Τα δαιμόνια της εποχής μας και η οικονομική κρίση Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

Στο  ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής η Εκκλησία μας προβάλλει το θαύμα της θεραπείας του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών.Συγκεκριμένα ο Ιησούς Χριστός συνάντησε έξω από την πόλη έναν άνδρα που από χρόνια κυριαρχείτο από τα δαιμόνια που συνήθιζε να γυρίζει γυμνός και να κοιμάται στο νεκροταφείον. Τα μέλη της οικογένειας του για να βρουν την ησυχία τους, όταν ήταν σπίτι, συνήθιζαν να τον δένουν χειροπόδαρα. ΄Ηταν ένας άνθρωπος επικίνδυνος. Ο Ιησούς Χριστός, ως φιλεύσπλαχνος Θεός, διατάσσει να απέλθουν από αυτόν τα δαιμόνια και τότε αυτός ελευθερώνεται, γίνεται ήρεμος, μειλίχιος, αποκτά την υγεία του. Τα δαιμόνια με την άδεια του Ιησού εισέρχονται σε μια αγέλη χοίρων που ορμούν και πνίγονται στη θάλασσα.

΄Υστερα από λίγο με τη γνωστοποίηση και τη διάδοση του απίστευτου θαυματουργικού γεγονότος, κόσμος πολύς από τη πόλη και τα γύρω χωριά έρχεται για να θαυμάσει το γεγονός.

Το κάθε θαύμα του Ιησού Χριστού, όπως κι ολόκληρη η διδασκαλία του, έχουν ως κύριο στόχο και σκοπό να αποκαλύψουν το μυστήριο του ερχομού της Βασιλείας του Θεού στο κόσμο. Μιάς Βασιλείας όπου δεν έχει θέση ο πόνος και η δυστυχία, οι θλίψεις και οι αρρώστιες, οι αγωνίες και η εγκληματικότητα, η ψευτιά και η υποκρισία, η φτώχεια και η μιζέρια κι όλα τα κοινωνικά δεινά της ανθρωπότητας, όπως είναι η καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η καταστροφή του Φυσικού Περιβάλλοντος και τα δεινά της Παγκόσμιας Οικονομικής κρίσης.

΄Ερχεται ο Ιησούς Χριστός με τα θαύματά Του και τη διδασκαλία Του να μας τονίσει, ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μια κοινωνία αγάπης του Θεού με τον άνθρωπο και μια σχέση συναδέλφωσης και συνύπαρξης όλων των ανθρώπων, πλούσιων και φτωχών, άσπρων και μαύρων, μικρών και μεγάλων, ανδρών και γυναικών, ασθενών και υγειών.

Γι’ αυτό και το κάθε θαύμα του Ιησού είναι ένας αγωγός από τον οποίον διοχετεύεται η χάρις και η αγάπη του Θεού προς όλους τους ανθρώπους.

Ο Θεός δεν συμπεριφέρεται όπως τους ανθρώπους που βοηθούν μόνον τους δικούς τους και μάλιστα αυτούς που δεν τους στενοχωρούν και τους πικραίνουν. Ο Θεός μας αγαπά και μας βοηθά όλους μας. Αυτά έκαναν κι οι Απόστολοι. Αυτό έκαναν κι όλοι οι άγιοί μας. Αυτό πρέπει να κάνουν κι οι κληρικοί μας κι όλοι οι Χριστιανοί, κι ιδιαίτερα αυτοί που μας ηγούνται.

Πέραν όμως από αυτή την επιτακτική προτροπή να μιμηθούμε στη ζωή μας την ευσπλαχνία του Ιησού Χριστού και τη ζωή των αγίων μας, στο κάθε θαύμα του Ιησού Χριστού κρύβονται τόσες αλήθειες και πραγματικότητες της ζωής που αξίζουν να τις διερευνούμε και να εμβαθύνουμε σ’ αυτές για το δικό μας καλό.

΄Ετσι το σημείο εκείνο που μας προκαλεί έκπληξη στη σημερινή ευαγγελική περικοπή δεν είναι τόσο η θεραπεία του δαιμονισμένου, όσο η συμπεριφορά των συμπολιτών του απέναντι στον Ιησού Χριστό. Θα περίμενε κανείς να τον πλησιάσουν γεμάτοι ευγνωμοσύνη, να τον ευχαριστήσουν, να τον κρατήσουν κοντά τους, να του φέρουν και τους άλλους αρρώστους τους, να αφήσουν μπροστά του τους πόνους και τις αμαρτίες τους και να νοιώσουν τη παρουσία Του ανάμεσά τους, ως ευλογία, ως πρόσκληση για να ακολουθήσουν το δρόμο της σωτηρίας. Αντίθετα δεν κάνουν τίποτα απ’ όλα αυτά. Κάνουν μάλιστα το χειρότερο. Ζητούν να απομακρυνθεί ο Ιησούς Χριστός από κοντά τους, του ζητούν να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται, του ζητούν να απομακρυνθεί από τα σύνορα της χώρας τους.

Γιατί άραγε αυτή η κακία εκ μέρους των Γαδαρηνών; ΄Ισως γιατί βλέπουν τον Ιησού ως εμπόδιον στα αμαρτωλά συμφέροντα τους που αποβλέπουν στο παράνομο κέρδος, δηλαδή στην εκμετάλλευση του άλλου με αθέμιτα μέσα. Μάλιστα πριν από λίγο ο Ιησούς Χριστός θεραπεύοντας τον δαιμονισμένο καταδίκασε μαζί και το παράνομο κέδρος, οδηγώντας στο γκρεμό το κοπάδι των χοίρων που τελικά πνίγηκαν στην θάλασσα. Είναι άλλωστε γνωστόν από τη Παλαιά Διαθήκη ότι με σαφήνεια ο Νόμος του Μωϋσέως, για να προστατεύσει τους συμπολίτες του από βλαβερές ασθένειες, απαγόρευε ρητά στους Εβραίους να τρώνε χοιρινό κρέας και να τρέφουν χοίρους.

Οι Γαδαρηνοί φαίνεται να φοβούνται τον Χριστόν. ΄Ετσι τον φοβούνται κι οι παράνομοι κι οι αμαρτωλοί.

΄Ομως ο φόβος τους δεν τους οδηγεί σε μετάνοια. Αντί να διορθωθούν, προτιμούν να διώξουν μακρυά Εκείνον που αφυπνίζει τη συνείδησή τους, τον Ιησού Χριστόν. Θέλουν ανενόχλητοι να βαδίζουν το δρόμο της ύλης και της αμαρτίας και του στενού ατομικού εγωιστικού συμφέροντος. ΄Εχουν φαίνεται συνηθίσει να οσφραίνονται τη δυσοσμία και τη βρώμα από τη λάσπη των χοίρων. Δεν ήταν άξιοι να επωφεληθούν από τη παρουσία του Ιησού Χριστού. ΄Ετσι του ζητούν να φύγει.

Μήπως η ίδια  ιστορία συμβαίνει και στη δική μας ζωή;

Ο Ιησούς Χριστός ζητά από εμάς αγάπη, τιμιότητα, ειλικρίνεια, ταπείνωση, υπομονή, ηρεμία, γαλήνη, κάθε αρετή, θυσία και προσφορά βοηθείας προς όσους μας έχουν ανάγκη.

Εμείς τι προσφέρουμε; Προσφέρουμε ότι μας ζητεί ο Ιησούς Χριστός;

Σήμερα υπάρχει μια τάση πολλοί άνθρωποι να αρνούνται την ύπαρξη του Θεού. Κι όμως κανείς δεν γίνεται άθεος, εκτός από εκείνους που έχουν λόγους να μην υπάρχει ο Θεός, για να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς κανένα  ηθικό φραγμό.

Πολλοί άνθρωποι ολίγον διαφέρουν από τους Γαδαρηνούς, που έδιωξαν τον Ιησού Χριστό, γιατί πολλοί άνθρωποι της εποχής μας από το πάθος του υλικού κέρδους δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι πέρα και πάνω από το παράνομο ή νομικό υλικό κέρδος υπάρχει και προβάλλει το αιώνιο κέρδος της ψυχής, η εν Χριστώ αιώνιος σωτηρία μας.

΄Ετσι πολλοί από τους σημερινούς ανθρώπους, ως άλλοι Γαδαρηνοί τονίζουν με θράσος και αυθάδεια ότι μια συνεπής Χριστιανική ζωή είναι ζημιά. ΄Ετσι αντί να αγωνίζονται για να σωθούν, να ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές του Ιησού Χριστού, επιδιώκουν να κερδίσουν τον κόσμο όλο, με ζημία τη πορεία τους προς τον αιώνιο θάνατο, δηλαδή προς τη κόλαση.

Στη ζωή μας ο Θεός μας δίνει ευκαιρίες για να ζήσουμε εν μετανοία, για να σωθούμε. Αυτές οι ευκαιρίες εκφράζονται με τη βίωση κάποιου θαύματος που συμβαίνει σε μας προσωπικά, ή μέσα στο περιβάλλον που ζούμε.

Εκεί που γίνεται το θαύμα υπάρχει πόνος μεγάλος και το θαύμα αποβλέπει ακριβώς στην εξάλειψη του κακού που δημιουργεί τον πόνον.

Ο Θεός επιτρέπει στην ζωή μας να γνωρίζουμε τον πόνο και τη δυστυχία για να θυμόμαστε το βασικό σκοπό της ζωής μας όταν το λησμονούμε.

Ο Θεός μας παρακινεί συνέχεια να οδηγούμε τον εαυτό μας στη σωτηρία που μας προσφέρει ο Χριστός, προσπαθώντας στη ζωή μας να ζήσουμε σύμφωνα με τις θείες Του εντολές.

Εκείνος ο δαιμονισμένος, ο θεωρούμενος από τους Γαδαρηνούς τρελός, καταξιώθηκε να γίνει μάρτυρας του Θεού, καταξιώθηκε να έχει προσωπική επικοινωνία με τον Ιησού Χριστό, καταξιώθηκε να διδάξει τον λόγον του Θεού, κατάφερε να σωθεί.

Το δίδαγμα αυτού του περιστατικού σημαίνει ότι δεν πρέπει ποτέ στη ζωή μας να περιφρονήσουμε ή να υποτιμήσουμε οποιονδήποτε άνθρωπο.

Αντίθετα πρέπει να προσευχόμαστε για τον κάθε άνθρωπο, προσφέροντάς του έργα αγάπης γιατί ο κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από τις εντυπώσεις που έχουμε γι’ αυτόν, έχει δημιουργηθεί «κατ’ εικόνα Θεού». Αυτό σημαίνει ότι στη θετική συνάντησή μας και στη σχέση μας με τον κάθε άνθρωπο συναντούμε τον Θεόν.

Γι’ αυτό και ο Χριστός μας τόνισε ότι την ώρα που βοηθούμε το διπλανό μας επικοινωνούμε μαζί με το Θεό, παίρνοντας δυνάμεις που είναι απαραίτητες για να ζήσουμε όχι μόνο μια καλύτερη ζωή στον κόσμο αυτό, αλλά και στην αιωνιότητα, για να οδηγήσουμε τους εαυτούς μας στη ζωή του Παραδείσου.

Ἡ νεολαία χρειάζεται ὁδηγούς

Στοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, ὑπάρχει μεγάλη ἀποστασία. Οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι πασιφανές. Δηλαδή, ἐπειδὴ κυριαρχεῖ θὰ λέγαμε ἡ ἁμαρτία δημιουργοῦνται πολλὰ ἀρνητικὰ καὶ ἄσχημα. Γεγονὸς ἀπολύτως λογικό, διότι μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐπέρχεται μπέρδεμα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ νέου ποὺ δὲν διαθέτει πείρα.
Ἡ λύση στὸ προαναφερθὲν ζήτημα εἶναι μία. Νὰ κάνουμε πολὺ προσευχὴ καὶ νὰ ἔχουμε ἔμπρακτη μετάνοια ὥστε νὰ ἀναδείξει ὁ Θεὸς ἀπλανεῖς ὁδηγοὺς καὶ εὐλογημένους πνευματικοὺς πατέρες, γιὰ νὰ βοηθοῦν τὸ ποίμνιο νὰ πορεύεται στὸν δρόμο τῆς μετανοίας καὶ τῆς χάριτος. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἐπιθυμία πολλῶν παιδιῶν. Θέλουν δηλαδὴ νὰ ἔχουν ταπεινούς, τίμιους καὶ ἀγωνιστὲς κληρικούς.
Οἱ καλοὶ «ὁδηγοί», δὲν ἐμφανίζονται μὲ κάποιο μαγικὸ θὰ λέγαμε τρόπο. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι, σὲ ὅποια πνευματικὴ κατάσταση βρίσκεται ἡ κοινωνία σὲ αὐτὴν ἢ σὲ λίγο καλύτερη θὰ εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ἂς μὴν μᾶς φαίνεται παράξενο αὐτό, διότι ἀπὸ τὴν οἰκογένεια προέρχονται καὶ οἱ κληρικοὶ ὅπως ὅλοι.
Ἑπομένως, ἂς ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας «ἐν παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου», καὶ ἂς ἐναποθέσουμε τὶς ἐλπίδες στὸν πανάγαθο Τριαδικὸ Θεό. Λίγη μετάνοια ἂν δείξουμε, θὰ…
«ξεφυτρώσει» πλῆθος πνευματικῶν καὶ πατερικῶν κληρικῶν – μοναχῶν – λαϊκῶν. Ἡ ἀπογοήτευση ἂς νικηθεῖ μὲ τὴν ἐλπίδα στὸν Χριστό.
Ἁπλῶς μὴν τὸ ξεχνᾶμε ἡ λύση γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς κάθε κρίσης εἶναι ἡ Μετάνοια…

πηγή

Τα Θαύματα Του Χριστού σήμερα

Από την εκπομπή Αθέατα Περάσματα του π. Αντρέα Κονάνου.

πηγή

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ: ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ πριν λίγο στη Θεσσαλονίκη: 
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!


Πάνω από 7.000 άνθρωποι έχουν περάσει ήδη να πάρουν την ευλογία του κλινήρους Γέροντος Γαβριήλ στη Θεσσαλονίκη, όπου βγήκε αναγκαστικά για λίγο για λόγους υγείας! Αλλοιωμένη, φωτεινή, μορφή, με πρόσωπο που φέγγει πνευματικά, και λόγους γεμάτους γλυκύτητα και πραότητα, αλλά και σθένος, ξαπλωμένος στην

κλίνη της δοκιμασίας και αναβάσεως, δεν σταματά επί ώρες κάθε απόγευμα να μοιράζει την ευλογία και τις άμεσες και καίριες συμβουλές για κάθε πρόβλημα, όπως τον φωτίζει ο Θεός, γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν έχει τη λύση του!
Εκεί είχαμε την ευκαιρία πριν λίγο να πάρουμε την ευχή του και να τον ρωτήσουμε για την Ελλάδα:
-Τι θα γίνει Γέροντα με την Ελλάδα;
-Χρειάζεται μετάνοια για να βοηθήσει ο Θεός την Ελλάδα!
-Θα πάμε καλύτερα ή....
-Αν δεν υπάρξει μετάνοια; Ο Θεός θέλει να βοηθήσει, αλλά θέλει μετάνοια... Πηγαίνουμε, λέμε... αλλά μετάνοια χρειάζεται... Αν δεν μετανοήσουμε πώς θα γίνει; Λογικό δεν είναι;

αρχική πηγή

πηγή

ο άγιος κυρ Αντώνης του Άθωνα

                                  

O  γέρο-Αντώνης που ήταν στις ημέρες μας -Τσούκας λεγόταν το επώνυμο του- ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μεταξύ Ξηροποτάμου και  Ρωσικού.  Ήταν πολύ απλός. Από τεσσάρων χρονών τον είχε φέρει ο πατέρας του εδώ πέρα και δούλευε μαζί του στα δάση. Κόβανε ξύλα. Όποτε ερχόταν εδώ σε διάφορα πανηγύρια,  τον θαύμαζα.  Φορούσε κάτι ρούχα, που δεν γνώριζες από ποιο ύφασμα ήταν  το ρούχο από τα μπαλώματα. Μπάλωμα πάνω στο μπάλωμα και δεν τον πείραζε. Ήταν τόσο απλός, απέριττος. Ζούσε πολύ ασκητικά, απ'  ότι μας έλεγαν και οι πατέρες της Ξηροποτάμου.
Μια μέρα ανεβαίνει από το Ξηροποτάμου εδώ στις Καρυές να μάθη πότε είναι ή Πασχαλιά, για να κοινωνήσει, γιατί νήστευε πολύ καιρό. Βρίσκει τον παπά-Δημήτρη τον Τρίγωνα. Μιλούσε έτσι χοντρά, και τον ρωτά: «Βρε παπά, δεν μου λες, πότε είναι φέτος ή Πασχαλιά;».  «Ε!»,  του λέει,  «γέρο-Αντώνη τώρα ή Πασχαλιά;  Ή Πασχαλιά πέρασε,  έχει  τρεις μήνες τώρα.  Μεθαύριο έχουμε Δεκαπενταύγουστο».  «Ά.!  καλά,  δεν ξέρης εσύ απ'  αυτά.  Θα ρωτήσω κάναν' άλλον πάτερ». Βρίσκει παρακάτω έναν άλλον: «Δε μου λες πάτερ, πότε είναι φέτος ή Πασχαλιά;», «Ε! γέρο-Αντώνη, τώρα ή Πασχαλιά;  Ή Πασχαλιά  πέρασε.  Τώρα κοντεύει Δεκαπενταύγουστος». 

«Σοβαρά;  Αμ!  εγώ δεν ξέρ'  απ'  αυτά. Βλέπεις τα χαρτιά τα 'χουν τα μοναστήρια και αυτοί ξέρουν πότε είναι ή Πασχαλιά. Δεν έχω τα χαρτιά. Εγώ ακόμα δεν αρτύθηκα. Εγώ νηστεύω, θέλω να πάρω την μεταλαβιά. Γι' αυτό κατέβηκα, να μάθω πότε είναι ή Πασχαλιά».

Λοιπόν, νήστευε τόσους μήνες, για να φτάσει το Πάσχα. Δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι πέρασε το Πάσχα. Είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου.
Όταν κοιμήθηκε -τον βρήκαν κάποιοι προσκυνηταί πεθαμένο μέσα στο κελί του-, φωνάξαμε τον κυρ-Παναγιώτη τον γιατρό απ' εδώ πέρα. 

Μας έλεγε ο κυρ-Παναγιώτης,  πού ήτανε σοβαρός άνθρωπος:  «Πήγα.  Διαπίστωσα ότι είχε κοιμηθεί πριν 20-30 ήμερες -έναν μήνα περίπου-,  και ότι δεν είχε καμία δυσοσμία, καμία αλλοίωση το σώμα του. Απεναντίας ευωδίαζε όλος ο χώρος. Αυτό μ' έκανε φοβερή εντύπωση».

Αυτά έλεγε ο κυρ-Παναγιώτης ο Χατζηεμμανουήλ από την Μυτιλήνη. 

Πρέπει να ζει ακόμη.  Στην Θεσσαλονίκη πρέπει να είναι. Εδώ τον είχαμε δίπλα. Μας το έλεγε και μας συγκλόνισε αυτό το πράγμα.
Αυτοί ήταν άγιοι, παρ' ότι ήταν λαϊκοί.

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ

πηγή

Οι δρόμοι δεν γεμίζουν από μόνοι τους. Χρειάζεται εκείνο το μεγάλο πλήθος ,άλλα δεν φτάνει. Χρειάζεται ένα κάλεσμα , χρειάζονται τα φωτεινά μυαλά, τα θαρραλέα εκείνα πνεύματα που τολμάνε να επωμίζονται πολλά., οι στίχοι ενός ποιήματος , τα λόγια ενός τραγουδιού, η μελωδία μιας μουσικής , οι σελίδες ενός βιβλίου που προβληματίζει, που εμπνέει.

Που είναι , λοιπόν, τα φωτεινά μυαλά, τα θαρραλέα πνεύματα, τα λόγια, οι στίχοι, οι σελίδες?
Που είστε εσείς οι επιφανείς ανθρωπιστές, σοσιαλιστές, αριστεροί προστάτες του λαού, πνευματικοί ανθρώποι?

Που είστε εσείς αλλοτινοί επαναστάτες μουσικοί, τραγουδιστές, διανοούμενοι,  ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι? Εσύ πνευματική γενιά του πολυτεχνείου, έγινες σήμερα γενιά του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και των μπουζουκιών, με τους μισθούς τους παχυλούς.
Να τραγουδήσετε, να γράψετε για αυτόν που σήμερα πονά, μάλλον δεν σας συμφέρει.
Ματώνει η Μεσόγειος, ο νότος, ο άνθρωπος ο ταπεινός και εσείς στις βίλες σας οχυρωμένοι και αδρανείς τις νύχτες ήσυχα κοιμάστε..

Σας τύφλωσε ο η χλιδή και των πολλών την αγωνία να δείτε, δεν μπορείτε. 

Κομμάτι του σάπιου του συστήματος, ομολογήσατε, πως είστε.
Η τέχνη, η διανόηση αν δεν εκφράζει τους καιρούς τότε σκοτάδι είναι.

Άνθρωποι δήθεν των γραμμάτων και του πνεύματος εκφραστές,σαπίσατε, προδώσατε και εσείς τους προδομένους ήδη.
Προστάζουν, όμως, οι εποχές  για οδηγητές και για πνευματικούς ηγέτες.
Μάλλον δεν είστε εσείς αυτοί, στην άκρη ας κάνετε λοιπόν, να έρθουν τα  πνεύματα  που σήμερα διψούν του κόσμου την αδικία και την αλήθεια να εκφράσουν.                                                                                           
                                                                                                    Ειρήνη.Μ

Η σύγχυση και ο πανικός δεν βοηθούν το Έθνος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

Βρίσκομαι στην Αθήνα για μια μέρα και είμαι έτοιμος να δακρύσω από τον πανικό και τη σύγχυση  που επιτρέψαμε να κυριαρχήσει ανάμεσα στο Λαό μας, περπάτησα μάλιστα προς το Σύνταγμα και ήμουνα εκεί που εσυνέβει ο ατυχής θάνατος του μακαριστού αδελφού μας. Πρέπει να κυριαρχήσει η σύνεση, ο προγραμματισμός, η απομονωση των απατεώνων, η τιμιότητα και η εργατικοτητα κι ολα θα πάνε καλά.

Οι πολιτικοί αρχηγοι που δεν έχουν συνηδητοποιήσει την εθνική τους ευθύνη να προστατέψουν την ενότητα του Λαού μας παιζουν με τη φωτιά για το μέλλον της χώρας. Ο κ. Σαμαράς εχει να αντιμετωπίσει δυσκολίες περισσότερες από εκείνες που αντιμετώπισε ο Οδυσσέας μέχρι να επιστρέψει από την τροια στην Ιθάκη και για να τα καταφέρει πρέπει να τον στηρίξουμε όλοι μας, όχι μόνο ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Κουβέλης, αλλά όλοι οι Πολιτικοί αρχηγοί και μάλιστα ο Λαος για το καλό της Ελλάδας μας. Ενωμένοι θα τα καταφέρουμε.

Πριν να ταξιδέψω από το Χαράρε για περισσότερες από πέντε ημέρες δεν μπορούσα να κάνω ένα μπάνιο, ούτε να χρησιμοποιησουμε τη τουαλέτα γιατί δεν είχαμε νερό και ρεύμα. Εδώ τα έχουμε όλα, δόξασοι ο Θεός. Όταν κτυπηθεί η διαφθορά (οι κλοπές με πρώτη την κλοποφορολογία που οι κλέφτες την λενε φοροδιαφυγή), η σπατάλη του κράτους κι η ακρίβια της αγορας (ακόμη μια μορφή κλοπής να κλέβουμε ο ένας τον άλλον), τότε τα πράγματα θα πάνε πολύ καλύτερα. ταυτόχρονα να δοθούν σε σοβαρούς και τίμιους ανθρώπους χαμηλότοκα δάνεια με εγγυήσεις στο 1% για να αρχίσουμε την παραγωγή σε τομείς που δίνουμε τεράστια κονδύλια για εισαγωγές όπως τυριά και κοτόπουλα για να δημιουργηθουν νεες θέσεις εργασίας.

θέλουμε λοιπόν περισσότερη τιμιότητα και λίγη περισσότερη εργατικότητα. δυστυχώς για 36 χρόνια από το 1974 ζούσαμε με ένα κάλπικο νομισμα που στην μια του όψη λένε ήταν το πασόκ και στην άλλη όψη η νεα δημοκρατία.

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια το Κράτος έδινε παράνομα βοηθήματα με διεφθαρμένες διαδικασίες σε εκατόν χιλιάδες άτομα (μερικοί δήθεν τυφλοί που οδηγούσαν όμως καινούργια αφορολόγητα αυτοκίνητα  που οδηγούσαν οι ίδιοι για να παίρνουν το επίδομα τους και μερικοί άλλοι για χρόνια έπαιρναν επιδόματα νεκρών ανθρώπων). Το ποσόν αυτό ετησίως είναι γύρω στα πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ, για 36 χρόνια σημαίνει ότι εκλάπησαν από το δημόσιο 18 δισεκατομμύρια.  Μερικοί αγόραζαν υποβρύχια στη διπλάσια τιμή και τα μισά τα έκλεβαν, μερικοί πωλούσαν σε ευσεβείς αθώους ανθρώπους δημόσια γη για ένα εκατομμύριο και μετά την αγόραζαν ξανά από τους ίδιους εκατόν χιλιάδες ευρω παραπάνω για να τους βοηθήσουν δήθεν κι οι φιλάνθρωποι αυτοί απατεώνες  την πουλούσαν όση κι η πραγματική της αξία δηλαδή εκατόν εκατομμύρια (κλέβανε δηλαδή  κάθε φορά το δημόσιο 98,900,000 ευρώ κι ανακατέψανε και μοναστήρια).

Από τους εβραίους προήλθεν κι ο χριστός που μας έσωσεν κι αυτοί όμως που τον σταύρωσαν. στο παρόν στάδιον δεν έχουμε και πολλές επιλογές. για τη σωτηρία του Έθνους τα υγιεί στοιχεία αυτών των πολιτικών δυνάμεων μαζί με άλλες υγιείς δυνάμεις όπως η πολιτική φωνή του κ. Κουβέλη μας δίνουν ελπίδες να ανεβάσουμε την χώρα μας εκεί που της αξίζει. όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού που θα μας οδηγήσουν στην καταστροφή.

Οι αθεοφοβοι και θεοπαίκτες πολιτικοί και μερικοί μη σοβαροι και λαοπλάνοι δημοσιογράφοι που παίζουν με το δράμα του λαού μας να σταματήσουν να λένε συνέχεια "σε μια οικονομία που καταρρέει". τους ακούω εκεί στην αφρική στο σάτελαϊτ της ΝΕΤ και δακρύζει η ψυχή μου. εμείς προσπαθούμε να πείσουμε όλους τους απόδημους μας να καταθέσουν από δέκα χιλιαδες ευρω στις τράπεζες στην Ελλάδα για να υπάρχουν λεφτά να επενδυθούν στην ανάπτυξη με χαμηλοτοκα δάνεια (μπορούν να μαζευτούν εκατόν δισεκατομμύρια για να χρησιμοποιηθούν για δημιουργία παραγωγικών μονάδων σε προϊόντα που εισάγουμε, το θέμα είναι να τα δανείσουμε σε τίμιους και όχι σε κλέφτες και απατεώνες, με τις απαραίτηες εγγυήσεις και τότε δεν θα έχουμε ανάγκη τα εγγόνια του Χίτλερ να μας βοηθήσουν) . Έλληνες ξυπνήστε, μόνοι μας θα σώσουμε τους εαυτούς μας. οι ξένοι μας πωλούν και μας γοράζουν ανάλογα με τα συμφέροντα τους, δεν αγαπούν τα παιδιά μας.

Ο ρόλος της Εκκλησίας να προστατέψει την ενότητα του Λαού μας και την κοινή δράση για Εθνική σωτηρία είναι υψίστης σημασίας. Αυτό έκανε άλλωστε στις δύσκολες ιστορικές στιγμές της πορείας του Έθνους.

***** Οι παραπάνω απόψεις είναι προσωπικές και δεν διεκδικούν το αλάθητον, αλλά τον γόνιμο προβληματισμό διά την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης του Έθνους και την Εθνική Ενότητα.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ & ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ & Η ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΔΕΣΠΟΤΑΔΩΝ +ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ANEΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΙΔΕΣ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ

Απόσπασμα παλαιάς ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

_____

____

Όσιος Χριστόδουλος ο θαυματουργός, «ὁ ἐν Πάτμῳ»

                                               

Μέγας μὲν Ἀντώνιος ἀρχὴ Πατέρων. Θεῖος δἐ Χριστόδουλος, ἕνθεον τἐλος. Χριστόδουλον δεκάτεραν καθ ᾿ ἔκτην,εἰς Ὀλύμπῳ.

Βιογραφία Ο Όσιος Χριστόδουλος γεννήθηκε σε μία κωμόπολη κοντά στη Νίκαια της Βιθυνίας γύρω στο 1020 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Από πολύ νέος επιθύμησε να εγκαταλείψει τον κόσμο και ν΄ αφοσιωθεί στην μοναχική ζωή. Ξεκίνησε από κάποια Μονή στον Όλυμπο της Βιθυνίας, όπου μετά από λίγο καιρό εκάρη Μοναχός. Από εκεί θα ματαβεί στους Αγίους Τόπους και για μικρό διάστημα θα μονάσει σε κάποιο ερημικό μέρος εκεί. Οι επιδρομές όμως των Σαρακηνών αναγκάζουν τους Μοναχούς να εγκαταλείψουν εκείνα τα μέρη και έτσι επανέρχεται στην Μικρά Ασία και εγκαθίσταται στο Όρος Λάτρος της Μυσίας. Εκεί διέπρεψε σ΄ όλες τις αρετές και οι Μοναχοί των εξέλεξαν πρώτον επιστάτη με το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη, γεγονός που του έδωσε και το προσωνύμιο του Λατρηνού. Οι επιδρομές όμως των Μουσουλμάνων τον αναγκάζουν σε φυγή και από το Λάτρος. Αναζητώντας τόπο ασκήσεως ο Όσιος φτάνει στη Στρόβιλο, μια θαλάσσια περιοχή στα παράλια της Μικράς Ασίας. Εκεί θα μείνει για λίγο καιρό, γιατί μια νέα επιδρομή θα τον αναγκάσει να διαφύγει στη Λέρο και στη συνέχεια στην Κώ, όπου και θα ιδρύσει Μονύδρια. Οι διαφορές όμως με τους εκεί κατοίκους θα τον καταστήσουν ανέστιο και αυτή τη φορά. Ύστερα από περιπλνήσεις στα γύρω νησιά φτάνει στην Πάτμο, στην οποία γοητεύεται από την ησυχία και την ηρεμία της. Αμέσως φεύγει για την Κωνσταντινούπολη και ζητά από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α' τον Κόμνηνο την άδεια «ίνα φροντιστήριον των ψυχών καταστήση ταύτην». Ο Αυτοκράτορας με Χρυσόβουλλο του παραχωρεί την Πάτμο και τα γύρω νησιά μαζί με εργάτες και χρήματα. Με την εγκατάσταση του στην Πάτμο ο Όσιος ξεκινά το χτίσιμο Μοναστηριού τιμώμενο επ΄ ονόματι του Θεολόγου. Οι επιδρομές όμως των Μουσουλμάνων δεν θα τον αφήσουν ήσυχο ούτε αυτή τη φορά. Ο Όσιος αφήνει την Πάτμο και καταφεύγει στην Εύβοια κατά το έτος 1092 μ.Χ. Η διαμονή του Οσίου Χριστοδούλου στην Εύβοια ήταν σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες μικρής διάρκειας. Υπάρχει η πληροφορία ότι ένας ευσεβής και πλούσιος κάτοικος του Ευρίπου προσέφερε την πολυτελή οικία του στον Όσιο, ο οποίος την ανέδειξε σε μοναστήρι, αν και οι φροντίδες του Οσίου, εξαιτίας της μεγάλης περιουσίας του μοναστηριού στην Πάτμο, απαιτούσαν την παραμονή του όχι στην έρημο αλλά κοντά στον κόσμο. Εξάλλου, στην Εύβοια ανέκαθεν υπήρχε παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο Όσιος Χριστόδουλος παρέμεινε ασκητεύοντας στο σπήλαιο στο δυτικό άκρο της κωμόπολης Λίμνη (Ελύμνιον). Ο Όσιος κατά την διαμονή του στον Εύριπο συνέταξε την «Διαθήκη» και τον «Κωδίκελλό» του (Μάρτιος 1093). Τη Διαθήκη αυτή, για να έχει ισχύ, την υπογράφουν επτά αξιωματούχοι της επισκοπικής αρχής και της πόλεως Ευρίπου (Χαλκίδος), ήτοι Λέων πρεσβύτερος και σακελλάριος της πόλεως Ευρίπου, Ιωάννης πρεσβύτερος και νοτάριος της καθέδρας Ευρίπου, Μιχαήλ.... της καθέδρας Ευρίπου, Βασίλειος ο ευτελής διάκονος.... και νοτάριος Ευρίπου κ.α. Ειδικότερα ο Μητροπολίτης Ρόδου Ιωάννης, στο έργο του «Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἠμῶν Χριστοδούλου» εξιστορεί την διαμονή και την κοίμηση του Οσίου Χριστοδούλου στον Εύριπο, που συνέβη το έτος 1093 μ.Χ., όπως και την ανακομιδή του ιερού λειψάνου του και τη μεταφορά του στην Πάτμο, αναγράφοντας τα εξής: «Και φθάνουν εκεί ο Όσιος μαζί με την αδελφότητα, εκεί όπου το νερό της θάλασσας εισρέει προς τα έξω και πάλι οπισθοχωρώντας δημιουργεί κάποιο στενό θαλάσσης, που οι αρχαίοι το ονόμασαν πορθμό του Ευρίπου. Και εκεί λοιπόν, αφού έγινε το αντικείμενο του θαυμασμού όλων και αφού αξιώθηκε την πρέπουσα τιμή, σαν να ήταν Άγγελος σε θνητό σώμα, νουθετούσε το ποίμνιό του, για να μη δυσφορεί στις συχνές μετακινήσεις, ούτε να αντιστέκεται ανόητα στις βουλές του Θεού, που οικονομεί τα πάντα εν σοφία. Αλλά ένας από τους μοναχούς, επειδή δεν υπέμενε τις κακουχίες, ούτε το στριφνό και το επίπονο της αρετής, όπως ο Ιούδας από τους δώδεκα αναχώρησε από την ομήγυρη των αδελφών και την πνευματική εκείνη συγκέντρωση την αντικατέστησε με κήπο, που νοίκιασε. Και, καθώς ο διάβολος εισήλθε στον Ιούδα και τον ώθησε στην προδοσία, με τον ίδιο τρόπο και πονηρό δαιμόνιο βασάνιζε τον μοναχό που είχε αποσπασθεί από την αδελφότητα και ανακοινώνεται στον πατέρα η ασθένεια του μικρόψυχου αδελφού. Εκείνος, πράος και ανεξίκακος, δίνοντας τόπο στην οργή, αφού πήρε το ιερό Ευαγγέλιο, έρχεται το βράδυ προς τον μαινόμενο και παράφρονα, διαβάζει τα λόγια του Αγίου Πνεύματος για ασθενή και αμέσως βελτιώνεται η θέση του αρρώστου, ο οποίος δεν επιθυμούσε πλέον να ασχολείται με την φύτευση δένδρων και την άρδευση κήπων, αλλά προθυμοποιείται για την καλλιέργεια της γης της αρετής, επανερχόμενος με αυτόν τον τρόπο και πάλι στην ποίμνη, από την οποία κακώς προηγουμένως είχε αποκοπεί. Μετά την πάροδο μικρού χρονικού διαστήματος, προφητεύει σε όσους τον ακολουθούσαν ότι θα αποδημήσει προς τον Κύριο, ότι οι Αγαρηνοί δεν θα κατοικήσουν μέχρι τέλους στα νησιά και ότι ο επιστήθιος φίλος του δεν θα αδιαφορήσει γι' αυτούς, αλλά ότι μόλις καταπαύσει η θαλασσοταραχή, θα επανέλθουν και πάλι στο πνευματικό μαντρί. Παρακαλεί λοιπόν να παραλάβουν μαζί τους το νεκρό σώμα του από την ξένη αυτή γη και να το τοποθετήσουν στο ναό, για τον οποίο μόχθησε πολύ. Αυτά, αφού προείπε σε όσους συναναστρεφόταν και καθαγίασε τους πάντες με αποχαιρετιστήρια λόγια, παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, την 16η Μαρτίου. Ταυτόχρονα με την εκπλήρωση της προφητείας και την εξαφάνιση των πειρατών από τη θάλασσα με την δύναμη του άρχοντος, οι καλοί μαθητές του θυμόντουσαν την προφητεία του ενάρετου ποιμένα και ετοιμάζονταν να αποπλεύσουν. Επειδή όσοι κατοικούσαν τη χώρα εκείνη άκουσαν ότι θα στερούνταν το τίμιο εκείνο σώμα, αφού συγκεντρώθηκαν από τα γύρω μέρη, έλεγαν απροκάλυπτα, ότι με κανένα λόγο δεν θα το επέτρεπαν αυτό. Γιατί νόμιζαν ότι θα ήταν ανόητο και εξ' ολοκλήρου ασύνετο, να επιτρέψουν σε άλλους να το μετακομίσουν όπου ήθελαν, επειδή (ο Όσιος) ήταν γι' αυτούς σωτήρας, ιατρός και θεραπευτής κάθε αρρώστιας. Γι' αυτό με αυστηρότητα φρουρούσαν τον νεκρό. Αλλά δεν έπρεπε να διαψευσθεί η προφητεία του μάκαρος. Γι' αυτό και αφού πλέον είχε προχωρήσει η νύχτα, ξεφεύγοντας από την προσοχή των φρουρών, μεταφέροντας τον νεκρό στους ώμους τον επιβιβάζουν σε πλοίο και, αφού έτυχαν νηνεμίας, φθάνουν στο νησί, αποβιβάζουν με μεγαλοπρεπή πομπή το ιερό σκήνος υμνολογώντας τον Θεό και ευωδιάζοντας τον αέρα με αρώματα. Και τώρα άρτιο και σώο κείται το σκήνωμα στο ναό του Αποστόλου και αναβλύζει πηγές θαυμάτων και όσοι με πίστη το αγγίζουν αισθάνονται κάποια οσμή μύρου και με μόνη την αφή καθαγιάζονται και απελευθερώνονται από κάθε σωματική βλάβη». Από τα όσα συνέγραψε ο Όσιος Χριστόδουλος διασώθηκαν τα εξής: «Ὑποτύπωσις ἤτοι διάταξις γενομένη πρὸς τοὺς ἐαυτοῦ μαθητᾶς ἐν τὴ ἐν Πάτμῳ ἰδὶα αὐτοῦ μονή», η προαναφερθείσα «Διαθήκη» και ο «Κωδίκελλος». Το λείψανο του Οσίου και φυλάσσεται ως σήμερα στο μικρό φερώνυμο Παρεκκλήσιο του Οσίου Χριστοδούλου, στη Νοτιοδυτική πλευρά του Καθολικού της Μονής Πάτμου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Μέγαν εὔρατο ὲν τοῖς κινδύνοις. Μέγα εὗρέ σε ἡ Πάτμος κλέος, παμμακάριστε ποιμὴν πατέρων· ὡς γὰρ διῆλθες ὁδὸν τῆς ἀσκὴσεως, τοῦ ἀκροτάτου τέλους ἐπέτυχες καὶ παρρησίας οὐδόλως διήμαρτες πάτερ, ὁσιε Χριστόδουλε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρὴσασθαι ἡμῖν τὸ μἐγα ἕλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος β’. Τοῖς τῶν δακρύων σου ὄμβροις, πάτερ Χριστόδουλε, τῶν νοσημάτων ἐξαίρεις τὸν καύσωνα· διό σε πιστῶς ἱκετεύομεν, ἑπερχομένων παντοίων κακῶν ἡμᾶς λύτρωσαι, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Tῆς Νικαίας τὸν γόνον καὶ τῆς Πάτμου τὸ καύχημα καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος θεοφόρον Χριστόδουλον τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις ἀδελφοί, τὸ σκῆνος προσπτυσσόμενοι αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν τὴν ἴασιν τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων κράζοντες. Δόξα τῷ δεδοκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Επεφάνης σήμερον. Τὸ σεπτόν σου λείψανον τοῦς προσκυνοῦντας σχετικῶς ἐκ πίστεως φύλαττε, πάτερ, ἀσινεῖς, ταῖς πρὸς Θεὸν ἱκεσίαις σου, ὁσιε πάτερ θεόφρον Χριστόδουλε. (Ποίημα του αββά Απολλώ) Ἕτερον Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ’. Τῆ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ. Τῷ ἐκ τοῦ κὀσμου τῆς δεινῆς ματαιὄτητος ταῖς διδαχαῖς σου ταῖς σεπταῖς ποίμνην ἐλάσαντι, ἀναγράφομεν οἱ παῖδἐς σου ὕμνον σοι, μάκαρ. Ἀλλ᾿ ὡς ἔχων παρρησίαν πρὸς τὸν Κύριον, ὲκ παντοίων ἡμᾶς λύτρωσαι κολάσεων, ἵνα κράζωμεν· Χαίροις, πάτερ Χριστόδουλε. Ὁ Οἶκος Άγγελος ἀλλος ὤφθης ἐπὶ γῆς, θεοφόρε, βιώσας ἐγκρατῶς ὑπὲρ λόγον καὶ τοῖς ἐπουρανίοις χοροῖς συνηρίθμησαι τανῦν, τρισμακάριστε· διὸ ἀνυνοῦντες βοῷμέν σοι θερμῶς τοιαῦτα· Χαίροις ἀστὴρ τῆς ἐῴας ἑκλάμψας. Χαίροις φωστὴρ τους ὲν Πάτμῳ αὐγάσας. Χαῖρε τῶν ἑν βάθει παθῶν ἡ ἀνάκλησις. Χαῖρε τῶν ἐν ζόφῳ κακίας ἡ λύτρωσις Χαῖρε ἐλκών πρὸς μετάνοιαν ταῖς τῶν λόγων διδαχαῖς. Χαῖρε ἄγων πρὸς ἀπάθειαν ταῖς τοῦ βίου ἀγωγαῖς. Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις όδηγὸς μοναζόντων. Χαῖρε, ὅτι τυγχάνεις ἰατρὸς ἀσθενούντων. Χαῖρε σωτὴρ ἀνθρώπων θερμὸτατε. Χαῖρε φωστὴρ σῶν, παίδων λαμπρότατε. Χαῖρε, δι οῦ ό Θεὸς ὲδοξάσθη. Χαῖρε, δι᾿ οὗ ό ἐχθρὸς κατησχύνθη. Χαίροις, πάτερ Χριστόδὁυλε

Όσιος Ιλαρίων ο Μέγας

Ἐν δάκρυσι πρὶν καὶ πόνοις σπείρας κάτω, Ἱλαρίων θέριζε νῦν χαίρων ἄνω. Ὕστατα Ἱλαρίων κοιμήσατο εἰκάδι πρώτῃ.

Βιογραφία Ο Όσιος Ιλαρίων ο Μέγας γεννήθηκε το 333 μ.Χ., στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Η κωμόπολη στην οποία ανατράφηκε ονομαζόταν Θαβαθά, πέντε μίλια μακριά από τη Γάζα. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι ειδωλολάτρες. Στην επιθυμία τους να σπουδάσουν όσο γίνεται καλύτερα το γιο τους, έστειλαν αυτόν στην Αλεξάνδρεια. Εκεί, ο Ιλαρίων γνώρισε τη χριστιανική πίστη, την αγάπησε και βαπτίσθηκε χριστιανός. Έγινε μιμητής του Μέγα Αντωνίου και έμεινε αρκετό καιρό κοντά του. Όταν πέθαναν οι γονείς του, γύρισε στην πατρίδα του, διαμοίρασε στους φτωχούς όλη του την κληρονομιά και πήγε στην έρημο. Εκεί κάποτε συνάντησε ληστές, με τους οποίους είχε τον έξης διδακτικό διάλογο: «Εάν σε συναντούσαν κλέφτες, τον ρώτησαν, τί θα έκανες;» Εκείνος απάντησε: «Τί έχει να φοβηθεί ο γυμνός;». Έπειτα του είπαν: «Αλλά αν σε σκότωναν;». Ο Ιλαρίων απάντησε: «Τόσο το καλύτερο. ο σωματικός θάνατος κλείνει τη νύκτα της παρούσας ζωής και εισάγει στην ανατολή της μέλλουσας ζωής». Οι απαντήσεις του Ιλαρίωνα είχαν σαν αποτέλεσμα τη μετάνοια των ληστών. Ο Ιλαρίων, έλαβε από το Θεό και το χάρισμα να κάνει θαύματα. Αφού περιόδευσε σε πολλούς τόπους και χώρες, παρέδωσε στο Θεό την ψυχή του, ογδόντα χρονών.Ο Όσιος Ιλαρίων ο Μέγας έζησε τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του στην Επισκοπή της Πάφου. Το λείψανο του Οσίου δεν έμεινε για καιρό στην Κύπρο. Οι χριστιανοί της Παλαιστίνης, σαν έμαθαν τον θάνατο του οσίου, έστειλαν εδώ τον μαθητή του Ησύχιο, ο οποίος με τρόπο ανέσκαψε τον τάφο. Χωρίς να τον αντιληφθεί κανένας πήρε τα ιερά λείψανα και τα μετέφερε στην Παλαιστίνη. Εκεί οι χριστιανοί τα εναπέθεσαν με ξεχωριστές τιμές στη Μονή του Μαϊουμά.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ’. Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας· καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστὴρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν, Ἱλαρίων Πατὴρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Ἐγκρατείας τὴ αἴγλη λαμπρυνθεῖς τὴν διάνοιαν, ἤστραψας θαυμάτων ἀκτῖνας Ἰλαρίων Πατὴρ ἠμῶν, καὶ γεγονὸς φωστὴρ περιφανής, καὶ στῦλος εὐσέβειας θεαυγῆς, καταυγάζων τὴ ἐνθέω σου βιοτῆ, τοὺς πίστει προσιόντας σοί. Δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα. Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Ὡς φωστῆρα ἄδυτον, τοῦ νοητοῦ σε Ἡλίου, συvελθόvτες σήμεροv, ἀνευφημοῦμεν ἐν ὕμvοις. Ἔλαμψας τοῖς ἐν τῷ σκότει τῆς ἀγνωσίας, ἅπαντας ἀναβιβάζων πρὸς θεῖοv ὕψος, Ἱλαρίων τοὺς βοώντας. Χαίροις ὢ Πάτερ, τῶν Ἀσκητῶv ἡ κρηπίς.