"Ευλογείτε και μην καταράσθε" Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

ΔΕν θα εξαρτιόμασταν απ΄  τις φαρμακοβιομηχανίες , αν εφαρμόζαμε το Ευαγγέλιο. Και μόνο αν εφαρμόζαμε την Εντολή "ευλογείτε και μη καταράσθε" "καλώς ποιείτε τους καταρωμένους υμάς" δεν θα πέφταμε ποτέ στα χέρια των γιατρών.

Επειδή όμως οι άθεοι δεν διαβάζουν το Ευαγγέλιο και επειδή μας εντυπωσιάζουν τα ξένα ονόματα, θα μνημονεύσουμε δυο ξένους συγγραφείς απ΄ τους οποίους ο ένας τυχαίνει να είναι γιατρός και υπήρξε διάσημος στην εποχή του. Είναι ο Στρόνμπεργκ, κάπως έτσι, ο οποίος έγραψε το βιβλίο με τον τίτλο "Εκείνο" κι ο άλλος είναι ο Πεγκύ, συγγραφέας του βιβλίου με τον τίτλο "Οι θεραπείες του Χριστού".

Ο συγγραφέας του "Εκείνο" καταλήγει στο συμπέρασμα (διαβάστε την τελευταία σελίδα του βιβλίου του), ότι ένας σίγουρος τρόπος να αρρωστήσει κανείς είναι να κατακρίνει και να απωθεί.

Ο Πεγκύ γράφει στο βιβλίο του (Εκδόσεις Νεφέλη), στη σελίδα 45 τα εξής: " Η αποχή από την κακολογία και η προάσπιση των βαλλομένων που είναι απόντες η ανοχή απέναντι στα ελαττώματα του πλλησίον,  η διακριτικότητα στην ομιλία, η αυθόρμητη στοργή προς τους πιο αδύναμους, είναι σημάδια από τα οποία αναγνωρίζονται οι καρδιές που κατοικούν στο Φως. (...)Θα γίνετε φίλοι του Χριστού και πολίτες του Ουρανού (...) Θα μπορείτε στο όνομα του Ιησού να εξουσιάζετε την ασθένεια, την καταιγίδα, το θάνατο, τα άγρια ζώα... Είναι αυτός ο τρόπος της ομιλίας, που η Γραφή προσιδορίζει με το όνομα "χάρισμα των γλωσσών"
πηγή

Ἀπαράδεκτη δήλωση τοῦ Μητροπολίτη Πατρών γιά τήν δωρεά ὀργάνων καί ἀπαράδεκτη συμπεριφορά χριστιανικοῦ ἰστολογίου ποῦ δέν ἀναρτησε τά σχόλια διαμαρτυρίας Β΄

Στίς 11/11/12, ἔστειλα τό σχόλιό μου σέ χριστιανικό ἰστολόγιο πάνω σέ δήλωση τοῦ Σεβασμιωτάτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου πού ἀφοροῦσε στήν δωρεά ζωτικῶν ὀργάνων. Τό σχόλιό μου -ἀντίθετο πρός τήν θέση τοῦ Σεβασμιωτάτου- δέν ἀναρτηθηκε ποτέ. Ἀντιθέτως τήν ἑπόμενη μέρα ἀφαίρεσαν καί τό μοναδικό σχόλιο πού εἶχαν ἀναρτήσει. Καί τό σχόλιο πού ἀφαίρεσαν ἀλλά καί τό δικό μου ἦταν ἐπώνυμα καί δέν ἐμπεριεῖχαν ὕβρεις. Καί ἀπορῶ!!! Πρός τί ἡ λογοκρισία; Ἄν εἶναι λάθος ὅσα γράψαμε γιατί δέν μᾶς ἀπαντᾶτε; Ἄν ὅμως δέν ἔχετε κάποιο λόγο νά ἀντιπαραθέσετε γιατί δέν ἀποδέχεσθε ὅτι πλανηθήκατε; Τί προέχει, ἡ ἀτσαλάκωτη εἰκόνα ἑνός προσώπου ἤ ἡ Ἀλήθεια;
Σᾶς παραθέτω τό σχόλιό μου πιστεύοντας πώς στό δικό σας ἰστολογιο δέν θά ἔχει τήν ἴδια “τύχη”. Ἄν καί στόχος ὅλων αὐτῶν δέν εἶναι ἡ “τύχη” τῶν σχολίων ἀλλά ἡ “τύχη” τῶν ταλαίπωρων ψυχῶν μας.
“Σεβασμιότατε,
Μέσα στά πλαίσια τοῦ σεβασμοῦ πού ἐκδηλώνετε πρός τήν ἰατρική ἐπιστήμη καί τῆς ἐμπιστοσύνης σας στά πορίσματά της, παίρνω τό θάρρος νά σᾶς ἀναφέρω ὅτι ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη ἤδη ἔχει ἀνατρέψει τίς θεωρίες της περί «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου». Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη γνωρίζει πλέον ὅτι ὁ ἐγκεφαλικός λεγόμενος «θάνατος» δέν εἶναι θάνατος, εἶναι μία κατάσταση ἀσθενοῦς κατά τήν ὁποία ὅμως ὁ ἀσθενής βρίσκεται ἀκόμη ἐν ζωῇ. Καί δέν μποροῦμε νά συγχέουμε τήν διαδικασία τοῦ θανάτου μέ τόν θάνατο πού εἶναι μία κατάσταση μή ἀναστρέψιμη καί πού ἐπέρχεται στιγμιαῖα καί ὄχι σταδιακά καί ὅταν ἡ ψυχή ἐγκαταλείψει τό σῶμα. Γιατί στήν ἀντίθετη περίπτωση καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος παρεμβαίνει αὐτόβουλα τότε διαπράττει φόνο. 
Αὐτό ἐξάλλου δέν ἔγραψαν καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐμφορούμενοι ἁπό τό Ἅγιο Πνεῦμα; 
 …μέντοι ψυχή συνέχουσα τό σῶμα, ὧ καί ἐκτίσθη, πανταχοῦ τοῦ σώματός ἐστιν, (καί ὄχι μόνον στόν ἐγκέφαλο “δικό μας σχόλιο”) οὐχ’ ὡς ἐν τόπῳ, οὐδ’ ὡς περιεχομένη, ἀλλ’ ὡς συνέχουσα καί περιέχουσα καί ζωοποιούσα τοῦτο, κατ’ εἰκόνα καί τοῦτ’ ἔχουσα Θεοῦ… (Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς)
 «…οὐχ’ ἡ ψυχή ἐστίν ἡ ἀποθνήσκουσα, ἀλλά διά ταύτης ἀναχώρησιν ἀποθνήσει τό σῶμα (Μ. Ἀθανάσιος) 
Συνεπῶς, ἡ ἀφαίρεση τῶν ζωτικῶν ὀργάνων γίνεται ἀπό ΖΩΝΤΑΝΟ δότη τόν ὁποῖο ὅμως ὀδηγοῦμε ἐμεῖς ΒΙΑΙΑ στόν θάνατο. 
Κι ἐδῶ ἀπευθύνομαι σ’ ἐσᾶς ὡς ἱεράρχη καί παρακαλῶ γιά τήν ἀπάντησή σας. 
Μᾶς ἔχει δοθεῖ τέτοιο δικαίωμα ἀπό τόν Δημιουργό μας νά ἀφαιροῦμε ζωές, ἔστω καί γιά ἕναν λόγο; 
- Ἄν ναί, πολύ σᾶς παρακαλῶ νά μοῦ ὑποδείξετε ποῦ αὐτό ὑπάρχει γραμμένο.
- Ἄν ὅμως δέν μᾶς ἔχει δοθεῖ τό δικαίωμα νά θανατώνουμε συνανθρώπους μας, ἀκόμη καί «μέσα σέ ἀτμόσφαιρα ἀγάπης», θεωρῶ ὅτι εἶναι χρέος σας πνευματικό νά μᾶς διαφωτίσετε πάνω στό τί σημαίνει γιά τήν ψυχή “βίαιος θάνατος” καί σέ τί ἁμάρτημα πέφτουν οἱ δυστυχεῖς συγγενεῖς-φονεῖς.
Μέ σεβασμό
Σόμογλου Ἀναστασία”

Το νοικοκυριό και η χριστιανική ανατροφή του παιδιού

-Γέροντα , πώς μπορεί μια νοικοκυρά να ρυθμίση τις

δουλειές της , ώστε να έχη χρόνο και για προσευχή;

 Τι αναλογία δηλαδή πρέπει να υπάρχη ανάμεσα 

στην εργασία και στην προσευχή;

-Οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν μέτρο στις δουλειές 

τουςΘέλουν συνέχεια να ανοίγουν δουλειές. 

Ενώ έχουν πολλή καρδιά και θα μπορούσαν

 να κάνουν πολύ καλό νοικοκυριό στην ψυχή τους,

 ξοδεύουν την καρδιά τους σε ασήμαντα πράγματα. 

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα ποτήρι με ωραία σχέδια,

 με γραμμές κ.λ.π. Και αν δεν είχε γραμμές, την δουλειά

 του πάλι θα την έκανε. Εκείνες όμως πάνε στο κατάστημα

 και αρχίζουν: «Όχι, τις θέλω μέχρι εκεί τις γραμμές, 

όχι έτσι, όχι αλλιώς». Και αν έχη και κανένα λουλούδι,

 ε, τότε είναι που σκιρτά η καρδιά! 

Έτσι η γυναίκα καταστρέφει όλη τη δυναμικότητά της.

 Σπάνια θα βρης κανέναν άνδρα να δώση προσοχή σε κάτι τέτοια.

 Και αν ένα πορτατίφ είναι λ.χ. είναι καφέ η μαύρο, ούτε 

που το προσέχουν οι άνδρες. Αλλά η γυναίκα θέλει κάτι όμορφο, 

χαίρεται, δίνει ένα κομμάτι της καρδιάς της σε αυτό, άλλο κομμάτι 

σε κάτι άλλο, οπότε τι μένει για τον Χριστό; 

Τα χασμουρητά από την κούρασή της στην ώρα της προσευχής

Όσο απομακρύνεται η καρδιά της γυναίκας από τα όμορφα, 

τόσο πλησιάζει τον Χριστό. Και όταν η καρδιά δοθή στον Χριστό, 

τότε έχει μεγάλη δύναμη! Είδα μια ψυχή αυτές τις μέρες που έχει

 αφεθή τελείως στον Θεό. Βλέπεις να καίη μέσα της μια γλυκιά

 φλόγα! Τα πάιρνη όλα στα ζεστά. Ήταν τελείως κοσμική, 

αλλά είχε καλή διάθεση και κάποια στιγμή τινάχθηκε η σπίθα

 μέσα της. Χρυσαφικά, λούσα, όλα τα πέταξε. 

Τώρα ζη με μια απλότητα! Αγωνίζεται, κάνει δουλειά πνευματική.

 Με τι θυσία κινείται! Ζήλεψε τους Αγίους με την καλή έννοια. 

Τι κομποσχοίνι, τι νηστείες κάνει, τι Ψαλτήρι διαβάζει!...Φοβερό! 

Αυτή τρέφεται με την άσκηση τώρα.

- Γέροντα, μία μητέρα μου είπε: «Είμαι αδύναμη σωματικά

 και κουράζομαι πολύ. Ούτε τις δουλειές προλαβαίνω να

 κάνω, ούτε μου μένει χρόνος για προσευχή».

-Να απλοποιήση την ζωή της, για να της μένη χρόνος και 

για προσευχή. Με την απλότητα μια μητέρα μπορεί να 

κάνη πολλή προκοπή. Αν μια μάνα έχει απλοποιήσει

 τη ζωή της, αλλά κοπιάζει, γιατί έχει πολλά παιδιά,

 δικαιούται να πη «κουράζομαι». 

Αν όμως χάνη το χρόνο της κοιτάζοντας πώς θα παρουσιάση

 τακτοποιημένο το σπίτι της στους ξένους, τότε τι να πη κανείς;

 Μερικές μητέρες, για να τα έχουν όλα τακτοποιημένα 

στο σπίτι, περιορίζουν ασφυκτικά τα παιδάκια και δεν

 τα αφήνουν να μετακινήσουν μια καρέκλα ή ένα μαξιλάρι.

 Τους επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία, και έτσι τα παιδιά , 

ενώ γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν δυστυχώς βλαμμένα. 

Ένας μυαλωμένος άνθρωπος, αν δη σε ένα σπίτι που έχει

 πολλά παιδιά όλα τα πράγματα στην θέση τους, θα βγάλη

 συμπέρασμα ότι ή τα παιδιά είναι βλαμμένα ή η μάνα είναι 

βάρβαρη και επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία. 

Υπάρχει φόβος στην ψυχή των παιδιών, γιʼ αυτό πειθαρχούν. 

Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά. 

Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα παιδάκια με τις παιδικές

 αταξίες τους , που χαλούσαν την κοσμική τάξη-το κάθε 

πράγμα στην θέση του. Αυτό είναι η μεγαλύτερη αταξία, 

που κουράζει πολύ τον σημερινό άνθρωπο.

Παλιά δεν υπήρχαν πνευματικά βιβλία , για να βοηθηθούν 

οι μητέρες με την μελέτη. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό Πατερικά,

 ένα σωρό μεταφράσεις, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες 

μητέρες ή ασχολούνται με κάτι χαζά ή εργάζονται, για να τα

 βγάλουν πέρα.Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την 

ανατροφή των παιδιών , παρά να καταπιάνεται σχολαστικά

 με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. 

Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. 

Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της , 

για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας 

θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της .

Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα 

είναι ευτυχισμένη ,γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό.

 Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να 

πη, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;

- Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχη πολλά παιδιά και πολλές

 δουλειές;

- Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως 

να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. 

Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση,

 την άκουγα που έλεγε: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: 

« Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας».

 Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια

 την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που 

έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. 

Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και

 αγιασμένα παιδιά! Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη.

 Ακόμα και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που 

θήλαζε ο Γαβριήλ –το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα 

Χατζη-Γεώργη ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά

 και ύστερα ζούσαν με το σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι 

σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε 

αδελφή μοναχή ,ασκήτρια,την οποία επισκεπτόταν και 

αργότερα με τα παιδιά της . Ο πατέρας του Γαβριήλ 

ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο,

 γι αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. 

Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη 

«μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά», να τον παίρνη μαζί της 

και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και 

πότε στα εξωκκλήσια. Γι αυτό μετά έφτασε σε τέτοια μέτρα

 αγιότητος.Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία.

 Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα 

στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το

 πρόσωπό τους , αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. 

Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται

 οι μητέρες.

 πηγή 

Νοεγέννητο παιδί και προσευχή

Ο Χριστός είπε ότι όταν γεννηθεί ένα παιδί, η μητέρα ξεχνάει τους πόνους

 της διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον.

Τα λόγια Του δείχνουν ότι για τον Ίδιο τον Θεό η γέννηση του κάθε

 παιδιού είναι ένα γεγονός: κάθε πρόσωπο είναι στα μάτια τού Θεού

 μοναδικό, είναι ένας άλλος, ένα εσύ.

Ένας γέροντας συμβούλεψε κάποια μητέρα η οποία σύντομα θα 

γεννούσε να βάλει μια πνευματική σφραγίδα στο παιδί λέγοντας 

\την προσευχή τού Ιησού κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο

 νοσοκομείο, ακόμα και την ώρα τού τοκετού.

Το νεογέννητο παιδί

Αν προσευχόμαστε και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να ζούμε μέσα στο 

πνεύμα της προσευχής, δημιουργούμε μια ατμόσφαιρα μέσα στην 

οποία τα παιδιά γεύονται την προσευχή και την παρουσία τού Θεού.

Αν μένουμε μέσα σ’ αυτό το πνεύμα, τότε, ακόμα και χωρίς λόγια 

ακόμα και πριν μάθουν να μιλούν, τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν

 εντελώς φυσικά ένα αισθητήριο για την προσευχή και την επιθυμία

 να γνωρίσουν τον Θεό.

Όταν γεννηθεί το παιδί τους, οι γονείς εκφράζουν την αγάπη τους 

γι’ αυτό με πολλούς τρόπους· ένας από αυτούς 

— και μάλιστα από τους πιο δυνατούς — είναι η προσευχή.

 Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται κοντά στο παιδί τους, 

να λένε τις προσευχές τους κοντά του η κοντά στο κρεβάτι του 

και γενικά να το περιβάλλουν με προσευχή. 

Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται ενδόμυχα τη στιγμή που αγκαλιάζουν 

το παιδί τους. 

Μπορούν να ευλογούν το παιδί με το σημείο του Σταύρου και να παρακαλούν

 τον Θεό, την Παναγία και τους άγιους να ευλογούν και να προστατεύουν το παιδί τους.

Όταν οι γονείς πηγαίνουν να ρίξουν μια ματιά στο παιδί τους την ώρα

 που κοιμάται, για να δουν αν όλα πάνε καλά, μπορούν να προσεύχονται

 γι’ αυτό και να κάνουν επάνω του το σημείο του σταυρού, από το κεφάλι

 ως τα πόδια και από τα αριστερά προς τα δεξιά.

Γνωρίζω κάποιον πατέρα, ο οποίος προσευχόταν κάθε βράδυ για το γιό 

του γονατιστός δίπλα στο κρεβάτι του, ενώ εκείνος κοιμόταν, και παρακαλούσε

 θερμά τον Θεό να γεμίσει τη ζωή του παιδιού με τη χάρη Του.

 πηγή 

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ; [βίντεο]

πηγή

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

Άκουσε παιδί μου να σου ειπώ. Η τελεία αγάπη είναι να 
πουλήσεις όλα σου τα πράγματα, να τα δώσεις ελεημοσύνη,
 και να πηγαίνεις και εσύ να βρεις κανέναν αυθέντη να 
πουληθείς σκλάβος. Και όσα πάρεις να τα δώσεις όλα.
Να μην κρατήσεις ένα άσπρο. Ημπορείς να το καμεις αυτό
 να γίνεις τέλειος; Βαρύ σου φαίνεται....
Δεν ημπορείς να το καμεις αυτό;
Κάμε άλλο: Μην πουληθείς εσύ σκλάβος. Μόνο πούλησε 
τα πράγματά σου. Δώσε τα ελεημοσύνη. Το κάμνεις; 
Ακόμη βαρύ σου φαίνεται και αυτό.
Ας έρθουμε παρακάτω: Δεν μπορείς να δώσεις όλα 
σου τα πράγματα;
Δώσε τα μισά. Δώσε από τα τρία ένα . Δώσε από τα πέντε ένα. 
Ακόμη βαρύ σου φαίνεται...
Κάμε άλλο: Δώσε από τα δέκα ένα. Το κάμνεις;
Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.
Κάμε άλλο: Μην κάμεις ελεημοσύνη. Μην πουληθείς σκλάβος.
Ας έρθουμε παρακάτω: Μην πάρεις το ψωμί του αδελφού σου.
 Μην πάρεις το επανωφόρι του.
Μην τον κατατρέχεις.
ΜΗΝ ΤΟΝ ΤΡΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ.
Μήτε και αυτό το κάμνεις; Ας έρθουμε παρακάτω.
 Κάμε άλλο: Τόνε βρήκες τον αδελφό σου μέσα εις
 την λάσπη και δεν θέλεις να τόνε βγάλεις;

Καλά, δεν θέλεις να του κάμεις καλό. Μην του κάμεις κακό.
 Αφησέτονε... Πώς θέλομεν να σωθούμεν αδελφοί μου,
 το ένα μας φαίνεται βαρύ, το άλλο βαρύ. 
Πού να πάμε παρακάτω. Δεν έχομε να κατεβούμεν. 
Ο Θεός είναι εύσπλαχνος. Ναι. Μα είναι και δίκαιος. 
Έχει και ράβδαν σιδηράν.
Λοιπόν αν θέλομεν να σωθούμε, πρέπει να έχομεν 
την αγάπην εις τον Θεόν και εις τους αδελφούς μας.
πηγή

Άγιος Ματθαίος Απόστολος και Ευαγγελιστής

«Σῴζεις, Ἰησοῦ καὶ τελώνας· σοὶ χάρις». Οὕτω βοᾷ Ματθαῖος ἐκ πυρὸς μέσου. Ἀκάματον Ματθαῖον πῦρ δεκάτῃ κτάνεν ἕκτῃ.

Βιογραφία Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, πριν γίνει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, ονομαζόταν Λευίς. Ο πατέρας του λεγόταν Αλφαίος και ήταν από τη Γαλιλαία. Ο Ματθαίος έκανε το επάγγελμα του τελώνη, και ο Ιησούς τον βρήκε να κάθεται στο τελωνείο έξω από την Καπερναούμ. Και είπε προς αυτόν: «Ἀκολούθει μοι». Ο Ματθαίος, χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως τον ακολούθησε. Και όχι μόνο εγκατέλειψε το αμαρτωλό - για την εποχή εκείνη - επάγγελμα του τελώνη, αλλά και με χαρά φιλοξένησε τον Κύριο στο σπίτι του. Εκεί, μάλιστα, ήλθαν και πολλοί τελώνες και άλλοι αμαρτωλοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Ιησούς συνέφαγε και συζήτησε. Οι φαρισαίοι, όμως, που είχαν πωρωμένη συνείδηση, όταν είδαν αυτή την ενέργεια του Κυρίου, αμέσως τον κατηγόρησαν ότι συντρώγει με τελώνες και αμαρτωλούς. Ο Ιησούς το άκουσε και είπε εκείνα τα θαυμάσια λόγια: «Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Ματθαίου, θ' 13). Δηλαδή, λέει ο Κύριος, δεν ήλθα για να καλέσω εκείνους που νομίζουν τους εαυτούς τους δίκαιους, αλλά ήλθα να καλέσω τους αμαρτωλούς, για να μετανοήσουν και να σωθούν. Στο Ματθαίο οφείλει η Εκκλησία μας το πρώτο κατά σειρά στην Καινή Διαθήκη Ευαγγέλιο, που γράφτηκε το 64 μ.Χ. Ο Ματθαίος κατά την παράδοση κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και πέθανε μαρτυρικά.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θείας ἤκουσας, φωνῆς τοῦ Λόγου, καὶ τῆς πίστεως, τὸ φῶς ἐδέξω, καταλείψας τελωνείου τὸν σύνδεσμον ὅθεν Χριστοῦ τὴν ἀπόρρητον κένωσιν, εὐηγγελίσω Ματθαῖε Ἀπόστολε. Καὶ νῦν πρέσβευε, δοθήναι τοὶς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Ἀπόστολε Ἅγιε, καὶ Εὐαγγελιστὰ Ματθαῖε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς. Τοῦ τελωνείου τὸν ζυγὸν ἀποῤῥίψας, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθης, καὶ ἀνεδείχθης ἔμπορος πανάριστος, πλοῦτον κομισάμενος, τὴν ἐξ ὕψους σοφίαν· ὅθεν ἀνεκήρυξας, ἀληθείας τὸν λόγον, καὶ τῶν ῥᾳθύμων ἤγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, τὴν ὥραν τῆς κρίσεως. Ὁ Οἶκος Ἡ τοῦ ἐχθροῦ με τυραννὶς βιάζεται ἀπλήστως, καὶ τῆς ψυχῆς μου ὅλον τὸν σπόρον καθαρπάζει, Ματθαῖε φίλε τοῦ Χριστοῦ· ἀλλ' αὐτὸς τὸν σπόρον τῶν εὐχῶν σου δεδωκώς, πρὸς σὴν δουλείαν κάρπωσον, καὶ δεῖξον ὑμνῳδόν σου σμικρότατον, καὶ ὑφηγητὴν με τῶν πολλῶν σου καὶ μεγάλων κατορθωμάτων, καὶ τῆς πρὸς Χριστὸν σου σχέσεως, τὰ πάντα παρευθὺς ἐγκαταλείψας, ἠκολούθησας θερμῶς τῷ κεκληκότι, πρῶτος γεγονὼς Εὐαγγελιστὴς ἐν τῷ κόσμῳ, καθυπογράψας τὴν ὥραν τῆς κρίσεως.

Τυπικόν της 16ης Νοεμβρίου 2012

Παρασκευή: Τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου.

Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ· «Ἀπόστολε ἅγιε, καί Εὐαγγελιστά Ματθαῖε...»καί  2.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  «Ὁ καθαρώτατος Ναός...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ· «Λέγει ἡ γραφή...» (Ῥωμ. ι΄ 11-21, ια΄ 1-2),  ζήτει τοῦτον τῇ Τρίτῃ δ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν. Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· «Παράγων ὁ Ἰησοῦς, εἶδεν ἄνθρωπον...»  (Ματθ. θ΄ 9-13), ζήτει τοῦτο τῷ Σαββάτῳ ε΄ ἑβδομάδος Ματθαίου. Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις.

Τί Μάνα εἶναι Αὐτή!

– Γέροντα, γιατί ἡ Παναγία ἄλλοτε µοῦ δίνει ἀµέσως

 αὐτὸ ποὺ Τῆς ζητῶ καὶ ἄλλοτε ὄχι;

 – Ἡ Παναγία, ὅποτε ἔχουµε ἀνάγκη, ἀπαντᾶ

 ἀµέσως στὴν  προσευχή µας • ὅποτε δὲν ἔχουµε, 

µᾶς ἀφήνει, γιὰ νὰ ἀποκτήσουµε λίγη παλληκαριά. 

Ὅταν ἤµουν στὴν Μονὴ Φιλοθέου (1955-1958), 

µιὰ φορά, ἀµέσως µετὰ τὴν ἀγρυπνία τῆς 

Παναγίας µὲ ἔστειλε ἕνας Προϊστάµενος νὰ πάω 

ἕνα γράµµα στὴν Μονὴ Ἰβήρων. Ὕστερα ἔπρεπε

 νὰ πάω κάτω στὸν ἀρσανὰ τῆς µονῆς καὶ νὰ 

περιµένω ἕνα γεροντάκι ποὺ θὰ ἐρχόταν µὲ 

τὸ καραβάκι, γιὰ νὰ τὸ συνοδεύσω στὸ µοναστήρι

 µας – ἀπόσταση µιάµιση ὥρα µὲ τὰ πόδια. 

Ἤµουν ἀπὸ νηστεία  καὶ ἀπὸ ἀγρυπνία.

Τότε τὴν νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου 

τὴν χώριζα στὰ δύο• µέχρι τῆς Μεταµορφώσεως 

δὲν ἔτρωγα τίποτε, τὴν ἡµέρα τῆς 

Μεταµορφώσεως ἔτρωγα, καὶ µετὰ µέχρι τῆς Παναγίας

 πάλι δὲν ἔτρωγα τίποτε.

 Ἔφυγα λοιπὸν ἀµέσως µετὰ τὴν ἀγρυπνία καὶ

 οὔτε σκέφθηκα νὰ πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι.

 Ἔφθασα στὴν Μονὴ Ἰβήρων, ἔδωσα τὸ γράµµα

 καὶ κατέβηκα στὸν ἀρσανά, γιὰ νὰ περιµένω τὸ 

καραβάκι. Θὰ ἐρχόταν κατὰ τὶς τέσσερις τὸ ἀπόγευµα,

 ἀλλὰ ἀργοῦσε νὰ ἔρθη.  

Ἄρχισα ἐν τῷ µεταξὺ νὰ ζαλίζωµαι. 

Πιὸ πέρα εἶχε µιὰ στοίβα ἀπὸ κορµοὺς δένδρων, 

σὰν τηλεγραφόξυλα, καὶ εἶπα µὲ τὸν λογισµό µου:

 «Ἂς πάω νὰ καθήσω ἐκεῖ ποὺ εἶναι λίγο ἀπόµερα,

 γιὰ νὰ µὴ µὲ δῆ κανεὶς καὶ ἀρχίση νὰ µὲ ρωτάη

 τί ἔπαθα». Ὅταν κάθησα, µοῦ πέρασε ὁ λογισµὸς νὰ

 κάνω κοµποσχοίνι στὴν Παναγία νὰ µοῦ οἰκονοµήση 

κάτι. Ἀλλὰ ἀµέσως ἀντέδρασα στὸν λογισµὸ 

καὶ εἶπα: «Ταλαίπωρε, γιὰ τέτοια τιποτένια 

πράγµατα θὰ ἐνοχλῆς τὴν Παναγία;».

 Τότε βλέπω µπροστά µου ἕναν Μοναχό. Κρατοῦσε

 ἕνα στρογγυλὸ ψωµί, δύο σύκα καὶ ἕνα µεγάλο

 τσαµπὶ σταφύλι. «Πάρε αὐτά, µοῦ εἶπε, εἰς 

δόξαν τῆς Κυρίας Θεοτόκου», καὶ χάθηκε. 

Ἔ, τότε διαλύθηκα• µὲ ἔπιασαν τὰ κλάµατα, 

οὔτε ἤθελα νὰ φάω πιὰ … Πά, πά! Τί Μάνα

 εἶναι Αὐτή! Νὰ φροντίζη καὶ γιὰ τὶς µικρότερες 

λεπτοµέρειες! Ξέρεις τί θὰ πῆ αὐτό!

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, 

Περί προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον 

Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος",

 Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 90-91.

πηγή

Η εικόνα του φίλου!

Ο φίλος είναι άνθρωπος αγαθός, υγιής στην ψυχή, σκέπτεται σωστά, αγαπάει την αρετή, είναι ακέραιος στο ήθος, πιστός στην αγάπη, ειλικρινής στον λόγο, σταθερός στην ψυχή, έντιμος σύμβουλος, θαρραλέος, αγαπάει την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. 

Ο φίλος ο αληθινός, είναι όμοιος σε όλα με το φίλο του. Η χαρά του φίλου του προηγείται από τη δική του και η θλίψη του είναι και δική του θλίψη. Είναι βαθιά ευαίσθητος και διαισθάνεται την ψυχική διάθεση του φίλου του. 

Πάσχει δε σε ότι πάσχει και ο φίλος του. Προλαβαίνει την εξομολόγησή του φίλου του και τρέχει να τον βοηθήσει πριν του το ζητήσει. Είναι πάντα έτοιμος να αντιληφθεί τις ενέργειες του φίλου του και είναι παρών όταν κινδυνεύει.  

Οι φίλοι του φίλου του είναι και δικοί του φίλοι. Οι δε εχθροί του και δικοί του εχθροί. Αμύνεται υπέρ του φίλου του και διακινδυνεύει τη ζωή του γι' αυτόν. Στο σώμα του φίλου κατοικεί η ψυχή του φίλου που αγαπάει. Είναι αγαθός σύμβουλος και λέει πάντα τα καλύτερα γι' αυτόν. Φροντίζει για την τιμή και υπόληψη του φίλου του. Όσα του είναι ιερά, είναι ιερά και για τον ίδιο και σέβεται όσα ο φίλος του θεωρεί σεμνά. 

Φίλος αληθινός, σκέπη κραταιά και όποιος τον βρήκε, βρήκε θησαυρό. Ο αγαθός φίλος είναι πλούτος ανεκτίμητος. Ακριβότερος όλων των αποκτημάτων. Δεν υπάρχει μέτρο του κάλλους του. Ο φίλος και στις δυστυχίες και στην ευτυχία του φίλου, μένει πάντοτε ο ίδιος. Ο αληθινός φίλος, με πολύ θάρρος, επαινεί αυτά που είναι άξια επαίνου και καταδικάζει τα καταδικαστέα.

Ο Ευριπίδης λέει: " Οι φίλοι δεν έχουν τίποτε μόνο δικό τους -όσοι είναι πραγματικά φίλοι-, αλλά κοινά πράγματα. Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από τον ειλικρινή φίλο. Όταν παρεμβαίνει παρηγορητικά, αυτό επενεργεί δυνατότερα από κάθε φάρμακο στην πάσχουσα και θλιμμένη καρδιά του φίλου. Τα λόγια του είναι φάρμακο ζωής. 

Ο αγαθός φίλος και την ψυχή και το σώμα του φίλου μπορεί να παρηγορήσει. Ο αγαθός και καλός φίλος έχει τάξει τον εαυτό του να αναπληρώνει ό,τι λείπει στον φίλο του, και όταν μεν πράττει καλά, τον επαινεί και τον ευχαριστεί. Όταν δε σφάλλει, προσπαθεί πάρα πολύ για να τον επαναφέρει. 

Ο φίλος γίνεται ο νους, η καρδιά και ο οφθαλμός του φίλου του. Είναι η προσωποποίηση της αρετής. Δεν γίνεται φίλος ο μοχθηρός." Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: "Ο πιστός φίλος είναι έμψυχος θησαυρός, περιφραγμένος κήπος, πηγή σφραγισμένη που ανοίγει από καιρό σε καιρό και προσφέρει τον πλούτο της ψυχής του. Φίλους δε λέγω τους καλούς και αγαθούς και τη φιλία που δημιουργήθηκε με γνώμονα την αρετή".

Πηγή: Βιβλίο "Το Γνωθι σαυτόν"
Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

πηγή