Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Σάββατο, Ιουλίου 28, 2012

Ἔσχατα καί ἅγιοι γέροντες ... λές καί περιγράφουν τίς μέρες μας πολλά χρόνια πρίν.




 (Αναδημοσίευση απο την επίσημη

 (Αναδημοσίευση απο την επίσημη
 ιστοσελίδα της Εστίας Πατερικών
 Μελετών "Όρθρος" )

Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Κοκολάκης (Εστία Πατερικών Μελετών)

Ὄχι πρός αὔξηση τοῦ ἄγχους καί πρός ἐκφοβισμό, ἀλλά γιά νά 
γνωρίζουμε καί νά μένουμε σέ ἐγρήγορση, ἄς θυμόμαστε τί
 λένε κάποια θεόπνευστα στόματα ...


1) Ἁγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου
(Ἀπόσπασμα ἀπό τόν λόγο στήν παρουσία τοῦ Κυρίου καί 

περί τῆς συντελείας καί στήν παρουσία τοῦ ἀντιχρίστου).

Ὁ ἀναιδέστατος καί φοβερός δράκοντας πρόκειται νά ταράξει ὅλη τήν κτίση καί νά βάλει δειλία
 καί ἀδιαφορία καί δεινή ἀπιστία στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, ...διότι ἐπληθύνθη ἡ ἀσέβεια τοῦ 
κόσμου καί παντοῦ διάφορα κακά πράττονται. Καί ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι...
θέλησαν νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τόν Θεό καί νά ἀγαπήσουν τόν πονηρό γι’αὐτό ὁ ἄχραντος Δεσπότης συνεχώρησε 
νά δοκιμασθοῦν διά τοῦ πνεύματος τῆς ἀποπλανήσεως. Αὐτός ὁ δράκος ὅταν δεῖ ὅτι συνταράσσεται ὅλος ὁ κόσμος
 καί φεύγει ὁ καθένας νά κρυφτεῖ στά ὄρη ἤ ὅτι ἄλλος πεθαίνει τῆς πείνας, ἤ ἀπό δεινή θλίψη δέν ἀντέχει, ἤ δεῖ πρόσωπα 
δακρυσμένα, σύσχυση λαῶν, προσκύνηση τοῦ τυράννου ὑπό πολλῶν, τή θάλασσα νά ταράζεται καί τή γῆ 
νά ξεραίνεται, τούς οὐρανούς νά μή βρέχουν καί τά φυτά νά μαραίνονται, τότε θά στείλει δαίμονα σέ ὅλα
 τά πέρατα τῆς γῆς ὥστε νά κηρύξει ὅτι φάνηκε μέγας βασιλιάς καί νά ἔρθουν νά τόν δοῦν.
Ὁ Σωτήρας Χριστός ὅμως ἐξαιτίας τῆς μεγάλης θλίψεως καί τῆς ἀνάγκης θά κολοβώσει τίς ἡμέρες
 συμβουλεύοντάς μας νά προσευχόμαστε νά μή γίνει ἡ φυγή σέ καιρό χειμῶνα, οὔτε ἡμέρα Σάββατο.
Τό θηρίο θέλει ὅλοι νά βαστοῦν τή σφραγίδα του. Ἀρχίζει ἀπό τή γαστέρα. Ὥστε ὅταν κάποιος
 στενοχωρηθεῖ μήν ἔχοντας φαΐ νά ἀναγκασθεῖ νά λάβει τή σφραγίδα του. Ὄχι ὡς ἔτυχε σέ κάθε μέρος
 τοῦ σώματος, ἀλλά στό δεξί χέρι καί στό μέτωπο γιά νά μήν ἔχει ἐξουσία ὁ ἄνθρωπος νά κάνει μέ αὐτό 
τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ μήτε στό μέτωπο νά σημειώνει τό ἅγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου. Διότι γνωρίζει ὁ ἄθλιος
 ὅτι ὁ σταυρός λύνει κάθε δύναμη τοῦ ἐχθροῦ. Κάποιος πού δέν σφραγίζεται μέ τή σφραγίδα του δέν
 αἰχμαλωτίζεται στά φαντάσματά του.
Ὁ ἀντίχριστος θά εἶναι ταπεινός, ἥσυχος, θά μισεῖ τήν ἀδικία, θά ἀποστρέφεται τά εἴδωλα, θά προτιμᾶ
 τήν εὐσέβεια, θά εἶναι φιλόπτωχος, εὐκατάστατος, ἱλαρός, θά τιμᾶ τό γένος τῶν Ἑβραίων, θά ἐκτελεῖ
 σημεῖα καί τέρατα, θά προσπαθεῖ νά ἀρέσει σέ ὅλους, θά φαίνεται κατηφής, θά ἐξαπατᾶ τόν κόσμο ὑπό
 τό πρόσχημα τῆς εὐταξίας, μέχρι νά βασιλέψει. Τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μέ μία γνώμη καί μέ μεγάλη χαρά
 θά τόν κηρύξουν βασιλιά.
Στή συνέχεια θά ἐμέσει τήν πικρότητά του. Θά μεταβληθεῖ καί θά γίνει πολύ αὐστηρός, σέ ὅλα ἀπότομος,
 ὀργίλος θυμώδης, φοβερός, ἀηδής, μισητός, βδελυκτός, ἀνήμερος, ἀναιδής, προσπαθώντας νά ρίξει τούς
 ἀνθρώπους στήν ἀσέβεια...
Οἱ ἄνθρωποι τότε θά πεθαίνουν ἄταφοι, θά ὑπάρχει δυσωδία στά σπίτια καί στίς πλατεῖες, πείνα, δίψα,
 φωνή κλαυθμοῦ, θόρυβος. Ὅσοι δέ ἔλαβαν τή σφραγίδα τοῦ θηρίου θά τοῦ λένε δός μας νά φᾶμε καί νά 
πιοῦμε. Μήν ἔχοντας ὅμως νά τούς δώσει θά τούς ἀποκρίνεται «ἀπό ποῦ ἔχω γιά νά σᾶς δώσω νά φᾶτε καί
 νά πιεῖτε;»· ὅλοι ὅσοι θά ἔχουν λάβει τή σφραγίδα του δέν θά ἔχουν μερίδιο στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
 Παρά ταῦτα ὁ Θεός θά στείλει τόν προφήτη Ἠλία καί τόν Ἐνώχ καί ὅσοι τούς πιστέψουν θά σωθοῦν 
μαζί μέ ὅσους δέν θά ἔχουν σφραγισθεῖ ἐξ ἀρχῆς ἀπό τό θηρίο.

2) Ἀπόσπασμα ἀπό τά ¨Σημεῖα τῶν Καιρῶν¨
(Τοῦ γέροντος Παϊσίου)

«Μετά ἀπό τήν μπόρα τήν δαιμονική, θά ἒλθει ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή.
Πίσω ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα τῆς σημερινῆς “ἐλευθερίας” τῆς ἐλλείψεως σεβασμοῦ στήν Ἐκκλησία 
τοῦ Χριστοῦ, στούς μεγαλυτέρους, γονεῖς, καί διδασκάλους, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ, κρύβεται ἡ
πνευματική σκλαβιά, τό ἂγχος καί ἡ ἀναρχία, πού ὁδηγοῦν τόν κόσμο στό ἀδιέξοδο, στήν ψυχική
 καί σωματική καταστροφή.
Πίσω λοιπόν καί ἀπό τό τέλειο σύστημα “κάρτας ἐξυπηρετήσεως”, ἀσφαλείας κομπιοῦτερ, κρύβεται
 ἡ παγκόσμια δικτατορία, ἡ σκλαβιά τοῦ ἀντιχρίστου...ἀριθμός γάρ ἀνθρώπου ἐστί καί ὁ ἀριθμός
 αὐτοῦ χξς = 666.
Τό παράξενο ὃμως εἶναι, ὅτι καί πολλοί πνευματικοί ἂνθρωποι ἐκτός πού δίνουν δικές τους ἑρμηνεῖες,
 φοβοῦνται καί αὐτοί τόν κοσμικό φόβο τοῦ φακελλώματος, ἐνῶ ἒπρεπε νά ἀνησυχοῦν πνευματικά, καί
 νά βοηθοῦν τούς Χριστιανούς μέ τήν καλή ἀνησυχία, καί νά τούς τονώνουν στήν πίστη, νά νιώθουν
 θεϊκή παρηγοριά.
Ἀπορῶ! Δέν τούς προβληματίζουν ὅλα αὐτά τά γεγονότα; γιατί δέν βάζουν ἔστω ἓνα ἐρωτηματικό γιά
 τίς ἑρμηνεῖες τοῦ μυαλοῦ τους; Κι᾽ ἂν ἐπιβοηθοῦν τόν ἀντίχριστο γιά τό σφράγισμα, πῶς παρασύρουν
 καί ἂλλες ψυχές στήν ἀπώλεια; Αὐτό ἐννοεῖ “τό ἀποπλανᾶν, εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς”. Μᾶρκ. ιγ΄, 22.
Θά πλανηθοῦν αὐτοί πού τά ἑρμηνεύουν μέ τό μυαλό. Κι’ ἐνῶ τά σημεῖα φαίνονται ξεκάθαρα, “τό θηρίο” στίς
 Βρυξέλλες μέ τό 666 ἒχει σχεδόν ρουφήξει ὅλα τά κράτη στό κομπιοῦτερ. Ἡ κάρτα, ἡ ταυτότητα,
 “ἡ εἰσαγωγή τοῦ σφραγίσματος” τί φανερώνουν; Δυστυχῶς τό ράδιο μόνο παρακολουθοῦμε τί καιρό
 θά ἒχουμε...Τί θά μᾶς πεῖ ὁ Χριστός; “ὑποκριταί, τό μέν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν,
 τά δέ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;”...
Μετά λοιπόν ἀπό τήν κάρτα, καί τήν ταυτότητα, “τό φακέλλωμα”, γιά νά προχωρήσουν πονηρά στό
σφράγισμα, θά λένε συνέχεια στήν τηλεόραση, ὃτι πῆρε κάποιος τήν κάρτα τοῦ δείνα, καί τοῦ σήκωσε
 τά χρήματα ἀπό τήν τράπεζα. Ἀπό τήν ἂλλη μεριά, θά διαφημίζουν “τό τέλειο σύστημα”, τό σφράγισμα
 στό χέρι ἢ στό μέτωπο μέ ἀκτῖνες λέϊζερ, μέ τό 666, τό ὄνομα τοῦ ἀντιχρίστου, πού δέν θά διακρίνεται
 ἐξωτερικά.

Δυστυχῶς, καί πάλι “ὁρισμένοι γνωστικοί” θά φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα σάν τά μωρά, 
δῆθεν γιά νά μήν στενοχωριοῦνται καί θά λένε: “δέν πειράζει αὐτό, δέν εἶναι τίποτα, ἀρκεῖ ἐσωτερικά νά
 πιστεύετε!” Κι᾽ ἐνῶ βλέπουμε τόν ἀπόστολο Πέτρο πού ἐξωτερικά ἀρνήθηκε τόν Χριστό, καί ὡστόσο 
ἀπετέλεσε ἄρνηση, αὐτοί ἀρνοῦνται τό Ἃγιο σφράγισμα τοῦ Χριστοῦ, πού τούς δόθηκε στό Ἃγιο Βάπτισμα 
“Σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου” μέ τό νά δέχονται τή σφραγίδα τοῦ ἀντιχρίστου· καί λένε μάλιστα ὅτι
 ἒχουν μέσα τους τόν Χριστό!!
Τέτοια δυστυχῶς λογική, εἶχαν καί ὁρισμένοι “γνωστικοί” στά χρόνια τῶν Ἁγίων Μαρτύρων· πολλοί
 παραλογίζονταν προσπαθώντας νά πείσουν τόν κάθε Μάρτυρα νά ἀρνηθῆ μόνο μέ τά λόγια, καί νά 
κρατήσει τήν πίστη μέ τήν ψυχή, τήν ἐσωτερική διάθεση, γιατί ὁ Θεός δέν δίνει προσοχή στή γλῶσσα
 ἀλλά στήν διάθεση. Ὁ Μάρτυς ὃμως ἦταν ἂκαμπτος καί ἀποκρινόταν ¨μή πλανᾶσθε· Θεός οὐ μυκτηρίζεται
· ἐκ τοῦ στόματος ἡμᾶς τοῦ ἡμετέρου κρίνει, ἐκ τῶν λόγων δικαιοῖ, καί ἐκ τῶν λόγων καταδικάζει¨.
Τό νά ἀπέχουμε ἀπό τά εἰδωλόθυτα, εἶναι κανόνας τῶν Ἁγίων Ἁποστόλων. “Συνήχθησαν δέ οἱ ἁπόστολοι κα
ί οἱ πρεσβύτεροι …… ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καί αἳματος καί πνικτοῦ καί πορνείας”.
Παρ’ ὅλ’ αὐτά πού ἀνέφερα, ἀκούει κανείς ἓνα σωρό δυστυχῶς ἀνοησίες τοῦ μυαλοῦ, ἀπό ὁρισμένους 
σημερινούς “Γνωστικούς”· ὁ ἕνας λέει: “ἐγώ θά δεχθῶ τήν ταυτότητα μέ τό 666, θά βάλω καί ἓνα Σταυρό”,
 ὁ ἂλλος λέει: “ἐγώ θά δεχθῶ τό σφράγισμα στό κεφάλι μέ τό 666 καί θά κάνω κι᾽ ἓνα Σταυρό στό κεφάλι” 
καί ἓνα σωρό ὃμοιες ἀνοησίες, νομίζοντας ὅτι θά ἁγιασθοῦν μέ αὐτόν τόν τρόπο, ἐνῶ αὐτά εἶναι πλάνες.
Μόνο αὐτά πού δέχονται ἁγιασμό, αὐτά μόνο ἁγιάζονται. Ὃπως τό νερό, δέχεται ἁγιασμό, καί γίνεται Ἁγιασμός. 
Τά οὖρα δέν δέχονται ἁγιασμό.
Ἡ πέτρα, μέ θαῦμα γίνεται ψωμί. Ἡ ἀκαθαρσία, δέν δέχεται ἁγιασμό. Ἑπομένως, ὁ διάβολος, ὁ ἀντίχριστος, 
ὅταν εἶναι στήν ταυτότητά μας, ἢ στό χέρι, ἢ στό κεφάλι μας, μέ τό σύμβολό του, δέν ἁγιάζεται μέ τό νά βάλουμε
 καί ἓνα Σταυρό.
Ἒχουμε τήν δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τοῦ Ἁγίου Συμβόλου, τήν Θεία Χάρη τοῦ Χριστοῦ, μόνον ὅταν
 ἀρκούμαστε στό Ἃγιο Σφράγισμα τοῦ Βαπτίσματος, διά τοῦ ὁποίου ἀπαρνούμαστε τόν σατανά 
καί συντασσόμαστε μέ τόν Χριστό».

3) Ἀπόσπασμα ἀπό τό «Ὁ Βεελζεβούλ καί ὁ Ε.Κ.Α.Μ.»
(τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου)

Οἱ ἁρμόδιοι κρατικοί Λειτουργοί, θά ἔπρεπε, ὅλοι, πρῶτον μέν νά εἶναι συνειδητοί σατανολάτρες, 
δεύτερον δέ νά πάσχουν ἀπό κρετινισμό. Διότι μόνον συνειδητοί σατανολάτρες θά ἔθεταν τέτοια
 σχήματα, ὅπως τό 666, στά δελτία ταυτότητας καί θά δέχονταν νά λάβουν δελτία ταυτότητας μέ τήν
 εἰκόνα τοῦ Βεελζεβούλ! Εἶναι λίγο δύσκολο, δηλ. δέν εἶναι τυχαῖο, νά συμπέσουν ἀμφότερες οἱ ἰδιότητες
 (σατανολατρία καί κρετινισμός) σέ μία δεκάδα, τοὐλάχιστον, ἀνωτάτων στελεχῶν Δημοσίων
 Ὑπηρεσιῶν καθώς καί σέ ἁρμοδίους Ὑπουργούς καί Ὑφυπουργούς. Λογικῶς λοιπόν θά ἔπρεπε νά
 ἀποκλεισθεῖ παντελῶς τέτοιο ἐνδεχόμενο, δηλαδή ἐκτύπωση δελτίων ταυτότητας μέ σατανικές μορφές.
Τό αὐτό θά συμβεῖ καί ἄν τά δελτία φέρουν τόν ἀριθμό 666. Ἐάν μέν ὁ ἀριθμός αὐτός ἐτέθη ἐπίτηδες, 
ὡς σχετιζόμενος μέ τόν ἀντίχριστο, θά ἦταν ἀδιανόητο νά φέρουμε πάνω μας τά σύμβολα τοῦ ἀντιχρίστου !
 Ἀλλά καί ἄν ὁ ἀριθμός αὐτός δέν ἐπελέγη σκοπίμως, δηλαδή ὡς σύμβολο τοῦ ἀντιχρίστου, ἀλλ’ ἁπλῶς ὡς ἕνας
 ἀριθμός μεταξύ τῶν πολλῶν, ἴσως διότι παρουσιάζει ὁρισμένα πλεονεκτήματα (εὐκολία ποικίλων 
συνδυασμῶν κ.τ.λ.) ἔναντι τῶν λοιπῶν - ὑπόθεση κάνουμε, διότι οὐδεμία περί τούτου ἔνδειξη ὑπάρχει -
 , καί πάλιν τά δελτία ταυτότητος, ὡς προκαλοῦντα τήν θρησκευτικήν μας εὐαισθησίαν μέ τή χρήση
 ἑνός ὑπόπτου καί διαβλητοῦ ἀριθμοῦ, εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτα. ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΑΛΑΒΟΥΜΕ!
...Θά ρωτηθοῦμε ἴσως : Καί τί θά συμβεῖ μέ τήν ἄρνησή μας νά ἐφαρμόσουμε νόμο τοῦ Κράτους ;
 α) Οἱ Χριστιανοί εἶναι οἱ νομοταγέστεροι τῶν ἀνθρώπων, ὅταν οἱ Νόμοι δέν προσβάλλουν τίς θρησκευτικές
 τους πεποιθήσεις. Ὅταν συμβαίνει τό ἀντίθετο, τότε, «πειθαρχοῦντες Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις»(Πραξ.,ε΄29),
 εἰσέρχονται στήν παρανομία ἀδιαφοροῦντες γιά τίς συνέπειες. Νόμοι τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους ἐπέβαλαν τή 
'θυσία στά εἴδωλα, ἀλλά οἱ πιστοί δέν ὑπήκουαν. Νόμοι τοῦ Βυζαντιοῦ Κράτους ἐπέβαλαν κατά καιρούς τόν
 Ἀρειανισμό ἤ τόν Μονοθελητισμό ἤ τήν Εἰκονομαχία, ἀλλ’ οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπέλεγαν τήν «ἁγίαν παρανομίαν». 
β) Ἄν ἑκατοντάδες χιλιάδων ἤ μᾶλλον ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων ἀρνηθοῦν νά παραλάβουν τά
 διαβολοδελτία, εἶναι μαθηματικῶς βέβαιο ὅτι ἡ Πολιτεία θά ὑποχωρήσει πάραυτα καί θά τροποποιήσει τόν
 Νόμο. ...Εἰσαγγελεῖς καί Δικαστήρια καί Φυλακές ὑπάρχουν γιά πεντακοσίους ἤ χιλίους ἤ πέντε χιλιάδες ἤ
 δέκα χιλιάδες ἀνθρώπων. Γιά ἑκατοντάδες χιλιάδες ἤ μᾶλλον γιά ἑκατομμύρια ἀνθρώπων δέν ὑπάρχουν οὔτε
 Εἰσαγγελεῖς, οὔτε Δικαστήρια, οὔτε Φυλακές. Τουλάχιστον στή μικρή Ἑλλάδα!...γ) ἄν εἶναι ἀδύνατον νά
 σταλοῦν στά Δικαστήρια καί στίς Φυλακές ἑκατοντάδες χιλιάδες ἤ μᾶλλλον ἑκατομμύρια ἀνθρώπων,
 ἐξ ἴσου ἀδύνατον εἶναι νά ἀποκλεισθεῖ τόσο πλῆθος ἀνθρώπων ἀπό συναλλαγές καί δικαιοπραξίες, ἐπειδή 
δέν εἶναι κάτοχοι διαβολοδελτίων. Ἡ μόνη λύση πού θά ἐπιβληθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων, διότι θά δημιουργηθεῖ
 ἐκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα πελωρίων διαστάσεων, θά εἶναι ἡ ὑπαναχώρηση τῆς Ἐξουσίας. Ἀλλά καί ἄν
 αὐτό δέν συμβεῖ, τότε θά ποῦμε «ἐχαρίσθη τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό
 ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιπ. α΄29). Ἡ πίστη μας σύμβολό της καί θεμέλιό της ἔχει τόν Σταυρό!...
...Ἄν τά διαδιδόμενα εἶναι ἀληθῆ καί τά νέα δελτία ταυτότητας θά φέρουν, ἐμφανῶς ἤ ἀφανῶς, εἴτε τή
 μορφή τοῦ Βεελζεβούλ εἴτε τόν ἀριθμό 666 εἴτε ὁτιδήποτε ἄλλο ἀντιχριστιανικό σύμβολο, θά ποῦμε
 ΟΧΙ καί πάλι ΟΧΙ καί μυριάκις ΟΧΙ στά νέα αὐτά δελτία, ὁ,τιδήποτε κι’ἄν πρόκειται νά ἀντιμετωπίσουμε...

4) Ἑρμηνευτικά σχόλια στό Ἀποκ. ιγ΄, 16-18
(τοῦ Ἀρχ/του Χαραλάμπους Βασιλοπούλου)

«καὶ ποιεῖ πάντας τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς 
ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσουσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν
 μετώπων αὐτῶν, καὶ ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ
 θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ
 θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς'».
Θά ὀργανώσει δηλ. ἔτσι τά πράγματα ὁ ψευδοπροφήτης ὥστε νά μήν μπορεῖ κανείς νά ἀγοράσει ἤ νά
 πουλήσει, ἐκτός ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν τό χάραγμα καί τή σφραγίδα τοῦ θηρίου, ἡ ὁποία σφραγίδα
 εἶναι τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ ὁ ἀριθμός, πού συμβολίζουν τά γράμματα τοῦ ὀνόματός του. Μετά τήν ἀπειλή
 καί τήν ἀπάτη ὁ ψευδοπροφήτης ἀπειλεῖ μέ στέρηση τροφίμων, δι’ἀποκλεισμοῦ. Κινδυνεύουν νά πεθάνουν 
ἀπό πεῖνα, ὅσοι δέν προσκυνήσουν τήν εἰκόνα τοῦ θηρίου....
Στήν πλήρη ἐφαρμογή του τό γεγονός αὐτό θά συμβεῖ κατά τίς τελευταῖες μέρες τοῦ κόσμου. Τότε ὁ
 ἀντίχριστος σάν ἄνθρωπος, σάν πρόσωπο καί σάν ἀρχηγός ἀντιχριστιανικοῦ ἀγώνα, θά ἀφήσει νά
 ἐκδηλωθεῖ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν ὁ τρόμος, ἡ ἀπειλή τοῦ θανάτου, ἡ πείνα καί ὁ θάνατος ἀπό τήν
 ἔλλειψη ὑλικῶν ἀγαθῶν. Καί ὅλ‘αὐτά θά συμβοῦν, γιά νά δηλωθεῖ ὑποταγή καί προσκύνηση τῶν 
ἀνθρώπων στήν εἰκόνα του....

5) Σημεῖα τῶν καιρῶν καί βασιλεία τοῦ Θεοῦ
(ἀπόσπασμα ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας)
(τοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου)

Μήπως ἐμεῖς οἱ ἴδιοι συνιστοῦμε τήν ἄβυσσο ἀπό τήν ὁποία θά γεννηθεῖ ὁ ἀντίχριστος; Καί βέβαια 
στή συντριπτική μας πλειοψηφία τήν ἀποτελοῦμε. Κινούμαστε μέ ἔντονο κοσμικό φρόνημα: Οὔτε
 Θεός, οὔτε Χριστός, οὔτε ψυχή, οὔτε θάνατος, οὔτε κόλαση, οὔτε βασιλεία τοῦ Θεοῦ!
Νά φυλάξει ὁ Θεός!
Ὁ ἀντίχριστος εἶναι συγκεκριμένο πρόσωπο καί θά μιλήσει ἀσεβῶς στόν Θεό. Θά ἀνακηρύξει τόν
 ἑαυτό του θεό. Τούς ἁγίους ἀρχικά, φαινομενικά, θά τούς ἀχρηστέψει. Θά ὑπάρξει ἀλλοίωση καιρῶν
( δηλ. τῆς φύσεως) καί νόμων. Θά νικήσει τούς ἁγίους μέ κοσμική δύναμη ( δικαστικό κόσμο, τράπεζες,
 ἄρχοντες, στρατιωτικούς). Θά κρατᾶ πᾶσα κοσμική ἐξουσία. Αὐτό ἤδη γίνεται, πραγματώνεται 
ἀπό τούς προδρόμους του.
Προσπαθεῖ νά δημιουργήσει τήν ἐξουσία τῶν ὀλίγων ἐπί τῶν οἰκονομικῶν.
Οἱ Σιωνιστές, δηλ. ὁ ψευδοπροφήτης, εἶναι ὁ πρόδρομος τοῦ ἀντιχρίστου.
Ὅποιος ζεῖ εὐσεβῶς θά διωχθεῖ. Θά μᾶς πολεμήσει ὁ διάβολος. Θά νικήσει τούς δύο προφῆτες, ὄχ
ι μέ τήν ἔννοια ὅτι θά τούς ἀλλάξει τό μυαλό, ἀλλά θά νομίζει ὅτι τούς ἐξαφάνισε. Τό δεμένο 
ὅμως μέ τόν Θεό δέν ἐξαφανίζεται. Μετά ἀπό τρισήμισυ μέρες θά ἀναστηθοῦν καί θά
 ἀναληφθοῦν στόν οὐρανό.

6) Ἀπόσπασμα ἀπό ἐπιστολή πρός τόν Μακαριώτατο 

(17-9-2010)
(Περί τῆς ἠλεκτρονικῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη)
( ἀρχ/του Σαράντη Σαράντου )

...Τό βιβλίο τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως ἐδόθη στόν ἠγαπημένο μαθητή τοῦ Κυρίου, τόν Ἰωάννη δι’ Ἀγγέλου,
 ὥστε ἡ μαρτυρία του νά εἶναι ἀδιάψευστη. Καθίσταται ἔτσι γνωστό καί στόν πνευματικό κόσμο τῶν Ἁγίων
 Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων καί δέν μπορεῖ κανένα ἀπό τά λογικά ὄντα, τούς ἀνθρώπους καί τούς Ἀγγέλους,
 νά ἀμφισβητήσουν τήν Ἁγιοπνευματική καί Χριστοκεντρική ἀξιοπιστία του.
Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς διαφωτίζει γιά τά μέλλοντα συμβαίνειν ἐν τοῖς ἐσχάτοις ὄχι ἁπλῶς γιά
 νά γνωρίζουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί περισσότερα ἀπό τούς ἀπίστους, ἀλλά ἐγκύρως πληροφορημένοι καί
 συνεπῶς ἑτοιμασμένοι, νά τοποθετηθοῦμε.
Κάποιοι ἀφελῶς καί ἐπιπολαίως διατείνονται, ὅτι αὐτά πού γράφει ἡ Ἀποκάλυψη ἔτσι καί ἀλλιῶς θά συμβοῦν
 καί ὅτι ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτα. Ὑπονοοῦν ὅτι δέν θά ἀποφύγουμε τό σφράγισμα, ἐνῷ τό ἀντίθετο 
συμβαίνει. Αὐτονόητη ἀλλά καί συγκεκριμένη εἶναι ἡ σύσταση νά μή σφραγισθοῦμε ἀπό τόν Ἀντίχριστο. 
Ταπεινῶς φρονοῦμε, ὅτι δέν θά διαθέτει χρόνο καί ὑπομονή «αὐτοπροσώπως» ὁ ἴδιος νά σφραγίσει μέ τό
 χάραγμά του ὅλους τούς ἀνθρώπους. Τά ὄργανά του ἤ λίγο πρίν ἤ ἀσφαλῶς καί μετά τήν ἐγκατάστασή του
 θά κινητοποιηθοῦν γιά νά χαράξουν πάντας τούς κατοικοῦντας τό πρόσωπο τῆς γῆς.
Τά σημεῖα τῶν καιρῶν τά ἔχουμε. Ὁ καιρός τῆς ἀποστασίας εἶναι δεδομένος. Ἤδη τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο
 μέ ἀπόφασή του ἐγκρίνει ὡς ἔγκυρους τούς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως 
τά ὁρίζει καί τό Σύνταγμα τῶν Ἑλλήνων καί τό Εὐρωπαϊκό, κατάφωρα καταπατῶνται. 


Ὁ πολίτης ἀντιμετωπίζεται ὡς ἐχθρός τοῦ κράτους καί φορολογεῖται βάναυσα καί θά φορολογεῖται ἀβάσταχτα. 
Οἱ ἐργαζόμενοι ἀπολύονται ἀπό τίς ἐργασίες τους. Τά διαζύγια πολλαπλασιάζονται ἀφήνοντας τά παιδιά 
κατ’ οὐσίαν ἀπροστάτευτα. Τά ναρκωτικά διακινούμενα ἄνετα σκορπίζουν τό θάνατο. Οἱ γυναῖκες μας καί
 τά κορίτσια μας πειθαναγκαζόμενες ἀπό τόν ἄμβωνα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τήν τηλεόραση, ξεγυμνώνονται, 
προκαλοῦν καί ἐκπορνεύονται συμπαρασύροντας στήν ἀπώλεια τούς ἐπίσης ἐπιρρεπεῖς στήν ἁμαρτία ἄνδρες. 
Διεξάγονται πόλεμοι ἀπό τό διευθυντήριο τῆς Νέας Ἐποχῆς (Σερβία, Ἀφγανιστάν, Ἰράκ, Συρία, Παλαιστίνη) 
χωρίς σοβαρές αἰτιάσεις. Ποιές ἄλλες ἀποδείξεις χρειάζονται, ὅτι τό Μυστήριο τῆς ἀνομίας τελεσιουργεῖται
 κορυφούμενο, ὅπως τό ἐννοεῖ καί τό περιγράφει καί ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη, τοῦ μαθητῆ πού ποτέ δέν 
ἐγκατέλειψε τόν Κύριο;
Χωρίς τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη ὁ πολίτης δέν θά μπορεῖ νά ἔχει καμία σχέση μέ τή χώρα του, τό κράτος του, 
τίς ὑπηρεσίες του, τίς τράπεζες, ἀγορές, πωλήσεις, ἀσφάλεια, κίνηση. Θά μπορεῖ νά ἔχει πρόσβαση
 σ’ ὁλόκληρο τό φάσμα τῆς ζωῆς, ὅταν ἀποδεχθεῖ τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, πού οἱ πάντες γνωρίζουν,
 ὅτι ὅλο αὐτό τό σύστημα λειτουργεῖ μέ βασικό κωδικό τόν ἀριθμό 666, τό δυσώνυμο ἀριθμό τοῦ Ἀντιχρίστου.
Κατά τό πρόσφατο παρελθόν ἡ Ἱερά Σύνοδος εἶχε ἀποτρέψει τόν κίνδυνο ἐκδόσεως ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων.
 Καί τώρα πού τά πράγματα καί φαίνονται καί εἶναι σοβαρά καί ἐπικίνδυνα ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, ἡ Ἁγία 
Ὀρθόδοξία μας, θά πρέπει νά διαφωτίσει τά τέκνα της.
Γιατί τά πάντα νά μή λειτουργοῦν, ὅπως ἄριστα θεσμοθετημένα λειτουργοῦν μέσα στήν Ἐκκλησία μας; Πάντα
 «εὐσχημόνως καί κατά τάξιν» μέ ἐκκλησιαστική εὐλογία νά γίνονται πρός οἰκοδομήν τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας
 μέ κεφαλή τόν Χριστό μας καί μέ συναγωνιστές ἐν Χριστῷ τά μύρια πρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀγωνιζομένων
 πιστῶν.
Δέν ἐχθρευόμαστε ἐμεῖς, Μακαριώτατε, τούς ἄρχοντές μας, μολονότι ἡ δική τους συμπεριφορά δέν εἶναι φιλίας
 καί πρόνοιας πρός τόν Ἕλληνα πολίτη. Προσευχόμαστε μέ ἀκακία ὁ Κύριος νά τούς φωτίσει νά ἐννοήσουν ποιά
 χώρα κυβερνοῦν, ποιά πνευματική περιουσία τριῶν, τεσσάρων ἤ πέντε χιλιάδων χρόνων διαχειρίζονται εἴτε τό
 καταλαβαίνουν εἴτε ὄχι. Δέν ἐνθυμοῦνται ἴσως τίς θυσίες τῶν ἐθνομαρτύρων καί τῶν χιλιάδων μαρτύρων πού μέ 
τά ἄχραντα αἵματά τους πότισαν τή γῆ μας, οἰκουμένη καί μή, καί μᾶς τήν παρέδωσαν ἐλεύθερη, ἔνδοξη, «διδάσκαλον
 καί ὀφθαλμόν τῆς οἰκουμένης» κατά τόν Ἅγιο τοῦ αἰώνα μας, τόν Ἅγιο Νεκτάριο. Ὅμως, ἄν τούς ἀγαπᾶμε
 (τούς ἄρχοντές μας) πρέπει μέ τήν καλή χριστιανική ὁμολογία μας, πού στηρίζεται ἀκλόνητα στό θεόπνευστο
 ἱερό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως καί ὄχι μόνο, νά τούς ζητήσουμε νά μή μᾶς παραδώσουν μέσῳ τῆς ἠλ Applyεκτρονικῆς
 διακυβέρνησης ἀμαχητί στό παγκόσμιο κράτος τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ὅπως ἐπείσθησαν κατά τό παρελθόν, πρό εἰκοσαετίας περίπου οἱ ἄρχοντές μας καί ἀνέβαλαν τό χρόνο τῆς ἐκδόσεως
 ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων, ἔτσι καί τώρα νά τούς ἐνημερώσουμε καί μέ ἐπιχειρήματα ἐκ τῆς ἱστορίας, ἀλλά καί
 μέ σύγχρονα, νά τούς δηλώσουμε, ὅτι δέν συμφωνοῦμε τώρα ἐν μέσῳ οἰκονομικῆς κρίσεως νά φυλακίσουμε τόν
 Ἕλληνα πολίτη στήν ἠλεκτρονική φυλακή. Ἄν δέν ἀντιδράσουμε ὑγιῶς τώρα, ἄμεσα, ἡρωικά, ἡ τύχη μας
 θά εἶναι προδιαγεγραμμένη: Ἀπώλεια, ἀπώλεια μαζί μέ τήν οἰκονομική, ἀπώλεια
 τοῦ θεανθρωπίνου πολιτισμοῦ μας, τῆς παιδείας μας, τῆς ὑψηλῆς ἐθνικῆς μας παραδόσεως καί διακύβευση τῆς
 ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας.

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ


πηγή


27 Δεκεμβρίου 1965

Δεν πρόλαβα να καθίσω και ήλθαν βροχή οι συμβουλές:
-           Κανένα άνθρωπο μη λύπησης, άλλα και για κανένα μη λυπηθείς. Μη κοιτάς να Ικανοποίησης όλους τους ανθρώπους. Ότι και να κάνης δεν ικανοποιούνται. Να κάνης μόνον ότι θεωρείς αναγκαίο η καθήκον σου. Από τους ανθρώπους να μη απογοητεύεσαι. Μη περιμένεις να είναι τέλειοι. Κανένας δεν είναι τέλειος. Όλοι παλεύουμε με τα πάθη μας. Δεν πρέπει να έχει κανείς εμπιστοσύνη ούτε εις τον εαυτόν του. Πόσον μάλλον εις τους άλλους. Άς φαίνονται καλοί, ας φαίνονται δυνατοί, ας φαίνονται σοφοί! Ποιος περίμενε, ό σοφός Σολομών να πέσει! Στα λέγω αυτά, όχι διά να περιφρονάς τους ανθρώπους. Είμεθα όλοι αδελφοί και οφείλομαι σεβασμό και αγάπη, αλλά διά να σε προφυλάξω, διά να προλάβω. Ή μπορεί και αργότερα, αυτά που τώρα σε λέγω, να σε βοηθήσουν. Εγώ δεν θα 'μαι πάντα έδώ, διά να στα λέγω.
Εκείνη την ώρα κτύπησε πάλιν ή πόρτα και ήλθε ένας νέος. Είπε ή Γερόντισσα ποιος είναι και της λέει ό Γέροντας:

-Ας έλθει μέσα, δεν πειράξει πού είναι και ή κόρη έδώ. Θα τα πούμε όλοι μαζί. Ετοίμασε και καφέδες, καλογραία, και λουκούμια.
Ό νέος, είχε ξαναπάει στον Γέροντα, τον γνώριζε. Τον γνώριζα κι εγώ.
-           Κάθισε, του λέει ό Γέροντας. Αύτη την γνωρίζεις, μη ντρέπεσαι. Τί κάνεις; Τί σου συμβαίνει;

-           Γέροντα, όλες αυτές τις ημέρες παλεύω με τις σκέψεις μου. Απεφάσισα να φύγω από το σπίτι. Όλοι με λυπούν. Δεν αγαπά κανείς την Εκκλησία. Φωνάξουν, γιατί να θέλω να σπουδάσω Θεολογία, γιατί να θέλω να γίνω κληρικός! Εγώ δεν τους ενοχλώ σε τίποτα, δεν επεμβαίνω. Αλλά δεν θέλω να μείνω άλλο. Ούτε ησυχία να μελετήσω έχω, ούτε να προσευχηθώ. Δεν με έχουν καμία ανάγκην για να μείνω από καθήκον κοντά τους. Θέλω να πάω σε μοναστήρι και από κει να σπουδάσω. Απεφάσισα να πάω στο τάδε μοναστήρι. Τί λέτε, είναι καλά;

-           Άκουσε: Θα κάνης όλες αυτές τις ήμερες πολλή προσευχή και θα παρακάλεσης τον Θεό να σου φανέρωση τί πρέπει να κάνης. Δηλ. να φύγεις τώρα ή να είσαι σπίτι, να σπουδάσεις και έπειτα βλέπεις. Εις το μοναστήρι αυτό πού λες να πάς, αφού σ αρέσει, πήγαινε. Αλλά να ξέρεις ότι παντού υπάρχει και το φώς και το σκότος. Ότι και νάναι, καλόγεροι είναι, από κάποιον καλόν ζήλο ξεκίνησαν. Δεν είναι και κοσμικοί.

Και στο πιο καλό μέρος να πάς, σκότος κάπου θα υπάρχει. Από σένα εξαρτάται τί θα διάλεξης. Αν θα διάλεξης το φως, ή αν διάλεξης η σε τραβήξει το σκότος. 'Αν εσύ δεν θέλεις, μη φοβάσαι τίποτα. Να μη λέγεις «θέλω» να γίνω ιερεύς, αλλά «αν θέλει ό Θεός και ότι Αυτός θέλει». Να μη ζητάς δηλαδή μόνος σου αξιώματα. Εγώ ένδεκα χρόνια ήμουν διάκονος και δεν ήθελα να γίνω ιερεύς. Διά της βίας έγινα. Αργότερα μου είπαν να εξομολογήσω. Πήρα λοιπόν ένα βιβλίο, το «έξομολογητάρι». Είδα εκεί πράγματα πού δεν τα γνώριζα, ούτε τα είχα ακούσει ποτέ. Βρήκα ένα γέρο παπά και του λέω: Αν θέλεις, σε παρακαλώ, πόρτο αυτό το βιβλίο. Εγώ δεν εξομολογώ. Δεν ξέρω τί να πω σ αυτά. 

Για να εξομολογήσω, πρέπει, ότι μου πουν, να πάω κάτω, να ρωτήσω ένα γέρο παπά και ότι μου απάντηση, αυτό και εγώ να απαντήσω. Δεν ήθελα να εξομολογώ. Εις τον Δεσπότη, πού μου είπες την άλλη φορά, με ευλάβεια, με σέβας να ομιλείς και να υπάκουης. Καλόν είναι να είσαι κοντά του. Δεν θα σου πη και να κλέψεις.
Ας μου συγχωρεθεί, εν προκειμένω, ή έξης διευκρίνησης: Ίσως με μια του σκέψη ό Γέροντας είδε, γνώρισε τον Δεσπότη και είδε ότι ό νέος δεν είχε να πάρει πολλά απ' αυτόν, αλλά διά να μη κατακρίνει και διά να μη απογοήτευση τον νέον, ό όποιος αγαπούσε πολύ τον Δεσπότη, του απήντησε επιγραμματικά αλλά με νόημα: «Δεν θα σου πει και να κλέψεις!» Διά την μονή επίσης, ως ανέφερα, του απήντησε: «Παντού υπάρχει και το φώς και το σκότος κλπ.». Ό νέος αυτός είχε σχεδόν αποφασίσει να πάει εις εκείνη την Μονή. Ήτο ενθουσιασμένος, ώστε ακόμη και όχι να του έλεγε ό Γέροντας, εκείνος θα πήγαινε. 

Ό Γέροντας, λοιπόν και διά τα δύο θέματα (Δεσπότη και Ί. Μονή), δεν απήντησε απ' ευθείας αρνητικώς, αλλά διά να μη λυπήσει και απογοήτευση, απήντησε ως προανέφερα. Σύστημα του όμως είχε ό Γέροντας να αναλαμβάνει εκείνος την αγωνία και το βάρος. Μετά δηλαδή πού έφευγε ό επισκέπτης, ό όποιος του απηύθυνε παρόμοια ερωτήματα, ό π. Ιερώνυμος ύψωνε τα χέρια του και προσηύχετο θερμώς, να φέρει ό Θεός το εμπόδιο ή να μεταβάλει τα πράγματα, κατά το συμφέρον. Αυτό έφθανε διά να γίνει εκείνο πού ό Γέροντας απ' ευθείας δεν είπε. Αυτήν την τακτική του την γνώριζα. Όταν τέλος έφυγα μαζί με τον εν λόγω νέον, μου λέγει καθ' οδό με μεγάλη χαρά: «Ό Γέροντας και διά τα δύο δεν μου είπε όχι. Δόξα τω Θεώ». Του απήντησα λοιπόν: «Δεν είπε όχι, αλλά ούτε και ναι με ευχαρίστηση. Είπε να προηγηθεί προσευχή, από σένα, άλλα και εκείνος θα κάνη σίγουρα. Πάντως μετά από λίγες ήμερες ν' αποφασίσεις.

 Δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα και το μεν θέμα της Ιεράς Μονής είχε ήδη λήξει, δηλ. ούτε καν το ξανασκέφτηκε, διότι εξέτασε καλώς τα πράγματα και διαπίστωσε ότι δεν έπρεπε να πάει. Όσο διά τον «Δεσπότη», μετά ένα μήνα περίπου, είχε τελείως απομακρυνθεί από εκείνον. Συγκεκριμένως, εις το διάστημα αυτό τον γνώρισαν μ' ένα εξαίρετο Μητροπολίτη, ό όποιος θα τον βοηθούσε δι' όλα τα μετέπειτα, και ό όποιος μετά τας σπουδάς τού νέου αυτού, τον χειροτόνησε Διάκονον και εν συνεχεία ιερέα - αρχιμανδρίτη.


Ό νέος, ένα μήνα μετά την επίσκεψι αυτήν, όταν είδε με πόσην ευκολία και πόσον άνωδύνως άπεμακρύνθη και από τον «Δεσπότη του», άρχισε να νοιώθει πολλή αγάπη, ευλάβεια και συμπάθεια διά τον Γέροντα Ιερώνυμο και για τις «τέχνες» του, ως χαρακτηριστικά παρατήρησε. Τα πράγματα, δηλαδή, εξελίχθησαν διά τον νεαρό διαφορετικά (και σύμφωνα με την θέληση τού Γέροντος) απ' ότι φαντάζετε, κατ' εκείνη την επίσκεψι, εις την συνέχιση της οποίας και ας επιστρέψαμε.
Στρέφει ό Γέροντας, λοιπόν, εις εμέ και λέγει:
- Αμάν κόρη! Το επαναλαμβάνω, πρόσεχε την υγεία σου. Το κεφάλι σου μη το βαρύνεις με λύπη και έγνοιες. Θεωρώ ότι θα πληγωθείς από τους ανθρώπους, διά τούτο πρέπει να γνωρίζεις πώς να σκέπτεσαι, διά να μη καμφθείς. Σε λέγω: Δι' ότι θέλεις και εις όποιον πειρασμό ή θλίψιν ευρέθης, παρακάλεσε τον Θεό, εις ανθρώπους μη εμπιστεύεσαι, μη ελπίζεις. Θα με ενθυμηθείς αργότερα και το επιθυμώ, δηλ. να με ενθυμάσαι, διά να βοηθείσαι, να γλυτώνεις. Θα δοκιμαστής και θα καταλάβεις αυτά πού τώρα σε λέγω. Πάντως μη φοβάσαι!


Ό νέος αυτός, καλός είναι αλλά μικρός. Φόβο έχει. Εις την θάλασσα πού ζώμεν, αν χρειαστεί, άπλωσε το χέρι, βοήθησε τον. Μου ενθυμίζει (και στρέφεται και θωρεί με συμπάθεια τον νέον), έναν άλλον πού ήλθε προ ήμερων εδώ. Ητο πολύ μορφωμένος, γνώριζε πολλά, ήτο δυνατός, καθαρός, αλλά εις τα πνευματικά δεν κατάλαβα να έχει βαθειά γνώσιν.
Γέροντα, με λέγει, θέλω να υπάγω εις το 'Άγιον Όρος, να μείνω διά πάντα εκεί, εσείς τί λέτε;

Του απήντησα: "Όχι, να μη πάς τώρα, διότι θα σε πολεμήσει ή γνώσις... αργότερα όταν θάσαι λίγο πιο μεγάλος.
Μου έκανε εντύπωση, κόρη, το κατάλαβε, έσκυψε το κεφάλι σκεπτικός, δεν με είπε δεύτερον λόγο. Ναι, πρέπει κάνεις να μελετά τα πράγματα, δηλ. με πολλή διάκριση και μετά πολλή προσευχή να αποφασίζει.

Και στρέφει εις τον νέον και πάλιν:
-           Είναι καλόν ή μόρφωσης, τα γράμματα, αλλά δια τα πνευματικά και την προκοπή εις την κλήση σου δεν είναι το πάν. Το πάν είναι και να πράττομαι και να ζούμε ορθώς. Και τα πνευματικά θέλουν επιμέλεια, θέλουν σπουδή και ζήλο. Να προσπαθείς και θα επιτυχής.
Διά να διατηρείται και το σώμα και ό νους εις κατάσταση υγείας, πρέπει να προσέχετε ιδίως εις το θέμα του ύπνου. Τουλάχιστον, κατά τους Ιατρούς, πρέπει εξ ώρες να κοιμάται κανείς. Πολλοί κοιμούνται δύο, τρεις ώρες, αλλά εσείς τώρα δεν πρέπει. Κοπιάζετε πολύ, νέοι είσθε, προσέχετε.
Ναι, τώρα να πηγαίνετε. Ό Θεός μαζί σας. Να προλάβετε το καράβι αυτό πού είναι τώρα δηλ. όχι το τελευταίο, δεν γνωρίζετε τί καιρό θα κάνη αργότερα.

ΒΙΒΛ. ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ.

ΠΑΠΑ -ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ


πηγή


Όταν το 1917 στην Ρωσία έγινε ή επανάσταση των Μπολσεβίκων, συνέλαβαν
 στην Οδησσό 17 ιερείς για να τούς εκτελέσουν. Ένας απ' αυτούς κρύφθηκε 
στα δάση και σώθηκε μετά βρήκε τα δύο του παιδιά, ένα αγόρι και ένα 
κορίτσι, τα όποια είχαν κρύψει οι γείτονες του και γλύτωσαν από τούς
 κομμουνιστές. Την πρεσβυτέρα του όμως την συνέλαβαν και την εκτέλεσαν.
Ό ιερέας αυτός ονομαζόταν παπά-Γιάννης και ήταν Έλληνας. Πήρε λοιπόν 
τα δύο του παιδιά και Περιπλανώμενος από τόπου εις τόπον, πεζοπορώντας
 το περισσότερο διάστημα ήρθε μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας στην 
Ελλάδα, την πατρίδα του. Έκανε εφημέριος στην Μακεδονία και στην 
Θράκη. Έπειτα ήρθε στο χωριό Σκουτερά Αγρινίου,
διότι ήταν κενή ή θέση του εφημερίου.
Ό παπά-Γιάννης ήταν ρακένδυτος. Φορούσε ένα τριμμένο ράσο με ένα ξυλάκι
 από ρείκι για κουμπί και στο λαιμό του είχε κρεμασμένο με μαύρο κορδόνι 
ένα ξύλινο Σταυρό. Έμοιαζε με τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Από τη νηστεία
 και τις ταλαιπωρίες είχε όψη εξαϋλωμένη, ήταν «πετσί και κόκαλο».
Το χωριό Σκουτερά τον καλοδέχτηκε και τον βοήθησε στις ανάγκες του. 
Έμενε σ' ένα δωμάτιο μαζί με τα δύο του παιδιά, το κορίτσι δέκα ετών
 και το παιδί οκτώ ετών. Άρχισε λοιπόν ό παπά-Γιάννης να λειτουργεί
 τακτικά, να κηρύττει τον λόγο του Θεού, να εξομολογεί και να κοινωνεί
 τούς ανθρώπους. Έτρεχε να βοηθά πνευματικά όπου τον καλούσαν, 
να διαβάζει ευχές σε αρρώστους και σε άρρωστα κτήνη πού αμέσως 
θεραπεύονταν.
Μία νέα από την Σκουτερά είχε παντρευτεί στην Σταμνά. Όταν 
επισκέφθηκε το χωριό της άκουσε να μιλούν με θαυμασμό για τον 
παπά-Γιάννη. Της είπαν: «Μάς έστειλαν έναν παπά, λες και είναι ό
 ίδιος ό Χριστός, τόσο καλός είναι».
Ή νέα είπε ότι στην Σταμνά υπάρχει μία γυναίκα δαιμονισμένη επί 
δεκαοκτώ χρόνια. Οι συγγενείς της την γύρισαν σε γιατρούς και σε 
πολλά Μοναστήρια τρέξανε σ' όλη την Ελλάδα αλλά αυτή δεν θεραπεύτηκε.
 Ζήτησε και είδε ή ίδια τον παπά-Γιάννη και τον παρακάλεσε να θεραπεύση
 την πάσχουσα. Αυτός ζήτησε να δη πρώτα την δαιμονισμένα Έκανε 
προσευχή και αποφάσισε να την αναλάβει.
Την Κυριακή στο τέλος της θείας Λειτουργίας ό παπά-Γιάννης 
ανακοίνωσε τα έξης στο εκκλησίασμα: «Χριστιανοί, θα κάνουμε έναν 
αγώνα για να θεραπευτή ή γυναίκα πού την βασανίζει ό σατανάς επί 18 
χρόνια. Θα νηστέψουμε 40 μέρες, θα κάνουμε κάθε μέρα Λειτουργία. Θα
 εξομολογηθούμε, θα κοινωνήσουμε, θα φέρνουμε την γυναίκα κάθε βράδυ
 στην Εκκλησία και θα κάνουμε Παράκληση. Στην Λειτουργία δεν θα την
 φέρνουμε εδώ, διότι ό σατανάς θα δημιουργήσει φασαρία. 
Θα ειδοποιήσουμε και τα γύρω χωριά οποίος θέλει να έρθει».
Την Κυριακή το βράδυ έφεραν την γυναίκα στην Εκκλησία του άγιου 
Νικολάου. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος. Στην Εκκλησία δεν ήθελε να μπει 
με κανένα τρόπο. Το δαιμόνιο μούγκριζε, έβριζε τούς πάντες, απειλούσε
 ότι θα κάψει την Εκκλησία, και έβγαζε αφρούς από το στόμα της. 
Την έπιασαν μερικοί δυνατοί άντρες και την έφεραν κάτω από τον 
πολυέλαιο. Ό παπά-Γιάννης κρατώντας τον Σταυρό διάβαζε από το
 Ευχολόγιο τούς εξορκισμούς και την σταύρωνε. Κρατούσε τον Σταυρό
 πάνω στο κεφάλι της και εκείνη φώναζε: «Πάρε αυτό το σφυρί από το
 κεφάλι μου, με πληγώνεις- δεν υποφέρω αυτό το σφυρί». Το πλήθος
 των χριστιανών έκαναν μετάνοιες και έλεγαν το «Κύριε έλέησον».
Ό παπά-Γιάννης έλεγε στον κόσμο: «Χριστιανοί, κάνετε υπομονή,
 θα τον εξοντώσουμε τον σατανά».
Είχε πει και στον Δάσκαλο ό παπάς να φέρνει όλα τα παιδιά του 
Σχολείου, πού έλεγαν κι αυτά το «Κύριε έλέησον» και έκαναν μετάνοιες.
 Αυτό γινόταν κάθε μέρα. Ό διάβολος με το στόμα της δαιμονισμένης
 έλεγε στα παιδιά του Σχολείου: «Πηγαίνετε έξω παιδάκια, σας κοροϊδεύει
 αυτός ό παλιό παπάς πού βρωμάνε τα χνώτα του από τη νηστεία. 
Μία ωραία νύφη περνά, πηγαίνετε έξω, περιμένει ή μαμά σας με μία
 φέτα καθάριο ψωμί με ζάχαρη πάνω στο ψωμί». Δηλαδή έλεγε ότι 
ζήλευαν και επιθυμούσαν να έχουν τα παιδιά τότε, με σκοπό να τα
 βγάλει έξω.
Έρχονταν και από τα γύρω χωριά κόσμος. Μία μέρα μπήκε μέσα 
κάποιος και του λέγει ό διάβολος με το στόμα της δαιμονισμένης: 
«Ω, καλώς τον φίλο μου τον τάδε, εσύ είσαι πού την τάδε μέρα έκανες
 αυτό και αυτό, ήρθες και εσύ να προσευχηθείς για να με βασανίσεις;».
 Όντως ήταν αλήθεια αυτά και ό άνθρωπος αυτός έφυγε καταντροπιασμένος,
 δεν άναψε ούτε κερί. Το παράδοξο είναι ότι ή δαιμονισμένη έβλεπε προς 
το Ιερό, δεν γύρισε να δη πίσω της, πού ήταν πολύς κόσμος, αλλά τον είδε
 με άλλο τρόπο και του αποκάλυψε τις ανεξομολόγητες αμαρτίες του.
Κάποιο βράδυ, ενώ είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και ό παπά-Γιάννης
 διάβαζε την δαιμονισμένη, είπε κάποιος στον διπλανό του: «Κάνε καλά 
τον σταυρό σου. Σταυρός είναι αυτός πού κάνεις, λες και παίζεις μαντολίνο»
. Ακούστηκε τότε ή φωνή της δαιμονισμένης να λέει: «Άφησε τον άνθρωπο,
 καλά κάνει τον σταυρό του».
Ή δαιμονισμένη φώναζε κάποτε: «Στείλτε να φέρετε τον φίλο μου τον 
τάδε παπά». Ήταν ένας παπάς σε κάποιο χωριό πού ή ζωή του δεν ήταν
 καλή. Αυτός ό παπάς δεν τόλμησε να έρθει στην Εκκλησία.
Ό αγώνας του παπά-Γιάννη συνεχίσθηκε για να βγάλει το δαιμόνιο από 
την γυναίκα. Σ' αυτό το διάστημα πληροφορήθηκε από το ίδιο το δαιμόνιο 
πού ήταν μέσα στην γυναίκα, ότι είναι ό Εωσφόρος, ό αρχηγός των δαιμόνων.
 Μπήκε μέσα της κατά την ώρα πού τηγάνιζε ψάρια, επειδή ό αδελφός της
 αγανακτισμένος από κάποια αφορμή της είπε να μπει ό διάβολος μέσα της. 
Από εκείνη την στιγμή δαιμονίστηκε ή γυναίκα.
Ό αγώνας τώρα για τον παπά-Γιάννη ήταν σκληρός. Ό διάβολος τον
 έβριζε, τον απειλούσε λέγοντας ότι θα γκρεμίσει την Εκκλησία, θα 
κάψει το χωριό, «θα βγω απ' αυτή την σκύλα», έλεγε, «και θα μπω 
στην κόρη και στον γιό σου». Ό παπά-Γιάννης του απαντούσε: 
«Δεν έχεις δικαίωμα να μπεις πουθενά, μόνο στην άβυσσο έχεις 
δικαίωμα να πάς».
Μετά από ένα μήνα, ένα βράδυ αφού τελείωσε ή Παράκληση και
 έφυγε ό κόσμος μαζί και ή δαιμονισμένη, ό παπά-Γιάννης έκλεισε 
την πόρτα της Εκκλησίας, γονάτισε μπροστά στην εικόνα του Χριστού 
και άρχισε να προσεύχεται με δάκρυα για να ελευθερωθεί ή
 βασανισμένη ψυχή από το δαιμόνιο. Από τις οκτώ το βράδυ μέχρι
 τις τρεις το πρωί προσευχόταν συνεχώς. Ανησύχησαν οι χωριανοί
 για τον παπά-Γιάννη πού δεν επέστρεψε σπίτι του, κοντά στα παιδιά 
του πού τον περίμεναν. Πήγαν μαζί με τα παιδιά του και τον βρήκαν
 γονατιστό να προσεύχεται. Ή κόρη του πού ήξερε από άλλες φορές,
 είπε: «Αφήστε τον να προσευχηθείς». Όταν συνήλθε ό παπά-Γιάννης
 από την προσευχή πού είχε απορροφηθεί, πήγε στο σπίτι του να κοιμηθεί.
 Στον ύπνο του άκουσε φωνή πού του είπε: «Παπά-Γιάννη, ή γυναίκα 
μετά τις τριάντα εννιά μέρες, αφού περάσει ή 12η ώρα, τα μεσάνυχτα,
 θα ελευθερωθεί από τον σατανά».
Την τελευταία ημέρα είπε ό σατανάς στον παπά-Γιάννη: «Παπά-Γιάννη με
 εξόντωσες». Και πράγματι την 40η ημέρα βγήκε από την γυναίκα ή όποια
 ελευθερώθηκε από το μαρτύριο και έζησε έκτοτε υγιής πολλά χρόνια.
Ό παπά-Γιάννης στο δωμάτιο πού κοιμόταν με τα παιδιά του, δεν είχε σχεδόν
 τίποτε εκτός από δύο «τσόλια» (σκεπάσματα, κουβέρτες), τα όποια είχαν δώσει 
οι γυναίκες του χωριού. Στο ένα κοιμόνταν τα παιδιά του και στο άλλο αυτός.
 Έστρωνε το μισό κάτω στο πάτωμα και με το άλλο μισό σκεπαζόταν. 
Είχε μεγάλη πίστη στον παντοδύναμο Κύριο. Αισθανόταν ότι ή προσευχή 
του εισακούεται από τον Θεό και γι' αυτό γίνονται θαύματα. Έλεγε: 
«Όταν ζητήσω από τον Θεό να ισοπέδωση το βουνό διά της προσευχής, 
της νηστείας και της ελεημοσύνης, θα ισοπεδωθεί. Ό άνθρωπος, όταν
 τηρήσει αυτά τα τρία είναι από τώρα στον παράδεισο».
Είχε πολύ μεγάλη φτώχεια ό παπά-Γιάννης γιατί όσα του έδιναν 
τα μοίραζε ελεημοσύνη. Κάποιος το πρώτο Πάσχα πού έκανε στο χωριό,
 του χάρισε μία γίδα με το μικρό της κατσικάκι. Το κατσικάκι να το
 σφάξει για να γιορτάσει το Πάσχα, και την γίδα να την έχει να πίνουν
 λίγο γάλα, όταν δεν έχει νηστεία. Ό παπά-Γιάννης δεν κράτησε την γίδα
 και το κατσίκι. Τα πούλησε και με τα χρήματα αγόρασε ρούχα για τα 
ορφανά του χωρίου, να χαρούν κι αυτά την ήμερα της Αναστάσεως.
Ήταν επίσης μεγάλος νηστευτής. Την Σαρακοστή νήστευε εξήντα μέρες 
από λάδι, γι' αυτό στο χωριό την Σαρακοστή την έλεγαν Εξηντάρα.
Ό παπά-Γιάννης ένα βράδυ είδε στον ύπνο του ένα σπίτι σε μία άγνωστη
 τοποθεσία και τον νοικοκύρη του σπιτιού να τρώγει ένα ψόφιο σκυλί.
Ρώτησε που βρίσκεται αυτό το σπίτι με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά 
και τον κατατόπισαν. Πήγε ό παπά-Γιάννης με συνοδεία, βρήκε το σπίτι, 
χτύπησε την πόρτα και του άνοιξε ή γυναίκα. Μαζί της ήταν και το παιδί 
της. Ό άνδρας της έλειπε στα κτήματα. Πάντως όταν τον ειδοποίησαν ήρθε 
τρέχοντας, πλύθηκε, του έβαλε εδαφιαία μετάνοια και του φίλησε το χέρι.
 Είχε ακούσει για την αγιότητα του παπά-Γιάννη και την θεραπεία τής 
δαιμονισμένης, αλλά δεν τολμούσε να τον συνάντηση, διότι ή συνείδησή 
του ήταν βεβαρημένη. Στην εκκλησία δεν πήγαινε, κρεοφαγούσε στις 
νηστείες, βλασφημούσε και με την γυναίκα του ζούσε παράνομα γιατί 
ήταν αστεφάνωτοι. Είχε όμως καλή διάθεση. Ζήτησε και εξομολογήθηκε
 αμέσως. Μετά στεφανώθηκε από τον παπά-Γιάννη και έζησε ως καλός 
χριστιανός.
Ό παπά-Γιάννης, ό χαριτωμένος λειτουργός του Ύψιστου με την
 ασκητική του ζωή, την ακτημοσύνη του και την αδιάλειπτη προσευχή, 
είχε γίνει γνωστός σ' όλη την γύρω περιοχή. Έρχονταν οι άνθρωποι να 
τον συμβουλευτούν και να τούς διαβάσει ευχή να γίνουν καλά. 
Τον θεωρούσαν μεγάλο Προφήτη και θαυματουργό. Έρχονταν επίσης
 άγνωστοι άνθρωποι από διάφορα μέρη και αυτός έλεγε: «Εσύ είσαι ό
 τάδε και ήρθες εδώ γι' αυτό και γι' αυτό το λόγο».
Διηγείται κάποιος από την Σκουτερά πού στο πατρικό του σπίτι έμενε
 ό παπά-Γιάννης, ότι είχε πει κάποτε: «Μια ημέρα θα αποκαλυφθεί το
 λείψανο ενός Άγιου στο μοναστήρι της Παναγίας της Λυκουρισιώτισσας
 και υστέρα το Μοναστήρι θα πάρει μεγάλη φήμη».
Αλλά το χωριό του πού τον λάτρευε δεν τον χάρηκε πολύ, γιατί τον πήραν
 για εφημέριο στο χωριό Καινούργιο. Μετά τον ζήτησαν και τον πήραν 
στην Πελοπόννησο. Έκτοτε αγνοούνται τα ίχνη του και τώρα σίγουρα
 θα έχει κοιμηθεί.
Αιωνία του ή μνήμη. Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.
ΒΙΒΛ . ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

«∆ηµοσιοποίηση ἁµαρτηµάτων»



πηγή





«Πάντα καθαρά τοῖς καθαροῖς»
«∆ηµοσιοποίηση ἁµαρτηµάτων»



 Όταν βλέπουµε κάτι άσχηµο, νά τό σκεπάζουµε καί όχι νά τό διαποµπεύουµε. ∆έν είναι 
σωστό νά γίνωνται γνωστά τά ηθικά παραπτώµατα. Άς υποθέσουµε ότι στον δρόµο υπάρχει
 µιά ακαθαρσία.
Ένας συνετός άνθρωπος, άν περάση από εκεί, θά πάρη µιά πλάκα καί θά τήν σκεπάση, γιά νά 

µήν προξενη αηδία.
Ένας ασύνετος όµως, αντί νά τήν σκεπάση, µπορεί νά άρχίση νά τήν άνακατεύη καί νά σκορπίση 

περισσότερο τήν δυσωδία της.
Έτσι, καί όταν αδιάκριτα δηµοσιοποιούµε τίς αµαρτίες των άλλων, προξενούµε µεγαλύτερο κακό.
Τό «εἰπέ τῇ ᾿Εκκλησίᾳ»[1] δέν έχει τήν έννοια ότι πρέπει όλα νά γίνωνται γνωστά, γιατί σήµερα δέ

ν είναι όλοι Εκκλησία.
 Εκκλησία είναι οι πιστοί πού ζουν όπως θέλει ό Χριστός καί όχι οι άλλοι πού πολεµούν τήν Εκκλησία.

 Στά πρώτα χρόνια τού Χριστιανισµού πού ή εξοµολόγηση γινόταν µπροστά σέ όλα τά µέλη της
 Εκκλησίας, τότε είχε αυτό τό νόηµα τό «εἰπέ τῇ ᾿Εκκλησίᾳ». Ενώ στην εποχή µας πού σπάνια βρίσκεται
 οικογένεια νά εχη τον ίδιο Πνευµατικό, άς µη µάς ξεγελάη ό «εξω άπό εδώ» µέ τό «εἰπέ τῇ ᾿Εκκλησίᾳ», 
γιατί, όταν δηµοσιοποιούµε ένα ηθικό λ.χ. παράπτωµα, τό κοινοποιούµε στους πολεµίους της Εκκλησίας
 και τους δίνουµε αφορµή νά αρχίσουν τον πόλεµο εναντίον της, οπότε κλονίζεται ή πίστη των
 αδυνάτων ψυχών.
Μιά µάνα, όταν εχη µιά κόρη πού είναι πόρνη, δέν τήν διασύρει και δέν τήν εξευτελίζει µπροστά στους 

άλλους, άλλα κάνει ό,τι µπορεί, γιά νά άποκαταστήση τό όνοµα της. Θά πούληση ό,τι έχει και δέν έχει, 
θά τήν πάρη νά πάνε σέ άλλη πόλη, θά κοιτάξη νά τήν παντρέψη, γιά νά διόρθωση έτσι τήν παλιά της
ζωή. Αυτός ακριβώς είναι και ό τρόπος τής Εκκλησίας.
Βλέπεις, ό Καλός Θεός µάς ανέχεται µέ αγάπη και δέν θεατρίζει κανέναν, άν και γνωρίζη τά χάλια 

µας ως Καρδιογνώστης· και οι Άγιοι ποτέ δέν πρόσβαλαν αµαρτωλό άνθρωπο µπροστά στον κόσµο, 
άλλα µέ αγάπη, µέ λεπτότητα πνευµατική καί µέ τρόπο µυστικό βοηθούσαν γιά τήν διόρθωση τού κακού.
 Εµείς όµως, αν καί είµαστε αµαρτωλοί, κάνουµε τό αντίθετο, σάν υποκριτές.
Πρέπει νά προσέχουµε νά µήν παρεξηγούµε εύκολα καί νοµίζουµε πώς ό,τι κάνουν οι άλλοι είναι κακό.
- Γέροντα, αναφερθήκατε στην δηµοσιοποίηση των ηθικών παραπτωµάτων. Άλλου είδους αµαρτίες ή

 αρρωστηµένες καταστάσεις χρειάζεται σέ µερικές περιπτώσεις νά γνωστοποιούνται;
- Κοίταξε νά σού πώ. Έγώ τό κάνω αυτό σέ µερικούς γνωστούς. Βλέπω π.χ. κάποιον νά κάνη µιά αταξία 

καί νά σκανδαλίζη καί τους άλλους. Τού λέω µιά, πέντε, δέκα, είκοσι, τριάντα φορές νά διορθωθή, άλλα 
αυτός δέν διορθώνεται.
∆έν έχει όµως δικαίωµα νά συνεχίζη µιά αταξία µετά άπό επανειληµµένες υποδείξεις, γιατί παρασύρονται 

καί οι άλλοι καί τον µιµούνται. Τό κακό, βλέπεις, µπορούν εύκολα να τό µιµηθούν οι άνθρωποι, όχι όµως
 και τό καλό. Γι' αυτό αναγκάζοµαι υστέρα νά τό πω και σέ άλλους πού βλέπουν την αταξία αυτή, γιά νά
 τους προφυλάξω.
Όταν δηλαδή λέω «αυτό πού κάνει ό τάδε δέν µέ αναπαύει», δέν τό λέω γιά νά κατακρίνω - αφού τό έχω

 πει πεντακόσιες φορές στον ίδιο -, αλλά γιατί οί άλλοι πού βλέπουν τό κουσούρι του επηρεάζονται,
 τό µιµούνται και µάλιστα λένε: «"Αφού ό Γέροντας Παΐσιος δέν τού λέει τίποτε, άρα είναι καλό». 
Αν δέν πώ τον λογισµό µου, ότι δέν µέ αναπαύει αυτή ή κατάσταση, δίνω τήν εντύπωση οτι τό ευλογώ, 
ότι και έγώ αναπαύοµαι σ’ αυτήν τήν κατάσταση.
Έτσι καταστρέφεται τό σύνολο, γιατί µπορεί νά νοµίσουν ότι είναι σωστή ή τακτική τού άλλου και 

νά τήν εφαρµόσουν και τί βγαίνει µετά; Νοµίζουν έν τω µεταξύ ότι δέν τό έχω πει στον ίδιο. ∆έν ξέρουν
 ότι µέ έσκασε ό άλλος τόσον καιρό. Έχουµε και τον διάβολο πού λέει: «∆έν πειράζει και νά τό κάνης. 

Βλέπεις, και ό άλλος τό κάνει και ό Γέροντας Παΐσιος δέν τού λέει τίποτε».
Γι' αυτό, όταν βλέπω ότι κάποιος συνεχίζει τό τυπικό του κάνοντας µιά αταξία, ενώ τού έχω πει νά τήν

 διόρθωση, µετά λέω πάνω σέ µιά συζήτηση σ' όποιον τον γνωρίζει «αυτό πού κάνει ό τάδε δέν µέ 
αναπαύει», γιά νά τον προφυλάξω και νά µή βλαφθή. Αυτό δέν είναι κατάκριση. Νά µήν τά 
µπλέκουµε τά πράγµατα.
Ύστερα µερικοί έρχονται και λένε: «Γιατί τό είπες στον άλλο; Ήταν απόρρητο». «Τί απόρρητο;

 τού λέω. Τό είπα χίλιες φορές σ' εσένα και δέν διορθώθηκες. ∆έν έχεις δικαίωµα νά βλάψης και 
τους άλλους πού θά νοµίζουν ότι έγώ συµφωνώ µέ αυτήν τήν κατάσταση».
Ακόµα αυτό έλειψε νά µήν τό πώ, αφού κάνει ζηµιά στους άλλους! Ιδίως όταν έρχεται ένα παιδί

 άπό µιά οικογένεια πού τήν γνωρίζω και βλέπω ότι µέ τήν τακτική του καταστρέφει τήν οικογένεια
, τού λέω: «Κοίταξε, άν δεν διορθωθής, θά τό πω στην µητέρα σου. ∆εν έχεις δικαίωµα εσύ να 
έρχεσαι σ' έµενα να µου τό λές καί πάλι νά συνεχίζης τό βιολί σου. Θα τό πω στην µάνα σου, 
για νά προφυλάξω την οικογένεια σας». Όταν έχη κανείς µετάνοια, καλά. Άλλα, όταν συνεχίζη 
την τακτική του, πρέπει νά µιλήσω· έχω ευθύνη.

1. Ματθ. 18, 17.
  

         ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄

    ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΔΕΙΛΩΝ»

15«Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή κι ένιωθαν όλους να τους κοροϊδεύουν. Φεύγω από ένα κόσμο φαρισαϊκό που μόνο άγχος με γέμιζε και ούτε μια φορά δεν άνοιξε την αγκαλιά του να με ζεστάνει. Δεν αντέχω άλλο την ζωή. Αγαπώ τον θάνατο».

Αυτά τα λόγια έγραφε σ’ ένα απλό χαρτί λίγο πριν αυτοκτονήσει ένας νέος 25 ετών. Ύστερα ανέβηκε στον 7ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε και ρίφθηκε στο κενό. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος. Ένας νέος με τόσες προοπτικές έθεσε τέρμα στην ζωή του μ’ αυτό τον ατιμωτικό θάνατο.

Αλματωδώς αυξάνονται και στον τόπο μας οι αυτοκτονίες νέων και ηλικιωμένων. Άνθρωποι κάθε τάξεως, μορφώσεως, ηλικίας, ιδεολογίας οδηγούνται για πολλούς λόγους στην αυτοκτονία. Στις ανεπτυγμένες χώρες το φαινόμενο αυτό έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Στην Γαλλία πρόσφατες έρευνες απέδειξαν, ότι η αυτοκτονία προκαλεί περισσότερους θανάτους από τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Για το ίδιο θέμα διοργανώνονται επιστημονικά συνέδρια, γίνονται έρευνες, γράφονται βιβλία. Στην Αμερική τελευταία κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «τελική έξοδος» στο οποίο προτείνονται διάφοροι τρόποι για να τελειώσει κανείς την ζωή του «αξιοπρεπώς». Ως εκεί έφθασε το εφευρετικό δαιμόνιο του χωρίς Θεό ανθρώπου της εποχής μας.

Για το φλέγον αυτό θέμα της αυτοκτονίας υπάρχουν καυτά ερωτήματα:
Γιατί οι συνταγές φυγής από την πραγματικότητα;

Γιατί οι νέοι σκέφτονται ως εύκολη λύση τον θάνατο;

Γιατί οι ηλικιωμένοι τελειώνουν μια ολόκληρη ζωή αγώνων με μια πράξη δειλίας;

Τα αίτια είναι πολλά. Η φτώχεια, η ανεργία, η μοναξιά, η απομόνωση, η έλλειψη επικοινωνίας, ο πόνος, οι δοκιμασίες της ζωής σπρώχνουν στην τελική έξοδο. Ζωή χωρίς πίστη, χωρίς ιδανικά και αξίες γίνεται φυλακή που βασανίζει τον άνθρωπο για τον οποίο μοναδική σωτηρία και απαλλαγή φαίνεται ο θάνατος.

Μια κοινωνία που δεν έχει και δεν προσφέρει ιδανικά επιδοκιμάζει και πολλές φορές απαιτεί την επιλογή του θανάτου. Τέτοιο είναι δε το κατάντημα της παραφροσύνης ώστε να έρχεται ο λεγόμενος πνευματικός κόσμος να ανακηρύσσει ως ήρωες, μάρτυρες, εντίμους και δυνατούς τους αυτόχειρες, τους δε καρτερικούς και κυρηναίους ως ανέντιμους και δειλούς.

Έχουν τόσο ανατραπεί οι αξίες και έχει τόσο αλλοιωθεί η ταυτότητα του λαού μας, ώστε να θεωρείται επιτρεπτό ό,τι ο ηθικός νόμος απαγορεύει.

Η ζωή είναι θεϊκό δώρο που παρέχεται και ανακαλείται μόνο από τον δημιουργό της ζωής. Η αυτοκτονία είναι άμεση κατά του Θεού προσβολή και μεγάλο αμάρτημα. Είναι ακόμα προσβολή κατά του ίδιου του προσώπου, γιατί του αφαιρείται η δυνατότητα περαιτέρω ηθικής τελειώσεως. Δεν έχει δικαίωμα κανένας να θέτει τέλος στον εαυτό του.

Η ελευθερία που μας έδωσε ο Θεός να αναφέρεται στον τρόπο ζωής και  όχι στον τερματισμό της. Ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» ονομάζει τους αυτόχειρες δειλούς. «Το αποθνήσκειν φεύγοντα πενίαν ή έρωτα ή τι λυπηρόν ουκ ανδρείου, αλλά μάλλον δειλού»

Δυσκολίες πάντα υπάρχουν στην ζωή και προβλήματα.

Η λύση δε βρίσκεται στην υποχώρηση, αλλά στον αγώνα.

Η μοναξιά, η φτώχεια, η αρρώστια και οι πάσης φύσεως δυσκολίες μπορούν να ξεπεραστούν. Υπάρχει διέξοδος στο αδιέξοδο της ζωής. Είναι ο προνοητής Θεός που μπορεί φαινομενικά να αποσύρει για ένα διάστημα την προστασία του, στην πραγματικότητα όμως μας ωφελεί με έναν παιδαγωγικό τρόπο, για να μας οδηγήσει από την οδύνη  στην ηδονή, για να μας βοηθήσει να νιώσουμε την αξία της δικής του ζωής.

Για τον καθένα μας έχει ο Θεός το σχέδιό του. Ας τον εμπιστευόμαστε για πάντα, και όταν ευτυχούμε και όταν δοκιμαζόμαστε. Να μην μας διακατέχει βιασύνη, ανυπομονησία, αλλά καρτερία και προσδοκία της παρουσίας του Θεού.

Στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο δειλοί. Υπάρχουν και τα φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων υπομονής. Τυφλοί, παράλυτοι, ανάπηροι μεγαλουργούν με την δύναμη της θελήσεως και τη σοφία που τους χαρίζει ο Θεός.Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες, οι έντιμοι, οι δυνατοί.

Γιατί λοιπόν να θεωρείται λύση η αυτοκτονία; Ποια λογική μπορεί να ονομάσει πράξη δυνάμεως αυτόν τον ατιμωτικό θάνατο που εκλέγουν οι δειλοί; 
πηγή

Ασεβείς, υποκριτές και ανεύθυνοι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες! Τα σκάνδαλα και η προσπάθεια κουκουλώματος τους αποτελούν ατράνταχτα παραδείγματα της ωμής ασέβειάς τους προς τον ελληνικό λαό!


...σας λυπάμαι γιατί σε σύγκριση μ’ αυτούς που θυσιάστηκαν για την πατρίδα αυτή είστε άβουλα ανθρωπάκια της φακής... και γι’ αυτό θα καταγραφείτε ως δοσίλογοι σε γη και ουρανό, αφού συνειδητά επιλέξατε να βαδίσετε την οδό του Εφιάλτη.
 
Άραγε δεν φοβούνται οι Επίσκοποι μήπως κι αυτοί ακούσουν από τον Κύριο το ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριτές; Το σόι Επίσκοποι είναι όταν αφήνουν τους ανώμαλους και κάθε λογής ανόητο ψυχασθενή να αλωνίζουν ανεξέλεγκτα στην επισκοπή τους; 
 
Του Διονύση Μακρή
 
Είναι αδιανόητο σε μία Ορθόδοξη χώρα, όπως η Ελλάδα, η βλασφημία του Θεού αλλά και κάθε ανωμαλία να αναδεικνύεται ως πράξη ελευθερίας, να βαφτίζεται «ανθρώπινο δικαίωμα» και ακόμη να υποστηρίζεται απ’ πολιτικούς άρχοντες που υποτίθεται ότι σέβονται το σύνταγμα και τους νόμους! Είναι αδιανόητο ακόμη θρησκευτικοί ταγοί που έδωσαν κατά την εκλογή τους υπόσχεση πως θα λειτουργούν ως θεματοφύλακες της πίστεως όχι μόνο παντελώς να αδιαφορούν σε φαινόμενα βλασφημίας αλλά επιπλέον να συνδιαλέγονται, να τιμούν και να χαριεντίζονται με βλάσφημους!!!
Αλήθεια αναρωτιέμαι τελικά τι ρόλο και ποιά σημασία έχει η επίκληση της ομοουσίου και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος στο Σύνταγμα; Η επίκληση Της άραγε δεν δημιουργεί στην πράξη ευθύνες για τους πολιτικούς άρχοντες του ευλογημένου αυτού τόπου; Και στις ευθύνες αυτές μήπως δεν συμπεριλαμβάνεται ο σεβασμός στο όνομα αυτού και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο σεβασμός στην Αγία μας Τριάδα, στην επίκληση της οποίας στηρίζεται ολόκληρο το σύνταγμα; Κι αυτό ανεξαρτήτως με τα πιστεύματα του εκάστοτε πολιτικού άρχοντα; Πως λοιπόν οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου αξιώνουν από τους πολίτες σεβασμό στους νόμους όταν οι ίδιοι δεν σέβονται και γράφουν στα παλιά τους υποδήματα τις υποσχέσεις που έδωσαν κατά την εκλογή τους;
Μα θα μου πείτε αυτοί είναι οι πρώτοι που παραβιάζουν το σύνταγμα και αναιρούν στην πράξη όσα οφείλουν να διαφυλάξουν ως υποτιθέμενοι θεματοφύλακες μίας ευνομούμενης δημοκρατικής ως ισχυρίζονται πολιτείας. Και το πιο τραγικό είναι πως η αναίρεση τους αυτή στηρίζεται ακριβώς στην αόριστη και αβάσιμη επίκληση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος που είθισται να ράβουν στα μέτρα τους και ανάλογα κάθε φορά με τις ορέξεις τους... Δεν νομίζω πως χρειάζονται να παραθέσουμε παραδείγματα ωμής παραβίασης νόμων από τους πολιτικούς ταγούς της χώρας... Άλλωστε τα σκάνδαλα και η προσπάθεια κουκουλώματος τους αποτελούν ατράνταχτα παραδείγματα της ωμής ασέβειάς τους προς τον ελληνικό λαό!
Η αποδεδειγμένη λοιπόν ασέβεια τους απέναντι σ’ όσα κλήθηκαν να υπερασπιστούν αποτελεί το πρώτο δείγμα της σήψης που μαστίζει την χώρα μας. Γιατί με τη στάση τους στην ουσία ανοίγουν την πύλη στη διαφθορά. Μάλιστα καθίστανται πορτάρηδες με το αζημίωτο φυσικά στους κάθε λογής επίδοξους φίλους της ανομίας! Ως εκ τούτου είναι λογικό να αδιαφορούν όταν βλασφημείται το όνομα του Θεού, αφού αποτελεί βασικό γνώρισμα να μην υπολογίζουν τα όσα πιστεύει ο λαός που κλήθηκαν για να υπηρετήσουν. Είναι επίσης λογικό να καθίστανται οχήματα στήριξης και νομιμοποίησης της ανωμαλίας και ψυχασθένειας και να προωθούν νόμους για γαμήλιες τελετές ανωμάλων (βλ. γάμο ομοφυλοφίλων) η ακόμη να προτείνουν επίδομα σε παιδεραστές!!! Είναι λογικό η εγωκεντρική δαιμονική πολιτική που ακολουθούν να οδηγεί σε οικονομικές κρίσεις, όπως αυτή που τώρα βιώνουμε, αφού τα χρηστά ήθη και οι αξίες ποδοπατούνται και καταρρακώνονται από τους ίδιους που λειτουργούν ως στυγνοί έμποροι και κάκιστοι διαχειριστές της δημόσιας περιουσίας... Και οι δυστυχείς την κατάντιά τους αυτή σώνει και καλά θέλουν στην κυριολεξία να την περάσουν ως πρόοδο!
Καλοί μου πολιτικοί ταγοί του κοινά πλέον αποδεκτού σαθρού συστήματος της σήψης και της διαφθοράς που απορρέει από τις σκοτεινές στοές της μασωνίας ειλικρινά σας λυπάμαι για την κατρακύλα σας. Και σας λυπάμαι γιατί σε σύγκριση μ’ αυτούς που θυσιάστηκαν για την πατρίδα αυτή είστε άβουλα ανθρωπάκια της φακής... και θα καταγραφείτε ως δοσίλογοι σε γη και ουρανό αφού συνειδητά επιλέξατε να βαδίσετε την οδό του Εφιάλτη. Γιατί δεν μπορεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας η ο πρωθυπουργός και οι βουλευτές να αποποιούνται κάθε ευθύνης όταν βλασφημείται δημοσίως ο Θεός και διαστρεβλώνονται ετσιθελικά από τα κέντρα ανομίας οι αλήθειες της ορθόδοξης πίστεως!...
 
Η ευθύνη των θρησκευτικών ταγών
 
Τη μεγαλύτερη όμως ευθύνη για την κατάντια της χώρας φέρουν ο Αρχιεπίσκοπος και το σύνολο της Ιεραρχίας! Γιατί θα με ρωτήσετε; Γιατί καλοί μου χριστιανοί ταυτίσθηκαν απολύτως με το σαθρό αυτό σύστημα. Είθισται να ανταλλάσσουν την κοσμική εξουσία τους με τη σιωπή έναντι της σήψης και της διαφθοράς. Επιλέγουν να λειτουργούν ως κοσμικοί άρχοντες και όχι ως θεματοφύλακες της ορθόδοξης πίστεως. Και ενίοτε αλλάζουν βάρδια με τους πορτάρηδες πολιτικούς στην πύλη της διαφθοράς γενόμενοι οι ίδιοι στυγνοί έμποροι μίας περιουσίας που δεν τους ανήκει!
Τα παραλές θα υποστηρίξουν κάποιοι. Όχι καλοί μου άνθρωποι δεν τα παραλέω απλά καταγράφω μία πραγματικότητα που όλοι δυστυχώς αντιλαμβανόμαστε. Ο λόγος του Θεού, η κατήχηση ενώ έπρεπε να αποτελεί το βασικό και μόνο έργο σύμφωνα με τη διδασκαλία του Κυρίου του εκάστοτε Επισκόπου έχει πλήρως υποβαθμιστεί. Η κατήχηση σήμερα κατά κοινή ομολογία έχει αντικατασταθεί με ένα φαρισαϊκό ανούσιο ξύλινο και υποκριτικό πέρα ως πέρα λόγο, ο οποίος τις περισσότερες φορές προκαλεί την αποστροφή των πιστών! Ο άμβωνας κατέστη διακοσμητικό στοιχείο του ναού γύρω από το οποίο διοργανώνονται φιέστες σαν και αυτή που προσφάτως είδαμε στην Κοζάνη και την Καστοριά με την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ο σωτηριολογικός ρόλος του Επισκόπου αντικαταστάθηκε από ένα αμιγώς διοικητικό ρόλο...
Ως εκ τούτου είναι φυσικό να παρατηρούνται υποκλίσεις στην ανομία από πλειάδα Επισκόπων μας που επ’ ουδενί θέλουν να διαταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα της πνευματικής απραξίας και προτιμούν να αναλίσκονται με ... επενδύσεις σε χρυσό και μετοχές! Είναι φυσικό επακόλουθο λοιπόν ο νυν Αρχιεπίσκοπος να θεωρεί πως η νομιμοποίηση της ανωμαλίας αποτελεί αμιγώς έργο της πολιτειακής εξουσίας για το οποίο δεν του πέφτει λόγος!!! (βλ. συζήτηση στη ΔΙΣ Δεκέμβριο 2008). Είναι λογικό να μην προβαίνει σε καμιά απολύτως διαμαρτυρία όταν τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας όπως το MEGA και ο Σκάι βλασφημούν τα θεία και αλλοιώνουν τις αλήθειες της πίστεως εκμεταλλευόμενοι ακριβώς την ανοχή και την αδιαφορία των υποτιθέμενων θεματοφυλάκων Επισκόπων της Ορθόδοξης πίστεως. Και δεν φθάνει η ανοχή τους αλλά επιπλέον αυτής οι Επίσκοποι αυτοί συνάπτουν συμφωνίες συνεργασίας με τους βλάσφημους! (βλ. συνεργασία Εκκλησίας της Ελλάδος και Σκάι). Και μερικοί άλλοι τιμούν τους συγκεκριμένους τηλεοπτικούς σταθμούς με το να δίδουν συνεντεύξεις και να λικνίζονται ως σπουδαίοι μέσα από τα τηλεοπτικά τους παράθυρα. Άραγε δεν φοβούνται μήπως κι αυτοί ακούσουν από τον Κύριο το ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριτές; Το σόι Επίσκοποι είναι όταν αφήνουν τους ανώμαλους και κάθε λογής ανόητο ψυχασθενή να αλωνίζουν ανεξέλεγκτα στην επισκοπή τους; Γιατί άραγε εθελοτυφλούν απέναντι σε τρανταχτά παραδείγματα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας που δεν δίστασαν να ομολογήσουν Χριστό και να ελέγξουν δημοσίως παρεκκλίνοντες από την αλήθεια άρχοντες και αυτοκράτορες;
Αναρωτιέμαι στην κυριολεξία το πως μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα όταν μία μικρή ομάδα ανωμάλων και αρρωστημένων ατόμων εκτοξεύει πύρινα βέλη βλασφημίας έναντι του τριαδικού Θεού (βλ. θεατρική παράσταση corpus christi)! Μήπως πιστεύουν πως επιτέλεσαν το καθήκον τους με μία απλή καταγγελία; Μήπως αγνοούν τη διδασκαλία περί του απολωλότος προβάτου; Μήπως αγνοούν ότι στο πετραχήλι τους κρέμονται χρεωμένες από τον ίδιο τον Κύριο ψυχές για τις οποίες θα τους ζητηθεί η ευθύνη...
Καλοί μου χριστιανοί οι ευθύνες για την κατάντια του τόπου επιμερίζονται ισομερώς τόσο στους πολιτικούς όσο και θρησκευτικούς ταγούς μας. Δυστυχώς όμως οι ίδιοι αν και τις κατανοούν είθισται να αποποιούνται αυτών των ευθυνών, όπως ακριβώς έκανε ο Πόντιος Πιλάτος. Με τη στάση τους ωστόσο, συνηγορούν στην εκ νέου σταύρωση του Κυρίου μας...
Γιατί χρειάζεται να έχεις κότσια για να στηρίξεις την Αλήθεια, δηλαδή τον Χριστό στη σύγχρονη κοινωνία. Και κότσια αποκτάς μόνο με τη δυνατή πίστη και το ευαγγελικό πνεύμα θυσίας για τον άλλον, το οποίο ανοίγει διάπλατα τη θύρα της σωτηρίας. Και σήμερα ως φαίνεται έχουμε έλλειψη τέτοιας πίστης και γι’ αυτό η χώρα ταλανίζεται από τους κλυδωνισμούς και τους σεισμούς που προκαλεί ο Αντίδικος.
Γι’ αυτό σύγχρονοι γέροντες φωνάζουν πως οι πολυκατοικίες και όχι τα επισκοπικά Μέγαρα κρύβουν πλέον αγίους! Κι από τις πολυκατοικίες αρχίζει ήδη να διαφαίνεται πλέον η στροφή προς τη μετάνοια και τη σωτηρία.

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012

"Δεν είμαστε αποικία"! Χειμαρρώδης ομιλία Ιερώνυμου και επίθεση κατά Ρεπούση


πηγή

Σημαντική παρέμβαση, με ευθείες βολές προς τους ευρωπαίους εταίρους και τους δανειστές της Ελλάδας αλλά και προς όλους όσοι επιδιώκουν ν’ αποκόψουν την Εκκλησία από την κοινωνία έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος από την Φλώρινα για τον εορτασμό του πολιούχου της ακριτικής πόλης της Μακεδονίας. «Ναι, μας χρειάζονται οι ξένοι. Και οι Ευρωπαίοι μας χρειάζονται και όλοι μας χρειάζονται. Αλλά είμαστε η Ελλάδα, είμαστε ο Παρθενώνας, είμαστε η Φλώρινα, δεν... είμαστε η αποικία»,έστειλε το μήνυμα ο Αρχιεπίσκοπος και ξεκαθάρισε: «αυτά που πήραμε να τα δώσουμε, είμαστε έντιμοι, αλλά δεν θα μας πνίξετε». 

Ακόμα προειδοποίησε πως «οι Εκκλησιές μας γεμίζουνε και περιμένουν μια σπίθα», για να προσθέσει με νόημα ότι «ο τόπος μας υποφέρει και υπάρχει κίνδυνος αυτή η σπίθα κάποια στιγμή να ξεσπάσει».

Αισθηση έκανε και η έμμεση αναφορά- χωρίς όνομα- στην βουλευτή της ΔΗΜΑΡ κ.Ρεπούση , την οποία δημοσιεύματα φέρουν να υποστηρίζει την κατάργηση του εκκλησιασμού και της προσευχής στα σχολεία: «Κυρά μου…ποιό είναι το δικαίωμα σου, που εσύ θα αποφασίζεις ότι δεν θα εκκλησιάζονται τα παιδιά; Τους ρώτησες τους γονείς;».
Είπε ακόμη ο Αρχιεπίσκοπος:

«Σήμερα υποφέρουμε από αυτό το πράγμα. Δεν είμαστε αντίθετοι στις σπουδές, πρέπει να σπουδάσουμε. Σε όλα τα κράτη να πάμε. Να πάρουμε γνώσεις, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε την παράδοση μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα θεμέλια και τις ρίζες μας. Γιατί προοδεύουν τόπο πολύ αυτοί οι Έλληνες που πάνε έξω και οι επιστήμονες - από αυτούς - έχουν καταλάβει τις μεγαλύτερες θέσεις, ενώ εδώ δεν είναι αρεστοί και αν έρθουν τους διώχνουνε; Είναι ερωτηματικά αυτά. Σ΄εναν υπουργό, με τον οποίο συζητούσα μπροστά από λίγο καιρό, του είπα, η πατρίδα μας έχει ανάγκη από μορφωμένους ανθρώπους, αλλά που να έχουνε μέσα τους την πατρίδα, την παράδοση. Έναν που πάει και βγάζει το ΜΙΤ, το Χάρβαρντ κλπ τον θέλουμε, αλλά επειδή έμαθε πέντε γλώσσες, έμαθε πολλά πράγματα, δεν σημαίνει ότι θα του δώσουμε μια καρέκλα και ένα μολύβι για να υπογράφει κατά την δική του άποψη και να βγάζει και εγκύκλιο που να λέει απαγορεύεται η προσευχή στα σχολεία.

Κυρά μου τα παιδιά είναι δικά μου, τα παιδιά είναι δικά μας. Ποια είσαι εσύ που θα βγάλεις εγκύκλιο, χωρίς να ρωτήσεις αυτούς που πάλεψαν και παλεύουν σ΄ αυτό τον τόπο γι΄ αυτό το χώρο. Ποιό είναι το δικαίωμα σου, που εσύ θα αποφασίζεις ότι δεν θα εκκλησιάζονται τα παιδιά. Τους ρώτησες τους γονείς;»

Και συνέχισε:

«Δεν είμαστε εναντίον των ανθρώπων που σπούδασαν και φέρνουν πολιτισμό εδώ. Όχι τους χρειαζόμαστε διότι η Ελλάδα από αυτό έζησε. Αλλά για προσέξτε πιο είναι το μυστικό της Ελλάδος. Δεν διώχνει το ξένο, το παίρνει αλλά το αφομοιώνει και το κάνει δικό της. Είναι κάτι που πρέπει να το προσέξουμε αυτό ιδιαίτερα.Θα ήθελα να το πω στους αρχιερείς μας, αλλά και στα πολιτικά πρόσωπα, ότι αυτή η ηττοπάθεια, αυτό το να μην πούμε την λέξη Εκκλησία...γιατί ξέρετε, έχει πολιτικό κόστος, να μην πούμε ότι τα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα βρίσκονται σ αυτήν την κατάσταση, αλλά να βρούμε μια λέξη που θα λέει ότι τα νομικά πρόσωπα που ανήκουν στην υπ’ αριθμό τάδε, τάδε. Λες και δεν θα ψάξουν να τα βρουν αυτοί που μας λένε ότι στην ιστορία στην Μικρά Ασία συνωστίζονταν οι Έλληνες σαν στο λεωφορείο για να μπούνε για να φύγουνε. Λοιπόν θα πρέπει να το καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο, σε μια γραμμή δύσκολη και επομένως όλα αυτά τα ερωτηματικά που είπαμε στην Έκκλησία και εδώ ελέχθησαν, δεν γίνονται με τέτοιες σκέψεις.

Πρέπει να δούμε τι θέλουμε. Την θέλουμε την πατρίδα μας; την θέλουμε την θρησκεία μας; τις θέλουμε τις παραδόσεις μας; Να έχουμε το θάρρος και να το πούμε και να το στηρίξουμε και να προχωρήσουμε. Οι Έλληνες είναι λίγο φοβισμένοι, είναι λίγο μαζεμένοι, το λέω γιατί το ζω. Οι εκκλησιές μας γεμίζουνε και περιμένουν μια σπίθα. Ο τόπος μας υποφέρει και υπάρχει κίνδυνος αυτή η σπίθα κάποια στιγμή να ξεσπάσει».

Και κατέληξε:

«Ναι μας χρειάζονται οι ξένοι και οι Ευρωπαίοι μας χρειάζονται και όλοι μας χρειάζονται. Αλλά είμαστε η Ελλάδα, είμαστε ο Παρθενώνας, είμαστε η Φλώρινα, δεν είμαστε η αποικία. Αυτό πρέπει να το πιστέψουμε μέσα μας και δεν είναι δύσκολο να το πιστέψουμε. Εμείς πρέπει να το καλλιεργήσουμε... η φλόγα που πρέπει να δώσουμε οι Δεσποτάδες, οι Περιφερειάρχες οι Βουλευτές. Και να μην φοβούνται αυτούς τους λίγους για τους οποίους λέει το γραφικό «ουκ ευρέθει ο τόπος αυτών». Δεν θα βρεθεί ο τόπος τους, θα φύγουν και θα χαθούν και δεν θα υπάρχουν. Θα υπάρξει ο Γερμανός Καραβαγγέλης, θα υπάρξουν όλοι αυτοί που υπάρχουν εδώ πέρα. Αν εμείς δεν το βάλουμε αυτό μέσα μας στην καρδιά μας, αλλά σκεφτόμαστε σαν κακομοίρηδες δεν θα πάμε μπροστά. Αν όμως πούμε αυτό είμαστε και θα μείνουμε και θα αγωνιστούμε, θα μας σεβαστούν ακόμα περισσότερο αλλιώς η Μεσόγειος θα γίνει Περσικός κόλπος. Θα πρέπει να τα δούνε οι μεγαλύτεροι, να σκεφτούν, να συμβουλέψουν. Ναι, αυτά που πήραμε να τα δώσουμε, είμαστε έντιμοι, αλλά δεν θα μας πνίξετε.

Όταν με επισκέφθηκε ο Γερμανός Υπουργός στο γραφείο μου τα είπαμε αυτά. Αυτοί που θεμελίωσαν την Ε.Ε. ντρέπονται σήμερα για εκεί που φτάσαμε. Η Ελλάδα είναι η ευκαιρία να δώσει το παράδειγμα και το έναυσμα. Να ξεκινήσει από εκεί. Εμείς έχουμε πατρίδα, έχουμε παράδοση, έχουμε θρησκεία και εκείνοι οι οποίοι δεν τα θέλουν και θέλουν να κάνουν εγκυκλίους, ας πάνε όπου θέλουνε. Είναι ελεύθεροι, δεν τους μισούμε, δεν τους διώχνουμε, αλλά δεν μπορούν οι λίγοι να χαλάσουν το σύμπαν. Εδώ είναι οι φίλοι μας, κύριε Περιφερειάρχα και κύριε Αντιπεριφερειάρχα, κύριε βουλευτά, που θα έχετε και δυσκολίες αν το πείτε αυτά στην Βουλή γιατί θα πούνε είσαι καθυστερημένος, αλλά χρειάζεται να το πούμε εδώ, όπως λέτε και εσείς οι Βουλευτές, από εκεί το παίρνουμε, κόκκινες γραμμές Εμείς βάζουμε κόκκινη γραμμή εκεί, πίσω από αυτή δεν πηγαίνουμε... Είναι και άλλοι που δεν συμφωνούν. Εγώ συμφωνώ με αυτούς που δεν συμφωνούν μαζί μου, γιατί ο αγώνας μας γι' αυτό γίνεται ν' ακoύμε και αυτούς που δεν συμφωνούν μαζί μας."»

ανθελληνικό παραλήρημα...π. Ηλίας Υφαντής




 
 
 
Στην Αθήνα, πριν μερικά χρόνια, σε κάποιο αστικό λεωφορείο:
Καθόταν απέναντί μου ένας μετανάστης. Και μπαίνει, στο μεταξύ, μια γυναίκα. Η οποία, με τρόπο βίαιο, σηκώνει το μετανάστη, για να καθίσει η ίδια.

Ύστερα στρέφεται σε μένα και με ρωτάει:
 

-Δεν έκαμα καλά, πάτερ;
 
-Όχι, της αποκρίνομαι, δεν έκαμες καθόλου καλά!
Γιατί η συμπεριφορά σου αυτή δεν ταιριάζει καθόλου με τα ήθη της πατρίδας μας. Τα παλιότερα και τα τωρινά. Κι, ακόμη, γιατί μπορεί κι εσύ κάποια στιγμή να αναγκαστείς να μεταναστεύσεις. Και θα σε πικράνει πολύ μια ανάλογη συμπεριφορά εκ μέρους κάποιων ξένων σε βάρος σου!

Κι εξάλλου θυμούμαι που στο πανεπιστήμιο αποκαλούσαμε τους μαύρους συμφοιτητές μας, χιουμοριστικά, «κανίβαλους».
Κι εκείνοι. με την ίδια χιουμοριστική διάθεση, μας απαντούσαν εύστοχα:
 
«Εμείς τρώμε τους ανθρώπους, επειδή πεινάμε. Ενώ εσείς οι λευκοί τους σκοτώνετε, όχι από ανάγκη, αλλά από διαστροφή»!…

Η ρατσιστική συμπεριφορά της γυναίκας, στο πρώτο παράδειγμα, αποτελεί. για τα δεδομένα του τόπου μας, μια κακοήθη εξαίρεση.
Ενώ το, φαινομενικά, χονδροκομμένο αστείο, στο δεύτερο παράδειγμα, παρά τη φαινομενική του σκληρότητα, όχι μόνο δεν δημιουργούσε ρατσιστικές αποστασιοποιήσεις, αλλά προκαλούσε και φιλικότερες προσεγγίσεις.
 

Και ας έρθουμε τώρα στο διαβόητο «απόφθεγμα» της Βούλας Παπαχρήστου.
Που, σκόπιμα, κατά τη γνώμη μου, μεγιστοποιήθηκε, προκειμένου να την «κάψουν», ως αθλήτρια, στην πυρά της «ιερής» τους εξέτασης. Και όχι μόνο…
 

Τι λέει, λοιπόν, το απόφθεγμα;
 


«Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστο τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σιτικό φαγητό»»!…
 


Πρόκειται για ένα τελείως ανώδυνο αστείο. Που ωστόσο μεγιστοποιήθηκε παμπόνηρα από εκείνους, που σκόπιμα το δημιούργησαν και το προώθησαν στην αθλήτρια, για να την παγιδεύσουν.….
 
Γιατί απώτερος σκοπός τους δεν ήταν να πλήξουν και να δυσφημήσουν μόνο την αθλήτρια, αλλά, σε τελική ανάλυση, την ίδια την Ελλάδα.

Και αναρωτιέται κανείς, αν κάποιες περίεργες υποθέσεις ντοπαρίσματος Ελλήνων αθλητών, δεν είναι στημένες.
 

Εκ μέρους των κέντρων εκείνων, που με τη μετάλλαξη τροφίμων και φαρμάκων μεθοδεύουν την ρατσιστική επιλογή και τον αποδεκατισμό του ανθρωπίνου γένους.
 
Έτσι ώστε για μια ακόμη φορά, με την ευκαιρία των ολυμπιακών αγώνων, να μας διασύρουν παγκοσμίως. Όπως έχουν κάμει αλλεπάλληλες φορές τα τελευταία χρόνια.

Οι ίδιοι, ακριβώς, που, παράλληλα, με την οικονομική και τη μεταναστευτική, έχουν στήσει εναντίον μας και την επικοινωνιακή αγχόνη. 
 

Δεδομένου ότι ελέγχουν, όχι μόνο την οικονομία, αλλά και τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ, παγκοσμίως. 

Και ταυτόχρονα υποκινούν και συντηρούν πολεμικά μέτωπα σε βάρος διαφόρων χωρών (Αφγανιστάν, Ιράκ, Σερβία, Β. Αφρική, Συρία, κλπ).

Προκαλώντας, με το καταστροφικό τους όργιο και το ακατάσχετο μεταναστευτικό κύμα των εξαθλιωμένων λαών. 
 

Τους οποίους αφήνουν να εισρέουν, δήθεν τυχαία, στην πατρίδα μας, χωρίς όμως να τους επιτρέπουν την περαιτέρω προώθηση.
 
Με αντικειμενικό τους σκοπό να μεταβάλουν τη χώρα μας σε ένα γκέτο ραγδαία διογκούμενης εγκληματικότητας. Και προϊόντος του χρόνου να δημιουργήσουν ένα ανθελληνικό εσωτερικό μέτωπο απελπισμένων αλλόφυλων και αλλόθρησκων.

Και έχουν το απύθμενο θράσος να μας κατηγορούν από πάνω και για ρατσισμό!
Οι «σούπερ-ρατσιστές» και κανίβαλοι, που καταληστεύουν και νέμονται τον πλούτο των λαών ολάκερης της Γης. Και καταδικάζουν εκατομμύρια ανθρώπων σε θάνατο.
 
Και μας κατηγορούν, προκειμένου να μας κλείνουν το στόμα, για να μην τολμούμε να καταγγέλλουμε το δικό τους βάρβαρο και κανιβαλικό ρατσισμό.

Καθώς τους ακομπανιάρουν, δυστυχώς, και τα δικά μας φασιστο-κόμματα και τα πληρωμένα φαστιστο-κάναλα και οι ορδές των ασυνείδητων φασιστο-δημοσιογράφων.
 


Που φωνάζουν για τον, δήθεν, φασισμό και ρατσισμό των Ελλήνων και των αθλητών μας, οι ξεδιάντροποι. 

Ακολουθώντας το εφιαλτικό παράδειγμα του «λεφτά υπάρχουν» ή του «μαζί τα φάγαμε». Που χαρακτήριζαν τους Έλληνες «διεφθαρμένους», «κοπρίτες», κλπ.

Ενώ ταυτόχρονα κουκουλώνουν το ρεσιτάλ φασισμού και ρατσισμού, που δίνουν, ανελλιπώς και ανηλεώς. σε βάρος των Ελλήνων, οι δολοφόνοι της τρόικας του εσωτερικού και του εξωτερικού.
 

Καθώς αυτή τη στιγμή, κυριολεκτικά, καταληστεύουν και κατεδαφίζουν τα νοικοκυριά μας και την πατρίδα μας.
 
Προκειμένου να πετύχουν την εξαθλίωσή μας και τον εξολοθρεμό μας.…

Οι ελληνόφωνοι ανθέλληνες!….
 

παπα-Ηλίας

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...