριξη 

της διακονίας μου.

πηγή