Ὁ Γέροντας Παΐσιος διηγεῖται μιά ἱστορία

...Μία φορά, ξεκινήσαμε να πάμε στο Γέροντα Παΐσιο, ένας μοναχός, ένας πολύτεκνος κι εγώ. Ο Γέροντας μας δέχθηκε με το γνωστό του απλό και εγκάρδιο τρόπο
.

Διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία, διότι ήθελε να δώσει κουράγιο στον πολύτεκνο:

Θα σας πω κάτι που μου συνέβη, όταν ήμουνα στο Μοναστήρι, στην Κόνιτσα. Υπήρχε εκεί μία εικόνα της Παναγίας και κάθε μέρα την καθάριζα και άναβα το καντήλι Της. Κατά τακτά διαστήματα ερχόταν ένας αγροφύλακας, που είχε εννέα παιδιά, και μου έλεγε: Γέροντα, θέλω να πάω ν' ανάψω το κανδήλι της Παναγίας. Του απάντησα: Ευλογημένε, είναι αναμμένο. Εκείνος επέμενε. Για να μην τον στενοχωρήσω, του έλεγα να πάει. Μετά, όταν έφευγε, πήγαινα πίσω του και καθάριζα τα λάδια. Μιά φορά μου κίνησε την περιέργεια και λέω:
Δεν πάω να δω, τι κάνει αυτός ο ευλογημένος μέσα, μήπως και μου τα κάνει χάλια; Έτσι τον παραφύλαξα και, μόλις εκείνος μπήκε στην εκκλησία, μπήκα κι εγώ κρυφά πίσω του. Πάει, λοιπόν, στην εικόνα της Παναγίας, βουτάει το δάκτυλό του στο λάδι του κανδηλιού της, αλείφει την κάνη του όπλου του, γονατίζει και λέει:

-Παναγία μου, το φαΐ τέλειωσε. Ξέρεις εσύ!

Με αυτά που άκουσα, παραξενεύτηκα και απεφάσισα να τον παρακολουθήσω. Αφού απομακρύνθηκε από το Μοναστήρι, περίπου τριακόσια μέτρα, βλέπω ένα κατσίκι στημένο απέναντί του να περιμένει. Ξεκρέμασε το όπλο του, το σκότωσε, το φορτώθηκε στην πλάτη και έφυγε. Τότε κατάλαβα τα λόγια που έλεγε στην Παναγία. Από τότε, όταν ερχόταν ο αγροφύλακας και έφευγε, εγώ έστηνα αυτί να ακούσω τον πυροβολισμό! Πράγματι, μετά πέντε, το πολύ δέκα λεπτά, άκουγα τον πυροβολισμό και έλεγα:

-Πάλι η Παναγία του το έδωσε!

Σελ. 38-39 Μαρτυρίες προσκυνητών: Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)

πηγή

Προσευχή - Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως 


Το κύριο έργο του ανθρώπου είναι η προσευχή. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να υμνεί το Θεό. Αυτό είναι το έργο που του αρμόζει. Αυτό μόνο εξηγεί την πνευματική του υπόσταση.Αυτό μόνο δικαιώνει την εξέχουσα θέση του μέσα στη δημιουργία. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να λατρεύει το Θεό και να μετέχει στη θεία Του αγαθότητα και μακαριότητα. 




Ως εικόνα του Θεού που είναι, λαχταράει για το Θεό και τρέχει με πόθο να ανυψωθεί προς Αυτόν. Με την προσευχή και την υμνωδία ευφραίνεται. Το πνεύμα του αγάλλεται και η καρδιά του σκιρτάει. Όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο η ψυχή του απογυμνώνεται από τις κοσμικές επιθυμίες και γεμίζει από τα ουράνια αγαθά. Και όσο αποχωρίζεται τα γήινα και τις ηδονές του βίου, τόσο περισσότερο απολαμβάνει την ουράνια ευφροσύνη. Η δοκιμή και η πείρα μάς επιβεβαιώνουν την αλήθεια αυτή. 


Ο Θεός ευαρεστείται στις προσευχές εκείνες που προσφέρονται με τον πρέποντα τρόπο, δηλαδή με συναίσθηση της ατέλειας και της αναξιότητός μας. Για να υπάρξει όμως τέτοια συναίσθηση, απαιτείται τέλεια αυταπάρνηση του κακού μας εαυτού και υποταγή στις εντολές του Θεού, απαιτείται ταπείνωση και αδιάλειπτη πνευματική εργασία. 


Αναθέστε όλες τις φροντίδες σας στο Θεό. Εκείνος προνοεί για σάς. Μη γίνεστε ολιγόψυχοι και μην ταράζεστε. Αυτός που εξετάζει τα απόκρυφα βάθη της ψυχής των ανθρώπων, γνωρίζει και τις δικές σας επιθυμίες και έχει τη δύναμη να τις εκπληρώσει όπως Αυτός γνωρίζει. Εσείς να ζητάτε από το Θεό και να μη χάνετε το θάρρος σας. Μη νομίζετε ότι, επειδή ο πόθος σας είναι άγιος, έχετε δικαίωμα να παραπονιέστε, όταν οι προσευχές σας δεν εισακούονται. Ο Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που εσείς δεν γνωρίζετε. Να ειρηνεύετε λοιπόν και να επικαλείστε το Θεό. 


Οι προσευχές και οι δεήσεις από μόνες τους δεν μάς οδηγούν στην τελειότητα. Στην τελείωση οδηγεί ο Κύριος, που έρχεται και κατοικεί μέσα μας, όταν εμείς εκτελούμε τις εντολές Του. Και μια από τις πρώτες εντολές είναι να γίνεται στη ζωή μας το θέλημα όχι το δικό μας, αλλά του Θεού. Και να γίνεται με την ακρίβεια που γίνεται στον ουρανό από τους αγγέλους. Για να μπορούμε κι εμείς να λέμε: «Κύριε, όχι όπως εγώ θέλω, αλλ’ όπως Εσύ, «γεννηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανω και επί της γης»». Χωρίς λοιπόν το Χριστό μέσα μας, οι προσευχές και οι δεήσεις οδηγούν στην πλάνη.

πηγή

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου ,Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Μελέτιος

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας εἶναι γιὰ μᾶς κάτι τὸ τόσο συνηθισμένο. Ὅλο αὐτὸν βλέπομε μπροστά μας. Ὅλο γι’ αὐτὸν μιλᾶμε. Ὅλο τὸν κάνομε.

Ὅμως. Τί εἶναι ὁ Σταυρός; Ποιὰ ἡ σημασία Του γιά μᾶς; Ποιὰ ἡ σημασία Του γιὰ τὸν ἴδιον τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ τὸν ἄναρχον πανάγαθον Πατέρα καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα;

Τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν εἶναι τυχαῖα. Καὶ ἡ ἀπάντησις σ’ αὐτὰ δὲν εἶναι κάτι τὸ ἀδιάφορο. Εἶναι ζήτημα σωτηρίας. Π.χ. Εἶναι δυνατόν, ὅταν δύο λένε γιὰ τὸν Σταυρό: ὁ ἕνας ὅτι εἶναι ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἄλλος ὅτι εἶναι μυσαρὸς καὶ δαιμονικὸς (ἰεχωβίτες) νὰ εἶναι καὶ οἱ δύο εὐάρεστοι στὸ Θεό; Πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν σωτηρία δὲν εἶναι ἡ ὁποιαδήποτε πίστις, ἀλλὰ ἡ ὀρθὴ πίστις. Ἡ μὴ ὀρθὴ πίστις βλασφημεῖ καὶ ὑβρίζει τὸν Θεόν, καὶ ὅσοι τὴν ἔχουν εἶναι θεοστυγεῖς καὶ θεομίσητοι, ἔστω καὶ ἂν κάνουν ἔργα θαυμάσια καὶ ἔχουν μεγάλην θυσίαν.


Ἀλλὰ ἂς ἰδοῦμε:

Α: Τί εἶναι ὁ Σταυρός;

Ὄχι βέβαια ὅ,τι ὁ καθένας φαντάζεται. Αὐτὸ ποὺ φανταζόμεθα εἶναι φαντασιοπληξία μας. Ἡ ἀλήθεια μᾶς παρεδόθη ἀπὸ τὸν Κύριον στοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρας.

Πηγὴ τῆς Σοφίας, πηγὴ τῆς Ἀληθείας, ἤ μᾶλλον ἡ Σοφία καὶ ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Ὁ Κύριος λοιπὸν νοσταλγοῦσε τὸν Σταυρόν. Ἔλεγε μὲ ἀδημονία «βάπτισμα ἔχω βαπτισθῆναι καὶ πῶς συνέχομαι ἕως οὐ τελεσθῆ αὐτό». (Λουκ. 12,50). Γι’ αὐτὸ ἐνοσταλγοῦσε τὸν Σταυρόν; Γιὰ δύο λόγους: Ἐπειδὴ ἦταν σωτηρία τοῦ κόσμου. Καὶ ἐπειδὴ ἦταν γιὰ τὸν Ἴδιον δόξα καὶ ὕψωσις. Ὅταν ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ Σταυρωθῆ, ὁ Κύριος εἶπε· « Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῆ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου» (Ἰωάν. 12,16). Πῶς θὰ δοξαζόταν; Μὲ τὸν θάνατόν Του καὶ τὸν Σταυρόν Του: Ὁ θάνατος ἁπλῶς ἦταν ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ; Ὄχι, ἀλλὰ ὁ θάνατός Του στὸν Σταυρό: Συνεπῶς: Δόξα Του, ὄργανον τῆς δόξης Του καὶ σημεῖον τῆς δόξης Του εἶναι ὁ Σταυρός. Καὶ πράγματι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ: «Δόξαν ἔλεγε τὸν Σταυρόν».

Ἂς ἰδοῦμε τώρα τί δόξα ἦταν γιὰ τὸν Χριστὸν ὁ Σταυρός.

Τί ἦταν ὁ Χριστός; Φῶς ἐκ Φωτός, Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, ὁμοούσιος τῷ Πατρί. Ὁ ἕνας τῆς Τριάδος. Ὁ Θεὸς τῆς δόξης. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει γιὰ τοὺς Ἑβραίους: «Τὸν Κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν» (Α' Κορ. 2,8). Τὸν Κύριον τῆς δόξης: θὰ ἐρωτήση κανεὶς μὲ τὸ δίκιο του: Καλά, μὰ μπορεῖ νὰ δοξασθῆ, περισσότερο ἀκόμη ὁ Κύριος τῆς δόξης; Ὑπάρχει γι’ Αὐτὸν αὔξησι δόξης καὶ προσθήκη δόξης; Ἡ ἀπάντησις εἶναι: ὄχι. Καὶ ὅμως ὁ Σταυρὸς εἶναι γιὰ τὸν Χριστὸν δόξα. Πῶς; Ἀπαντῶ: Μπορεῖ μία γυναίκα νὰ εἶναι καὶ μητέρα καὶ παρθένος; Ὄχι. Καὶ ὅμως ἡ Παναγία ἦτο. Μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ νεκρὸς καὶ ζωντανός; Ὄχι. Καὶ ὅμως ὁ Χριστὸς ὅταν εὑρίσκετο «νεκρὸς» στὸν τάφο, ὄχι ἁπλῶς ἦταν ζωντανὸς ἀλλὰ καὶ ζωοδότης· καὶ ὁ τάφος του ζωοδόχος, ὄχι «πτωματοδόχος».

Συνεπῶς ὁ Σταυρὸς εἶναι δόξα τοῦ Κυρίου μας. Καὶ συνεπῶς δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ μας.


Β: Ὁ Σταυρὸς ὅμως δὲν εἶναι μόνον δόξα γιὰ τὸν Κύριόν μας τὸν ἴδιον. Εἶναι καὶ τὸ ὄργανον τῆς φανερώσεως τῆς δόξης Του στὸν κόσμον.

Ποιὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη φανέρωσις τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμον; Ἡ εὐσπλαγχνία Του. Τὸ ἔλεός Του. Πῶς μᾶς ἐδόθησαν; «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταύρου χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἡ Καταλλαγή. Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἡ συγχώρησις. Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἡ Υἱοθεσία. Διὰ τοῦ Σταυροῦ τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Τὰ πάντα διὰ τοῦ Σταυροῦ. Γι’ αὐτὸ τὴν ἡμέρα τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως λέγομε: «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ» «Σταυρὸν ὑπομείνας δι’ ἡμᾶς θανάτῳ θάνατον ὤλεσε».

Διὰ τοῦ Σταυροῦ ἦλθε ἡ χάρις καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ διανέμεται.

Ἂς ἰδοῦμε πῶς.

Στὴν ἁγία Γραφὴ ὁ Σταυρὸς ὀνομάζεται «σφραγὶς» καὶ «σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου».

Σφραγίδα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι σφραγίδα τοῦ Παντοδυνάμου, εἶναι καὶ αὐτὴ παντοδύναμη, φρίκη καὶ τρόμος τῶν δαιμόνων. Ὅπως λέγει ἡ ἀποκάλυψις (κεφ. 7,2 καὶ 9,4) ὅσοι ἔχουν τὴν σφραγίδα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀπρόσβλητοι ἀπὸ τὸν Διάβολον.

Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ μεταδίδεται μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ποὺ κάνει ὁ ἱερεὺς ἐπάνω στὸ ἁγιαζόμενο. Στὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας, παντοῦ, εἰς ὅλα τους ἀνεξαιρέτως μπορεῖ νὰ εἰπῆ κανεὶς τὰ σημεῖα, ἡ εὐλογία τοῦ ἱερέως ὀνομάζεται «σφραγίς». Καὶ ὅπως ξέρομε ἡ εὐλογία τοῦ ἱερέως εἶναι πάντοτε ἕνας «σταυρός».

Ἂς πάρωμε ἕνα μόνον παράδειγμα.

Ἡ πρώτη εὐχὴ ποὺ παίρνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι «εὐχὴ εἰς τὸ κατὰ-σφραγίσαι βρέφος τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν γέννησιν αὐτοῦ». Τότε ὁ ἱερεὺς «σφραγίζει τὸ μέτωπον τοῦ βρέφους» λέγων τὴν εὐχήν: «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σημειωθήτω ὁ Σταυρὸς τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ κ.λ.π., ἵνα κατὰ τὰς ἐντολάς Σου πολιτευσάμενος καὶ φυλάξας τὴν σφραγίδα ἄθραυστον τύχη τῆς μακαριότητος τῶν ἐκλεκτῶν σου».

Τὴν σφραγίδα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ὁ Διάβολος δὲν μπορεῖ νὰ τὴν θραύση. Ἀτυχῶς τὴν θραύομε ἐμεῖς μὲ τὶς ἁμαρτίες μας.

Δὲν πρέπει νὰ κουραζώμεθα νὰ λέμε τὰ ἴδια πράγματα, ὅταν εἶναι ἡ θεία σοφία.

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ὅμως ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι μία «ἀφηρημένη ἔννοια». Εἶναι δύναμις. Ἡ ἴδια θεία παντοδυναμία. Θυμηθῆτε τὰ λόγια τῆς Γραφῆς: «Τῷ πλήθει τῆς δόξης σου συνέτριψας τοὺς ὑπεναντίους» (Ἐξόδου 15,7).

Ἄρα ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, σφραγίδα Του, εἶναι δύναμις γιά μᾶς καὶ συντριβὴ τοῦ διαβόλου. «Σταυρὸς ὁ φύλαξ πάσης της Οἰκουμένης. Σταυρὸς ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας. Σταυρὸς βασιλέως τὸ κραταίωμα. Σταυρὸς πιστῶν τὸ στήριγμα. Σταυρὸς ἀγγέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα».


Γ: Ἀκόμη ὅμως ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ «σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. 24,30). Τὸ σημεῖον ποὺ τὴν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας θὰ φανῆ στὸν Οὐρανὸν γιὰ νὰ ἐξέλθουν οἱ πιστοὶ εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐρχομένου Νυμφίου καὶ Βασιλέως.

«Σημεῖον» σημαίνει σημάδι, σημαία, σύνθημα. Καὶ πράγματι. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ σημαία τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ. Στολίζει τὶς Ἐκκλησίες, τὶς εἰκόνες, τὰ σπίτια, τὰ στήθη μας, κάθε τι ποὺ εἶναι τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ σημάδι, ἀπὸ τὸ ὁποῖον οἱ πιστοὶ γνωρίζουν τὸν Χριστὸν καὶ Θεόν τους, ὁ Χριστὸς τοὺς δούλους του, οἱ πιστοὶ ἀναγνωρίζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Λοιπόν. Ἔχω τὸν σταυρόν, ἤ κάνω τὸν σταυρόν μου σημαίνει δίνω μαρτυρία σὲ ὅλον τὸν κόσμο ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ Παμβασιλέα καὶ Σωτήρα μου μέχρι καὶ τοῦ χειρότερου ἐχθροῦ του, τοῦ διαβόλου, ὅτι εἶμαι μέλος τῆς βασιλείας Του, Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος.

Ὅποιος δὲν κάνει τὸν σταυρό του, δὲν ἔχει καμμία σχέσι μὲ τὴν βασιλεία τοῦ Χριστοῦ.

Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀκολουθοῦν τὸν ἅγιον ἀπόστολον Παῦλον ποὺ ἔλεγε: «Ἐμοὶ μὴ γένοιτο καυχάσθαι εἰμὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6,14). Δηλ. δὲν ἤθελε νὰ ἔχη καμμία ἄλλη καύχησι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Σταυρόν.

Καὶ ὅμως μερικοὶ μισοῦν τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ. Ποῖοι; Οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἰδίως οἱ χιλιασταί. Ποιὸ εἶναι τὸ κατάντημά τους ἐξ αἰτίας αὐτοῦ;

Ἂς ἀφήσωμε νὰ μᾶς τὸ περιγράψη ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος. «Ὁ λόγος ὁ τοῦ Σταυροῦ, λέγει, τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστι τοῖς δὲ σωζομένοις, ἡμῖν, δύναμις Θεοῦ ἐστιν» (Α' Κορ. 1,18). Τί θεωροῦν τὸν Σταυρὸν οἱ αἱρετικοί; Μωρίαν καὶ μίασμα, τί εἶναι; ἀπολλυμένοι, χαμένοι, παγιδευμένοι τοῦ Διαβόλου, κατηραμένοι. Τί εἶναι γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὁ Σταυρός; Δύναμις. Τί εἴμεθα ἐμεῖς; Σωζόμενοι.

Ἄλλο ἕνα ἀκόμη. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔγραφε στοὺς Φιλιππησίους:
Πολλοὶ δὲν βαδίζουν καλά. Σᾶς μίλησα πολλὲς φορὲς γι’ αὐτοὺς «νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, ὅτι εἶναι ἐχθροί τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια» (Φιλ. 3,18). Γιὰ τοὺς ἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ὁ Παῦλος λέγει: τὸ τέλος τους εἶναι ἡ ἀπώλεια. Καὶ κλαίει γι’ αὐτούς. Καὶ μαζί του τοὺς θρηνοῦν οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ δίκαιοι καὶ Ἐκεῖνος ποὺ εἶπε «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου, καὶ οὐκ ἠθελήσατε», καὶ ἔκλαυσε γιὰ τὴν ἀπώλειά τους.

Ἂς τελειώσωμε μὲ τὰ λόγια τοῦ τροπαρίου τῆς ἑορτῆς.

«Δεῦτε, πιστοί, τὸ ζωοποιὸν ξύλον προσκυνήσωμεν, ἐν ᾧ Χριστὸς ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης ἑκουσίως χεῖρας ἐκτείνας ὕψωσεν ἡμᾶς εἰς τὴν ἀρχαίαν μακαριότητα, οὖς ὁ ἐχθρός, δι’ ἡδονῆς συλήσας, ἐξορίστους Θεοῦ πεποίηκε. Δεῦτε, πιστοί, ξύλον προσκυνήσωμεν, δι’ οὗ ἠξιώθημεν τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν συντρίβειν τὰς κάρας».

Ο ΘΕΟΣ ΖΕΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ...

πηγή

Στήν καρδιά τού ανθρώπου πραγματοποιείται ή προσέγγισις πρός τόν 

Θεό ή η απομάκρυνσις απ' Αυτόν. 

Γι' αυτό υπάρχει άλλοτε γαλήνη καί χαρά καί άλλοτε σύγχυσις,

 φόβος στενοχώρια.

 Άλλοτε ζωή καί άλλοτε θάνατος πνευματικός.

 Όταν στήν καρδιά μας βασιλεύη ό Χριστός, τότε είμεθα

 ικανοποιημένοι από όλα. 

Ακόμη καί οί δυσκολίες αντιμετωπίζονται σάν ευκολίες, 

τό πικρό σάν γλυκό,

 ή πενία σάν πλούτος, 

ή πείνα σάν χορτασμός, 

ή θλίψις σάν χαρά.

 Όταν όμως απουσιάζει ό Χριστός από τήν καρδιά, 

τότε ό άνθρωπος μέ τίποτα δέν είναι ικανοποιημένος. 

Πουθενά δέν βρίσκει τήν ευτυχία, ούτε στήν υγεία, 

ούτε στίς ευκολίες, ούτε στά πλούσια. 

Πουθενά !

Άγιος Ιωάννης τής Κρονστάνδης

(εκδόσεις Ι.Μ.Παρακλήτου, Ωρωπός)

ΣΥΓΧΥΣΗ - Αλέξανδρος Καλόμοιρος

Ζούμε σε καιρούς αποκαλυπτικούς. Η πίστη στέγνωσε. Η ελπίδα χάθηκε. Η αγάπη είναι σαν το δυσεύρετο νερό σε καλοκαιριάτικο χείμαρο. Η οικογένεια διαλύεται. Η ιδέα του Έθνους ξεθώριασε. Δεν απομένουν ούτε αξίες ούτε ιδανικά. Μα στό κέντρο όλων αυτών των εξελίξεων, και άμεσα δεμένο μ’ αυτές βρίσκεται το δράμα της Εκκλησίας, της οποίας οι ιστορικές από αιώνων δομές κατέρευσαν, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πιστών, σε διαστημα λίγων χρόνων. Οι φωτισμένοι και ενημερωνένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, που μπορούν και βλέπουν τα ερείπια πίσω από την απατηλή πρόσοψη, νοιώθουν σήμερα παγιδευμενοι με παράλυτη την θέληση για οποιαδήποτε αντίδραση.

Οι κρατικές Εκκλησίες έχουν προδώσει την πίστη, αλλάζοντας την με την αίρεση του Οικουμενισμού. Άρνηση της μοναδικότητας, της θείας προελεύσεως και της αγιότητας της Εκκλησίας, καθώς και του απόλυτου και αναλλίωτου της πίστης. Άρση αναιθεμάτων, που σημαίνει κήρυξη της Εκκλησίας σε πλάνη. Υποκριτικοί “διάλογοι αγάπης”που υποδηλώνουν ότι, δήθεν, η Εκκλησία του Χριστού, η γνήσια και Ορθόδοξη, δεν είχε μέχρι σήμερα αγάπη. Πατριάρχες μασόνοι, Πατριάρχες κομουνιστές, αγαπημένοι και σύμφωνοι στην “ευγενή” άμιλλα της αθεΐας. Νεοτερισμοί, κοσμικότητες. Επίσκοποι δούλοι του αντίχριστου κράτους. Ιερείς δημόσιοι υπάλληλοι, αλυσοδεμένοι με τις παροχές, ”μισθωτοί ποιμένες”. Με την διαίρεση να υποβόσκει κάτω από μια απατηλή επιφάνεια ενότητας, που εξασφαλίζουν οι νόμοι και το κοινό συμφέρον. Και ακούγεται επιτακτική στις καθαρές συνειδήσεις η εκ βαθέων κραυγή της σωτηρίας. ”Να φύγουμε. Ναί να φύγουμε απ’ αυτόν τον θίασο των πονηρευομένων, για να σωθούμε”.

Όμως το αγγελικό τούτο σκίρτημα το παγώνει αμέσως ο λογισμός της πονηρίας, που έρχεται σύμμαχος της φυσικής αδράνειας της ψυχής και της δειλίας, να μας πείσει να κλείσουμε τα μάτια στη φωτιά που καίει το σπίτι μας, με τη δικαιολογία ότι δεν έχουμε άλλο σπίτι για να πάμε, και έξω μαίνεται η βαρυχειμωνιά και είναι τσουχτερό το κρύο. Λέγει ο λογισμός:”Να φύγουμε, αλλά πού να πάμε; Στους Γ. Ο. Χ; Μίση, διαιρέσεις, ανηθικότητες, αρχομανία, ζήλος επισκοποίησης με πρόφαση την κάθαρση των ακάθαρτων από “καθαρούς”, λαός απαίδευτος, φανατισμένος, χωρίς αγάπη, με μοχθηρό ζήλο για παραδόσεις ανθρώπων παλαιοπιστικού τύπου με πεισματική γνωσημαχία και θεληματική άγνοια της διδαχής των Αποστόλων και των Πατέρων. Παρατάξεις επί παρατάξεων “αλλήλους δάκνουσαι και αλλήλους αναλίσκουσαι”, χωρίς πειστικότητα στις εξηγήσεις, χωρίς εκκλησιολογία, με “Ορθοσοξία” αγνώριστη και μερικές φορές πραγματικά κακόδοξη”... Φρίκη και απόγνωση. Κρύο και απελπισία. Μουδιασμένες οι ψυχές παραμένουν εκεί που βρέθηκαν με την μάταιη ελπίδα ότι θα περάσει η θύελλα. Όμως η θύελλα αντί να περάσει διαρκώς αγριεύει και δεν βρίσκει αντίσταση από κανέναν -εκτός μόνον στα λόγια, όταν υπάρχουν κι’ αυτά- σωρεύοντας παντού ερείπια.

Πουθενά δεν φαίνεται φώς για τις καλοπροαίρετες συνειδήσεις των πιστών Ορθοδόξων. Ο αρχαίος φοίβος εκδικείται. Τώρα είναι η Εκκλησία του Χριστού που δεν έχει “καλύβην”, ούτε “δάφνην”, “ου παγάν λαλέουσαν^ απέσβετο και λάλον ύδωρ”. Η Εκκλησία με τη μορφή που γνωρίσαμε μέσα στην Ιστορία, η Εκκλησία όπως την ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια, η Εκκλησία των Πατριαρχείων και των Συνόδων έπαψε να υπάρχει. Υπάρχει μόνον το ψεύτικο υποκατάστατό της, το οικουμενιστικό. Και αν στην απώτερη Δύση παραμένει ακόμη εξόριστο ένα απομεινάρι της παλιάς εκκλησιαστικής δόξας της Ανατολής, άς μη ξεγελιόμαστε πώς θα μπορέσει, για πολύ ακόμη, ν’ αντισταθεί στην τρικυμία των καιρών μας, που διαλύει τα μεγαλα πλοία. Η τελική, η ολοκληρωτική καταστροφή των εκκλησιαστικών δομών που γνώρισε η ιστορία, δεν είναι παρά ζήτημα ελάχιστου χρόνου.

Εν τούτοις, το γλυκύτατο στόμα του Κυρίου μας, που τα προείπε όλα αυτά, μας δίνει κουράγιο. ”Εγώ μεθ’ υμών ειμι πασας τάς ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος”. ”Και πύλαι άδου ού κατισχύσουσι της Εκκλησίας”. Θα χαθούν οι εξωτερικοί εκκλησιαστικοί όργανισμοί που ξέραμε, αλλά η Εκκλησία δεν θα χαθεί. Και δεν θα χαθούμε ούτε εμείς, οι ελαχιστοι πιστοί, ”το μικρόν ποίμνιον”, αν μείνουμε ενωμένοι με την Αλήθεια, που είναι Εκείνος, και με την Αγάπη που μας ενώνει με τον Θεό και μεταξύ μας.

“Θαρρήσατε χείρες ανημέναι και γόνατα παραλελυμενα, ο Κύριος εγγύς. ”Όσο κρατιόμαστε απ’ το χέρι του, με πίστη και αγάπη, ας μη φοβόμαστε τα κύματα της τρομερής τρικυμίας που μαίνεται και απειλεί να μας καταποντίσει. Κι άς ξέρομε και κάτι άλλο: όσοι κρατιόμαστε απ’ το χέρι του είμαστε, δι’ Εκείνου, ενωμένοι και μεταξύ μας, κι άς μη βλεπόμαστε, κι άς μη μπορούμε ν’ ακούσουμε ο ένας τη φωνή του άλλου μέσα στην κοσμοχαλασιά, κι’ ας υποψιαζόμαστε πολλές φορές οι μεν τους δε μέσα στη σύγχυση που επικρατεί. Ο Κύριος ξέρει την καρδιά μας, και την πίστη μας σ’ αυτόν, και τις ατέλειες της γνώσης μας και της αρετής μας, και δίδει κατά την καρδία μας. Φθάνει η καρδιά μας πραγματικά να τον αγαπά περισσότερο από τον κόσμο και τα του κόσμου, ώστε να μη κάνει συμβιβασμούς και να μη δουλεύει σε δυό κυρίους. Απ’ αυτό κρέμονται όλα.

Η καθαρή καρδιά, που αγαπά τον Χριστό γνήσια, είναι αδύνατον να ζήσει σε κατάσταση συμβιβασμού με τον κόσμο και τον Άρχοντα του κόσμου τούτου, έστω και μια στιγμή. Είναι αδύνατο να ανεχθεί τον “εκκλησιαστικό” θίασο των πονηρευομένων, όποιο όνομα και αν έχει αυτός. Απ αποπηδά και φεύγει σαν ελάφι που το κυνηγούν, χωρίς να αναρωτηθεί αν έχει άλλους συντρόφους στη φυγή του, και αν θα βρεί πουθενά καταφύγιο. Διψάει για καθαρό νερό, και πιστεύει ότι αυτός που τα έχει όλα θα του δώσει, αφού γι’ αυτόν τρέχει. Και ο Χριστός, πράγματι, δεν αργεί να του δώσει. Του δίνει τη χάρη του και τη Δύναμή του πρώτα, αδελφούς εν Χριστώ ύστερα, απ’ τον τόπο, το χωριό ή την πόλη του, ή και πιο μακρυνούς. Και όταν ή εν Χριστώ σύναξή τους ωριμάσει με τον πόνο και την αγάπη, τους δίνει και ναό και ιερέα ορθόδοξο.

Σ’ αυτές τις μικρές ενορίες, ή τις μικρές μοναστικές συνοδίες βρίσκεται το άμεσο μέλλον της Εκκλησίας μέχρι τη συντέλεια του αιώνος. Οι δεσμοί που τις ενώνουν και τις κάνουν Μία Εκκλησία του Χριστού δεν είναι διοικητικοί. Είναι η μία ορθόδοξη πίστη και το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αυτή η σύναξη των πιστών στην Αλήθεια, μέσα στο Αίμα του Χριστού, υπήρξε εξ άλλου πάντοτε η ουσία της Εκκλησίας και το μυστήριό της. Αυτή θα είναι μέχρι το τέλος.

 ΠΗΓΗ  

Περιοδικο ΟΙ ΡΙΖΕΣ

Σεπτέμβριος 1982

Τεύχος 1

Copyright

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΕΦΥΡΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Πιστεύουν ἀκόμη εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως καί εἰς τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας;

  

  Ἄλλος ἕνας Ἐπίσκοπος ἀνήκων εἰς τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καναδᾶ, παρέδωσε «μαθήματα» ἀναγνωρίσεως τῶν Κοπτῶν (Μονοφυσιτῶν) ὡς κανονικῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Συμφώνως πρός ὅσα μετέδωσε τό Ἐκκλησιαστικόν Πρακτορεῖον Εἰδήσεων «Ρομφαία», ὑπό ἡμερομηνίαν 22αν Μαΐου:

  «Στὸ Τορόντο -προεξάρχοντος τῆς πανηγύρεως τοῦ Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Καναδᾶ κ. Σωτήριου- ἔγινε συναγελασμὸς Ὀρθόδοξων ἱεραρχῶν καὶ ἱερέων μετὰ ἑσμοῦ μονοφυσιτῶν. Προηγήθηκε ἡ “ἀπαραίτητη” συμ προσευχὴ (ὄρθρος στὴν Μητρόπολη Τορόντο) καὶ ἀκολούθησαν συνομιλίες γιὰ ποιμαντικὰ θέματα. Συνεχίζονται οἱ συμπροσευχὲς μὲ κοπτικὸ ἑσπερινὸ στὶς 30 Μαΐου παρακολουθούντων τῶν “ἡμετέρων”». Ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ σημερινοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὁ Οἰκουμενισμός γνωρίζει ἡμέρας δόξης.

   Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐξισώνεται μέ τήν πλάνην–αἵρεσιν. Κατά τά ἄλλα ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ ὑπό τόν ἔλεγχόν του Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς ὁμιλοῦν διά τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί λέγουν ὅτι δέν θά προδώσουν τήν Ὀρθοδοξίαν. Ὅταν ὅμως ἀναγνωρίζουν ὡς κανονικήν Ἐκκλησίαν τούς Μονοφυσίτας, οἱ ὁποῖοι ἀρ νοῦνται τήν διπλῆν φύσιν τοῦ Χριστοῦ τότε τί πράττουν; Δέν προδίδουν τήν Πίστιν καί τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας; Συμφώνως πρός τό Φανάριον καί τούς Οἰκουμενιστάς Ἐπισκόπους του ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Ἀποστολική, ἀλλά πολλαί. Ὅπως πολλαί εἶναι καί αἱ Πίστεις περί τοῦ Χριστοῦ. 

  Ὅλαι των ἀναγνωρίζονται ὑπό τοῦ Φαναρίου καί τῶν Ἐπισκόπων του ὡς Μία. Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά; Ὅτι ἀπαγγέλλουν τό Σύμβολον τῆς Πίστεως κατά τήν θείαν Λειτουργίαν ὑποκριτικῶς. Ἡ φράσις «τάς θύρας τάς θύρας» κατά τήν ἀπαγγελίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως ἔχει τήν ἔννοιαν τῆς διαταγῆς: «Προφυλάξατε τάς θύρας τῆς Ἐκκλησίας, διά νά μή εἰσέλθουν αἱρετικοί». Τάς αἱρετικάς, ὅμως, Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζουν τόσον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὅσον καί οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ὑπάγονται εἰς τήν δικαιοδοσίαν του ἤ ἐλέγχονται ὑπ᾽ αὐτοῦ. Ἄρα ἡ προδοσία τῆς Πίστεως ἔχει «καλπάζουσαν» μορφήν. 

Γ.Ζ.

πηγή : (Ορθοδοξος Τύπος Αριθμός Φύλλου  1931  , 15 Ιουνίου 2012)

http://www.orthodoxostypos.gr

“Ο ελληνικός στρατός θα είναι νικητής. Γήπεδο θα΄ναι η Παλαιστίνη, τάφος τους η Νεκρά Θάλασσα”

Η Νεκρά Θάλασσα (“Dead Sea”) στα σύνορα Ισραήλ – Ιορδανίας…

Μια παρέα προσκυνητών συνεννοήθηκαννα παρακαλέσουν τον Γέροντα να τους μιλήσει για τη Κωνσταντινούπολη.

Σε λίγο ο Γέροντας επέστρεψε και προς έκπληξη όλων, πριν προλάβουν να τον ρωτήσουν τίποτα – δείχνονταςέτσι ότι το πνευματικό του «ραντάρ» είχε αντιληφθεί την σκέψη τους – τους λέει :

Γέροντας : Τι λέτε, θα την πάρουμε την Πόλη;

Η παρέα μένει άναυδη και δεν μιλά καθόλου.

Γέροντας : Για πέστε μου, θα την πάρουμε την Πόλη;

Η παρέα συνεχίζει έκπληκτη να μην μιλά.

Γέροντας (αστειευόμενος) : Παλικάρια της φακής … … …

Θεόδωρος : Θα την πάρουμε, Γέροντα.

Γέροντας : Δόξα σοι ο Θεός (Κάνει τον σταυρό του, γυρίζοντας προς την ανατολή και βλέποντας προς την Πόλη).

Δημήτριος : Αν είναι από τον Θεό, Γέροντα, ευλογημένο, θα την πάρουμε.

Γέροντας : Ναι, είναι από τον Θεό! Θα την πάρουμε! Όχι πως θα την πάρουμε εμείς αλλά θα μας την δώσουν σαν λύση σε εμάς, διότι αυτό θα νομίζουν πως είναι το συμφέρον τους.

Δημήτριος : Γέροντα, θα διαρκέσει πολύ αυτό το κακό;

Γέροντας : Μπόρες, μπόρες θα΄ναι! Θα δώσουμε όμως εξετάσεις.

Δημήτριος : Γέροντα, θα υπάρχουν ηγέτες κατάλληλοι;

Γέροντας :

Θα οικονομήσει ο Θεός.

Σε αυτόν τον πόλεμο όλοι θα γυρίσουν νικημένοι.

Ο ελληνικός στρατός θα είναι νικητής.

Γήπεδο θα΄ναι η Παλαιστίνη, τάφος τους η Νεκρά Θάλασσα.

Αυτό θα είναι το πρώτο ημίχρονο.

Αλλά, υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο :

Μετά τα γεγονότα αυτά ο άνθρωπος θα φτάσει σε αδιέξοδο και τότε όλοι θα ζητούν να μάθουν για το Ευαγγέλιο και τις Γραφές.

Ο Χριστόςθα λυπηθεί τον κόσμο και θα δείξει ένα σημείο, για να πιστέψουν.

Τότε θα ψάχνει κανείς να βρει άπιστο.

Δημήτριος : Γέροντα, το απολυτίκιο του προφήτου Ηλιού λέει ότι είναι ο δεύτερος πρόδρομος της Παρουσίας Χριστού. Αυτός, καθώς είναι γνωστό, δεν κοιμήθηκε, όπως επίσης και ο Ενώχ. Θα έρθει ο προφήτης Ηλίας στην γη;

Γέροντας (χαμογελώντας ) : Ο προφήτης Ηλίας τροχάει και ετοιμάζει την μαχαίρα του! Και μάλιστα πρώτα θα αρχίσει από τους Πατριάρχες, δεσποτάδες, παπάδες και μοναχούς!

Νικόλαος : Και λαϊκούς.

Γέροντας : Τα δικά σας είναι αγνοήματα, ενώ τα δικά μας είναι αμαρτήματα.

Έτσι δεν λέει η ευχή της θείας λειτουργίας; «Υπέρ των εμών αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων».

Ο προφήτης Ηλίας τροχάει το μαχαίρι του, όμως θέλει πολύ προσοχή, γιατί μερικά πράγματα αλλιώς τα λένε οι Πατέρες και αλλιώς τα ερμηνεύει ο κόσμος, όπως , ας υποθέσουμε, τα εξαμίλια που αναφέρει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

(Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φτάσουν ως τα εξαμίλια. Στο τέλος θα τους διώξουν ως την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθεί, το άλλο 1/3 θα βαπτιστεί και μονάχα το υπόλοιπο 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά).

Κανένας δεν μπόρεσε να το εξηγήσει, όλοι το ερμηνεύουν λανθασμένα. Εξαμίλιαυπάρχουν στον Λαγκαδά, στο Κιλκίς, στην Θράκη, στην Κόρινθο, μα κανένας δεν ξέρει ότι αυτά που λέει είναι τα εξαμίλια των χωρικών υδάτων.

Δεν διαβάζετε τους προφήτες, στον Ιωήλ, στον Ζαχαρία, στον Ιεζεκιήλ, στον Δανιήλ;

Τα λένε όλα.

Για επτά χρόνια στην Παλαιστίνη δεν θα καίνε ξύλα, αλλά μπαστούνια, αλλά που να ξέρετε εσείς από μπαστούνια και ξύλα! Εσείς έχετε τώρα στα σπίτια σας καλοριφέρ (χαμογελώντας), ενώ εγώ εδώ καίω ακόμα ξύλα στο τζάκι και έτσι ξέρω από αυτά.

(Πρόκειται για την προφητεία του προφήτη Ιεζεκιήλ, 9-10 : «και εξελεύσονται οι κατοικούντες τας πόλεις Ισραήλ, και καύσουσιν εν τοις όπλοις, πέλταις και κοντοίς και τόξεις και τοξεύμασι και ράβδοις χειρών και λόγχαις, και καύσουσιν εν αυτοίς πυρ επτά έτη, και ου μη λάβωσι ξύλα εκ του πεδίου ουδέ μη κόψωσιν εκ των δρυμών, αλλ΄ ή τα όπλα κατακαύσουσι πυρί, και προνομεύσουσι τους προνομευσαντας αυτούς και σκυλεύσουσι τους σκυλεύσαντας αυτούς, λέγει Κύριος»).

Χρήστος : Οι Εβραίοι … ….

Γέροντας :

Ένας ευσεβής Ιορδανός μου είπε ότι οι Εβραίοι έχουν σκάψει από κάτω από το τέμενος του Ομάρ, σε πολλά μέτρα βάθος ένα τούνελ και θέλουν να καταστρέψουν το τέμενος, για να κτίσουν το Ναό του Σολομώντος, γιατί τότε λένε αυτοί ότι θα έρθει ο μεσσίας τους, δηλαδή ο αντίχριστος. Τότε θα λένε οι Άραβεςστους χριστιανούς : Δεν λέτε εσείς, οι χριστιανοί, ότι ο Μεσσίας έχει έρθει; Τι λένε τώρα αυτοί εδώ, οι Εβραίοι;

Ο Γέροντας, αφού πρόσφερε και στους τελευταίους επισκέπτες που ήρθαν εκείνη την στιγμή κέρασμα, ξαναρωτά έναν απ΄αυτούς :

Γέροντας : Θα την πάρουμε την Πόλη; Τι, λες;

Χρήστος : Εγώ θα πάω για την Βόρειο Ήπειρο .

Γέροντας : Την Πόλη να πάρουμε, την Βόρειο Ήπειρο και επτά άτομα την παίρνουμε!

Χρήστος : Επτά και εγώ οκτώ!

Γέροντας : Πάρτηνα! Και εγώ θα μεταφέρω τα λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τα οποία είναι και βαριά!

Τι να πούμε, βρε παιδιά, όλα τα λένε και τα γράφουν τα βιβλία μας (της Εκκλησίας), αλλά ποιος τα διαβάζει;

Ο κόσμος χαμπάρι δεν παίρνει. Κοιμάται με τα τσαρούχια!

Δημήτριος : Αυτά, Γέροντα, είναι σημεία των καιρών;

Γέροντας : Σημεία, σημεία των καιρών, δεν βλέπετε…;

Πρέπει να΄ναι βόιδι – να με συγχωρείτε – κανείς, για να μηνκαταλαβαίνει με όλα αυτά που γίνονται …

Πολλοί από τους άγιους πατέρες θα ευχόντουσαν να ζήσουν στην εποχή μας, γιατί είναι εποχή ομολογίας.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.

Κοιμόμαστε με τα τσαρούχια.

Θα ρωτάνε σε λίγο για τους χριστιανούς, όπως παλαιότερα ρωτούσαν για τα πολιτικά φρονήματα .

Νικόλαος : Θα μας κάνουν φάκελο, Γέροντα;

Γέροντας : Α, μπράβο! Φακέλους.

Δημήτριος : Γέροντα, η Ελλάδα θα πάθει κακό;

Γέροντας : Πολλές μπόρες πέρασε η Ελλάδα, αδικήθηκε πολύ. Αλλά όμως μπόρες θα΄ναι! Η Ελλάδα δεν θα πάθει τίποτε, γιατί την αγαπάει ο Θεός. Στην Μικρά Ασία έχουμε πολλά άγια λείψανα. Θα πάρουμε την Αγία Σοφία και θ΄ανοίξει και η πύλη. Αυτήν την πύλη δεν την ξέρει κανείς … …να δούμε τι θα γίνει όμως; Οι μιναρέδες τι θα γίνουν μετά;

Νικόλαος : Θα τους γκρεμίσουμε!

Θεόδωρος : Θα τα κάνουμε, Γέροντα, καμπαναριά!

Γέροντας : (χαριτολογώντας) : Όχι, θα γίνουν στύλοι για τους στυλίτες και θα κρέμονται τα κομποσκοίνια μέχρι κάτω!

Δημήτριος : Γέροντα, ο ηγέτης αυτός του πολέμου θα είναι Εβραίος;

Γέροντας : Ναι Εβραίος θα΄ναι. Θα συνεργαστεί πολύ και ο πάπας, γιατί όλα τα παιδιά του διαβόλου θα τα θεωρεί δικά του και θα τους υποδεικνύει ν΄ακολουθούν τον αντίχριστο.

Γι΄ αυτό κι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε : «τον πάπα να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία.»

Ο Άγιος εννοούσε αυτόν τον πάπατης συγκεκριμένης εποχής, που θα βοηθήσει στην ανάδειξη του αντιχρίστου.

Οι άλλοι πάπες σε σχέση με εκείνον θα φαίνονται σαν καλοί.

“Σκεύος Εκλογής”, Σελ : 219

πηγή

Eλλάδα και Ορθοδοξία: Eἶναι η ἀτομικὴ βόμβα πολλῶν μεγατόνων στὰ θεμέλια τοῦ σκοταδισμοῦ τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῆς ἐπερχομένης δικτατορίας τοῦ ἀντιχρίστου!!! του π. Ἀθανασίου Μηνᾶ

πηγή

Ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του: «Συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω. Ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς.» (Ἰω., ιστ΄, 7). Ὄντως ὁ Κύριος ἀνελήφθη καὶ ἔστειλε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Ὁποῖον ὁδηγεῖ τὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν Ἀποστολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Μὲ ἔμφαση ἐτόνιζε: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ...» (Ματθ.,ια΄,29), «...προσέχετε...» (Ματθ.,ζ΄,15) καὶ (Ματθ.,ι΄,17) «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε» (Ματθ., κστ΄, 41), «...γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί...» (Ματθ.,ι΄,16).

Στοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, προστίθενται καὶ τὰ ἑξῆς: Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι Τὸν κατηγόρησαν ὅτι ἐν τῷ πνεύματι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια, τότε μὲ πραότητα τοὺς ἀπήντησε καὶ στὴν ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε ἔχομε δυὸ ἐκπληκτικὲς προφητεῖες (Ματθ., ιβ΄, 24-32).
Ἡ πρώτη εἶναι, πώς ὅταν ὁ σατανᾶς ἐκβάλλει τὸν σατανᾶ τότε ἡ βασιλεία του διαμερισθεῖσα καταλύεται, πράγμα ποὺ συμβαίνει στὶς ἡμέρες μας καὶ ἡ δεύτερη, πώς ἐφόσον ὁ Ἴδιος ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια ἐν Πνεύματι Θεοῦ τότε τὸ τέλος τοῦ σατανᾶ εἶναι ἐγγύς. 
Γνωρίζουμε ὅτι ἡ παρουσία τοῦ ἀντιχρίστου στὸν κόσμο θὰ γίνεται σταδιακά, προοδευτικὰ, ὅλο καὶ πιὸ γνωστὴ μὲ ἀποκορύφωμα τὴν δικτατορία τοῦ χρήματος.

 Οὔτε νὰ ἀγοράσεις, οὔτε νὰ πωλήσεις ἐὰν δὲν σφραγισθεῖς, ἐὰν δὲν πάρεις τὴν «Κάρτα τοῦ Πολίτη» καὶ ἀργότερα τὴν ἐμφύτευση τοῦ chip στὸ δεξὶ χέρι ἢ στὸ μέτωπο (βλέπε στὴν Ἀμερικὴ τὸν νόμο γιὰ τὸ ὑποχρεωτικὸ τσιπάρισμα τῶν νεογεννήτων).
Σύμβολο τῆς ἐξουσίας τοῦ σατανᾶ ἐπὶ τῆς γῆς κατέστη τὸ Δολλάριο, παγκόσμιο νόμισμα1. Ἔρχεται τώρα στοὺς ἐσχάτους καιροὺς ἕνα ἄλλο ἰσχυρὸ νόμισμα νὰ τὸ ἀνταγωνισθεῖ, τὸ Εὐρώ. Γίνεται ἔτσι ἕνας φοβερὸς πόλεμος, ποιὸ ἀπὸ τὰ δυὸ νομίσματα ποὺ κινοῦνται ἀπὸ τὰ διχασμένα καὶ ἀντίπαλα ὄργανα θὰ ὁδηγήσει τὴν ἀνθρωπότητα στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Νέας Ἐποχῆς, μὲ δικτάτορα τὸν ἀντίχριστο. Δολλάριο ἢ Εὐρώ; Ἡνωμένες Πολιτεῖες Ἀμερικῆς μὲ σύμμαχο τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο ἢ Γερμανία μὲ τοὺς δορυφόρους της;
Εὔκολα διακρίνομε ὅτι ἐγγὺς ἐστὶ ἡ αὐτοκαταστροφὴ τῆς ἀντίχριστης Νέας Ἐποχῆς ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἀντιπαλότητος. Δόξα σοι ὁ Θεός!!!
Ὄντως κάθε Ὀρθόδοξος ποὺ ἀγωνίζεται τὸν καλὸν πνευματικὸν ἀγώνα καὶ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἀκούγοντας καθημερινῶς ὅτι τὸ Εὐρὼ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα κοινὸ νόμισμα, ἀναρωτιέται τί παραπάνω ἄραγε εἶναι τὸ Εὐρώ; Δὲν τὸ ἀπαντοῦν αὐτὸ οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους. Ὅπως ἐπίσης δὲν ἀπαντοῦν γιατί τὸ Δολλάριο ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά εἶναι σημεῖον ἀναφορᾶς γιὰ τὸ παγκόσμιο ἐμπόριο.
Οἱ ἔχοντες νοῦν Χριστοῦ γνωρίζουν ἀκριβῶς ὅτι σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Ἰησοῦ ἡ βασιλεία τοῦ σατανᾶ, πού ἐκφράζεται καί μέ τὸ παγκόσμιο χρηματοπιστωτικὸ σύστημα, διχάζεται· καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἡ κυριαρχία τοῦ σατανᾶ διχασμένη καὶ διχαζομένη βαίνει πρὸς τὸ τέλος της, ἀφοῦ πρῶτα σύμφωνα μὲ τὴν Θεία Ἀποκάλυψη θὰ ἐπιβληθεῖ στοὺς ἀπίστους Νεοεποχῖτες γιὰ ἑπτὰ χρόνια, ὥστε οἱ τελευταῖοι νὰ εἰσπράξουν στὸ πετσὶ τους τὰ ἀποτελέσματα τῆς πλάνης τους.
Ἀπόδειξη τῶν ἀνωτέρω εἶναι ἡ ἀπελπισία ποὺ διακατέχει τοὺς μακράν τοῦ Χριστοῦ ἀνθρώπους σήμερα, ἡ γεωμετρικὴ αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν, οἱ διαρρήξεις, δολοφονίες καὶ δολοπλοκίες, ἡ ἐξαθλίωση τῶν μαζῶν, ἡ ἐκμετάλλευση καὶ ἐκπόρνευση τῶν γυναικῶν, ἡ ἀσχημοσύνη τῶν ἀνδρῶν μὲ ἐσχάτη ἐκείνη τοῦ κυναιδισμοῦ, ἡ μισητὴ καὶ δολοφόνος παιδεραστία καὶ ἡ βορβορώδης καὶ σηπώδης κτηνοβασία.
Ἐπίσης, ἡ σκοταδιστικὴ εἰδωλομανία καὶ εἰδωλολατρεία, ὁ παγανισμός, μὲ ὄχημα τὴν θετικὴ «δῆθεν» ἐσωτερικὴ ἐνέργεια, τὴν γιόγκα, τὸν διαλογισμό, τὴν μετεμψύχωση καὶ κάθε διαβολικὴ πλάνη ποὺ ἀντιστρατεύεται τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ ὁδηγεῖ τὴν ἀνθρωπότητα στὴν ἀπόλυτη σύγχυση, στὸ χάος, στὴν αὐτοκαταστροφή.
Ἑτοιμάζονται οἱ γελοῖοι, περίπου διακόσια χρόνια, νὰ ἐπικρατήσουν στοὺς δικούς τους ἑπτὰ ἔτη, τόσο ἀδύναμοι εἶναι, ἔλεγε, ὁ πατέρας Παΐσιος. Καὶ συνέχιζε ὁ γέροντας: «Τί ἀνάγκες ἔχει ἄραγε ὁ ἄνθρωπος;». Ἀπαντοῦσε: «Τὴν ψυχική του γαλήνη, τὴν πνευματικὴ καὶ σωματική του ὑγεία, τὴν καρδιακὴ ἀνάπαυση, τὴν παραδείσια ἠρεμία, ποὺ μόνο ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς δύναται νὰ προσφέρει πάντοτε στοὺς ἔχοντες ὀρθόδοξο φιλότιμο».
Ἐπίσης τόνιζε, «χρειαζόμαστε λίγο καθαρὸ ἀέρα, λίγο καθαρὸ νερὸ καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀγαθὰ ποὺ ὁ Ἀγαθὸς Τριαδικὸς Θεὸς ἁπλόχερα δίδει μέσα ἀπὸ τὴν δημιουργία Του καὶ ποὺ τὰ ὄργανα τῆς ἀντίχριστης Νέας Ἐποχῆς προσπαθοῦν μὲ μανία καθημερινῶς ἐδῶ καὶ τώρα νὰ μολύνουν, νὰ ἀφανίσουν, νὰ καταστρέψουν. Ἐν τούτοις ζεῖ Κύριος ὁ Θεὸς καὶ θὰ τοὺς ξεσκεπάσει, μὲ ἕνα δὲ φύσημα θὰ σκουπίσει καὶ θὰ ἐκδιώξει τὸ σύστημα αὐτὸ τὸ σάπιο τοῦ ἀντιχρίστου». Αὐτὴ τὴν ὥρα χρειάζεται ἐγρήγορση. Τὰ ρήματα τοῦ Κυρίου ¨μάθετε¨, ¨βλέπετε¨, ¨γρηγορεῖτε¨, εἶναι ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἐπίκαιρα στὶς ἡμέρες μας ποὺ εἶναι ὄντως πονηρές.
Ἡ διηρημένη βασιλεία τοῦ ἀντιχρίστου βρίσκεται στὸ ἀποκορύφωμα τῆς συγχύσεως καὶ διενέξεως. Ἡ Ἑλλάδα μας αὐτὴ τὴν ὥρα κεῖται στὴν μέση αὐτῆς τῆς ἀντίχριστης πολεμικῆς καὶ σ’ αὐτὴν τὴν δίνη ποὺ βρισκόμαστε χρειάζεται ἀληθινὴ ἐν Χριστῷ μετάνοια, ὁμολογία πίστεως, ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια του Χριστοῦ καὶ τότε, μόνον τότε, ἡ ζύμη, δηλαδὴ τὸ Ὀρθόδοξο Ποίμνιο, θὰ ζυμώσει ὅλο τὸ φύραμα καὶ «μετὰ τὴν μπόρα τὴν δαιμονική, ἡ Ὀρθοδοξία θὰ θριαμβεύσει».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
Ὅταν λένε ὅτι ἀπὸ τὴ στάση τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων μπορεῖ νὰ ἐπηρεασθεῖ ἡ παγκόσμια οἰκονομία καὶ ἡ παγκόσμια ἰσορροπία, αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια. Προσοχὴ ὅμως!!! Ὄχι ἐξαιτίας τῆς χρηματοπιστωτικῆς κινήσεως τῶν κεφαλαίων, διότι αὐτὸ εἶναι ἀνόητο καὶ γελοῖο.
Αὐτό πού τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ εὑρίσκεται ἡ Ἑλλαδίτσα μας ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Εὐρὼ ἢ τοῦ Δολλαρίου, ὥστε νὰ μὴν δύναται νὰ καθορίζει τὰ τοῦ οἴκου της, ἐπειδὴ ἡ Ἑλλάδα, ὡς ἡ κοιτίδα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ παραδόσεως, ἀποτελεῖ τὸ Φῶς τοῦ κόσμου καὶ τὴν Ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως· ἡ ἑλληνορθόδοξη παράδοση ποὺ φέρει στοὺς ὤμους της, δηλαδὴ τῶν Ἁγίων, τῶν ἡρώων καὶ τῶν εὐεργετῶν, ὅπως καὶ ὁ φυσικός της πλοῦτος, εἶναι ἀτομικὴ βόμβα πολλῶν μεγατόνων στὰ θεμέλια τοῦ σκοταδισμοῦ τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῆς ἐπερχομένης δικτατορίας τοῦ ἀντιχρίστου!!!
Αὐτὸ φοβοῦνται οἱ Νεοεποχῖτες καὶ ἐνδιαφέρονται «δῆθεν» γιά τό ἐὰν θὰ μείνουμε στὸ Εὐρὼ ἢ στὸ Δολλάριο· δηλαδὴ φοβοῦνται τὸν Μοναδικό μας Ὀρθόδοξο Πνευματικὸ Θησαυρὸ, ποὺ ἂν μεταλαμπαδευθεῖ στὸν κόσμο καὶ ἡ Ὀρθοδοξία συνεχίσει νὰ δίνει μάρτυρες τῆς πίστεως καὶ μάλιστα τοὺς μεγαλυτέρους ὅλων τῶν ἐποχῶν2 , τότε οἱ ἄθεοι ἀρνητὲς τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ σταυρωτές Του ποὺ Τὸν συκοφαντοῦν ἕως σήμερα, θὰ χάσουν ὁριστικὰ τὸ παιχνίδι τῆς παγκόσμιας ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἐπικυριαρχίας τους, καὶ αὐτὸ θὰ γίνει σύμφωνα μὲ τὸ ἀψευδὲς στόμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἀλίμονο καὶ τρισαλίμονο σὲ ἐκείνους ποὺ θὰ ἐπιμείνουν νὰ συμπεριφέρονται ὡς ἄχριστοι, χωρὶς δηλαδὴ νὰ καθοδηγοῦνται καὶ νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ Φῶς καὶ τὴν γνώση τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν λεγομένων Του, γιατί τότε θὰ βρεθοῦν χωρὶς πνευματικὰ ἐφόδια μέσα σ’ αὐτὴ τὴν δίνη καὶ τὴν ἀντιπαλότητα τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων ποὺ συναγωνίζονται ποιὸς θὰ προσφέρει γῆ καὶ ὕδωρ στὸν ἐπερχόμενο δικτάτορα ἀντίχριστο καὶ ψευτομεσσία.
Τότε ἡ «Κάρτα τοῦ Πολίτη» καὶ ὁ δυσώνυμος ἀριθμὸς «666» δὲν θὰ τοὺς ἀγγίζει, θὰ φασκιώνονται ἀπὸ τοὺς λαοπλάνους ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτὴ ἡ φοβερὴ πλάνη καὶ ἄρνηση δὲν εἶναι τίποτε, ἀρκεῖ νὰ ἔχεις τὸν Χριστὸ μέσα σου. Ὤ, τῆς πτώσεως καὶ τῆς βλασφημίας!!! Καὶ νὰ ἔρχονται ἔτσι σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν λόγο τοῦ Παναγίου Πνεύματος καὶ τῶν Ἁγίων πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τελευταῖο τὸν πατέρα Παΐσιο, ποὺ καταδικάζει ἔντονα αὐτὴ τὴν ἀπάτη στὸ σημείωμά του ποὺ ἄφησε παρακαταθήκη σὲ ὅλους μας, ἤτοι τὰ «Σημεῖα τῶν Καιρῶν».
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, Ἐσὺ εἶσαι ἡ Ἐλπίδα μας ποὺ δὲν πεθαίνει ποτὲ καὶ σὲ Ἐσένα ἀνήκει ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις καὶ τὸ Κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
____________________________________________________________________________

1. Μετὰ τὴν ἧττα τοῦ Ναπολέοντος στὸ Βατερλώ τὸ 1815, ὁ Τραπεζίτης Nathan Rothschild στὸ Λονδίνο, ἀποκρύπτοντας τὴν εἴδηση τῆς νίκης τῶν Συμμάχων ἐναντίον τοῦ Ναπολέοντος, γιὰ τὴν ὁποία εἶχε πληροφορηθεῖ μέσω τοῦ ἰδιωτικοῦ του συστήματος ταχυδρομικῶν περιστεριῶν, ἔριξε τὸ Χρηματιστήριο τοῦ Λονδίνου διαδίδοντας ὅτι ὁ Ναπολέων εἶχε νικήσει!!!!
Ὁ μόνος ποὺ ἀγόραζε ἐκείνη τὴν ἡμέρα στὸ Χρηματιστήριο ἦταν ὃ Rothschild, ὅλοι οἱ ἄλλοι εἴχανε πανικοβληθεῖ καὶ πουλοῦσαν!!! Στὸ τέλος τῆς ἡμέρας οἱ Rothschild εἶχαν γίνει ἰδιοκτῆτες τῆς Τράπεζας τῆς Ἀγγλίας, καὶ ἑκατοντάδων ἄλλων ἐπιχειρήσεων γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμὶ!!!
Τὸ 1913 πληρώνοντας διεφθαρμένους Ἀμερικανοὺς Πολιτικοὺς, ὅπως ὁ νεοεκλεγείς τότε μὲ τὴν ὑποστήριξή τους Thomas Woodrow Wilson καταφέρανε καὶ ἱδρύσανε τὴν FED!!! Στὶς 23 Δεκεμβρίου τοῦ 1913, ἡμέρα ποὺ τὰ περισσότερα μέλη τοῦ Κογκρέσου ἀπουσιάζανε λόγω Χριστουγέννων, ψηφίστηκε ὁ νόμος καὶ ὑπεγράφη ἀπὸ τὸν Wilson, δίδοντας ἔτσι τὴν ἀποκλειστικὴ ἔκδοση τοῦ Δολλαρίου στοὺς Rothschild καὶ τὴν παρέα τους!!!
Ἔκτοτε δανείζουν τὸ Δολλάριο στὴν Ὁμοσπονδιακὴ Κυβέρνηση τῆς Ἀμερικῆς, καὶ ἡ κυβέρνηση πληρώνει σὲ αὐτοὺς τοὺς τόκους μὲ τὰ χρήματα ἀπὸ τοὺς φόρους εἰσοδήματος ποὺ εἰσπράττει ἀπὸ τὸν λαό!!! Φόροι εἰσοδήματος μέχρι τότε δὲν ὑπῆρχαν στὴν Ἀμερικὴ καὶ θεσπίστηκαν τότε γιὰ πρώτη φορά, φυσικά... καθόλου τυχαῖα!!!
Ἡ Ἀμερικανικὴ χώρα τῶν ΗΠΑ εἶναι καταχρεωμένη χάριν αὐτοῦ τοῦ αἰσχροῦ τραπεζικοῦ συστήματος ποὺ ὁ Πρόεδρος Kennedy τὸ ἀπεκάλεσε, ¨Μία μονολιθικὴ καὶ ἀνελέητη συνομωσία ποὺ βασίζεται σὲ κρυφὲς δραστηριότητες γιὰ νὰ ἐπεκτείνει τὸ πεδίο ἐπιρροῆς της¨!!!!

2. Ἐκεῖνος ὁ πλανεμένος καὶ μάταιος, ὁ ἀντίχριστος, θὰ ταλαιπωρήσει ὑπερβολικὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς του μέχρι τὴν τελευταία τους ἀναπνοὴ μὲ θλίψεις καὶ φοβερὲς τιμωρίες. Ὅποιος δὲν πλανηθεῖ καὶ δὲν πιστέψει σ’ αὐτόν, θ’ ἀναδειχθεῖ ἐκλεκτὸς καὶ ἄξιος φίλος τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι βεβαίως οἱ ἅγιοι εἶναι μακάριοι. Τρισμακάριοι ὅμως θὰ εἶναι ὅσοι μαρτυρήσουν τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀντιχρίστου. Θὰ τοὺς περιμένει παντοτεινὰ ὑπερβολικὴ δόξα καὶ ἀγαλλίασις. (Πηγή: βίος τοῦ ὁσίου Ἀνδρέου τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου)
Θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος σκληρὸς καὶ ἄσπλαχνος, ὅλους θὰ τοὺς καταστρέφει καὶ ἰδιαίτερα θὰ πολεµήσει τοὺς Χριστιανοὺς (Κύριλλος Ἱεροσολύµων).
Θὰ ἀποστείλει στὰ βουνά, στὶς σπηλιὲς καὶ στὶς τρύπες τῆς γῆς τοὺς δαίµονές του γιὰ νὰ βροῦν αὐτοὺς ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ πάρουν τὴ σφραγίδα καὶ κρύφτηκαν καὶ εὐθὺς θὰ τοὺς συλλάβουν καὶ θὰ τοὺς ρίξουν στὴ φυλακὴ . Ἂν θέλουν νὰ σφραγισθοῦν ἔχει καλῶς· ἂν ὄµως δὲ θελήσουν, θὰ βασανιστοῦν µἒ πρωτόγνωρα καὶ φοβερὰ βασανιστήρια, ποὺ µὄνο στὸ ἀκουσµά τους κανείς, τροµάζει καὶ τρέµει. Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ νικήσουν τότε τὸν Ἀντίχριστο θα' ναι µακάριοι· τροµάζει καὶ τρέµει. Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ νικήσουν τότε τὸν Ἀντίχριστο θα' ναι µακάριοι· αὐτοὶ µάλιστα θὰ τιµηθοῦν περισσότερο καὶ ἀπὸ τοὺς µεγάλους Ἁγίους Μάρτυρες. Ἐπειδή, οἱ παλιοὶ Μάρτυρες κέρδισαν αὐτοὺς ποὺ ὑπηρετοῦσαν τὸ διάβολο, ἐνῶ οἱ ἔσχατοι Μάρτυρες θὰ νικήσουν τὸν ἴδιο τὸν Ἀντίχριστο (Ἅγιος Ἰππόλυτος Ρώµης).
Ὅσοι πιστοὶ χριστιανοὶ βρεθοῦν ἐκείνη τὴν ἐποχή, θὰ κλαῖνε καὶ θὰ θρηνοῦν µέ µεγάλους στεναγµοὺς πρὸς τὸν Ἅγιο Θεὸ γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπ' τὸν Δράκοντα. Βίαια θὰ καταφεύγουν στὶς ἐρήµους καὶ θὰ προσπαθοῦν νὰ κρυφτοῦν στὰ βουνὰ καὶ στὰ σπήλαια γεµάτοι ἀπὸ φόβο. Ἀφοῦ θά ρίχνουν στάχτη καὶ χῶµα στὰ κεφάλια τους, θὰ ἱκετεύουν τὸν Κύριο συνέχεια δείχνοντας µεγάλη ταπείνωση. Καὶ ὁ Ἅγιος Θεὸς µέ τὴ χάρη Του θὰ τοὺς ὁδηγήσει σὲ ὁρισµένα µέρη καὶ αὐτοὶ θὰ µπορέσουν νὰ σωθοῦν κρυµµένοι στὶς σπηλιές, χωρὶς νὰ βλέπουν τὰ θαύµατα καὶ τὶς φοβερὲς πράξεις τοῦ Ἀντιχρίστου (Ὅσιος Ἐφραὶµ ὁ Σύρος).

π. Ἀθανασίου Μηνᾶ 

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ;

Του Μανόλη Καλομοίρη, πρώην προτεστάντη που μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία μετά από προσεχτική και αγωνιώδη έρευνα.

Διάκρισις

Ex Protestant

Οι θνητοψυχίτες ["Ν": αυτοί που πιστεύουν πως οι ψυχές πεθαίνουν μαζί με το σώμα, ή πέφτουν σε ύπνο, για να αφυπνιστούν στη Δευτέρα Παρουσία, και μάλιστα μόνον οι ψυχές που πρόκειται να πάνε στον παράδεισο, ενώ οι άλλες θα αφανιστούν] ισχυρίζονται ότι οι πρώτοι Χριστιανοί ασπάζονταν τον θνητοψυχισμό, και πως δήθεν αργότερα αποστάτησαν και υιοθέτησαν την αθανασία της ψυχής και την κόλαση των αιωνίων βασάνων. Και να η πρόκληση που κάνουν: 

«…Ποιοι περπατούν στην αλήθεια σήμερα; Ποιοι διδάσκουν πραγματικά την αλήθεια σε όλα τα έθνη; Αναλύοντας αυτά τα ερωτήματα, θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στους πρώτους Χριστιανούς…». 

Και συνεχίζουν: 

«Επειδή πίστευαν αυτά που αναφέρονται στις Γραφές, οι πρώτοι Χριστιανοί δίδασκαν την αλήθεια σχετικά με την ψυχή….Σαν τους πρώτους Χριστιανούς, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υποστηρίζουν την Γραφική αλήθεια σχετικά με την ανθρώπινη ψυχή, το θάνατο και την ανάσταση». 

Μάλιστα ως ανήκοντα στους πρώτους Χριστιανούς αναγνωρίζουν ότι είναι «ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, που έζησε τον δεύτερο και τρίτο αιώνα [1]». 

Θα εξετάσουμε λοιπόν την πίστη και την διδασκαλία των πρώτων Χριστιανών σχετικά με την μεταθάνατον ζωή, καλύπτοντας την περίοδο αμέσως μετά τους αποστόλους από το τέλος του 1^ου αιώνα μέχρι τις αρχές του  3^ου αιώνα.  Και έτσι θα ανακαλύψουμε αν οι πεποιθήσεις τους ήταν ίδιες με αυτές των σημερινών θνητοψυχιτών ή αν ήταν διαφορετικές. 

Στο ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ 14:1-2 (αρχές 2^ου αιώνα), διαβάζουμε στην προσευχή του Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης:

«Κύριε Θεέ, Παντοκράτορα…σε δοξολογώ που με αξίώσες την ημέρα και την ώρα αυτή, για να συναριθμηθώ μεταξύ των μαρτύρων… μαζί με τούς οποίους είθε να γίνω δεκτός μπροστά σου σήμερα, θυσία λιπαρή και ευπρόσδεκτη». 

Πίστευε ο Πολύκαρπος ότι εκείνη την ίδια μέρα που θα φονεύονταν, θα εισέρχονταν στον ουρανό, στην παρουσία του Θεού όπου ήταν και οι μάρτυρες που έδωσαν την ζωή τους για τον Χριστό. Πίστευε ότι η ψυχή του θα συνέχιζε να ζει μετά θάνατον στον ουρανό.

Το μαρτύριο του αγίου Ιγνάτιου

Στην Προς Ρωμαίους επιστολή του Ιγνατίου, κεφ. 4, μαθητή του αποστόλου Ιωάννη, διαβάζουμε: 

«Αφήστε μου να γίνω βορά [=τροφή] των θηρίων, γιατί έτσι θα απολαύσω τον Θεό… Ίσα-ίσα, να καλοπιάσετε τα θηρία, για να μου γίνουν τάφος και να μην αφήσουν τίποτε από το σώμα μου, ώστε πανάλαφρος να ’μαι στον ύπνο μου. Τότε θάμαι αληθινά μαθητής του Ιησού Χριστού, όταν ούτε το σώμα μου δεν θα δη πια ο κόσμος».

Πίστευε ο Ιγνάτιος ότι όταν θα πέθαινε θα απολάμβανε τον Θεό και ότι όταν δεν θα είχε σώμα, θα ήταν αληθινά μαθητής του Ιησού Χριστού. Προφανώς δεν δέχονταν ότι ο θάνατός του θα έφερνε την εξαφάνισή του.

Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας γράφει σχετικά: 

«Πράγματι παρατηρήσατε το τέλος εκάστου των προηγουμένων βασιλέων, ότι απέθανον τον κοινόν εις όλους θάνατον, αυτή δε η πορεία, αν κατέληγε εις αναισθησίαν, θα ήτο τύχη δι’ όλους τους αδίκους. Αλλ’ επειδή εις όλους όσοι έζησαν και συνείδησις παραμένει και κόλασις επίκειται, μη αμελήσετε να πεισθήτε και πιστεύσετε ότι ταύτα είναι αληθινά. Διότι αι νεκρομαντείαι, αι οράσεις αθώων παιδιών, αι επικλήσεις ψυχών αποθανόντων ανθρώπων, οι λεγόμενοι από τους μάγους ονειροπομπές και φύλακες και τα γινόμενα από τους γνωρίζοντας ταύτα ας σας πείσουν, ότι και μετά τον θάνατον αι ψυχαί έχουν συνείδησιν» (Α΄ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 18: 1-3).

 Ξεκάθαρη διακήρυξη ότι οι ψυχές έχουν συνείδηση μετά θάνατον, και ότι η εξαφάνιση δεν είναι ο  προορισμός των ασεβών!

«Αι μεν ψυχαί των ευσεβών λέγω ότι μένουν κάπου εις ανώτερον χώρον, αι δε άδικοι και πονηραί εις χειρότερον, αναμένουσαι κάποτε τον χρόνον της κρίσεως. Ούτως αι μεν φανείσαι άξιαι του Θεού δεν αποθνήσκουν πλέον, αι δε άλλαι τιμωρούνται, όσον καιρόν θέλει ο Θεός να υπάρχουν και να τιμωρούνται» (ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑ 5:3).

Και στην μέση κατάσταση των ψυχών, υπάρχει συνειδητότητα.

Ο Αθηναγόρας (180 μ.Χ. περίπου), στο έργο του ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΠΕΡΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, 31 κεφάλαιο, γράφει σχετικά: 

«Έχομεν δε την πεποίθησιν ότι, όταν απαλλαγώμεν από τον εδώ βίον, θα ζήσουμεν άλλον βίον ανώτερον από τον παρόντα και επουράνιον, όχι επίγειον, ούτως ώστε να μένωνεν πλησίον του Θεού και μαζί με τον Θεόν αμετακίνητοι και απαθείς κατά την ψυχήν, όχι ως σάρκες, έστω και αν έχωμεν σάρκας, αλλ’ ως ουράνιον πνεύμα, ή εάν καταπέσωμεν μαζί με τους άλλους, χειρότερον βίον εις το πυρ». 

Οι πρώτοι Χριστιανοί πίστευαν με σαφήνεια ότι οι ψυχές επιβιώνουν απ’ τον σωματικό θάνατο, και πηγαίνουν στον αντίστοιχο προορισμό τους, ανάλογα με το αν ήταν δίκαιες ή άδικες.

«Αυτοί, οι οποίοι νομίζουν ότι ούτε λόγον θα δώσουν δια τον εδώ βίον, είτε πονηρόν είτε αγαθόν, ούτε ανάστασις θα υπάρχη, αλλάφρονούν ότι θα συγκαταστραφή με το σώμα και η ψυχή, δεν πρόκειται να απόσχουν από κανένα τόλμημα» (ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΠΕΡΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, κεφ.36). 

Οι ασεβείς πίστευαν ότι θα καταστραφεί η ψυχή με το σώμα, και όχι οι πρώτοι Χριστιανοί! 

Ο Ειρηναίος, επίσκοπος Λουγδούνου, γράφει σχετικά: 

«Αι ψυχαί απέρχονται εις τον τόπο τον ωρισμένον αυταίς από του Θεού, κακεί μέχρι της αναστάσεως φοιτώσι, περιμένουσαι την ανάστασιν, έπειτα απολαβούσι τα σώματα, και ολοκλήρως αναστάσαι, τουτέστι σωματικώς, καθώς και ο Κύριος ανέστη, ούτως ελεύσονται εις την όψιν του Θεού» (ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΤΑ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ, Βιβλίον Ε΄, 31:2). 

Οι ψυχές συνεχίζουν να ζουν μετά τον θάνατο σε όλη την χρονική περίοδο μέχρι την ανάσταση.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΤΙΜΩΡΙΑ, ΚΙ ΟΧΙ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ

Στην Β΄ επιστολή του Κλήμη, τρίτου επισκόπου Ρώμης, διαβάζουμε:

«Και ο σκώληξ αυτών ου τελευτήσει και το πυρ αυτών ου σβεσθήσεται, και έσονται εις όρασιν πάση σαρκί. Για την ημέρα της κρίσεως μιλά, που θα γίνουν οικτρό θέαμα όσοι μας καταδίωξαν και δεν κατάλαβαν τις εντολές του Ιησού Χριστού. Και όσο για τους δικαίους που στάθηκαν στερεοί και υπέμειναν τα βασανιστήρια και μίσησαν τις ηδυπάθειες, όταν δουν εκείνους που απέτυχαν και αρνήθηκαν με λόγια ή με έργα τον Ιησού να κολάζωνται με δεινά βάσανα μέσα στο άσβεστο πυρ, θα δώσουν δόξαν τω Θεώ, λέγοντας ότι πράγματι υπάρχει ελπίδα σε όποιον δουλεύει στον Θεό μ’ όλη του την καρδιά» (17: 5-7).

Πίστευαν οι πρώτοι Χριστιανοί στην συνειδητή τιμωρία των ασεβών, κι όχι στην εκμηδένισή τους. [Σημ. του blog μας: το πυρ της κολάσεως, αντίθετα με ό,τι διδάσκουν οι ρωμαιοκαθολικοί, είναι το Φως του Θεού, που το αισθάνονται ως πυρ εκείνοι που το βλέπουν μέσα από την παραμόρφωση της αμαρτίας και του εγωισμού. Σχετικές αναφορές εδώ & εδώ].

Στο ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ διαβάζουμε: 

«Και αφοσιωμένοι στη χάρη του Θεού περιφρονούσαν τα κοσμικά βασανιστήρια, εξαγοράζοντας με μια την αιώνια κόλαση. Και η φωτιά των απάνθρωπων βασανιστηρίων ήταν ψυχρή. Διότι μπροστά τους είχαν το να αποφύγουν το αιώνιο πυρ, που ποτέ δεν σβήνει, και με τα μάτια της καρδιά τους έβλεπαν τα αγαθά που φυλάσσονται γι’ αυτούς που υπομένουν» (2:3).

Προφανώς δεν πίστευαν ότι η κόλαση είναι η εκμηδένιση, για να υπομένουν φοβερά βασανιστήρια επι της γης, προκειμένου να την αποφύγουν.

Επίσης διαβάζουμε στο 11:2: 

«Και ο Πολύκαρπος είπε: ‘Απειλείς με φωτιά αυτό που καίεται προσωρινά και ύστερα από λίγο σβήνει, διότι αγνοείς τη φωτιά της μέλλουσας κρίσης και της αιώνιας κόλασης που επιφυλάσσεται για τους ασεβείς’».

 Ο Πολύκαρπος πίστευε ότι η τιμωρία ήταν αιώνια και συνειδητή, γιατί την αντιπαραβάλλει με την προσωρινή φωτιά η οποία μετά από λίγο σβήνει.

Ο άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας

Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας γράφει σχετικά: 

«..θα παρουσιασθούν κατά τα ίδια σώματα με τας ψυχάς [οι άδικοι] και θα τιμωρηθούν με αιωνίαν κόλασιν, αλλ’ όχι μόνον δια μια χιλιετή περίοδον, όπως είπε εκείνος [ο Πλάτων]» (Α’ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 8:4-5). 

«Εάν εγνώριζον ταύτα όλοι οι άνθρωποι, κανείς δεν θα εξέλεγε την κακίαν έστω και δι’ ολίγον χρόνον, διότι θα εγνώριζε ότι πορεύεται εις αιωνίαν καταδίκην δια πυρός, αλλά θα συνεκράτει εαυτόν και θα τον εστόλιζε δι’ αρετής με πάντα τρόπον, ώστε να επιτύχη τα παρά Θεώ αγαθά και απαλλαγή των τιμωριών» (Α’ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 12: 2).

Δεν περιμένει τους ασεβείς η εξαφάνιση, αλλά αιώνια τιμωρία με πυρ. 

«Η δε γέεννα είναι τόπος όπου πρόκειται να τιμωρούνται οι αδίκως ζήσαντες» (Α’ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 19: 8).

«Λέγομεν ότι αι ψυχαί των αδίκων τιμωρούνται ευρισκόμεναι εις αίσθησιν μετά θάνατον» (Α’ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 20:4). 

Ακόμα και τώρα, πριν την ανάσταση, οι ψυχές των αδίκων έχουν συνείδηση.

«Ημείς δε έχομεν διδαχθή ότι απαθανατίζονται μόνον οι οσίως και εναρέτως ζωντες πλησίον του Θεού, πιστεύομεν δε ότι τιμωρούνται με το αιώνιον πυρ οι αδίκως ζώντες και μη μεταστρεφόμενοι» (Α’ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 21: 6). «Τους δε αδίκους έχοντας αιωνίως συνείδησιν θα στείλει εις το αιώνιον πυρ μετά των φαύλων δαιμόνων… Εις ποίαν δε αίσθησιν και τιμωρίαν πρόκειται να ευρεθούν οι άδικοι, ακούσατε τα λεχθεντα ομοίως περί τούτου. Είναι δε ταύτα: ’ο σκώληξ αυτών δεν θα παύση και το πυρ αυτών δεν θα σβεσθή’. Και θα μετανοήσουν τότε, οπότε δεν θα ωφεληθούν εις τίποτε» (Α’ ΑΠΟΛΟΓΙΑ 52: 3, 7-8). 

Ξεκάθαρη διακήρυξη ότι οι ασεβείς θα υποστούν συνειδητή τιμωρία. 

«Όταν άλλοι μεν σταλούν εις την κρίσιν και την καταδίκην του πυρός δια να κολάζωνται απαύστως» (ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑ 45: 4).

Ο Ειρηναίος γράφει σχετικά: 

«Οι ουν δια της αποστασίας αποβάλλοντες τα προειρημένα, άτε εστερημένοι πάντων των αγαθών, εν πάσει κολάση καταγίνονται…Αιώνια δε και ατελεύτητα παρά Θεού τα αγαθά, και δια τούτο η στέρησις αυτών αιώνιος και ατελεύτητος, ως διηνεκούς του φωτός όντος, οι τυφλώσαντες εαυτούς, ή και υπό άλλων τυφλωθέντες, διηνεκώς αποστερούνται της του φωτός απολαύσεως, ου του φωτός αυτοίς την εν τυφλώσει τιμωρίαν» (ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΤΑ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ, Βιβλίον Ε', 37:2). 

Ατελεύτητη θα είναι η τιμωρία των ασεβών, ήταν η πίστη των πρώτων Χριστιανών.

Από όλο αυτό το πλήθος των μαρτυριών, βλέπουμε ότι οι πρώτοι Χριστιανοί, δεν ασπάζονταν τον θνητοψυχισμό, αλλά αντιθέτως πίστευαν στην επιβίωση της ψυχής μετά θάνατον, και επίσης ότι η κατάληξη των ασεβών δεν θα είναι η εκμηδένιση, αλλά η συνειδητή και αιώνια τιμωρία.

Συνεπώς είναι ψευδείς οι ισχυρισμοί των σημερινών θνητοψυχιτών, πως δήθεν οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν την δική τους διδασκαλία. Οπότε το μόνο που μένει, αν ειλικρινά εκζητούν την αλήθεια, είναι να εγκαταλείψουν τον θνητοψυχισμό και να αγκαλιάσουν την γνήσια χριστιανική διδασκαλία για την κατάσταση των νεκρών μετά θάνατον, αν θέλουν να έχουν την ίδια πίστη με αυτή των πρώτων Χριστιανών.

Και ουσιαστικά, η αυθαίρετη ερμηνεία της Αγίας Γραφής, ξεκομμένη από την πίστη και  την διδασκαλία των πρώτων Χριστιανών, οδηγεί στην αίρεση και την πλάνη. Οπωσδήποτε, καλύτερα γνωρίζουν την αλήθεια όσοι έζησαν κοντά στην εποχή των αποστόλων, παρά οποιοιδήποτε άλλοι!

---

[1] Όλες οι παραθέσεις των ισχυρισμών που κάνουν οι θνητοψυχίτες, προέρχονται από την ΣΚΟΠΙΑ 15-7-02 σελ. 18.

Εκοιμήθει ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιος

'Εφυγε απ΄την ζωή σήμερα το πρωί ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος σε ηλικία 79 ετών.

Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης χειροτονήθηκε το 1980.

Ο μακαριστός μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία λόγω προβλήματος της υγείας τους από τον περασμένο Νοέμβριο έκλεισε τα μάτια του στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλεία στα Φλάμπουρα όπου βρίσκονταν τους τελευταίους μήνες. 

Ήταν συγγραφέας πολλών εποικοδομητικών βιβλίων και είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίο του «Η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος».

Η σωρός του θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό ναό της Πρέβεζας... Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Χαραλάμπους στην Πρέβεζα στις 11 το πρωί του Σαββάτου προεξάρχοντος του Αρχιεπίσκοπου Ιερωνύμου.