Ο άγιος Τύχων και τα σταφύλια. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

πηγή

Ο άγιος Τύχων και τα σταφύλια

   Ο Άγιος Τύχων, επίσκοπος Αμαθούντος (4ος-5ος αι.), είναι ένας από τους πιο γνωστούς αγίους της Κύπρου. Πήρε την προσωνυμία του θαυματουργού για τα πολλά θαύματα που έκανε και όσο ζούσε, αλλά και μετά την κοίμησή του. Ένα απ' αυτά, εντυπωσιακό και παράδοξο, είναι και τούτο:
Κάποτε μερικοί εργάτες φύτευαν αμπέλι σ' ένα χωράφι.
 Πάνω στη δουλειά ένας απ' αυτούς πέταξε, σαν άχρηστα, μερικά ξερά κλήματα.
Ο άγιος πήρε ένα τέτοιο κλήμα κι αφού προσευχήθηκε στο Θεό, παρακαλώντας Τον να του δώσει ζωή και βλάστηση και καρπούς, το φύτεψε στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Και, ω του θαύματος!
Το ξερό εκείνο κλήμα αμέσως ρίζωσε, έβγαλε φύλλα, άνθισε κι έκανε σταφύλια ώριμα και γλυκά! Κι ας ήταν μήνες πριν από την εποχή των σταφυλιών!
   Από τότε κάθε χρόνο το θαύμα επαναλαμβάνεται. Στις 16 Ιουνίου, ημέρα της μνήμης του αγίου, το κλήμα παρουσιάζει πρώιμα σταφύλια, ώριμα και γλυκά, που προσφέρονται σαν ευλογία στους πιστούς.

Για πολλά χρόνια μάλιστα μετά την κοίμησή του, γινόταν και τούτο το απίστευτο: Τα σταφύλια ήταν πράσινα και ξινά, ως τη στιγμή που άρχιζε η θεία λειτουργία της εορτής. Τότε άρχιζαν και τα σταφύλια να μαυρίζουν και να γλυκαίνουν. Όταν τελείωνε η λειτουργία, τότε και τα σταφύλια γίνονταν μαύρα και γλυκύτατα. Όσοι τα γεύονταν, ένιωθαν μία παράξενη σωματική ευεξία και μιαν απέραντη ψυχική γαλήνη.
   Το ίδιο συμβαίνει μέχρι σήμερα σε όλους, όσοι τιμούν και πανηγυρίζουν τη μνήμη του αγίου.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 16

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

Τί είναι η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία?

Η Εκκλησία μας καθόρισε όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να τελείται μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.
Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Τα Τίμια Δώρα, ο Άρτος και ο Οίνος είναι έτοιμα, έχουν προαγιασθή (γι' αυτό και λέγεται Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων) κατά την προηγηθείσα θεία Λειτουργία της Κυριακής, είναι πλέον Σώμα και Αίμα Χριστού, και απλώς προσφέρονται προς μετάληψη στους πιστούς.

Ο Ιερέας καθ' εκάστη Κυριακή κόπτει από το πρόσφορο τον λεγόμενο «Αμνόν», δηλαδή το τετράγωνο εκείνο τεμάχιο της σφραγίδας που γράφει ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το τοποθετεί επάνω στο ιερό Δισκάριο. Μετ' ολίγο, κατά τη στιγμή του «Σε υμνούμεν...», το τεμάχιον αυτό του άρτου θα μεταβληθεί δια της ευλογίας του Ιερέως σε αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου, όπως και ο οίνος, που είναι στο ιερό Ποτήριο, θα μεταβληθεί και αυτός σε αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου.
Όταν όμως βρισκόμαστε στη πένθιμο περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ο Ιερέας, κατά τη Θ. Λειτουργία της Κυριακής, δεν θα κόψει ένα μόνο τεμάχιο εκ της σφραγίδας του προσφόρου, ωσάν αυτό που είπαμε ανωτέρω, αλλά περισσότερα (συνήθως τρία), ανάλογα προς τον αριθμό των Λειτουργιών των Προηγιασμένων που θα τελέσει κατά την εβδομάδα.
Τα τεμάχια αυτά (που δεν κόπτονται όλα από ένα πρόσφορο, αλλ' ένα από κάθε πρόσφορο), θα τα ευλογήσει κατά την ώρα που πρέπει και αυτά θα μεταβληθούν σε Σώμα Χριστού. Από αυτά το ένα θα χρησιμοποιηθεί για τη θεία Μετάληψη της ημέρας εκείνης (Κυριακής), τα άλλα (συνήθως δύο) θα εμβαπτισθούν στο ιερό Ποτήριο, όπου το άγιο Αίμα του Κυρίου, και θα φυλαχθούν σε ειδικό κιβωτίδιο, το ιερό Αρτοφόριο, για τις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων που θα γίνουν εντός της εβδομάδας. Κατ' αυτές τις Λειτουργίες ο Ιερέας θα προσφέρει στους πιστούς προς μετάληψη τα Προηγιασμένα αυτά Δώρα.
Η Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι συνυφασμένη με Εσπερινό, είναι δηλαδή βραδινή. Αυτό έχει θεσπιστεί, διότι οι παλιοί Χριστιανοί κατά τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής διετέλουν τελείως άσιτοι (νηστικοί) μέχρι των εσπερινών ωρών. Μπορούσαν λοιπόν να εκκλησιαστούν και να κοινωνήσουν κατά τις εσπερινές ώρες. Σήμερα η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται και κατά την εσπέρα συνηθέστερα όμως τελείται κατά τις πρωινές ώρες προς διευκόλυνση των πιστών.
Η Λειτουργία αυτή δεν έχει τον πανηγυρικό και θριαμβευτικό τόνο των άλλων Λειτουργιών, αλλά δεσπόζει σε αυτή το πένθιμο και κατανυκτικό στοιχείο.Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τελείται μόνο τις τρεις πρώτες μέρες αυτής (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη). Επίσης τελείται και κατά τις ημέρες εορτών ευρισκομένων εντός της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής. Δεν τελείται κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής. Ο Ιερέας, και αν κρατήσει τα ονόματα, δεν θα τα μνημονεύσει, στην Πρόθεση, αλλά θα τα αφήσει για τη Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής. Επίσης, κατά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων δε γίνονται μνημόσυνα.

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
πηγή

Η αίρεση του Ζηζιούλα

Δείτε το βίντεο ιδιαίτερα από το 26ο λεπτό και μετά.

πηγή

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (+)- Ποιος είναι ο "προφήτης" στην Καινή Διαθήκη

Επάνω στην διδασκαλία της Εκκλησίας περί της θείας Χάριτος βασίζεται όλη η διδασκαλία Της περί της Αγίας Τριάδος, ως και περί της Ενσαρκώσεως του Θεού Λόγου.

Λέγει ο απόστολος Παύλος: «Και ους μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους…»⁴⁹. Αργότερα επεκράτησε η άποψις ότι ο προφήτης του αποστόλου Παύλου ήταν ο επίσκοπος της Εκκλησίας των πρώτων Χριστιανών. Οπότε έχομε: Πρώτον τους Αποστόλους, μετά τους Επισκόπους και μετά τους Πρεσβυτέρους, οι οποίοι κατ’ αυτήν την άποψιν είναι οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας.

Αν τώρα διαβάσωμε το 14^o κεφάλαιο της Α’ προς Κορινθίους επιστολής του αποστόλου Παύλου, βλέπομε ότι εκεί αναφέρεται σαφώς ότι στην ενορία της Κορίνθου υπήρχαν πολλοί προφήτες, χριστιανοί δηλαδή με προφητικό, προορατικό χάρισμα. Διότι γράφει: Να μιλήσουν οι προφήτες σε ομάδες των δύο ή των τριών⁵⁰. Οπότε υπήρχαν τουλάχιστον τρεις προφήτες, ίσως και περισσότεροι, εξ ή επτά. Εδώ οι προφήτες της Κορίνθου δεν ήσαν όλοι τους επίσκοποι.

Όμως τι σημαίνει η λέξις προφήτες του αποστόλου Παύλου; Το τι σημαίνει φαίνεται από το γεγονός ότι σε άλλο σημείο γράφει ο απόστολος Παύλος ότι δεν έχει αποκαλυφθή το Μυστήριο του Θεού σε προηγούμενες γενεές, όπως αποκαλύφθηκε στην δική του, όπως αποκαλύφθηκε δηλαδή «νυν τοις αποστόλοις και προφήταις»⁵¹. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός δεν είχε αποκαλυφθή στην Παλαιά διαθήκη, όπως αποκαλύφθηκε τώρα στους Αποστόλους και στους Προφήτες. Εδώ δηλαδή δεν μιλάει για τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά για τους Προφήτες της Εκκλησίας.

Αυτό σημαίνει ότι:

α) Απόστολος είναι εκείνος στον οποίο έχει αποκαλυφθή ο Χριστός εν δόξη. Γι’ αυτό στο 15^o κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής του απαριθμεί ο απόστολος Παύλος όλους εκείνους, στους οποίους εμφανίσθηκε ο Χριστός μετά την Ανάστασί Του, αλλά και μετά την Πεντηκοστή, διότι δεν κάνει διαφοροποίησι μεταξύ των εμφανίσεων του Χριστού προ της Πεντηκοστής και μετά την Πεντηκοστή.

Οπότε το πρωταρχικό γνώρισμα του οποιουδήποτε Αποστόλου δεν ήταν μόνο ότι ήταν μαθητής του Χριστού προ της Σταυρώσεώς Του, αλλά και το γεγονός ότι ο Χριστός είχε αποκαλυφθή σ’ αυτόν εν δόξη μετά την Ανάστασί Του. Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος γράφει: «Δεν γνωρίζω τον Χριστόν κατά σάρκα αλλά κατά πνεύμα»⁵². Διότι, για να γνώριζε τον Χριστόν κατά σάρκα, σήμαινε ότι θα έπρεπε να είχε συναναστραφή μαζί Του προ της Σταυρώσεώς Του, το οποίο δεν συνέβη με τον απόστολο Παύλο. Μετά την Σταύρωσι, Ταφή και Ανάστασί Του δεν γνωρίζομε τον Χριστόν κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα. Δηλαδή βλέπομε τον Χριστόν νοερώς με τα μάτια της ψυχής, καθώς και εν δόξη κατά την εμπειρία της θεώσεως.

β) Προφήτης είναι εκείνος, στον οποίο επίσης έχει αποκαλυφθή ο Χριστός. Όποτε εμφανίζεται ο Χριστός μετά την Ανάστασί Του, εμφανίζεται μέσα σε δόξα και αυτή ακριβώς η εμπειρία, που αποκτά κανείς όταν βλέπη τον Χριστόν εν δόξη, τον καθιστά αυτομάτως είτε Απόστολον είτε Προφήτην. Αυτό σημαίνει ότι ο προφήτης, για τον οποίο ομιλεί ο απόστολος Παύλος, είναι εκείνος, ο οποίος έχει φθάσει στην θέωσι. Και αυτό φαίνεται σαφώς από εκείνο που λέγει ο απόστολος Παύλος, πριν πη το «…ους έθετο ο Χριστός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας…», που είναι το: «…είτε δοξάζεται εν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη»⁵³.

Εξ άλλου έχει γίνει πλέον αποδεκτό ότι αυτά, που γράφει ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης για τους τότε επισκόπους, δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Δηλαδή ότι, όπως ο προφήτης του αποστόλου Παύλου είναι εκείνος που έχει φθάσει σε θέωσι, έτσι και για τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη επίσκοπος είναι εκείνος που έχει φθάσει στην θέωσι. Από αυτούς μάλιστα τους προφήτας του αποστόλου Παύλου προήλθαν οι τότε επίσκοποι της Εκκλησίας⁵⁴.

Ο άγιος Νικήτας Στηθάτος μας πληροφορεί ότι υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν χειροτονηθή κατ’ ευθείαν επίσκοποι από τον ίδιο τον Θεό, αν και από τους ανθρώπους δεν αναγνωρίζωνται ως επίσκοποι. Όμως είναι επίσκοποι· έχουν δηλαδή πνευματική εξουσία επισκόπου.

Φαίνεται ότι τότε στην ενορία της Κορίνθου υπήρχε μία αναταραχή, διότι όσοι είχαν γένη γλωσσών που είναι τα διάφορα είδη της νοεράς προσευχής ή μερικοί απ’ αυτούς νόμιζαν ότι μπορούσαν να εξισωθούν με όλους τους άλλους. Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος, για να βάλη μία τάξι μέσα στην Εκκλησία, μας λέγει ότι πρώτοι μέσα στην Εκκλησία είναι οι Απόστολοι, μετά έρχονται οι προφήτες, μετά οι διδάσκαλοι και τελειώνει με τα γένη των γλωσσών .

Στα κεφάλαια 13, 14 και 15 της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής του κάνει ο απόστολος Παύλος ολόκληρη ερμηνεία της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας. Από αυτό φαίνεται σαφώς ότι στις ενορίες του αποστόλου Παύλου όλα τα μέλη του Σώματος του Χριστού ήταν θεόκλητα⁵⁵. Και τούτο, επειδή όλοι είχαν δεχθή την επίσκεψι του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά τους. Ήσαν δηλαδή θεόκλητα μέλη του Σώματος του Χριστού, αφού είχαν χειροτονηθή από το ίδιο το Άγιο Πνεύμα. Και, όπως οι Απόστολοι έφθασαν σε δοξασμό, δηλαδή στην θέωσι, κατά τον ίδιο τρόπο οι προφήτες ήσαν εκείνοι, που επίσης είχαν φθάσει στην θέωσι, ενώ από τους διδασκάλους και κάτω ήσαν όσοι είχαν φθάσει μόνο σε φωτισμό.

Σημειώσεις

---

49. Α’ Κορ. 12, 28.

50. Α’ Κορ. 14, 29.

51. Εφ. 3, 5.

52. Β’ Κορ. 5, 16.

53. Α’ Κορ. 12, 26.

54. Βλ. π. Ιωάννου Ρωμανίδου, Ρωμαίοι ή Ρωμηοί Πατέρες της Εκκλησίας, Γρηγορίου Παλαμά Έργα, Τόμος Α’, εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1984, σ. 7: «Επεκράτησε να λέγεται ο προεστώς προφήτης της ενορίας επίσκοπος και οι υπόλοιποι πρεσβύτεροι, ενώ στην αρχή συνηθίζετο να λέγωνται όλοι πρεσβύτεροι. Σημειωτέον ότι η Εκκλησία της Κορίνθου είχε τουλάχιστον πέντε προφήτες (Α’ Κορ. 14, 29). Δεν απασχολούν τον Παύλο τόσο τα ονόματα επίσκοπος ή πρεσβύτερος, αφού, ως προφήτες τους θεωρεί μαζί με τους αποστόλους, ως θεμέλια της Εκκλησίας (Εφ. 2, 20). Η χειροτονία τους, όπως στην περίπτωση των αποστόλων, ήτο κατ’ ευθείαν από τον Χριστό μέσω της θεώσεως (Εφ. 3, 5) και εν συνεχεία μέσω της αναγνωρίσεως της θεώσεως αυτής από τους συνθεουμένους».

55. Βλ. ένθ’ ανωτ., σ. 7: «Μάλιστα τονίζει (ο απόστολος Παύλος) ότι ο Θεός θέτει τον καθένα μέσα στην Εκκλησία. Αρχίζει με τους αποστόλους και προφήτας, που φθάσανε στη θέωσι και τελειώνει με τα ‘’γένη γλωσσών’’ (Α’ Κορ. 12, 28). Αυτά τα στάδια είναι αποτελέσματα του βαπτίσματος του Πνεύματος που διακρίνεται από το βάπτισμα του ύδατος, ως φαίνεται μέχρι σήμερα από τις ακολουθίες του βαπτίσματος και του χρίσματος. Οι ευρισκόμενοι στην απαρίθμηση αυτή αποτελούν το βασίλειο Ιεράτευμα. Οι ιδιώτες (Α’ Κορ. 14, 16), που είναι οι λαϊκοί δεν έχουν το βάπτισμα του Πνεύματος και δεν απαριθμούνται ακόμη από τον Παύλο μεταξύ των μελών, που έθεσε ο Θεός μέσα στην Εκκλησία».

πηγή /  αντιγραφή

ΟΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ! ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΤΕ ΤΟΥΣ! ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

Μετά την "Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού" επιβάλλεται η σύνταξη "Ομολογίας Πίστεως κατά των Οικουμενιστών". 

Ονομάστε τους, ξεσκεπάστε τους επιτέλους! 

Δεν γίνεται να φωνάζετε κατά του Οικουμενισμού, αλλά να κοινωνείτε με τους Οικουμενιστές. 

Ποιοι είναι αυτοί οι φορείς της αιρέσεως; 

Δεν έχουν όνομα; 

Φιάξτε μια λίστα, να κινηθούν διαδικασίες από όσους τέλος πάντων Επισκόπους είναι στην πραγματικότητα Ορθόδοξοι, να συγκαλέσουν μία Σύνοδο, έστω και Τοπική, για να καλέσουν τους αιρετικούς προς απολογία. 

Ή μήπως περιμένετε πως μια τέτοια Σύνοδος θα την συγκαλέσουν οι Οικουμενιστές; 

Για να δικάσουν ποιους; 

Τους εαυτούς τους; 

Στο άρθρο μας "ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ" εκφράσαμε την άποψη ότι το πρώτο βήμα είναι "να αποκαλυφθούν οι Ιεράρχες που πρεσβεύουν οικουμενιστικά και άλλα αιρετικά δόγματα".

Και όμως, δεν βλέπουμε φως. 

Προ ενός έτους περίπου στείλαμε λίγα ερωτήματα, εν είδει συνεντεύξεως, σε εβδομήντα (70) μητροπόλεις της κρατούσης Εκκλησίας, περί του θέματος του Οικουμενισμού. 

Δεν απάντησε ουδείς! 

Μόνο η Μητρόπολη Βύρωνος και Καισαριανής, η οποία μας ενημέρωσε ότι μόλις απαντήσει στα ερωτήματα θα μας ειδοποιήσει, κάτι το οποίο φυσικά δεν συνέβη ακόμη.

Ποιον βολεύει αυτή η αμέλεια στα της Πίστεως; 

Γιατί επαναπαυόμαστε; 

Δεν φοβόμαστε το Θεό;

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Ξεκινάμε τη λίστα με κάποια ονόματα ενδεικτικά.

 Συμπληρώστε την εσείς που κοινωνείτε μαζί τους και επομένως τους γνωρίζετε καλύτερα.

 

 

ΟΙ ΕΞ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 2013

 

ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

 

1. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ 

2. ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ*

3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

4. ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

5. ΣΕΡΒΙΑΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

6. ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΔΑΝΙΗΛ

7. ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

8. ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

9. ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ  
10. ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ  
 11. ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ  
12. ΜΠΟΤΣΟΥΑΝΑΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ  
13. ΚΑΝΑΔΑ ΣΩΤΗΡΙΟΣ  
14. ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ  
15. ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ  
16. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ 

 

 

Συμπληρώστε τη λίστα, αναγράφοντας και δραστήριους οικουμενιστές ιερείς και θεολόγους και κάντε το μεγάλο βήμα.

Ο Θεός μαζί σας!



απο το ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

μεταφορά

Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ Τρικόρφου Φωκίδος : Αραξοβόλι γαλήνης και πίστης

Αραξοβόλι γαλήνης και πίστης

Η Ιερά Μονή βρίσκεται κοντά στην Πάτρα, λίγα χιλιόμετρα από την πόλη της Ναυπάκτου, σε υψόμετρο 700 μέτρων περίπου. Είναι ανδρώα κοινοβιακή μονή, που ιδρύθηκε το 1991, από τον Αρχιμανδρίτη και Γέροντα Νεκτάριο Μουλατσιώτη, ο οποίος είναι έως και σήμερα ο ηγούμενος της Μονής και αποτελεί ένα σημαντικό νεότερο προσκύνημα.

Είναι το μοναδικό μοναστήρι παγκοσμίως που είναι αφιερωμένο στον θαυματουργό μεγάλο Ρώσο Αγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, στον οποίο αφιερώθηκε έπειτα από θαυμαστά σημεία που έκανε ο Αγιος κατά την περίοδο της ίδρυσης της Μονής, το 1990, μεταξύ των οποίων αναφέρεται κάθοδος του Ακτίστου Φωτός επί του Γολγοθά της Μονής την ημέρα της εορτής του Αγίου Σεραφείμ, καθώς και εμφανίσεις του Αγίου Σεραφείμ στον χώρο της Μονής και πολλές θεραπείες ασθενών.

Αξιοθέατα
Εδώ υπάρχει το μεγαλύτερο καμπαναριό στον κόσμο, με τα 400 σήμαντρα και τις 62 καμπάνες, το οποίο η παράδοση του έθνους μας λέει ότι το καμπαναριό αυτό το είχε η εκκλησία της Αγιας-Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη, ένα σύμβολο της δόξας του Βυζαντίου. Οι προσκυνητές έχουν τη μοναδική ευκαιρία ν' ακούσουν εντυπωσιακές κωδωνοκρουσίες με τροπάρια αγίων της Εκκλησίας μας.

Το Καθολικό της Ιεράς Μονής είναι πέτρινος αγιορείτικος βυζαντινός σταυροειδής ναός με υπέροχες τοιχογραφίες, αφιερωμένος στον Αγιο Σεραφείμ του Σαρώφ και στον Αγιο Αυγουστίνο. Εντός του ναού φυλάσσονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας Τρικορφιώτισσας, του Αγίου Νεκταρίου και του Αγίου Νικολάου από την Κωνσταντινούπολη.

Αγια λείψανα
Στην Ιερά Μονή φυλάσσονται πολλά ιερά λείψανα διαφόρων αγίων και μαρτύρων της εκκλησίας που οι ευλαβείς επισκέπτες μπορούν να προσκυνήσουν, όπως: Τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου από τον Σταυρό του Χριστού, τεμάχια ιερών λειψάνων του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, του Αγίου Αυγουστίνου, της Αγίας Αννης (μητέρας της Θεοτόκου), του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Αθανασίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, της Αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, τεμάχια ιερών λειψάνων από τα νήπια που σκότωσε ο Ηρώδης στη Βηθλεέμ, των χοζεβιτών μαρτύρων από την Ιερά Μονή Χοζεβά Ιεροσολύμων, των σφαγιασθέντων μαρτύρων από την Ιερά Μονή του Οσίου Θεοδοσίου Ιεροσολύμων, των σφαγιασθέντων μαρτύρων από την Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στα Ιεροσόλυμα, καθώς και διαφόρων άλλων αγίων.

Εξωτερικοί χόροι
Σε ιδιαίτερα διαμορφωμένο χώρο, εκεί όπου έγιναν τα θαυμαστά σημεία από τον Αγιο Σεραφείμ, καθώς και οι εμφανίσεις του, οι επισκέπτες μπορούν να προσκυνήσουν ομοίωμα του Τάφου του Χριστού και του Γολγοθά επί του οποίου κατέβηκε το Ακτιστο Φως και να δουν εικόνες από τη ζωή του Αγίου Σεραφείμ.

Δίπλα στον ιερό ναό υψώνεται ένας από τους μεγαλύτερους σταυρούς που υπάρχουν στην Ελλάδα, ύψους 16 μέτρων.

Επίσης υπάρχει ένα όμορφο άλσος με διάφορα ζώα και πτηνά, όπου βρίσκεται και το ξύλινο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Γερόντισσας. Η Ιερά Μονή διαθέτει και σύγχρονες κατασκηνώσεις που φιλοξενούν τα καλοκαίρια εκατοντάδες παιδιά και νέους.

Το μοναστήρι φημίζεται για τη φιλοξενία του και οι μοναχοί είναι πρόθυμοι να προσφέρουν στους επισκέπτες μια πλήρη ξενάγηση, προς πνευματική τους ωφέλεια.

Οι πιστοί που επισκέπτονται το μοναστήρι έχουν την ευλογία να προμηθευθούν το αγίασμα του Αγίου Νικολάου, το οποίο με θαύμα του Αγίου Νικολάου απέκτησε η Μονή. Το αγιασμένο νερό έχει την προστασία του Αγίου Νικολάου και τελεί πολλά θαύματα και δεν αλλοιώνεται με την πάροδο του χρόνου.

Χαιρετισμός Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
Τα μοναστήρια μας είναι κομμάτια του ουρανού, κομμάτια του χαμένου Παραδείσου που δημιούργησε ο Θεός για τον άνθρωπο, ώστε οι μοναχοί που ζουν εντός αυτών αλλά και οι προσκυνητές να αναζητούν τον Παράδεισο, ο οποίος έρχεται στις ψυχές των ανθρώπων όπου αυτοί αγωνίζονται καθημερινά για τη θέωσή τους.

Τα oρθόδοξα μοναστήρια μας προσφέρουν αγάπη πνευματική, αγάπη υλική στους έχοντας ανάγκη, γαλήνη ψυχής, πνευματική ανάταση. Οι πνευματικοί-εξομολόγοι της μονής ξεκουράζουν τις ψυχές των πονεμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων. Οπου υπάρχουν σωστοί πνευματικοί καταργούν τους ψυχολόγους. Τα μοναστήρια μας είναι η σπονδυλική στήλη της Ορθοδόξου κοινωνίας μας και οι πνεύμονες του σώματός της.

Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης –Ηγούμενος

Κυκλοφορεί μάλιστα το νέο βιβλίο του Γέροντα Νεκταρίου Μουλατσιώτη με τίτλο: «Σύγχρονος Γεροντικός Λόγος - Σπουδή, μέθεξη, θεωρία», το οποίο προλογίζει ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντας Εφραίμ. «Ιησούς ο έρωτας της καρδιάς μου», του Αρχιμ. Νεκταρίου Μουλατσιώτη και «Τα γεγονότα που ξεδιπλώνουν "Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο", του Αρχιμ. Δαβίδ Τσελίκα.

Εφημερίδα Έθνος της Κυριακής

Ένθετο: Ταξίδι

10 Μαρτίου 2013

 πηγή

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΙΒΗΡΙΤΗΣ: "ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΝ ΑΕΤΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΕΡΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ"

Αφού δέχθηκε καταιγισμό επιθέσεων στην πρώτη του παρέμβαση του περασμένου Οκτωβρίου για τον χαρακτήρα του Μαθήματος των Θρησκευτικών ο Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους αρχιμανδρίτης Βασίλειος Ιβηρίτης (Γοντικάκης), παρενέβη και πάλι με κείμενο πνοής, που είδε το φως τον περασμένο Ιανουάριο.

Με το νέο κείμενό του ο σεβαστός Προηγούμενος απευθύνεται αδιακρίτως προς όλους τους θεολόγους και τοποθετεί το περιεχόμενο και τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος εκεί που πραγματικά οφείλει να είναι: Να βλέπει το παιδί έτσι όπως είναι, «αετό του πνεύματος», και όχι «σαν πουλερικό, για το κοτέτσι του συστήματος».  
Ελάχιστα αποσπάσματα παραθέτουμε στη συνέχεια από το εξαιρετικό αυτό κείμενο, που θα μπορούσε να αποτελέσει άριστο οδηγό για τη συγγραφή οποιουδήποτε Νέου Προγράμματος Σπουδών. Ιδού τι γράφει ο Αγιορείτης Προηγούμενος:

«Δεν ασχολούμαι απλώς με το φαινόμενο θρησκεία. Δεν έχω μπροστά μου σπουδαστές θρησκειολογικών απασχολήσεων. Αλλά έχω ευαίσθητα πλάσματα που θέλουν να ζήσουν.
Οφείλω να τους προσφέρω την κατάλληλη τροφή για να αναπτυχθούν και τα παιχνίδια για να παίξουν. Δεν τους εκθέτω ο,τι κυκλοφορεί στη θρησκευτική αγορά για να διαλέξουν μόνα τους. Απομακρύνω όλα τα αιχμηρά αντικείμενα για να μην κοπούν παίζοντας, και όλα τα φάρμακα για να μη δηλητηριαστούν δοκιμάζοντας...

Συμπερασματικά: Με την ορθόδοξη εμπειρία και ζωή, το ομολογιακό μάθημα είναι ανοικτό και απεριόριστο. Το ανοικτό ανθρωπίνως είναι το κλειστό και ανυπόφορο...
Θρησκευτικά για όλους είναι η έκπληξι της αγάπης, της ταπεινώσεως του Θεού Λόγου, που θεώνει τον άνθρωπο. Θρησκευτικά για κανένα, η βάναυση επέμβασι του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο».

Καί καταλήγει το εμπνευσμένο κείμενο του Προηγουμένου π. Βασιλείου με τα εξής: «Από αγάπη προς τις ευαίσθητες ψυχές, όπου γης, που πονούν και διψούν την αλήθεια της ελευθερίας· και από σεβασμό προς αυτούς που πολτοποιήθηκαν – και πολτοποιούνται – από τους ολοκληρωτισμούς του ψεύδους, είναι καλό να σεβαστούμε την αγιότητα της ζωής του ανθρώπου όπως την έπλασε ο Θεός». 
πηγή

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Η ΣΗΜΑΣΙΑ 

ΤΟΥ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ 

ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Μέ τόν ἑσπερινό τῆς συγγνώμης, πού τελεῖται τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς, 
ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀνοίγει τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή. 
Ἡ κατανυκτική αὐτή περίοδος μετανοίας προσφέρεται ὡς τρόπος ζωῆς. 
Τρόπος ζωῆς πού θά φέρει τήν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό, ἀλλά καί ἀπό τούς ἄλλους 
ἀδελφούς μας. 
Καί εἶναι πολύ χαρακτηριστικό αὐτό πού ἔχει γραφεῖ: "τό συγ-χωρῶ σημαίνει πώς χωρῶ μαζί
 μέ τόν Θεό, μαζί μέ τούς συνανθρώπους μου". 
Μέ τή συγ-χώρεση δέν παίρνουμε μιά ἁπλή ἄφεση ἁμαρτιῶν - πού εἶναι μιά νομική ἀντίληψη 
τῆς σωτηρίας. 
Ἀλλά μέ τή συγ-χώρηση μέ τό Θεό ὁ ὡκεανός τῆς θείας ἀγαθότητος ἐξαφανίζει τίς 
ἀνθρώπινες ἁμαρτίες. 
Καί ἔτσι στήν πλήρη της πραγματικότητα ἡ συγχώρηση γίνεται κοινωνία Χριστοῦ 
καί τῆς Βασιλείας Αὐτοῦ.
 

Κατά τήν διάρκεια τῆς πορείας μας ἄς ἀλληλοστηριζόμαστε στήν ἀδυναμία μας, 

ἄς ἀλληλοσυγχωρούμαστε ξεχνώντας ὅλες τίς διαφορές, ἄς ἀλληλοπροστατευόμαστε

 ὥστε ὅλοι νά φτάσουμε τόν προορισμό μας. Αὐτό πού πρέπει οὐσιαστικά νά ζήσωμε 

εἶναι ὅτι ὁ Θεός μᾶς καλεῖ σέ μιά μοναδική ἑνότητα μέ τή συγγνώμη πού θά προσφέρουμε 

ὁ ἕνας στόν ἄλλον. Καί αὐτό γιατί οἱ χριστιανοί δέν εἴμαστε κάστα, ἀλλά ζύμη.
 

Ἄς γονατίσουμε, λοιπόν, τώρα μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας, 

στόν Ἐπίσκοπό μας, στούς Πατέρες μας, στούς ἀδελφούς μας, ἄς τούς ζητήσουμε 

νά μᾶς συγχωρέσουν, ἔχουν τόσα πολλά νά μᾶς συγχωρέσουν. 

Ἄς συγχωρέσουμε κι ὁ ἕνας τόν ἄλλον. 

Ἡ συγχώρεση δέν ἀρχίζει τήν στιγμή πού βασιλεύουν ἡ εἰρήνη, ἡ γαλήνη καί ἡ χαρά·

 ἡ συγχώρεση ἀρχίζει τή στιγμή πού παίρνουμε στούς ὤμους μας "ἀλλήλων τά βάρη"

 καί τό πρῶτο καί βαρύτερο φορτίο εἶναι ἡ προσωπικότητα τοῦ ἄλλου, αὐτό πού ἐκεῖνος

 εἶναι, καί ὄχι μόνο αὐτό πού κάνει ἤ πού δέν κάνει. 

Ἄν χρειαστεῖ ἄς μεταφέρουμε τόν ἄλλο μέ τόν τρόπο πού ὁ Χριστός 

μετέφερε τό Σταυρό του, σάν τύπο βασανισμοῦ καί πόνου καί θανάτου, 

ἄς μήν ἀφήσουμε ὅμως μέ κανέναν τρόπο τόν ἄλλο πίσω χωρίς τή συγγνώμη μας.

π. Α.Χ

πηγή

"ΣΥΓΧΩΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΘΩ".

πηγή

Ομιλία του Δικαίου της Ιεράς Σκήτης Προφήτη Ηλία Αγίου Όρους, γέροντος Ιωακείμ του αγιορείτου, στην πόλη των Σερρών με θέμα "ΣΥΓΧΩΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΘΩ".