Κυριακή του τυφλού (Ιω. θ', 1-38) κήρυγμα εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου

Περιστοιχιζόμενος ὁ Κύριος ἀπό τούς μαθητές τοῦ βαδίζει μέσα στήν πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ. Σέ μία γωνία βλέπουν μία ἀνθρώπινη τραγωδία. Εἶναι ἕνας τυφλός ἐκ γενετῆς πού προκαλεῖ ἀμέσως τό ἐνδιαφέρον, γι’ αὐτό καί οἱ μαθητές Τόν ἐρωτοῦν: «ποιός φταίει Κύριε, οἱ δικές του ἁμαρτίες ἤ οἱ ἁμαρτίες τῶν γονέων του;»

Καί Ἐκεῖνος τούς ἁπαντά: «οὔτε αὐτός οὔτε οἱ γονεῖς του. Γεννήθηκε τυφλός γιά νά φανεῖ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ». Καί ἐνῶ λέει αὐτά, σκύβει κάνει λάσπη, τή βάζει στά μάτια τοῦ τυφλοῦ καί τοῦ λέει: «πήγαινε νά πλυθεῖς στή κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ».

Ἐκεῖνος ἐπῆγε, πλύθηκε καί εἶδε τό φῶς του. Χαίρεται πλέον τόν ἥλιο, τά χρώματα, τά πάντα. Χαίρονται οἱ δικοί του, οἱ φίλοι του, οἱ γείτονές του, σχεδόν ὅλοι. Μόνο οἱ Φαρισαῖοι δέν χαίρονταν καί μάλιστα προσπάθησαν νά σβήσουν τήν λάμψη τοῦ θαύματος μέ τήν ἀμφισβήτησή του.

Ἀδελφοί μου,

Γιά μία ἀκόμα φορᾶ ὁ Κύριός μας ἔδειξε σήμερα πόσο πολύ εἶναι φίλος τοῦ ἀνθρώπου, πόσο πολύ εἶναι κοντά του καί πόσο συντρέχει στόν πόνο του.

Καί εἶναι ἀλήθεια πώς πάντοτε ἕνα θαῦμα προκαλεῖ χαρά καί ἐνισχύει καί τήν πίστη. Ὅπως εἶναι ἐπίσης ἀλήθεια ὅτι προκαλεῖ καί τήν ἄρνηση. Ὑπάρχουν δηλαδή ἐκεῖνοι πού τό δέχονται καί ἐκεῖνοι πού τό ἀρνοῦνται μέ διάφορες δικαιολογίες, ὅπως ἔγινε καί μέ τούς Φαρισαίους στή θεραπεία τοῦ τυφλοῦ, γι’ αὐτό δημιουργεῖται καί τό ἐρώτημα,

Ποιά εἶναι λοιπόν ἡ αἰτία ποῦ κάνει τούς ἀνθρώπους νά μή δέχονται αὐτό ποῦ βλέπουν;

Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Κυρίου μας ἔχομε δυό εἴδη τυφλούς. Τό ἕνα εἶναι οἱ σωματικά τυφλοί γιά τούς ὁποίους ἐκφραζόμαστε μέ συμπάθεια καί κατανόηση καί τό ἄλλο εἶδος οἱ πνευματικά τυφλοί.

Πνευματικά τυφλοί εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἀπό ἄγνοια δέν βλέπουν. Εἶναι ἄνθρωποι συμπαθητικοί γιατί εἴτε δέν πῆγαν στό σχολεῖο, εἴτε δέν εἶχαν μητέρα νά τούς καθοδηγήσει, εἴτε γιατί δέν ἔζησαν σέ μία καλλιεργημένη κοινωνία. Ἡ ἄγνοια δηλαδή εἶναι ἕνα εἶδος τύφλωσης.

Πνευματικά τυφλοί εἶναι ἀκόμη καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἀπό κάποιο πάθος τους, ὅπως τό μίσος, ὁ φθόνος ἤ κακία ἤ ἐκδίκηση κ.λπ. δέν βλέπουν γιατί τούς ἔχει τυφλώσει, ὅπως εἶχε τυφλώσει τούς Φαρισαίους τό μίσος. Αὐτή εἶναι ἡ λεγόμενη πνευματική τύφλωση.

Ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος γιά τήν τύφλωση αὐτή χρησιμοποιεῖ τήν εἰκόνα τῆς φυλακῆς καί λέει: «Ὅπως ἀκριβῶς οἱ φυλακισμένοι δέν βλέπουν τί ὑπάρχει ἔξω ἀπό τή φυλακή, οὔτε τούς δρόμους, οὔτε τά δένδρα, οὔτε τούς ἀνθρώπους, οὔτε τίποτα, ἔτσι ἀκριβῶς οἱ ἁμαρτωλοί δέν βλέπουν τήν ἀλήθεια. Τούς ἐμποδίζει ἡ ἁμαρτία».

Ἔτσι ἔχομε τήν τύφλωση ἀπό κάποιο πάθος μας, τό λέμε ἄλλωστε αὐτό καί στή καθημερινή μας ζωή «τόν τύφλωσε τό μίσος του» μέ ἀποτέλεσμα νά γίνεται ἐχθρός μας ὅλος ὁ κόσμος γιατί ἔτσι μας κάνει τό πάθος μας νά τόν βλέπουμε, γι’ αὐτό καί στεκόμαστε ὅπως στέκεται ὁ σκαντζόχοιρος μέ ὀρθωμένα τά ἀγκάθια του.

Αὐτή ἡ τύφλωση εἶναι χειρότερη ἀπό τήν σωματική γιατί ἡ σωματική δέν προκαλεῖ κακό ἀλλά ἀντίθετα συμπάθεια. Ὅλοι συμπαθοῦμε τούς σωματικά τυφλούς. Τούς πνευματικά ὅμως τυφλούς;

Στή Νότια Ἀμερική ὑπάρχει ἕνα ἀναρριχητικό φυτό τό ὁποῖο ἀγαπᾶ νά ἀναρριχᾶται ἐπάνω στά δένδρα. Ὅταν σκεπάσει τό δένδρο ἀπό ὅλες τίς μεριές καί φθάσει στή κορυφή τό δένδρο ξηραίνεται. Τό φυτό μέ τόν ἐναγκαλισμό τοῦ πνίγει τό δένδρο γι’ αὐτό εἶναι καί γνωστό μέ τό ὄνομα «ὁ δολοφόνος» καί τό ξεριζώνουν.

Τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ τήν ἁμαρτία. Εἰσέρχεται στό ψυχικό μας κόσμο σάν ἀθῶο φυτό, φουντώνει καί κλείνει τό εἶναι μας σέ ἕνα θανάσιμο ἐναγκαλισμό πού μας κάνει νά εἴμαστε πνευματικά τυφλοί, γι’ αὐτό πρέπει νά τήν ξεριζώνουμε προτοῦ αὐτή μας πνίξει.

Ἀδελφοί μου,

Ἕνας χριστιανός ἐρώτησε τόν ἐξομολόγο τοῦ ἄν πραγματικά δέχεται εὔκολα ὁ Θεός τήν μετάνοια τῶν ἀνθρώπων.

«Ἄν κατά τύχη σκιστεῖ κάπου ὁ μανδύας σου, παιδί μου, τόν βγάζεις ἀμέσως καί τόν πετᾶς σάν ἄχρηστο;» τοῦ εἶπε ἐκεῖνος.

«Ὄχι. Τόν ράβω καί τόν ἐπιδιορθώνω, ὅσο βέβαια δέχεται ἐπιδιόρθωση» ἀπαντᾶ ὁ χριστιανός.

«Ἄν λοιπόν ἐσύ λυπᾶσαι τό φόρεμά σου καί δέν τό πετᾶς εὔκολα, πώς δέν θά λυπηθεῖ ὁ Θεός τό πλάσμα του καί δέν θά κάνει ὅτι εἶναι δυνατόν γιά νά τό διορθώσει;» Ἀπάντησε ὁ Γέροντας.

Πᾶς περιμένει λοιπόν ὁ ἰατρός τῶν σωμάτων καί τῶν ψυχῶν μας, ὁ Κύριός μας γιά νά μᾶς βοηθήσει νά ξεριζώνουμε ἀπό τήν ψυχή μας ὅτι πάθος ἐμφανισθεῖ προτοῦ μας πνίξει σάν τό φυτό-δολοφόνο.

Μή ἀμελοῦμε γιά τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς μας, μή γίνουμε πνευματικά τυφλοί. Μή Τόν κάνουμε λοιπόν νά μᾶς περιμένει.

Καλοί ἀγῶνες καί ὁ Θεός μαζί σας.

Π.Β.Μ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα χριστιανοί μου είναι αφιερωμένο στο θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού. 
Γύρω μας αρκετές φορές συναντάμε στη ζωή μας τυφλούς σωματικά, είτε αυτοί εγεννήθηκαν τυφλοί, είτε τυφλώθηκαν από ατυχήματα ή από διάφορες αρρώστιες. Έτσι όλοι αυτοί στερούνται το πολυτιμότατο αγαθό της οράσεως και του φωτός. Γι’ αυτό γλυκύ το φως και «αγαθόν τοις οφθαλμοίς του βλέπειν, συν τον ήλιον» βεβαιώνει η σοφία της Αγίας Γραφής μέσα από τον Εκκλησιαστή, που σημαίνει ότι το πιο γλυκό πράγμα της ζωής μας, το πιο ωραίο πράγμα για τα μάτια μας, είναι να μπορούν να βλέπουν και να απολαμβάνουν το φως της ημέρας και το φως του ηλίου, να μπορούν να απολαμβάνουν όλα τα αγαθά του Θεού.
Μου έλεγε μια ψυχή προχτές εξομολογουμένη, ότι κάθε φορά που ανοίγει τα μάτια του και βλέπει το φως της ημέρας, απολαμβάνει σε κάθε δημιούργημα, σε κάθε δένδρο, σε κάθε πέτρα, σε κάθε λουλούδι, σε κάθε … οτιδήποτε και αν υπάρχει κτιστό γύρω του, την ανάσα του Θεού, το θαύμα του Θεού. Πολυτιμότατον λοιπόν αγαθόν η όρασις. Το Άγιον Πνεύμα μας πληροφορεί μέσα στην Αγία Γραφή ότι «γεννιέμαι», σημαίνει «βλέπω το φως της ημέρας, βλέπω τον ήλιο, βλέπω τα αγαθά του Θεού». 
Πέρα όμως από τους σωματικά τυφλούς, έχουμε και αυτούς που είναι πνευματικά τυφλοί και αυτοί δυστυχώς είναι και οι περισσότεροι. Το πνευματικό σκοτάδι που προκαλεί η τύφλωση, η πνευματική τύφλωση της ψυχής μας, είναι ασυγκρίτως φοβερότερη και καταστρεπτικότερη διότι μας οδηγεί στον αιώνιο θάνατο της ψυχής. Πνευματική τύφλωση έχουμε όλοι εμείς που δεν θέλουμε να δούμε το φως του Θεού, τις ευεργεσίες του Θεού, το φως του Ευαγγελίου, το φως της διδασκαλίας του Χριστού, το φως της Αναστάσεως. Και αν παραμείνουμε σε αυτή μας την αρνητική στάση τότε μέσα μας έχουμε και ζούμε ένα κενό, μια πικρή γεύση του αιωνίου θανάτου που θα κληρονομήσει η ψυχή μας στους αιώνες των αιώνων. Αυτό σημαίνει ότι όσοι από μας αμαρτάνουμε θεληματικά, με τη θέλησή μας, ετύφλωσαν τους οφθαλμούς εαυτών, κατά την Αγία Γραφή, αυτοτυφλώνονται. Βγάζουν με τα ίδια τους τα χέρια τα μάτια τους. Βγάζουν τα μάτια της ψυχής των. Γιατί όπως τονίζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, η «σκοτία», δηλαδή η αμαρτία, «ετύφλωσεν τους οφθαλμούς αυτών». Είναι δηλαδή όλοι εκείνοι οι Νεοέλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί που καλλιεργούν και τρέφουν συνεχώς τα πάθη τους χωρίς συναίσθηση και χωρίς μετάνοια. Και τα πάθη αποδυναμώνουν τις πνευματικές αισθήσεις, και εκουσίως τραυματίζουν και τυφλώνουν τον νουν, που είναι το μάτι της ψυχής. Και μια τυφλή ψυχή, τι μπορεί να δει; Τίποτα! Ακόμα και μέσα της, και ιδιαίτερα μέσα της δεν μπορεί να δει τίποτα. Και αυτό είναι και λέγεται σκοτισμός της ψυχής. Στο αρχαιοπρεπές είναι σκοτασμός της ψυχής. Είναι ο σκοτισμένος άνθρωπος, που έχει σκοτισμένο νου, που είναι τυφλωμένος από τα πάθη. Τα πάθη τυφλώνουν την ψυχή μας, τυφλώνουν τον νουν. 
Από όσα είπαμε φαίνεται ότι πέρα από τις σωματικές αισθήσεις, υπάρχουν και κάποιες άλλες, πολύ πνευματικές, οι οποίες είναι οι αισθήσεις της ψυχής. Αν πάψουν να λειτουργούν οι πρώτες, δηλαδή οι σωματικές, ο τυφλός δε βλέπει. Ο κουφός δεν ακούει. Ο μουγκός δεν μιλάει. Ο ένας χάνει τελείως την όσφρησή του και κάποιος άλλος την αφή του. Όταν όμως με τις αμαρτίες μας καταστρέφομε τις πνευματικές μας αισθήσεις, τότε είμαστε κουφοί και στο λόγο του Θεού. Κουφοί. Δεν ακούμε. Μιλάει ο ιεροκήρυκας, μιλάει ο λόγος του Θεού, φωνάζει ο λόγος του Θεού, αλλά εμείς δεν ακούμε. Κάνουμε πως δεν ακούμε. Και δεν ακούμε διότι δεν το φτιάχνουμε πράξη. Είμεθα τυφλοί. Είμεθα τυφλοί πνευματικά και πρώτος εγώ. Διότι δεν βλέπουμε τα θαύματα μέσα στη ζωή ούτε και πιστεύουμε στο θαύμα. Δεν βλέπουμε ποτέ μπροστά μας τον Άγιο, τον ταπεινό, τον πράο. Είμεθα τυφλοί μπροστά στο φως της αλήθειας του Χριστού. Η Θεία Λειτουργία, η Θεία Λατρεία, πολλές φορές μας είναι κουραστική, με τα μάτια μου το έχω δει ότι πολλοί κοιτάζουν κάθε τόσο την ώρα τους. Η Αγία Γραφή, η Καινή Διαθήκη, το Ιερό Ευαγγέλιο, οι Συναξαριστές, τα γεροντικά, και τα τόσα άλλα όταν θα θελήσουμε να τα διαβάσουμε, είναι για μας κινέζικα. Ακαταλαβίστικα, και τότε τα λέμε οπισθοδρομικά, ή λέμε ότι είναι αυτά μιας άλλης εποχής, ή είναι μόνο για τις γιαγιούλες. Και κάτι άλλο που είναι φοβερότερο. Δεν βιώνουμε πνευματικά και ουράνια την Θεία Κοινωνία. Τη βηχάτε, θέλετε να το επαναλάβω; Δεν βιώνουμε πνευματικά και ουράνια τη Θεία Κοινωνία και τις πιο πολλές φορές όταν κάνουμε προσευχή είμαστε κουρασμένοι, για να μην πω και αδιάφοροι τελείως. Δεν νοιώθουμε την ανάγκη της Εξομολογήσεως ως λουτρόν της ψυχής, αυτό το παίρνω ως παράδειγμα όχι μόνο απ’ τον εαυτό μου που είμαι αμαρτωλός, αλλά και από όλους εκείνους που εξομολογούνται. Σπανιώτατα το αντιμετωπίζουν ως λουτρόν, ως λουτρό, σαν αναγέννηση, σαν ανάσταση, σαν σεισμό, που θανατώνει τον παλιόν άνθρωπο και αναγεννά τον νέο, που τον ξεπλένει απ’ την βρωμιά, γι’ αυτό και φεύγει ξαλαφρωμένος και πετά… - Πέταξα Θεέ μου, πέταξα πάτερ μου, πετούσα, πετούσα, πετούσα, σαν να μην είχα πόδια, σαν να μην είχα χέρια, έτσι τόσο ανάλαφρα αισθανόμουν μετά την Ιερά Εξομολόγηση. 
Αν δεν τα αισθανόμαστε δεν έχουμε μετάνοια και μάλιστα αληθινή. Έτσι δεν ζούμε με αίσθηση ψυχής, ούτε την κατάνυξη, ούτε την συντετριμμένη καρδία, ούτε και τα δάκρυα της χαρμολύπης. Είμαστε χριστιανοί της δεκάρας. Με τις πνευματικές αισθήσεις νεκρές και ανενέργητες, παύει νάχει την ανυπέρβλητη αξία του ο γάμος ως μυστήριον, που μαζί με το Άγιον Βάπτισμα έχουν ξεπέσει σε κοινωνικές απλές εκδηλώσεις. Πάτε σε ένα γάμο, σε μια βάπτιση και τα βλέπετε, δυστυχώς. Με σκοτισμένο το νου αμφισβητούμε ακόμα και την ιερότητα των Αγίων Λειψάνων, τα θαύματα των ιερών εικόνων, και των σκηνωμάτων των οσίων, όπως και την δύναμιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Επιπλέον χάνουν την αξία τους στα μάτια μας τα τυφλά, το κερί και το λιβάνι, το κανδήλι το αναμμένο στο εικονοστάσι και το θυμιατό, ακόμα και οι καμπάνες μας ενοχλούν. Ναι χριστιανοί μου, πολλές φορές με κακία εθελοτυφλούμε για όλους και για όλα. Ό,τι έχει σχέση με τη σωτηρία της ψυχής, καμιά φορά το μισούμε, και το απεχθανόμαστε, γιατί; Γιατί μέσα μας βασιλεύει το σκοτάδι της κακίας, της πονηρίας, της αδικίας, της αρπαγής, της υπερηφάνειας, της σαρκολατρείας, και γενικά το σκοτάδι της αμαρτίας. Το βεβαιώνει και ο λόγος του Θεού. «Πάς ο τα φαύλα πράσσων μισεί το φως, το φως του Χριστού και το φως του Ευαγγελίου και ουκ έρχεται προς το φως». Και μισεί το φως γιατί το φοβάται. Φοβάται πως το θείον φως θα φανερώσει και θα αποκαλύψει τα έργα του, τα πονηρά του έργα και τις παράνομες επιθυμίες του. Το φως θα φέρει στο φως τις διεστραμμένες ορέξεις του, τις κρυφές του κακές σκέψεις και τόσα άλλα γι’ αυτό και «ουκ έρχεται προς το φως». Υπάρχουν όμως και άλλοι εθελοτυφλούντες, όπως είναι οι νεοπαγανιστές, οι διάφοροι αιρετικοί και άπιστοι και πολέμιοι και θεομάχοι της Εκκλησίας, για τους οποίους ο Απόστολος Παύλος είπε κατηγορηματικά όταν λέγει «Κύριος Παντοκράτωρ, ετύφλωσε τα νοήματα των απίστων». Για όλους αυτούς που εθελοτυφλούν και δεν θέλουν δια της μετανοίας και Ιεράς Εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας να θεραπευτούν, ο τόπος της ζωής των είναι από τώρα ο Άδης, είναι ο τρόπος του ψηλαφητού σκότους και της αιωνίου κολάσεως. Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία τυφλών πνευματικά, με καθολικό τον σκοτισμό του νου τους, εξαιτίας της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας που όντως τυφλοί καθίστανται τυφλοί οδηγών. Και όταν ο τυφλός στην ψυχή γίνεται με διάφορους τρόπους οδηγός, στους πνευματικά τυφλούς, τότε όλοι μαζί εις βόθινον εμπεσούνται, όπως μας λέγει ο Κύριος. Οδηγοί τυφλών είναι όλοι οι αιρετικοί και ιδιαιτέρως οι χιλιαστές. Σκοτισμένοι και τυφλοί από το σκοτάδι της αγνωσίας και της διαστροφής των Αγίων Γραφών, καταστρέφουν κατά εκατομμύρια ψυχούλες που αγνοούν τη σωτήρια διδασκαλία του Χριστού και τα δόγματα της Ορθοδόξου πίστεως. Οι οδηγοί τυφλών είναι και το καινούργιο φρούτο, οι δωδεκαθεϊστές, στους οποίους ανήκουν μορφωμένοι και επιστήμονες και καθηγηταί που διαστρέφουν την Ελληνική Ιστορία, και στρέφονται προς τα είδωλα των παθών τους, - στα είδωλα στρέφονται, - αυτογκρεμίζοντας μέσα στο αιώνιο βόθρο της κολάσεως και τους εαυτούς των και τους άλλους που παρασύρουν μαζί τους. Οδηγοί τυφλών είναι όλοι οι αρχηγοί των παραθρησκευτικών οργανώσεων. Οδηγοί τυφλών είναι όλοι εκείνοι που είναι εγκλωβισμένοι στα πάθη τους και θέλουν να καθίστανται διδάσκαλοι της αρετής. Αν αρχίζουμε να λέμε πόσοι είναι οδηγοί τυφλών, μέχρι το βράδυ δεν θα τελειώσουμε. Πάντως πρέπει να προσέχουμε, και να προσέχουμε πολύ. Μερικούς από αυτούς ο Χριστός τους ονομάζει και τους καταδικάζει ως υποκριτάς, γι’ αυτό και τους αποκαλεί πολλές φορές μέσα στο Ευαγγέλιον «μωρούς και τυφλούς», και πιο κάτω «γεννήματα εχιδνών», παιδιά δηλαδή που τα γέννησαν τα φίδια, αυτοί είναι οι οδηγοί τυφλών. Είναι όλοι αυτοί που ενώ έχουν μάτια δεν βλέπουν, που ενώ έχουν αυτιά δεν ακούν, και ενώ έχουν μυαλά δεν καταλαβαίνουν. 
Δυστυχώς είναι εκατομμύρια αυτοί οι εθελοτυφλούντες άνθρωποι, στους οποίους συγκαταλέγονται και πολλοί από τους Νεοέλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς. Προχθές ο γέροντάς μου, πούναι γεμάτος φως, και είναι οδηγός σε χιλιάδες χιλιάδων, ίσως και εκατομμύρια ψυχών ανά τον κόσμον, με διαβεβαίωνε τηλεφωνικά ότι «εγώ παπά μου είμαι για την κόλαση». Όντως άγιος και γεμάτος φως, ομολογούσε με ειλικρίνεια και το πίστευε, ότι είναι για την κόλαση. Τότε εγώ ο πνευματικός του γιός, και σεις τα πνευματικά εγγόνια του, για πού είμεθα; Πρώτος εγώ ασφαλώς για τα κατάβαθα της κολάσεως. Βέβαια αυτά ελέχθησαν για μετάνοια και για ταπείνωση. Η μετάνοια όμως όταν είναι αληθινή, γεννά τα δάκρυα της λύπης και της συντριβής, και αυτά με τη σειρά τους, φέρνουν και κατεβάζουν, το ουράνιο κολλύριο που θα γιατρέψει τα μάτια της ψυχής μας, που θα δουν το φως, το φως το αληθινόν, το φως του Θεού, το φως του Ευαγγελίου, το φως του Παραδείσου, το φως της Αναστάσεως. Γι’ αυτό το θεϊκό φως ζητωκραυγάζουμε σε κάθε Λειτουργία φωνάζοντας και λέγοντες «ίδωμεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον».
Είθε αυτό το φως χριστιανοί να  ανοίξει και τα δικά μας σκοτισμένα μάτια και μυαλά.
Αμήν.

Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ Πράξεων ιστ΄ 16-34 Ἀρχιμανδρίτης Καλλίνικος Νικολάου

«Οἱ Μάντεις (Τά Μέντιουμ)»
Χριστός Ἀνέστη !

«Ἐγένετο δὲ πορευομένων ἡμῶν εἰς προσευχὴν παιδίσκην τινὰ ἔχουσαν πνεῦμα πύθωνος ἀπαντῆσαι ἡμῖν, ἥτις ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη » (Πράξεων ιστ΄ 16)

Ἡ μαντεία εἶναι μία ὑπόθεση, ἕνα φαινόμενο πού ἀπασχολοῦσε, δελέαζε καί ἐπηρέαζε ἀπό πολύ παλαιά, ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων τόν ἄνθρωπο καί τίς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Ἡ μαντεία ζεῖ καί σήμερα, εὑρίσκεται μάλιστα σέ ἀνάπτυξη. Οἱ ἄνθρωποι συχνάζουν σέ μάντεις πού σήμερα φέρουν ἕνα ξενικό ὄνομα, τά Μέντιουμ. Πάρα πολλοί καί πολύ συχνά ἀδελφοί μας καταφεύγουν στίς μαντικές ἱκανότητες διαφόρων «εἰδικῶν» γιά νά λάβουν πληροφορίες ἤ νά καθοδηγηθοῦν σέ μεγάλα θέματα πού τούς ἀπασχολοῦν.

Τό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα μᾶς περιγράφει ἕνα περιστατικό πού συνέβη στούς Ἀποστόλους Παῦλο καί Λουκᾶ καί ἄλλους στήν πόλη τῶν Φιλίππων μέ μία μαντευομένη ὑπηρέτρια. Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς μας διηγεῖται ὡς ἑξῆς αὐτό τό συμβάν.

Βρισκόνταν στήν πόλη τῶν Φιλίππων καί πηγαίνοντας στόν τόπο τῆς προσευχῆς τούς συνάντησε μία δούλη, ἡ ὁποία εἶχε «πνεῦμα πύθωνος». Ἡ Ἁγία Γραφή ὁμιλεῖ γιά «πνεῦμα κρυφόν» καί «ἄλαλον» γιά «πνεῦμα ἀσθενείας» γιά «πνεῦμα πορνείας» γιά «πνεῦμα πλάνης». Στίς περιπτώσεις αὐτές ἡ λέξη «πνεῦμα» σημαίνει «δαιμόνιο» καί οἱ σχετικές φράσεις σημαίνουν «διαμόνιο κρυφό» καί «ἄλαλο» δαιμόνιο ἀσθενείας, δαιμόνιο πορνείας, δαιμόνιο πλάνης κ.λπ. Ὑπάρχουν δηλαδή εἰδικότητες δαιμονίων! Μία εἰδικότητα εἶναι καί τό πνεῦμα πύθωνος, δαιμόνιο μαντείας. Ἡ δυστυχής δούλη τῶν Φιλίππων εἶχε μαντικό δαιμόνιο τό ὁποῖο μέ τό στόμο τῆς δούλης ἔδινε πληροφορίες γιά μυστικά καί ἄγνωστα πράγματα, ἐννοεῖται βεβαίως ὅτι οἱ πληροφορίες πού ἔδιδε τό δαιμόνιο ἦταν πληροφορίες γιά πράγματα ἤ γεγονότα ἤ πρόσωπα τοῦ παρόντος καί τοῦ παρελθόντος. Μόνο αὐτά γνωρίζει καί φανερώνει ὁ δαίμων, Πρέπει νά προσέξουμε καί νά καταλάβουμε ὅτι: Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ. Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΜΑΣ. Ὁ δαίμων προλέγει κατόπιν ὑπολογισμοῦ, ἤ κατά τύχη, ἤ ἀκούγοντας ἀπό τόν Θεό ἤ τούς ἀληθινούς προφῆτες. Οἱ ἄνθρωποι διψώντας νά μάθουν μυστικά καί ἄγνωστα πράγματα, ἔτρεχαν στήν δαιμονισμένη δούλη.

Οἱ δέ κύριοί της, τά ἀφεντικά της, ἄνθρωποι φιλάργυροι δέν δίσταζαν νά ἐκμεταλλεύονται τήν δυστυχία τῆς δούλης, τόν δαιμονισμό της, γιά νά κερδίζουν χρήματα καί νά πλουτίζουν ! Χρήματα σατανικά καί καταραμένα. Οἱ ἄνθρωποι ἐκμεταλλεύονται τά δαιμόνια καί ὁ δαίμων τούς ἀνθρώπους.

Προσπάθησε δέ ὁ δαίμων νά ἐκμεταλλευθεῖ καί τούς Ἀποστόλους. Ἡ δαιμονισμένη δούλη ἀκολουθοῦσε κατά πόδας τούς Ἀποστόλους καί φώναξε δυνατά : «Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου καί κηρύττουν σέ μᾶς δρόμο σωτηρίας». Ὁ δαίμων δηλαδή μέ τό στόμα τῆς δαιμονισμένης ἔδινε θαυμάσια σύσταση γιά τούς Ἀποστόλους Καί αὐτό τό ἔκανε ἐπί μέρες πολλές. Ω! τόν ὑποκριτή ω! τόν ἀπατεῶνα! Ἔλεγε καλά λόγια γιά τούς Ἀποστόλους μέ σκοπό νά ἀποκτήσει τήν ἐμπιστοσύνη τῶν ἀνρώπων καί κατόπιν νά πεῖ καί τά σατανικά του λόγια καί νά γίνει πιστευτός. Ὁ δαίμων ὑποκρίνεται ἐδῶ ἐπειδή ἔβλεπε νά προοδεύει ἡ ὑπόθεση τοῦ ἀποστολικοῦ κυρύγματος. Ἤλπιζε πώς ἐγκωμιάζοντας τούς ἀποστόλους θά παρέμενε στό σώμα τῆς δούλης καί θά συνέχιζε τήν ἀπάτη του. Ἐάν δέ ἐκ μέρους ἀνθρώπου «Δέν εἶναι ὡραία ἡ ἐξύμνηση πού προέρχεται ἀπό στόμα ἁμαρτωλοῦ» (Σοφ. Σειράχ ιε΄ 9) πολύ δέ περισσότερο δέν εἶναι ὡραία ἐκείνη πού γίνεται ἐκ μέρους τοῦ δαίμονα. Ἐάν ὁ Χριστός δέν ἀποδέχεται τήν μαρτυρία καί τά ἐγκώμια ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, οὔτε κι ἀπό αὐτόν τόν Βαπτιστήν Ἰωάννην, τήν ἁγιότητα τοῦ ὁποίου ἀνεγνώρισε καί διακήρυξε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, πολύ δέ περισσότερο δέν δέχεται τήν μαρτυρία τοῦ δαίμονα διότι τό κήρυγμα δέν εἶναι ἔργο ἀνθρώπων ἀλλά τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Γι’ αὐτό καί ὁ Παῦλος δέν ὑπέφερε τήν ὑποκρισία τοῦ δαίμονα. Ἀγανάκτησε, ὠργίσθηκε, στράφηκε πρός τόν πονηρό πνεῦμα καί εἶπε : «Σέ διατάσσω στό ὄνομά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νά ἐξέλθεις ἀπ’ αὐτήν». Καί ἀμέσως τό δαιμόνιο ἐξῆλθε. Ἀλλά συγχρόνως χάθηκε καί ἡ ἐλπίδα τοῦ κέρδους τῶν ἀφεντικῶν της. Καί ἀντί τά ἀφεντικά της νά χαροῦν, διότι ἡ ὑπηρέτριά τους ἐλευθερώθηκε ἀπό τό δαιμόνιο, λύσσαξαν ἐνάντίον τῶν Ἀποστόλων. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ ὅτι οἱ ἄνθρωποι οἱ κύριοι τῆς ὑπηρέτριας στό μόνο πού ἀπέβλεπαν ἦταν ἡ φιλαργυρίας τους. Ὁ δαίμων, ὁ ὁποῖος προηγουμένως ὁμιλοῦσε μέ καλά λόγια, τώρα διεγείρει τά ἀφεντικά τῆς δούλης κατά τῶν Ἀποστόλων. Συλλαμβάνουν βιαίως τούς Ἀποστόλους καί τούς σύρουν στήν ἀγορά πρός τούς διοικητές τῆς πόλεως. Ἔτσι τούς καταγγέλουν ὡς πολιτικούς καί κοινωνικούς ταραχοποιούς, κατηγορία ἡ ὁποία «ἔπιανε» καί «πιάνει» συχνά. Πρῶτα ὁ δαίμων συνέστησε τούς Ἀποστόλους ὡς σωτῆρες. Τώρα τούς παρουσιάζει ὡς ἐπικίνδυνους καταστροφῆς. Πρῶτα ἔλεγε ὁ δαίμονας ὅτι οἱ Ἀπόστολοι εἶναι δούλοι τοῦ Ὑψίστου! Μετά τούς κατηγοροῦσε πώς διαταράσσουν τήν πόλη μας. Ἐνῶ τήν διδασκαλία τους τήν χαρακτήριζε ὡς ὁδό σωτηρίας ὅταν ἐξῆλθε ἀπό τήν δούλη κατηγοροῦσε τούς Ἀποστόλους ὅτι κηρύττουν διδασκαλίες πού δέν ἐπιτρέπεται νά τίς παραδεχθοῦμε.

Τά φαινόμενα τοῦ δαιμονισμοῦ, φαινόμενα κάθε ἐποχῆς, εἶναι ἁπτές ἀποδείξει τῆς ὑπάρξεως πνευμάτων. Πονηρά πνεύματα ἐνεργοῦν, διαμέσου τῶν δαιμονισμένων, τῶν μάγων, τήν πνευματιστῶν, τῶν πεντηκοστιανῶν καθώς καί τῶν λεγομένων φωτισμένων τοῦ τόπου μας.

Γιά νά ἐξαπατοῦν δέ τούς ἀνθρώπους τά πονηρά πνεύματα ἐμφανίζονται ὡς ἀγαθά, ὅπως τό πνεῦμα πύθωνος τῆς δούλης τῶν Φιλίππων.

Ἀδελφοί

Σταθεῖτε μακρυά ἀπό τά πονηρά πνεύματα, τούς ὑποκριτές καί ἀπατεῶνες τοῦ μεταφυσικοῦ κόσμου. Ὁ Σατανᾶς δέν κάνει ποτέ καλό. Καί ἄν κάτι κάνει πού φαίνεται σάν καλό, σέ δένει μ’ αὐτό καί σέ κάνει δοῦλο του.

Ἀλλοίμονο καί τρισαλλοίμονο σ’ ὅσους καταφεύγουν σέ δαιμονικά πράγματα. Οἱ μάντεις, τά μέντιουμς, κ.τλ. αὐτοί συνεργάζονται μέ τόν διάβολο. Οἱ ἄνθρωποι πού πηγαίνουν σ’ αὐτούς οὐσιαστικῶς ζητοῦν βοήθεια ἀπό τόν Σατανᾶ. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί φτύνουν στήν κολυμβήθρα πού βαπτίσθηκαν.

Ἐσύ μήν στρέφεις τήν πλάτη σου στόν Θεό ἀλλά ἄφησε τήν ζωή σου στά πόδια του καί Ἐκεῖνος θά σέ ὁδηγήσει στήν Σωτηρία.

Κυριακή του Τυφλού, Αποστ. ανάγνωσμα:Πραξ. Ιστ’, 16-34 (20-5-2012) εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κωνσταντίας και Αμμοχώστου

Πρεσβυτέρου Χρίστου Κούλενδρου, θεολόγου

Ο Παύλος και ο Σίλας στη φυλακή

 Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα το οποίο προέρχεται από το βιβλίο των Πράξεων, περιγράφονται γεγονότα σχετικά με την άφιξη και την δράση των Αποστόλων Παύλου, Σίλα και Τιμόθεου εις την Μακεδονία και ιδιαίτερα στη πόλη των Φιλίππων.  Μετά τη διαφωνία των αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα για το αν θα έπρεπε να συμμετάσχει και ο Μάρκος σ’ αυτή τη περιοδεία, χωρίζονται οι δυο και ο Παύλος μετά από όραμα μεταβαίνει στην Μακεδονία μαζί με τους Σίλα και Τιμόθεο.  Κατά τις μέρες που έμεναν εκεί και ενώ περνούσαν από την πόλη για να μεταβούν σε συγκεκριμένο χώρο, όπου ήταν η συναγωγή για προσευχή και διδασκαλία, μια νεαρή δούλη η οποία είχε πνεύμα Πύθωνος, ακολουθώντάς τους φώναζε «ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του Υψίστου εισίν, οίτινες καταγγέλουσιν ημίν οδον σωτηρίας».

 Πύθιος ή Πύθων λεγόταν ο Απόλλωνας, ο οποίος λατρευόταν από τους ειδωλολάτρες ως Θεός και είχε το μαντείο του στους Δελφούς.  Από αυτό εξάγουμε το συμπέρασμα ότι η δούλη εκείνη βρισκόταν κάτω από την επίδραση δαιμονίου, το οποίο λεγόταν  πνεύμα Πύθωνος και με τις μαντείες της έφερνε μεγάλο κέρδος στους αφέντες της.  Αυτή λοιπόν η δούλη ακολουθώντας τους Αποστόλους φώναζε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου και μας υποδεικνύουν το δρόμο της σωτηρίας.  Πραγματικά είναι απόλυτα σωστή και αληθινή η διακήρυξη αυτή του διαβόλου, ο οποίος και άλλοτε μπροστά στον Χριστό είπε: «Τι εμοί και σοι, Ιησού Υιέ του Θεού του Υψίστου; ορκίζω σε μη με βασανίσεις».  Στο περιστατικό αυτό φαίνεται καθαρά η πονηρία του διαβόλου, ο οποίος χρησιμοποιεί δυο μεθόδους για να παραπλανήσει τους πιστούς.  Η πρώτη είναι ότι μετασχηματίζεται σε καλό άγγελο, διαλαλώντας τα πιο πάνω για τους Αποστόλους και αυτό το κάνει για να παραπλανήσει το λαό, ότι αναγνωρίζει τους αποστόλους ώστε μετά την αναχώρησή τους, να διεκδικήσει οπαδούς και να τους κρατήσει στη δική του εξουσία.  Η δεύτερη μέθοδος είναι όταν ο διάβολος χρησιμοποιεί ανθρώπους που διαθέτουν κακία και προκαλούν κακό σε άλλους ανθρώπους. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τους κυρίους της δαιμονιζομένης δούλης, οι οποίοι συνέλαβαν τον Παύλο και τον Σίλα και τους κατηγόρησαν στους στρατηγούς ως ταραχοποιούς.  Εκείνοι στη συνέχεια αφού τους έδειραν, τους έκλεισαν στη φυλακή για να τους εξοντώσουν.  Δηλαδή τη μια φορά τους επαινεί και την άλλη τους κατηγορεί!  Αυτό είναι συνεχώς το έργο του διαβόλου.  Μετέρχεται πολλά τεχνάσματα για να διαστρέφει τις καλές διαθέσεις των ανθρώπων.  Αυτό το γεγονός λοιπόν με την δαιμονισμένη επαναλαμβανόταν για αρκετές μέρες με αποτέλεσμα ο Παύλος ενοχλημένος, στρέφοντας το πρόσωπό του προς αυτή διέταξε το δαιμόνιο «Παραγγέλω σοι εν τω ονόματι Ιησού Χριστού, ίνα εξέλθης απ’ αυτής».  Και πράγματι εκπληρώνοντας τον λόγο του Κυρίου που προφήτευσε για όσους τον πιστέψουν πραγματικά «εν τω ονόματι μου δαιμόνια εκβαλούσιν», ευθύς εξήλθε και ελευθερώθηκε η παιδίσκη εκείνη από την δαιμονική τυραννία.  Μαζί όμως με το δαιμόνιο που έφυγε, έπαψαν εντελώς και οι μαντείες της νέας, διότι δεν ήταν αυτή που «μάντευε» αλλά μέσω αυτής ο διάβολος.  Αυτό είναι ακριβώς που συμβαίνει και στις μέρες μας με όλους αυτούς τους «επιστήμονες» της μαντικής τέχνης που προβλέπουν με διάφορες μεθόδους το μέλλον συνεργαζόμενοι με τους δαίμονες, πλουτίζοντας έτσι εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια πολλών.

 Βλέποντας λοιπόν οι κύριοι της ότι σταμάτησε η πηγή των κερδών και του πλουτισμού τους, αφού έπαψε πλέον να μαντεύει, τους συκοφάντησαν και πέτυχαν  την φυλάκισή τους με τη δικαιολογία ότι αναστατώνουν την πόλη φέρνοντας ξένες συνήθειες.  Πράγματι ο Χριστιανισμός παρουσιάστηκε στην ιστορία ως ένας νέος τρόπος ζωής, σαφώς αντίθετος προς τον τότε υπάρχοντα τρόπο ζωής.  Ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να συμβιβαστεί ποτέ με τον παλαιό τρόπο ζωής που εμπνέεται από τον διάβολο.  Ο Θεός είναι φως ενώ ο σατανάς σκότος.  Ο σατανάς είναι νεκρό πνεύμα που μεταδίδει τη νέκρωση σε όσους τον πλησιάζουν, ενώ ο Θεός είναι ζωή και μεταδίδει στους ανθρώπους την «όντως ζωή».  Έτσι ακριβώς συνέβηκε με τους αποστόλους οι οποίοι φυλακισμένοι όπως ήταν στην εσωτέρα φυλακή, κτυπημένοι και δεμένοι, καθόλου δεν εμποδίζονταν από το να δοξολογούν τον Θεό και ο Θεός, «ο ευλογών τους ευλογούντας Αυτόν» με δεύτερο θαύμα, με σεισμό, ανοίγει την φυλακή και ελευθερώνει από τα δεσμά τους δούλους Του.  Αντιθέτως ο δεσμοφύλακας, ο δούλος του διαβόλου, μόλις αντιλαμβάνεται το κακό που τον βρήκε ετοιμάζει το μαχαίρι του για να αυτοκτονήσει.  Αυτή είναι η πορεία όσων εμπιστεύονται τον διάβολο, η απελπισία και η αυτοκαταστροφή.  Όμως ακόμα και μέσα στο σκοτάδι της φυλακής θα νικήσει το φως του Αναστημένου Χριστού και δια της αγάπης του Αποστόλου Παύλου ο δεσμοφύλακας θα σωθεί και θα ζητήσει να διδαχτεί και στη συνέχεια να βαπτιστεί αυτός και όλος ο οίκος του «και παραλαβών αυτούς εκείνη την ώρα της νυχτός, έλουσε από των πληγών• και εβαπτίσθη αυτός και οι αυτού πάντες παραχρήμα».

 Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα διαλαλεί πως η χάρις του Θεού ενεργεί σαν αστραπή.  Το μόνο που χρειάζεται είναι ο άνθρωπος ελεύθερα να δώσει την προαίρεσή του και τα υπόλοιπα  είναι έργο του παντοδύναμου Θεού.  Έτσι λοιπόν ας πορευόμαστε στη ζωή μας, ανοιχτοί και έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε κάθε κάλεσμα που ο Θεός δια του Αγίου Πνεύματος θα μας απευθύνει.  Αμήν.

Κυριακή του τυφλού (Ιω. θ', 1-38) π. Γεώργιος Δορμπαράκης

῾Ποῦ ἐστιν ᾽Εκεῖνος;᾽

Μπροστά στό μεγάλο θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ ἀπό τόν ᾽Ιησοῦ οἱ ᾽Ιουδαῖοι τά χάνουν καί ἀναζητοῦν τόν αἴτιο: ῾Ποῦ ἐστιν ᾽Εκεῖνος;᾽ Κι ὁ πρώην τυφλός πού δέχεται τήν ἐρώτηση, δέν μπορεῖ νά δώσει ἀπάντηση, πέρα ἀπό τό ὄνομα τοῦ ᾽Ιησοῦ καί τό γεγονός τῆς θεραπείας του. Διότι ὁ Κύριος, τόν ῾Οποῖο ὁ τυφλός ἀγνοεῖ, τόν ἔστειλε πρός νίψη στήν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ, ὁπότε ἐκεῖνος πιστεύοντας στόν λόγο καί ἀνταποκρινόμενος ὄντως θεραπεύεται. ᾽Αναζητοῦν λοιπόν οἱ ᾽Ιουδαῖοι τόν Χριστό.

᾽Αλλ᾽ ἡ ἀναζήτηση τοῦ ᾽Ιησοῦ εἶναι φαινόμενο πού ἐπισημαίνουμε σέ πολλά ἐπίπεδα μέσα στό Εὐαγγέλιο:

- ἀναζητεῖ τόν ᾽Ιησοῦ ὡς νήπιο ὁ ῾Ηρώδης, γιατί Τόν βλέπει ὡς ἀπειλή, ἀφοῦ εἶναι κατά τούς μάγους ῾ὁ τεχθείς βασιλεύς τῶν ᾽Ιουδαίων᾽,

 - ἀναζητοῦν τόν ᾽Ιησοῦ πολλές φορές οἱ Φαρισαῖοι καί οἱ θρησκευτικοί ἄρχοντες τοῦ ᾽Ισραήλ, γιατί εἶναι ῾ἐπικίνδυνος᾽, ἀφοῦ καταλύει τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καί καταργεῖ τίς παραδόσεις τους,

- ἀναζητεῖ ὁ ἁπλός λαός τόν ᾽Ιησοῦ, γιατί τούς ἔδωσε νά φάει,

 - ἀναζητεῖ τόν ᾽Ιησοῦ ὁ ῾Ηρώδης ᾽Αντίπας, γιατί θέλει νά ῾διασκεδάσει᾽, ἀφοῦ ἔχει ἀκούσει γιά τήν ἱκανότητά Του νά κάνει θαύματα.

 ᾽Αλλά καί: - ἀναζητοῦν οἱ μαθητές τοῦ ᾽Ιωάννη Προδρόμου τόν ᾽Ιησοῦ, γιατί Αὐτόν ὑποδείκνυε ὡς Μεσσία ὁ δάσκαλός τους,

- ἔρχεται πρός ἀναζήτησή Του ὁ Ναθαναήλ πού ἄκουσε θαυμαστά γι᾽ Αὐτόν ἀπό τόν φίλο του Φίλιππο,

- ἔρχονται πρός ἀναζήτησή Του οἱ Σαμαρεῖτες, γιατί προκλήθηκαν ἀπό τή μαρτυρία τῆς συμπατριώτισσάς τους, πού εἶπε ὅτι ὁ ᾽Ιησοῦς τῆς ἀπεκάλυψε ὅλη της τή ζωή.

 Κι ὄχι μόνο τότε στά χρόνια τοῦ ᾽Ιησοῦ. Σέ κάθε ἐποχή, κι ὅσο θά ὑπάρχει κόσμος, θά ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἀναζητοῦν τόν ᾽Ιησοῦ. Δέν θά Τόν ἀναζητοῦν ὅμως ὅλοι γιά τούς ἴδιους λόγους καί γιά τόν ἴδιο σκοπό. ῞Οπως τότε, ἔτσι καί πάντα: ἄλλος ἀναζητεῖ τόν Χριστό κινούμενος ἀπό μίσος καί ἔχθρα πρός Αὐτόν, ἄλλος ἀπό περιέργεια, ἄλλος ἀπό γνήσια ἀναζήτηση τῆς καρδιᾶς του, ψάχνοντας ῾τό ὕδωρ τό ζῶν᾽ κι ἄλλος ἀπό ἀγάπη πρός Αὐτόν, βλέποντας ὅτι ἡ φλόγα πού ἔχει ἀναφθεῖ μέσα του γιά τόν Χριστό διαρκῶς καί φουντώνει.

 ῎Ετσι τό ῾ποῦ ἐστιν ᾽Εκεῖνος;᾽ ἀποτελεῖ αἴτημα καί τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν τοῦ Χριστοῦ, πού ἐπιβεβαιώνει τήν εὐαγγελική καί διαχρονική ἀλήθεια ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά σταθεῖ ἀδιάφορος μπροστά Του. Πάντοτε δηλαδή μπροστά στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑποχρεωμένος κάποιος νά πάρει μιά ἀπόφαση εἴτε θετική εἴτε ἀρνητική. ῞Οπως ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος τό ἔχει ἀποκαλύψει: ῾ὁ μή ὤν μετ᾽ ἐμοῦ κατ᾽ ἐμοῦ ἐστι καί ὁ μή συνάγων μετ᾽ ἐμοῦ σκορπίζει᾽. Κι ἄν ἤθελε κανείς νά κρίνει τήν ποικιλία τῶν ἀρνητῶν τοῦ Χριστοῦ, εἴτε δηλαδή τῶν καθαρά ἐχθρῶν καί πολεμίων Του εἴτε τῶν ἀδιάφορων ἀπέναντί Του, θά ἔλεγε ὅτι οἱ ἀδιάφοροι εἶναι καί οἱ χειρότεροι ἐχθροί Του, γιατί σ᾽ αὐτούς πού φανερά Τόν ἐχθρεύονται καί Τόν πολεμοῦν ὑπάρχει ἐλπίδα ἀκόμη καί σύντομης μεταστροφῆς τους - ἀσχολοῦνται μέ ᾽Εκεῖνον ἔστω καί ἀρνητικά - ἐνῶ στούς ἀδιάφορους πού μπορεῖ νά μήν ἀρνοῦνται κἄν τόν Χριστό, δέν ὑπάρχει προβληματισμός καί ἐνδιαφέρον. ῾῎Οφειλες νά εἶσαι ἤ ψυχρός ἤ θερμός. ᾽Επειδή ὅμως εἶσαι χλιαρός (καί στούς χλιαρούς βεβαίως ἀνήκουν καί οἱ ἀδιάφοροι μέ τήν πίστη) θά σέ ἐμέσω ἀπό τό στόμα μου᾽ (᾽Αποκ. ᾽Ιωάννη).

 ῾Ποῦ ἐστιν ᾽Εκεῖνος;᾽ Στήν ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ καί μάλιστα ὡς Σωτήρα τῆς ζωῆς μας δέν ὑπάρχει ἕνας δρόμος. Κι ἀπό τήν ἄλλη κανείς δέν μπορεῖ νά ἐξασφαλίσει τή συγκεκριμένη ἀπάντησή Του. ᾽Εμεῖς (πρέπει νά) Τόν ἀναζητοῦμε κι ᾽Εκεῖνος θά κρίνει τό ποῦ καί τό πῶς τῆς ἐμφάνισής Του. Αὐτό πού γνωρίζουμε εἶναι ὅτι ἡ ἐμφάνισή Του αὐτή ἔχει πάντα τό στοιχεῖο τῆς ἔκπληξης:

῎Ερχεται ἐκεῖ πού δέν τό περιμένεις καί πού ῾φαίνεται᾽ ὅτι δέν συντρέχουν οἱ συνθῆκες τῆς παρουσίας Του.

῎Ερχεται ῾κεκλεισμένων τῶν θυρῶν᾽ ἤ ἐκεῖ πού παλεύεις μέ τά κύματα τῆς ζωῆς, ἕτοιμος νά καταποντιστεῖς – κι ᾽Εκεῖνος εἶναι πάνω στά κύματα δίπλα σου.

Πλησιάζεις κάποιον πού πιστεύεις ὅτι μπορεῖ νά σέ βοηθήσει γιά νά Τόν βρεῖς καί ἀκοῦς ᾽Εκεῖνον νά σέ προσφωνεῖ μέ τ᾽ ὄνομά σου.

Συνοδοιπορεῖς μέ ἄγνωστο καί σοῦ ῾βγαίνει᾽ ὁ ῎Ιδιος ῾ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ᾽.

῎Ερχεται κυρίως στήν ῾κλᾶσιν τοῦ ἄρτου᾽, στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καί μόλις Τόν αἰσθανθεῖς καί πᾶς νά Τόν ῾πιάσεις᾽, ῾ἄφαντος γίνεται ἀπό Σοῦ᾽.

Μά ἐκεῖ πού μᾶς εἶπε ὅτι θά Τόν βρίσκουμε πάντα στήν ὅποια ἀναζήτησή μας εἶναι στό πρόσωπο τοῦ κάθε ἀδελφοῦ, καί μάλιστα τοῦ ἐλαχίστου. ῾᾽Εφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε᾽!

Κυριακή του Τυφλού – Το μυστικό της οικογενειακής ευτυχίας (Αποστολικό Ανάγνωσμα)

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πράξ. ιστ΄16-34

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

«Ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ»

Τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει  στὴν πόλη τῶν Φιλίππων, μία ἀρχαία πόλη τῆς Μακεδονίας, κοντὰ στὴ σημερινὴ Καβάλα. Στὴν πόλη αὐτὴ ζοῦσε ἡ ἁγία Λυδία, τῆς ὁποίας μάλιστα τὴ μνήμη συμπίπτει νὰ ἑορτάζουμε σήμερα,καὶ ἡ ὁποία πρώτη ἑλκύσθηκε στὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ βαπτίστηκε μαζὶ μὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά της.

Ἀκολούθησαν συγκλονιστικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα μᾶς περιγράφει ἡ Ἀποστολικὴ περικοπή: σύλληψη, βασανιστήρια, φυλάκιση τοῦ ἀποστόλου Παύλου καί τοῦ Σίλα καί, τέλος, ἡ θαυμαστὴ ἀπελευθέρωσή τους, ποὺ ἔγινε αἰτία νὰ προσελκυσθεῖ στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ ὁ δεσμοφύλακας τῆς φυλακῆς, ὁ ὁποῖος βαπτίσθηκε μαζὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκογένειά του.

Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς συγγραφέας, «ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ». Αἰσθάνθηκε μεγάλη χαρὰ ὁ δεσμοφύλακας μαζὶ μὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά του, διότι εἶχαν πιστέψει στὸν ἀληθινὸ Θεό. Ἡ οἰκογένειά του μποροῦσε πλέον νὰ ἀπολαμβάνει τὴν πραγματικὴ εὐτυχία!

Ἡ εὐτυχισμένη οἰκογένεια! Πόθος, εὐχὴ καὶ προσδοκία ὅλων. Ποιοὶ εἶναι ὅμως οἱ βασικοὶ παράγοντες ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴν εὐτυχία μέσα στὴν οἰκογένεια;

1. Πίστη καὶ εὐσέβεια

Ὁ πρῶτος βασικὸς παράγοντας τῆς οἰκογενειακῆς εὐτυχίας εἶναι ἡ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ εὐσέβεια. Στὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα εἴδαμε ὅτι ἡ οἰκογένεια τοῦ δεσμοφύλακα πλημμύρισε ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση, ὅταν πίστεψε στὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ βάση γιὰ τὴν οἰκογενειακὴ εὐτυχία: ὁ ζωντανὸς σύνδεσμος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Μόνο Αὐτὸς μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίσει εἰρήνη, χαρὰ καὶ εὐτυχία σὲ κάθε σπίτι.

Ὁ σύνδεσμος αὐτὸς ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴ συμμετοχὴ τῆς οἰκογένειας στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας προσεύχονται καὶ ἐκκλησιάζονται τακτικά, τότε ἀντλοῦν χάρη καὶ δύναμη γιὰ τὸν καθημερινό τους ἀγώνα καὶ διατηροῦν σταθερὴ τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεό. Κι ὅταν ἐξομολογοῦνται καὶ προσέρχονται στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, στὴ θεία Κοινωνία, πόση χαρὰ καὶ εἰρήνη θὰ αἰσθάνονται στὴν ψυχή τους καθὼς θὰ εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Σωτήρα Χριστό!

Τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν εὐσέβεια καλλιεργεῖ ἐπίσης ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἁγία Γραφὴ πρέπει νὰ ὑπάρχει σὲ κάθε σπίτι ὄχι μόνο ὡς εὐλογία ἀλλὰ καὶ ὡς καθημερινὸ μελέτημα καὶ ἐντρύφημα, ὥστε νὰ φωτίζει καὶ νὰ ὁδηγεῖ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος. Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς σημειώνει ὅτι τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ εἶναι τὰ «εὐφραίνοντα καρδίαν» (Ψαλμ. ιη΄ 9), δηλαδὴ αὐτὰ ποὺ χαροποιοῦν καὶ εὐφραίνουν τὴν καρδιὰ ὅσων τὰ τηροῦν. Εἶναι λοιπὸν εὐλογία ἀλλὰ καὶ ἀσφάλεια γιὰ κάθε οἰκογένεια νὰ πορεύεται μὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ νὰ καλλιεργεῖ τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος καὶ τὴν παραδοσιακὴ εὐσέβεια.

2. Ἑνότητα καὶ ἀγάπη

Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνας δεύτερος βασικὸς παράγοντας γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς οἰκογενειακῆς εὐτυχίας. Ἡ ἑνότητα κι ἡ ἀγάπη μεταξὺ τῶν μελῶν της. Τὸ πόσο σημαντικὴ εἶναι ἡ ἑνότητα μέ­σα στὴν οἰκογένεια, τὸ  καταλαβαίνουμε ἀπὸ τὸ τί ἐπικρατεῖ ὅταν αὐτὴ ἀπουσιάζει: ἐκνευρισμοί, διαπληκτισμοί, γκρίνια, πεῖσμα, καχυποψία, ἀσυνεννοησία καὶ ὅ,τι ἄλλο προκαλεῖ ὁ ἐγωισμὸς τοῦ καθενός.

Καὶ τὸ χειρότερο: πολλὲς φορὲς τὸ χάσμα ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν ἔλλειψη ἀληθινῆς ἀγάπης, διογκώνεται καὶ καταλήγει στὴν ὁριστικὴ ρήξη: στὸ φοβερὸ δράμα τοῦ διαζυγίου.

Εἶναι ἀνάγκη λοιπὸν νὰ καλλιεργεῖται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας. Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ ὀφείλουμε ὅλοι νὰ καταπολεμοῦμε τὸν  ἐγωισμό μας καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ ὑπερνικοῦμε τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Ὁ μέγας παιδαγωγὸς ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συμβουλεύει: Ἂς ἀσκούμαστε νὰ εἴμαστε ἐπιεικεῖς καὶ ἥμεροι πρὸς ὅλους κι ἂς καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια, ὥστε εἴτε δικαίως εἴτε ἀδίκως μᾶς κατηγορήσουν, νὰ μὴν τὸ παίρνουμε κατὰ γράμμα, ἀλλὰ γιὰ ἕνα πράγμα μόνο νὰ φροντίζουμε: «κατασκευάζειν βαθεῖαν εἰρήνην τῇ οἰκίᾳ», δηλαδὴ νὰ ἐξασφαλίζουμε βαθιὰ εἰρήνη στὴν οἰκογένεια (ΕΠΕ 3, 604).

Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ καὶ ἐπεῖγον: νὰ κρατήσουμε τὴν οἰκογένειά μας δεμένη κι ἑνωμένη μὲ τὸν Κύριο.

❁   ❁   ❁

«Καὶ ἠγαλλιάσατο πανοικὶ πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ».

«Πανοικί»! Μιὰ ὁλόκληρη οἰκογένεια νὰ πιστεύει στὸν Θεό! Τί εὐλογία! Στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων ἀλλὰ καὶ στὶς Ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀναφέρονται πολλὲς τέτοιες χριστιανικὲς οἰκογένειες. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γεμάτη ἀπὸ παραδείγματα μὲ ὁλόκληρες οἰκογένειες Ἁγίων ἢ Μαρτύρων. Τί μεγάλη τιμή!

Ἡ μητέρα, ὁ πατέρας, τὰ παιδιά... ὅλοι Ἅγιοι! Μακάρι κι οἱ σύγχρονες οἰκογένειες νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμά τους καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἑνότητα ὡς ἀπαραίτητη βάση γιὰ ζωὴ ἀληθινὰ χαρούμενη καὶ εὐτυχισμένη!

     «Ο ΣΩΤΗΡ»1-05-2012

πηγή

Ο Τυφλός βλέπει Κυριακή του Τυφλού

Η δειλία των γονέων

Κάποιο Σάββατο ο Κύριος στην Ιερουσαλήμ συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Και αφού έφτιαξε πηλό με το σάλιο του, έχρισε με τον πηλό τα μάτια του τυφλού. Δοκιμάζοντας όμως την πίστη του, δεν τον θεράπευσε αμέσως, αλλά του είπε: «Πήγαινε, νίψε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ». Κι ο τυφλός υπάκουσε αμέσως. Και το θαύμα έγινε! Όσοι όμως τον έβλεπαν κατόπιν υγιή απορούσαν: «Δεν είναι αυτός ο τυφλός που ζητιάνευε;». Άλλοι έλεγαν «αυτός είναι», άλλοι όμως έλεγαν «είναι κάποιος που του μοιάζει». Εκείνος όμως τους διαβεβαίωνε ότι είναι ο ίδιος. Κι αυτοί έκπληκτοι απορούσαν: «Πώς θεραπεύτηκαν τα μάτια σου;». Κι εκείνος με θάρρος εξηγούσε, πώς έγινε το θαύμα.

Κι όταν κατόπιν τον οδήγησαν στους Φαρισαίους, άρχισε μία νέα ανάκριση: «Πώς βρήκες το φως σου;». Κι ενώ εκείνος τους εξήγησε, οι Φαρισαίοι δεν ήθελαν να το παραδεχθούν. Κάποιοι μάλιστα έλεγαν για τον Κύριο: «Αυτός δεν είναι απεσταλμένος του Θεού, διότι δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου». Άλλοι όμως απαντούσαν: «Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος αμαρτωλός να κάνει τέτοια μεγάλα θαύματα;». Κι άρχισαν πάλι να εξετάζουν τον τυφλό: «Εσύ τι λες γι’ αυτόν;». Κι αυτός τους είπε: «Εγώ λέω ότι είναι προφήτης».

Οι Φαρισαίοι όμως επιμένουν στην άρνηση. Γι’ αυτό φωνάζουν τους γονείς του και τους ρωτούν: «Αυτός είναι ο γυιος σας που λέτε ότι γεννήθηκε τυφλός; Και πώς τώρα βλέπει;». Οι γονείς όμως φοβισμένοι μήπως τους διώξουν από τη Συναγωγή απάντησαν: «Αυτός είναι ο γυιος μας και πράγματι τυφλός γεννήθηκε. Πώς όμως τώρα βλέπει, δεν ξέρουμε. Ώριμη ηλικία έχει, ρωτήστε τον.».

Οι γονείς λοιπόν αποφεύγουν να δώσουν σαφή απάντηση για το θαύμα. Φοβούνται και τρέμουν καθώς βλέπουν τους Φαρισαίους να μιλούν με θυμό και απειλές, για να τους εκφοβίσουν. Κι απαντούν μόνο στις δύο πρώτες ερωτήσεις τους. Στην τρίτη σιωπούν, ενώ ήταν βέβαιοι για το θαύμα και όφειλαν να απαντήσουν από ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο που θεράπευσε το παιδί τους. Αλλά αυτοί τρομοκρατημένοι άφησαν τον γυιο τους μόνο του να σηκώσει το βάρος των απειλών των Φαρισαίων.

Η ιστορία αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές μέσα στην πορεία της Εκκλησίας. Το ίδιο συμβαίνει και στις μέρες μας, που τόσο μεγάλη πολεμική γίνεται εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας μας. Οι συκοφαντίες και οι κατηγορίες πολλές, οι έμμεσες απειλές ύπουλες και ο φόβος κάνει πολλούς να φοβούνται να πουν την αλήθεια για πολλά θέματα πίστεως, να δειλιάζουν να πάρουν θέση και μάλιστα ενώπιον ανθρώπων που κατέχουν κάποια μεγάλη θέση στην κοινωνία· για να μην εκτεθούν, για να μην κινδυνεύσει η σταδιοδρομία τους, για να τα έχουν καλά με όλους. Έτσι προδίδουν το πιστεύω τους και καταπατούν τη συνείδησή τους. Όσους φοβόμαστε να ομολογήσουμε αυτό που πιστεύουμε και να υπερασπιστούμε την Εκκλησία μας, θα μας αρνηθεί κι ο Κύριος κατά την φοβερή ημέρα της κρίσεως.

Η ομολογία του πρώην τυφλού

Οι Ιουδαίοι αναστατωμένοι φώναξαν και πάλι τον πρώην τυφλό και του είπαν: «Δόξασε τον Θεό, ομολογώντας ότι πλανήθηκες. Ο άνθρωπος που σε θεράπευσε είναι αμαρτωλός, αφού καταλύει την αργία του Σαββάτου».

Εκείνος όμως με παρρησία και θάρρος απάντησε: «Εάν ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός δεν ξέρω. Ξέρω όμως πολύ καλά ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω».

Κι αυτοί ξαναρωτούν: «Πώς σου άνοιξε τα μάτια;». Κι εκείνος ακόμη πιο θαρρετά απαντά: «Λίγο πριν σας το είπα και δεν θελήσατε να το παραδεχθείτε. Γιατί τώρα θέλετε ν’ ακούσετε πάλι τα ίδια; Μήπως θέλετε κι εσείς να γίνετε μαθητές του; Κι έπειτα ο Θεός δεν ακούει τους αμαρτωλούς. Αλλά και ποτέ δεν ακούσθηκε, από τότε που έγινε ο κόσμος, ότι θεράπευσε κάποιος μάτια ανθρώπου που είχε γεννηθεί τυφλός».

Εκείνοι τώρα εξαγριωμένοι του λένε: «Εσύ γεννήθηκες βουτηγμένος στην αμαρτία και διδάσκεις εμάς;». Και τον έδιωξαν. Βρήκε όμως ο Κύριος τον πρώην τυφλό και του είπε: «Εσύ πιστεύεις στον Υιό του Θεού;». «Και ποιος είναι, Κύριε, για να τον πιστεύσω;», αποκρίθηκε εκείνος. Είπε τότε σ’ αυτόν ο Ιησούς: «Αυτός που σου μιλάει, εκείνος είναι». «Πιστεύω, Κύριε», απαντά με ειλικρίνεια ο πρώην τυφλός. Και Τον προσκύνησε ως Υιό του Θεού.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ομολογία του πρώην τυφλού. Η παρρησία του εκδηλώνεται ολοένα και πιο θαυμαστή. Ομολογεί αρχικώς γεμάτος ευγνωμοσύνη στους γνωστούς το θαύμα. Και, όταν οδηγείται μπροστά στους τυφλωμένους από την κακία Φαρισαίους, δεν κάμπτεται από τις απειλές τους και την ασφυκτική τους πίεση. Περιγράφει και πάλι το θαύμα και ομολογεί χωρίς να φοβάται ότι ο Ιησούς είναι προφήτης. Κι όταν οι Φαρισαίοι απαιτούν να ομολογήσει ότι πλανήθηκε, αυτός ακάθεκτος επιμένει στην αλήθεια. Και τελικά προτιμά να φύγει μακριά τους, μένοντας σταθερός στην ομολογία του, ό,τι κι αν αυτό θα του κοστίσει.

Και μας διδάσκει ο άνθρωπος αυτός, ο πρώην τυφλός, να ομολογούμε κι εμείς την αλήθεια με θάρρος, με ενθουσιασμό και καύχηση, όπου και όταν μας το ζητάει αυτό ο Κύριος. Και γιατί να το κάνουμε αυτό; Διότι ο Χριστός μας άνοιξε τα τυφλά μάτια της ψυχής, μας έμαθε να ζούμε, να πορευόμαστε, να ελπίζουμε. Γεμάτοι ευγνωμοσύνη λοιπόν κι εμείς να ομολογούμε τον ευεργέτη μας. Είναι προτιμότερο να μείνουμε απομονωμένοι ομολογώντας την αλήθεια, παρά να είμαστε φίλοι όλου του κόσμου συμβιβασμένοι με το ψέμα. Και ο Χριστός θα μας ευλογήσει. Θα μας ομολογήσει ως παιδιά του αγαπημένα και θα μας καταστήσει πολίτες της Βασιλείας του.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ! «Εποίησε πηλόν…και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού» Κυριακή του Τυφλού

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ!

«Εποίησε πηλόν…και επέχρισε τον πηλόν
επί τους οφθαλμούς του τυφλού»

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ Ιησούς Χριστός κατά την επίγεια ζωή του δεν ενδιαφέρθηκε μόνο για την ψυχή αλλά και για το σώμα του ανθρώπου. Και το ενδιαφέρον Του αυτό το έδειξε με πολλούς τρόπους, προπάντων όμως με τα θαύματα Του. Τα περισσότερα από τα θαύματα του Κυρίου ως σκοπό είχαν την ανακούφιση του σωματικού πόνου και την αποκατάσταση της υγείας του σώματος.
Γιατί άραγε; Διότι και το σώμα μας – όχι μόνο η αθάνατη ψυχή μας - είναι δημιούργημα του Θεού. Άρα «καλόν λίαν», όπως και όλα τα άλλα δημιουργήματα (Γεν. 1,31). Διότι το σώμα του ανθρώπου είναι ναός και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος (Α’ Κορ. 6, 19 – 3, 16). Επιπλέον το σώμα μας είναι ο αξεχώριστος σύντροφος και ο μόνιμος συναγωνιστής της ψυχής στον αγώνα του αγιασμού και της θεώσεως. Γι’ αυτό, καθώς διδάσκει η Εκκλησία μας, δεν πρόκειται απλώς να αναστηθεί, αλλά αφθαρτισμένο θα συμμετάσχει και θα απολαύσει τη δόξα και την ευφροσύνη της θείας Βασιλείας. Μαζί με την ψυχή, με την οποία έζησε και αγωνίστηκε κατά τη διάρκεια της παρούσας ζωής.
Έχει, λοιπόν, μεγάλη αξία το ανθρώπινο σώμα σύμφωνα με τη χριστιανική αντίληψη. Κάθε επιμέρους όργανο, κάθε σωματική λειτουργία συνεργεί στη σωτηρία μας. Έτσι όλα τα όργανα του σώματος μας, η καλή τους κατάσταση και η φυσιολογική τους λειτουργία, αποκτούν μια ιδιαίτερη πνευματική σημασία. Αυτό συμπεραίνουμε και από τη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού έρχεται να εξάρει τη σημασία ενός σωματικού οργάνου, όπως είναι τα μάτια μας, και μιας λεπτότατης και καίριας αισθήσεως, όπως είναι η όραση μας.

Δυο πολυτιμότατα όργανα

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ! Από τα δυο πολυτιμότερα όργανα του σώματος μας. Όχι απλώς διότι είναι «ωτίων πιστότερα», όπως έλεγαν οι αρχαίοι, αλλά διότι αποτελούν, όπως δίδαξε ο Κύριος, τους δυο λύχνους που φωτίζουν το ανθρώπινο σώμα. «Ο λύχνος του σώματος εστιν ο οφθαλμός» (Ματθ. 6,22). Και η όραση είναι η πιο καίρια και η πιο λεπτή από όλες τις αισθήσεις μας, «η βασιλικωτάτη των αισθήσεων» κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
Ο Μ. Βασίλειος παρομοιάζει τα μάτια με δυο ασώματα χέρια με τα οποία ο άνθρωπος αγγίζει από πολύ μακριά αυτά που θέλει, αυτά που επιθυμεί. «Και ών ταις του σώματος χερσίν», συνεχίζει ο ίδιος διδάσκαλος, «άψασθαι επ’ εξουσίας ουκ έχει, ταύτα ταις των ομμάτων βολαίς περιπτύσσει».
Τα μάτια μας αποτελούν μια τέλεια, μοναδική φωτογραφική μηχανή, που έχει τη δύναμη να εντυπώνει στους χώρους της μνήμης μας πλήθος εικόνων, προσώπων, πραγμάτων ή γεγονότων. Και όλοι γνωρίζουμε εκ πείρας πόσο βαθιά χαράζονται μέσα μας όσα συλλαμβάνουμε με τα μάτια μας. Κι αν ακόμη πολύ προσπαθήσουμε, μας είναι τρομερά δύσκολο ή και αδύνατο να εξαλείψουμε από την μνήμη μας ό,τι αποτύπωσαν τα μάτια μας.

Η πνευματική σημασία της οράσεως

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΜΩΣ των ματιών και η αξία της λειτουργίας τους – της αισθήσεως δηλαδή της οράσεως – δεν είναι μόνο φυσική αλλά ηθική και πνευματική. Το πως και το τι βλέπουμε, επηρεάζει ιδιαίτερα την πνευματική μας ζωή. Τα μάτια μας, αν τα αφήσουμε αφύλακτα και ανεξέλεγκτα, εύκολα μεταβάλλονται σε δυο κλέφτες της αμαρτίας. Οι εικόνες που μεταφέρουν μέσα μας γεννούν στην καρδιά μας τις εμπαθείς επιθυμίες και μας εξωθούν αρχικά να αμαρτήσουμε με τη φαντασία, αργότερα δε και έμπρακτα. Μας το επισήμανε με πολλή σαφήνεια ο Κύριος: «Πας ο βλέπων γυναίκα εις το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού» (Ματθ. 5, 28).
Ο άνθρωπος εύκολα αιχμαλωτίζεται από τα μάτια του. Και τα όσα εφάμαρτα βλέπει τον αναστατώνουν εσωτερικά και τον παρασύρουν στη δίνη των σαρκικών επιθυμιών. Ας θυμηθούμε το αξίωμα των αρχαίων «εκ του οράν τίκτεται το εράν». Αυτό που βλέπουμε με φιλήδονη περιέργεια εξάπτει την επιθυμία και παγιδεύει την καρδιά μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του προφητάνακτος Δαβίδ. Η θέα από το δώμα των ανακτόρων του της γυμνής Βηρσαβεέ που λουζόταν, τον παρέσυρε σε δυο φρικτά αμαρτήματα, τη μοιχεία και το φόνο (Β’ Βασιλ. 11,2).

«Οφθαλμοί σου ορθά βλεπέτωσαν»

ΤΙ, ΛΟΙΠΟΝ, ΜΑΣ χρειάζεται; Να προσέχουμε τα μάτια μας. Να ελέγχουμε το πως και το τι βλέπουμε. Η όραση μας να είναι ορθή και άμεμπτη. «Οφθαλμοί σου ορθά βλεπέτωσαν...», συνιστά ο σοφός Σολομών. Και προσθέτει λίγο πιο κάτω: «Μη σε νικήση κάλλους επιθυμία, μηδέ αγρευθής σοις οφθαλμοίς» (Παροιμ. 4, 25 – 6,25).
Οφείλουμε να βλέπουμε τους άλλους με απλότητα. Χωρίς πονηρία και φιλήδονη περιέργεια. Είναι άραγε εύκολο κάτι τέτοιο; Όχι, διότι τα πάθη που φωλιάζουν στην καρδιά μας μάς εξωθούν να βλέπουμε τους άλλους με αμαρτωλή περιέργεια και εμπάθεια. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να παίρνουμε προφυλάξεις. Να μην αφηνόμαστε στο μολυσμό του χυδαίου θεάματος. Να μην πιάνουμε στα χέρια μας έντυπα γεμάτα ρυπαρότητα και πρόκληση. Να μην περιεργαζόμαστε πρόσωπα με αισχρές διαθέσεις. Η πείρα που απέκτησε ο προφήτης Δαβίδ μετά τη φοβερή πτώση του, τον έκανε να απευθύνεται συχνά στο Θεό και να παρακαλεί: «Απόστρεψον τους οφθαλμούς μου του μη ιδείν ματαιότητα» (Ψαλμ. 118, 37). Την θερμή αυτή ικεσία ας απευθύνουμε κι εμείς προς τον Κύριο την ώρα που κινδυνεύουμε να αιχμαλωτιστούμε από τα μάτια μας.

Ο εξαγιασμός της οράσεως

ΩΣΤΟΣΟ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ μόνο να προφυλάσσουμε τα μάτια μας από όλα εκείνα που μολύνουν την ψυχή και μας αιχμαλωτίζουν στην αμαρτία. Χρειάζεται και να τα εξαγιάζουμε. Η όραση μας όχι μόνο να μη θητεύει στα πάθη, αλλά να συνεργεί και στον εσωτερικό φωτισμό μας. Πως; Με ποιόν τρόπο;
Πρώτον, με τη μελέτη του λόγου του Θεού. Ο λόγος του Θεού είναι το φως και η αλήθεια. Ο άνθρωπος που σκύβει στις αθάνατες σελίδες της Αγίας Γραφής αγιάζει τα μάτια του και φωτίζει τον εσωτερικό του κόσμο. Παύει να βλέπει μόνο φυσικά με τα σωματικά μάτια του κι αρχίζει να βλέπει με μια καινούργια, πνευματική αίσθηση, την όραση της ψυχής του. Τα μάτια μας δεν φωτίζονται πλέον μόνο από το υλικό φως του ήλιου αλλά και με το πνευματικό, που είναι ο Χριστός και η αλήθεια Του. Αυτό παρακαλούσε τον Θεό να του χαρίσεις ο Δαβίδ: «Αποκάλυψον τους οφθαλμούς μου και κατανοήσω τα θαυμάσια εκ του νόμου σου» (Ψαλμ. 118, 18).
Δεύτερον, η όραση μας εξαγιάζεται από τη θέα της δημιουργίας. Ατενίζοντας ο άνθρωπος τα μεγαλειώδη δημιουργήματα του Θεού χαίρεται, αγιάζει την όραση του και ανάγεται στον Δημιουργό. Με τα μάτια της ψυχής του μπορεί να βλέπει πίσω από την ομορφιά και την αρμονία των κτισμάτων το άπειρο κάλλος και την τελειότητα του Θεού.
Στον αγιασμό των ματιών μας συντελεί και η θέα των ιερών συμβόλων της λατρείας. Ο ναός, ο διάκοσμος του, οι ιερές εικόνες, το κάθε τι. Όλα επιδιώκουν τον εξαγιασμό των αισθήσεων μας. Να μας ανεβάσουν από την γη στον ουρανό. Να μας βοηθήσουν από τα αισθητά να αναχθούμε στα υπεραισθητά.

Οφείλουμε να προσέχουμε

ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ ΜΙΑΝ εποχή στην οποία δεσπόζει ο homo telespectator, ο άνθρωπος τηλεθεατής. Η εικόνα – και μάλιστα η ηλεκτρονική – έχει εισβάλει κυριαρχικά στη ζωή μας. Ο πολιτισμός μας χαρακτηρίζεται ως πολιτισμός του ματιού. Τα μάτια μας καθημερινά βομβαρδίζονται από κάθε λογής εικόνα. Και η πλημμυρίδα αυτή των εικόνων έχει πολλαπλασιάσει τους ηθικούς κινδύνους που διατρέχουμε όλοι, κυρίως όμως τα παιδιά και οι νέοι μας. Δεν είναι υπερβολή αν ισχυριστούμε ότι τα μάτια μας σήμερα τρέφονται από το γυμνό, την ακολασταίνουσα σάρκα και το πολύμορφο έγκλημα. Και όλο αυτό το υλικό της σαπίλας και της διαφθοράς, που στις μέρες μας έγινε το πιο εμπορεύσιμο και κερδοφόρο είδος στην παγκόσμια αγορά, μας σερβίρεται κάτω από το αθώο όνομα της ψυχαγωγίας!
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση ο λόγος του Θεού και η εμπειρία της Εκκλησίας σήμερα μας προειδοποιεί:
Προσοχή στα μάτια σας!
Φυλάξτε τα μάτια σας καθαρά!
Εξαγιάστε την όραση σας!

Κυριακή του τυφλού (Ιω. θ', 1-38) Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. Νικολάου

Τήν τακτική τοῦ διαβόλου μᾶς ἀποκαλύπτει ἡ σημερινή ἀποστολική περικοπή, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί. Δέν ἐπιτίθεται μόνο εὐθέως ἀλλά τίς περισσότερες φορές ὕπουλα καί πονηρά μεθοδεύει τόν πνευματικό ἤ ἀκόμα καί τό σωματικό ὄλεθρο τοῦ πιστοῦ. Μετέρχεται τέχνη πανούργα καί δολεροτάτη. Παρουσιάζεται ὡς φίλος καί συνεργάτης. Ἄν καί πατήρ τοῦ ψεύδους, διακηρύττει ἀλήθειες γιά νά κερδίσει τήν ἐμπιστοσύνη τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἀκριβῶς ἔπραξε στούς Φιλίππους τῆς Μακεδονίας γιά τούς Ἀποστόλους. «Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εἰσίν» φώναζε ἡ μαντευομένη. Σκοπό εἶχε νά παγιδεύσει τούς Ἀποστόλους. Ἔτσι παγιδεύει κάθε ἀνυποψίαστο ὁ «ἀκάθαρτος καί ἀναιδής καί σκοτεινός» διάβολος.

Ἡ ἐναγώνια φωνή τοῦ Μακεδόνα «διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν» (Πράξ 16,10) ἔφερε τούς Ἀποστόλους Παῦλο, Σίλα, Τιμόθεο καί Λουκᾶ στήν πόλη τῶν Φιλίππων. Ἐκήρυτταν ἐκεῖ τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί προσέφεραν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ στήν κοινωνία τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι μέ καλή προαίρεση παρακολουθοῦσαν τό ἀποστο­λι­κό κήρυγμα καί πολλοί ἐπίστευαν στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ φθονερός καί ἀρχέκα­κος ἐχθρός τῆς σωτηρίας αὐτή τήν ὤρα θέλησε νά δημιουργήσει σύγχυση στίς καρδιές τῶν πιστῶν. Ἐκεῖ στούς Φιλίππους ὑπῆρχε κάποια δούλη δαιμονιζομένη. Τό πονηρό πνεῦ­μα ἔδινε στό στόμα της μαντεῖες γιά διάφορα γεγονότα. Τήν δυστυχισμένη αὐτή κόρη περιέφεραν ἀπό πλατεία σέ πλατεία καί ἀπό ναό σέ ναό οἱ προστάτες της, οἱ ὁποῖοι πολλά κέρδιζαν ἐκμεταλευόμενοι τίς μαντεῖες πού ἔδινε στούς ἐνδιαφε­ρο­μέ­νους. Αὐτή λοιπόν παρακινημένη ἀπό τό πονηρό πνεῦμα ἀκολουθοῦσε κατά πόδας τούς Ἀποστόλους καί τούς διεφήμιζε μεγαλοφώνως ὥστε νά τήν ἀκούει ὅλος ὁ κόσμος.

Γιατί ὅμως τό ἔκανε αὐτό; Ποιά ἀνάγκη τήν ἐβίαζε, ὥστε νά μαρτυρεῖ, ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἦταν δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καί ἐκήρυτταν τή σωτηρία; Διπλή παγίδα ἔστησε ὁ διάβολος. Ἤλπιζε ὅτι μ΄ αὐτούς τούς ἐπαίνους ἤ θά ἔπεφταν οἱ Ἀπόστολοι στό ἁμάρτημα τῆς ὑπερηφάνειας καί τῆς φιλοδοξίας, ἤ θά ἀναγκάζονταν νά ἐκδιώξουν τό πονηρό πνεῦμα ἀπό τή δούλη, ὁπότε θά ἐξοργίζονταν οἱ κύριοί της γιά τήν οἰκονομική ζημιά καί θά ἐπιβουλεύονταν τή ζωή τῶν Ἀποστόλων. Ὁ διάβολος τήν ἀλήθεια ἔλεγε διά στόματος τῆς μαντευομένης, ὄχι γιά νά ὠφελήσει, ἀλλά γιά νά βλάψει τούς ἀκούοντες.

Ἔδινε τόπο στήν ὀργή ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπί πολλές ἡμέρες. Ἀπέφευγε νά δημιουργήσει ἔκρηξη πρίν ἀκόμα σπείρει τό θεῖο σπόρο τῆς ἀλήθειας. Ἡ κατάσταση ὅμως γινόταν ἀφόρητη. Γεμάτος ἀγανάκτηση γιά τήν ὑποκρισία τοῦ πονηροῦ, διέταξε τό ἀκάθαρτο πνεῦμα νά φύγει ἀπό τήν κόρη. «Παραγγέλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ΄ αὐτῆς» φώναξε δυνατά στρέφοντας τό βλέμμα του στή μαντευο­μέ­νη. Αὐτοστιγμί ὁ διάβολος ἔφυγε καί ἡ ταλαίπωρη κόρη ἀπαλλάχθηκε ἀπό τήν τυραννία του.

Ὁ διάβολος θέλησε νά παρουσιασθεῖ ὡς φίλος καί συνεργάτης τῶν Ἀποστόλων, γιά νά ἀποκτήσει τήν ἐμπιστοσύνη τῶν πιστῶν, ὥστε μετά τήν ἀναχώρηση τῶν Ἀποστόλων νά τούς παρασύρει σέ πλάνες καί αἱρέσεις καί νά τούς κάνει ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄ Κορ. 11,14) γιά νά πλα­νή­σει εἰ δυνατόν καί τούς ἐκλεκτούς. Εἶναι δόλιος καί πανοῦργος. Οἱ ἄνθρωποί του, οἱ αἱρετικοί, δείχνουν γλυκομίλητοι, εὐσεβεῖς, ζηλωτές, ἀγωνιστές. Ὁμιλοῦν γιά τά θαύματα τῆς πίστεως. Χρησι­μο­ποιοῦν τά ὅσια καί ἱερά. Ἀγωνίζονται νά σώσουν ἁμαρτωλούς. Κηρύττουν τόν Χριστό. Ὅλα αὐτά τά πράττουν γιά νά αἰχμαλωτίσουν τούς ἀφελεῖς καί ἀστηρίκτους στήν εὐσέβεια καί ὕστερα νά τούς ὁδηγήσουν στήν αἵρεση. Πρῶτα προσπαθοῦν νά κερδίσουν τήν ἐμπιστοσύνη μας. Καί ἀφοῦ τό ἐπιτύχουν καί ἀποκτήσουν ἐπιβολή ἐπί τῶν θυμάτων τους, περνοῦν τίς δικές τους θεωρίες καί τά δικά τους «πιστεύω». Δυστυχῶς ἔχει γεμίσει ἡ Ἑλλάδα ἀπό ψευτοθαυματοποιούς, ψευδοσωτῆρες, ψευτοαγίους, οἱ ὁποῖοι πλουτίζουν ἐκμεταλ­λευό­με­νοι τόν πόνο καί τήν ἀγωνία ἁπλοϊκῶν ἀνθρώπων.

Ὁ λαός μας, δυστυχῶς σέ μεγάλο βαθμό, ἔχει ἀναμείξει τήν εὐσέβεια μέ τή δεισιδαιμονία, τήν πίστη μέ τήν πλάνη, τή μαγεία μέ τή θρησκεία. Καταφεύγει στήν Ἐκκλησία ὅταν ἀντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, ἀλλά δέ διστάζει νά χτυπήσει καί τήν πόρτα τοῦ πνευματιστοῦ ἤ τοῦ μάγου. Ποιά σχέση ὅμως μπορεῖ νά ἔχει ὁ Χριστός μέ τό διάβολο; Εἶναι δυνατόν ποτέ ὁ διάβολος νά ἔχει ἁγνή ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο; Ἐκεῖνος πού ἐπιβουλεύεται τήν ψυχή μας εἶναι δυνατόν νά λυπεῖται τό σῶμα μας; Ὁ λύκος ποτέ δέν γίνεται πρόβατο, οὔτε ὁ διάβολος γίνεται ποτέ ἰατρός.

Ἡ Ἐκκλησία μας καταδικάζει ὠς ὀλέθριο γιά τήν ψυχή κάθε τι πού ἔχει σχέση μέ τή μαγεία καί τή μαντεία. Προτρέπει τούς πιστούς νά ἀποστρέφονται τούς ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου: τούς ὑπνωτιστές, τούς μάγους, τούς ἀστρολόγους καί τούς ὁμόφρονές τους κι ἄν ἀκόμα χρησιμοποιοῦν τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, κι ἄν ἐπικαλοῦνται τούς Ἁγίους.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

Ἡ μορφή τοῦ σατανᾶ ἔχει εἰσβάλει τελευταῖα στή ζωή μας. Ὁ ἴδιος μέ τά ὄργανά του προσπαθεῖ νά μᾶς ἐξοικιώσει μέ τήν παρουσία του. Ἡ πολεμική του ἔχει διαφορε­τι­κές ἀπ΄ ὅτι παλαιότερα μεθόδους. Προσοχή μήν πλανηθοῦμε. Αὐτός ὁ ἐχθρός δέν πρόκειται ποτέ νά γίνει φίλος μας. Εἶναι ἀντίπαλος τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας. Μπορεῖ νά φαίνεται ὅτι αὐτός κατευθύνει τά γεγονότα, ἀλλά στήν πραγματικότητα δέν ἔχει καμιά ἐξουσία ἐπί τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἀνθρώπων τοῦ Χριστοῦ. Τή στγμή πού θεωρεῖ βέβαιη τή νίκη του «ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβάλλεται ἔξω» (Ἰωάν. 12,31). Μαζί μέ ὅλους τούς ὀπαδούς του θά βληθεῖ «εἰς τήν λί­μνην τοῦ πυρός καί τοῦ θείου» (Ἀποκ. 20,10). Ὁ Ἰησοῦς Χριστός θά νικήσει. Θάρρος χρειάζεται στόν ἀγώνα κατά τοῦ πονηροῦ καί ἐλπίδα στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Καταφυγή καί δύναμη γιά ὅλους μας εἶναι ἡ ἀγία μας Ἐκκλησία, στήν ὁποία μέ τή χάρη τῶν θείων Μυστηρίων κάθε δύναμη τοῦ διαβόλου διαλύεται.

Κυριακή του τυφλού (Ιω. θ', 1-38) π. Χρίστος Πιτυρίνης

Στη  Ευαγγελική Περικοπή της Κυριακής του Τυφλού, η Εκκλησία μας αναφέρεται σε ένα από τα σημαντικά θαύματα του Ιησού Χριστού, στη θεραπεία του εκ Γενετής τυφλού. Το γεγονός μάλιστα ότι ο Χριστός από πηλόν δημιουργεί νέον οφθαλμόν στον ταλαιπωρημένο τυφλό αποδεικνύει τη πίστη της Εκκλησίας μας για τη Θεότητα του Χριστού και μάλιστα ότι ο Θεός - Πατέρας δημιούργησε τα πάντα διά του Υιού του.

Πολλά είναι τα αξιόλογα στοιχεία της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής. Πέραν από τη σημασία της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής για την Θεότητα του Χριστού που ήρθε στο κόσμο για να μας σώσει από την αμαρτία και το θάνατο, αξίζει να σταθούμε σε δύο στοιχεία που έχουν σχέση με την εποχή μας και μάλιστα με την αδιαφορία και την ανευθυνότητα που συναντούμε μερικές φορές στους ανθρώπους που αναμένουμε να προστατεύουν ηθικά τα παιδιά και την ευρύτερη κοινωνία.

Οι άνθρωποι αυτοί που θα αναφερθούμε είναι οι γονείς και οι άνθρωποι της Εκκλησίας (τότε τους λέγανε φαρισσαίους). Χωρίς να σημαίνει ότι πάντοτε όλοι οι γονείς κι όλοι οι ευσεβείς άνθρωποι της Εκκλησίας συμπεριφέρονται όπως τους σημερινούς γονείς και τους Φαρισαίους της Ευαγγελικής Περικοπής του  τυφλού, υπάρχουν και περιπτώσεις όμως που δεν διαφέρουν απ' αυτούς.

Έτσι βλέπουμε σήμερα τους γονείς του εκ γενετής τυφλού αντί να δοξάζουν και να ευχαριστούν τον Θεό για τη θεραπεία του υιού τους, φοβούμενοι τις συνέπειες να ομιλήσουν με θάρρος για την αλήθεια του θαύματος του Χριστού, αρνούνται επίμονα για να μη διωχθούν από την Συναγωγή. Στη πραγματικότητα στη διαγωγή των γονέων του τυφλού της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής βλέπουμε ανάγλυφες τις εκδηλώσεις ενός απαράδεκτου καιροσκοπισμού, που θυσιάζει την αλήθεια στη πρόσκαιρη σκοπιμότητα με μια συμπεριφορά που ευχαριστεί τους ισχυρούς του κόσμου τούτου ( το κάνουν και οι πολιτικοί για να κερδίσουν ψήφους και θρησκευτικοί αρχηγοί για να πάρουν λίγα χρήματα όπως τον Ιούδα τον Ισκαριώτη με τη διαφορά ότι σήμερα δεν πάνε να κρεμμαστούν να ησυχάσουμε).

Όταν ο εκ γενετής τυφλός, με το θαύμα του Ιησού Χριστού, άνοιξε τα μάτια του κι αντίκρυσε το φως της ημέρας, με τη θαυματουργική ενέργεια του Θεού έγινε ο καλύτερος μάρτυρας της Θεότητας του Χριστού. Γνωρίζοντας καλά ο ίδιος την άσχημη κατάσταση που βρισκόταν προηγουμένως, εκτίμησε ιδιαίτερα το δώρο του Θεού, δηλαδή την υγεία του, την θαυματουργική θεραπεία του.

Γι' αυτό χωρίς να φοβάται καθόλου τις απειλές των πανίσχυρων Φαρισαίων, όχι μόνο τους είπε με θάρρος την αλήθεια για το πρόσωπο του Χριστού, αλλά ειρωνεύθηκε και την απιστία τους και την κακία τους που απόβλεπαν στην απόρριψη του θαύματος του Ιησού Χριστού. Αντίθετα όμως με τον θεραπευθέντα τυφλό, οι γονείς του ενώ γνώριζαν όσο και εκείνος την αθεράπευτη κατάσταση των ματιών του, είδαν το θαύμα του Χριστού με κριτήριο το προσωρινό ατομικό τους συμφέρον. Μπροστά στο φόβο του διωγμού των Φαρισαίων έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τίποτα για το μεγαλείο του θαύματος της θεραπείας του παιδιού τους. Πίστευαν περισσότερο στη δύναμη της κακίας των αμαρτωλών ανθρώπων παρά στη δύναμη του φιλεύσπλαχνου Θεού.

Αυτή είναι δυστυχώς η συμπεριφορά των καιροσκόπων. Η κάθε εποχή έχει τους καιροσκόπους της που δημιουργούν με την παρουσία τους τα κοινωνικά προβλήματα που μας περιβάλλουν και μας κάνουν να υποφέρουμε. (Είναι όπως αυτούς που οδήγησαν το Έθνος στο χείλος του γκρεμμού της χρεοκοπίας και του εξευτελισμού). Οι καιροσκόποι ρυθμίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα όχι με κριτήριο την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, αλλά με κριτήριο μια υστερόβουλη σκοπιμότητα που εξυπηρετεί κάποιο μικρό ελεεινό συμφέρον σε βάρος του κοινού καλού. (Οι διεφθαρμένοι και απατεώνες πολιτικοί μας το προσωπικό τους πλουτισμό σε βάρος του Έθνους). Οι καιροσκόποι κάνουν και λένε όχι ότι βοηθά την ευρύτερη κοινωνία, αλλά ότι τους εξυπηρετεί τους ίδιους ως άτομα σε βάρος των πολλών. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να υπηρετούν δουλικά τους ανθρώπους της εξουσίας και να αδιαφορούν για τον ευαγγελικό λόγο της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού. (Οι διεφθαρμένοι οπαδοί υποστηρίζουν τυφλά τον διεφθαρμένο πολιτικό αρχηγό τους όπως οι μαφιόζοι). Για τους καιροσκόπους εκείνο που μετράει μέσα τους δεν είναι η αλήθεια και το δίκαιο, αλλά ο ατομισμός, δηλαδή ο εγωϊσμός και η ιδιοτέλεια, η εξυπηρέτηση δηλαδή ατομικών μικροσυμφερόντων που οδηγούν σε κοινωνικές αδικίες. (Αυτά που μας έκαναν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί για να φθάσουμε στη σημερινή κρίση). Για το συμφέρον τους οι καιροσκόποι είναι έτοιμοι να ποδοπατήσουν και την ηθική και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αρκεί να μη θιγούν οι ίδιοι ή να έχουν στα σίγουρα εκ των προτέρων κάποια εξασφαλισμένα παράνομα οφέλη, όπως αυτοί που μπροστά στο μεγάλο και εύκολο κέρδος δέχονται να αγοράζουν φτηνά προϊόντα από κλοπές και μια μέρα από την πλεονεξία τους να κερδίσουν περισσότερα χάνουν ακόμη και τη ζωή τους (στη Νότιο Αφρική).

Οι καιροσκόποι δεν στερούνται μόνο καλού χαρακτήρος. Συμπεριφέρονται συμφεροντολογικά επειδή προηγείται μέσα τους μια διαστροφή. Οι θετικές δυνάμεις της συνειδήσεως τους, που έχουν ως δημιουργήματα κατ' εικόνα Θεού, που έχουν όλοι οι άνθρωποι, νεκρώνονται και γίνονται έτσι πωρωμένες συνειδήσεις . (Έτσι έγινε και στην Ελλάδα ανάμεσα σε εκείνους που εμπιστευθήκαμε τη διακυβέρνηση της Χώρας και φθάσαμε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας). Χωρίς να υπολογίζουν καμιά ηθική, γίνονται ανήθικοι, συνθηκολογούν με την κακοήθεια σκοτώνοντας αλύπητα και τη δική τους αξιοπρέπεια και των συνανθρώπων τους. Έτσι μετατρέπονται μέσα στη κοινωνία μας σε αρρωστημένα κύτταρα που με τις αμαρτίες τους και τις αδικίες τους διαταράσσουν την ηθική τάξη που χρειάζεται μια κοινωνία για να ευημερεί, όπως συμβαίνει στη χώρα που ζούμε με την αύξηση της εγκληματικότητας και το μη σεβασμό της ζωής ως δώρο Θεού, ως επίσης και τη βάρβαρη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας. (Αν δεν επιστραφούν τα κλεμμένα του δημοσίου η οικονομική κρίση της χώρας δεν θεραπεύεται με τίποτα)

Πολλοί γονείς πάλι στην εποχή μας πέφτουν στο ολίσθημα του καιροσκοπισμού πιστεύοντας ότι έτσι προφυλάσσονται από δυσάρεστες περιπέτειες εξασφαλίζοντας μέσα στο περιβάλλον τους μια μορφή φαινομενικής ειρήνης και ευημερίας, όπως εσυνέβη για σχεδόν χρόνια με την πολιτική του Απαρχάϊτ και της απικοιοκρατίας, του φυλετικού διαχωρισμού δηλαδή των ανθρώπων , με αποτέλεσμα τα προβλήματα που αντιμετώπιζουμε σήμερα στην Αφρική να φαίνονται πολύπλοκα και άλυτα.

Αυτή την λανθασμένη τακτική, να μη αγαπούμε τους συνανθρώπους μας όπως τον εαυτό μας και να μη ζούμε τίμια, οι άγιοι της Εκκλησίας μας την καταδικάζουν γιατί μας απομακρύνει από την αδιάκριτη εφαρμογή της αγάπης του Θεού, μας χωρίζει από το Θεό και μας κρατεί μακρυά από την εν Χριστώ σωτηρία μας. Η ζωή του χριστιανού εκφράζεται ως μαρτύριο και ως μαρτυρία χριστιανικής ζωής που διακονεί την αλήθεια, την αγάπη και τη δικαιοσύνη.

Η μορφή εκείνη της φαινομενικής ειρήνης και της πρόσκαιρης ασφάλειας που επιτυγχάνεται σε βάρος της δικαιοσύνης και της αλήθειας και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, με την επικράτηση της κοινωνικής αδικίας και του μίσους δεν έχει καμιά αξία. Είναι μια πορεία απειλής αφανισμού, γιατί στην πραγματικότητα αυτή η άδικη κατάσταση δεν είναι πραγματική ειρηνική συνύπαρξη, αλλά μια απαράδεκτη κοινωνική καταπίεση και εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπό του που στηρίζεται στην αδικία των αδυνάτων και στην ανοχή και την αδιαφορία των ισχυρών.

Τα ίχνη των καιροσκόπων γονέων του τυφλού, δυστυχώς τα ακολουθούν και σήμερα πολλοί σύγχρονοι γονείς. Μπορούμε να το διαπιστώσουμε μέσα από τους ανθρώπους που συναντούμε καθημερινά. Πολλοί από εμάς εξακριβώνουμε έγκαιρα κατά που φυσάει ο άνεμος και ανάλογα κάνουμε στροφές επιδέξιες και υποκλινόμαστε μπροστά στους ισχυρούς, χρησιμοποιώντας την ευχάριστη και υπερβολική κολακεία και τη συκοφαντία, αρκεί να γίνουμε ευχάριστοι, να εξασφαλίσουμε κάποια οφέλη και να καλοπερνούμε. Κι όταν αλλάξουν τα πράγματα κι η οικονομική δύναμη μετακινηθεί σ' αλλους, τότε οι καιροσκόποι θα σπεύσουν αμέσως να προσαρμοσθούν πρώτοι με τη νέα πραγματικότητα όπως τους χαμολαίοντες που αλλάζουν συνέχεια χρώματα. Γι' αυτό το λόγο για να περιορισθούν τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας έχουμε ανάγκη από υπεύθυνους χριστιανούς γονείς με ηθικές αρχές που να είναι αποφασισμένοι να λένε όχι στις ηθικές παρεκτροπές και να στηρίζουν και να ενθαρρύνουν ο,τιδήποτε είναι καλό και μας ωφελεί όλους μας, κι ιδιαίτερα την ενίσχυση του θεσμού του Χριστιανικού γάμου και της οικογένειας με την μη ανοχή των παράνομων δεσμών και των εξωσυζυγικών σχέσεων. Χρειαζόμαστε υπεύθυνους γονείς που δεν θυσιάζουν στο βωμό των μικρών συμφερόντων τους την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Χρειαζόμαστε γονείς που έχουν το θάρρος της γνώμης τους, που με αξιοπρέπεια και γενναιότητα έχουν την καλή διάθεση να θυσιασθούν για την αλήθεια και το δίκαιο. Σήμερα έχουμε ανάγκη από γονείς αγίους που με αγάπη, καλωσύνη, κατανόηση, υπομονή, ηρεμία και τρυφερότητα θα βοηθήσουν τα ανήσυχα και ταραγμένα παιδιά της εποχής μας. Μόνο έτσι θα περιορισθούν οι καιροσκόποι της εποχής μας που μετατρέπονται σε αρνητικά στοιχεία που προσπαθούν συνέχεια να ναρκοθετούν την ειρηνική πορεία των τίμιων ανθρώπων.

Μερικές φορές όμως τον δρόμο των τιμίων ανθρώπων τον ναρκοθετούν και οι κάθε είδους Φαρισαίοι, όπως οι Φαρισαίοι της σημερινής ευαγγελικής περικοπής που προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα στο έργο του Χριστού. Αυτοί δηλαδή που έπρεπε να βοηθήσουν τον Χριστό τον υποθάλπτουν και τον πολεμούν. Είναι πράγματι μεγάλη ειρωνεία όταν αυτοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν θεσμούς και αξίες να είναι οι καταστροφείς της ηθικής τάξεως. Έτσι όπως οι Φαρισαίοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να απορρίψουν το θαύμα που έκανε ο Χριστός στον εκ γενετής τυφλό, βλέπουμε καμιά φορά ανθρώπους της Εκκλησίας ή μερικούς από τους Πολιτικούς  μας να δημιουργούν τεράστια προβλήματα στο σωτηριολογικό έργο της Εκκλησίας μας ή ακόμη να κακολογούν και να υποθάλπτουν το έργο των κληρικών μας και της Εκκλησίας μας. Αντί να βοηθήσουν συκοφαντούν. Αντί να συνεργασθούν διαιρούν. Αντί να στηρίξουν το έργο της Εκκλησίας μας το πολεμούν. Θέλουν να καταργήσουν το μάθημα των θρησκευτικών, κλείσανε εκκλησιαστικές σχολές και εκκλησιαστικά λύκεια και τώρα φθάσανε στο σημείο αυθαίρετα να θέλουν να κλείσουν και το τμήμα κοινωνικής θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.

Τα πυρά των Φαρισαίων εκτοξεύονται στο τυφλό, στην ουσία όμως αποβλέπουν να κτυπήσουν τη θεότητα του Χριστού, να απορρίψουν δηλαδή τη θεότητα του Χριστού, να συσκοτίσουν την αλήθεια. Την κακία τους την εκφράζουν με δύο τρόπους, με τη βία προσπαθούν να τον τρομοκρατήσουν και με την ειρωνεία να τον εξευτελίσουν. Και οι δύο τρόποι είναι γνωστοί μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας, γιατί πάντοτε χρησιμοποιούνται από αυτούς που θέλουν να σκοτώσουν την Πρόδρομο για να μη τον ελέγχει. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα κι οι κάθε είδους δικτάτορες για να επικρατούν χρησιμοποιούν πάντοτε τη βία, όπως γίνεται στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η ειρωνεία πάλι, που χρησιμοποιούν οι κάθε είδους Φαρισαίοι, είναι ένας ακόμη τρόπος για να εκμηδενίσουν την αλήθεια και τους ανθρώπους που αγωνίζονται γι' αυτή. Συνήθως οι αμαρτωλοί άνθρωποι αυτό που βλέπουν να βρίσκεται ψηλά το χλευάζουν για να αισθάνονται οι ίδιοι καλά με τη πτώση που ζούν. Έτσι οι φαύλοι και οι ανώμαλοι ειρωνεύονται τους αγνούς, οι δυνατοί τους αδύνατους, οι δήθεν σπουδασμένοι και μορφωμένοι τους αγράμματους, που στη πραγματικότητα μπορεί να είναι οι στυλοβάτες της κοινωνίας μας.

Στην εποχή μας οι φανταμελιστές, οι φανατικοί θρησκευόμενοι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερο τη βία κι οι σύγχρονοι άνθρωποι της Δυτικής κοινωνίας την ειρωνεία. Κι οι δύο κατηγορίες όμως έχουν ως κοινό τους σημείο το πόλεμο κατά της αλήθειας και της αγάπης, και γι' αυτό γίνονται εχθροί του Χριστού. Τα αποτελέσματα της βίας και της ειρωνείας προσωρινά φαίνονται να κυριαρχούν και να εντυπωσιάζουν. Στο τέλος όμως αποκαλύπτονται και εξευτελίζονται όπως οι Φαρισαίοι από τον αδύνατο και άσημο εκ γενετής τυφλό. Όποιος θέλει να σβύσει το φως της αλήθειας σβύνει ο ίδιος. Αυτή είναι η κατάληξη όσων αντιστρατεύονται στο έργο του Χριστού, γιατί στην πραγματικότητα αντιστρατεύονται στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου, ταυτίζοντας την έννοια της ελευθερίας με τη κατάσταση της ασυδοσίας. Στηρίζονται σε ένα νομικισμό που διασώζει τους τύπους και σκοτώνει τη ζωή και τη πρόοδο.

Έτσι οι Φαρισαίοι κατηγόρησαν το Χριστό ότι με το θαύμα κατέλυσε την αργία του Σαββάτου. Δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι το Σάββατο εγένετο διά τον άνθρωπο κι όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. Ο φθόνος, η ζήλια και η προκατάληψη δεν τους αφήνουν να αναγνωρίσουν το Δημιουργό του θαύματος. Το μόνο που κατάφεραν όμως ήταν να μείνουν πάντα στα πυκνά σκοτάδια της απιστίας και της κακίας. Αντί να πιστέψουν, να μετανοήσουν, να ευχαριστήσουν το Θεό, που εδώρησε το φώς σ' ένα δυστυχισμένο τυφλό συνάνθρωπό τους, έμειναν τυφλοί, σκληροί και αμετανόητοι. Έτσι το επόμενο βήμα τους ήταν να προχωρήσουν αδίστακτα στη καταδίκη και στη Σταύρωσι του Χριστού.  Αδίστακτοι συκοφάντες όπως οι Φαρισαίοι υπάρχουν και στην εποχή μας, ανάμεσά μας. Είναι οι άνθρωποι χωρίς ανθρωπιά που ζούν για να κάνουν το κακό. Η γλώσσα τους κρύβει θανατηφόρο δηλητήριο που όταν εκτοξευθεί δολοφονεί υπολήψεις, τραυματίζει ψυχές, γκρεμίζει έργα ποτισμένα με ιδρώτα και αίμα, γιατί αυτός που συκοφαντεί συνήθως φθονεί την αρετή και μισά την αλήθεια. Όταν δεν μπορεί να αρνηθεί την πραγματικότητα, με σατανική επιδεξιότητα τη διαστρέφει και με ασφάλεια θέτει εκτός μάχης εκείνον που εναντίον του κατευθύνει τα βέλη του, διαδίδοντας σε βάρος του ψεύτικες πληροφορίες, δηλαδή συκοφαντίες. Πολλές φορές δεν χρειάζεται κάν να ανοίξει το στόμα του. Ένας μορφασμός, μια χειρονομία, ένα γεμάτο υπονοούμενα χαμόγελο, ένα ειρωνικό ανασήκωμα των ώμων, είναι αρκετά για να βάλει ερωτηματικό στην υπόληψη αυτού που θέλει να καταστρέψει. Η συκοφαντία είναι όπως το κάρβουνο, σβυστό σε μουζώνει και αναμμένο σε καίει.

Ας προσέξουμε λοιπόν κι ας προσπαθούμε να αποφεύγουμε τη τακτική των παλιών και των σύγχρονων φαρισαίων. Ας κρατήσουμε τον εαυτό μας μακρυά από τη φοβερή μάστιγα της συκοφαντίας, αν θέλουμε να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και την ελπίδα μας να εισέλθουμε στο Παράδεισο.

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι μετά τη πτώση του πρώτου ανθρώπου με το προπατορικό αμάρτημα η ροπή προς την αμαρτία υπάρχει στο καθένα μας, κι ότι αναμάρτητος είναι μόνο ο Ιησούς Χριστός. Γι' αυτό λίγο-πολύ ο κάθε άνθρωπος πέφτει στην αμαρτία. Το έργο του Χριστού είναι να μας λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας. Αυτό το έργο αγαπητοί μου συνεχίζει να επιτελείται στο χώρο της Εκκλησίας που αποτελεί κατά τον απόστολο των Εθνών σοφό Παύλο «Σώμα Χριστού».

Γι' αυτό ας ευχηθούμε το θαύμα που άνοιξε τα μάτια του εκ γενετής τυφλού να ανοίξει και τα δικά μας μάτια για να οδηγηθούμε στην μετάνοια με την πορεία μας στο ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως που θα εκφρασθεί έμπρακτα με τον αξιολογικό μας προσανατολισμό στην καθημερινή μας ζωή. Έτσι η τύφλωση μας σταματά όταν ζούμε μυστηριακά μέσα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας. Το μεγαλείον της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας είναι ότι με θαυματουργικό τρόπο κατάφερε για δύο σχεδόν χιλιάδες χρόνια να μας προσφέρει αυτή την πραγματικότητα της λειτουργικής ζωής που ανοίγει για όσους ζουν σύμφωνα με τις Θείες Εντολές του Χριστού την θύρα του Παραδείσου.