Ὁ πάπας εἶναι αἵρεση καὶ ἑπομένως ἐκτὸς Ἐκκλησίας

Τὰ καθεστωτικὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαχρειώσεως, δὲν ἔχουν πάψει τὶς τελευταῖες μέρες νὰ ἀσχολοῦνται καὶ νὰ προπαγανδίζουν μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ αἱρετικοῦ πάπα Ρώμης. 

 Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν τὴν ἀνάδειξη τοῦ Ἀργεντινοῦ πάπα Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο καὶ σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν προκλητικότατη προβολὴ του ἀκόμη καὶ ἀπό τούς κρατικοὺς ραδιοτηλεοπτικοὺς σταθμοὺς, ὑπενθυμίζουμε τί ἔλεγε ὁ Μητροπολίτης Ράσκας π. Ἀρτέμιος:

«Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ γίνει συζήτηση περὶ τῆς θέσεως τοῦ ἐπισκοποῦ Ρώμης στὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ὁ ἐπίσκοπος - πάπας Ρώμης δὲν βρίσκεται στὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ στὴν αἵρεση, ἐκτός της Ἐκκλησίας; 

Ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση τῆς συζητήσεως περὶ τῆς θέσεώς του στὴν Ἐκκλησία, δὲν θὰ ἦτο ἡ ἐπιστροφή του στὴν Ἐκκλησία;»

Ἀλλά και ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς μὲ τὸ προφητικό του Χάρισμα εἶχε δεῖ καὶ προειδοποιήσει, γι΄ αὐτὸ δίδασκε: «Τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου».
Τόπο ἐδῶ ἐννοεῖ ὁ Ἅγιος τόσον τὸν θρησκευτικόν, ὅσον καὶ τὸν πολιτικόν. Ἡ συναλληλία, ἔστω καὶ μετ’ ἐμποδίων, ἰσχύει. Δηλαδὴ μισεῖ, σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ὁ Ποντίφηκας καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὴν...

Ῥωμηοσύνη, τὸ γένος ἡμῶν.
Νὰ γιατὶ ὁ Ἅγιος εἶναι τόσο ἀκάθεκτος ἐναντίον τοῦ Πάπα.
πηγή

Ο Σενέκας και η εποχή μας...Tου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

Ένας αρχαίος φιλόσοφος, ο ειδωλολάτρης Σενέκας, περιγράφοντας την εποχή 

του νομίζει κανείς 

ότι περιγράφει την δική μας εποχή, την εποχή του 2001. 

Γράφει λοιπόν: Ο κόσμος είναι γεμάτος βία, εγκλήματα και πάθη. 

Οι άνθρωποι συκοφαντούν ο ένας τον άλλον για να κερδίζουν θέσεις και αξιώματα. 

Κάθε μέρα η ακολασία αυξάνεται τρομακτικά και η ντροπή εξαφανίζεται. 

Ποδοπατείται ό,τι είναι καλό και ιερό.\

 Περιφρονείται και χλευάζεται η αρετή και η αλήθεια, ενώ η ανηθικότητα διαδίδεται 

παντού και με κάθε ελευθερία, δηλαδή όπως θα λέγαμε σήμερα, με όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τηλεοράσεις, Internet, ραδιόφωνα, ρόζ τηλέφωνα, εφημερίδες, 

περιοδικά, αισχρές βιντεοταινίες και λοιπά. 

Όλες δε οι κακίες και οι αισχρότητες συνεχίζει ο Σενέκας, δεν αποφεύγουν 

πλέον το φως, το επιδιώκουν, διότι τα πάντα γίνονται δημοσίως. 

Τόσο δε απροκάλυπτη κατήντησε η φαυλότητα, και τόσο ξεδιάντροπα διαφημίζεται, 

ώστε η αγνότητα είναι τόσο σπανία, που όχι μόνον δεν μπορείς να την βρεις, 

αλλ’ ούτε και το όνομά της το ακούεις ποτέ.

 Γι’ αυτό τα αίσχη και οι βρωμερότητες όλων των μελών της οικογενειακής ζωής 

των ειδωλολατρών, έχουν φτάσει στο κατακόρυφο. 

πηγή

Αυτή η μικρή περιγραφή αδελφοί μου, η τόσο παραστατική, από τον ειδωλολάτρη φιλόσοφο Σενέκα, που έζησε στις αρχές του πρώτου αιώνος και αυτοκτόνησε επί Νέρωνος του αιμοσταγούς, είναι η πιο αληθινή περιγραφή της εποχής μας. Το μόνο πράγμα που παραλείπεται είναι το μέγεθος της βλασφημίας των θείων, που στην πατρίδα μας, την Ορθόδοξη Ελλάδα μας, έχει πάρει και αυτή τρομακτικές διαστάσεις. Οι πάντες βρίζουν, μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, ακόμα και μικρά παιδιά. 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΐΣΙΟΣ: "Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑ ΕΓΚΛΗΜΑ!"

Τώρα γερά παιδιά τα σκοτώνουν με τις εκτρώσεις -Γέροντα, κάποια κυρία 40 χρόνων, που έχει μεγάλα παιδιά, είναι έγκυος 3 μηνών. Ο άνδρας της την απειλεί πως, αν δεν κάνη έκτρωση, θα την χωρίσει.

-Αν κάμει έκτρωση, θα την πληρώσουν τα άλλα παιδιά τους με αρρώστιες και ατυχήματα. Σήμερα οι γονείς σκοτώνουν τα παιδιά με τις εκτρώσεις και δεν έχουν την ευλογία του Θεού. Παλιά, αν γεννιόταν ένα παιδάκι άρρωστο, το βάπτιζαν, πέθαινε αγγελούδι, και ήταν πιο ασφαλισμένο.

Είχαν οι γονείς και άλλα γερά παιδιά, είχαν και την ευλογία του Θεού. Τώρα γερά παιδιά τα σκοτώνουν με τις εκτρώσεις και διατηρούν στην ζωή άλλα που είναι αρρωστημένα. Τρέχουν οι γονείς στην Αγγλία, στην Αμερική να τα θεραπεύσουν. Καί συνεχίζεται μετά να γεννιούνται πιο άρρωστα, γιατί και αυτά, αν ζήσουν και κάνουν οικογένεια, μπορεί να γεννήσουν πάλι άρρωστα παιδιά, όποτε τι βγαίνει; Ενώ, αν γεννούσαν μερικά παιδιά, δεν θα έτρεχαν τόσο πολύ για το ένα, το άρρωστο. Θα πέθαινε και θα πήγαινε αγγελούδι.

- Γέροντα, διάβασα κάπου ότι κάθε χρόνο γίνονται σε όλο , τον κόσμο 50.000.000 εκτρώσεις και 200.000 γυναίκες πεθαίνουν από τις αμβλώσεις που κάνουν.

- Σκοτώνουν τα παιδιά, γιατί λένε ότι, αν πληθύνει ο κόσμος, δεν θα έχουν να φάνε, να συντηρηθούν οι άνθρωποι. Τόσες ακαλλιέργητες εκτάσεις υπάρχουν, τόσα δάση, που σε λίγο χρόνο, με τα μέσα που υπάρχουν σήμερα, μπορούν να τα κάνουν λ.χ. ελαιώνες και να τα δώσουν στους ακτήμονες. Δεν είναι ότι θα κοπούν τα δένδρα και δεν θα υπάρχει οξυγόνο, γιατί πάλι δένδρα θα μπούν. Στην Αμερική καινέ το σιτάρι και εδώ στην Ελλάδα πετούν τα φρούτα κ.λπ. στην χωματερή, και εκεί στην Αφρική οι άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα. Όταν στην Αβησσυνία πέθαιναν οι άνθρωποι από πείνα, γιατί είχε πολλή ανομβρία, είχα πεί σε κάποιον γνωστό μου εφοπλιστή, που βοηθάει σε τέτοιες περιπτώσεις, να πάει στην χωματερή και να παρακάλεση να φόρτωση κανένα πλοίο να τα πάει εκεί δωρεάν. Με κανέναν τρόπο δεν του έδωσαν. Πόσες χιλιάδες έμβρυα σκοτώνονται κάθε μέρα!

- Η έκτρωση είναι φοβερή αμαρτία. Είναι φόνος, και μάλιστα πολύ μεγάλος φόνος, για τι σκοτώνονται αβάπτιστα παιδιά. Πρέπει να καταλάβουν οι γονείς ότι η ζωή αρχίζει από την στιγμή της συλλήψεως.

Μία νύχτα ο Θεός επέτρεψε να δω ένα φοβερό όραμα, που με πληροφόρησε γι αυτό το θέμα! Ήταν βράδυ, Τρίτη της Διακαινησίμου το 1984. Είχα ανάψει δύο κεράκια μέσα σε δύο τενεκεδάκια, όπως συνηθίζω να κάνω, ακόμη και όταν κοιμάμαι, για όλους όσους πάσχουν ψυχικά και σωματικά. Σ' αυτούς συμπεριλαμβάνω ζώντες και κεκοιμημένους. στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, εκεί που έλεγα την Ευχή, βλέπω ένα μεγάλο χωράφι περιφραγμένο με μία μάνδρα, σπαρμένο με σιτάρι που μόλις άρχιζε να ψηλώνει. Εγώ στεκόμουν έξω από το χωράφι, άναβα κεριά για τους κεκοιμημένους και τα στερέωνα πάνω στον τοίχο της μάνδρας. Αριστερά ήταν ένας ξερότοπος, γεμάτος βράχους και κρημνούς, που σειόταν συνέχεια από μία δυνατή βοή από χιλιάδες σπαραχτικές φωνές, που σου σπάραζαν την καρδιά.

Καί ο πιο σκληρός άνθρωπος, αν τις άκουγε, ήταν αδύνατο να μη συγκλονισθεί. Ενώ υπέφερα από τις σπαραχτικές φωνές και αναρωτιόμουν από που προέρχονται και τι σημαίνουν όλα αυτά που έβλεπα, άκουσα μία φωνή να μου λέει: «Το χωράφι με το σπαρμένο σιτάρι, που δεν έχει ακόμη ξεσταχυάσει, είναι το Κοιμητήρι με τις ψυχές των νεκρών που θα αναστηθούν. Στον τόπο δε που σείεται από τις σπαραχτικές φωνές βρίσκονται οι ψυχές των παιδιών που έχουν σκοτωθεί με τις εκτρώσεις»! Έπειτα από αυτό το όραμά μου ήταν αδύνατο να συνέλθω από τον μεγάλο πόνο που δοκίμασα για τις ψυχές εκείνων των παιδιών. Ούτε να ξαπλώσω μπορούσα, για να ξεκουραστώ, παρόλο που ήμουν κατάκοπος εκείνη την ήμερα.

- Γέροντα, μπορεί να γίνει κάτι, ώστε να αρθεί ο νόμος για τις εκτρώσεις;

Μπορεί, αλλά χρειάζεται να κινηθεί η Πολιτεία, η Εκκλησία κλπ., ώστε να ενημερωθεί ο κόσμος για τις συνέπειες που θα έχει η υπογεννητικότητα.

Οι Ιερείς να εξηγήσουν στον κόσμο ότι ο νόμος για τις εκτρώσεις είναι αντίθετος προς τις εντολές του Ευαγγελίου.

Οι γιατροί πάλι από την δική τους πλευρά να μιλήσουν για τους κινδύνους που διατρέχει η γυναίκα που κάνει έκτρωση. Βλέπεις, οι Ευρωπαίοι είχαν την ευγένεια και την άφησαν κληρονομιά και στα παιδιά τους.

Εμείς είχαμε τον φόβο του Θεού, αλλά τον χάσαμε και δεν τον αφήσαμε κληρονομιά στην επόμενη γενιά, γι' αυτό τώρα νομιμοποιούμε τις εκτρώσεις, τον πολιτικό γάμο... Όταν παραβαίνει ένας άνθρωπος μία εντολή του Ευαγγελίου, ευθύνεται μόνον αυτός. Όταν όμως κάτι που αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου γίνεται από το κράτος νόμος, τότε έρχεται η οργή του θεού σε όλο το έθνος, για να παιδαγωγηθεί.

πηγή

Προσωπικό σχόλιο:

Μία απάντηση σε εκείνες τις κυρίες πο χθές το μεσημέρι περηφανευόντουσταν το πόσες εκτρώσεις έιχε κάνει η καθεμία τους....

Σιωποῦμε καὶ ἀδρανοῦμε μπροστὰ στὴν ἐπέλαση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ἂν αὐτοί, τοὺς ὁποίους τιμοῦμε καὶ κηρύττουμε «τιμὴ μάρτυρος μίμηση μάρτυρος», μᾶς ἔδωσαν τὸ παράδειγμα γιὰ ἀνυποχώρητο ἀγῶνα ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, πῶς ἐμεῖς σήμερα, ἀδιαφοροῦντες γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ποὺ κολοβώνεται συστηματικὰ (μὲ τὴν μέθοδο τῆς σαλαμοποίησης), ὄχι μόνον σιωποῦμε καὶ ἀδρανοῦμε μπροστὰ στὴν ἐπέλαση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικούς, μὲ μπροστάρηδες τοὺς Ἐπισκόπους;

Κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἐπηρεασθεῖ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν αἵρεση, ὅταν οἱ πιστοὶ συμβιώνουν καὶ «κοινωνοῦν» μὲ τοὺς αἱρετικούς. Καὶ ἀποδεικνύονται ἀρνητὲς τῆς πατερικὴς διδασκαλίας στὸ θέμα τῆς καταπολέμησης τῶν αἱρέσεων, ὅσοι πνευματικοὶ διδάσκουν: κοίταζε τὸν ἑαυτό σου καὶ προσεύχου, ἄφησε τὰ ὑπόλοιπα στοὺς ποιμένες ἢ στὸν Θεό.

Ἀλλὰ σὲ ποίους ποιμένες; Σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς...διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων; Καὶ σὲ ποιόν Θεό; Σὲ ἕναν Θεὸ ἰδικῶν τους προδιαγραφῶν, ἢ στον Ἀληθινὸ Θεό, ποὺ ἐντέλλεται διὰ τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων Του: «μὴ συγκοινωνεῖτε» αὐτοῖς, καὶ «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν» καὶ «μηδὲ χαίρειν λέγετε αὐτοῖς», ἀλλὰ καὶ «μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζετε»;

Οἱ παπόδουλοι οἰκουμενιστές, ὅσον καὶ ἂν προσπαθοῦν, μὲ ὀρθολογιστικοὺς βερμπαλισμοὺς καὶ οἰκουμενιστικὲς λογικές, οἱ ἄνθρωποι τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ παρακωλύσουν τὴν διαχρονικὴ ἀκτινοβολία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπὶ τῶν πιστῶν, ποὺ ἔχουν τὰ λογικά τους καὶ ξέρουν ποιοί εἶναι καὶ ποῦ πάνε!

πηγή / αντιγραφή

Μυστική ένωσις με τον Κύριο. Αγ. Δημητρίου του Ροστώφ

πηγή

Μυστική ένωσις με τον Κύριο. Αγ. Δημητρίου του Ροστώφ

Χαρά και ευφροσύνη απέραντη, γιορτή και πανηγύρι αιώνιο της ψυχής, είναι η μυστική ένωσίς της με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αδελφέ μου, «έρχου και ίδε!» (Ίω. 1. 47). Έλα και δες τον Ιησού! Έλα και δόξασέ Τον! Έλα και ύμνησε τον Κύριό σου! Έλα και γονάτισε και κλάψε μπροστά στον πλάστη σου! Έλα, προσκύνησέ Τον, αναγνώρισέ Τον, ομολόγησέ Τον! «Πρόσελθε προς αυτόν και φωτίσθητι, και το πρόσωπόν σου ου μη καταισχυνθή” (Ψαλμ. 33. 6).
Έλα πεινασμένε, να ευφρανθής από τη θεία τροφή! Έλα τυφλέ, ν’ απολαύσης το αιώνιο φως! Έλα αιχμάλωτε, να χαρής την ελευθερία! Έλα θνητέ, ενώσου με τον Αθάνατο, για ν’ αξιωθής της αιωνίας ζωής!
Έλα πονεμένε και θλιμμένε, να νιώσης την παντοτεινή χαρά! Έλα απελπισμένε, να βρης την ελπίδα! Έλα ψυχρέ, να φλογισθής σαν τη φωτιά! Έλα φτωχέ, να πλουτίσης με τον αδαπάνητο θησαυρό! Έλα γυμνέ, να ενδυθής αθάνατη δόξα και χιτώνα αφθαρσίας!
Ιδού, ο Κύριος «έρχεται μετά των νεφελών, και όψεται αυτόν πας οφθαλμός και οίτινες αυτόν εξεκέντησαν, και κόψονται επ’ αυτόν πάσαι αι φυλαί της γης» (Αποκ. 1. 7). Ναι, έρχεται και δεν θ’ αργήση ο Κύριος. Μακάριος όποιος τηρεί τις εντολές Του. Μακάριος όποιος φυλάττει τον νόμο Του.
Μακάριος όποιος είναι νοερά και μυστικά ενωμένος μαζί Του.

Σήκωσε, αδελφέ μου, σήκωσε τους νοητούς οφθαλμούς της καρδιάς σου προς τον Θεό και ικέτευσέ Τον να την φλογίση με τη θεία αγάπη Του. Ταύτισε το θέλημά σου με το θέλημα του Κυρίου. Σαν άλλος Βαρτίμαιος φώναξε κι εσύ πάλι και πάλι: «Υιέ Δαβίδ Ιησού, ελέησόν με!» (Μαρκ. 10. 47). Και όσο οι δαίμονες, με τα τεχνάσματα και τις παγίδες τους, προσπαθούν να εμποδίσουν την αναφορά σου προς τον Κύριο, εσύ «πολλώ μάλλον κράζε: υιέ Δαβίδ, ελέησόν με!» (Μαρκ. 10. 48), δίδαξέ με να κάνω πάντοτε το θέλημά Σου και ν’ ανήκω μόνο σε Σένα!
«Ει δώσω (= δεν θα δώσω) ύπνον τοις οφθαλμοίς μου και τοις βλεφάροις μου νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοις κροτάφοις μου, έως ου εύρω τόπον τω Κυρίω, σκήνωμα τω Θεώ Ιακώβ» (Ψαλμ. 131. 4-5). Βίαζε τον εαυτό σου νύχτα και μέρα, μην του δίνης ανάπαυσι και ησυχία, μέχρι ν’ ανοίξης την καρδιά σου στον Κύριο, ν’ ανοίξης μέσα σου τόπο για Κείνον και να γίνης ολόκληρος κατοικητήριο της χάριτός Του. Γι’ αυτό άλλωστε πλάσθηκες και αυτός είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής σου: η ένωσίς σου με τον Θεό.
Την ολοκληρωτική ένωσί σου με τον Κύριο θα επιτύχης καλλιεργώντας την αδιάκοπη επικοινωνία μαζί Του δια της προσευχής. Ξέχασε όλα τα γήινα και μάταια και στρέψε όλες τις επιθυμίες και τις διαθέσεις σου προς Αυτόν, ζήτα το έλεός Του αδιάλειπτα, κράτα τη μνήμη Του συνεχώς στον νου σου και βυθίσου όλος μέσα στο πέλαγος της αγάπης Του. Αυτός είναι ο Θεός σου, Αυτός ο δημιουργός σου, Αυτός η δόξα σου, Αυτός η σωτηρία και η αιώνια ζωή σου. Απόκτησε λοιπόν κι εσύ, «από του νυν και έως του αιώνος» τον ασίγαστο πόθο του προφήτου: «Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων, ούτως επιποθεί η ψυχή μου προς σε, ο Θεός» (Ψαλμ. 41. 1-2).

(Από το βιβλίο: «Πνευματικό Αλφάβητο” του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)

orp.gr

Αρχή ραγδαίων εξελίξεων η εκλογή νέου Πάπα

Η είδηση :

Habemus papam! - Άσπρος καπνός στο Βατικανό!

Λευκός καπνός βγήκε από το Βατικανό που δείχνει ότι ο νέος Πάπας είναι γεγονός.

Ασχέτως της φιλολογίας περί προφητειών κ.λπ. το γεγονός είναι ένα :

η εκλογή του θα είναι αρχή ραγδαίων εξελίξεων σε παγκόσμιο επίπεδο!

Σ' αυτό κατατείνουν, η όλη γεωπολιτική κατάσταση - «ο κόσμος μοιάζει με μια χύτρα» που 

έλεγε κι ο γ. Παΐσιος - καθώς και η έναρξη της νέας προεδρίας του Ομπάμα 

με ανοιχτά μείζονα θέματα.

Ο κόσμος κρέμεται από μια κλωστή αφού λίγοι τρελοί έχουν τεράστια δύναμη να

 τον εξαφανίσουν αλλά το αφεντικό είναι Άλλος και σε Αυτόν θα πρέπει 

να ελπίζουμε από εδώ και πέρα... 

Υ.Σ.

Από την αγαπητή Regina από Ιταλία :

«Οι καθολικοί λένε το εξής για το κονκλάβιο : η πρώτη μέρα είναι του ανθρώπου, η δεύτερη του διαβόλου,και η τρίτη του Αγίου Πνεύματος. Αν βγει Πάπας σήμερα θα είναι η μέρα του διαβόλου»

πηγή

Η Ζωή του Χριστού θεραπεύει τον Όλο Άνθρωπο(βίντεο)

 
 
25-2-2013
Ομιλία π. Ανδρέα Κονάνου

"Η Ζωή του Χριστού θεραπεύει τον Όλο Άνθρωπο"

πηγή

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Το νόημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

 

Πώς θα μπορούσε η Μεγάλη Σαρακοστή να έχει όχι μια απλή επιφανειακή αλλά μια αληθινή επίδραση στην ύπαρξή μας; Πώς είναι δυνατόν να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τη διδασκαλία της Εκκλησίας σχετικά με τη Μεγάλη Σαρακοστή όπως μας μεταδίδεται κυρίως μέσα από τη λατρεία αυτής της περιόδου; Τούτη η ζωή είναι πολύ διαφορετική από τη ζωή των ανθρώπων εκείνων που ζούσαν τον καιρό που γράφονταν αυτοί οι ύμνοι και οι ακολουθίες και συντάσσονταν οι κανόνες και τα τυπικά. Ζούσε τότε κανείς σε μια σχετικά μικρή και βασικά αγροτική κοινωνία, μέσα σ' ένα οργανωμένο ορθόδοξο κόσμο και η Εκκλησία διαμόρφωνε το γενικό ρυθμό της ζωής του. Τώρα όμως ζούμε σε τεράστια αστικά κέντρα, σε τεχνοκρατούμενες κοινωνίες, πληθωρικές στα θρησκευτικά «πιστεύω» τους με εκκοσμικευμένες απόψεις για τον κόσμο και μέσα σ' αυτές εμείς οι ορθόδοξοι αποτελούμε μια ασήμαντη μειονότητα. Η Μεγάλη Σαρακοστή δεν είναι πια «αισθητή» όπως ήταν παλιά στην Ελλάδα ή στην Ρωσία, ας πούμε.
 

Η ερώτησή μας λοιπόν είναι πολύ ουσιαστική: πώς μπορούμε εμείς -πέρα από το να κάνουμε μια ή δυο «συμβατικές» αλλαγές στην καθημερινή ζωή μας – να τηρήσουμε τή Σαρακοστή; Είναι φανερό, λόγου χάρη, ότι για τους πιο πολλούς από τους πιστούς το να παρακολουθούν καθημερινά τις ακολουθίες αυτής της περιόδου είναι πέρα από κάθε συζήτηση. Εξακολουθούν, φυσικά να εκκλησιάζονται την Κυριακή, αλλά, όπως έχουμε πεί, τις Κυριακές της Σαρακοστής η Θεία Λειτουργία, τουλάχιστον εξωτερικά, δεν αντανακλά κάτι από τη Μεγάλη Σαρακοστή και έτσι δεν μπορεί κανείς να έχει ούτε καν την αίσθηση του λατρευτικού τυπικού της Σαρακοστής, δεδομένου μάλιστα ότι η λατρεία είναι το μόνο μέσο που μας μεταφέρει στο πνεύμα της Σαρακοστής. Και εφ' όσον η Σαρακοστή με κανένα τρόπο δεν χρωματίζει τον πολιτισμό στον οποίο ανήκουμε, δεν είναι ν' απορεί κανείς που αρνητικά καταλαβαίνουμε τη Σαρακοστή, δηλαδή, σαν μια περίοδο στην οποία απαγορεύονται μερικά πράγματα, όπως το κρέας, τα λίπη, οι χοροί και οι διασκεδάσεις.
 

Η συνηθισμένη ερώτηση: «τι προσπαθείς να στερηθείς τούτη τη Σαρακοστή;» συνοψίζει τέλεια την αρνητική προσέγγιση της Σαρακοστής. Σαν Θετική προσέγγιση, θεωρείται η αντίληψη ότι η Σαρακοστή είναι ο καιρός για την πραγματοποίηση της ετήσιας «υποχρέωσης» της Εξομολόγησης και της θείας Κοινωνίας («... και όχι αργότερα από την Κυριακή των Βαΐων...» έγραφε ένα φυλλαδιάκι μιας ενορίας). Και αφού εκπληρωθεί αυτή η υποχρέωση τότε το υπόλοιπο της Σαρακοστής φαίνεται να χάνει όλα τα θετικά νοήματα Έτσι είναι φανερό ότι έχει αναπτυχθεί μια, μάλλον βαθιά, διαφωνία ανάμεσα στο πνεύμα ή τη «θεωρία» της Σαρακοστής, που προσπαθούμε να σκιαγραφήσουμε με βάση τη λατρεία, και στην κοινή και συνηθισμένη αντίληψη που επικρατεί και υποστηρίζεται όχι μόνο από τους λαϊκούς αλλά ακόμα και από τους ίδιους τους κληρικούς. Γιατί είναι πάντοτε πολύ πιο εύκολο να περιορίσεις κάτι πνευματικό μέσα σε κάτι τυπικό παρά ν' αναζητήσεις το πνευματικό μέσα στο τυπικό.
 

Μπορούμε να πούμε, χωρίς καμιά υπερβολή, ότι αν και η Μεγάλη Σαρακοστή τηρείται" ακόμα, όμως έχει χάσει την επίδρασή της στη ζωή μας, σταμάτησε να είναι το λουτρό της μετανοίας και της ανανέωσης που είχε σαν σκοπό της, σύμφωνα με τη λειτουργική και πνευματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Αλλά τότε, μπορούμε άραγε να ξαναβρούμε και να ξανακάνουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή μια πνευματική δύναμη για την καθημερινή πραγματικότητα της ύπαρξής μας;
 

Η απάντηση σ' αυτή την ερώτηση εξαρτάται πρώτα πρώτα - θα έλεγα και μοναδικά - από το αν επιθυμούμε να πάρουμε στα σοβαρά τη Μεγάλη Σαρακοστή ή όχι. Όσο και αν είναι νέες ή διαφορετικές οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε σήμερα, όσο και αν είναι πραγματικές οι δυσκολίες και τα εμπόδια που υψώνονται από το σύγχρονο κόσμο μας, τίποτε απ' αυτό δεν αποτελεί αμετάκλητο εμπόδιο, τίποτε δεν κάνει τη Μεγάλη Σαρακοστή «αδύνατη».
 

Η πραγματική αιτία για την οποία βαθμιαία χάνουμε την επίδραση της Σαρακοστής στη ζωή μας βρίσκεται βαθύτερα. Είναι η δική μας συνειδητή ή ασυνείδητη μείωση της θρησκείας σε ένα επιπόλαιο τυπικισμό και συμβολισμό, πράγμα που αποτελεί ακριβώς το ξεστράτισμα και μετριάζει τη σοβαρότητα των απαιτήσεων της θρησκείας από τη ζωή μας, την αίτηση για δέσμευση και προσπάθεια.
 

Αυτή η μείωση, θα πρέπει να προσθέσουμε, είναι, κατά κάποιο τρόπο, ιδιόμορφη στην Ορθοδοξία. Οι χριστιανοί της Δύσης, Καθολικοί ή Προτεστάντες, όταν αντιμετωπίζουν αυτό που εκείνοι θεωρούν «αδύνατον» αλλάζουν την ίδια τη θρησκεία, την «προσαρμόζουν» στις νέες συνθήκες έτσι ώστε να την κάνουν «εφαρμόσιμη». Πρόσφατα, λόγου χάρη, είδαμε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πρώτα να ελαττώνει τη νηστεία στο κατώτατο όριο και ύστερα να την ξεφορτώνεται τελείως. Με σωστή και δικαιολογημένη αγανάκτηση, καταγγέλλουμε μια τέτοια «προσαρμογή» σαν προδοσία της χριστιανικής παράδοσης και σαν περιορισμό στο ελάχιστο της χριστιανικής πίστης. Και πραγματικά, η αλήθεια και η δόξα της Ορθοδοξίας είναι ότι δεν «προσαρμόζεται» και δεν συμβιβάζεται με τις χαμηλότερες επιδιώξεις και δεν κάνει το Χριστιανισμό «εύκολο». Αυτό είναι
η δόξα για την Ορθοδοξία αλλά φυσικά, όχι για μας, τους ορθόδοξους. Δεν είναι σήμερα, ούτε και χθες, αλλά πολύ παλιότερα που βρήκαμε ένα τρόπο να συμφιλιώνουμε τις απόλυτες απαιτήσεις της Εκκλησίας με την ανθρώπινη αδυναμία μας. Και αυτό δεν γίνεται μόνο με «απώλεια του προσώπου» αλλά και με πρόσθετες αφορμές για αυτοδικαίωση και ήσυχη συνείδηση. Ο τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η εκπλήρωση αυτών των απαιτήσεων συμβατικά, και ο συμβολικός τυπικισμός που διαποτίζει σήμερα όλη τη θρησκευτική μας ζωή. Έτσι, λόγου χάρη, δε θα σκεπτόμασταν ποτέ να αναθεωρήσουμε τη Λειτουργία μας και τους μοναστικούς κανονισμούς της -Θεός φυλάξοι! - θα συνεχίζαμε όμως να ονομάζουμε την ακολουθία της μιας ώρας «ολονύκτια αγρυπνία» και υπερήφανα θα εξηγούσαμε ότι αυτή είναι η ίδια ακολουθία που έκαναν οι μοναχοί στη Λαύρα του Αγίου Σάββα τον 9ο αιώνα!
 

Σε σχέση με τη Μεγ. Σαρακοστή, αντί να κάνουμε ουσιαστικές ερωτήσεις -«τι είναι νηστεία; ή «τι είναι Σαρακοστή»;- εμείς ικανοποιούμαστε με τα σύμβολά της. Στα εκκλησιαστικά περιοδικά και φυλλάδια εμφανίζονται συνταγές για «ένα υπέροχο νηστήσιμο πιάτο»! Μπορεί ακόμα η ενορία και να συγκεντρώσει μερικά πάρα πάνω χρήματα οργανώνοντας ένα καλοδιαφημισμένο «σαρακοστιανό γεύμα». Είναι τόσα πολλά εκείνα που στις εκκλησίες μας εξηγούνται συμβολικά σαν ενδιαφέροντα, πολύχρωμα και διασκεδαστικά έθιμα και παραδόσεις, σαν κάτι δηλαδή που μας δένει όχι τόσο πολύ με το Θεό και με μια νέα ζωή «εν Αυτώ», όσο με το παρελθόν και τις συνήθειες των προγόνων μας, ώστε γίνεται όλο και περισσότερο δύσκολο να διακρίνουμε πίσω απ' αυτά τα λαϊκά έθιμα τη σοβαρότητα της θρησκείας σε όλη της την έκταση. Θέλω να τονίσω ότι δεν υπάρχει τίποτε το άσχημο στα διάφορα έθιμα. Όταν αυτά πρωτοεμφανίστηκαν ήταν τα μέσα με τα οποία η κοινωνία μπορούσε να δείξει ότι έπαιρνε στα σοβαρά τη θρησκεία. Τότε τα έθιμα δεν ήταν σύμβολα, αλλά η ίδια η ζωή.
 

Αυτό που συνέβηκε πάντως ήταν το ότι καθώς άλλαξε η ζωή και έπαψε λίγο λίγο η θρησκεία να τη διαμορφώνει στην ολότητά της, λίγα από τα έθιμα διασώθηκαν σαν σύμβολα ενός τρόπου ζωής που δεν υπήρχε πια. Και αυτό που διασώθηκε ήταν εκείνο που, αφ' ενός είναι έντονα ζωντανό και αφ' ετέρου είναι λιγότερο δύσκολο. Ο πνευματικός κίνδυνος εδώ είναι ότι σιγά σιγά αρχίζει κανείς να καταλαβαίνει τη θρησκεία σαν ένα σύστημα από σύμβολα και έθιμα μάλλον παρά να ερμηνεύει όλα αυτά σαν μια πρόκληση για πνευματική ανανέωση και προσπάθεια. Μεγαλύτερη είναι η προσπάθεια που γίνεται για να προετοιμάζονται νηστίσιμα φαγητά ή για το πασχαλινό τραπέζι, παρά για τη νηστεία και τη συμμετοχή στην πνευματική πραγματικότητα του Πάσχα. Αυτό σημαίνει ότι, όσο τα έθιμα και οι παραδόσεις δε συνδεθούν και πάλι με τη γενική θρησκευτική αντίληψη από την οποία προέρχονται, όσο δηλαδή δεν παίρνουμε στα σοβαρά τα σύμβολα, η Εκκλησία θα παραμένει χωρισμένη από τη ζωή και δεν θα την επηρεάζει καθόλου. Αντί να παριστάνουμε με σύμβολα την «πλούσια κληρονομιά» μας καιρός είναι ν' αρχίσουμε να την ενσωματώνουμε στην καθημερινή ζωή μας.
 

Το να πάρουμε λοιπόν στα σοβαρά τη Μεγάλη Σαρακοστή σημαίνει ότι θα τη θεωρούμε, πρώτα απ' όλα με την πιο βαθιά έννοια, μια πνευματική πρόκληση που απαιτεί αντίδραση, απόφαση, πρόγραμμα και συνεχή προσπάθεια. Kαι ακριβώς για το λόγο αυτό, όπως ξέρουμε, θεσπίστηκαν από την Εκκλησία οι εβδομάδες προετοιμασίας για τη Μεγάλη Σαρακοστή. Η περίοδος αυτή είναι καιρός για δράση, για απόφαση, για προγραμματισμό. Και ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος είναι ν' ακολουθήσουμε την καθοδήγηση της Εκκλησίας που είναι η μελέτη και ο στοχασμός πάνω στα πέντε ευαγγελικά θέματα που μας προσφέρονται τις πέντε Κυριακές της περιόδου πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Τα θέματα αυτά είναι: η διακαής επιθυμία (Ζακχαίος), η ταπείνωση (Τελώνης και φαρισαίος), επιστροφή από την εξορία (Άσωτος), η κρίση (Κυριακή της Απόκρεω) και η συγχωρητικότητα (Κυριακή της Τυροφάγου). Αυτές οι ευαγγελικές περικοπές δεν διαβάζονται μόνο και μόνο για ν' ακουστούν στην Εκκλησία. Σκοπός είναι να τις «πάρω μαζί μου στο σπίτι» και να στοχαστώ πάνω σ' αυτές σχετίζοντάς τις μάλιστα με τη ζωή μου, την οικογενειακή μου κατάσταση, τις επαγγελματικές υποχρεώσεις μου, το ενδιαφέρον μου για τα υλικά πράγματα, τις σχέσεις μου με τους συγκεκριμένους ανθρώπους με τους οποίους ζω. Αν σ' αυτή την προσπάθεια περισυλλογής προσθέσει κανείς και την προσευχή αυτής της περιόδου: «της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλαις ζωοδότα...» και τον ψαλμό 136 «επί των ποταμών της Βαβυλώνος εκεί εκαθήσαμεν...» μπορεί να καταλάβουμε τι σημαίνει να «νιώθεις ότι είσαι με την Εκκλησία», και πώς μπορεί μια λειτουργική περίοδος να χρωματίσει τη καθημερινή ζωή.
 

Επίσης είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να διαβάσει κανείς κάποιο θρησκευτικό βιβλίο. Ο σκοπός δε αυτού του διαβάσματος δεν είναι μόνο ν' αυξήσουμε τις θρησκευτικές γνώσεις μας. Είναι βασικά να καθαρίσουμε το μυαλό μας απ' όλα όσα συνήθως το πλημμυρίζουν. Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο στο μυαλό μας συνωστίζονται όλων των ειδών οι έννοιες, τα ενδιαφέροντα, οι αγωνίες και οι εντυπώσεις και πόσο ελάχιστο έλεγχο ασκούμε πάνω σ' όλα αυτά. Διαβάζοντας ένα θρησκευτικό βιβλίο συγκεντρώνουμε την προσοχή μας σε κάτι εντελώς διαφορετικό από το συνηθισμένο περιεχόμενο των σκέψεών μας. Δημιουργείται έτσι μια άλλη διανοητική και πνευματική ατμόσφαιρα.
 

Όλα αυτά, φυσικά, δεν είναι «συνταγές» ίσως να υπάρχουν άλλοι τρόποι για να προετοιμαστεί κανείς για τη Σαρακοστή. Το βασικό σημείο είναι ότι, στη διάρκεια αυτής της περιόδου βλέπουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή σαν να βρίσκεται σε κάποια απόσταση, σαν κάτι δηλαδή που ακόμα έρχεται και που μας το στέλνει ο ίδιος ο Θεός σαν ευκαιρία για αλλαγή, για ανανέωση, για εμβάθυνση, και ότι παίρνουμε αυτή την επερχόμενη ευκαιρία πολύ στα σοβαρά. Έτσι, όταν την Κυριακή της Συγγνώμης αφήνουμε το σπίτι μας και πάμε στον Εσπερινό, μπορεί να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε δικά μας - έστω και για λίγο - τα λόγια από το Μεγάλο Προκείμενο που ανοίγει τη Μεγάλη Σαρακοστή:

Mη αποστρέψης το πρόσωπόν Σου 

από του παιδός Σου, ότι θλίβομαι...

ΠΗΓΗ

Αναφέρει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων γενική αποστασία της εκκλησίας στην εποχή του;

«Έντρομος ο Κύριλλος Ιεροσολύμων (315-386) έγραφε, 

«…Ο Παύλος μας έδωσε φανερό σημείο…τώρα δε υπάρχει η αποστασία…

αυτή λοιπόν είναι η αποστασία…(15η Κατήχηση Φωτιζομένων)» 

(Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής, Η ιστορία της, Τι πιστεύει, Πως πολιτεύεται, σελ 1)

Ακριβώς έτσι, αναφέρει στο απόσπασμα ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου। 

Έτσι, με τις τελίτσες….

Το επίμαχο απόσπασμα από τις κατηχήσεις του αγίου Κυρίλλου। Κατήχηση ΙΕ (15) για τους
 Φωτιζομένους.
«Και τι γίνεται μετά από αυτόν; Λέει στη συνέχεια «Όταν λοιπόν, δείτε το βδέλυγμα της
 ερημώσεως, για το οποίο ο προφήτης Δανιήλ, να στέκεται στον άγιο τόπο- ο αναγνώστης 
ας εννοήσει». Και παρακάτω «Τότε, αν κάποιος σας πει  Να, εδώ είναι ο Χριστός ή εκεί, 
να μην πιστέψετε». Το μίσος, λοιπόν, μεταξύ των αδελφών δίνει τόπο στον Αντίχριστο. 
Δηλαδή ο διάβολος, προκαλεί τις διαιρέσεις των λαών, για να γίνει ευπρόσδεκτος 
ο ερχόμενος Αντίχριστος. Μακάρι κανένας δούλος του Χριστού, που βρίσκονται εδώ, 
ή και σε άλλα μέρη, να μην ακολουθήσει τον εχθρό. 

Για το θέμα αυτό γράφοντας ο Παύλος, έδωσε φανερό σημείο λέγοντας ότι 
«αν δεν έλθει πρώτα η αποστασία, και δεν φανερωθεί ο άνθρωπος της παρανομίας, 
ο υιός της απωλείας, ο αντίπαλος, αυτός που υπερυψώνει τον εαυτό του επάνω από 
κάθε άλλον, που θα φέρει το όνομα Θεός, ή προσκυνείται με σεβασμό, και εγκατασταθεί 
στον ναό του Θεού δείχνοντας ότι αυτός είναι θεός. Δεν θυμάστε ότι σας τα έλεγα αυτά, 
όταν ήμουν ακόμη μαζί σας; Και τώρα γνωρίζετε εκείνο που τον συγκρατεί να φανερωθεί
 πριν από τον καιρό του, διότι η ανομία ήδη ενεργεί μυστικά, μέχρι να φύγει από τη μέση
 εκείνος που τώρα εμποδίζει, και τότε θα φανερωθεί ο άνομος τον οποίο ο Κύριος Ιησούς
 θα καταστρέψει με ένα φύσημα του στόματος Του και θα τον εκμηδενίσει με την
 εμφάνιση της έλευσής Του. Η παρουσία του ανόμου θα γίνει με την ενέργεια του σατανά
 με κάθε δύναμη και με ψεύτικα σημεία και τέρατα και κάθε άδικη απάτη ανάμεσα στους 
ανθρώπους που χάνονται».

Αυτά λοιπόν, λέει ο Παύλος, και υπάρχει ήδη η αποστασία στην εποχή μας, διότι έφυγαν
 οι άνθρωποι απο την ορθή πίστη, και άλλοι μεν διακηρύττουν οτι ο Υιός είναι και Πατέρας, 
άλλοι πάλι τολμούν να λένε, ότι ο Χριστός ήλθε στην ύπαρξη εκ του μηδενός. 
Και προηγουμένως, τουλάχιστον οι αιρετικοί ήταν φανεροί, ενώ τώρα είναι γεμάτη 
η Εκκλησία από κρυφούς αιρετικούς. Οι άνθρωποι έφυγαν δυστυχώς μακριά από την
 αλήθεια, και ευχαριστιούνται να ακούνε λόγια ευχάριστα. Προσφέρεται λόγος αληθοφανής
 και όλοι τον ακούνε ευχάριστα. Διδάσκεται λόγος μετανοίας, και όλοι κλείνουν τα αυτιά τους. 

Οι περισσότεροι έφυγαν μακριά από τα ορθά λόγια και έργα και προτιμούν μάλλον να
 φαίνονται παρά να είναι. Αυτή, λοιπόν, είναι η αποστασία, και πρέπει να περιμένουμε 
τον εχθρό. Τελευταία μάλιστα άρχισε κάπως αμυδρά να στέλνει τους προδρόμους του,
 για να έλθει έτοιμος για τα θηράματά του. Γι΄ αυτό πρόσεχε τον εαυτό σου, άνθρωπέ μου,
 και ασφάλιζε την ψυχή σου. Σε διαβεβαιώνει για όλα αυτά η Εκκλησία τώρα, μπροστά 
στον ζωντανό Θεό, και σου προαναγγέλλει τα σχετικά με τον Αντίχριστο πριν να έρθει. 
Αν αυτό θα γίνει όσο ζείς εσύ, ή μετά από εσένα, δεν το ξέρουμε. Είναι όμως καλό, 
γνωρίζοντας αυτά, να ασφαλίζεσαι απο πριν.
 (Κατηχήσεις, Τόμος Β, Γ। Μαυρομάτης, σελ 393-394).

Παρατηρήσεις

1। Το συγκεκριμένο είναι απόσπασμα από την 15η κατήχηση. Είναι το επίμαχο σημείο
 που αναφέρει για την αποστασία. Γενικά σε όλη την 15η μυσταγωγική κατήχηση, 
ο Κύριλλος Ιεροσολύμων ερμηνεύει την φράση του Συμβόλου της Πίστεως 
«και ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς’’. Και κάνει εκτενή αναφορά στον Αντίχριστο.

2। Οι πεντηκοστιανοί επικαλούνται το συγκεκριμένο απόσπασμα για να δείξουν οτι 
η εκκλησία δήθεν αποστάτησε. Δηλαδή, λένε αντίθετα από αυτά που υποσχέθηκε ο
 Κύριος στην εκκλησία Του, οτι θα είναι μαζί της μέχρι την συντέλεια και ότι ούτε οι
 πύλες του άδη δεν θα ισχύσουν κατ΄αυτής.

3. Οι πεντηκοστιανοί (και γενικά όλοι οι προτεστάντες), επικαλούνται αποσπασματικά 
χωρία διαφόρων αγίων και φωτισμένων ανθρώπων, διαστρέφοντας τα λόγια τους, 
προκειμένου να περάσουν τα δικά τους. Όμως παράλληλα, δεν δέχονται και 
αποκρύπτουν στους ειλικρινείς ανθρώπους ΠΛΗΘΟΣ στοιχείων που έρχονται σε αντίθεση
 με τις διδαχές τους। Στο συγκεκριμένο πχ, ας μας βρουν έστω και μία αναφορά του 
Κυρίλλου στην αρπαγή της εκκλησίας ΠΡΙΝ τον Αντίχριστο. Βασικό δόγμα μερίδας 
πεντηκοστιανών. Και βέβαια, δεν δέχονται ούτε την ειδική ιεροσύνη, ούτε την αποστολική 
διαδοχή, που δέχονταν εκείνοι. Αυτή η μέθοδος, δεν είναι χριστιανική, αλλά το λιγότερο 
που μπορώ να πω, απατεωνίστικη.

4. Προχωρώντας στο κείμενο, παρατηρούμε ότι λέγοντας «αποστασία», δεν εννοεί 
ότι θα αποστατήσει όλη η εκκλησία. Αυτό το καταλαβαίνουμε από τρία σημεία που 
φαίνονται στο κείμενο.
α) «και υπάρχει ήδη η αποστασία στην εποχή μας, διότι έφυγαν οι άνθρωποι απο
 την ορθή πίστη, και άλλοι μεν διακηρύττουν ότι ο Υιός είναι και Πατέρας, άλλοι 
πάλι τολμούν να λένε, ότι ο Χριστός ήλθε στην ύπαρξη εκ του μηδενός».

Δηλαδή, κατά τα λόγια του αγίου, η αποστασία έχει να κάνει με τους αιρετικούς. 
Με τους αιρεσιάρχες που φυσικά προέκυψαν ΜΕΣΑ απο την εκκλησία. 
Αυτοί έφυγαν και έκαναν δικές τους αιρέσεις.

Η ορθή πίστη είναι η πίστη της εκκλησίας. Η μη ορθή, η πίστη της αιρέσεως. 
Οι πεντηκοστιανοί όμως θεωρούν ασεβώς (χωρίς αποδείξεις) ότι η εκκλησία ήταν
 σε αποστασία την εποχή εκείνη। Έρχονται σε αντίθεση με τον άγιο Κύριλλο
, του οποίου τα γραπτά χρησιμοποιούν διαστρεβλωμένα.

β) «Οι περισσότεροι έφυγαν μακριά από τα ορθά λόγια και έργα και προτιμούν
 μάλλον να φαίνονται παρά να είναι. Αυτή, λοιπόν, είναι η αποστασία, και πρέπει 
να περιμένουμε τον εχθρό’’.

Εδώ, αναφέρεται σε ανθρώπους εντός της εκκλησίας (οι κρυφοί αιρετικοί που λέει). 
Όμως και πάλι ΔΕΝ μιλάει για γενική αποστασία της εκκλησίας. 
Ακόμα και αν μιλούσε για γενική αποστασία, δεν βλέπουμε τον άγιο να παίρνει τους 
«καθαρούς» και να φτιάχνει άλλη «εκκλησία» ασεβώντας προς τον Κύριο, όπως κάνουν
 οι προτεστάντες. Απόδειξη ότι δεν μιλάει για αποστασία της εκκλησίας αλλά για αποστάτες
 που έμειναν εντός αυτής, είναι τα λόγια του ίδιου του αγίου όπου αναφέρει…
 «Γι΄ αυτό πρόσεχε τον εαυτό σου, άνθρωπέ μου, και ασφάλιζε την ψυχή σου. 
Σε διαβεβαιώνει για όλα αυτά η Εκκλησία τώρα, μπροστά στον ζωντανό Θεό, και σου 
προαναγγέλλει τα σχετικά με τον Αντίχριστο πρίν να έρθει».

Ποιος σε διαβεβαιώνει; Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ। Επομένως, αν ο άγιος μιλούσε για γενική αποστασία 
της εκκλησίας, η εκκλησία δεν θα μπορούσε να διαβεβαιώσει τον πιστό για την ορθή πίστη.

Στην πραγματικότητα, ο άγιος αναφέρεται στα ζιζάνια που θα έχει ο αγρός του Κυρίου, 
σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Ιησού στην παραβολή των ζιζανίων, και που δεν
 είναι δείγμα αποστασίας της εκκλησίας । Μάλιστα, αν διαβάσετε την παραβολή,
 ο Κύριος είπε ΟΧΙ στους δούλους εκείνους που ήθελαν ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ τους να «καθαρίσουν» 
τον αγρό. Ο Ιησούς τους είπε ότι ηταν δικιά του δουλειά, που θα γίνει στο τέλος, στον θερισμό.

Ουδεμία σχέση με τις θεωρίες των πεντηκοστιανών.
 Να γιατί ΔΕΝ ΠΑΡΕΘΕΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ. Ιδού απάτη, ιδού διαστρέβλωση.

Αγαπητοί πεντηκοστιανοί, ανοίξτε το φόρουμ που κλείσατε για να τα πούμε με περισσότερες 
ακόμα ΑΡΧΕΓΟΝΕΣ πηγές. Για να δούμε επιτέλους ποια είναι η χριστιανική πίστη.
 Η αλήθεια δεν φοβάται την έρευνα. Είναι καιρός να συνέλθετε και να έρθετε και εσείς
 στην πίστη όπου άπαξ παραδόθηκε στους αγίους, και που βρίσκεται στην ορθόδοξη εκκλησία
 που τόσο πολεμάτε πίσω από τις δήθεν αγαπολογίες σας.

Μελέτη: Στυλιανός Μπαφίτης
Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - 

Η Δευτέρα Παρουσία κατά τον Άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων 

(Video-2013)

πηγή

Ποιές είναι οι συνέπειες της μαγείας;

 

Γέρων Κλεόπας

Όσοι ασχολούνται με τα μάγια ή τρέχουν στις μαγείες, διαπράττουν μεγάλη αμαρτία ενώπιον του Θεού και εναντίον του Αγίου Πνεύματος, διότι αφήνουν το Θεό και ζητούν βοήθεια από το διάβολο. Αρνούνται τις προσευχές της Εκκλησίας και μπαίνουν στα σπίτια των μάγων.

Εγκαταλείπουν τους λειτουργούς του Χριστού και πηγαίνουν στους υπηρέτες του σατανά. Δηλαδή, αφήνουν το ζων ύδωρ, τον ιερέα και τη σωτήρια χάρη της Εκκλησίας και για τα εμπαθή και ανθρώπινα ενδιαφέροντά τους ζητούν τη συμπαράσταση των μάγων, που είναι εχθροί του Χριστού. Αρνούνται την αλήθεια και δέχονται το ψεύδος, διότι όλα τα μαγικά λόγια και επικλήσεις είναι ψεύδη και δαιμονικές απάτες.


Μια τέτοια μεγάλη αμαρτία δε συγχωρείται στους ενόχους ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στο μέλλοντα, όπως λέγει ο Χριστός, εάν δεν μετανοήσουν σ’ όλη τους τη ζωή. Εναντίον αυτών των μάγων ξεσπούν κάθε είδους κακίες και κίνδυνοι. Πρώτα πρώτα τους ελέγχει η συνείδηση, διότι άφησαν το Θεό και ακολούθησαν το διάβολο. Κατόπιν κανονίζονται να απέχουν από τη Θεία Κοινωνία πολλά έτη, από 7 έως 15, και ακόμη μέχρι 20. Εκτός εάν τους οικονομήσει διαφορετικά ο πνευματικός, ανάλογα με την ειλικρίνεια της μετάνοιάς τους.

Αυτοί που τρέχουν στους μάγους, αποβάλλουν από την ψυχή τους τη χάρη του Χριστού και βάζουν στο σπίτι της καρδιάς τους το πνεύμα του σατανά. Αρνούνται το Χριστό και ενώνονται με το διάβολο. Όλοι αυτοί δεν πρέπει να ονομάζονται χριστιανοί, αλλά αποστάτες. Τιμωρούνται από το Θεό με ασθένειες, και μάλιστα ανίατες, με οικογενειακά προβλήματα, με ζημιές και διενέξεις, με πτωχεία και φοβερό θάνατο. 

Και εάν δεν εξομολογηθούν με δάκρυα, δε θα σωθούν. Ενώ από την Εκκλησία αποβάλλονται τελείως, δηλαδή χωρίζονται από το Χριστό και παραδίνονται με τη θέλησή τους στα χέρια του νοητού εχθρού. Εάν πεθάνουν στην αμαρτία τους αυτή, δεν κηδεύονται από ορθόδοξο ιερέα, αλλά όπως οι ειδωλολάτρες και οι αρνητές της πίστεως, οδηγούνται στην αιώνια τιμωρία τους, στα βάσανα της κολάσεως. Αυτές λοιπόν είναι ο φοβερές συνέπειες της μαγείας.

Έλεγε ο π. Κλεόπας: «Να μη κάνεις κανένα έργο, χωρίς να το σφραγίζεις με τον Τίμιο Σταυρό! Όταν αναχωρείς για ταξίδι, όταν αρχίζεις το έργο σου, όταν πηγαίνεις να διδάξεις στο σχολείο σου, όταν είσαι μόνος σου ή και με άλλους μαζί, σφράγισε με τον παντοδύναμο Σταυρό το μέτωπό σου, το σώμα σου, την καρδιά σου, τα χείλη σου, τα μάτια σου, τα αυτιά σου και όλα τα μέλη σου να τα σφραγίζεις με το σημείο της νίκης του Χριστού επί του Άδου. Και τότε μη φοβάσαι από τα μαγικά ή τα ξόρκια και τους μάγους. Διότι όλα αυτά λύνονται από τη δύναμη του Σταυρού, όπως το κερί λιώνει μπροστά στη φλόγα της φωτιάς και όπως φεύγει η σκόνη στον άνεμο!»

Γεροντικό Ρουμάνων Πατέρων

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη

πηγή