Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα: "Θα πάρουμε την Κων/πολη μετά τον Γ ΠΠ"!

 Ο Γέροντας Εφραίμ είναι ο τελευταίος ζώντας μεγάλος (μελλοντικός)  άγιος της Ορθοδοξίας αφού ο Γέροντας Παίσιος και ο Γέρων Ιωσήφ έχουν ήδη κοιμηθεί. Οι λόγοι τους έχουν πάντα σημασία άσχετα με το πόση πίστη διαθέτει ο καθένας μας. Γιατί η Πίστη είναι Γνώση και δεν αποκτάται με λόγια αλλά με χρόνια πνευματικής εξέλιξης και υποδειγματικής ζωής. Καλόν είναι να λαμβάνονται υπόψιν τέτοιοι άνθρωποι, άλλωστε το μέλλον θα δείξει τυχούσα δικαίωσή τους.
Ο Γέροντας Εφραίμ λέει ότι όταν θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη θα περάσουν 33 χρόνια ευημερίας και μετά θα ξεκινήση η πλήρη αποστασία και θα κυβερνήση ο Αντίχριστος. Ο Γέροντας Εφραίμ αποκαλύπτει ότι δεν είναι ακόμα η εποχή της κυβέρνησης του Αντιχρίστου και ότι υπάρχουν ακόμα προφητείες που δεν έχουν συμβεί, όπως η κυβέρνηση της 33 χρονης βασιλίας του κοιμωμένου μαρμαρωμένου βασιλιά Ιωάννη μετά τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο, και το πάρσιμο της Κωνσταντινούπολης.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το σενάριο είναι αισιόδοξο μπροστά στο γιο της Ανομίας. Ακολουθεί το βίντεο με το κύρηγμα του Γέροντα. Πάντως ακόμα και από γεωπολιτικής απόψεως είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέει, καθότι ζούμε σε καιρούς χαλεπούς. Καλόν είναι να καταλάβουμε ότι ο Γέρων χρησιμοποιεί Χριστιανική Γλώσσα, όχι εκμοντερνισμένη Νεοελληνική.

πηγή

μεταφορά απο

H Θεοτόκος και το Μυστήριο της Ενσάρκου Οικονομίας στην Ερμηνεία των νηπτικών πατέρων

π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΜΑΝ
Με αφορμή τη γιορτή του Γενεθλίου της Παναγίας, 8 Σεπτεμβρίου.

"Οικονομία":το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων και την πρόσκλησή τους για ένωση με Αυτόν.


Θα μου επιτρέψετε μια πιο προσωπική, πιο ανθρώπινη προσέγγιση του θέματος, παρ’ όλο που βρισκόμαστε σ’ ένα αυστηρά επιστημονικό συνέδριο. Έχω ιδιαίτερους λόγους να το κάνω. Ο σημαντικότερος απ’ αυτούς είναι η ίδια η επαφή με τους νηπτικούς πατέρες, με τα συγγράμματά τους, που μου υπαγόρευσε κατά κάποιο τρόπο αυτό το προσωπικό τόνο στην διαπραγμάτευση του θέματος.
Γι’ αυτό ακριβώς, πριν περάσω στην διαπραγμάτευση του θέματος, θα ήθελα να εκφράσω την βαθειά συγκίνηση την οποία αισθάνομαι βρισκόμενος για πρώτη φορά στους Αγίους Τόπους, στα Θεοβάδιστα αυτά μέρη, όπου βάδισαν όχι μόνο τα ουράνια βήματα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, τα άχραντα βήματα της Παναγίας και των άλλων προσωπικοτήτων της Ιεράς Βιβλικής Ιστορίας, αλλά ακόμη εκείνα του Ιδίου του Θεανθρώπου, του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Δοξάζω τον Πανάγαθο Θεό για το μεγάλο αυτό δώρο και ευχαριστώ θερμότατα τους οργανωτές του παρόντος πανορθοδόξου επιστημονικού συνεδρίου.
Ο λόγος που με οδήγησε στην επιλογή αυτού του θέματος υπήρξε η επιθυμία μου να εκφράσω, με την ευκαιρία του πρώτου προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους, την ευλάβεια και την ευγνωμοσύνη μου, της οικογενείας μου και των πιστών της ενορίας μου προς την Μητέρα του Θεού, προς την Δέσποινα του κόσμου για τις πλούσιες ευλογίες και ευεργεσίες Της προς εμάς. Και είχα την διαίσθηση ότι καταλληλώτερα και εκφραστικώτερα λόγια απ’ αυτό το σκοπό δεν θα έβρισκα άλλα απ’ εκείνα των νηπτικών πατέρων. Και πράγματι, αυτά που βρήκα για την Θεοτόκο και την Μητέρα του Θεού στους νηπτικούς φιλοκαλικούς πατέρες ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες μου.

Σ’ αυτό το σημείο οφείλω μια διευκρίνιση. Με τον όρο νηπτικοί ή φιλοκαλικοί πατέρες, εννοώ όχι μόνο εκείνους τους Πατέρες των οποίων τα συγγράμματα αποτελούν την γνωστή Φιλοκαλία, αλλά όλους τους Πατέρες της Εκκλησίας που εντάσσονται στη συνεχή αγιοπνευματική θεολογική παράδοση, η οποία αρχίζει με την πρώτη Εκκλησία, με τα ίδια τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Θα ήταν ίσως καλύτερα να μιλήσουμε για μια νηπτική ή φιλοκαλική θεολογία, εννοώντας εκείνη την θεολογία η οποία πηγάζει από την βίωση της Θείας Χάριτος και προσπαθεί να εκφράσει την εμπειρία της μέθεξης στον κόσμο του Θεού, στη Βασιλεία των ουρανών.

Η Γέννηση της Παναγίας. Πολλά επεισόδια σε μια εικόνα:αριστερά αγκαλιασμένοι οι γονείς της, Ιωακείμ και Άννα, ενώ δεξιά ο άγγελος που είχε προαναγγείλει στον άγιο Ιωακείμ ότι η στείρα σύζυγός του θα γίνει τελικά μητέρα.

Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι η πρώτη συλλογή φιλοκαλικών κειμένων διευρύνθηκε κατά καιρούς. Θα αναφέρω μόνο το γεγονός ότι η ρουμανική έκδοση της Φιλοκαλίας -η οποία οφείλεται στον μακαριστό μεγάλο φιλοκαλικό θεολόγο π. Δημήτριο Στανιλοάε- έχει δώδεκα τόμους. Ενώ, προσωπικά, πιστεύω ότι, κείμενα συγχρόνων νηπτικών πατέρων μπορούν να εισαχθούν χωρίς καμία επιφύλαξη στην καθιερωμένη μεν, αλλά όχι κλειστή, σειρά των φιλοκαλικών κειμένων. Αναφέρω ενδεικτικά τα βιβλία του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη, του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, καλούμενον Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας και του ανωνύμου ησυχαστού, Νηπτική Θεωρία, το οποίο είχα την ευλογία να μεταφράσω στην ρουμανική γλώσσα.

Επανέρχομαι και σημειώνω το πραγματικά ξεχωριστό ενδιαφέρον που δείχνουν οι νηπτικοί πατέρες στο πρόσωπο της Μητέρας του Θεού και στο ρόλο Της στο μυστήριο της ενσάρκου θείας οικονομίας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνει κανείς μία ιδιαίτερη οικειότητα αυτών των αγίων Πατέρων προς το πρόσωπο της Παναγίας. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι στην ορθόδοξη ανατολική θεολογική παράδοση δεν γίνεται διαχωρισμός ανάμεσα στο πρόσωπο και το έργο του ίδιου προσώπου. Αυτό εξηγεί γιατί, η θεώρηση και η εκτίμηση του έργου του Χριστού, της Παναγίας ή των αγίων της Εκκλησίας, οδηγούν τον ερευνητή σε ένα έντονο ενδιαφέρον για το πρόσωπο εκείνων και τελικά στην επιθυμία μιας προσωπικής αγαπητικής σχέσης μ’ αυτούς. Η προσοχή των φιλοκαλικών πατέρων επικεντρώνεται, πρώτα απ’ όλα στο ίδιο το πρόσωπο της Παναγίας, γι’ αυτό κάθε αναφορά σ’ Αυτήν προϋποθέτει μια προσωπική σχέση και μια προσωπική τοποθέτηση. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι μοναχοί της αθωνικής πολιτείας αισθάνονται εκεί σαν το Περιβόλι της Παναγίας και ότι όλοι οι ορθόδοξοι μοναχοί έχουν την Θεοτόκο ως Προστάτισσα.
Την ίδια ευλάβεια και οικειότητα προς το πρόσωπο της Μητέρας του Θεού συναντάμε στην ζωή των απλών πιστών μας. Ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους ρουμάνους πνευματικούς, ο π. Παΐσιος Ολάρου, έλεγε ότι ο πατέρας του, απλός αγρότης, ήξερε απ’ έξω τον παρακλητικό κανόνα προς την Θεοτόκο και τον έλεγε καθημερινά, ενώ ο ίδιος ο πατήρ Παΐσιος συμβούλευε όλους τους πιστούς να ζουν κάθε μέρα με την συνείδηση ότι βρίσκονται στην αγκαλιά της Παναγίας. Αυτή η ιδιαίτερη ευλάβεια των πιστών προς την Παναγία είναι μία φυσιολογική συνέπεια, και συνέχεια ταυτόχρονα, της λειτουργικής ζωής της Εκκλησίας, όπου η Θεοτόκος κατέχει μια κεντρική θέση, αλλά είναι και μια βέβαιη απήχηση της φιλοκαλικής νηπτικής θεολογίας και πνευματικότητας1.
Οι φιλοκαλικοί πατέρες αναπτύσσουν μία πλουσιότατη μαριολογία ή, μάλλον σωστότερα, μία πλουσιότατη θεοτοκολογία2 παρ’ όλο που όπως είναι γνωστό και λέχθηκε κιόλας εδώ, οι βιβλικές αναφορές στην Παναγία είναι λίγες. Θα περιορισθούμε σε μερικές μόνο πτυχές του θέματος, για να κλείσουμε με σύντομα συμπεράσματα.

Καταρχήν, μπροστά στο μυστήριο του Προσώπου της Μητέρας του Θεού, οι πατέρες ομολογούν την αδυναμία τους να εκφράζουν αυτά που αισθάνονται και βιώνουν και δεν βρίσκουν άλλη κατάλληλη γλώσσα παρά την υμνολογική, την δοξολογική.
Γράφει ενδεικτικά ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο οποίος και ανακεφαλαιώνει, συνοψίζει και αυξάνει την μέχρι αυτόν αντίστοιχη νηπτική παράδοση:
Εις την υπόθεσιν της ανωτέρας πάντων των αγίων Μητρός του Θεού… όχι μόνο ένας ρήτωρ, ο πλέον διαλεκτός από όλους, δεν ήθελε φθάσει να εγκωμιάση κατ’ αξίαν, αλλά αν ήταν δυνατόν να ευρεθούν και να γενούν ένα στόμα όλοι όσοι εσώθησαν με τον άφθορον τόκον της, πάλι δεν ήθελε φθάσουν ουδέ εις το ελάχιστον. Διότι, ανίσως και όλη η κτίσις δεν είναι ικανή να προσφέρη εις Αυτήν καν σήμερον δοξολογίαν, ωσάν έγινε μήτηρ του Κτίστου των απάντων, πώς ήθελε είναι ικανή η δύναμις μόνων των ανθρώπων, καν και ολονών είπης, να δοξολογήση τα μεγαλεία της; Και δεν ήθελε φανή ωσάν μικροτάτη ρανίδα έμπροσθεν εις μίαν άβυσσον δόξης; Ποίος νους ήθελε δυνηθή, δεν λέγω να χωρήση μέσα εις το βάθος αλλ’ ουδέ όλως να παρακύψη, καν εις τα προαύλια της θείας ταύτης σκηνής, δηλαδή της Παρθένου, εις την οποίαν εκατοίκησεν ο υπεράνω πάντων των όντων Θεός. ο των ουρανών Βασιλεύς3…
Αλλού, ο ίδιος Πατήρ λέγει, θαυμάζοντας το έργο που τελείται από τον Ίδιο τον Θεό μέσα από το πρόσωπο της Παναγίας:
Αλλ’ ω Θεομήτωρ Παρθένε, και ποίος λόγος δύναται να επαινέση το θείον σου κάλλος; Επειδή τα ειδικά σου χαρίσματα δεν περιορίζονται από λόγους και νοήματα, διότι υπερβαίνουν κάθε λόγον και διάνοιαν… Έτσι εσκήνωσε σ’ αυτήν απορρήτως και από αυτήν προήλθε σαρκοφόρος ο Λόγος του Θεού, θεουργώντας την φύση μας και χαρίζοντάς μας κατά τον θείον απόστολο αγαθά «στα οποία επιθυμούν να παρακυττάζουν άγγελοι». Κι αυτό είναι το υπερφυές εγκώμιο και η υπέρδοξη δόξα αυτής της αειπαρθένου, ενώπιον της οποίας ηττάται κάθε νους και λόγος, ακόμη και αγγελικός αν είναι. Τα δε μετά την απόρρητη γέννηση ποίος λόγος θα μπορέσει να εκφράσει4;
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, βλέποντας ότι κάθε «ύμνος ηττάται συνεκτείνεσθαι σπεύδων» απέναντι στα μεγαλεία της Θεοτόκου, καταλήγει:
Έστι μεν ανθρώπων ουδείς, ος κατ’ αξίαν την θεομήτορα ευφημήσαι δυνήσεται, ουδ’ ει μύριαι γλώσσαι συνέλθοιεν, των καθηκόντων επαίνων εφίκοιντο. Πάντα γαρ αυτή θεσμόν εγκωμίων υπέρκειται…5

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος και έγραψε χιλιάδες σελίδες για την Μητέρα του Θεού, γράφει και τα παρακάτω, τα οποία απηχούν την θεολογία των μεγάλων φιλοκαλικών πατέρων Μαξίμου του Ομολογητού, Ανδρέου Κρήτης και Γρηγορίου Παλαμά, και εξηγεί ότι αυτός ο θαυμασμός μπροστά στα μεγαλεία της Παναγίας οφείλεται στο μοναδικό Της ρόλο στην ένσαρκον οικονομία του Θεού:
Αν τα εννέα τάγματα των αγγέλων ήθελον κρημνισθή από τους ουρανούς, και να γενούν δαίμονες. Αν όλοι οι άνθρωποι εγένοντο κακοί. Αν όλα τα κτίσματα, ουρανός, φωστήρες, ιερείς, ζώα, ήθελον αποστατήσει κατά του Θεού. Όλαι αυταί αι κακίαι των κτισμάτων συγκρινόμεναι με το πλήρωμα της Αγιότητος της Θεοτόκου δεν εδύναντο να λυπήσουν τον Θεόν. Διότι μόνη η Κυρία Θεοτόκος ήτο ικανή να τον ευχαρίστηση κατά πάντα. Αυτή μοναχή, σταθείσα ανάμεσον Θεού και ανθρώπων, τον μεν Θεόν υιόν ανθρώπου εποίησε, τους δε ανθρώπους υιούς Θεού. Χωρίς την μεσιτείαν αυτής κανένας, ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, δύναται να πλησίαση εις τον Θεόν, επειδή και αυτή ευρίσκεται μόνον μεθόριον αναμεταξύ της ακτίστου και κτιστής φύσεως. Αυτή μόνη είναι θεός αμέσως μετά τον Θεόν και έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, ως ούσα Μήτηρ αληθώς του Θεού. και Αυτή μοναχή είναι, όχι μόνον ο θησαυροφύλαξ όλου του πλούτου της θεότητος, αλλά και ο διαμοιραστής εις όλους, και αγγέλους και ανθρώπους, όλων των από Θεού διδομένων εις την κτίσιν υπέρ φυσικών ελλάμψεων και θείων και πνευματικών χαρισμάτων. Και δεν είναι τινάς που να την επεκαλέσθη με πίστιν και να μην του υπήκουσε με ευσπλαχνίαν. Αυτός ο Υιός του Θεού και αγαπητός Υιός της Παρθένου έδωκε τη μητέρα Του δια μητέρα μας και συνήγορον να μας βοηθή προς σωτηρίαν μας6.
Μια, πράγματι, τολμηρή γλώσσα, η οποία προκαλεί την αντίδραση των θεολόγων της εποχής και αναγκάζει τον Άγιον Νικόδημο να απαντήσει με μια απολογία. Στην απολογία αυτή θεμελιώνει τις απόψεις του πάνω σε κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, ανάμεσα στους οποίους σημαντική θέση κατέχει ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς. Από τον εκτεταμένο δεύτερο Λόγο του εις τα Εισόδια της Θεοτόκου αναφέρει και το έξης κείμενο του μεγάλου ησυχαστή θεολόγου.
Αύτη πρώτη δεχόμενη το πλήρωμα του τα σύμπαντα πληρούντος καθίστησε τοις πάσι χωρητόν κατά το μέτρον της εκάστου καθαρότητος, ώστε προς αυτήν οράν τας ανωτάτω Χερουβικάς Ιεραρχίας, απλώς πάσι τε και πάσαις κατά το μέτρον του προς αυτήν απαθούς και θείου πόθου και του αΰλου και αλήκτου έρωτος έψεται και η του θείου φωτισμού τανότης… Ουκούν αυτή μόνη μεθόριον έστι κτιστής και ακτίστου φύσεως και ουδείς αν έλθοι προς Θεόν ειμή δι’ αυτής. Και ουδέν των εκ Θεού δωρημάτων, ειμή δι’ αυτής7.

Η θεολογική και υμνολογική αυτή τόλμη των νηπτικών πατέρων βασίζεται όχι μονάχα στην διδασκαλία και στις ιστορικές πληροφορίες περί της Θεοτόκου, αλλά κυρίως στην προσωπική εμπειρία της σχέσεώς τους με την ίδια την Μητέρα του Θεού. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς αισθάνεται δειλίαν μπροστά στην δόξα, το κάλλος και τα μεγαλεία της Θεοτόκου, αλλά παίρνει θάρρος ενθυμούμενος τις εμφανίσεις της Παναγίας προς αυτόν και τις πλούσιες δωρεές της, τις οποίες ομολογεί με ευγνωμοσύνη, αφού όταν έγραφε, ήταν νωπές στην μνήμη του.
Και οι χάριτες -γράφει ο άγιος- όπου έλαβον από Αυτήν έως τώρα, και προς τούτας η ακένωτος της Παρθένου φιλανθρωπία υπόσχονται να μοι συγχωρήσουν δια τούτο. Επειδή και Αυτή ωσάν μια ψυχή, συγκρατεί όλους της τους υπηκόους, και ευρισκομένη πάντοτε κοντά εις όλους όπου την επικαλούνται, τελεί πάντα προς το συμφέρον με την ακατάπαυστον προς τον Υιόν της πρεσβείαν, καθώς ημείς εμπράκτως εγνωρίσαμεν, και έχομεν την πίστιν βεβαιοτέραν από τα αγαθά όπου αυτή μας εχάρισεν8.
Αναφέρουμε ως προς αυτό και μια συγκινητική ενός συγχρόνου νηπτικού πατρός μαρτυρία. Πρόκειται για τον Όσιο Σιλουανό, ο οποίος γράφει σχετικά:
Δεν ψεύδομαι, λέγω την αλήθειαν ενώπιον του Θεού, ότι εν τω πνεύματι γνωρίζω την άχραντον Παρθένον. Δεν είδον Αυτήν, αλλά το Πνεύμα το Άγιον έδωκεν εις εμέ να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπην της δι’ ημάς. Άνευ της ευσπλαχνίας της, η ψυχή μου θα απώλετο προ πολλού. Εκείνη όμως ηυδόκησε να με επισκεφθή και να με νουθετήση, ίνα μη αμαρτάνω. Είπεν εις εμέ «Δεν είναι αρεστόν εις εμέ να βλέπω τα έργα σου». Οι λόγοι Αυτής ήσαν ευχάριστοι, ήρεμοι, πράοι, και συνεκίνησαν την ψυχήν. Παρήλθον υπέρ τα τεσσαράκοντα έτη, αλλ’ η ψυχή μου δεν δύναται να λησμονήση εκείνην την γλυκείαν φωνήν και δεν γνωρίζω πώς να ευχαριστήσω την αγαθήν ελεούσαν Μητέρα του Θεού. Και. Τί να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν, Ήτις δεν με απεστράφη βεβυθισμένον εις την αμαρτίαν, αλλά επεσκέφθη εμέ ελεημόνως και με εσυνέτισε9.

Το βασικό κίνητρο της προσωπικής αυτής σχέσεως και της θεολογίας ή μάλλον υμνολογίας των νηπτικών πατέρων είναι ο απαθής πόθος τους, που τους ελκύει προς την Παναγία. Χαίροις, Μαρία, γλυκύτατον της Άννης θυγάτριον -γράφει ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός- προς σε γαρ αύθις ο πόθος ανθέλκει με… Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς μιλάει και αυτός περί του απαθούς και θείου πόθου και περί του αΰλου και αλήκτου έρωτος. Ο Άγιος Νικόδημος γράφει πάλι. Ω, γλυκυτάτη και πράγμα και όνομα Μαριάμ, τί πάθος είναι τούτο, όπου αισθάνομαι εις τον εαυτόν μου; εγώ δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου. Όσον γαρ περισσότερον τα επαινώ, τόσο περισσότερον τα ορέγομαι, και ο πόθος μου επ’ άπειρον προβαίνει, και η επιθυμία μου ακόρεστος γίνεται. διό και πάλιν επιθυμώ να τα επαινέσω10.
Πρόκειται για μια αγαπητική σχέση παρόμοια μ’ εκείνη που ποθούν οι πατέρες οι φιλοκαλικοί να έχουν με τον Ίδιο τον Θεόν και στην οποία η Παναγία ανταποκρίνεται χωρίς καθυστέρηση. Η ψυχή μου ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματός της γλυκαίνη την καρδίαν μου.
Άλλος σύγχρονος αγιορείτης μοναχός, ο Αθανάσιος Ιβηρίτης, εκφράζει με τους ίδιους όρους την χάριν που λαμβάνει η ψυχή του μπροστά στην θεωρία του μυστηρίου της ενσάρκου οικονομίας:
Τρυφή ουράνια και απόλαυσις υπερκόσμιος η στιγμή, καθ’ ην ο άνθρωπος σκέπτεται το μυστήριον της ενσάρκου οικονομίας με όργανον την Παναγίαν Παρθένον. Η Μαρία με τον Ιησούν, ο Ιησούς με την Μαρίαν, τα δύο αυτά πάνσεπτα και γλυκύτατα ονόματα, ιδού ο Παράδεισος11.

Από αυτή τη βιωματική εμπειρία των νηπτικών πατέρων πηγάζει η αναφερόμενη πλουσιότατη θεοτοκολογία ή μαριολογία, η οποία εκφράζεται σε γλώσσα αποφατική, υμνολογική, ποιητική. Η αγάπη τους προς την Παναγία είναι εκείνη που ανοίγει τους πνευματικούς οφθαλμούς να γνωρίζουν το μυστήριο. Αδυνατούμε να συλλάβουμε τούτο, διότι ολίγη είναι η αγάπη ημών… λέγει πάλι ο Άγιος Σιλουανός. Η αγάπη είναι το μοναδικό κίνητρο που ωθεί τους πατέρες να γνωρίζουν το μυστήριο και να θεολογούν, επειδή η γνώση και η θεολογία γι’ αυτούς είναι μέθεξη, είναι συμμετοχή, κοινωνία, αγαπητική σχέση. Απ’ εδώ και ο πόθος να γνωρίζουν.
Παρατηρώντας, με κάποιο παράπονο, ότι η Γραφή μας προσφέρει πολύ πενιχρές πληροφορίες για την Παναγία, ο ίδιος όσιος πατήρ γράφει:
Αι ψυχαί ημών έλκονται να γνωρίσουν περί της ζωής Σου μετά του Κυρίου επί γης, Συ δε δεν ηυδόκησας να παραδώσης πάντα ταύτα τη Γραφή, αλλ’ εκάλυψας δια της σιγής το μυστήριόν Σου. Και συνεχίζει χαρακτηριστικά. Η Θεοτόκος δεν παρέδωσε τη Γραφή ούτε τας σκέψεις Της, ούτε την αγάπην της προς τον Θεόν και Υιόν Αυτής, ούτε τας οδύνας της ψυχής Της κατά τον καιρόν της σταυρώσεως, διότι και τότε πάλιν δεν θα ηδυνάμεθα να συλλάβωμεν αυτά12.
Η ταπεινοφροσύνη τους από την μια πλευρά, και ο απαθής πόθος τους, από την άλλη πλευρά, οδηγούν τους νηπτικούς πατέρες στην τόλμη να προσεγγίσουν το μυστήριο και να το γνωρίσουν, χάρη στην αποκάλυψη την οποία προϋποθέτει η μέθεξη στην θεία πραγματικότητα. Ενδεής είναι ο νους μου και πτωχή και αδύνατος η καρδία μου, αλλ’ η ψυχή μου χαίρει, και έλκομαι να γράφω έστω και ολίγους λόγους δι’ Αυτήν, γράφει ο Άγιος Σιλουανός, εκφράζοντας όλην την νηπτική παράδοση.

 
Πολύ σημαντικό είναι και το τι ποθούν οι νηπτικοί πατέρες να μάθουν και να γνωρίζουν για την Παναγία. Τίποτα άλλο παρά την αγάπη Της προς αυτούς και προς τους συνανθρώπους τους. Οι νηπτικοί πατέρες δεν αναζητούν θεωρητικές γνώσεις, πληροφορίες, ούτε απαντήσεις σε επιστημονικές ερωτήσεις. Ως πρόσωπα που αγαπούν θέλουν να γνωρίσουν και να ζουν την αγάπη του αγαπημένου προσώπου. Και λαμβάνουν την απάντηση στον πόθο τους αυτό κατά το μέρος της αντίστοιχης πνευματικής τους προετοιμασίας μέσα από μια συνεχή προσωπική θεία αποκάλυψη.
Το μόνο που γράφει και ομολογεί με κάθε βεβαιότητα για την Παναγία ο Άγιος Σιλουανός είναι η αγάπη Της για όλο τον κόσμο:
Και παρ’ όλον ότι ή ζωή της Θεοτόκου, ως εάν εκαλύπτετο υπό αγίας σιγής, όμως ο Κύριος εφανέρωσεν εις την Εκκλησίαν ημών, ότι Αυτή περιβάλλει όλον τον κόσμον και εν Πνεύματι Αγίω βλέπει όλους τους λαούς της γης, και ως και ο Υιός Της, τους πάντας σπλαχνίζεται και ελεεί. Και κλείνει. Ω, εάν θα γνωρίζομεν ποτέ, οπόσον αγαπά η Παναγία πάντας, όσοι φυλάττουν τας εντολάς του Χριστού, και πόσον λυπείται και θλίβεται δι’ εκείνους, οι οποίοι δεν μετανοούν. Τούτο εδοκίμασα εκ πείρας μου13.
Η αγαπητική σχέση με την Παναγία την οποία τόσον ποθούν οι νηπτικοί πατέρες μεταφράζεται σε θεία μέθεξη και κοινωνία. Για όλους, ανεξαιρέτως, η Παναγία είναι η πηγή θείας Χάριτος. Ιδού τι γράφει ο Θεοφάνης ο Ομολογητής:
Την Θείαν Χάριν προμηθεύει και μοιράζει στον κόσμο ο Παράκλητος. Και έχει ως πρώτον δοχείον την ανθρώπινή μας φύση που ο Σωτήρας παρέλαβε εκ της Παρθένου. Ενώ η ουράνια σκηνή της Μητέρας του Θεού είναι το δεύτερο, αμέσως μετά απ’ Εκείνο. Επειδή ο Θείος Λόγος, ο δωρητής δια της φύσεως του Πνεύματός Του γεμίζει μ’ Αυτό πρώτο το δικό Του το σπίτι και ναό και έπειτα, από εκεί, το Πνεύμα το Άγιο, πηγάζοντας σαν από πηγή, περνά και στο δεύτερό Του σπίτι και ναό, που είναι η Μήτηρ Του.

Ένας σύγχρονος μακαριστός ρουμάνος μοναχός, ο π. Δοσίθεος Μοράριου, σε σημαντικότατο βιβλίο του περί της θείας Χάριτος, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, γράφει αναφορικά με τον ουσιαστικό ρόλο της Παναγίας στην συνεχή σωτήρια θεία οικονομία:
Είναι αδύνατον, και για μας τους ανθρώπους και για τους αγγέλους να γινόμαστε μέτοχοι των δωρεών του Θεού, με άλλο τρόπο, έκτος από την μεσιτεία της Παναγίας Θεοτόκου, επειδή η ανθρώπινη σάρκα του Υιού του Θεού είναι ενωμένη με την σάρκα Της. Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας λέγουν ότι καθώς ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι’ Υιού, το ίδιο και προς τον Υιόν, την πηγή της Χάριτος, ουδείς έρχεται ει μη δια της Μητρός Αυτού14.
Και πάλι, ο ίδιος πατήρ γράφει συμπερασματικά: Η Μήτηρ του Θεού, δια τον μοναδικό θεϊκό Της ρόλο στην ένσαρκον σωτηριώδη οικονομία, με το γεγονός ότι έδωσε σάρκα εκ της σαρκός Της στον Υιό του Θεού, φτάνει στην πιο υψηλή μορφή ενότητος του ανθρώπου με τον Θεό επί της γης, είναι το πρώτο ανθρώπινο πρόσωπο πλήρως ενωμένο με τον Θεό. Με το να είναι πλήρως θεοποιημένη και βρισκόμενη στην κορυφή της ιεραρχίας πάντων των αγίων, Αυτή κατέστη θησαυρός της θείας χάριτος, από τον οποίο κατά την θεία δικαιοσύνη και βουλή λαμβάνουν όλα τα κτίσματα15.
Όπως προέκυψε και από τις μέχρι τώρα παραπομπές σε νηπτικά κείμενα, το ενδιαφέρον των νηπτικών πατέρων απέναντι στο πρόσωπο της Παναγίας αφορά όχι μόνο την συμμετοχή Της στην ενσάρκωση του Λόγου και Υιού του Θεού, αλλά και το παρόν έργο Της στην ζωή τους και γενικά στην ζωή των χριστιανών. Η Παναγία είναι η πρώτη που οι πατέρες επικαλούνται σαν μεσίτρια στις προσευχές τους και, όπως μαρτυρούν οι ίδιοι, Αυτή ανταποκρίνεται με μεγάλη προθυμία. Σε συνομιλία του με τον Όσιο Μάξιμο τον Καψοκαλύβη, ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης τον ρωτάει εάν κρατεί την νοεράν προσευχήν και λαμβάνει την εξής απάντηση:
Δεν θέλω σου κρύψη, τίμιε Πάτερ, το θαύμα της Θεοτόκου, όπου έγινεν εις εμέ. εγώ εκ νεότητός μου είχον πολλήν πίστιν εις την κυρίαν μου Θεοτόκον και την επαρακαλούσα μετά δακρύων να μου δώση αυτήν την χάριν της νοεράς προσευχής. και μίαν των ημερών πηγαίνοντας εις τον ναόν της, καθώς είχα συνήθειαν, την επαρακαλούσα πάλιν με άμετρον θερμότητα της καρδίας μου. και εκεί όπου ασπαζόμουν με πόθον την αγίαν εικόνα της, παρευθύς αγροίκησα εις το στήθος μου και εις την καρδίαν μου μίαν θερμότητα και φλόγα, όπου ήλθεν από την αγίαν εικόνα, όπου δεν έκαιεν, αλλά με εδρόσιζε και εγλύκαινε και έφερνε εις την ψυχήν μου μεγάλην κατάνυξιν. από τότε πλέον, Πάτερ, άρχισεν η καρδία μου να λέγη από μέσα την προσευχήν και ο νους μου να γλυκαίνεται εις την ενθύμησιν του Ιησού μου και της Θεοτόκου μου και να είναι πάντοτε μαζί με την ενθύμησιν αυτών. Και πλέον από εκείνον τον καιρόν δεν έλειψεν η προσευχή από την καρδίαν μου. συγχώρησόν μοι16.
Κάθε βράδυ όπου επήγαινε δια να κοιμηθή επροσεύχετο, και άρχισε να θερμαίνεται η καρδιά του και να του έρχεται κατάνυξις και να τρέχουν από τα μάτια του, δάκρυα περισσά και να κάνη συχναίς φοραίς γονυκλισίαις πολλαίς και να λέγη και άλλας ευχάς εις την Θεοτόκον με αναστεναγμούς και με πόνον καρδίας. και του εφαίνετο πως παραστέκεται έμπροσθεν εις τον Κύριον σωματικώς…

Θα κλείσω με μερικά σύντομα συμπεράσματα.
1. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι στην νηπτική θεολογία -η οποία είναι αντιπροσωπευτική για την ορθόδοξη θεολογία- βρίσκουμε μια πολύ αναπτυγμένη θεοτοκολογία.
2. Η όλη φιλοκαλική διδασκαλία περί της Θεοτόκου και του ρόλου Της στο μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας βασίζεται μεν στις σχετικές βιβλικές διηγήσεις, αλλά κατανοείται και επιβεβαιώνεται, εμβαθύνεται και αυξάνεται, μέσα από την αγιοπνευματική εμπειρία της προσωπικής σχέσεως των νηπτικών πατέρων με την Μητέρα του Θεού.
3. Αυτή η προσωπική σχέση εν Αγίω Πνεύματι είναι σχέση αγαπητική, η οποία έχει ως κίνητρο και τέλος τον απαθή πόθο.
4. Ερμηνεύοντας την βιβλική ιστορία κάτω από το φως της προσωπικής θείας εμπειρίας, οι φιλοκαλικοί πατέρες αποδίδουν στην Μητέρα του Θεού σημαντικότατο ρόλο στο μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας, και μιλούν για την ουσιαστική συμβολή Της, πρώτα με τον ενάρετο βίο Της, δια του οποίου έλκυσε την αγάπη του Θεού, δεύτερον, δια την χωρίς δισταγμόν ελεύθερη συγκατάθεσή Της στην θεία βούληση, και τρίτο, δια της συνεχούς μεσιτείας Της, ως πρεσβεύουσα υπέρ ημών, αλλά και ως πηγάζουσα θείας χάριτας προς την ανθρωπότητα. Οι πατέρες δεν έχουν καμιά απολύτως επιφύλαξη να χαρακτηρίζουν και να ονομάζουν την Παναγία, χάρι στο ρόλο Της στην ένσαρκο θεία οικονομία, ως μετά Θεόν θεό.
5. Για τους φιλοκαλικούς πατέρες, η Παναγία δεν είναι μόνο παρελθόν, αλλά και παρόν. Δεν είναι μια ιστορική προσωπικότητα η οποία κάποτε έπαιξε ένα σπουδαίο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά είναι μια ζωντανή παρουσία, ένα ζωντανό πρόσωπο, πάντοτε παρόν, με το οποίο ποθούν να βρίσκονται σε συνεχή αγαπητική σχέση.
6. Η θεοτοκολογία των νηπτικών πατέρων συμφωνεί πλήρως μ’ εκείνη που προβάλλουν και εκφράζουν η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, η υμνολογία και η αγιογραφία της Εκκλησίας, η πνευματική ζωή των πιστών μας, αλλά δεν βρίσκει την ίδια απήχηση στην ακαδημαϊκή επιστημονική θεολογία, η οποία διστάζει ακόμη, με σπάνιες εξαιρέσεις, να υιοθετήσει τη νηπτική-φιλοκαλική παράδοση και τις αρχές της ως ερμηνευτικό και επιστημονικό κριτήριο.

Σημειώσεις

• 1. Αναφορικά με τη θέση που κατέχουν στη λατρευτική εκκλησιαστική και θεολογική φιλολογία, το πρόσωπο της Παναγίας και ο ρόλος της στην ένσαρκον θεία οικονομία γράφει ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης. «Διάστικτα από τους ύμνους και τις ικεσίες προς την Θεομήτορα, σε μορφή τροπαρίων, είναι τα λειτουργικά μας βιβλία. Παρακλητική, Τριώδιον, Μηναία, Ωρολόγιον, με τους Παρακλητικούς Κανόνες, τον αριστουργηματικόν Ακάθιστον και σε χιλιάδες ανέρχονται οι ποιητικοί στίχοι, που αναφέρονται στην Θεοτόκον, εκτός των αναρίθμητων θεολογικώτατων Λόγων των θείων Πατέρων, που εγκωμιάζουν την Μητέρα του Θεού, αφού και τα λειτουργικά κείμενα της Εκκλησίας, με το όνομα της Παναγίας αχράντου, Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας αρχίζουν και τελειώνουν». Από το βιβλίο Μαρία η Μητέρα του Θεού (Μέσα από την θεολογία και την Υμνολογία των αγίων Πατέ), Θεσσαλονίκη, 1988, σ. 30.
• 2. Είναι γεγονός ότι η ορθόδοξη θεολογία αποφεύγει την χρήση του τεχνικού όρου μαριολογία με την σωστή δικαιολογία ότι αυτός μπορεί να παραπέμπει σε μια κάπως αυτόνομη περί Παρθένου διδασκαλία. Είναι και ο λόγος για τον οποίον προτείνουμε τον όρο θεοτοκολογία, ο οποίος αποκλείει κάθε αυτόνομη ερμηνεία και προοπτική, παρ’ όλο που η συστηματική μας θεολογία χρησιμοποιεί, κυρίως στα δογματικά εγχειρίδια, τεχνικούς όρους οι οποίοι παρουσιάζουν παρόμοιους κινδύνους. βλ. ανθρωπολογία, κοσμολογία, κλπ. Η ορθόδοξη θεολογία είναι κατ’ εξοχήν χριστοκεντρική και δεν εννοείται αυτόνομη ανάπτυξη της περί Παναγίας διδασκαλίας. Επιμένουμε συνειδητά να χρησιμοποιήσουμε ένα αντίστοιχο τεχνικό όρο επειδή πιστεύουμε ότι αυτός απαιτείται από την ίδια την πραγματικότητα.
• 3. Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου, Γρηγορίου Παλαμά, Έργα Τόμος 9, Πατερικαί Εκδόσεις (Γρηγόριος ο Παλαμάς), Θεσσαλονίκη, 1984, σ. 117.
• 4. Ομιλία ΛΖ’ στην Πάνσεπτη Κοίμηση της Πανυπέραγνης Δέσποινας μας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, Γρηγορίου Παλαμά, Έργα Τόμος 10, Πατερικαί Εκδόσεις (Γρηγόριος ο Παλαμάς), Θεσσαλονίκη, 1985, σ. 445.
• 5. Πολύτιμον βοηθόν στη σύνταξη αυτής της εισηγήσεως είχα το περιεκτικότατο και μοναδικό στο είδος του βιβλίο του γνωστού σύγχρονου αγιορείτη μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου, με τίτλο Μαρία η Μητέρα του Θεού (μέσα από την θεολογία και την Υμνολογία των αγίων Πατέρων), Θεσσαλονίκη 1988, από το οποίο και παραπέμπω αρκετά από τα πατερικά κείμενα στην μετάφραση του συγγραφέα. Έτσι εξηγείται και η ανομοιομορφία της ελληνικής γλώσσας του κειμένου μου, και ζητώ την κατανόησή του.
• 6. Στο βιβλίο του Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Μαρία η Μητέρα του Θεού, σ. 21.
• 7. Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου, σ. 118.
• 8. Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου, σ. 116.
• 9. Στο βιβλίο του Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Μαρία η Μητέρα του Θεού, σ. 44.
• 10. Αύτοθι, σ. 2.
• 11. Αύτοθι, σ. 16.
• 12. Αύτοθι, σ. 42.
• 13. Αύτοθι, σ. 43.
• 14. Arhimandrit Dosoftei Morariu, Despre Dumnezeiescul Har, Tesalonic, 1990, σ. 196.
• 15. Αύτοθι, σ. 200.
• 16. Από τον βίον του Οσίου Πατρός ημών Μαξίμου του ονομαζομένου Καψοκαλύβη, Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Πέμπτος, σ. 104.
• 17. Φιλοκαλία, Τόμος Πέμπτος, σ. 75.

ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
πηγή

Μετά τη Δαμασκό και την Τεχεράνη στόχος θα αποτελέσει ο Πούτιν και η Ρωσία! Πώς και γιατί οφείλει η Μόσχα να αιφνιδιάσει με συντονισμένη από μέρους της αποσταθεροποίηση της Τουρκίας;

Γιατί προβληματίζει την Μπίλντερμπεργκ ο συνεκτικός ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Βαλκανική και Ανατολική Ευρώπη   Οι μύχιες αιτίες της πρόσφατης προπαγάνδας και της σπίλωσης του Ρώσου προέδρου από τα διεθνή κατευθυνόμενα κέντρα της ανομίας.   Γιατί ο Πούτιν προμηνύεται ως το επόμενο θύμα της Μπίλντερμπεργκ;   Γράφει ο Διονύσης Μακρής   Η μεθοδευμένη και συντονισμένη διεθνής εκστρατεία σπίλωσης του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και της οικογένειας αυτού από τα ελεγχόμενα από λέσχες (βλ. Μπίλντεμπεργκ), επιτροπές (Τριμερής Επιτροπή) και Συμβούλια (Εξωτερικών Σχέσεων) κέντρα πληροφόρησης σηματοδοτούν και εκδηλώνουν πλέον τις ειλημμένες αποφάσεις της Δύσης για άμεση επέμβαση σε Συρία και Ιράν. Επιπλέον όμως προμηνύουν με σαφήνεια πως ο επόμενος στόχος των διεθνιστών-σιωνιστών και των οίκων ανομίας θα είναι η Ρωσία του Πούτιν. Μέσα στο πλαίσιο αυτό έχουν ήδη υλοποιήσει εδώ και μια δεκαετία σχέδια συγκεκριμένης προπαγάνδας τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όσο και σε συγκεκριμένους κύκλους της Ε.Ε. τα οποία παρουσιάζουν τον Ρώσο Πρόεδρο ως δικτάτορα, αδίστακτο και αιμοσταγή ηγέτη, φίλο τρομοκρατικών οργανώσεων και επικίνδυνο για την παγκόσμια ασφάλεια. Την προπαγάνδα αυτή τώρα μέσω της απολύτου ελεγχόμενης ρωσικής αντιπολίτευσης από την οικογένεια Ροκφέλερ, (παλαιό γνώριμο χρηματοδότη της επανάστασης των Μπολσεβίκων) μεταφέρουν πλέον με δήθεν σειρά καταγγελιών μέσα στην ίδια τη Ρωσία. Σαφής στόχος τους είναι να δείξουν στον Πούτιν πως είναι ικανοί να του δημιουργήσουν και να καλλιεργήσουν εικόνα αμφισβήτησης του από τον ίδιο το ρωσικό λαό προκαλώντας τριγμούς στο πολιτικό σύστημα διοίκησης. Στην ουσία, του αποστέλλουν μήνυμα εξόδου από το παιχνίδι που διεξάγεται στη Μέση Ανατολή, στο οποίο η Μόσχα αμυνόμενη έπαιξε και παίζει καθοριστικό ρόλο προκαλώντας καθυστέρηση στην υλοποίηση των σχεδίων διάλυσης ισλαμικών καθεστώτων που διάκεινται εχθρικά στην προσπάθεια επιτάχυνσης της παγκοσμιοποίησης και της εγκαθίδρυσης μιας παγκόσμιας κυβέρνησης... Οι θέσεις άλλωστε του μέλους της Μπίλντεμπεργκ, μεγιστάνα του πλούτου και υποψηφίου για το προεδρικό αξίωμα στις ΗΠΑ Ρόμπνεϊ αλλά και του επίσης μέλους της μιαρής λέσχης Ομπάμα για τον Πούτιν στην ουσία αποδεικνύουν πως ο επόμενος στόχος των οίκων της ανομίας και των συγκεκριμένων μυστικών φατριών μετά τον Σύρο πρόεδρο Άσαντ είναι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντ. Πούτιν, ο οποίος αναδεικνύεται σε μη αναμενόμενο ισχυρό αντίπαλο στη διεθνή σκακιέρα τους, κάτι που επ’ ουδενί επιθυμούν. Οι παρεμβάσεις της Μόσχας και οι συμφωνίες με χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Νότιο Αφρική κ. ά. αντιτίθενται στα σχέδια της Τριμερούς Επιτροπής για απόλυτο έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. Από την άλλη η βιομηχανοποίηση της Ρωσίας κατά τα έτη της πολιτικής εξουσίας του Πούτιν -Μεντβέγιεφ και η τροχιά ανάπτυξης της, που την καθιστά απαραίτητο σύμμαχο, κυρίως με την έννοια του προμηθευτή φυσικού αερίου στην ελεγχόμενη Ε.Ε. ενοχλεί τους συγκεκριμένους οίκους της ανομίας. Αυτό κατά κόρον διαπιστώθηκε και στην αρνητική θέση που έλαβε η Ουάσιγκτον στο έργο του αγωγού Μπουργκάς -Αλεξανδρούπολη, το οποίο στοίχισε κατά πολύ στην πολιτική διαδρομή και στην αναγκαστική αδρανοποίηση του Κώστα Καραμανλή! Αρκετοί θα αναρωτηθούν το γιατί και το πώς άφησαν οι οίκοι ανομίας τον Βλαντιμίρ Πούτιν να εξελιχθεί σχεδόν ανεξέλεγκτα. Δύο είναι οι λόγοι κατά διπλωματικούς αναλυτές. Ο πρώτος είναι ότι φοβήθηκαν ότι τυχόν αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, κίνδυνος που υφίστατο κατά την προεδρία του Γιέλτσιν και η ανάπτυξη της ρωσικής μαφίας θα προκαλούσε κλυδωνισμούς λόγω της επέκτασης της και στα νεοσύστατα πρώην κράτη της Σοβιετικής Ένωσης. Ο νυν Ρώσος πρόεδρος λοιπόν αποτελούσε για εκείνους το ανάχωμα σε ένα τέτοιο κίνδυνο, μιας και μπορούσε λόγω της υπηρεσίας του στην πάλαι ποτέ KGB (μυστικές ρωσικές υπηρεσίες) να σταθεροποιήσει την πολιτική κατάσταση στη Μόσχα. Εκτιμήθηκε κακώς (γι’ αυτούς) τότε πως η τραγική οικονομική κατάσταση της Ρωσίας θα κρατούσε δέσμιο της Δύσης οιανδήποτε πολιτική εξουσία της Μόσχας. Σ’ αυτό συνηγορούσε άλλωστε και οι διπλωματικές αξιοθαύμαστες κινήσεις του Ρώσου προέδρου προς την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Άλλωστε οι συγκεκριμένοι οίκοι ανομίας μπορούσαν ανά πάσα στιγμή είτε με τη Τσετσενία, είτε με τη Γεωργία ακόμη και με την Ουκρανία να προκαλέσουν  ανά πάσα στιγμή προβλήματα στη Μόσχα, έτσι ώστε να διατηρούν υπό καθεστώς ελέγχου τον Ρώσο πρόεδρος και πρώην μυστικό πράκτορα. Εκείνος ωστόσο, κέρδιζε χρόνο στην προσπάθεια εκκαθάρισης του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού. Τα πράγματα άλλαξαν μετά την επέμβαση του Σεβαρνάτζε στην Οσετία. Η Δύση παρά την προπαγάνδα της υπέρ της Γεωργίας κατανόησε ότι ο Ρώσος πρόεδρος δεν ήταν τόσο ευάλωτος , όσο πίστευαν. Γι’ αυτό και άλλαξαν άρδην πολιτική...  Ωστόσο, η ανάπτυξη του οπλικού συστήματος H.A.A.R.P. (Βλ. βιβλίο «Τυφώνας Παγκοσμιοποίηση) αλλά και η είσοδος στην Ατλαντική Συμμαχία χωρών της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης συνέβαλε στο να υπερισχύσουν οι καθησυχαστικές φωνές... Η πυραυλική ομπρέλα του ΝΑΤΟ σε Πολωνία, Τσεχία και Τουρκία, η δημιουργία προβλημάτων στη μεταφορά φυσικού αερίου στην Ε.Ε. από την Ουκρανία αλλά και το χτύπημα του H.A.A.R.P. με τις μεγάλες φωτιές στη Σιβηρία, όπου καταστράφηκε εξ ολοκλήρου η σοδειά σε σιτηρά πίστευαν πως θα θωράκιζαν την άμυνα τους και θα αποτελούσαν πλήγμα στον εκκολαπτόμενο νέο παίκτη στην παγκόσμια σκακιέρα. Τα γεγονότα που ακολούθησαν τους διέψευσαν. Και αυτό γιατί η προσέγγιση της Μόσχας  με το Πεκίνο, η συνεργασία τους έναντι σε κοινό πλέον εχθρό και η επέκταση αυτής της συνεργασίας με Ιράν, Συρία, Ινδία κ. ά. αποτέλεσε την καλύτερη απάντηση του Πούτιν. Με έντεχνο τρόπο άλλωστε μέσω της μη συμμετοχής του στο πολιτικό παιχνίδι εξόντωσης του Λίβυου ηγέτη Καντάφι από τα ίδια κέντρα αλλά και τη μη εμπλοκής του στο Αφγανιστάν κέρδισε τον χρόνο που χρειαζόταν, αφενός μεν για να επανεκλεγεί χωρίς προβλήματα, χρησιμοποιώντας το χαρτί που λέγεται Ορθοδοξία ( βλ. ένθετο)  και αφετέρου να ενισχύσει την παρουσία της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, προκαλώντας πονοκέφαλο στους ιθύνοντες της λέσχης Μπίλντεμπεργκ, της Τριμερούς Επιτροπής και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων... Τώρα φυσικά ο Ρώσος πρόεδρος έχει κατανοήσει, ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη άνετη εκλογική του επικράτηση αλλά και την εκστρατεία συκοφάντησης του ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει την ίδια αμυντική κυρίως πολιτική έναντι της λεγομένης αραβικής άνοιξης, η οποία εν ευθέτω χρόνω αναμένεται να καταστεί... ρωσική άνοιξη!  Έχει συνειδητοποιήσει πώς είναι πλέον ο επόμενος στόχος των μυστικών αυτών σκοτεινών σιωνιστικών φατριών, τόσο αυτός, όσο και οι στενοί συνεργάτες του ακόμη και οι επιστήθιοι φίλοι του και γι’ αυτό παρουσιάζεται ολοένα και πιο επιθετικός στις πολιτικές επιλογές του! Εισήλθε λοιπόν στο δόγμα που καθιστά ως καλύτερη άμυνα στην προκειμένη περίπτωση την κατά μέτωπο επίθεση. Πέραν λοιπόν των διπλωματικών θέσεων της Μόσχας (βέτο στον ΟΗΕ σέ αποφάσεις κατά της Συρίας και του Ιράν) έχει ήδη προετοιμάσει το στράτευμα στο ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης. Μάλιστα φρόντισε ποικιλοτρόπως να αποστείλει μηνύματα πως θα κάνει χρήση ακόμη και των πυρηνικών όπλων αν παραστεί ανάγκη ( βλ. στρατιωτικές ρωσικές ασκήσεις το 2012)  Επιπλέον η αποστολή του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο αλλά και οι δηλώσεις υψηλών αξιωματούχων της Μόσχας στήριξης της Δαμασκού και της Τεχεράνης κάνουν σαφές προς τη Δύση και συγκεκριμένα προς τις μιαρές λέσχες και σκοτεινές φατρίες πως κάθε άλλο παρά εύκολο είναι το εγχείρημά τους... Επ’ ουδενί δεν θέλει η Ρωσία να αποτελέσει το επόμενο μεγάλο θήραμα,  μετά απ’ αυτό των ΗΠΑ,  των συγκεκριμένων ανωτέρω μυστικών φατριών... Η τεχνητή ακόμη οικονομική κρίση στον ευρωπαϊκό νότο από τις απόλυτα ελεγχόμενες από τις μυστικές αυτές φατρίες του Ροκφέλερ, Ρότσιλντ, Σόρου, Μόργκαν, Κίσσιγκερ, αγορές του παρέχει ένα μοναδικό ανέλπιστο διπλωματικό χαρτί, το οποίο ήδη χρησιμοποιεί (βλ. δανειοδότηση Κύπρου) για να προωθήσει αυτή την επιθετική πολιτική. Τώρα φυσικά η Μόσχα κατανοεί πως οι επόμενες εβδομάδες θα είναι οι πλέον καθοριστικές γι’ αυτήν. Ξέρει καλά πως η ισχυροποίηση των δυνάμεων του Άσαντ και η μεταφορά του πολέμου από το κουρδικό ΡΡΚ μέσα στην Τουρκία, που απειλείται με εσωτερική πολιτική και στρατιωτική αποσταθεροποίηση, επιταχύνουν τις ενέργειες για επέμβαση της Δύσεως στη Συρία. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας πρωτίστως και η Γερμανία λόγω των επικείμενων εκλογών δευτερευόντως προλειάνουν το έδαφος για στρατιωτική επέμβαση. Κάτι τέτοιο που φημολογείται πως προγραμματίζεται να γίνει αμέσως μετά τις αμερικανικές εκλογές και την εγκατάσταση στο Λευκό Οίκο ενός εκ των δύο ελεγχόμενων μελών της λέσχης Μπίλντεμπεργκ (Ομπάμα ή Ρόμπνεϊ)! Η σταδιακή ενεργοποίηση εξάλλου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες του H.A.A.R.P. στον ευρωπαϊκό νότο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου προμηνύει ραγδαίες εξελίξεις τους αμέσους προσεχείς μήνες στην ευαίσθητη περιοχή μας!   Το προνόμιο του αιφνιδιασμού   Η όλη διαμορφωθείσα πολιτικο-οικονομική κατάσταση προσδίδει στον Ρώσο πρόεδρο τη μοναδική ευκαιρία του αιφνιδιασμού, την οποία εκτιμούμε πως δεν πρέπει με κανένα τρόπο να απωλέσει. Διαφορετικά για τον ίδιο και την χώρα του το παιχνίδι θα είναι παντελώς χαμένο. Και συγκεκριμένα μια εκτεταμένη αναγκαία πλέον και κατά την προσωπική μας άποψη επιβεβλημένη από τη Μόσχα σύρραξη με την Τουρκία, η οποία ηγείται σήμερα των λεγομένων αντικαθεστωτικών δυνάμεων κατά του Άσαντ και δεν παύει να αποτελεί το μέσο της Δύσης για την μεταφορά του πολέμου στον Καύκασο θα αποσυντονίσει τους πάντες και θα αποτελεί βαρύ και καίριο πλήγμα στους οίκους των ανομιών, που δεν έχουν μάθει να αιφνιδιάζονται, αφού πιστεύουν πως δύνανται ως «θεοί επί της γης» να κινούν με ακρίβεια τα νήματα με απώτερο στόχο να ιδρύσουν στον πλανήτη μια αντίστοιχη παγκόσμια πολιτική κυβέρνηση αντίστοιχη μ’ αυτή την οικονομική που ήδη έχουν εξασφαλίσει μέσα από τα πιόνια τους στις λεγόμενες αγορές! Στο χέρι του είναι να λειτουργήσει με ανάλογο τρόπο που λειτούργησε ο αυτοκράτορας και Μέγας Άγιος Κωνσταντίνος αλλάζοντας τα δεδομένα και χτυπώντας τη διεθνή διαφθορά και διαπλοκή, έννοιες που ταυτίζονται ολοκληρωτικά με τη δράση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και των δορυφόρων αυτής. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο μακαριστός άγιος γέροντας Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος είχε προφητεύσει πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια πως τα αναμενόμενα γεγονότα που θα αλλάξουν τον παγκόσμιο χάρτη θα ξεκινήσουν από τον πόλεμο στη Συρία. Το ίδιο είχε αναφέρει με διαφορετικό τρόπο και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, κάνοντας λόγο για τα λιγότερα δυνατά για την Ελλάδα δεινά όταν ο πόλεμος ξεκινήσει από κάτω...         Το «διπλωματικό χαρτί» της Ορθοδοξίας έναντι της παγκοσμιοποιήσεως     Ο σοφός λαός λέγει πως αυτό που φοβάσαι τελικά το παθαίνεις! Ο φόβος λοιπόν των σατανικών λεσχών για τη δυναμική της Ορθόδοξης Εκκλησίας να λειτουργεί με μοναδικό τρόπο στην αδελφοσύνη και στην προσέγγιση των λαών της Βαλκανικής και της ευρύτερης Ανατολικής Ευρώπης καταστρέφοντας τα σχέδια τους για Παγκόσμια κυβέρνηση αναμένεται να γίνει πραγματικότητα. Και αυτό γιατί πολλοί πλέον είναι αυτοί -μεταξύ αυτών και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν- πως η Ορθοδοξία μπορεί να αποτελέσει το συνεκτικό κρίκο που θα αναστείλει για αιώνες τα μοχθηρά σχέδια της παγκοσμιοποίησης. Μάλιστα όταν απ’ αυτήν απομονωθούν τα στοιχεία αυτά που επιχειρούν να της επιβάλουν πρότυπα αντίστοιχα μ’ αυτά του Βατικανού και ταυτόχρονα ενισχυθεί η κατήχηση στο λειτουργικό πλαίσιο που καθορίζεται από τις αναλλοίωτες αλήθειες της Ορθόδοξης πίστεως τότε θα έχουμε φθάσει ένα βήμα πριν τη νέα παγκόσμια αναλαμπή της Ορθοδοξίας, γεγονός που θα επαληθεύσει την ανάλογη προφητεία του αγίου αγιορείτη γέροντα Παϊσίου. Και αρνητικά στοιχεία αποτελούν λ.χ. η ξένη προς την Ορθοδοξία ιδέα περί αναβίωσης της Μεγάλης Ρωσίας, περί τρίτης Ρώμης, περί αλλαγής του Status quo στο Άγιο Όρος, οι διοικητικές πρωτοκαθεδρίες κ.ο.κ. Τη δυναμική αυτή της Ορθόδοξης πίστης διαπίστωσε ποικιλοτρόπως η Δύση με τελευταία επεισόδια θα λέγαμε το ρόλο της παρουσίας της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας μας στη Ρωσία λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές που στοίχισε την άδικη προφυλάκιση του αρχιμανδρίτη γέροντα ηγουμένου της Μονής Μεγίστης Βατοπεδίου Εφραίμ... Ως αναχώματα στη δυναμική αυτή της Ορθοδοξίας δύνανται να εκληφθούν η επεκτατική πολιτική του Φαναρίου και ο προσανατολισμός του σε ένα νοσηρό οικουμενισμό που στην ουσία αποτελεί το θρησκευτικό χαλί του διεθνισμού των σατανικών λεσχών και μιαρών επιτροπών. Δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι οι ομιλίες του νυν Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου σε διεθνή φόρουμ ομοιάζουν κατά πολύ με τις θέσεις, σκέψεις και προσανατολισμούς των μελών της Τριμερούς Επιτροπής περί επιβολής του διεθνισμού... Οι ομοιότητες είναι τέτοιες που κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να αποτελεί και μέλος της! Η προσέγγιση λ.χ. του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την αιρετική αντιχριστιανική κατ’ ουσία θρησκευτική κοινότητα των Λατίνων διχάζει και διασπά στην παρούσα φάση το χριστεπώνυμο πλήρωμα, κάτι που λειτουργεί ενισχυτικά στα σχέδια των γνωστών σιωνιστικών οικογενειών. Βέβαια οι αναγκαίοι διπλωματικοί ελιγμοί της Κωνσταντινούπολης δικαιολογούνται κυρίως στο ότι βρίσκεται σε εχθρικά διακείμενο έδαφος. Ως εκ τούτου απαραίτητες κρίνονται και οι ανάλογες πολιτικές και θρησκευτικές ισορροπίες! Αυτό φυσικά δεν έχει να κάνει με τις εγωπάθειες και την προσήλωση σε εφήμερες παράλογες δόξες του ή των πρωταγωνιστών της πολιτικής τούτης... και την απομάκρυνση από το δρόμο της θυσίας και της αγιότητας που αποτελεί τη μοναδική πύλη που οδηγεί στην στεφάνωση από τον Ιησού Χριστό.       Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

Εαν ο άνθρωπος δεν ξέρει την διδασκαλία της Εκκλησίας είναι σαν ένας τυφλός(Γέροντας Πετρώνιος)

 Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει την διδασκαλία της εκκλησίας,η άγνοια δεν επιτρέπεται,είναι μεγάλη αμαρτία.Ο άνθρωπος δεν ξέρει ποιο είναι το 

καλό και το κακό,να φύγει από το κακό και να κάνει το καλό.Ο Σωτήρας 

Χριστός μας άφησε την διδασκαλία Του,την βρίσκουμε γραμμένη στην 

Καινή Διαθήκη.Οι Άγιοι Πατέρες έγραψαν ένα πλήθος βιβλίων μέσα 

από τα οποία μας δείχνουν τον δρόμο τον καλό,αλλά και τι είναι κακό.

Ο καλός χριστιανός πρέπει να τα ξέρει.
Έτσι όπως ο καλός επαγγελματίας εαν γνωρίζει τα βασικά στοιχεία της 

δουλειάς του μπορεί να τελειοποιηθεί,έτσι και ο χριστιανός πρέπει 

να ξέρει την χριστιανική διδασκαλία για να μάθει έτσι ν'αποφεύγει

 το κακό.Αφού ο Θεός φροντίζει για τα άλογα πλάσματά Του,τόσο πιο

 πολύ θα φροντίσει αυτόν που έφτιαξε κατ'εικόναν Του.

Γι αυτό«ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν 

δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν»

(Ματθ.6,33).Ποιός πιστεύει πια αυτά τα λόγια.όλοι πιστεύουν στο χρήμα.
 Υπάρχουν πολλά συμβάντα από την ζωή των Αγίων στα οποία

βλέπουμε ότι εναπέθεταν όλη τους την ελπίδα στον Θεό και

Εκείνος με θαυμαστό τρόπο δεν τους άφηνε χωρίς τροφή

 και χωρίς τα απαραίτητα.
Οι χριστιανοί δεν πρέπει να αδιαφορούν για την νηστεία,

για την εξομολόγηση,για την αποφυγή της αμαρτίας.

Οί άνθρωποι βρίσκουν χίλιες δικαιολογίες για να μην τα

 εφαρμόσουν,αλλά περιμένουν να πάνε στο σπίτι τους 

όλα καλά. Δεν κάνεις ότι λέει ο Θεός αλλά απαιτείς να

ευλογήσει το σπίτι σου και να πάνε όλα καλά.
Εαν θέλεις να έχεις την ευλογία του Θεού τότε εφάρμοσε

 τις εντολές Του.Ο άνθρωπος όμως απομακρύνθηκε από

 τον Θεό ,δεν πιστεύει στις υποσχέσεις Του,αλλά μετά 

Τον θεωρεί άδικο τον Θεό και θυμώνει μαζί Του έπειδή

 κάτι έπαθε το παιδί του ή κάποιος αρρώστησε αλλά

 ποτέ δεν σκέφτεται ότι μπορεί να φταιει η απιστία

 και η αδιαφορία του.
 Ένας χριστιανός λοιπόν πρέπει να ξέρει πώς γεννιούνται 

οι αμαρτίες,και πώς ''δουλεύει''ο διάβολος,έτσι ώστε όταν

 διάβολος τον πειράζει να το καταλαβαίνει.Εαν ο άνθρωπος

 δεν ξέρει την διδασκαλία της Εκκλησίας είναι σαν ένας τυφλός.

Τότε ο διάβολος τον κάνει ότι θέλει χωρίς να καταλαβαίνει 

ότι αυτό που κάνει είναι κακό.

Περιοδικό ''ROST''αρ.101/Σεπτέμβριος 20/

Απόδοση στα ελληνικά proskynitis.blogspot

πηγή

Για ποιον λόγο πληρώνουμε σήμερα...

Δύο αποσπάσματα αναρτούμε από ομιλίες του μακαριστού Αρχιμ. Αθανασίου Μυτιληναίου (1927-2006). Αν και εκφωνήθηκαν πριν από αρκετά χρόνια, αξίζουν της προσοχής μας. Σύντομα και αποκαλυπτικά….

 

 «Μόνο η μετάνοια καταργεί ή μεταθέτει το σχέδιο του Θεού. Αν προσέχαμε όλα αυτά τα σημάδια που μάς δίνονται, θα ήμαστε και προσεκτικότεροι στη ζωή μιας. Εγώ δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι, τρέμω, ότι ο λαός μας θα πληρώσει, γιατί αποδώσαμε, με την αρχαία έννοια της λέξεως, την ύβριν στον Ιησού Χριστό. Ναι, θα πληρώσουμε και πολύ ακριβά. Δεν ξέρομε πότε. Σας είπα, η κιβωτός 120 χρόνια κατασκευαζόταν, γιατί περίμενε ο Θεός την επιστροφή των ανθρώπων, Δεν ξέρω, ο Θεός πάντως να μάς ελεήσει, όσο εγκαίρως, να μετανοήσουμε και να επιστρέψομε στην καθαρά πίστη, στον Ιησού Χριστό».

(Πράξεις, ομιλία 170η)

«Σήμερα πόσοι άνθρωποι πέρασαν και τι μου είπαν, αγαπητοί μου, έχω τρομάξει με αυτά που άκουσα, έχω τρομάξει! Με καταλαβαίνετε, έχω τρομάξει. Και λέγω: Θεέ μου, πού πάμε; Πού βρισκόμαστε; Εν πάση ανέσει πλέον οι Νεοέλληνες κινούνται προς καταπάτηση κάθε ντροπής και κάθε ορίου ήθους. Δεν υπάρχει πλέον ντροπή, δεν υπάρχει, είναι φοβερό, κι όμως η εντολή του Θεού είναι σαφής: «Ου μετακινήσεις όρια, α [τα όποια] έστησαν οι πατέρες σου». Όμως, επειδή ακριβώς έχουμε μετακινήσει αυτά τα όρια, γι' αυτό το λόγο έχομε και θα έχομε φοβερές επιπτώσεις. Οι Εβραίοι ξέρετε τι πάθαιναν, όταν παρέβαιναν αυτά τα όρια; Τους μίκρυνε ο Θεός, άφηνε τους εχθρούς των, δεν προστάτευε το λαό, περνούσαν στη γη της επαγγελίας τους, τη γη Χαναάν, κυρίευαν εδάφη τους κι έτσι ο λαός του Ισραήλ από εδαφικής πλευράς μίκρυνε. Είναι τόσο εξοργιστικά και περίεργα αυτά που τελεσιουργούνται τα τελευταία χρονιά, ώστε θα επιτρέψει ο Θεός, χωρίς να είμεθα προφήτες, να μικρύνουμε, εδαφικά να μικρύνουμε. Θα μου πείτε, θα το ευχόμουνα; Άπαγε! Όταν μάλιστα σκέφτομαι, αγαπητοί μου, τα νησιά μας, τα ακραία νησιά μιας, τα προς ανατολάς, με πιάνει ίλιγγος!».

(Δευτερονόμιο, ομιλία 32η)

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
Συλλογή αναφορών του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
για την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα
Επιμέλεια Παντελής Γκίνης

πηγή

μεταφορά απο

Ο ναυαγός και το πρόσφορο

Γράφει ο Μέγας Γρηγόριος στους Διάλογους του, ότι στην θάλασσα τσακίσθηκε ένα καράβι, το οποίο είδαν από μακριά οι άνθρωποι της πόλεως, από την οποία ήταν οι ναύτες. Νομίζοντας δε, ότι επνίγησαν όλοι, ελειτούργησε ένας ιερέας για έναν αδελφό του, πού ήταν μέσα εις το καράβι καί τον εμνημόνευσε ως αποθαμμένον...

Την επομένη είδε τον αδελφό του καί ήλθε ζωντανός στο σπίτι του. Όταν τον ερώτησε, πώς εγλύτωσε από τον κίνδυνο, αποκρίθηκε: «Καθώς τσακίσθηκε το πλοίο άρπαξα ένα σανίδι καί έπλεα με εκείνο όσο μπορούσα. Έπειτα από ώρα πολλή ατόνησα καί δεν μπορούσα πλέον να κολυμπώ. Τότε βλέπω έναν θαυμάσιο νέο καί μου δίνει ένα ψωμί ωραιότατο καί μου λέγει να το φάω. Μόλις το έφαγα, επήρα τόση δύναμη καί δεν αισθανόμουν πλέον τον κόπο καθόλου, έως ότου —με την θεία βοήθεια— έφθασα εις τη στεριά».

πηγή

Σχιζοφρένεια ή πίστη στον Ι. Χριστό “δι’ αγάπης ενεργουμένη”;

“Η θεϊκή γέννησή μας είναι να υπάρχουμε με τρόπο θεϊκό” (άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης)  

Το έναυσμα να γράψω αυτό το άρθρο μου έδωσε η είδηση ότι ένα νεαρό ζευγάρι Άγγλων προτίθεται να έρθει στην Ελλάδα όπου θα μείνει έπί ένα χρόνο, με σκοπό να διδαχθεί τον τρόπο να επιβιώσει στην κρίση που απειλεί το δυτικό κόσμο. Για να βγούν αληθινά τα λόγια του Γάλλου φιλοσόφου Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος είπε ότι οι λαοί της Δύσης θα μάθουν πάλι από  τους Έλληνες τον τρόπο να ζουν! Ο διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ γύρισε μια ταινία για να αποδείξει πως ο κόσμος ανήκει σ΄ αυτούς που έγραψαν την ιστορία του, δηλαδή στους Έλληνες!

Όταν εμείς στην Ελλάδα δεν ξέραμε τί είναι άγχος, ερχόταν  στην Ελλάδα ένας αλλοτριωμένος κόσμος για να θεραπευτεί. Κατόπιν ερχόταν ένας πεινασμένος κόσμος για να χορτάσει  φιλοξενία και ψωμί. Τριάντα ή και πενήντα χρόνια αργότερα μεταδόθηκε στους Έλληνες, στην αρχή στις γυναίκες το εσώτατο υπαρξιακό άγχος, η αλλοτρίωση, ως ασθένεια της αφθονίας των υλικών αγαθών, η αισθητοφαγία, όπως ονομάζεται στην Εκκλησιαστική γλώσσα. Πρόκειται για ένα είδος σχιζοφρένειας καθώς ο άρρωστος δεν μπορεί να ξεχωρίσει το απατηλό από το πραγματικό και τον εαυτό του από το περιβάλλον.

Οι Έλληνες έγιναν “αισθητοφάγοι” σαν τους αρχαίους προγόνους των, τους συντρόφους του Ομηρικού Οδυσσέα, που είχαν γίνει “λωτοφάγοι”, και δεν μπορούσαν να διακρίνουν το πολυτιμότερο από το ευτελέστερο.

Η ασθένεια της αλλοτρίωσης είναι ακριβώς αυτό. Ο ασθενής δεν διακρίνει το πραγματικό από το απατηλό, ταυτίζεται με το απατηλό και ξεχνάει την πατρίδα του, για την οποία έδινε ακόμα και τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του, ξεχνάει την πίστη του και ταυτίζει τον εαυτό του με το περιβάλλον του. Η αλλοτρίωση είναι ειδωλολατρία. Ο ειδωλολάτρης δεν λατρεύει το Θεό, αλλά τον εαυτό του, τον οποίο ταυτίζει με τον κόσμο των αισθητών πραγμάτων.

Η Δύση διαλύθηκε από θεολογική αίρεση, διότι συγχέει την πραγματικότητα με τη γνώση για την πραγματικότητα. Η αρρώστια αυτή μεταδόθηκε στους νέους μας με την αρρωστημένη λογοτεχνία, την οποία αδαείς και ημιμαθείς, όσο και πληρωμένοι δημοσιογράφοι την πρόβαλαν. Η αρρωστημένη λογοτεχνία διδάσκει στους νέους, πως αυτό που σκέφτεται ή φαντάζεται κανείς είναι η πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται να σηκωθείς από το κάθισμά σου στην τηλεόραση ή στην καφετέρια.

Οι νέοι δέχθηκαν μηνύματα παθητικής αποδοχής της πραγματικότητας: Να μην κυνηγάς ούτε την ειρήνη. Να την αφήνεις να σε κυνηγάει εκείνη. Ο κόσμος τραβάει το δρόμο του και το χορτάρι φυτρώνει μοναχό του. Η ανδρεία εξέλιπε, για να μην υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα.

Όταν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ζήτησαν από τους Αθηναίους να τους στείλουν έναν στρατηγό, οι Αθηναίοι αντί στρατηγό, έστειλαν έναν ποιητή. Είναι ο Αλκμάν, αν δεν κάνω λάθος, ο οποίος συνέθετε για τους Σπαρτιάτες τους εγερτήριους παιάνες του!

Πολλοί περιμένουν να βρεθούν άξιοι ηγέτες οι οποίοι να επικαλεστούν την νομιμότητα και να βάλουν στη θέση τους τους διεθνείς τοκογλύφους. Η πτωχευτική νομοθεσία με κανένα τρόπο δεν θέτει υπό διακινδύνευση τη ζωή και την ποιότητα της ζωής του πτωχού. Δεν είναι μόνο ανήθικο αυτό που κάνουν οι τοκογλύφοι εις βάρος της Ελλάδος, είναι και παράνομο αλλά δεν υπάρχουν άξιοι ηγέτες να τους σταματήσουν. Όχι μόνο δεν τους εμποδίζουν, αλλά τους βοηθούν από πάνω για να τελειώσουν το καταστροφικό τους έργο είς βάρος της Ελλάδος! Θα λογοδοτήσουν στη Θεία Δικαιοσύνη τόσον οι ίδιοι, όσο και οι συνεργάτες τους στην Ελλάδα!

Οι Έλληνες έχουν την Ορθόδοξη Παράδοση. Η Εκκλησία έχει την μοναδική αποστολή, να αγιάζει τον κόσμο και μπορεί να θεραπεύσει τον κόσμο από την αλλοτρίωση. Η επιλογή είναι δική μας, αν θα διαλέξουμε τη μαλθακότητα και την σχιζοφρένεια ή την πίστη στον Ιησού Χριστό,  η οποία ενεργείται με την αγάπη!

Πηγή

πηγή

Μοναχός Μωυσής, Φως εις το σκότος του Βατικανού

πηγή

ΦΩΣ ΕΙΣ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Ὑπό τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Μωυσέως

AΣΧΕΤΩΣ ἐάν ὁρισμένοι ἐκκλησιαστικοί ταγοί δέν παραδέχονται ὅτι ὁ παπισμός ἀποτελεῖ αἵρεση, ὑπάρχουν ἄλλοι πού τεκμηριωμένα τονίζουν τό ἀντίθετο. Ἡ λεγόμενη «ἁγία ἕδρα», τό γνωστό Βατικανό, ἔρχεται σέ ὀξεῖα ἀντίθεση μέ τόν εὐαγγελικό χριστιανισμό. Ὁ Χριστός δίδαξε τήν ἀγάπη, την ταπείνωση, τήν ἄσκηση, τήν ἐγκράτεια, τή λιτότητα, τήν ἁπλότητα, τήν ἀδοξία καί ἀφάνεια. Τό πλούσιο κι ἐπηρμένο Βατικανό ἀποτελεῖ σίγουρα ἕνα θεοκρατικό κράτος.

Τό καθεστώς του εἶναι δικτατορικό, καθαρά ἀπολυταρχικό καί μοναρχικό. Ἀποτελεῖ κράτος, μέ κυβέρνηση, ὁπλισμένη ἀστυνομία, μυστικές ὑπηρεσίες καί λοιπά. Ἔχει οἰκονομική ἰσχύ, διασυνδέσεις, διπλωματίες καί ὑψηλές γνωριμίες, ἐπηρεάζει τίς ἐξελίξεις ξένων χωρῶν. Μάλιστα ἔχει τράπεζα οἰκονομική, την ὁποία δέν ντρέπεται νά ὀνομάζει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Ἡ πρόσφατη ἔκδοση βιβλίου στήν Ἰταλία ὑπό τόν τίτλο «Ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότης. Τά ἀπόρρητα ἔγγραφα τοῦ Βενεδίκτου τοῦ 16ου» ἔφερε στό φῶς πολλά σκοτεινά σημεῖα, ραδιουργίες, ἐμπλοκές καί σκάνδαλα τῶν ἄφωτων ὑπογείων τοῦ Βατικανοῦ. Ἡ δημοσίευση ὅλων αὐτῶν, ἀπόρρητων καί προσωπικῶν σημειώσεων κι ἐπιστολῶν τοῦ ποντίφηκα φανέρωσε, γιά μία ἀκόμη φορά, τή μεγάλη κρίση καί παρακμή, πού περνᾶ ἡ αὐλή τῆς βατικάνειας αἰχμαλωσίας. Ὅπως ὀρθά σημειώνει ὁ καλός δημοσιογράφος κ. Γ. Παπαθανασόπουλος «ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν ἀρχόντων τοῦ Βατικανοῦ ἔχει καταστήσει τή βαθιά κρίση ἀνεξέλεγκτη, ἀφοῦ ὁ 86χρονος Πάπας Βενέδικτος 16ος δέν μπορεῖ νά τήν ἀντιμετωπίσει. Πίσω ἀπό τά ὑψηλά τείχη τοῦ Βατικανοῦ ἐξελίσσεται ἕνα δράμα, μέ ἀπροσδιόριστο ἀκόμη τό τέλος καί τίς συνέπειές του». Ἐμφανίζεται ἡ τραγικότητα τοῦ κενοῦ, τῆς ὑποκρισίας, τῆς μέθης τῆς ἐξουσίας, τῶν ἀντεγκλήσεων καί τῶν διαπλοκῶν. Ὁ ὑφιστάμενος κλῆρος ἀγωνιᾶ καί ἀγωνίζεται νά καλύψει ὅλα αὐτά, ὅσο μπορεῖ, ἀπό τούς πιστούς πού διερωτῶνται καί ἀποροῦν. Δεν ὑπάρχει καμία διαφάνεια, ἀξιοκρατία καί προτίμηση τῆς ὑψηλῆς πνευματικότητος. Τό μόνο καί κύριο πού πολύ ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ με κάθε θυσία διατήρηση τῆς ἐξουσίας καί μάλιστα τῶν ἀνθηρῶν οἰκονομικῶν του. Τό κράτος τοῦ Βατικανοῦ μή νομίσετε ὅτι εἶναι ὑποδειγματικό καί ἀκέραιο. Ἔχει ὅση νομίζει ὅτι πρέπει ἀνάπτυξη. Ἔχει ἄφθονη γραφειοκρατία. Στά γραφεῖα ἐπικρατοῦν συνωμοσίες, ἐγωϊσμοί, φιλοδοξίες, φιλαρχίες καί ἀνταγωνισμοί. Ἡ θολή καί καθαρά ἀντιπνευματική αὐτή ἀτμόσφαιρα δημιουργεῖ ἀνεξέλεγκτα διαρροές σοβαρῶν μυστικῶν κι ἐπιστολῶν, πού ἐκθέτουν ὅσους τις ὑπογράφουν. Ἕνα ἀπό τά θεωρούμενα πιό ἔμπιστα πρόσωπα τοῦ Πάπα ἔδωσε στή δημοσιότητα ἀπόρρητα στοιχεῖα, πού ἐκθέτουν ἀνεπανόρθωτα τόν ἴδιο τόν Πάπα καί τόν στενό κύκλο του. Τό θαυμαστό ἀπό πολλούς Βατικανό νοσεῖ θανάσιμα ἀπό τήν ἐπιδημία τῆς ἐκκοσμικεύσεως. Ἀπουσιάζει ὁ σεβασμός, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀλήθεια. Ἕνας λίαν κουραστικός καί ἀπάνθρωπος συγκεντρωτισμός ἀπό πολλῶν ἐτῶν ἐπικρατεῖ. Τά πάντα ἐλέγχονται ἀπό τήν ἰσχυρή ὁμάδα τοῦ ἀνεξέλεγκτου μονάρχη τοῦ φοβεροῦ Βατικανοῦ. Ἔχει σίγουρα καί ἰσχυρά, τρομακτικά κλονισθεῖ τό φανταστικό κῦρος καί ἡ φαινομενική αὐθεντία τῶν παπικῶν ἀρχόντων. Παρά τά διάφορα δυνατά ἀπό παντοῦ σήματα καί μηνύματα δέν φαίνεται νά προβληματίζονται σοβαρά. Γνωρίζουν νά καλύπτουν, νά δικαιολογοῦν, ν᾽ ἀποσιωποῦν και ἀντεκδικοῦνται καίρια. Δυστυχῶς δέν ὑπάρχει οὔτε τάση ἤ ὑποψία αὐστηρῆς αὐτοκριτικῆς, αὐτοελέγχου, αὐτομεμψίας καί μετανοίας εἰλικρινοῦς. Ἡ συγγνώμη εἶναι μόνο γιά τούς ἄλλους. Ἄν κάποτε κάτι τέτοιο εἰπωθεῖ, θά λεχθεῖ μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε νά μή τσαλακωθεῖ διόλου ἡ μεγάλη παπική ἔπαρση. Οἱ ἴδιοι οἱ Καθολικοί προσπάθησαν μέ διάφορος τρόπους νά μειώσουν τίς ἐντυπώσεις ἀπό τήν ἔκδοση τοῦ παραπάνω βιβλίου, πού τούς ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα. Ἄλλοτε σιωπώντας, ἀλλά ἐνοχλημένοι ἀπαξιοῦσαν καί ἄλλοτε δίδασκαν ἀπόλυτη ὑπακοή, δίχως καμία σκέψη ριζικῆς διορθώσεως. Τό ἔργο ἔχει ξαναπαιχθεῖ, καί τό γνωρίζουν καλά. Δέν τούς πολυνοιάζει ὁ σκανδαλισμός, ἀλλά ἡ πρωτοκαθεδρία και ἡ εὐμάρεια. Προσπαθοῦν ἐναγώνια νά καλύψουν τά φοβερά ἠθικά σκάνδαλα ἐμπαθῶν κληρικῶν τους. Λησμόνησε ὁ Πάπας ὅτι εἶναι ἐπίσκοπος καί θεωρεῖ τόν ἑαυτόν του κυβερνήτη τοῦ σύμπαντος. Διατηρεῖ ἀκέραιο καί ἄψογο τό κράτος τοῦ Βατικανοῦ, ἀντί νά τό καταργήσει καί νά ἐπιστρέψει στήν προσχισματική ἑνότητα καί ὡραιότητα.

Ἄν στοιχεῖα ἀπό τά παραπάνω ἔχουν περάσει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τότε ἔχουμε δυτικοποίηση τῆς Ἀνατολῆς. Θά πρέπει να εἴμεθα ἰδιαίτερα εἰλικρινεῖς, σοβαροί καί τίμιοι. Νά μή παραβλέπουμε τήν ἀλήθεια καί τή ζωντανή παράδοση. Ἡ βατικάνεια κρίση θά πρέπει ὑγιῶς νά προβληματίσει καί τούς δικούς μας ἐκκλησιαστικούς ταγούς, μεγάλους καί μικρούς. Φαινόμενα συγκεντρωτισμοῦ, ἀπολυταρχισμοῦ, ἐξουσιαστικότητος, ἀλαζονείας, φιλοχρηματίας καί φιλοδοξίας θά πρέπει ὁπωσδήποτε νά ἐλεχθοῦν προσεκτικά. Εἶναι ἀνεπίτρεπτη στήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή κάθε μορφή παποκρατίας. Οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι καί ἀπαιτητικοί. Τουλάχιστον νά μή δίνονται ἀφορμές κακοδιαχειρίσεως καί ἀναλήθειας. Δέν μποροῦν οἱ ἄρχοντες ν᾽ ἀπαιτοῦν ἀπό τούς ἀρχόμενους κάτι πού δέν ἔχουν οἱ ἴδιοι. Ὕφος καρδιναλίου ἔχουν δυστυχῶς καί ὁρισμένοι ἀρχιερεῖς μας καί ἱερεῖς μας. Μπορεῖ νά εἶναι λίγοι, ὅμως ὑπάρχουν, πού δέν θά ἔπρεπε διόλου. Ὁ κληρικός δέν εἶναι κοσμικός ἀξιωματοῦχος, ἀλλά μαρτυρία Χριστοῦ Σταυροαναστηθέντος, ταπεινός διακονητής τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης. Τά πάθη, τά λάθη, τά παθήματα καί ἁμαρτήματα τοῦ αἱρετικοῦ Βατικανοῦ μή μᾶς χαροποιοῦν τόσο, ἀλλά ἄς γίνουν σημαντικές εὐκαιρίες ἀλλαγῆς δικῶν μας ἀστοχιῶν, ὑπερβολῶν καί φανατισμῶν. Θα πρέπει ὅλοι οἱ ρασοφόροι νά ἐξέλθουν στίς εἰσόδους τῶν ναῶν μέ καθαρό μέτωπο, νοῦ καί καρδιά, ὄχι μόνο γιά νά προσφέρουν ἕνα πιάτο φαΐ, ἀλλά καί λόγο ἀληθείας, παραμυθίας κι ἐλπίδος. Ἡ αἵρεση τοῦ παπισμοῦ ἔγινε κοσμοκρατορία, θέλησε νά κατεβάσει μόνιμα τον οὐρανό στή γῆ, ἀγάπησε τήν ὕλη, τό χρῆμα, τή δόξα, παραποίησε το Εὐαγγέλιο, παραμόρφωσε τό ὀρθόδοξο ἦθος, ἔδωσε συγχωροχάρτια, ἔκανε σταυροφορίες, λήστεψε τό Βυζάντιο, μίλησε γιά δυαρχία στη θεότητα, αὐθαίρετα ἄλλαξε τή ζωηφόρο παράδοση μέ τόν ὀρθολογισμό καί τόν σχολαστικισμό, τήν ἄρνηση τοῦ ἡσυχασμοῦ…

Ορθόδοξος Τύπος, 7/9/2012

Το Γενέθλιον της Θεοτόκου [8 Σεπτεμβρίου]

Το Γενέθλιον της Θεοτόκου [8 Σεπτεμβρίου]

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου του 32ου Δ. Σχ.

ΓΕΝΙΚΑ: Η Παναγία έχει κεντρική θέση στην θεία Λατρεία. Το εκκλησιαστικό έτος πλαισιώνεται με θεομητορικές εορτές. Αρχίζει με το «Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου», ενώ τελειώνει με την «Κατάθεσιν της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου».

Σήμερα εορτάζουμε την γέννηση της αειπαρθένου και Θεοτόκου Μαρίας, του άνθους «εκ της ρίζης Ιεσσαί». Εορτάζουμε «παγκοσμίου ευφροσύνης γενέθλιον και την είσοδο όλων των εορτών και το προοίμιο του μυστηρίου του Χριστού» (Άγιος Ανδρέας Κρήτης). Είναι η κορύφωση, η ολοκλήρωση της παλαιοδιαθηκικής παιδαγωγικής προετοιμασίας της ανθρωπότητος για την υποδοχή του σαρκωθέντος Σωτήρος Υιού και Λόγου του Θεού. Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Στην Παλαιά Διαθήκη αποτελούσε το κήρυγμα των προφητών, την προσδοκία των δικαίων ενώ στην Καινή Διαθήκη γίνεται ο γλυκασμός των αγγέλων, η δόξα των αποστόλων, το θάρρος των μαρτύρων, το εντρύφημα των οσίων, το καύχημα του ανθρωπίνου γένους. Η Παναγία μας είναι «ο καρπός των κτισμάτων» κατά τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδή το σημείο εκείνο στο οποίο κατατείνει ολόκληρη η κτίση. Κατά την σημερινή ημέρα ευεργετείται όλη η κτίση από την γέννηση της πανάμωμης Παναγίας μας. Η Θεοτόκος δεν ήταν απλά η καλύτερη γυναίκα στην γη, αλλά ήταν Αυτή η μοναδική που θα μπορούσε να κατεβάσει τον ουρανό στην γη, να κάνει τον Θεό άνθρωπο. Ο «αχώρητος παντί» θα χωρέσει στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου, ώστε η Παναγία μητέρα του να καταστεί η «χώρα του Αχωρήτου». Σήμερα λύνεται η στειρότητα της Αννας και γεννάται «το κειμήλιον της Οικουμένης», κατά την έκφραση του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Παρόμοιο θαύμα έκανε ο Θεός πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη στην Σάρρα την σύζυγο του πατριάρχου Αβραάμ, στην Ρεβέκκα την σύζυγο του Ισαάκ, στην Αννα την μητέρα του προφήτου Σαμουήλ, στην Ελισάβετ την μητέρα του προφήτου Προδρόμου. Μπορεί τα τέκνα των παραπάνω μητέρων, των οποίων η μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, να ήταν ενάρετα και άγια, αλλά μόνον η Μαρία -το τέκνο της Αννας και του Ιωακείμ- ήταν «η κεχαριτωμένη» και κατέστη -το ακατάληπτο για τους ανθρώπους και τους αγγέλους- η μητέρα του Θεού.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Πληροφορίες για τη Γέννηση της Θεοτόκου έχουμε μόνον από το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου, ένα απόκρυφο ιερό κείμενο, εκτός του κανόνος των βιβλίων της Αγίας Γραφής. Αυτές οι πληροφορίες πέρασαν στον εκκλησιαστικό κύκλο και έγιναν αποδεκτές από το πλήρωμα των πιστών διά της θείας λατρείας.

Σύμφωνα με τη διήγηση αυτή ο ευσεβής και πλούσιος Ιωακείμ και η σύζυγός του, Άννα, θλίβονταν καθότι, λόγω της στειρότητας της Άννας, δεν είχαν αποκτήσει κάποιο τέκνο. Όταν μάλιστα απαγορεύτηκε στον Ιωακείμ να προσφέρει πρώτος θυσίες σε κάποια εορτή, αναχώρησε για την έρημο, όπου για σαράντα μέρες νήστευε και προσεύχονταν στο Θεό ζητώντας να αποκτήσει ένα τέκνο. Η Άννα παρέμεινε στο σπίτι της και παρά τις ταπεινώσεις που δεχόταν ακόμη και από την υπηρέτριά της για τη στειρότητά της,, προσευχόταν συνεχώς στον Κύριο να εισακουστεί το αίτημα για απόκτηση ενός παιδιού. Μερικές ημέρες αργότερα εμφανίστηκε μπροστά στην Άννα, άγγελος Κυρίου, που της υποσχέθηκε ότι σύντομα θα πραγματοποιηθεί η επιθυμία της. Κι εκείνη, περιχαρής, υποσχέθηκε ότι το αναμενόμενο τέκνο θα το αφιέρωνε στο Θεό. Ένας άλλος άγγελος, στο μεταξύ, είχε εμφανισθεί στο Ιωακείμ στην έρημο υποσχόμενος τα ίδια. Τότε ο Ιωακείμ περιχαρής επέστρεψε στο σπίτι του. Πραγματικά εννέα μήνες αργότερα η Άννα έφερε στη ζωή μία κόρη, την οποία ονόμασε Μαριάμ και την ανέθρεψε με μεγάλη προσοχή, ενώ αργότερα την αφιέρωσε στο Θεό.

Η ΕΟΡΤΗ: Μετά την τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, αποφασίστηκε να εορτάζονται όλες οι Θεομητορικές εορτές σε διαφορετικό χρόνο. Αφορμή γι' αυτό ήταν το πλήθος των ιερών Ναών προς τιμήν της Θεοτόκου. Μέχρι τότε η Θεοτόκος ετιμάτο κατά την εορτή της Υπαπαντής. Έτσι από τα τέλη του ε΄αιώνα ορίστηκε ο εορτασμός του Γενεθλίου της Θεοτόκου κατά την 8η Σεπτεμβρίου. Το περιεχόμενο της εορτής αντλήθηκε από τη διήγηση του Πρωτευαγγελίου και περιελήφθη στους επίσημους Συναξαριστές. Στις Δυτικές εκκλησίες η εορτή επικράτησε κατά τον 11ο αιώνα.

ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ο Ιωάννης Δαμασκηνός διακρίνει πολλές προτυπώσεις της Θεοτόκου στην Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, η Θεοτόκος είναι η κιβωτός που διά της γέννησης του Κυρίου, σώζει τον κόσμο κατασιγάζοντας τα κύματα της αμαρτίας. Η Θεοτόκος είναι φλεγόμενη αλλά όχι καιόμενη άφθαρτη βάτος. Λέει ακόμη ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας: “Εσένα προεικόνισε η βάτος, Εσένα είχαν επιγράψει προφητικώς οι θεοχάρακτες πλάκες, Εσένα προζωγράφισε η κιβωτός του νόμου και Σένα είχαν φανερά προτυπώσει η στάμνα η χρυσή και η λυχνία και η τράπεζα και η ράβδος του Ααρών που 'χε βλαστήσει. Από Σένα προήλθε η φλόγα της θεότητος, το μέτρο και ο Λόγος του Πατρός, το γλυκύτατο και ουράνιο μάννα, το όνομα το απερίγραπτο και πάνω από όλα τα ονόματα, το φως το αιώνιο και απρόσιτο, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο καρπός που δεν γεωργήθηκε, αλλά βλάτησε από Σένα με σώμα ανθώπινο. Εσένα δεν προμηνούσε το καμίνι που έβγαζε φωτιά και ταυτόχρονα δρόσιζε αλλά και έκαιγε κι ήταν αντίτυπο της θείας φωτιάς που μέσα Σου κατοίκησε;

Παρά λίγο όμως θα ξεχνούσα τη σκάλα του Ιακώβ. Τι δηλαδή; Δεν είναι φανερό σε όλους ότι Εσένα προεικόνιζε κι ήταν προτύπωσή Σου; Όπως ο Ιακώβ είχε δει τις άκρες της σκάλας να ενώνουν τον ουρανό με τη γη και να ανεβοκατεβαίνουν σ' αυτήν__ Άγγελοι, έτσι κι εσύ ένωσες αυτά που ήσαν πριν χωρισμένα, αφού μπήκες στη μέση Θεού και ανθρώπων κι έγινες σκάλα, για να κατεβεί σε μάς ο Θεός, που πήρε το αδύναμο προζύμι μας και το ένωσε με τον εαυτό Του κι έκανε τον ανθρώπινο νου που βλέπει τον Θεό. Πού θα αποδώσουμε ακόμη τα κηρύγματα των Προφητών; Σ' Εσένα, αν θέλουμε να δείξουμε ότι είναι αληθινά! Γιατί, ποιο είναι το Δαβιτικό μαλλί του προβάτου που πάνω του έπεσε σαν βροχή ο Υιός του Θεού, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα; Δεν είσαι Συ ολοφάνερα; Ποια είναι επίσης η Παρθένος, που ο Ησαϊας προορατικώς προφήτευσε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν τον Θεό, που είναι μαζί μας; Και ποιο είναι το βουνό του Δανιήλ, από το οποίο κόπηκε πέτρα, αγκωνάρι, ο Χριστός, χωρίς να υποκύψει σε ανθρώπινο εργαλείο;Ας έρθει ο Ιεζεκιήλ ο θεϊκότατος κι ας δείξει πύλη που έχει κλειστεί και που πέρασε από μέσα της μόνο ο Κύριος και παραμένει κλειστή. Εσένα, λοιπόν, κηρύττουν οι Προφήτες. Εσένα διακονούν οι Άγγελοι και υπηρετούν οι Απόστολοι.”

Απολυτίκιο:

“Η γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν εμήνυσε πάση τη οικουμένῃ· εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστὸς ο Θεὸς ημών, και λύσας την κατάραν, έδωκε την ευλογίαν· και καταργήσας τον θάνατον, εδωρήσατο ημίν ζωὴν την αιώνιον.”

πηγή