Η ανάσταση των νεκρών (Αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων)

Ακράδαντη πίστη της Εκκλησίας είναι η ανάσταση των νεκρών, που θα γίνει συγχρόνως με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». 

Λέγοντας ανάσταση των νεκρών, εννοούμε την ανάσταση των σωμάτων, αφού οι ψυχές είναι αθάνατες. Κάθε ψυχή, δηλαδή, θα εισέλθει πάλι στο νεκρό σώμα της, που θα ζωοποιηθεί, κι έτσι θα ξανασυγκροτηθεί ολόκληρος ο άνθρωπος. 

Πολλές είναι οι αγιογραφικές μαρτυρίες για την ανάσταση των σωμάτων. Ενδεικτικά θ' αναφέρουμε μερικές. Ο προφήτης Ησαΐας προαναγγέλλει: «Οι νεκροί θ' αναστηθούν και θα εγερθούν όλοι όσοι βρίσκονται στα μνήματα» (26:19). Ο προφήτης Ιεζεκιήλ είδε σε όραμα μια θαυματουργική ανάσταση σωμάτων: Μ' ένα λόγο του Θεού, πλήθος ξερά οστά, που βρίσκονταν σκόρπια σε μια πεδιάδα, συναρμολογήθηκαν, απέκτησαν νεύρα, σάρκες και δέρμα κι έγιναν τέλεια σώματα- και μ' άλλον ένα λόγο Του, απέκτησαν ψυχή και αναστήθηκαν και στάθηκαν στα πόδια τους (37:1-10). Το εκπληκτικό όραμα του Προφήτη δείχνει πώς θα γίνει η ανάσταση των νεκρών στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτή την ανάσταση, άλλωστε, βεβαιώνουν και προσομοιάζουν οι τρεις αναστάσεις που έκανε ο Ιησούς, δηλαδή της κόρης του Ιαείρου, του γιου της χήρας της Ναΐν και του φίλου Του Λαζάρου, καθώς και η δική Του ανάσταση, με την οποία νίκησε το κράτος του θανάτου. Ο Απόστολος Παύλος κάνει πολλές φορές λόγο για την ανάσταση των σωμάτων στις επιστολές του. Στους Θεσσαλονικείς, λ. χ., γράφει: «Ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατεβεί από τον ουρανό και θ' αναστηθούν πρώτα αυτοί που πέθαναν πιστοί στο Χριστό» (Α' Θεσ. 4:16). Μετά την ανάστασή τους τα σώματα θα είναι πνευματικά, άφθαρτα, αθάνατα, αναλλοίωτα, απαλλαγμένα από τις ανάγκες τροφής και ύπνου. Μόνο που τα σώματα των δικαίων θα είναι φωτεινά, καθαρά και δοξασμένα, ενώ των αμαρτωλών ζοφερά, ακάθαρτα και στερημένα από τη θεία δόξα. Όπως είναι φυσικό, βέβαια, την ανάσταση των νεκρών, την οποία θ' ακολουθήσει η τελική Κρίση, αμφισβητούν ή αρνούνται πολλοί. Στους αρνητές της απαντούν, με ομιλίες και πραγματείες τους, οι θεοφόροι πατέρες. Ένας απ' αυτούς είναι και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο οποίος, στη ΙΗ' «Κατήχηση Φωτιζομένων» (κεφ. α' - κ'), που ακολουθεί σε νεοελληνική απόδοση, με στερεή λογική και με πλήθος παραδειγμάτων από τη ζωή, τη φύση και τη Γραφή, ενισχύει την πίστη μας στην ανάσταση των νεκρών και μας καλεί σε πνευματική προετοιμασία και εγρήγορση.

Ιερά Μονή Παρακλήτου

Η ανάσταση των νεκρών

Ρίζα κάθε καλού έργου είναι η ελπίδα της αναστάσεως. Η προσδοκία της ανταποδόσεως παρακινεί την ψυχή στην αγαθοεργία. Ο εργάτης που ελπίζει στο μισθό των κόπων του, είναι πρόθυμος να υπομείνει κάθε δυσκολία. Ενώ όσοι κοπιάζουν χωρίς την ελπίδα της αμοιβής, γρήγορα εγκαταλείπουν το έργο τους. Ο στρατιώτης που προσδοκά να βραβευθεί, είναι ετοιμοπόλεμος. Κανείς όμως δεν προθυμοποιείται να διακινδυνεύσει για χάρη ασύνετου βασιλιά, που δεν επιβραβεύει τα κατορθώματα των στρατιωτών του.

Με παρόμοιο τρόπο και κάθε ψυχή, όταν πιστεύει στην ανάσταση και στη μέλλουσα ανταπόδοση, φροντίζει για τον εαυτό της. Ενώ όταν δεν πιστεύει στην ανάσταση και στη μέλλουσα κρίση, παραδίνεται στην αμαρτία και στην καταστροφή. Οποίος πιστεύει ότι το σώμα του θ' αναστηθεί, δεν το μολύνει με ασέλγειες. Ενώ οποίος δεν πιστεύει στην ανάσταση, παραδίνεται στην αμαρτία και κακομεταχειρίζεται σαν ξένο το σώμα του. Είναι λοιπόν σημαντικό το δόγμα της Αγίας Εκκλησίας μας, που αναφέρεται στην ανάσταση των νεκρών. Είναι βασική διδασκαλία της Ορθοδοξίας μας. Και ενώ από πολλούς αμφισβητείται, από την αλήθεια επιβεβαιώνεται. Οι ειδωλολάτρες αμφισβητούν, οι Σαμαρείτες απιστούν, οι αιρετικοί διαστρεβλώνουν το δόγμα αυτό. Πολλές οι αντιρρήσεις. Μία όμως είναι η αλήθεια.

Μας λένε οι αρνητές: Πέθανε ο άνθρωπος και τάφηκε. Σάπισε στο χώμα και διαλύθηκε σε σκουλήκια. Τα σκουλήκια ψόφησαν κι αυτά. Το σώμα λοιπόν καταστράφηκε και αφανίστηκε. Πως θ' αναστηθεί;

Μας λένε ακόμα: Όσοι ναυάγησαν, καταφαγώθηκαν από τα ψάρια, που κι αυτά καταφαγώθηκαν από άλλα. Όσοι πάλεψαν με θηρία, έγιναν τροφές σε αρκούδες και σε λιοντάρια, που έφαγαν ακόμα και τα κόκαλά τους. Οι γύπες και οι κόρακες, αφού έφαγαν τις σάρκες των εγκαταλειμμένων στο χώμα νεκρών, πέταξαν και σκορπίστηκαν μακριά. Πως λοιπόν θα συγκεντρωθούν πάλι τα μέλη του σώματος;

Συμβαίνει μάλιστα τα αρπακτικά πουλιά, που τα έφαγαν, να θανατωθούν μακριά, άλλο στις Ινδίες, άλλο στην Περσία κι άλλο στην Ευρώπη. Πώς, τέλος, θα συναρμολογηθούν τα σώματα εκείνων που κάηκαν και που ο άνεμος ή η βροχή διασκόρπισε ακόμα και τη στάχτη τους; Σε όλα αυτά θ' απαντήσουμε: Για σένα, τον μικρό κι αδύναμο άνθρωπο, απέχουν βέβαια πολύ οι Ινδίες από τη Γερμανία και η Ισπανία από την Περσία. Για τον Θεό όμως, που κρατάει στο χέρι Του ολόκληρη τη γη, όλα είναι κοντινά. Μην κατηγορείς λοιπόν τον Θεό, ξεκινώντας από τη δική σου αδυναμία, αλλά να συλλογίζεσαι τη δική Του παντοδυναμία.

Ο ήλιος, ένα μικρό κτίσμα μέσα στην απέραντη δημιουργία, θερμαίνει με τις ακτίνες του όλη τη γη· και ο αέρας, κτίσμα κι αυτό του Θεού, την περιβάλλει. Ο Θεός λοιπόν, που δημιούργησε και τον ήλιο και τον αέρα, βρίσκεται μακριά από μας;

Υπόθεσε ότι ανακατεύεις διαφορετικούς σπόρους και τους παίρνεις στη χούφτα σου. Είναι δύσκολο σ' εσένα, τον άνθρωπο, να διακρίνεις τα διάφορα είδη και να τα χωρίσεις σε ομάδες; Όχι, βέβαια. Αν λοιπόν εσύ μπορείς να ξεχωρίσεις όσα βρίσκονται στο χέρι σου, ο Θεός άραγε δεν μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει όσα βρίσκονται στο δικό Του χέρι; Πρόσεξε κι ένα επιχείρημα, που αναφέρεται στη δικαιοσύνη. Έχεις διάφορους υπηρέτες. Απ’ αυτούς άλλοι είναι καλοί και άλλοι κακοί. Τιμάς εσύ τους καλούς και επιτιμάς τους κακούς. Κι αν είσαι δικαστής, επαινείς τους αγαθούς και τιμωρείς τους παράνομους.

Αν λοιπόν εσύ, που είσαι θνητός άνθρωπος, απονέμεις δικαιοσύνη, ο Θεός, ο αθάνατος Βασιλιάς των όλων, δεν θα απονέμει δικαιοσύνη; Αν όμως δεν υπάρχει μέλλουσα κρίση, σε ρωτάω: Που βρίσκεται η δικαιοσύνη του Θεού, εφόσον πολλοί ληστές πέθαναν ατιμώρητοι; Πολλές φορές μάλιστα ένας ληστής που έκανε πενήντα φόνους, τιμωρείται για τον ένα. Που λοιπόν θα τιμωρηθεί για τους υπόλοιπους σαράντα εννέα; Βλέπεις ότι, αν δεν υπάρχει μέλλουσα κρίση και ανταπόδοση, κατηγορείς τη δικαιοσύνη του Θεού. Και μην παραξενεύεσαι για την αναβολή της μελλοντικής κρίσεως. Να σκέφτεσαι, ότι κάθε αγωνιστής στεφανώνεται η ντροπιάζεται μετά τον αγώνα. Ποτέ ο αγωνοθέτης δεν βραβεύει τους αγωνιστές, όσο αγωνίζονται ακόμα. Αλλά περιμένει το τέλος του αγώνα και, μετά από εξέταση, προσφέρει τα βραβεία και τα στεφάνια. Έτσι και ο Θεός, όσο διαρκεί ο αγώνας στη ζωή αυτή, πάντα προσφέρει μια μερική βοήθεια στους δικαίους· μετά το θάνατο όμως, τους δίνει ακέραιο το μισθό. Αν δεν πιστεύεις στην ανάσταση των νεκρών, γιατί καταδικάζεις τους τυμβωρύχους; Αν έλιωσε το σώμα και δεν υπάρχει ελπίδα αναστάσεως, τότε γιατί τιμωρείται ο τυμβωρύχος; Βλέπεις ότι κι αν αρνείσαι με τα χείλη, μέσα σου μένει ακέραιη η πεποίθηση στην ανάσταση.

Ένα δέντρο που κόπηκε, ξαναβλαστάνει και ανθοφορεί. Το ίδιο δεν μπορεί να συμβεί και στον άνθρωπο; Τα σπαρτά που φυτεύθηκαν και θερίστηκαν, μένουν στ' αλώνια. Το ίδιο δεν μπορεί να συμβεί και στον άνθρωπο, που θερίζεται από τον κόσμο αυτό; Τα κλήματα του αμπελιού και τα κλαδιά των άλλων δέντρων, αφού ολότελα κοπούν και μεταφυτευθούν, ζωογονούνται και καρποφορούν. Ο άνθρωπος λοιπόν, για τον οποίο εκείνα δημιουργήθηκαν, αφού πέσει στη γη, δεν είναι δυνατό ν' αναστηθεί; Τι είναι πιο εύκολο, να δημιουργήσει κανείς από την αρχή ένα άγαλμα ή να ξαναπλάσει στο ίδιο σχήμα αυτό που έπεσε κι έσπασε; Ο Θεός λοιπόν, που από το μηδέν μας έπλασε, δεν είναι δυνατό ν' αναστήσει πάλι αυτούς που έζησαν και πέθαναν;

Εξακολουθείς ν' απιστείς σε όσα έχουν γραφτεί για την ανάσταση; Δες τη φυσική δημιουργία και παρατήρησε τα φαινόμενα που μέχρι σήμερα συμβαίνουν: Σπέρνεται το σιτάρι η οποιοδήποτε άλλο σπαρτό. Ο σπόρος πέφτει στη γη και μοιάζει να πεθαίνει. Σαπίζει και αχρηστεύεται σαν τροφή. Όμως ο σαπισμένος σπόρος ανασταίνεται χλοερός, ανασταίνεται ωραιότατος. Το σιτάρι αυτό, καθώς και τ' άλλα σπαρτά, έγινε για μας. Δεν έγινε για τον εαυτό του. Εφόσον λοιπόν εκείνα, που δημιουργήθηκαν για μας, ζωοποιούνται πάλι, αφού νεκρωθούν, εμείς οι ίδιοι, για τους οποίους εκείνα πλάστηκαν, δεν είναι δυνατό ν' αναστηθούμε μετά το θάνατο μας; Το χειμώνα τα δέντρα εμφανίζονται σαν νεκρά. Που είναι τα φύλλα της συκιάς; Που είναι τα σταφύλια στο αμπέλι; Το χειμώνα φαίνονται όλα νεκρά. Την άνοιξη όμως όλα εμφανίζονται χλοερά. Και όταν φτάσει ο κατάλληλος καιρός, τότε από το θάνατο γεννιέται η ζωή. Γνωρίζοντας ο Θεός την απιστία σου, σου εμφανίζει κάθε χρόνο την ανάσταση με τα φαινόμενα αυτά. Έτσι, βλέποντας όσα συμβαίνουν στ' άψυχα, να πειστείς για όσα συμβαίνουν στα έμψυχα.

Πριν από εκατό η διακόσια χρόνια, όλοι εμείς που ήμασταν; Δεν γνωρίζουμε τον τρόπο δημιουργίας του ανθρώπινου σώματος; Δεν γνωρίζεις ότι από απλή και ασθενική και ασχημάτιστη ύλη γεννιόμαστε; Και απ' αυτή την απλή και ασθενική ύλη σχηματίζεται και το ανθρώπινο σώμα και αποκτά δύναμη στα νεύρα, λάμψη στα μάτια, όσφρηση στη μύτη, ακοή στ' αυτιά, ομιλία στη γλώσσα, παλμούς στην καρδιά, εργασία στα χέρια, οδοιπορία στα πόδια και κάθε άλλο χαρακτηριστικό των μελών. Η ασθενική εκείνη ύλη μεταβάλλεται σε ναυπηγό η οικοδόμο η αρχιτέκτονα η εργάτη η στρατιώτη η άρχοντα η νομοθέτη η βασιλιά. Αφού λοιπόν με ευτελή υλικά μας έπλασε ο Θεός, δεν θα μπορεί να μας αναστήσει, όταν πεθάνουμε; Αυτός που την τόσο τιποτένια ύλη μετέβαλε σε ανθρώπινο σώμα, δεν θα μπορέσει πάλι να το αναστήσει, όταν νεκρωθεί; Αυτός που από την ανυπαρξία έφερε την ύπαρξη, δεν θα μπορέσει να αναστήσει το δημιούργημά του; Πάρε κι από τον έναστρο ουρανό μιαν ολοφάνερη απόδειξη, ότι είναι δυνατή η ανάσταση των νεκρών. Ένα ουράνιο φαινόμενο που επαναλαμβάνεται κάθε μήνα: Η σελήνη φαίνεται να λιγοστεύει, να μικραίνει τόσο πολύ, που να μην τη βλέπουμε καθόλου. Πάλι όμως εμφανίζεται, μεγαλώνει και παίρνει το προηγούμενο της μέγεθος. Και μάλιστα, για να είναι πληρέστερο το παράδειγμα, κατά καιρούς έχουμε εκλείψεις σελήνης και εναλλαγές στη φωτεινότητά της, μέχρι που γίνεται κατακόκκινη σαν αίμα, για να μην απιστείς στην ανάσταση των νεκρών, εσύ, που κατασκευάστηκες από αίμα, αλλά, βλέποντας στη σελήνη την εναλλαγή, να πιστέψεις ότι το ίδιο μπορεί να γίνει και σ' εσένα.

Αυτές τις αποδείξεις μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει, όταν συζητάει με άπιστους ειδωλολάτρες. Αφού αυτοί δεν παραδέχονται την Αγία Γραφή, πολέμησέ τους με όπλα άγραφα, δηλαδή με συλλογισμούς και παραδείγματα από τη φύση. Οι άθεοι αυτοί δεν έχουν ιδέα για το νόμο του Μωυσή, για τις προφητείες του Ησαΐα, για τα ευαγγέλια, για τις επιστολές του Παύλου. Ας δούμε τώρα πως θ' αντιμετωπίσουμε τους Σαμαρείτες. Αυτοί δέχονται το νόμο του Μωυσή, δεν αναγνωρίζουν όμως τους Προφήτες. Πως λοιπόν θα τους πείσουμε για την ανάσταση των νεκρών; Ας χρησιμοποιήσουμε τα κείμενα που παραδέχονται. Λέει ο Θεός στον Μωυσή: «Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ» (Έξοδος 3:6). Οπωσδήποτε με τα λόγια αυτά αναγνωρίζει, ότι ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ δεν εξαφανίστηκαν, αλλά υπάρχουν. Γιατί αν δεν υπήρχαν, ο Θεός θα ήταν Θεός όντων ανύπαρκτων. Ποιος όμως βασιλιάς είπε ότι είναι βασιλιάς στρατιωτών ανύπαρκτων; Ποιος ακόμα πλούσιος δηλώνει πλούτη που δεν έχει; Πρέπει επομένως να υπάρχουν και ο Αβραάμ και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ. Έτσι μόνο ο Θεός θα είναι Θεός ζωντανών. Γιατί δεν είπε «ήμουν κάποτε Θεός τους», αλλά «είμαι Θεός τους».

Αλλά έχουν αντιρρήσεις και σ' αυτό το σημείο οι Σαμαρείτες. Ισχυρίζονται, ότι μπορεί να ζουν οι ψυχές του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, τα σώματά τους όμως δεν είναι δυνατό ν' αναστηθούν.

Θα τους πούμε: Το ραβδί του δικαίου Μωυσή ήταν δυνατό να μεταβληθεί σε φίδι (Έξοδος 4:2-3). Τα σώματα των δικαίων δεν μπορούν να ζήσουν και ν' αναστηθούν; Η πρώτη μεταβολή, που είναι αφύσικη, πραγματοποιήθηκε. Η δεύτερη, που είναι σύμφωνη με τη φύση, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί; Το ραβδί επίσης του Ααρών, αφού κόπηκε και νεκρώθηκε, χωρίς ίχνος νερού βλάστησε (Αρ. 17: 23). Και τούτο, ενώ ήταν μέσα σε σπίτι. Μολαταύτα, βλάστησε σαν να ήταν σε αγρό. Και ενώ βρισκόταν σε ξερό περιβάλλον, μέσα σε μια νύχτα καρποφόρησε σαν τα δένδρα που για πολλά χρόνια ποτίζονται.

Το ραβδί λοιπόν του Ααρών αναστήθηκε. Ο ίδιος ο Ααρών δεν θ' αναστηθεί; Και ο Θεός που θαυματούργησε σ' ένα ξύλο, για να του χαρίσει την αρχιερωσύνη, δεν θα θαυματουργήσει στον ίδιο τον Ααρών, για να του χαρίσει την ανάσταση;

Η γυναίκα του Λωτ έγινε στήλη από αλάτι (Γεν. 19:26). Η σάρκα μεταβλήθηκε σε αλάτι. Η νεκρή σάρκα δεν μπορεί να ξαναγίνει σάρκα ζωντανή; Και αν η γυναίκα του Λωτ μεταβλήθηκε σε στήλη από αλάτι, η γυναίκα του Αβραάμ δεν είναι δυνατό ν' αναστηθεί; Με ποια δύναμη έγινε η μεταβολή του χρώματος στο χέρι του Μωυσή, που άσπρισε σαν το χιόνι κι έπειτα πάλι άλλαξε; Οπωσδήποτε με θείο πρόσταγμα (Έξοδος 4:6-7). Αν λοιπόν τότε το πρόσταγμα είχε δύναμη για τέτοιες μεταβολές, τώρα δεν έχει;

Πώς δημιουργήθηκε ο άνθρωπος; Το γράφει το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, η Γένεση: «Και έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο από το χώμα της γης» (Γεν. 2:7). Αν λοιπόν το χώμα έγινε σάρκα, η νεκρωμένη σάρκα δεν μπορεί να ξαναγίνει ζωντανή;

Ας ρωτήσουμε, από τι πλάστηκαν οι ουρανοί και η στεριά και οι θάλασσες; από τι έγιναν ο ήλιος και η σελήνη και τ' άστρα; Πώς δημιουργήθηκαν τα πουλιά και τα ψάρια και όλα γενικά τα ζώα; ενώ αναρίθμητα διαφορετικά όντα δημιουργήθηκαν από το τίποτα, εμείς οι άνθρωποι, που είμαστε εικόνες του Θεού, δεν είναι δυνατό ν' αναστηθούμε; Όπως λέει και ο δίκαιος Ιώβ, για το δέντρο υπάρχει ελπίδα αναβλαστήσεως. Γιατί, αν κοπεί, μπορεί να ξανανθίσει, και ο βλαστός του δεν θα χαθεί. Κι αν ακόμα γεράσει η ρίζα του και ξεραθεί ο κορμός του, θ' ανθίσει πάλι με το πότισμα και θα καρποφορήσει σαν νεοφυτεμένο (Ιώβ 14:7-9). Αν λοιπόν συμβαίνει αυτό στο δέντρο, δεν μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο; Χάνεται κι εξαφανίζεται ο πεθαμένος;

Ο προφήτης Ησαΐας λέει: «Θ' αναστηθούν οι νεκροί, και θα σηκωθούν όσοι βρίσκονται στα μνήματα» (Ησ. 26:19). Ο προφήτης Ιεζεκιήλ διαλαλεί: «Να τι λέει ο Κύριος· θ' ανοίξω τα μνήματά σας και θα σάς αναστήσω από τους τάφους σας» (Ιεζ. 37:12). Και ο προφήτης Δανιήλ λέει: «… Νεκροί, που βρίσκονται θαμμένοι στο χώμα, θ' αναστηθούν, άλλοι για να ζήσουν αιώνια και άλλοι για ν' αντιμετωπίσουν αιώνια ντροπή και περιφρόνηση» (Δαν. 12:2).

Πολλά αποσπάσματα της Αγίας Γραφής αναφέρονται στην ανάσταση των νεκρών. Σαν μια απλή υπενθύμιση αναφέρουμε την τετραήμερη ανάσταση του Λαζάρου (Ιωάννης 11:1-44), την ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν (Λουκάς 7:11-17) και της κόρης του αρχισυνάγωγου Ιαείρου (Ματθαίος 9:18-26). Ας αναφέρουμε επίσης, ότι την ώρα της Σταυρώσεως του Κυρίου σκίστηκαν πέτρες, άνοιξαν μνημεία και αναστήθηκαν σώματα πολλών νεκρών (Ματθαίος 27:51-53). Προπάντων όμως να θυμηθούμε, ότι και ο ίδιος ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς (Ματθαίος 28:1-8). 

Εκτός απ' αυτές τις περιπτώσεις της Καινής Διαθήκης, μπορούμε να θυμηθούμε από την Παλαιά τον Προφήτη Ηλία και το γιό της χήρας που ανέστησε (Γ' Βασ. 17:17-24). Επίσης τον Προφήτη Ελισσαίο, που έκανε δύο αναστάσεις, μία όταν ζούσε και μία μετά το θάνατο του. Όταν ζούσε, ανέστησε ένα παιδί με την πνοή του (Α' Βασ. 4:32-37). Για να φανερωθεί όμως ότι δεν είναι τιμημένες μόνο οι ψυχές των αγίων, αλλά ότι και στα σώματά τους υπάρχει θεία χάρη, ο νεκρός, που κατέβασαν στο μνημείο του Ελισσαίου, ζωντάνεψε μόλις ακούμπησε το νεκρό σώμα του Προφήτη (Α' Βασ. 13:20-21). Το νεκρό σώμα μπόρεσε και ανέστησε άλλο νεκρό σώμα. Αυτό που ήδη βρισκόταν στον τάφο, έδωσε ζωή στον πεθαμένο. Και ενώ έδωσε ζωή, το ίδιο παρέμεινε στον τάφο, όπως και πρώτα. Γιατί; Για να μην αποδοθεί το θαύμα μόνο στην ψυχή του Ελισσαίου και για ν' αποδειχθεί ότι, κι αν απουσιάζει η ψυχή, βρίσκεται θεία χάρη στα σώματα των αγίων, αφού τόσα χρόνια κατοίκησαν μέσα τους άγιες ψυχές. Τα σώματα αυτά υπηρέτησαν τις άγιες ψυχές και γι’ αυτό χαριτώθηκαν. Ας μην απιστήσουμε σαν άμυαλοι στο γεγονός αυτό. Γιατί αν ρούχα και μαντήλια αγίων, που βρίσκονται έξω από το σώμα, ακουμπούν αρρώστους και τους θεραπεύουν, πόσο μάλλον το ίδιο το προφητικό σώμα θα έχει τη χάρη ν' αναστήσει νεκρό. 

Ας θυμηθούμε ότι και οι Απόστολοι ανέστησαν νεκρούς: Ο Πέτρος ανέστησε την Ταβιθά στην Ιόππη (Πράξεις 9:36-42), ο Παύλος τον Εύτυχο στην Τρωάδα (Πράξεις 20:7-12) και οι υπόλοιποι Απόστολοι διάφορους άλλους, μολονότι δεν αναφέρονται στην Αγία Γραφή όλα τα θαύματα του καθενός. 

Ας θυμηθούμε επίσης όσα έγραψε ο Παύλος στους Κορινθίους γι’ αυτούς που λένε: «Πως ανασταίνονται οι νεκροί και με ποιο σώμα;» (Α' Κορινθίους 15:35). Γράφει λοιπόν: «Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε ούτε ο Χριστός αναστήθηκε» (Α' Κορινθίους 15:16). Ονόμασε ανόητους αυτούς που δεν πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών. Έγραψε επίσης στους Θεσσαλονικείς: «Θέλω να γνωρίζετε, αδελφοί, τι θα γίνει μ' αυτούς που πέθαναν, για να μη λυπάστε όπως οι άπιστοι, που δεν ελπίζουν πουθενά. Γιατί, αφού πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός αυτούς που πέθαναν πιστεύοντας στον Ιησού θα τους αναστήσει για να ζήσουν μαζί Του» (Α' Θεσ. 4:13-14). 

Προσέξτε προπάντων, ότι ολοφάνερα ο Παύλος διακηρύσσει: «Το φθαρτό τούτο σώμα θα γίνει άφθαρτο. Το θνητό θα γίνει αθάνατο» (Α' Κορινθίους 15:53). 

Το σώμα θ' αναστηθεί. Και μάλιστα όχι έτσι ασθενικό, όπως είναι τώρα, αλλά έχοντας αποκτήσει αφθαρσία. Δεν θα υποφέρει δηλαδή από τον πόνο, την αρρώστια, το θάνατο. Θ' αλλάξει κατάσταση όπως το σίδερο, που μπαίνει στη φωτιά και μεταβάλλεται σε μια φλεγόμενη μάζα. Κάπως έτσι θα μεταβληθούν οι Ιδιότητες του σώματος μας, σύμφωνα με τη θέλησή του Κυρίου, που θα το αναστήσει. 

Θ' αναστηθεί λοιπόν αυτό το σώμα. Δεν θα έχει την ίδια σύσταση, αλλά θα ζει αιώνια. Δεν θα έχει ανάγκη από συνηθισμένες τροφές, για να συντηρηθεί, ούτε από σκάλες, για να υψωθεί. Τα σώματα μάλιστα των αγίων θα λάμψουν σαν τον ήλιο, καθώς έχει γραφτεί (Ματθαίος 13:43). Θ' αποκτήσουν τη λαμπρότητα της σελήνης και ολόκληρου τ' ουρανού. Προβλέποντας ο Θεός την απιστία των ανθρώπων στα προφητικά αυτά λόγια, χάρισε σε μικρά σκουλήκια τη δυνατότητα να φεγγοβολούν από το σώμα τους (όπως οι πυγολαμπίδες). Έτσι, απ' αυτό που ήδη βλέπουν στη φύση οι άνθρωποι, να πιστεύουν εκείνο που πρόκειται να συμβεί. Ο Θεός, που έδωσε τη φεγγοβολιά σε ασήμαντα σκουλήκια, μπορεί ασφαλώς να κάνει έναν αγιασμένο άνθρωπο να φεγγοβολάει. 

Θ' αναστηθούμε λοιπόν όλοι με άφθαρτα, αιώνια σώματα. Δεν θα τα έχουμε όμως όλοι ίδια. Οι άγιοι θα έχουν ένδοξο σώμα, κατάλληλο και ικανό να επικοινωνεί με τους αγγέλους. Οι αμαρτωλοί θα έχουν κι αυτοί αιώνιο και άφθαρτο σώμα, κατάλληλο όμως να υπομένει ατελεύτητες τιμωρίες, έτσι που να μην κατακαεί και εξαφανιστεί στη φλόγα της αιώνιας φωτιάς. Δίκαια ο Θεός θ' αμείψει η θα κολάσει τα σώματα και των αγίων και των αμαρτωλών. Γιατί καμιά πράξη μας δεν γίνεται χωρίς τη συμμετοχή του σώματος: Βλαστημάμε με το στόμα. Προσευχόμαστε με το στόμα. Πορνεύουμε με το σώμα. Αγνεύουμε με το σώμα. Δίνουμε ελεημοσύνη με το χέρι. Γενικά σε κάθε πράξη συμμετέχει και το σώμα. Επειδή λοιπόν σε όλα υπηρετεί το σώμα, είναι δίκαιο στη μέλλουσα ζωή να συμμετέχει είτε στην απόλαυση είτε στην τιμωρία.

Ο προφήτης Δανιήλ γράφει: «Εκατομμύρια και δισεκατομμύρια άγγελοι στέκονταν μπροστά Του έτοιμοι να Τον υπηρετήσουν» (Δαν. 7:10). Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αριθμός των αγγέλων είναι μόνο τόσος. Ο προφήτης χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις, θέλοντας να δείξει το αναρίθμητο πλήθος τους.

Με όλο αυτό το πλήθος των αγγέλων θα παρουσιαστεί τότε, στη μέλλουσα κρίση, ο Τριαδικός Θεός. Μια αγγελική σάλπιγγα θα ηχήσει και θα τους καλέσει όλους με φανερά πια όλα τα έργα τους. Δεν πρέπει λοιπόν από δω να σκεφτόμαστε την ώρα εκείνη και από τώρα να φοβόμαστε; Μήπως είναι μικρή καταδίκη, έστω κι αν δεν ακολουθήσει καμιά άλλη τιμωρία, το να ντροπιαστούμε μπροστά σε τόσο πλήθος; Μήπως δεν προτιμάμε, πολλές φορές, να πεθάνουμε παρά να ντροπιαστούμε μπροστά σε φίλους; Ας ενδιαφερθούμε κι ας φοβηθούμε από τώρα, μην τυχόν και μας αποδοκιμάσει τότε ο Κύριος. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Δεν έχει ανάγκη να ερευνήσει και να ελέγξει. Μη σκεφτείς λοιπόν: Στο σκοτάδι της νύχτας αμάρτησα, κάνοντας ανήθικες πράξεις η μαγείες ή κάτι άλλο. Είμαι όμως εξασφαλισμένος, γιατί κανείς δεν με είδε. Όλα θα γίνουν φανερά τότε, που ο Θεός θα κρίνει τα κρυφά έργα των ανθρώπων. Το φοβερό πρόσωπο του Κριτή θα σε αναγκάσει να πεις την αλήθεια. Η ίδια η συνείδησή σου θα σε ελέγχει, και τα έργα σου, που θα σε συνοδεύουν, θα σε καταγγέλλουν. Ο Κριτής δεν θα έχει ανάγκη από βιβλία. Αυτό το φανερώνει ο ίδιος λέγοντας: «Θα συναχθούν μπροστά Του όλα τα έθνη, και θα τους ξεχωρίσει όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα γίδια» (Ματθαίος 25:32). Ο βοσκός πως ξεχωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια; Μήπως έχει ανάγκη να συμβουλευτεί βιβλία, για να διακρίνει ποια είναι πρόβατα και ποια γίδια; Δεν τα διακρίνει αμέσως από τη μορφή τους; Το απαλό μαλλί δεν φανερώνει το πρόβατο, και το σκληρό το γίδι; Με την ίδια ευκολία θα φανερωθεί τότε αν οι πράξεις μας έχουν καθαριστεί με την εξομολόγηση, και μοιάζουν με μαλλί απαλό και καθαρό, η αν παραμένουν με τις ασυγχώρητες αμαρτίες, και μοιάζουν με μαλλί σκληρό και βρωμισμένο.

Ας αγωνιστούμε λοιπόν όλοι, για να πετύχουμε τη σωτηρία και να υποδεχθούμε με παρρησία τον αιώνιο βασιλιά Χριστό, που πέθανε και αναστήθηκε και βασιλεύει στους απέραντους αιώνες.


("Φωνή των Πατέρων" No 9, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, Ωρωπός Αττικής)


(Πηγή ηλ. κειμένου: www.oodegr.com)

Νεοφιλελευθερισμός: ἡ δαιμονοκρατία τῆς «Νέας Ἐποχῆς» Γράφει ὁ Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος

Ἀπογοητεύτηκαν οἰκτρὰ ὅσοι πίστευαν πὼς ἡ ἀνθρωπότητα βαδίζει μία ὁριζόντια πορεία προόδου.  Τὰ τελευταία δραματικὰ γεγονότα τῆς πρωτόγνωρης παγκόσμιας οἰκονομικῆς κρίσεως φανέρωσαν τὴν ἀνείπωτη φρίκη, ἡ ὁποία καλυπτόταν ὡς τώρα κάτω ἀπὸ ἐπίπλαστη λαμπρὴ καλύπτρα.  Ἀναδύθηκε στὸ προσκήνιο τὸ ἀληθινὸ φρικτὸ πρόσωπο τῆς ἀνθρωπότητας, αὐτὸ ποὺ σμίλεψε ἡ ἁμαρτία χιλιάδες χρόνια τώρα, ὡς τεκμήριο ὅτι ὁ «ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωάν.16,11) ἔχει ἀκόμη μεγάλη δύναμη καὶ ἐξουσία στόν δύσμοιρο πλανήτη μας, τὴν ὁποία ἀντλεῖ ἀπὸ τὴν ἐμμονή μας νὰ τὸν ἀναγνωρίζει «ὡς θεὸ» ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν κατοίκων τῆς ὑφηλίου. Τὸ «ξαφνικὸ» ξέσπασμα τῆς διεθνοῦς οἰκονομικῆς κρίσεως, ἐδῶ καὶ τέσσερα χρόνια, βρῆκε τὴν ἀνθρωπότητα ἐντελῶς ἀπροετοίμαστη νὰ ἀντιμετωπίσει αὐτὴ τὴν πρωτόγνωρη οἰκονομικὴ κατάρρευση.
Μέσα σὲ ἐλάχιστο χρόνο ἐπιχειρηματικοὶ κολοσσοὶ «πτώχευσαν». Παγκόσμιες τράπεζες μὲ ἀμύθητα περιουσιακὰ στοιχεῖα ἀνακάλυψαν ὅτι «δὲν ἔχουν πιὰ τίποτε» καὶ κατέρρευσαν. Πλούσια καὶ ἰσχυρὰ κράτη ὑποχρεώθηκαν νὰ ὑπερδανειστοῦν γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν. Ἀδύναμα κράτη παραπαίουν στὸ μεταίχμιο τῆς πτώχευσης. Κάποιες κυβερνήσεις κήρυξαν στάση πληρωμῶν καὶ ὁμολόγησαν τὴ χρεοκοπία τῶν κρατῶν τους. Οἱ εἰδικοὶ ὁμιλοῦν γιὰ παγκόσμια ὕφεση στὴν οἰκονομία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσδιοριστεῖ πόσο θὰ.... διαρκέσει. Ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη οἱ κυβερνήσεις ἐξαγγέλλουν πρωτοφανῆ λιτότητα γιὰ τοὺς πολίτες, βυθίζοντας τὰ νοικοκυριὰ σὲ φτώχια καὶ ἀνέχεια. Χιλιάδες ἐργαζόμενοι χάνουν καθημερινὰ τὴν ἐργασία τους καὶ πέφτουν σὲ διαρκῆ ἀνεργία. Οἱ κρατικὲς ἀρωγὲς πρόνοιας εἴτε περιορίζονται εἴτε καταργοῦνται, ὥστε νὰ πλανᾶται πάνω ἀπὸ τοὺς ἐνδεεῖς καὶ οἰκονομικὰ ἀδύναμους τὸ φάσμα τῆς ἐξαθλίωσης καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ θανάτου. Ὁ πλοῦτος τοῦ κόσμου «ἐξαφανίστηκε» ἐν ριπὴ ὀφθαλμοῦ! Ὁ ἱδρώτας καὶ ὁ κόπος δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων «ἔγινε καπνός». Φυσικὰ δὲν ἐξατμίστηκε, ἀλλὰ ἄλλαξε χέρια. Μπῆκε στὰ σκοτεινὰ θυλάκια τῶν ἐπιτηδείων, οἱ ὁποῖοι δημιούργησαν αὐτὴ τὴν κρίση μὲ σκοπὸ νὰ ἁρπάξουν τοὺς θησαυροὺς τῶν ἐθνῶν. Ὅσον ἀφορᾶ τὶς συνέπειες αὐτῶν ποὺ εὐθύνονται γιὰ τὴν κρίση, οὔτε λέξη δὲν ἔβγαλε κανένας ἡγέτης. Ἀντίθετα ἔσπευσαν νὰ τοὺς «βοηθήσουν» ἀπὸ τὰ κρατικὰ ταμεῖα γιὰ νὰ μὴ πτωχεύσουν οἱ ἐπιχειρήσεις τους! Ἀφοῦ καταβρόχθισαν τὸν πλοῦτο τῶν ἰδιωτῶν ἔβαλαν στὸ χέρι καὶ τὰ κρατικὰ ἀποθέματα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργηθοῦν τεράστια δημοσιονομικὰ προβλήματα στὶς ἀνὰ τὸν κόσμο κυβερνήσεις.
 Ἡ δύσμοιρη πατρίδα μᾶς βρέθηκε στὸ «μάτι τοῦ κυκλώνα» αὐτῆς τῆς πρωτοφανοῦς κρίσεως.  Χρησιμοποιήθηκε, σύμφωνα μὲ ὁμολογία «ἐπισήμων», ὡς «πειραματόζωο» γιὰ νὰ «δοῦν» οἱ ἐπιτήδειοι, πὼς θὰ ἐφαρμοστεῖ τὸ νέο παγκόσμιο «οἰκονομικὸ δόγμα» καὶ στοὺς ἄλλους λαούς! Ὁ λαὸς μας βρίσκεται σὲ ἐξαθλίωση καὶ ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς σὲ τέλεια ἀποσύνθεση! Κανένας δὲ γνωρίζει πότε θὰ βγοῦμε, ἂν θὰ βγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν κρίση!  Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴ λαίλαπα πρόβαλλαν κάποιοι «σωτῆρες» τῆς ἀνθρωπότητας.  Μὲ τὶς «συνταγὲς» τοὺς προτείνουν λύσεις γιὰ τὸ παγκόσμιο οἰκονομικὸ πρόβλημα.  Ποιοὶ εἶναι ὅμως αὐτοὶ οἱ «σωτῆρες»;
 Δυστυχῶς εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δημιούργησαν τὸ χάος! Οἱ θεωρητικοὶ καὶ πρακτικοί τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ!  Αὐτοὶ ποὺ θεμελίωσαν τὴ σύγχρονη μορφὴ τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τῆς ἐφιαλτικῆς δηλαδὴ «Νέας Τάξεως Πραγμάτων»!  Ἡ οἰκονομικὴ θεωρία τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ στηρίζεται στὰ διδάγματα τοῦ δυτικοευρωπαϊκοῦ «διαφωτισμοῦ», σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἀφεθεῖ τὸ ἐμπόριο νὰ λειτουργήσει ἐντελῶς ἐλεύθερο ἀπὸ ὁποιαδήποτε κρατικὴ παρέμβαση, στηριζόμενο ἀποκλειστικὰ στοὺς «νόμους τῆς ἀγορᾶς», δηλαδὴ τὴν προσφορὰ καὶ τὴ ζήτηση ἀγαθῶν. Ὁ παράγων ἄνθρωπος δὲν ἔχει κανένα ρόλο σὲ αὐτὴ τὴ διαδικασία, διότι τὰ πάντα κανονίζονται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἀγορά. Πρακτικὰ αὐτὸ σημαίνει πὼς τὸ κέρδος καὶ ὁ ὑλικὸς πλοῦτος εἶναι τὸ ἀπόλυτο ζητούμενο. Ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἁπλὸς θεατὴς τῶν ἄτεγκτων «νόμων τῆς ἀγορᾶς». Οἱ ὅποιοι συναισθηματισμοὶ δὲν ἔχουν θέση σὲ αὐτὴ τὴ διαδικασία. Ὁ ἀδύναμος πρέπει νὰ συντριβεῖ διότι ἔτσι ἐπιτάσσουν οἱ «νόμοι τῆς ἀγορᾶς». Ὅποιος ἀντέξει θὰ προχωρήσει, ὅποιος σκοντάψει θὰ μείνει πίσω.
Στὸ νεοφιλελευθερισμὸ δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ κοινωνικὴ στήριξη, ἀλληλεγγύη καὶ βοήθεια. Αὐτὲς οἱ ἔννοιες ὄχι μόνο εἶναι ἄγνωστες μὰ καὶ ἀντίθετες μὲ τὴ φιλοσοφία καὶ πρακτική του. Ἰδιαιτέρως ἡ θεία ἔννοια τῆς ἀγάπης μυκτηρίζεται ὡς ἀνόητο συναίσθημα γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ ὅσους δὲν προσβλέπουν στὴν οἰκονομικὴ «πρόοδο» τῆς ἀνθρωπότητας! Πρόκειται ὁλοφάνερα γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τῆς ζούγκλας στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία καὶ τὶς διανθρώπινες σχέσεις. Τὰ τελευταία δραματικὰ γεγονότα δείχνουν ξεκάθαρα πὼς τὰ ἀδηφάγα ὄρνεα τοῦ διεθνοῦς νεοφιλελευθερισμοῦ δὲ διστάζουν νὰ καταπιοῦν τὸν παγκόσμιο πλοῦτο, ἀδιαφορώντας ἂν θὰ ὁδηγήσουν στὸ λιμό, στὴν ἐξαθλίωση καὶ τὸ θάνατο ἑκατομμύρια ἀνθρώπους σὲ ὅλο τὸν κόσμο, φτάνει νὰ γεμίσουν τὰ θησαυροφυλάκιά τους! Ἡ ἄθλια τακτική του ὄχι μόνο δὲν προμηνάει πρόοδο στὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ φρικαλέο πισωγύρισμα στὸν πιὸ ἀκραῖο πρωτογονισμό!
Ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὰ θέματα τῆς διεθνολογίας, διακρίνουν τὴν ὀργανωμένη ἐπίθεση κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴ διεθνῆ σπείρα τῆς δύναμης καὶ τοῦ χρήματος, ἡ ὁποία ἔχει βάλλει στόχο τῆς τὴν ὁλοκληρωτικὴ κατάκτηση τοῦ κόσμου.  Κύρια πρακτική της ὁ νεοφιλελευθερισμός, ὁ ὁποῖος τσακίζει τὶς ἀντιστάσεις τῶν ἀδύναμων λαῶν καὶ τοὺς ὑποδουλώνει σταδιακὰ καὶ τοὺς κάνει ὑποχείριους αὐτῶν ποὺ βρίσκονται στὰ σκοτεινὰ παρασκήνια. Τὰ πάντα κινοῦνται βεβαίως στὰ πλαίσια μία διεθνοῦς «νομιμότητας», καὶ ἡ θηριώδης ἀδηφαγία τοὺς βαπτίζεται «πρόοδος»! Μὲ ἐξωφρενικὴ κυνικότητα διαλαλοῦν πὼς ἡ νεοφιλελεύθερη πρακτικὴ θὰ φέρει τὴν πολυπόθητη εὐημερία στὴν ἀνθρωπότητα. Δὲν κάνουν τὸν κόπο νὰ μᾶς ἐξηγήσουν πῶς στὶς χῶρες λόγου χάριν τῆς Ἀσίας, ὅπου ἀκμάζει ὀργιαστικὰ ἡ παραγωγὴ καὶ ἡ συσσώρευση πλούτου εἶναι ἀσύλληπτη, οἱ πληθυσμοὶ δὲν ἀπολαμβάνουν (ἔστω στὸ ἐλάχιστό) τους καρποὺς τῶν τιτάνιων κόπων τους. Αὐτοὶ οἱ πραγματικοὶ δημιουργοί του «οἰκονομικοῦ θαύματος» τοῦ ἀσιατικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ μένουν ἀμέτοχοι τῶν ἀστρονομικῶν κερδῶν τῶν πολυεθνικῶν καὶ κυριολεκτικὰ λιμοκτονοῦν! Δὲ μᾶς δικαιολογοῦν πὼς στὶς «μητροπόλεις» τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ (Νέα Ὑόρκη, Λονδίνο, κλπ.) «κατοικοῦν» ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σὲ χαρτόκουτα καὶ ὑπονόμους καὶ «τρέφονται» ἀπὸ τοὺς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων!
 Ὅσοι ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ βλέπουμε τὴ φρικιαστικὴ αὐτὴ κατάσταση ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς χριστιανικῆς κοινωνιολογίας διαπιστώνουμε δυστυχῶς πὼς ἡ νεοφιλελεύθερη ἰδεολογία καὶ πρακτικὴ εἶναι γνήσιο τέκνο τῆς ἀποστατημένης Δύσεως, φυσικὴ μετεξέλιξη τῆς εὐρωπαϊκῆς φιλοσοφίας, ἡ ὁποία ἀποθεώνει τὴν ἀτομικὴ ἐγωπάθεια καὶ θέτει ὡς κέντρο καὶ μέτρο σύγκρισης πάντων τὸ ἄτομο!   Ἔστω γιὰ παράδειγμα τὰ ἄθλια φιλοσοφήματα τοῦ παράφρονα Νίτσε, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ὁ «ἄλλος» καὶ ὁ ὁποῖος εἰσηγεῖται τὴ συντριβὴ τῶν ἀδυνάτων, «γιὰ νὰ προχωρήσει ἡ ἀνθρωπότητα στὴν πρόοδο». Οἱ ἀδύνατοι κατὰ τὸν σχιζοφρενῆ φιλόσοφο εἶναι ἀνασταλτικὸς παράγων προόδου, ἐπιζήμιοι γιὰ τὸ κοινωνικὸ σύνολο καὶ ὡς ἐκ τούτου πρέπει νὰ ἐξολοθρευτοῦν!  Εἶναι γνωστὸ πὼς «εὐαγγέλιο» τοῦ ναζισμοῦ, μὲ τὶς ἀτέλειωτες καὶ ἀσύληπτες θηριωδίες του, ὑπῆρξαν τὰ γραπτά του παρανοϊκοῦ αὐτοῦ «φιλοσόφου»!
 Παρόμοιο εἶναι καὶ τὸ «διάγγελμα» τοῦ διαβόητου «πατριάρχη τοῦ μηδενισμοῦ» Ζᾶν Πὼλ Σαρτρ: «ὁ ἄλλος εἶναι ἡ κόλασή μου»!  Ὁ ἄθλιος αὐτὸς μηδενιστὴς «φιλόσοφος» ἔβλεπε τὸν κάθε ἄνθρωπο ἐχθρό του καὶ ἀντίζηλό του!  Ἰδοὺ λοιπὸν τὰ σπέρματα τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ!   «Κᾶνε ὅ, τί θέλεις, ὑπέρτατος νόμος εἶναι ἡ θέλησή σου» Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ χειρότερα:
Ἀποκορύφωμα τῆς νιτσεϊκῆς καὶ μηδενιστικῆς φιλοσοφίας εἶναι ἀναμφίβολα τὰ φρικώδη διδάγματα τῶν θεμελιωτῶν τοῦ νεοσατανισμοῦ Aleister Crowley καὶ Anton LaVey. Στὴ «Βίβλο τοῦ Νόμου» τοῦ πρώτου καὶ στὴ «Σατανικὴ Βίβλο» τοῦ δευτέρου διδάσκεται χωρὶς κανένα ὅριο ἡ ἀρχή: «Κᾶνε ὅ, τί θέλεις, ὑπέρτατος νόμος εἶναι ἡ θέλησή σου»!  Κάνοντας τοὺς ἀπαραίτητους συσχετισμούς, διαπιστώνουμε μὲ θλίψη, πὼς ὁ σύγχρονος κόσμος, ἔχει ἐπιλέξει ὡς «εὐαγγέλιό» του τὶς σατανιστικὲς βίβλους καὶ ὁδηγὸ τὸ γερμανὸ παράφρονα καὶ θεωρητικό του θηριώδους ναζισμοῦ!  Δὲν ἔχουμε καμιὰ ἀμφιβολία πὼς ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» ἔχει σατανικὴ ὑφή, καὶ ὁδηγεῖ μὲ σχέδιο «κατὰ διαβόλου» ὁλοταχῶς τὴν ἀνθρωπότητα.
Ὁ νεοφιλελευθερισμός, ἐπίσης, τὸ οἰκονομικὸ σύστημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἔχει ἀναμφίβολα νιτσεϊκὲς καὶ σατανιστικὲς ἰδεολογικὲς καταβολές, ἔχοντας ὡς στόχο τὴν ὁλοκληρωτικὴ οἰκονομικὴ ὑποταγὴ τοῦ κόσμου στὸ νεοταξικὸ στάτους, τὸ ὁποῖο, ἂν μὴ τί ἄλλο, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἡ προδρομικὴ ἐποχὴ τοῦ μιαροῦ Ἀντιχρίστου.   Ἡ νεοφιλελεύθερη ἀρχὴ «κᾶνε ὅτι θέλεις ἀνεμπόδιστα στὴν οἰκονομική σου δραστηριότητα» ἔχει σαφῶς δαιμονικὴ προέλευση, συνθλίβοντας καὶ ἐξουθενώνοντας, διὰ τῆς ἀσυδοσίας, τὰ ἀδύναμα πρόσωπα.  Τὸ δῆθεν «χριστιανικὸ» πρόσωπο τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, ὄχι μόνο δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ φιλάνθρωπο διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ εἶναι δόλιο προσωπεῖο, τὸ ὁποῖο τοῦ φοροῦν κάποιοι γιὰ νὰ ξεγελοῦν τοὺς ἀφελεῖς, ὡς ἐφαρμογὴ δῆθεν τῆς χριστιανικῆς ἐλευθερίας!

Δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ «φορτώσουν» στὸν Χριστιανισμὸ γενικὰ τὴν κακοδαιμονία τοῦ κόσμου, μόνο ποὺ δὲν κάνουν τὸν κόπο νὰ ἐξετάσουν τί εἴδους «χριστιανισμὸς» εἶναι αὐτὸς ποὺ πρεσβεύει καὶ ἐφαρμόζει τέτοιες πρακτικές.   Δὲν κάνουν τὸν κόπο, ἢ μᾶλλον δὲ θέλουν νὰ παραδεχτοῦν πὼς ὁ «χριστιανισμὸς» αὐτὸς εἶναι κακέκτυπο δημιούργημα δικό τους, γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὶς ἀπάνθρωπες πρακτικές τους!  Ὁ ἀπολιθωμένος παπικὸς φεουδαλισμός, ἀλλὰ κυρίως ἡ προτεσταντικὴ στήριξη τοῦ ἀντίχριστου νεοφιλελευθερισμοῦ ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ φρικτὲς ὕβρεις κατὰ τοῦ αὐθεντικοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ κατὰ τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταλύσει τὸ κράτος τοῦ διαβόλου, νὰ μεταβάλλει τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν κτηνώδη κατάσταση, ποὺ τὴν εἶχε καταντήσει ἡ ἁμαρτία, σὲ κοινωνία ἀγάπης καὶ συναδελφώσεως, νὰ δώσει ἰσότιμη ἀξία σὲ κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχυσε τὸ τίμιο αἷμα Του.

Μόνον Αὐτὸς «οὐκ ἐπαισχύνεται ἀδελφοὺς καλεῖν» (Ἑβρ. 2,11) ὅλους τους «ἐλαχίστους» (Ματθ. 25,40) τῶν ἀνθρώπων, ὡς «υἱοὺς τοῦ Πατρὸς» Τοῦ (Ματθ. 5,45), τοὺς ὁποίους οἱ θιασῶτες τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ θεωροῦν ἄχθος καὶ ἐμπόδιο γιὰ τὴν «οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη».  Ὁ Θεὸς δὲν κάνει διακρίσεις, ἀλλά, «τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. 5,45).  Τὸ κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ὅποια θέση βρίσκεται στὴ κοινωνία, εἶναι «υἱὸς καὶ κληρονόμος Θεοῦ, διὰ Χριστοῦ» (Γαλ.4,7), διακεκριμένο μέλος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καὶ ὡς «κολλώμενος τῷ Κυρίω» (Α' Κορ .6,17), ἀπολαμβάνοντας ἀδιάκριτα τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ.
Διακρίσεις κάνει ἡ δαιμονικὴ πλεονεξία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μήτρα ὅλων τῶν κακοδαιμονιῶν στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.  Ὁ ἀντίποδας τῆς νεοφιλελεύθερης φρικαλεότητας εἶναι ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικὸς κοινωνισμός, ὁ ὁποῖος στηρίζεται στὴ θεώρηση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀσκητική της αὐτάρκειας, στὴν ἄσκηση τῆς ἀγάπης καὶ στὴν προοπτική της ἐν Χριστῷ μεταμορφώσεως τοῦ κόσμου.
 Κάθε μορφή, τέλος, δαιμονοκρατίας, μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι καὶ ὁ νεοφιλελευθερισμός, ἀποτελεῖ θλιβερὸ τεκμήριο, ἀνατριχιαστικὴ διαπίστωση, ὅτι ὁ κόσμος ἀκόμη (καὶ δὲ γνωρίζουμε γιὰ πόσο ἀκόμη) «ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄Ιωάν.5,19) καὶ ἀντιστέκεται στὴν ἐν Χριστῷ καθολικὴ ἀπολύτρωσή του. Ἡ ἐθελούσια αὐτοτιμωρία τοῦ κόσμου, λόγω τῆς ἐμμονῆς του στὸ κακό, συνθέτει καὶ τὴ διαχρονικὴ τραγωδία του!

πηγή

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

     Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

  Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

            
Τήν Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω, ἀναγινώσκεται στήν Ἐκκλησία τό Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως (Ματθ. κε΄, 31-46). Ἀναφέρεται στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου καί στήν κρίση ζώντων καί νεκρῶν. Μιλάει ἐπίσης γιά τήν αἰώνια ζωή καί τήν αἰώνια κόλαση.
    Τό πρῶτο πού πρέπει νά τονίσωμε εἶναι, περί τῆς βεβαιότητος τῆς  Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Ἡ πρώτη παρουσία τοῦ Κυρίου μας ἔγινε μέ τήν σάρκωσή του ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Ὑπερευλογημένης Δέσποινας τοῦ Κόσμου. Ἦλθε ταπεινά, «ἐπτώχευσε δι’ ἡμᾶς, ἵνα ἡμεῖς πλουτίσωμεν» (Β’ Κορ. η’. 9). Ἔγινε ὁ Θεός ἄνθρωπος, «ἵνα τόν ἄνθρωπον Θεόν ἀπεργάσηται», κατά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

            Ὅμως μετά τό Πάθος, τήν Ἀνάσταση καί τήν ἔνδοξη Ἀνάληψή του εἰς Οὐρανούς, ὁ Κύριος «ἐλεύσεται ἐν τῇ δόξῃ Αὐτοῦ». Αὐτή τήν διαβεβαίωση παρέσχε στούς Μαθητάς του λέγοντας: «Καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς∙ καὶ ἀποστελεῖ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος φωνῆς μεγάλης, καὶ ἐπισυνάξουσι τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων ἀπ᾿ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν» (Ματθ. κδ΄, 30-31).

      Τό δεύτερο εἶναι περί τοῦ χρόνου τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Τό θέμα αὐτό ἀπασχολεῖ ἔντονα πολλούς ἀνθρώπους, καί γι’ αὐτό τόν λόγο ἀσχολοῦνται μέ ποικίλους τρόπους, μάλιστα δέ σέ κάποιες περιπτώσεις ἐξετάζουν τό ζήτημα μακράν τοῦ πνεύματος τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἑρμηνείας τήν ὁποία δίδουν οἱ θεοφώτιστοι Ἅγιοι Πατέρες.

            Ἡ ἀναμονή τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου εἶναι ὑπόθεση χαρᾶς, εἶναι εὐλογία γιά τούς ἁγίους, γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Στήν πρώτη Χριστιανική ἐποχή αὐτό τό αἴσθημα ἦτο ἔντονο, ἦτο πολύ δυνατό. Ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς τους προσηύχοντο γιά τήν φωτοφόρο καί ἔνδοξη ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ἐκφράζοντες αὐτό τόν πόθο μέ τό «μαράν ἀθᾶ» (Α’ Κορ. ιστ’. 22), δηλ. «ἔρχου Κύριε».

            Ὅμως ὁ χρόνος τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου παραμένει ἄγνωστος. Ὁ Κύριος περί αὐτοῦ μᾶς δίνει μέ σαφήνεια νά κατανοήσωμε ὅτι μόνο ὁ οὐράνιος Πατήρ γνωρίζει περί τῆς ἡμέρας καί τῆς ὥρας: «Οὐχ ὑμῶν ἐστί γνῶναι χρόνους ἤ καιρούς» (Πραξ. α’. 7), καί ἀλλοῦ, «Περί δέ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν, εἰ μή ὁ πατήρ μου μόνος». (Ματθ. κδ’. 36).

            Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία κάθε στιγμή τήν θεωρεῖ ὡς «ἐσχάτη»  καί γιά τόν λόγο αὐτό καλεῖ σέ ἐγρήγορση τούς ἀνθρώπους. Τό κάθε δευτερόλεπτο τῆς ζωῆς μας πρέπει νά ἀξιοποιῆται κατά τρόπο πνευματικό, ὥστε νά ἀποφέρῃ καρπούς κατά Θεόν, ὠφελίμους γιά μᾶς, ἀλλά καί γιά τούς συνανθρώπους μας. Ὁ καλός ἀγῶνας δέν γίνεται ἕνεκα τοῦ φόβου γιά τά ἔσχατα, ἤ λόγῳ τοῦ τρόμου τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά γιά τήν χαρά τῆς κοινωνίας μέ τόν Θεό, γιά τήν ἀγάπη Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς καί μᾶς ἐφώτισε μέ τήν ἀλήθεια, ὄντας ὁ ἴδιος τό Φῶς καί ἡ Ἀλήθεια 

            Ἡ σωτηρία πραγματοποιεῖται στό «νῦν», στό τώρα, ἀφοῦ «ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. στ’. 2). 
        Ὅμως σχετικά μέ τό θέμα αὐτό, ἀπ’ ἀρχῆς ὑπῆρξε προσπάθεια —παρά τήν ρητή διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου περί τοῦ ἀγνώστου τῆς ἡμέρας τῆς Δευτέρας Παρουσίας— νά προσδιορισθῇ τό τέλος τοῦ κόσμου.

            Ὁ Κύριος μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι «ἐγερθήσονται ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφῆται καί δώσουσι σημεῖα καί τέρατα πρός τό ἀποπλανᾶν, εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς» (Μαρκ. ιγ’. 22). Ἡ διδασκαλία τους θά εἶναι πλάνη, καί γιά τόν λόγο αὐτό δέν πρέπει νά τούς ἀκολουθήσωμε.

            Μεταξύ τῶν ποικίλων πλανῶν περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, θά σταθῶ στήν μεγάλη καί διαβολική πλάνη τῶν λεγομένων «Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ», οἱ ὁποῖοι ὡς γνήσια τέκνα τοῦ διαβόλου (ὅπως ὅλοι οἱ αἰρετικοί), διεστρέβλωσαν τήν διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἀκολουθώντας τά ἴχνη τοῦ αἱρεσιάρχου καί ἀναθεματισμένου Ἀρείου, ὡς καί ὅλων τῶν μετά ἀπό αὐτόν θεομάχων καί ἀρνητῶν τῆς ἁγίας καί ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τῆς Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς παραδόσεως τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

            Ἐκτός ἀπό τήν ἄρνηση τῆς πίστεως στόν Τριαδικό Θεό, τήν ὕβρη πρός τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου καί πρός τό τρίτο πρόσωπο τῆς Παναγίας Τριάδος, τό Ἅγιο Πνεῦμα, τήν ἄρνηση τῆς τιμῆς πρός τήν Θεοτόκο καί τούς Ἁγίους, ὡς καί τῆς σωστικῆς δυνάμεως τῶν Ἁγίων Μυστηρίων, τοὐτέστιν στήν παντελῆ διαστρέβλωση ὅσων ἐξ ἀποκαλύψεως κατέχομε, μπαίνουν στά ἐπίπεδα τῶν πνευματικῶν τρομοκρατῶν, ἀφοῦ ὁρίζουν μέ τό δικό τους τρόπο τό τέλος τοῦ κόσμου.

            Βασικό δόγμα τῶν «Μαρτύρων τοῦ Ἱεχωβᾶ» εἶναι ὅτι τό 1914 ἔγινε ἡ «Παρουσία τοῦ Κυρίου» καί «ἡ πλήρης ἐγκαθίδρυση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή ἔγινε σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τους καί τήν πλάνη τους, τό πιό συγκλονιστικό γεγονός τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου, ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, χωρίς νά πάρῃ «εἴδηση» ὁ κόσμος. Ὅμως ὅλοι γνωρίζομε ὅτι τήν ὥρα αὐτή θά ἴδῃ «πᾶς ὀφθαλμός». Τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως μᾶς πληροφορεῖ: «Ἰδοὺ ἔρχεται μετὰ τῶν νεφελῶν, καὶ ὄψεται αὐτὸν πᾶς ὀφθαλμὸς καὶ οἵτινες αὐτὸν ἐξεκέντησαν, καὶ κόψονται ἐπ᾿ αὐτὸν πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς. ναί, ἀμήν∙ ᾿Εγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Ἀποκ. Α΄, 7-8). 

Ἀργότερα μάλιστα μίλησαν γιά τό 1925, τό 1975 κ.ο.κ. ἀλλάζοντας συνεχῶς χρονολογίες.

Ἐπειδή ἐσχάτως, ἐνεφανίσθησαν καί πάλι καί μέσα ἀπό φυλλάδια – πόρτα σέ πόρτα – προσπαθοῦν νά πλανήσουν, ὡς κατά καιρούς πράττουν, μέ τίς σατανικές, ἀντιχριστιανικές καί ἀνθελληνικές διδασκαλίες τους τούς ἀνθρώπους, ἐφιστῶμεν τήν προσοχή καί συνιστῶμεν τήν προσευχή καί τήν ἐγρήγορση.

·                     Ἐμεῖς ὡς τέκνα τῆς Ἐκκλησίας πιστεύομε ὅτι θά ἔλθῃ ὁ Κύριος ἐν δόξῃ καί θά κρίνῃ ζῶντας καί νεκρούς.

«Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρίναι ζῶντας καί νεκρούς». Αὐτό ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς πίστεως.

Ἕνας ἐκ τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων ἀναφέρει περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου: «Διακηρύττουμε παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο μίαν, ἀλλά καί δευτέραν, ἐνδοξοτέραν τῆς πρώτης. Ἡ πρώτη ἀποτελοῦσε ἐπίδειξη ὑπομονῆς, ἐνῶ ἡ ἐρχόμενη ( ἡ δευτέρα) φέρει τό στέμμα τῆς Θείας Βασιλείας» καί συνεχίζει. «Πράγματι στόν Κύριο μας, ἔχομε διπλῆ γέννηση. Μία ἀπό τόν πατέρα προαιωνίως καί μία ἀπό τήν Παρθένο στούς ἐσχάτους καιρούς. Ἔχομε διπλῆ κάθοδο. Ἡ πρώτη εἶναι ἀφανής, ἡ δευτέρα ἔνδοξος καί ἐπιφανής. Κατά τήν πρώτη παρουσία ἐσπαργανώθη στήν φάτνη, κατά τήν Δευτέρα ἐνδύεται “φῶς ὡς ἱμάτιον”. Στήν πρώτη “ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας”, στήν Δευτέρα θά ἔλθῃ δορυφορούμενος ἀπό στρατιές Ἀγγέλων».

·                     «Τότε φανήσεται τό σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ». Ποιό θά εἶναι τό σημεῖο τῆς Δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου, ὥστε νά μή τολμήσῃ καμμία ἐνάντια δύναμη νά Τόν μιμηθῆ; (Ἐδῶ ὁ Ἅγιος ἐννοεῖ τίς πονηρές δυνάμεις, τόν διάβολο πού ὡς ἔργο του ἔχει νά παραπλανᾶ τούς ἀνθρώπους).

Τό διακριτικό σημεῖο τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δηλαδή, θά εἶναι ὁ Σταυρός. Τό φωτοειδές σημεῖο τοῦ Σταυροῦ προηγεῖται τοῦ Βασιλέως, ἀναγγέλοντας αὐτόν ὁ ὁποῖος εἶχε τότε σταυρωθεῖ, ὥστε νά τόν ἴδουν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κεντήσει τήν πλευρά Του καί εἶχαν συνωμοτήσει ἐναντίον Του.

Θά παραστοῦν ἐνώπιόν Του πάντες ζῶντες καί νεκροί.Ἀγγελική σάλπιγγα θά προσκαλέσει τούς πάντες καί πλῆθος μέγα θά εὑρεθῇ ἐνώπιόν τοῦ φρικτοῦ βήματος τοῦ Κυρίου.

Ἐνώπιόν μας θά εὑρίσκεται πλέον ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἀλλά καί τό πῦρ τό αἰώνιον.

Πῶς θά λάβωμεν τήν Βασιλείαν καί πῶς θά ἀποφύγωμεν τό πῦρ;

Καί πάλι ἡ ἀπάντηση δίδεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριό μας:«Ἐπείνασα», λέγει, «καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. κε, 35-36). Ἐάν τά πράξωμε ὅλα αὐτά θά κερδίσωμε τήν αἰώνια Βασιλεία. Ἐάν δέν τά πράξωμε θά κατακριθοῦμε.

Ἡ συμβουλή τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου εἶναι σαφής:

«Ἄρχισε ἀδελφέ μου ἀπό τώρα νά ἐργάζεσαι, ἐπίμενε στήν πίστη καί φρόντισε νά μή κλεισθῇς ἔξω, ἀναβάλλοντας νά ἀγοράσῃς ἔλαιον ὅπως αἱ μωρές παρθένες. Μή ξεθαρρευθεῖς ἐπειδή κρατεῖς τήν λαμπάδα, ἀλλά φρόντισε νά τήν κρατᾶς ἀναμμένη. Ἄς λάμψη τό φῶς τῶν καλῶν σου ἔργων ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καί νά  μή βλασφημῆται ἐξ αἰτίας σου ὁ Χριστός. Φόρεσε ἔνδυμα ἀφθαρσίας, διαπρέπων εἰς ἔργα ἀγαθά καί ὅποια ὑπόθεση ἀναλάβης κατ’ οἰκονομίαν ἀπό τόν Θεό, νά τήν διαχειρισθῇς σωστά.

Σοῦ ἐνεπιστεύθη χρήματα; Διαχειρίσου τα σωστά. Δέν εἶναι δικά σου, εἶναι δῶρα Θεοῦ καί ἀνήκουν καί στούς ἄλλους.

Σοῦ ἐνεπιστεύθη χάρισμα λόγου καί διδασκαλίας; Ὁδήγησε μέ τόν λόγο σου τίς ψυχές τῶν ἀκροατῶν.

Ὑπάρχουν πολλοί τρόποι διαχειρίσεως. Φρόντισε λοιπόν ἀδελφέ μου νά μή κατακριθῇς καί κληρονομήσῃς τό πῦρ τό αἰώνιον.

Προσέξτε τήν πλάνη, ὅμως, κάποιοι λέγουν. Δέν εἶναι ἀλήθεια ὅλα αὐτά. Δέν θά γίνῃ ἡ Δευτέρα Παρουσία. Δέν ὑπάρχει Παράδεισος καί αἰώνια Κόλαση.

Μή πιστέψης τά λόγια αὐτά. Μίσησε αὐτή τήν πλάνη. Ὅλα αὐτά ἐκπορεύονται ἀπό τήν κεφαλή τοῦ δράκοντος, ἀπό τήν γλῶσσα τοῦ διαβόλου πού θέλει νά σέ καταπιῇ.

Ὁ Κύριος δέν λέγει ἁπλῶς τήν ἀλήθεια. Ὁ Κύριος εἶναι ἡ σαρκωμένη ἀλήθεια. Ἔχομε τίς ἀποδείξεις τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Τόν πλάνο καί ψευδῆ διάβολο ἄς τόν ἀποφύγωμε. Τόν Κύριο ἐρχόμενο ἐν δόξῃ ἄς τόν περιμένωμε».

Ἀδελφοί μου, τόν τρόπο τῆς εἰσόδου μας στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τόν γνωρίζομε. Ἄς τηρήσωμε αὐτά πού μᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός καί ἄς κρατήσωμε τήν παρακαταθήκη, ἵνα κληρονόμοι ζωῆς αἰωνίου γενόμεθα.

εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ομιλία εις την Κυριακή της Απόκρεω (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

1. Την περασμένη Κυριακή η Εκκλησία εμνημόνευε την απερίγραπτη φιλανθρωπία του Θεού προς εμάς που παρουσιάζεται με την παραβολή του σεσωσμένου ασώτου. Την σημερινή Κυριακή διδάσκει περί της μελλούσης φρικωδεστάτης κρίσεως του Θεού, χρησιμοποιώντας μια καλή τάξι και ακολουθώντας τις προφητικές φωνές· διότι, λέγει, «θα σου ψάλω, Κύριε, έλεος και κρίσι», και «μια φορά ελάλησε ο Θεός και άκουσα τα δυο αυτά, ότι το κράτος είναι του Θεού και ιδικό σου, Κύριε, το έλεος, διότι εσύ θ' αποδώσης στον καθένα κατά τα έργα του». 2. Το έλεος λοιπόν και η μακροθυμία προηγείται της θείας κρίσεως. Πραγματικά ο Θεός, έχοντας και περιέχοντας κατ' εξοχήν όλες τις αρετές, και όντας συγχρόνως δίκαιος και ελεήμων, επειδή το έλεος δεν συμβαδίζει με την κρίσι, σύμφωνα με το γραμμένο, «να μη ευσπλαγχνισθής πτωχό κατά την κρίσι», ευλόγως ο Θεός κατένειμε το καθένα στον καιρό του· τον παρόντα καιρό τον ώρισε για την μακροθυμία, τον μέλλοντα για την ανταπόδοσι. Γι' αυτό τα τελούμενα στην Εκκλησία η θεία χάρις διέθεσε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε εμείς αντιλαμβανόμενοι τούτο, ότι την συγγνώμη για τα αμαρτήματα λαμβάνομε από τα εδώ συμβαίνοντα, να σπεύσωμε, όσο ζούμε ακόμη στον παρόντα βίο, να επιτύχουμε το αιώνιο έλεος και να καταστήσωμε τους εαυτούς μας αξίους της θείας φιλανθρωπίας. Διότι εκείνη η κρίσις, η τελευταία, είναι ανηλέητος γι' αυτόν που δεν έδειξε έλεος. 3. Περί της απερίγραπτης λοιπόν για μας ευσπλαγχνίας του Θεού ομιλήσαμε μόλις προ ολίγου. Σήμερα δε θα ομιλήσωμε περί της δευτέρας παρουσίας του Χριστού, καθώς και περί της φρικωδεστάτης κρίσεως και περί όσων θα συμβούν κατ' αυτήν απορρήτως- πράγματα που οφθαλμός δεν είδε και ους δεν ήκουσε και που δεν ανέβηκαν στη σκέψι ανθρώπου, αν είναι αμέτοχη θείου Πνεύματος, που υπερβαίνουν όχι μόνο την ανθρώπινη αίσθησι, αλλά και τον ανθρώπινο νου και λόγο. Διότι, αν και αυτός που μας διδάσκει για όλα τούτα είναι αυτός που γνωρίζει τα πάντα και πρόκειται να κρίνη όλη τη γη, αλλά συγκαταβαίνει προς την δυναμικότητα των διδασκομένων, προσφέροντας τους λόγους συμμέτρους προς αυτήν. Γι' αυτό εισάγονται αστραπή και νεφέλες, σάλπιγξ και θρόνος και τα όμοια με αυτά, αν και σύμφωνα με την επαγγελία του περιμένομε καινούς ουρανούς και καινή γη, αφού τα παρόντα αλλοιωθούν. 4. Αν δε αυτά και μόνο λεγόμενα, μάλιστα δε λεγόμενα συγκαταβατικώς, γεμίζουν την ψυχή των συνετών ακροατών με φρίκη και δέος, ποιός θα βαστάση τότε που θα τελούνται τα ίδια τα πράγματα; Πόσο άξιοι πρέπει να είμαστε στα άγια σπουδάσματα και στην ευσέβεια, όταν προσδοκούμε την παρουσία της ημέρας του Θεού, για την οποία, όπως λέγει ο θείος Πέτρος, «οι μεν ουρανοί πυρακτωμένοι θα διαλυθούν, τα δε στοιχεία καιόμενα θα λειώσουν, ενώ η γη και τα κτίσματα που υπάρχουν σ' αυτήν θα κατακαούν;». Πριν δε από αυτά θα πραγματοποιηθή η σκληρή παρουσία και επήρεια του Αντιχρίστου κατά της πίστεως, η οποία, αν δεν εκολοβωνόταν επιτραπείσα για λίγον χρόνο, δεν θα εσωζόταν κανένας άνθρωπος, όπως λέγει ο Κύριος στα ευαγγέλια. Γι' αυτό παραγέλλει στους μαθητάς του «αγρυπνείτε λοιπόν παρακαλώντας όλον τον καιρό, για να καταξιωθήτε ν' αποφύγετε όλα όσα πρόκειται να συμβούν και να σταθήτε εμπρός στον Υιό του ανθρώπου». 5. Βέβαια όλα εκείνα είναι γεμάτα υπερβολική φρίκη, αλλά γι' αυτούς που δαπανούν τον βίο τους σε απιστία και αδικία και ραθυμία απειλούνται ακόμη δεινότερα από αυτά, καθώς λέγει ο ίδιος ο Κύριος· «τότε θα κλαύσουν όλες οι φυλές της γης». Φυλές δε της γης είναι αυτοί που δεν επειθάρχησαν στον ελθόντα από τον ουρανό, που δεν αναγνωρίζουν και δεν επικαλούνται τον ουράνιο Πατέρα ούτε ανεβάζουν προς αυτόν το γένος δια της ομοιότητος των έργων. Λέγει πάλι ότι «η ημέρα εκείνη θα επέλθει σαν παγίδα σε όλους όσοι κάθονταν επάνω στο πρόσωπο της γης, δηλαδή σ' εκείνους που με την κραιπάλη και μέθη, με τις τρυφές και τις βιωτικές μέριμνες είναι προσηλωμένοι στη γη και στα γήινα και έχουν προσκολληθή ολοσχερώς στα φαινόμενα κατά την αίσθησι λαμπρά, στον πλούτο, στη δόξα και στην ηδονή. Πραγματικά με την λέξι «πρόσωπο» της γης αινίχθηκε τον φαινομενικώς χαρωπό χαρακτήρα της, ενώ με την λέξι «κάθονται» υπονοεί την επίμονη και ενδόμυχη προσήλωση. Με τους λόγους δε αυτούς συνάπτει προς τους ασεβείς αυτούς που αμάρτησαν αμετανοήτως έως το τέλος, όπως προείπε και ο Ησαΐας, ότι «θα πάρουν φωτιά οι άνομοι και οι αμαρτωλοί συγχρόνως, και δεν θα υπάρξει κανείς να την σβήση». «Η ιδική μας όμως πολιτεία ευρίσκεται στους ουρανούς, από τους οποίους και αναμένομε τον Σωτήρα», λέγει ο απόστολος· και «εσείς δεν είσθε από αυτόν τον κόσμο», έλεγε προς τους μαθητάς του ο Κύριος, προς τους οποίους πάλι λέγει ότι, «όταν θα τελούνται όλα αυτά, ν' ανασηκωθήτε και να υψώσετε τα κεφάλια σας, διότι προσεγγίζει η απολύτρωσίς σας». 6. Βλέπετε ότι οι ζώντες κατά τον Χριστό γεμίζουν ανέκφραστη χαρά και παρρησία για τα συμβαίνοντα ευθύς έπειτα από εκείνα, ενώ οι ζώντες κατά την σάρκα είναι γεμάτοι αισχύνη και οδύνη και κατήφεια; Καθώς φωνάζει και ο Παύλος λέγοντας, «ο Θεός θ' αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του, σ' εκείνους δηλαδή που επιζητούν με έργο αγαθό κατά υπομονή δόξα και τιμή και αφθαρσία θα αποδώσει ζωή αιώνια, ενώ για τους απειθούντας στην αλήθεια, πειθομένους δε στην αδικία θα υπάρξει θυμός και οργή, θα υπάρξει θλίψις και στενοχώρια σε κάθε άνθρωπο που κατεργάζεται το κακό». Πραγματικά παλαιά επί του Νώε, όταν αυξήθηκε η αμαρτία και επικράτησε σε όλο σχεδόν το ανθρώπινο γένος, ήλθε από τον Θεό κατακλυσμός, που κατέστρεψε κάθε πνοή, ενώ μόνο ο δίκαιος αυτός με την οικογένειά του διαφυλάχθηκε για χάρη της γενέσεως ενός δευτέρου κόσμου. Πάλι δε έπειτα από αυτόν ο Θεός την αυξηθείσα κακία περιέκοπτε μερικώς, όπως επί παραδείγματι όταν αποτέφρωσε με πυρ τους Σοδομίτες, κατεπόντισε στη θάλασσα τους Φαραωνίτες, το δε πάντολμο γένος των Ιουδαίων απεδεκάτισε με πείνα και στάση, με νόσους και πικρές ποινές. 7. Ο κοινός όμως ιατρός, που εχρησιμοποίησε χάριν του γένους μας τα αυστηρά φάρμακα και ιατρεύματα, δεν παρέλειψε εκείνα που είναι ευάρεστα και ωφελούν μ' ευχαρίστηση, αλλά ανύψωσε πατέρες, ανέδειξε προφήτες, ετέλεσε σημεία, έδωσε τον μωσαϊκό νόμο, έστειλε αγγέλους. Επειδή δε και αυτά ήσαν ανίσχυρα για την ασυγκράτητη ορμή της κακίας μας, κατήλθε στη γη κλίνοντας προς τα κάτω τους ουρανούς ο ίδιος ο Λόγος του Θεού, το μεγάλο ιατρικό που καταπαύει τις βαρείες αμαρτίες· και αφού έγινε για μας τα πάντα, πλην της αμαρτίας, κατήργησε την αμαρτία στον εαυτό του· έπειτα ενίσχυσε κι' εμάς, ώστε να αμβλύνη το κεντρί εκείνης, και επαραδειγμάτισε στον σταυρό τους αρχηγούς και συνεργούς αυτής καταργώντας δια του θανάτου τον έχοντα την εξουσία του θανάτου. 8.  Και, αφού όπως στην εποχή του Νώε κατέκλυσε με ύδωρ τους αμαρτωλούς, έτσι ύστερα κατέκλυσε την αμαρτία δια της δικαιοσύνης και χάριτός του, ανέστησε τον εαυτό του αθάνατο, σαν σπέρμα και απαρχή του αιωνίου κόσμου, σαν παράδειγμα και παράσταση τής με βεβαιότητα ελπιζομένης από εμάς αναστάσεως. Αφού δε ανέστη και αναλήφθηκε στους ουρανούς, εξαπέστειλε σε όλη την οικουμένη αποστόλους, προέβαλε μέγα στίφος μαρτύρων, προέστησε πλήθος διδασκάλων, ανέδειξε συνάξεις οσίων. Επειδή δε, ενώ έκαμε τα πάντα, χωρίς να παραλείψει τίποτε από τα απαραίτητα, είδε πάλι την κακία λόγω του αυτεξουσίου της προαιρέσεώς μας να κορυφώνεται τόσο πολύ, ή μάλλον τότε θα την ιδεί να ανυψώνεται, ώστε τότε πλέον οι άνθρωποι να προσκυνήσουν και να υπακούσουν στον Αντίχριστο, εγκαταλείποντας τον αληθινό Θεό και τον αληθινό Χριστό του· γι' αυτό θα κατέλθη πάλι από τους ουρανούς με πολλή δύναμι και δόξα, όχι για να μακροθυμήσει, αλλά για να τιμωρήσει εκείνους που δια των πονηρών έργων εθησαύρισαν στους εαυτούς των την οργή κατά τον καιρό της μακροθυμίας του· και τους μεν αθεράπευτους θ' αποκόψει από τους υγιείς ως σάπια μέλη και θα τους παραδώση στο πυρ, τους δε ιδικούς του θ' απαλλάξη από την επήρεια και την συναναστροφή των πονηρών ανθρώπων και θα τους καταστήσει κληρονόμους της βασιλείας των ουρανών. 9. Ευθύς λοιπόν μετά την βδελυρά παρρησία του Αντιχρίστου θα κλονήσει τα πάντα αυτός που συγκρότησε τα πάντα, κατά το λεχθέν από τον προφήτη, ότι ακόμη μια φορά «εγώ θα σείσω όχι μόνο την γη, αλλά και τον ουρανό». Ευθύς λοιπόν κλονίζει τον κόσμο και λύει το ανώτατο όριο του σύμπαντος, συμπτύσσει το ουράνιο κύτος και αναμιγνύει την γη με πυρ και συγχέει το παν, από κάτω μεν αναμοχλεύοντας τα παγκόσμια θα ελέγαμε θεμέλια, από άνω δε στέλλοντας το πλήθος των άστρων σαν απερίγραπτους κεραυνούς επάνω στα κεφάλια των θεοποιησάντων τον πονηρό, έτσι ώστε δι' αυτών πρώτα να τιμωρηθούν όσοι επίστευσαν στον Αντίχριστο, διότι προσηλώθηκαν με τον νου και επείσθηκαν στον αντίθεο ως θεό. Έπειτα δε, αφού επιφανεί ο ίδιος με άφατη δόξα, δια δυνατής σάλπιγγος, όπως παλαιά δι' εμφυσήματος τον προπάτορα, θα ζωώσει όλους και θα παρουσιάσει ενώπιόν του ζωντανούς όλους τους από τους αιώνας νεκρούς. Και τους μεν ασεβείς δεν θα φέρει σε κρίση ούτε θα τους αξιώσει κανένα λόγο· διότι οι ασεβείς, κατά το γεγραμμένο, δεν θ' αναστηθούν για κρίσι, αλλά για κατάκρισι. 10. Θα προβάλει δε για την κρίσι όλα τα δικά μας, κατά την αναγινωσκομένη σήμερα φωνή του ευαγγελίου· διότι, λέγει, «όταν έλθη ο Υιός του ανθρώπου στη δόξα του και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του». Κατά την πρώτη του παρουσία η δόξα της θεότητός του εκρυπτόταν κάτω από την σάρκα την οποία ανέλαβε από εμάς υπέρ ημών, τώρα κρύπτεται προς τον Πατέρα στον ουρανό μαζί με την ομόθεη σάρκα, τότε δε θα αποκαλύψει όλη τη δόξα· διότι θα φανεί ολόλαμπρος από ανατολή έως τη δύση, περιαυγάζοντας τα πέρατα με ακτίνες θεότητος, ενώ παγκόσμιος και ζωοποιός σάλπιγγα θα ηχεί παντού και συγχρόνως θα συγκαλεί προς αυτόν τα πάντα. Προηγουμένως έφερε μεν και τους αγγέλους μαζί του, αλλά αφανώς, συγκρατώντας τον ζήλο τους κατά των θεομάχων ύστερα όμως θα φθάσει φανερά και δεν θα αποσιωπήσει, αλλά θα ελέγξει και θα παραδώσει τους απειθείς στις ποινές. 11. «Όταν λοιπόν έλθει ο Υιός του ανθρώπου στη δόξα του και έλθουν όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του, τότε», λέγει, «θα καθίσει επάνω στον θρόνο δόξας του». Διότι έτσι προείδε και προείπε ο Δανιήλ· «ιδού», λέγει, «ετοποθετήθηκαν θρόνοι και εκάθισε ο Παλαιός των Ημερών και είδα ωσάν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται επάνω στις νεφέλες του ουρανού, και έφθασε έως τον Παλαιό των Ημερών και του εδόθη όλη η τιμή και η εξουσία- χίλιες χιλιάδες ελειτουργούσαν σ' αυτόν και μύριες μυριάδες παραστέκονταν σ' αυτόν». Σε συμφωνία με αυτόν λέγει και το Ιερό ευαγγέλιο, τότε «θα συναχθούν όλα τα έθνη εμπρός του· και θα τους ξεχωρίσει ανάμεσά τους, όπως ο ποιμήν ξεχωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια». Πρόβατα καλεί τους δικαίους ως πράους και επιεικείς, που εβάδισαν την ομαλή οδό των αρετών, την πατημένη από αυτόν τον ίδιο, και ως αφομοιωμένους με αυτόν επειδή και αυτός ονομάσθηκε αμνός από τον Πρόδρομο και Βαπτιστή που είπε, «ιδού ο αμνός του Θεού που απαλείφει την αμαρτία του κόσμου». Γίδια δε καλεί τους αμαρτωλούς, ως θρασείς και ατάκτους, και φερομένους προς τους κρημνούς της αμαρτίας. Και λέγει, τους πρώτους θα τοποθετήσει δεξιά του ως εργάτες δεξιών έργων, τους άλλους που δεν είναι εργάτες τέτοιων έργων θα τοποθετήσει στ' αριστερά. «Τότε θα είπη ο Βασιλεύς», λέγει, χωρίς να προσθέσει ποιος ή ποιών βασιλεύς, αφού δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν διότι με όλο που και εκεί είναι πολλοί κύριοι και βασιλείς, αλλά ένας είναι πραγματικά Κύριος, ένας βασιλεύς, ο φυσικώς δεσπότης του σύμπαντος. Θα ειπεί λοιπόν τότε στους από τα δεξιά του ο μόνος βασιλεύς· «εμπρός οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ετοιμασμένη για σας από την θεμελίωση του κόσμου βασιλεία». 12. Πραγματικά προς αυτό απέβλεπε η από την αρχή σύστασις του κόσμου και προς αυτόν τον σκοπό απέβλεπε η επουράνια εκείνη και αρχαιότατη βουλή του Πατρός, κατά την οποία ο άγγελος της μεγάλης βουλής του Πατρός επεξεργάσθηκε τον ανθρωπο ως ζώο όχι μόνο κατ' εικόνα, αλλά και καθ' ομοίωσή του, για να δυνηθεί κάποτε να χωρέσει την μεγαλειότητα της θείας βασιλείας, την μακαριότητα της θείας κληρονομιάς, την τελειότητα της ευλογίας του ανωτάτου Πατρός, για την οποία έγιναν όλα τα ορατά και τα αόρατα. Διότι δεν είπε "του αισθητού κόσμου", αλλά απροσδιορίστως «του κόσμου», τόσο του ουρανίου, όσο και του επιγείου. Όχι δε μόνο αυτός, αλλά και η θεία και απόρρητη κένωσις, η θεανδρική πολιτεία, τα σωτήρια πάθη, όλα τα μυστήρια, γι' αυτόν τον σκοπό ερρυθμίσθηκαν προνοητικώς και πανσόφως, ώστε αυτός που θα φανεί πιστός στα παρόντα ν' ακούσει από τον Σωτήρα· «εύγε, δούλε αγαθέ, αφού εφάνηκες πιστός στα ολίγα, θα σε ορίσω οικονόμο σε πολλά· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου». Έλθετε λοιπόν, λέγει, όσοι εχρησιμοποιήσατε κατά την γνώμη μου τον επίγειο και φθαρτό και πρόσκαιρο κόσμο καλώς, κληρονομήσατε και τον επικείμενο και μόνιμο και επουράνιο κόσμο. Διότι «επείνασα και μου εδώσατε να φάγω, εδίψασα και μ' εποτίσατε, ξένος ήμουν και με περιμαζεύσατε, γυμνός και με ενδύσατε, ασθένησα και με επισκεφθήκατε, ήμουν στις φυλακές και ήλθατε προς εμένα». 13. Εδώ πρέπει να συζητηθεί για ποιο λόγο εμνημόνευσε μόνο την ελεημοσύνη και γι' αυτήν μόνο έδωσε εκείνη την ευλογία και την κληρονομία· και την βασιλεία. Αλλά δεν εμνημόνευσε μόνο αυτήν για όσους αντιλαμβάνονται τα ακουόμενα. Επειδή δηλαδή προηγουμένως εκάλεσε πρόβατα τους εργάτες της, με αυτόν τον χαρακτηρισμό επιβεβαίωσε τόσο την προς αυτόν ομοίωση και κάθε αρετή τους, όσο και ότι ήσαν έτοιμοι συνεχώς για το θάνατο υπέρ του καλού, όπως βέβαια και αυτός οδηγήθηκε ως πρόβατο για σφαγή και ως αμνός άφωνος εμπρός σ' αυτόν που τον κουρεύει, κατά το γεγραμμένον. 14. Αφού λοιπόν τέτοιοι είναι και αυτοί, εγκωμιάζει ιδιαιτέρως την φιλανθρωπία· διότι πρέπει και αυτήν, ως δείγμα και καρπό της αγάπης, να την έχει σαν κεφαλή που υπέρκειται όλων των άλλων αρετών αυτός που πρόκειται να κληρονομήσει την αΐδια εκείνη βασιλεία. Αυτό το έδειξε ο Κύριος και με την παραβολή των δέκα παρθένων· διότι δεν εισάγονται στον θείο νυμφώνα όσες τύχουν, αλλά οι στολισμένες με παρθενία, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς άσκησι και εγκράτεια, καθώς και χωρίς πολλούς και ποικίλους για την αρετή αγώνες, προσέτι δε αυτές που κρατούν λαμπάδες στα χέρια, δηλαδή τον νου τους και την μέσα σ' αυτόν άγρυπνη γνώση, που επιβαίνει και στηρίζεται στο πρακτικό της ψυχής, το δηλούμενο με τα χέρια, και αφιερώνεται διά βίου στον Θεό και συνάπτεται με τις από αυτόν λάμψεις. Χρειάζεται όμως και άφθονο έλαιο, ώστε να διαρκεί το άναμμά τους. Έλαιο δε είναι η αγάπη, που είναι κορυφή των αρετών. "Όπως λοιπόν, αν θέσεις θεμέλια και οικοδομήσεις επάνω σ' αυτά τους τοίχους, δεν πρόσθεσεις δε την οροφή, τα αφήνεις όλα εκείνα άχρηστα, κατά τον ίδιο τρόπο, αν αποκτήσεις όλες τις αρετές, δεν προσαποκτήσεις δε την αγάπη, όλες εκείνες είναι άχρηστες και ανωφελείς· και η οροφή της οικίας όμως χωρίς τα στοιχεία που την συγκρατούν δεν μπορεί να οικοδομηθεί. 15. Και ο Κύριος λοιπόν προσφέρει την κληρονομία του σε όσους έχουν σφραγίσει τις άλλες αρετές δια των έργων της αγάπης και ανέβηκαν σ' αυτήν δια του ανεπιλήπτου βίου ή κατέφυγαν προς αυτήν διά μετανοίας. Από αυτούς εγώ τους μεν πρώτους καλώ υιούς, διότι είναι φύλακες μυστικής από τον Θεό αναγεννήσεως, τους δε δεύτερους μισθωτούς, διότι ξαναποκτούν την χάρη διά των πολυειδών ιδρώτων της μετανοίας και δια της ταπεινώσεως ως μισθόν. 16. Γι' αυτό, αφού προηγουμένους στα θεία ευαγγέλια εξήγησε πολυειδώς τα σχετικά με την κρίση, έπειτα εξέθεσε τα περί της αγάπης με την άποψη ότι τελειοποιεί ή επαναφέρει τις εκεί απαριθμούμενες αρετές. Αλλά οι δίκαιοι θ' αποκριθούν με τα λόγια· «Κύριε, πότε σε είδαμε να πείνας και σ' εθρέψαμε, ή να διψάς και σ' εποτίσαμε; Πότε σε είδαμε ξένο και σε συμμαζεύσαμε, ή γυμνόν και σε ενδύσαμε; Πότε σε είδαμε ασθενή ή στην φυλακή και σ' επισκεφθήκαμε;». Βλέπετε ότι οι από τα δεξιά καλούνται και δίκαιοι; Επομένως γι' αυτούς το έλεος προέρχεται από την δικαιοσύνη και είναι με δικαιοσύνη. Βλέπετε δε άλλην αρετή, την ταπείνωσι, να προσμαρτυρείται στους δικαίους από το πλήρωμα της αγάπης; Διότι ισχυρίζονται ότι είναι ανάξιοι της ανακηρύξεως και των επαίνων, σαν να μη έπραξαν κανένα αγαθόν, αυτοί που μαρτυρούνται ότι δεν άφησαν κανένα αγαθό άπρακτο. 17. Γι' αυτό, νομίζω, ο Κύριος αποκρίνεται σ' αυτούς με παρρησία, για ν' αναφανούν ότι είναι τέτοιας μορφής και ανυψωθούν με την ταπείνωσι και δικαίως εύρουν από αυτόν χάρη, την οποία ο Κύριος παρέχει αφθόνως στους ταπεινούς, «διότι ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερήφανους, ενώ στους ταπεινούς δίδει χάρι», ο οποίος και τώρα λέγει προς αυτούς· «πραγματικά σας λέγω, εφ' όσον τα επράξατε σ' ένα από τους αδελφούς μου τους ελαχίστους, τα εκάματε σ' εμένα». Καλεί τον άλλο ελάχιστον για την πτωχεία και την ευτέλεια, αδελφόν δε, διότι και αυτός έτσι έζησε κατά σάρκα επί της γης. 18. Ακούσετε και ευφρανθείτε, όσοι είσθε πτωχοί και ενδεείς· διότι κατά τούτο είσθε αδελφοί του Θεού· κι αν είσθε πτωχοί και ευτελείς ακουσίως,καταστήσατε εκούσιο για τον εαυτό σας το αγαθό δια της υπομονής και της ευχαριστίας. Ακούσετε οι πλούσιοι και ποθήσετε την ευλογημένη πτωχεία, για να γίνετε κληρονόμοι και αδελφοί του Χριστού, γνησιώτεροι μάλιστα εκείνων που επτώχευσαν ακουσίως· διότι εκείνος επτώχευσε για μας εκουσίως. Ακούσετε και στενάξετε εσείς που περιφρονείτε τους αδελφούς σας, όταν υποφέρουν, μάλλον δε τους αδελφούς του Θεού, και δεν μεταδίδετε στους ενδεείς από όσα διαθέτετε άφθονα, τροφή, σκέπη, ενδυμασία, επιμέλεια κατάλληλη, και δεν προσφέρετε το περίσσευμά σας στο υστέρημα εκείνων. Μάλλον δε ας ακούσωμε και ας στενάξωμε, αφού κι εγώ ο ίδιος που σας λέγω αυτά, ελέγχομαι από την συνείδησί μου ότι δεν είμαι τελείως έξω από το πάθος· διότι, ενώ πολλοί ριγούν και στερούνται, εγώ είμαι γεμάτος και ενδεδυμένος. Πολύ δε περισσότερο άξιοι πένθους είναι αυτοί που έχουν και κατέχουν θησαυρούς περισσοτέρους από την καθημερινή ανάγκη ή και φροντίζουν να τους αυξήσουν· ενώ είναι προσταγμένοι ν' αγαπούν τον πλησίον σαν τους εαυτούς των, δεν τους θεωρούν ούτε σαν το χώμα. Διότι τι άλλο είναι ο χρυσός και ο άργυρος, που αγαπήσαμε περισσότερο από τους αδελφούς; 19 Αλλά ας επιστραφούμε, ας μετανοήσωμε και ας κοινωνήσωμε εξυπηρετώντας τις ανάγκες των ανάμεσά μας πτωχών αδελφών με όσα έχομε. Και αν δεν είμαστε διατεθειμένοι ν' αδειάσωμε θεοφιλώς όλα τα υπάρχοντα, τουλάχιστον να μη τα κατακρατήσωμε όλα για τους εαυτούς μας ασπλάγχνως· αλλά το μεν ένα ας το πράξωμε, γι' αυτό δε που θα παραλείψωμε, ας ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού, και θα επιτύχωμε από αυτόν συγγνώμη, διότι η φιλανθρωπία του αναπληρώνει την έλλειψί μας, για να μη, ο μη γένοιτο, ακούσωμε την απαίσια φωνή· διότι, λέγει, «τότε θα ειπεί και στους από τα αριστερά· φεύγετε από έμενα οι καταραμένοι». Πόσο φοβερό είναι τούτο! Απομακρυνθείτε από τη ζωή, εκβληθείτε από την τρυφή, στερηθείτε το φως! 20.  Και δεν λέγει μόνο τούτο, αλλά προχωρεί· «φεύγετε από εμένα οι καταραμένοι, στο αιώνιο πυρ, το ετοιμασμένο για τον Διάβολο και τους αγγέλους του». Όπως δηλαδή οι από τα δεξιά θα έχουν ζωή, και μάλιστα με το παραπάνω, ζωή μεν αφού θα συνευρίσκωνται με τον Θεό, με το παραπάνω δε αφού θα είναι υιοί και κληρονόμοι της βασιλείας του, έτσι και οι από τα αριστερά, αποτυγχάνοντας ν' αποκτήσουν την αληθινή ζωή λόγω της απομακρύνσεως από τον Θεό, θα εύρουν και παραπάνω κακό, αφού θα έχουν συνταχθεί με τους δαίμονες και θα παραδοθούν στο κολαστικό πυρ. 21. Ποιού δε είδους είναι το πυρ εκείνο, το οποίο άπτεται και των σωμάτων και των λογικών σε σώματα όντων, και των ασωμάτων πνευμάτων, θλίβοντας και στενοχωρώντας τα παντοτινά, και δια του οποίου θα λειώσει και το δικό μας πυρ, κατά το γεγραμμένο, «τα καιόμενα στοιχεία θα λειώσουν»; Πόση προσθήκη φέρει στην οδύνη το ανέλπιδο της απολυτρώσεως; Διότι, λέγει, υπάρχει ποταμός, που παρασύρει το πυρ εκείνο, όπως φαίνεται, και το φέρει μακρύτερα από τον Θεό. Γι' αυτό δεν είπε "πορευθείτε", αλλά «πορεύεσθε από εμένα οι καταραμένοι»· διότι έχετε αφθόνως δεχθεί τις κατάρες από τους πτωχούς, και με όλο που υπέφεραν εκείνοι, εσείς πάντως είσθε άξιοι κατάρας. Λέγει δε προς αυτούς «πηγαίνετε στο πυρ το ετοιμασμένο» όχι για σας, αλλά για τον Διάβολο και τους αγγέλους του· διότι τούτο δεν είναι προηγούμενο δικό μου θέλημα, δεν σας έπλασα γι' αυτό, δεν ετοίμασα για σας την φωτιά. Το άσβεστο πυρ έχει αναφθεί για τους δαίμονες που έχουν αμετάβλητη την έξι της κακίας, με τους οποίους σας συνέδεσε η σύμφωνη μ' εκείνους αμετανόητη γνώμη. Είναι λοιπόν εθελοντική η συμβίωσις με τους πονηρούς αγγέλους. «Διότι επείνασα και δεν μου εδώσατε να φάγω, εδίψασα και δεν με εποτίσατε, ξένος ήμουν και δεν με συμμαζεύσατε, γυμνός και δεν με ενδύσατε, ασθενής και στη φυλακή ήμουν και δεν μ' επισκεφθήκατε». Όπως αδελφοί, η αγάπη και τα έργα της αγάπης είναι πλήρωμα των αρετών, έτσι το μίσος και τα έργα του μίσους, ο ασυμπαθής τρόπος, η ακοινώνητη γνώμη, είναι πλήρωμα της αμαρτίας. Και όπως τη φιλανθρωπία ακολουθούν και συνυπάρχουν με αυτήν οι αρετές, έτσι τη μισανθρωπία ακολουθούν οι κακίες· γι' αυτό και από αυτήν μόνο καταδικάζονται. 22. Θα ήθελα λοιπόν να ειπώ ότι δεν υπάρχει κανένα δείγμα μίσους μεγαλύτερο από το να προτιμούμε από τον αδελφό το άφθονο αργύριο· αλλά βλέπω την κακία να έχει εύρει και μεγαλύτερο δείγμα της μισανθρωπίας. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που όχι μόνο δεν ελεούν από όσα διαθέτουν πλουσίως, αλλά και σφετερίζονται τα ξένα. Ας συλλογισθούν λοιπόν από την απόφαση προς τους μη ελεήμονες, τι θα εύρουν αυτοί και τι θα πάθουν, και ποιας ακατανόητης και αφόρητης καταδίκης είναι άξιοι, ας αποστούν από την αδικία και ας εξιλεώσουν το θείο δια των έργων της μετανοίας. Εκείνοι δε θ' αποκριθούν τότε ως εξής· «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή φυλακισμένον, και δεν σε υπηρετήσαμε;». 23. Βλέπετε και αυτό το τελευταίο κακό, την υπερηφάνεια, συνεζευγμένη με τον ασυμπαθή τρόπο, όπως την ταπείνωσι με την συμπάθεια; Οι δίκαιοι εγκωμιαζόμενοι για την φιλανθρωπία τους ταπεινώνονται περισσότερο, δεν δικαιώνουν τους εαυτούς των. Οι υπερήφανοι, όταν κατηγορούνται για την ασπλαγχνία τους από τον αψευδή, δεν προσπίπτουν ταπεινωμένοι, αλλά αντιλέγουν και δικαιώνουν τους εαυτούς των. Γι' αυτό και θ' ακούσουν τα λόγια· «αληθινά σας λέγω, εφ' όσον δεν το επράξατε σ' ένα από αυτούς τους ελαχίστους, δεν το εκάματε ούτε σ' εμένα». Κι έτσι θα μεταβούν, λέγει, «αυτοί μεν σε αιώνια κόλασι, οι δε δίκαιοι σε αιώνια ζωή». 24. Ας ελεήσωμε λοιπόν τους εαυτούς μας, αδελφοί, δια του ελέους προς τους αδελφούς, ας αποκτήσωμε δια της συμπαθείας την συμπάθεια, ας ευεργετήσωμε για να ευεργετηθούμε. Η μεν ανταπόκρισις είναι ομοία, διότι πρόκειται για ευποιία και φιλανθρωπία, για αγάπη και έλεος και συμπάθεια· αλλά δεν είναι ίση κατά την αξία και το μέτρο της υπεροχής. Διότι εσύ μεν παρέχεις από όσα έχει ο άνθρωπος, και όσο μπορεί να ευεργετήσει ο άνθρωπος, παίρνεις δε σε ανταπόδοση από τους θείους και ακενώτους θησαυρούς εκατονταπλάσια και την αιώνια ζωή, και ευεργετείσαι από όσα και όσο μπορεί ο Θεός να ευεργετήσει, «πράγματα που οφθαλμός δεν είδε και ους δεν άκουσε και που δεν ανέβηκαν στην καρδιά του ανθρώπου». 25. Ας σπεύσωμε λοιπόν για να επιτύχωμε τον πλούτο της αγαθότητος, ας αγοράσωμε με ολίγα αργύρια αιώνια κληρονομία, ας φοβηθούμε τέλος την απόφαση εναντίον των ανοικτιρμόνων, για να μη κατακριθούμε από αυτήν εκεί· ας μη φοβηθούμε μη τυχόν γίνωμε πτωχοί, δίδοντας ελεημοσύνη, διότι θ' ακούσωμε από τον Χριστό, «έλθετε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την γη». Ας φοβηθούμε και ας κάμωμε το παν, για να μη φανούμε έξω από την αγάπη προς τον Θεό δια της ασπλαγχνίας· «διότι αυτός που δεν αγαπά τον αδελφό του, που τον είδε», λέγει ο ευαγγελιστής, «πώς θ' αγαπήσει τον Θεό που δεν τον είδε», αυτός δε που δεν αγαπά το Θεό πώς θα συνυπάρξει με αυτόν; Και αυτός που δεν συνυπάρχει με αυτόν θ' απομακρυνθεί από αυτόν· ο δε απομακρυνόμενος από αυτόν οπωσδήποτε θα πέσει στη γέεννα του πυρός. 26. Αλλά εμείς ας επιδείξωμε έργα αγάπης προς τους αδελφούς μας εν Χριστώ, ελεώντας τους πτωχούς, επιστρέφοντας τους πλανημένους, σε όποιαν πλάνη και πτώχεια και αν είναι, δικαιώνοντας τους αδικούμενους, δυναμώνοντας τους κατάκοιτους από ασθένεια, είτε πάσχουν τούτο δια των αισθητών εχθρών και νοσημάτων είτε δια των αοράτων πονηρών πνευμάτων και των παθών της ατιμίας, επισκεπτόμενοι τους εγκαθείρκτους στη φυλακή, αλλά και ανεχόμενοι αυτούς που μας κτυπούν, και χαρίζοντας ο ένας στον άλλο όποια μομφή έχει εναντίον του, όπως και ο Χριστός μας την εχάρισε. Και γενικώς ας επιδείξωμε την μεταξύ μας αγάπη με κάθε τρόπο και με κάθε έργο και λόγο, για να επιτύχωμε την από τον Θεό αγάπη και ευλογηθούμε από αυτόν και κληρονομήσωμε την επηγγελμένη σ' εμάς και για μας ουράνια και αιώνια βασιλεία από την θεμελίωση του κόσμου. 27. Αυτήν είθε ν' αποκτήσωμε όλοι εμείς, με την χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου Ιησού Χριστού μαζί με τον οποίο πρέπει στον Πατέρα, καθώς και στο άγιο Πνεύμα, τιμή και δόξα στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.   (Πηγή: paterikakeimena.blogspot.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ (της Κρίσεως) Ευαγγέλιο : 25, 31-46 π.Γερασιμάγγελος Στανίτσας

ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

          Εν ολίγοις

          Στην ωραία παραβολή της τελικής Κρίσης  που θα ακούσουμε στους ιερούς Ναούς μας ο Χριστός απαντά στο ερώτημα: ποιο είναι το μέτρο με το οποίο θα κριθούν οι άνθρωποι στο τέλος της ιστορίας. Και μας αποκαλύπτει ότι, επειδή ο Θεός είναι αγάπη χωρίς όρια αυτή θέτει και ως βασικό κριτήριο για να κρίνει τους ανθρώπους.

          Αυτό που δηλώνεται με σαφήνεια στο ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι ότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα γίνει, ενώ ο χρόνος της δεν δηλώνεται πουθενά. Σε άλλη περίπτωση, όταν ρωτήθηκε ο Χριστός σχετικά από τους μαθητές του, είχε απαντήσει, ότι ο χρόνος της Β΄ Παρουσίας είναι στη σκέψη του Θεού-Πατέρα. Αυτό είναι μία σαφής απάντηση σε όσους κατά καιρούς- ιδιαίτερα στους Μάρτυρες του Ιεχωβά- που προσπαθούν να ορίσουν συγκεκριμένη ημερομηνία. 

          O Aπ. Παύλος στην ομιλία του στον Άρειο Πάγο ενώπιον των Αθηναίων, είχε βεβαιώσει, ότι «δεν παρέβλεψε τα χρόνια της άγνοιας, τώρα όμως απαιτεί από τους ανθρώπους σε κάθε τόπο να μετανοούν, γιατί καθόρισε μία μέρα που θα κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, μέσω ενός ανδρός που τον όρισε γι’ αυτό. Κι έδωσε βέβαια απόδειξη σε όλους, ότι αυτός θα είναι ο κριτής, ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς». (Πρ. 17,30-31)

          Με τον τρόπο αυτό ο Παύλος συνοψίζει την πίστη της Εκκλησίας για τη μέλλουσα κρίση του κόσμου από τον Ιησού Χριστό. Ως εκ τούτου καλούνται κατ’ αρχήν οι άνθρωποι να μετανοήσουν.

          Η αναγγελλόμενη Βασιλεία του Θεού και η κρίση του κόσμου είναι πραγματικότητα, η οποία νοηματοδοτεί την ύπαρξη του ανθρώπου και την ιστορία του. Η βεβαιότητα της Κρίσεως στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού από τους νεκρούς.

          Ο Απ. Παύλος αναφερόμενος στην τελική κρίση του κόσμου, λέγει ότι οι άνθρωποι «θα δώσουν λόγο σ’ Εκείνον που όπου να’ναι θα κρίνει ζωντανούς και νεκρούς» (Α΄ Πέτρ. 4,5). Σ’ αυτήν την τελική κρίση του κόσμου αναφέρεται ο Χριστός στο γνωστό ευαγγέλιο της Κρίσεως.

          Η παραβολή της τελικής Κρίσεως δεν μοιάζει με τις παραβολές που μέχρι τώρα έχουμε γνωρίσει, αλλά είναι διήγηση με ζωηρά παραβολικά στοιχεία. Ο Υιός του ανθρώπου θα έλθει με δόξα και μεγαλοπρέπεια, θα καθίσει στο θρόνο του συνοδευόμενος από τους αγίους Αγγέλους του και μπροστά του θα καθίσουν όλα τα έθνη.

          Η πρώτη εικόνα είναι παρμένη από την ποιμενική ζωή. Ο ποιμένας- Θεός, τα πρόβατα και τα ερίφια-οι άνθρωποι, ο Υιός του Ανθρώπου-ο Χριστός θα καθίσει στο θρόνο και θα τοποθετήσει δεξιά του τα πρόβατα και εξ ευωνύμων τα ερίφια.

          Οι εικόνες που περιγράφουν  την Κρίση είναι παρμένες από τη δικαστική ζωή (κριτές, αμοιβές, τιμωρίες) και βασιλική περιοχή (βασιλιάς, θρόνος, ακολουθία του).

          Θα πει στους άξιους: «Ελάτε οι ευλογημένοι από τον πατέρα μου να κληρονομήσετε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας».

          Θα πει και στους μη άξιους:  «Φύγετε από μπροστά μου καταραμένοι. Πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους δικούς του».

          Με ποιο κριτήριο γίνεται η Κρίση;

          Μέτρο και κριτήριο για όλους τους ανθρώπους θα είναι τελικά η α γ ά π η. Με αυτή θα κριθούν όλοι όσοι γνώρισαν το Χριστό και όσοι δεν τον γνώρισαν. Και η αγάπη αυτή θα δοκιμάζεται στα θέματα : της πείνας, της δίψας, της γυμνότητας, της προσφυγιάς, της αρρώστιας, της στέρησης της ελευθερίας- της φυλακής.

          Βέβαια ο καθένας  μας είναι ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο  που θα ζήσει. Ο τρόπος της ζωής του είναι εκείνος που κρίνει την ευτυχία ή τη δυστυχία του. Ο άνθρωπος υφίσταται τις συνέπειες των επιλογών του.

          Η λέξη «φωτιά» στη σημερινή ευαγγελική διήγηση σημαίνει την αιώνια δυστυχία  που θα νοιώθει κάποιος όταν από δικό του φταίξιμο χάσει για πάντα την σχέση του με τον Θεό. Από την άλλη πλευρά απολαμβάνει την ευτυχία που πηγάζει από τη συμμετοχή του στη ζωή του Θεού. Αυτός που τελικά αποφασίζει είναι ο ίδιος ο άνθρωπος (Ι. Δαμασκηνός).

          Οι εικόνες που χρησιμοποιεί ο Χριστός είναι συμβολικές και θέλουν να δείξουν τη μεγάλη ευτυχία ή τη δυστυχία που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν είναι κοντά ή μακριά από το Θεό. Αυτό που τονίζεται στην περικοπή είναι ότι ο άνθρωπος θα κριθεί ανάλογα με το πώς έζησε και τι έκανε.

          Ο Θεός δεν «αμείβει» και δεν «τιμωρεί» κανέναν αφού όλους μας καλεί και μας θέλει κοντά του. Εμείς είμαστε που με τον τρόπο μας πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε απ’ Αυτόν.

          Και πιο συγκεκριμένα στην παραβολή της Κρίσης φαίνεται ότι το κριτήριο που θα κριθούν οι άνθρωποι είναι η αγάπη που θα δείξουν έμπρακτα στους άλλους που ουσιαστικά απευθύνεται στον ίδιο το Χριστό. Χριστιανική αγάπη σημαίνει να ζω και να υπηρετώ τους άλλους ανθρώπους. Σ’ αυτό το επίπεδο κρίνεται η σχέση που έχουμε με το Θεό. Και οι Φαρισαίοι ήταν «καλοί» και «ηθικοί». Τους έλειπε όμως η αγάπη και η πλατιά καρδιά.

          Εκείνο που χρειάζεται είναι να συνειδητοποιήσουμε την προειδοποίηση του Χριστού για τη συντέλεια του κόσμου, όχι βέβαια για να φοβηθούμε, αλλά για να ζούμε εν μετανοία, γιατί μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού προσεγγίζουμε προς τη εσχατολογική περίοδο. Το τέλος της ιστορίας και του κόσμου και η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου πρέπει να μας προκαλεί χαρά και όχι φόβο, γιατί θα σημαίνει την αιώνια συνύπαρξη μας με τους Αγίους –φίλους του Θεού.   

Καλή Κυριακή

π.γ.στ.   

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Το Ευαγγέλιο Κατά Ματθαίον (κε΄ 31 - 46)

Εἶπεν ὁ Κύριος· όταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.

Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

Ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

Απόδοση στη νεοελληνική:

Είπε ο Κύριος: «Όταν θα έλθη ο Υιός του ανθρώπου με όλην του την δόξαν και όλοι οι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθήση εις τον θρόνον της δόξης του και θα μαζευθούν ενώπιόν του όλα τα έθνη και θα χωρίση τους μεν από τους δε, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια, και θα τοποθετήση τα μεν πρόβατα προς τα δεξιά του, τα δε κατσίκια προς τα αριστερά του. Τότε θα πη ο βασιλεύς εις εκείνους, που θα είναι προς τα δεξιά, «Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε την βασιλείαν, η οποία είναι ετοιμασμένη  για σας από τον καιρόν της δημιουργίας του κόσμου. Διότι επείνασα και μου εδώκατε να φάγω, εδίψασα και μ’ εποτίσατε, ξενος ήμουνα και μ’ επήρατε εις το σπίτι, γυμνός ήμουνα και μ’ ενδύσατε, αρρώστησα και μ’ επισκεφθήκατε, εις την φυλακήν ήμουνα και ήλθατε σ’ εμέ».

Τότε θα του αποκριθούν οι δίκαιοι και θα πουν, «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σ’ εθρέψαμε η να διψάς και σ’ εποτίσαμε; Πότε δε σε είδαμε ξένον και σ’ επήραμε εις το σπίτι η γυμνόν και σ’ ενδύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστον η φυλακισμένον και ήλθαμε σ’εσέ;». Ο βασιλεύς θα απαντήση και θα τους πη, «Αλήθεια σας λέγω, ο,τι εκάνατε εις ένα από τούτους τους ασήμαντους αδεφλούς μου, σ’ εμέ το εκάνατε». Τότε θα πη σ’ εκείνους, που θα είναι προς τα αριστερά, «Φύγετε απ’ εμέ, καταραμένοι, στην αιώνια φωτιά, που έχει ετοιμασθή δια τον διάβολον και τους αγγέλους του.

Διότι επείνασα και δεν μου εδώκατε να φάγω, εδίψασα και δεν μ’ εποτίσατε, ξένος ήμουνα και δεν μ’ επήρατε εις το σπίτι, γυμνός ήμουνα και δεν μ’ ενδύσατε, ασθενής ήμουνα και φυλακισμένος και δεν μ’ επισκεφθήκατε». Τότε θα αποκριθούν και αυτοί και θα πουν, «Κύριε,  πότε σε είδαμε να πεινάς η να διψάς και να είσαι ξένος η γυμνός η ασθενής η φυλακισμένος και δεν σε υπηρετήσαμε;» Τότε θα αποκριθή εις αυτούς και θα πη, «Αλήθεια σας λέγω, ο,τι δεν εκάνατε εις ένα από τους ασήμαντους τούτους, ούτε εις εμέ εκάνατε». Και αυτοί θα μεταβούν εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον».

Ο Ἀπόστολος Προς Κορινθίους Α΄ επιστολή Παύλου (η΄8 – θ΄2) Ἀδελφοί, βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. Βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. Ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾿ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; Οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ. Απόδοση στη νεοελληνική: Αδελφοί, εμάς δεν μας συνιστά το φαγητόν εις τον Θεόν, διότι ούτε εάν φάγωμεν, έχομεν κανένα πλεονέκτημα, ούτε εάν δεν φάγωμεν, χάνομεν τίποτε. Προσέχετε όμως μήπως η ελευθερία σας αυτή γίνη αιτία να πέσουν οι ασθενείς κατά την πίστιν. Εάν κάποιος ιδή εσένα που έχεις γνώσιν, να κάθεσαι εις το τραπέζι ενός ναού ειδώλων, δεν θα ενθαρρυνθή η συνείδησίς του, επειδή είναι αδύνατος εις την πίστιν, εις το να τρώγη κρέατα των θυσιών που προσφέρονται εις τα είδωλα; Και εξ αιτίας της γνώσεώς σου θα χαθή ο αδύνατος αδελφός δια τον οποίον επέθανε ο Χριστός. Αμαρτάνοντες δε με αυτόν τον τρόπον εις τους αδελφούς και πληγώντες την συνείδησίν των που είναι αδύνατη, αμαρτάνετε εις τον Χριστόν. Δι’ αυτόν τον λόγον, εάν φαγητόν κάνη τον αδελφόν μου να πέση, δεν θα φάγω κρέας ποτέ, δια να μη γίνω αιτία να πέση ο αδελφός μου. Δεν είμαι απόστολος; Δεν είμαι ελεύθερος; Δεν είδα τον Ιησούν Χριστόν τον Κύριόν μας; Δεν είσθε σεις το έργον μου εν Κυρίω;  Εάν δι’ άλλους δεν είμαι απόστολος, είμαι τουλάχιστον για σας, διότι σεις είσθε η σφραγίδα της αποστολής μου εν Κυρίω.