ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΤΙΠΑ

Τῌ ΙΑ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Μνήμη 
τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἀντίπα,
 Ἐπισκόπου Περγάμου.

Τῇ ΙΑ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 Μνήμη '
τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἀντίπα,
 Ἐπισκόπου Περγάμου.

Ταύρῳ παλαίεις, καλλιμάρτυς, Ἀντίπα,
Ὃς σε φλογίζειν, οὐ κερατίζειν ἔχει.
Χάλκεον ἑνδεκάτῃ βληθεὶς φλέγῃ, Ἀντίπα, εἰς βοῦν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη τῆς ὁσίας Τρυφαίνης τῆς ἐν Κυζίκῳ.

Χωρίζεται Τρύφαινα σαρκὸς πηλίνης,
Ἡ πηλὸν αὐτῆς τὰς τρυφὰς ἡγουμένη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, 
Μνήμη
 τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν
 Φαρμουθίου.

Ἐξῆλθε Φαρμούθιος ἐκ τῶν ἐνθάδε,
Φαρμουθὶ μηνί, δῆλον ὡς Ἀπριλίῳ.

Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις, 
Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
 Ἀμήν.

π. Ελπίδιος – Ερμηνεύοντας τον Γ΄ παγκόσμιο πόλεμο

            ΠΗΓΗ

Γ.Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης - Όταν ανησυχεί ο πατέρας ή η μητέρα επειδή αμαρτάνει το παιδί

Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως. Πώς; Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια. Άρα, το καλό δενβγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Όταν ανησυχεί, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλει αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι
ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλει με σένα, που γίνεσαι κήρυξ της αρετής. Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήσει, αλλά μόλις απελευθερωθεί από σένα, θα οδηγηθεί αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό,δεν μπορεί να βγάλει καλό.

Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τι είναι ο Θεός. Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώτισέ του λίγο την συνείδηση με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία,και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα τον αγαπήσει. Μπορεί να βρίζει, μπορεί να κάνη αμαρτίες, αλλά έχοντας τα σπέρματα του Θεού, που είναι τόσο ισχυρά, ο Θεός τα καλλιεργεί και βγαίνει η καινούργια φύτρα, το καινούργιο βλαστάρι, το οποίο δίδει καινούργια ζωή. Αυτή είναι η μετάνοια.

Το παιδί δηλαδή αυτό, επειδή το αφήνεις ελεύθερο, επειδή το σέβεσαι, επειδή του είπες την αλήθεια, επειδή του απεκάλυψες τι έχει η καρδούλα σου και τι κόσμοι υπάρχουν μέσα σε αυτήν,λέγει μετά: Μα, τί φρικτή ζωή που κάνω! Τί είναι αυτή η αμαρτία! «Αναστήσομαι και επιστρέψω εις τον Πατέρα» (Λουκ. 15, 18). Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής.
Έτσι τα καταφέρνει ο Θεός να βγάζει και από το στόμα του λύκου την σωτηρία.

Ο Ιώβ, από την κατάρα στην οποία είχε πέσει, έβγαλε την ευλογία του Θεού και ανεκαινίσθη. Ο Μωυσής ο Αιθίοψ, από τα εγκλήματα και τις ληστείες, έβγαλε την καινούργια ασκητικώτατη ζωή και έγινε αγνώριστος. Δεν τον γνώρισαν καν οι παλαιοί σύντροφοί του και οι άλλοι ληστές΄ τόσο «ανεκαινίσθη ως αετού η νεότης του» (Ψαλμ. 102, 5), έγινε καινούργια η ζωή του.

Επομένως, μπορούμε να πούμε: Όποιος είναι θυμώδης, ας στρέψη όλον τον θυμό, όλη την εσωτερική ένταση του προς τη αγάπη του Θεού, προς την ειρήνη, προς τα σωτήρια λόγια, προς το
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας όποιον τρόπο τον βοηθεί. Κάποιος το έλεγε, κτυπώντας τα χέρια του. Τον είδα και τον ρώτησα: Τί κάνεις εκεί; Και μου απήντησε: Είχα μάθει με τα μηχανήματα να κουνώ τα χέρια μου και δεν μπορώ τώρα να κάνω αλλοιώς. Μπράβο, του λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πως το κακό, ο θόρυβος, που είναι το
χειρότερο κακό, μπορεί να βγάλει και καλό; Κάποιος θαλασσινός το έλεγε, έχοντας την εντύπωση ότι έπιανε τα κουπιά, γι' αυτό και κουνούσε τα χέρια του. Πραγματικά έπιανε το κουπί, τον Χριστόν.

Άρα, το παν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Ό,τι μας δίνει ο Θεός, ότι μας κάνουν οι άλλοι, ότι παθαίνουμε μέσα μας και γύρω μας, όλα είναι μεταγωγικά προς τον Θεόν. Τόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού. Μόνον τα αποβράσματα του εγώ μας δεν είναι σωτήρια. Αυτά μας απομακρύνουν από τον Θεόν.

 

Πηγή: «Λόγος περί νήψεως»

πηγή

Ιστορικό της αποκάλυψης των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης Μυτιλήνης

Η γερόντισσα Βασιλική Ράλλη αφηγείται το ιστορικό της εμφάνισης & αποκάλυψης
του Αγίου Ραφαλή στις Καρυές της Λέσβου.

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ*

Γε­ωρ­γί­ου Ι. Μαν­τζα­ρί­δη**

Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν εἶ­ναι μί­α ἐ­πι­μέ­ρους χρι­στι­α­νι­κὴ ὁ­μο­λο­γί­α, ἀλ­λὰ ἔ­χει κα­θο­λι­κὸ καὶ δι­α­χρο­νι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα. Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν προ­έ­κυ­ψε ἀ­πὸ ἀ­φαι­ρέ­σεις καὶ δι­αι­ρέ­σεις, ἀλ­λὰ εἶ­ναι ἡ ἑ­νια­ία καὶ ἑ­νο­ποι­ός ἀ­λή­θεια. Εἶ­ναι ἡ ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἡ ἀ­λή­θεια τοῦ σώ­μα­τος τοῦ Χρι­στοῦ, ποὺ με­λίζε­ται καὶ δὲ δι­αι­ρεῖ­ται, ποὺ δι­α­με­λί­ζε­ται καὶ ἑ­νο­ποιεῖ. Ἡ ἀ­λή­θεια τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας εἶ­ναι τὸ δε­δο­μέ­νο τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Θε­οῦ πρὸς τὸν ἄν­θρω­πο εἶ­ναι ἡ δω­ρε­ὰ τῆς Θεί­ας οἰ­κο­νο­μί­ας, ποὺ δη­μι­ουρ­γεῖ στοὺς πι­στοὺς μί­αν ἀν­τί­στοι­χη ὑ­πο­χρέ­ω­ση καὶ μί­αν ἀ­ντίστοι­χη εὐ­θύ­νη: Τὴν ὑ­πο­χρέ­ω­ση καὶ τὴν εὐ­θύ­νη γιὰ εἰ­ρή­νη καὶ ἑ­νό­τη­τα με­τα­ξύ τους.

Τὸ 842 με­τὰ τὴ δί­νη τῆς εἰ­κο­νο­μα­χί­ας, ποὺ εἶ­χε ἐ­πα­να­φέ­ρει μὲ μί­α νέ­α μορ­φὴ τὶς πα­λι­ὲς χρι­στο­λο­γι­κές αἱ­ρέ­σεις, ἡ εἰ­ρή­νη καὶ ἡ ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­κα­τα­στά­θη­καν στὴ ζω­ὴ τῶν με­λῶν της. Ἔ­τσι ἡ δω­ρε­ὰ τοῦ Θε­οῦ φα­νε­ρώ­θη­κε πά­λι στὴ ζω­ὴ τῶν πι­στῶν. Τὸ δε­δο­μέ­νο τῆς πί­στε­ως πα­ρου­σι­ά­στη­κε ξα­νὰ ὡς γνώ­ρι­σμα τῆς κα­θη­με­ρι­νῆς ζω­ῆς. Βέ­βαι­α καὶ στὶς πιὸ λαμ­πρὲς πε­ρι­ό­δους τῆς ἱ­στο­ρί­ας τῆς ἐκ­κλη­σί­ας δὲν παύ­ουν νὰ ὑ­πάρ­χουν οἱ ἀ­δυ­να­μί­ες τῶν ἀν­θρώ­πων ποὺ ἀ­νή­κουν σὲ αὐ­τὴν καὶ ποὺ ὁ­δη­γοῦν­ται συ­χνὰ σὲ αἱ­ρέ­σεις καὶ σχί­σμα­τα. Ὁ τε­λι­κὸς θρί­αμ­βος τῆς ἐκ­κλη­σί­ας, ἡ φα­νέ­ρω­ση τῆς ἀ­κα­τά­λυ­της ἑ­νό­τη­τάς της, θὰ πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ στὰ ἔ­σχα­τα, ὅ­ταν ἡ δι­α­σκορ­πι­σμέ­νη στὸν κό­σμο Ἐκ­κλη­σί­α συ­να­χθεῖ στὴ βα­σιλεία τοῦ Θε­οῦ(1). Αὐ­τὸ ὅ­μως δὲ ση­μαί­νει κα­θό­λου ὅ­τι δι­και­ο­λο­γού­μα­στε νὰ μὴ ζοῦ­με καὶ τώ­ρα τὴν ἑ­νό­τη­τα. Ἡ ἑ­νό­τη­τα χα­ρα­κτη­ρί­ζει τὴ φύ­ση τῆς ἐκ­κλη­σί­ας. Καὶ ὅ­ταν δὲν ἔ­χου­με τὴν ἑ­νό­τη­τα, δὲ ζοῦ­με ὡς μέ­λη τῆς ἐκ­κλη­σί­ας.

Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α δὲν ἀ­πο­τελεῖ ἀν­θρώ­πι­νο σω­μα­τεῖ­ο, ὅπου ἡ ἑ­νό­τη­τα μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι χρή­σι­μη, ὄ­χι ὅ­μως καὶ τε­λεί­ως ἀ­πα­ραί­τη­τη. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι σῶ­μα Χρι­στοῦ. Καὶ τὸ σῶ­μα τοῦ Χρι­στοῦ δὲν μπο­ρεῖ νὰ νο­η­θεῖ χω­ρὶς ἑ­νό­τη­τα. Ἕ­νας εἶ­ναι ὁ Χρι­στός, μί­α ἡ Ἐκ­κλη­σί­α του. Στὸ Σύμ­βο­λο τῆς πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γοῦ­με πί­στη «εἰς μί­αν, ἁγίαν, κα­θο­λι­κὴν καὶ ἀ­πο­στο­λι­κὴν ἐκ­κλη­σί­αν». Οἱ πολ­λὲς Ἐκ­κλη­σί­ες, ἢ μᾶλ­λον οἱ πολ­λὲς χρι­στι­α­νι­κὲς ὁ­μο­λο­γί­ες, εἶ­ναι κα­τα­σκευ­ά­σμα­τα ἀν­θρώ­πων καὶ ὄ­χι τοῦ Θε­οῦ.

Ὁ χρι­στι­α­νι­κὸς ὅ­μως κό­σμος ἔ­παυ­σε ἀ­πὸ και­ρὸ ν᾿ ἀ­πο­τελεῖ μί­α ἑ­νω­μέ­νη κοι­νω­νί­α πι­στῶν, μί­α Ἐκ­κλη­σί­α. Ἡ πί­στη ποὺ πα­ρέ­δω­σαν οἱ Ἀ­πό­στο­λοι, οἱ Πα­τέ­ρες καὶ οἱ Δι­δά­σκα­λοι τῆς ἀ­δι­αί­ρε­της Ἐκ­κλη­σί­ας δὲν τη­ρή­θη­κε παν­τοῦ ἀ­πα­ρα­χά­ρα­κτη. Ἡ λα­τρεί­α δι­α­σπά­στη­κε. Τὸ ἦ­θος ἀλ­λοι­ώ­θη­κε. Ἡ ἁρ­μο­νί­α κα­τα­στρά­φη­κε. Ἡ πα­ρά­δο­ση ἐγ­κα­τα­λεί­φθη­κε. Ἔ­τσι δη­μι­ουρ­γή­θη­κε ἕ­να σκάν­δα­λο μέ­σα στὸν κό­σμο. Σκάν­δα­λο, γιὰ τὸ ὁ­ποῖ­ο κα­νέ­νας Χρι­στια­νὸς δὲν μπο­ρεῖ νὰ μέ­νει ἀ­δι­ά­φο­ρος.

Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη ἐκ­κλη­σί­α δὲν εἶ­ναι μί­α ἀ­πὸ τὶς πολ­λὲς Ἐκ­κλη­σί­ες, ἀλ­λὰ ἡ μία­ καὶ ἀ­δι­αί­ρε­τη Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ. Καὶ εἶ­ναι ἡ μί­α καὶ ἀ­δι­αί­ρε­τη Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ, ὄ­χι για­τί ἔ­τσι τὸ θέ­λουν οἱ Ὀρ­θό­δο­ξοι, ἀλ­λὰ για­τί ἔ­τσι προ­κύ­πτει ἀ­πὸ τὴν κοι­νὴ χρι­στι­α­νι­κὴ πα­ρά­δο­ση: «Οἱ Προ­φῆ­ται ὡς εἶ­δον, οἱ Ἀ­πό­στο­λοι ὡς ἐ­δί­δα­ξαν, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ὡς πα­ρέλα­βεν, οἱ Δι­δά­σκα­λοι ὡς ἐ­δογ­μά­τι­σαν, ἡ Οἰ­κου­μέ­νη ὡς συμ­πε­φρόνη­κεν… οὕ­τω φρο­νοῦ­μεν, οὕ­τω λα­λοῦ­μεν, οὕ­τω κη­ρύσ­σο­μεν… Αὐ­τὴ ἡ πί­στις τῶν Ἀ­πο­στό­λων, αὐ­τὴ ἡ πί­στις τῶν Πατέρων, αὐ­τὴ ἡ πί­στης τῶν Ὀρ­θοδόξων, αὐ­τὴ ἡ πί­στης τὴν Οἰ­κου­μέ­νην ἐ­στή­ρι­ξεν»(2).

Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α στή­ρι­ξε τὴν Οἰ­κου­μέ­νη, για­τί ἦ­ταν πάν­το­τε Οἰ­κου­με­νι­κή. Καὶ δὲν μπο­ρεῖ νὰ πα­ρα­μέ­νει ὡς Ὀρ­θο­δο­ξί­α, ἂν δὲν πα­ρα­μέ­νει καὶ Οἰ­κου­με­νι­κή. Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν εἶ­ναι μι­σαλ­λο­δο­ξί­α, δὲν εἶ­ναι συν­τη­ρη­τι­σμός, δὲν εἶ­ναι κα­τε­στη­μέ­νο, δὲν εἶ­ναι ἐ­θνι­κι­σμός. Ἡ μι­σαλ­λο­δο­ξί­α κα­πη­λεύ­ε­ται τὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ τὴ με­τα­βάλ­λει σὲ μέ­σο φα­τρια­σμοῦ. Μὲ τὴ μι­σαλ­λο­δο­ξί­α ἀ­ναι­ρεῖ­ται ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ ἀ­φα­νί­ζε­ται τὸ πνεῦ­μα της, ποὺ εἶ­ναι πνεῦ­μα ἀ­γά­πης καὶ κα­ταλ­λα­γῆς. Γι­᾿ αὐ­τὸ ὁ μι­σαλ­λό­δο­ξος δὲν μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι Ὀρ­θό­δο­ξος, ὅ­σο ὀρ­θό­δο­ξα καὶ ἂν εἶ­ναι τὰ λό­για ποὺ χρη­σι­μο­ποιεῖ. Ἀλ­λὰ καὶ ὁ συν­τη­ρη­τι­σμὸς νε­κρώ­νει τὴν πα­ρά­δο­ση τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας καὶ τὴ με­τα­βάλ­λει σὲ ἰ­δε­ο­λο­γί­α, ποὺ ἐ­ξυ­πη­ρε­τεῖ συ­νή­θως ἀλ­λό­τριους σκο­πούς. Ἀ­κό­μα τὸ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε ὀρ­θό­δο­ξο κα­τε­στη­μέ­νο δὲν μπο­ρεῖ νὰ ταυ­τι­στεῖ μὲ τὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α, ποὺ εἶ­ναι ἡ ζων­τα­νὴ πα­ρά­δο­ση τῆς ἀ­λή­θειας καὶ τῆς ζω­ῆς. Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν εἶ­ναι στα­τι­κή, οὔ­τε συν­τη­ρη­τι­κή, ἀλ­λὰ δυ­να­μι­κὴ καὶ πα­ρα­δο­σια­κή. Καὶ ἡ πα­ρα­δο­σι­α­κό­τη­τα δὲν εἶ­ναι συν­τη­ρη­τι­κό­τη­τα, ἀλ­λὰ δη­μι­ουρ­γι­κό­τη­τα. Δὲν εἶ­ναι κα­τά­στα­ση, ἀλ­λὰ ζω­ή. Τέ­λος ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν εἶ­ναι ἰ­δε­ο­λο­γί­α. Πο­λὺ πε­ρισ­σό­τε­ρο δὲν εἶ­ναι ἐ­θνι­κὴ ἰ­δε­ο­λο­γί­α ἢ ἐ­θνι­κι­σμὸς.

Βέ­βαι­α συ­χνὰ ἐ­πι­χει­ρή­θη­κε νὰ χρη­σι­μο­ποι­η­θεῖ ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α ὡς ἰ­δε­ο­λο­γί­α. Καὶ αὐ­τὸ δὲν ἔ­γι­νε μό­νο ἀ­πὸ πο­λι­τι­κοὺς ἡ­γέ­τες ποὺ ἐ­πι­δί­ω­καν δι­κούς τους σκο­πούς, ἀλ­λὰ καὶ ἀ­πὸ κλη­ρι­κοὺς καὶ ἁ­πλοὺς πι­στούς. Ἡ ἀ­λή­θεια, ὅ­πως καὶ ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α ποὺ πρσφ­έ­ρει ἡ ἀ­λή­θεια(3), εἶ­ναι βα­ριὰ πράγ­μα­τα. Εὔ­κο­λα τὰ ἐγ­κα­τα­λεί­πει κα­νεὶς ἢ τὰ ἀν­τι­κα­θιστᾶ μὲ ψεύ­τι­κα εἴ­δω­λά τους. Εἶ­ναι εὔ­κο­λο νὰ ἐμ­πο­ρεύ­ε­ται κα­νεὶς τὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α, δύ­σκο­λο ὅ­μως νὰ τὴ ζεῖ. Εἶ­ναι εὔ­κο­λο νὰ καυ­χι­έ­ται ὅ­τι εἶ­ναι Ὀρ­θό­δο­ξος -ὅ­ταν μά­λι­στα ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α συμ­βαί­νει νὰ εἶ­ναι καὶ τῆς μό­δας- καὶ νὰ κα­τα­κρί­νει τοὺς ἄλ­λους ὡς ἀ­πο­στά­τες ἢ αἱ­ρε­τι­κούς, εἶ­ναι ὅ­μως δύ­σκο­λο νὰ ζεῖ ὡς Ὀρ­θό­δο­ξος. Γι­᾿ αὐ­τὸ συ­χνὰ λη­σμο­νοῦ­με τὴν ἀ­λή­θεια τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας καὶ προ­βάλ­λου­με στὴ θέ­ση της τὶς προ­σω­πι­κὲς ἢ τὶς συλ­λο­γι­κές μας ἐ­πι­θυ­μί­ες καὶ ἰ­δι­ο­τέ­λει­ες. Ἔ­τσι τὴν πα­ρα­ποι­οῦ­με πο­λὺ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ ὅ­σο αὐ­τοὶ ποὺ τοὺς χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με ὡς ἐ­χθρούς της. Καὶ ὅ­ταν αὐ­τοὶ ποὺ τοὺς χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με ὡς ἐ­χθρούς τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας τὴν κρί­νουν καὶ τὴν κα­τα­κρί­νουν ὡς πα­ρα­μορ­φω­μέ­νη, ἀν­τὶ νὰ στρέ­ψου­με τὸ βλέμ­μα στὸν ἑ­αυ­τό μας, γιὰ νὰ δοῦ­με τὴν κα­τά­στα­σή μας καὶ νὰ φρον­τί­σου­με νὰ τὴ δι­ορ­θώ­σου­με, ἐ­ξα­πο­λύ­ου­με μύ­δρους ἐ­ναν­τίον τους, νο­μί­ζον­τας ὅ­τι ἔ­τσι ἐκ­πλη­ρώ­νου­με τὸ χρέ­ος μας ἀ­πέ­ναν­τι στὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α ἢ ἀ­κό­μα ὅ­τι γι­νό­μα­στε καὶ ὁ­μο­λο­γη­τές της.

Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν εἶ­ναι ἰ­δε­ο­λο­γί­α, ἀλ­λὰ ἀ­λή­θεια καὶ ζω­ή. Σέ­βε­ται τὴν ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τα τῶν ἀν­θρώ­πων, τὴ γλώσ­σα, τὶς πα­ρα­δό­σεις, τὰ ἔ­θι­μά τους. Ὅ­πως ὁ Χρι­στὸς μὲ τὴν ἐ­ναν­θρώ­πη­σή του προ­σέ­λα­βε ὁ­λό­κλη­ρη τὴν ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση, ἔ­τσι καὶ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ, ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α, προσ­λαμ­βά­νει κα­θε­τὶ τὸ ἀν­θρώ­πι­νο μέ­σα στὴν ἱ­στο­ρί­α. Ἀλ­λὰ καὶ ὅ­πως ὁ Χρι­στὸς δὲν προ­σέ­λα­βε τὴν ἁ­μαρ­τί­α, για­τί αὐ­τὴ ἀ­πο­τε­λεῖ πα­ρὰ φύ­ση κα­τά­στα­ση γιὰ τὸν ἄν­θρω­πο, ἔ­τσι καὶ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, ἤ κα­λύ­τε­ρα ὅ­σοι θέ­λου­με νὰ ἀ­νή­κου­με στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, στὸ ἀ­κα­τά­λυ­το καὶ ἀ­δι­αί­ρε­το σῶ­μα τοῦ Χρι­στοῦ, δὲν πρέ­πει νὰ ἀ­φή­νου­με νὰ κυ­ρια­ρχοῦν στὴ ζω­ὴ καὶ τὴ σκέ­ψη μας κα­τα­στά­σεις ἁ­μαρ­τί­ας. Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α ποὺ χα­ρί­ζει ὁ Χρι­στὸς δὲν πρέ­πει νὰ χρη­σι­μο­ποι­εῖ­ται «εἰς ἀ­φορ­μὴν τῇ σαρ­κί», ἀλ­λὰ νὰ ἐκ­δη­λώ­νε­ται μὲ πνεῦ­μα ἀ­γά­πης καὶ δι­α­κο­νί­ας(4). Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α αὐ­τὴ δὲν εἶ­ναι ἀ­συ­δο­σί­α, ἀλ­λὰ πρό­σκλη­ση ν᾿ ἀ­παλ­λα­γοῦ­με ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὰ ἀ­πὸ τὴν πη­γὴ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας καὶ τῆς δι­αι­ρέ­σε­ως, ποὺ εἶ­ναι ὁ ἐ­γω­ϊσμός μας -ὁ ἀ­το­μι­κός, ὁ οἰ­κο­γε­νεια­κός, ὁ ἐ­θνι­κός, ὁ ὁ­μο­λο­για­κὸς ἢ ὁ ὁ­ποι­οσ­δή­πο­τε ἄλ­λος ἐ­γω­ϊσμός μας- καὶ νὰ βροῦμε τὴν κα­θο­λι­κό­τη­τα τῆς φύ­σε­ώς μας ἐν Χρι­στῷ.

Πραγ­μα­τι­κά, πό­σα ἐμ­πό­δια πού συ­ναν­τοῦ­με κα­θη­με­ρι­νὰ θὰ ἔ­λει­παν, ἂν ὑ­πῆρ­χε ἡ δι­ά­θε­ση αὐ­τὴ μέ­σα μας! Πό­σες ἀν­τι­θέ­σεις θὰ πα­ρα­με­ρί­ζον­ταν, ἂν δὲν κυ­ρι­αρ­χοῦ­σε ὁ ἀ­το­μι­κὸς ἢ ὁ ὁ­μα­δι­κὸς ἐ­γω­ϊσμὸς στὶς σχέ­σεις μας! Πό­σα σχί­σμα­τα θὰ μα­ται­ώ­νον­ταν, ἂν δὲν ἐ­πι­κρα­τοῦσε­ ὁ ἐ­θνι­κὸς ἢ ὁ ὁ­μο­λο­για­κὸς ἐ­γω­ϊσμὸς στὴ θρη­σκευ­τι­κὴ ζω­ή μας! «Ἐ­ὰν δὲ τὸ ἅ­λας μω­ράν­θη», λέ­ει ὁ Κύ­ριος, «ἐν τι­νι ἁλι­σθήσε­ται;»(5). Ἂν ἐ­μεῖς οἱ Χρι­στια­νοί, ἢ ἀ­κό­μα ἂν ἐ­μεῖς οἱ Ὀρ­θό­δο­ξοι, πού καυ­χι­ό­μα­στε ὅ­τι δι­α­τη­ροῦ­με ἀ­πα­ρα­χά­ρα­κτη τὴν ἀ­λή­θεια τοῦ Χρι­στοῦ, δὲ φρον­τί­ζου­με νὰ ἐρ­γα­ζό­μα­στε πρὸς τὴν κα­τεύ­θυν­ση αὐ­τή, ἀ­πὸ ποι­οὺς πε­ρι­μέ­νου­με; Ὁ στό­χος, πρὸς τὸν ὁ­ποῖ­ο μᾶς κα­τευ­θύ­νει δια­ρκῶς ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, εἶ­ναι ἡ κα­τα­πο­λέ­μη­ση τοῦ ἐ­γω­ϊσμοῦ μὲ τὶς δι­ά­φο­ρες μορ­φές του. Στὸν ἴ­διο στό­χο ἀ­πο­βλέ­πει καὶ ἡ με­τά­νοι­α, ποὺ ἀ­πο­τελεῖ γιὰ τὸ χρι­στια­νὸ ἔρ­γο ζω­ῆς.

Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α δὲν εἶ­ναι κα­μμί­α ἀν­τι­κει­με­νο­ποι­η­μέ­νη ἀξία, ποὺ μπο­ρεῖ νὰ τὴ χρη­σι­μο­ποιεῖ κα­νεὶς σύμ­φω­να μὲ τὶς ὀ­ρέ­ξεις καὶ τὶς ἐ­πι­θυ­μί­ες του. Δὲν εἶ­ναι κτῆ­μα κα­νε­νὸς ποὺ νο­μί­ζει ὅ­τι τὴν κα­τέ­χει. Δὲν μπο­ρεῖ νὰ κα­τέ­χει κα­νεὶς τὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α. Μπο­ρεῖ μό­νο νὰ κα­τέ­χε­ται ἀ­πὸ αὐ­τήν. Δὲν μπο­ρεῖ νὰ τὴν ἐν­τάσ­σει κα­νεὶς στὰ σχέ­δια του, γιὰ νὰ κα­τα­κρί­νει ἢ νὰ πο­λε­μά­ει τοὺς ἄλ­λους, γιὰ νὰ φα­να­τί­ζει ἢ νὰ φα­να­τί­ζε­ται. Ἡ ἀ­λη­θι­νὴ Ὀρ­θο­δο­ξί­α, καὶ ὄ­χι οἱ πα­ρα­ποι­ή­σεις της, δὲν ἐν­τάσ­σε­ται που­θε­νά, ἀλ­λὰ κα­λεῖ ὅ­λους σὲ κα­θο­λι­κὴ ἔν­τα­ξη σ᾿ αὐ­τήν. Ἄλ­λω­στε καὶ τὸ Βά­πτι­σμα στὴν Ὀρ­θό­δο­ξη ἐκ­κλη­σί­α πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται στὸ μέ­τρο ποὺ ἐ­νερ­γο­ποιεῖ τὴν ἔν­τα­ξή του σ᾿ αὐ­τήν, στὸ μέ­τρο ποὺ δὲν ἀ­φή­νει τὸν ἐ­γω­ϊ­σμὸ καὶ τὰ πα­ρε­πό­με­νά του νὰ κυ­ρι­αρ­χή­σουν στὴ ζω­ή του καὶ νὰ φαλ­κι­δεύ­σουν τὴν πί­στη, τὴν ἐλ­πί­δα καὶ τὴν ἀ­γά­πη του.

Ὅ­ταν λοι­πὸν αἰ­σθα­νό­μα­στε ὡς μέ­λη τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης ἐκ­κλη­σί­ας, ὡς μέ­λη τοῦ σώ­μα­τος τοῦ Χρι­στοῦ, τό­τε καὶ οἱ δι­αι­ρέ­σεις τοῦ χρι­στι­α­νι­κοῦ κό­σμου δὲν μπο­ροῦν νὰ μᾶς εἶ­ναι ἀ­δι­ά­φο­ρες. Ὁ πό­νος γιὰ τὶς δι­αι­ρέ­σεις αὐ­τὲς εἶ­ναι καὶ δι­κός μας πό­νος. Καὶ ἡ φρον­τί­δα γιὰ τὴν ἄρ­ση τους πρέ­πει νὰ εἶ­ναι φρον­τί­δα ὅ­λων μας. Γιὰ νὰ βο­η­θή­σου­με ὅ­μως τοὺς Χρι­στια­νοὺς τῶν ἄλ­λων ὁ­μο­λο­γι­ῶν, δὲ χρει­ά­ζε­ται νὰ κά­νου­με συμ­βι­βα­σμοὺς στὴν πί­στη μας. Μὲ τέ­τοι­ους συμ­βι­βα­σμοὺς προ­δί­νου­με καὶ τὸν ἑ­αυ­τό μας κι ἐ­κεί­νους, για­τί κι ἐ­κεῖ­νοι χρει­ά­ζον­ται ἀ­νό­θευ­τη τὴ χρι­στι­α­νι­κὴ ἀ­λή­θεια. Γιὰ νὰ βο­η­θή­σου­με τοὺς Χρι­στια­νοὺς τῶν ἄλ­λων ὁ­μο­λο­γι­ῶν, ἰ­δι­αί­τε­ρα τώ­ρα ποὺ οἱ πε­ρι­στά­σεις μᾶς φέρ­νουν πο­λὺ πιὸ κον­τά τους, χρει­ά­ζε­ται νὰ στρα­φοῦ­με στὶς ἴ­δι­ες τὶς ρί­ζες μας, χρει­ά­ζε­ται νὰ γνω­ρί­σου­με κα­λύ­τε­ρα τὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α μας καὶ νὰ ζή­σου­με τὴν κα­θο­λι­κὴ καὶ Οἰ­κου­με­νι­κὴ ἀ­λή­θειά της.

Μὲ τὴ δι­ά­θε­ση αὐ­τὴ εἶ­χε πρὶν ἀ­πὸ και­ρὸ δι­α­δο­θεῖ τὸ σύν­θη­μα «ἐ­πι­στρο­φὴ στοὺς Πα­τέ­ρες». Αὐ­τὸ δὲ θε­ω­ρή­θη­κε ἀ­πό­λυ­τα ἱ­κα­νο­ποι­η­τι­κό, για­τί μπο­ροῦ­σε νὰ ἑρ­μη­νευ­τεῖ καὶ ὡς ὀ­πι­σθο­δρο­μι­κό. Γι­᾿ αὐ­τὸ ἀν­τι­προ­βλή­θη­κε τὸ σύν­θη­μα «μπρο­στὰ μὲ τοὺς Πα­τέ­ρες». Μὲ τὰ συν­θή­μα­τα ὅ­μως αὐ­τὰ δὲ δι­α­τυ­πώ­νε­ται σω­στὰ ἡ θέ­ση τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Ἡ θέ­ση τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας εἶ­ναι: «Ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γίοις πα­τρᾶσιν»(6). Ἕ­πο­μαι δὲ ση­μαί­νει οὔ­τε ἐ­πι­στρέ­φω οὔ­τε βα­δί­ζω μπρο­στά. Ἕ­πο­μαι ση­μαί­νει ἀ­κο­λου­θῶ. Καὶ ὁ­ποῖ­ος ἀ­κο­λου­θεῖ δὲν προσ­δι­ο­ρί­ζει μό­νος του τὴν πο­ρεί­α του, ἀλ­λὰ ἐν­τάσ­σε­ται στὴν πο­ρεί­α αὐ­τοῦ ἢ αὐ­τῶν ποὺ ἀ­κο­λου­θεῖ. «Ἕ­πο­μαι τοῖς ἁ­γίοις πα­τρᾶ­σι» ση­μαί­νει: Ἀπο­δε­χό­με­νοι τὴ ζων­τα­νὴ πα­ρου­σί­α τῶν ἁ­γίων Πατέρων ὡς με­λῶν τοῦ ἑ­νια­ίου σώ­μα­τος τοῦ Χρι­στοῦ, στὸ ὁ­ποῖ­ο κι ἐ­μεῖς ἀ­νή­κου­με, καὶ ὁ­δη­γού­με­νοι ἀ­πὸ τὴ ζω­ὴ καὶ τὴ δι­δα­σκα­λί­α τους, ἀ­πὸ τὸ ἦ­θος καὶ τὸ φρό­νη­μά τους. Αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ μό­νι­μο χρέ­ος τῶν Ὀρ­θοδό­ξων. Αὐ­τὸ τὸ χρέ­ος βα­ραί­νει ὅ­λους μας, καὶ ἰ­δι­αί­τε­ρα ἐ­μᾶς τοὺς Ἕλ­λη­νες, ποὺ συν­δέ­σα­με τὴν ἱ­στο­ρί­α μας μὲ τὴν καλ­λι­έρ­γεια καὶ τὴ δι­δα­σκα­λί­α τῆς Οἰ­κου­με­νι­κῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Αὐ­τὸ μᾶς ὑ­πα­γο­ρεύ­ουν οἱ Με­γά­λοι Πα­τέ­ρες καὶ Οἰ­κου­με­νι­κοὶ Δι­δά­σκα­λοι. Αὐ­τὸ μᾶς δι­δά­σκει τὸ νέ­φος τῶν μαρ­τύ­ρων καὶ τῶν ἁγίων τῆς ἐκ­κλη­σί­ας μας.

1. Πρβλ. Δι­δα­χὴ Δώ­δε­κα Ἀ­πο­στό­λων 9, 4.

2. Συ­νο­δι­κὸν Ζ΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου.

3. Πρβλ. Ἰ­ω. 8, 32.

4. Γαλ. 5, 13.

5. Ματθ. 5, 13.

6. Μὲ τὴ φρά­ση αὐ­τὴ εἰ­σά­γε­ται ὁ ὅ­ρος τῆς Συ­νόδου τῆς Χαλ­κη­δό­νος.  

Βλ. Mansi, τόμ.VII, 116.

**Ἀ­πὸ τὸ βι­βλί­ο Ὀρ­θό­δο­ξη Πνευ­μα­τι­κὴ Ζω­ή, ἐ­κδ. Π. Πουρ­νά­ρα, 2010

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010

πηγή

Η Αγριοκρεμμύδα...

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό. Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση. Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο.
Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε όταν η γρια σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη. Η γριά δεν ήθελε να δώσει τίποτα, αλλά ο ζητιάνος ήταν πολύ επίμονος. Τότε, αφού νευρίασε, η γριά τράβηξε μια αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του. Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν. Τότε Αυτός του είπε: "Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γρια να κρατηθεί απ' αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο".
Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μια αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού βρίσκεται η γρια και της είπε τα ευχάριστα. Η γρια καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Άγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση. Τότε συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας: "Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου!". Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γρια και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.

Ο άγγελος δάκρυσε και έφυγε...

πηγή

Όλες οι άγνωστες διδαχές και προφητείες του Πατέρα Παίσιου

Ύστερα από μια πολύχρονη μελέτη και ξεφυλλίζοντας σχεδόν όλα τα βιβλία του Παϊσίου και όσα γράφτηκαν από άλλους για αυτόν ξεχωρίσαμε κάποιες προφητείες και διδαχές του θέλοντας έτσι να τις μοιραστούμε με τους πιστούς του γέροντα και τους απλούς αναγνώστες. Σε αυτό το άρθρο έχουμε σκοπό να σας παραθέσουμε κάποιες όχι και τόσο γνωστές προφητείες του πατέρα Παϊσίου για τα μελλούμενα. (Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις προφητείες του μπορείτε να δείτε τα βιβλία στο τέλος του άρθρου.)

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΚΟΛΙΕΣ:

«Το πολύ χρήμα, οι ανέσεις, τα περιουσιακά στοιχεία, η διάνοιξη δρόμων, τα μηχανήματα και οι τεχνολογία έχουν σκοπό να αλλοιώσουν τις αρχές, τις παραδόσεις, και τους θεσμούς του Αγίου Όρους και να απομακρύνουν τον κόσμο από την εκκλησία. Αυτά προωθούνται από τις ξένες δυνάμεις της Ευρώπη με τα τεράστια κεφάλαια που διαθέτουν.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ:

«Εκεί πάνω ο Θεός έχει ζυγαριά και τα μετράει όλα. Οι Άγιοι είναι στην γη παρόλο που πέθαναν μαρτυρικά. Έτσι λοιπόν ο καθένας θα ζυγιστεί στη ζυγαριά του Κυρίου. Στο ένα κυπελάκι θα μπουν οι αμαρτίες και στο άλλο ο άνθρωπος. Αν η ζυγαριά γείρει προς τις αμαρτίες και εξυψώσει τον άνθρωπο τότε έχει καλώς, αν όμως συμβεί το αντίθετο τότε δεν υπάρχει σωτηρία.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΣ:

«Όσοι βλασφημούσαν τα θεία τους περιμένουν δύο κολάσεις: η μια στην επόμενη ζωή και η άλλη μετά όταν γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Όσοι όμως μετανοήσουν τώρα στην επόμενη θα υποφέρουν αλλά όταν ξανακατέβει ο Χριστός μας θα τους συγχωρέσει. Για κάθε βλασφημία που λένε οι γονείς δεν παθαίνουν τίποτα, το κακό πάει στα παιδιά τους. Ενώ για κάθε βλασφημία που λένε τα παιδιά ούτε αυτά παθαίνουν τίποτα, το κακό πάει στους γονείς. Έτσι η βλασφημία του ενός τιμωρεί τον άλλον.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ:

«Παλιά τα πράγματα ήταν καλά και απλά. Μιλούσες σε ένα νέο παιδί και κοκκίνιζε. Τώρα ποιο παιδί ή ποια κοπέλα κοκκινίζει όταν μιλάει. Τέτοια παιδιά δεν κάνουν καλές οικογένειες και ο Θεός τους τιμωρεί μέσα από τα παιδιά τους κάνοντας τα αλητάκια.»

«Ό,τι κάνουν οι νέοι να το κάνουν μετά τον γάμο γιατί αλλιώς δεν θα έχουν γλυκιά ζωή. Να περιμένεις να βράσει το κουνουπίδι γιατί αν το φας ωμό θα είναι πικρό. Έτσι και τα νέα παιδιά που θα βιαστούν τους περιμένει πικρή ζωή.»

«Η ανάγκη [εννοεί την σωματική ανάγκη που κάνουν οι άνθρωποι] γίνεται για να βγουν οι βρωμιές και τα δαιμόνια για αυτό και μόλις τελειώσει ο άνθρωπος ξαλαφρώνει αμέσως. Για αυτό λοιπόν όταν κάνουμε την ανάγκη μας δεν πρέπει ούτε να κοιτάμε και ούτε να αγγίζουμε τα απόκρυφα μας. Μόλις τελειώσουμε ας κάνουμε και τρεις μετάνοιες για καλό.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

«Η Ελλάδα πρέπει να πάθει ότι είναι να πάθει γιατί οι Έλληνες έχουν φύγει μακριά από τον δρόμο του Θεού. Ποιος πάει στην εκκλησία στις ημέρες μας; Η Παναγιά αυτή τη στιγμή βρίσκεται μέσα στην Ελλάδα και βοηθάει κόσμο, για αυτό μη φωνάζετε το όνομά της γιατί είναι απασχολημένη. Όταν λοιπόν προσεύχεστε να ζητάτε βοήθεια από τον Θεό επειδή είναι παντοδύναμος.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ:

«Οι Τούρκοι είναι το βαφτιστήρι του διαβόλου. Αυτοί ήρθαν από τις σπηλιές [ο Παΐσιος αναφέρετε στις προφητείες του Άγιου Ανδρέα του δια Χριστού Σαλού] και ήρθαν εδώ επειδή ήμασταν ορθόδοξο κράτος. Το Βυζάντιο έπεσε επειδή ήταν ορθόδοξο. Οι καθολικοί πάπες και οι Εβραίοι ασχολούνται με την Σολομωνική και τους κάλεσαν. Θυμηθείτε το φίδι πως το ταπείνωσε ο Κύριος. Έτσι θα κάνει και με τους Τούρκους.»

«Λιγότεροι από τους μισούς είναι Έλληνες, από τα παλιά, από το Βυζάντιο αλλά τούρκεψαν και ξέχασαν ποιος είναι ο Θεός τους. Όταν έρθει το ποθούμενο αυτοί θα ξαναγίνουν χριστιανοί, όσοι δεν γίνουν θα πεθάνουν. Οι υπόλοιποι θα πάνε στην Αραβία, εκεί που είναι η κόκκινη μηλιά.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΔΟΥΣ:

«Αυτοί έχουν την Παναγιά κρεμασμένη στις σπηλιές τους. Είναι μαθημένοι στο ζυμάρι και τα χόρτα. Όταν διαλυθεί η Τουρκία θα πάρουν κι αυτοί το κομμάτι τους. Ήδη εδώ και χρόνια το κουρδικό θέμα έχει πάρει τον δρόμο του.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ:

«Θα την πάρουμε την Πόλη παιδιά μου επειδή είναι ευλογημένο από τον ίδιο τον Θεό. Όχι εμείς δηλαδή, αλλά θα μας την δώσουν οι ξένοι. Όχι γιατί μας αγαπούν αλλά γιατί θα κοιτάξουν το συμφέρον τους. Αυτοί θα ‘ναι που θα την αρπάξουν από τους Τούρκους.»

«Κανένας από τους ηγέτες της Ελλάδας δεν θα κυβερνήσει επειδή ο κόσμος θα τους σιχαθεί και θα είναι όλοι τους ανίκανοι. Θα μαθευτεί ότι είναι όργανα των Μασόνων. Ο Θεός θα αναστήσει τον βασιλιά [εννοεί τον μαρμαρωμένο] και αυτός θα κυβερνήσει την χώρα με μεγάλη επιτυχία.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ:

«Στην πραγματικότητα ο Θεός ποτέ δεν θέλησε να ρίξει το Βυζάντιο αλλά αναγκάστηκε επειδή οι άνθρωποι τις ημέρες εκείνες ήταν βλάσφημοι και δεν είχαν σεβασμό. Εδώ πέρα ο άλλος αντίδωρο πήγαινε να πάρει από την εκκλησία και είχε στον κόρφο του σπαθί. Αυτά ήταν που εξόργισαν τον Θεό. Αλλά η τιμωρία μας έχει τελειώσει.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ:

«Θα γίνει μεγάλος πόλεμος και όλοι θα χάσουν, ακόμα και οι Ρώσοι. Οι Έλληνες δεν θα πολεμήσουν και για αυτό ο Θεός θα τους ευλογήσει και θα νικήσουν τον πόλεμο χωρίς να ρίξουν ένα βόλι. Ο εχθρός της Ελλάδος, το Ισραήλ, θα γίνει γήπεδο, και η Νεκρά Θάλασσα ο τάφος τους.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ:

«Οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο θα φτάσουν σε αδιέξοδο και θα ψάξουν για απαντήσεις στο Ευαγγέλιο. Ο Θεός θα το δει αυτό και θα τους λυπηθεί και τους δώσει σημείο πίστης. Τότε όλοι οι άπιστοι θα θελήσουν να γίνουν χριστιανοί και θα φοβούνται τον λόγο του Θεού.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ:

«Η Αμερική θα τρομάξει από την δύναμη της Ρωσίας και θα την φοβάται.»

«Η Αμερική θα φάει τα μούτρα της.»

«Θα ‘ρθει ο καιρός που ο αράπης θα γίνει αφέντης και ο αφέντης σαν τον αράπη.» [εννοεί την εξουσία που θα πάρουν οι μαύροι, ή την εξουσία που θα πάρει ο Ομπάμα]

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΗΛΙΑ ΚΑΙ ΕΝΩΧ:

«Ο Ηλίας είναι εδώ κάτω. Επειδή αναλήφθηκε και δεν πέθανε ο Θεός θα τον στείλει να κηρύξει για να πεθάνει με μαρτυρικό τρόπο και να αγιαστεί κανονικά, όπως πρέπει. Ο προφήτ’ Ηλίας τροχάει την μαχαίρα του και θα ξεκινήσει κόβοντας πατριάρχες, δεσποτάδες, παπάδες και μοναχούς. Μαζί με τον Ηλία θα έρθει και ο Ενώχ. Αυτούς τους δύο θα τους αναστήσει ο Θεός και θα το δούνε ταυτόχρονα όλοι μαζί σε όλα τα μέρη του κόσμου.» [εννοεί μέσω της τηλεόρασης]

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ:

«Διαβάστε την Αποκάλυψη, διακόσια εκατομμύρια κίτρινοι θα περάσουν τον Τίγρη και τον Ευφράτη για να φτάσουν στον Αρμαγεδδώνα. Θα ισοπεδώσουν ότι βρουν μπροστά τους και τα κόκκινα μπαϊράκια τους με το κίτρινο αστέρι θα κυματίζουν από την Ανατολή μέχρι την Μεσόγειο. Οι Παλαιστίνιοι και οι Άραβες θα καίνε τα κοντάρια από της σημαίες για τα επόμενα εφτά χρόνια. Εσείς μην ανησυχείτε γιατί έχετε καλοριφέρ.» [εδώ είχε γελάσει ο γέροντας επειδή έκανε χωρατό]

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ:

«Τι είναι ο Αντίχριστος; Αυτός που έρχεται αντί του Χριστού. Ήδη τώρα σκάβουν τούνελ κάτω από το τέμενος του Ομάρ για να πέσει και στη θέση του να χτίσουν τον τρίτο Ναό του Σολομώντος. Ε, όταν δείτε ότι έπεσε το τέμενος τότε να ετοιμάζεστε για τα βουνά.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ:

«Αυτοί εκεί [εννοεί οι Κύπριοι] είναι σαν να δουλεύουν στα χωράφια και να τους τα καταστρέφουν οι ποντικοί και η φωτιά που βάζουν οι ζηλευταράδες. Θα ενωθούμε κάποτε με αυτούς μόνο αφού οι Κύπριοι μετανιώσουν για το πράγμα τους.» [εδώ πέρα δεν είναι ξεκάθαρο τι θέλει να πει ο γέροντας]

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ:

«Α πα πα, άτιμη ράτσα τούτη. Τετρακόσια χρόνια μας βαρούσε η γκλίτσα τους. Εμείς οι Έλληνες τους δώσαμε γράμματα και τροφή και αυτοί ήπιαν και έφαγαν και στο τέλος μας ξέχασαν. Αν το σκυλί σου δαγκώσει το παιδί σου ποιον θα βαρέσεις; Το παιδί για το σκύλο; Έτσι είναι και αυτωνών η ράτσα. Αλλά ο Θεός δίνει μαθήματα με τον τρόπο Του.»

«Αν το πράγμα πιαστεί από πάνω θα σας ρημάξουν. Η Αλβανία θέλει να γίνει μεγάλη. Ήπειρος, Θεσσαλία και τα δυτικά της Μακεδονίας θα πλαντάξουν. Αλίμονο στις γυναίκες. Όσοι έχετε γυναίκα, κόρη, μάνα ή ακόμη και νεογέννητο θηλυκό να το κρύψετε. Ούτε τα τρίχρονα κορίτσια δεν θα την γλιτώσουν.»

«Αυτοί παιδιά μου είναι σαν την κατσίκα. Αν θέλουν βουρδουλιές έρχονται και τρίβονται στη γκλίτσα του τσομπάνη. Αν αυτό δε πιάσει τότε πηδάνε δεξιά και αριστερά και αναστατώνουν. Αλλά αν την κατσίκα την δείρει ο τσομπάνης τότε ηρεμεί. Αυτό θα γίνει και με τους Αλβανούς.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ:

«Οι Βούλγαροι μας έκαναν πολύ κακό και για αυτό τους έριξε ο Θεός και μίκρυνε την χώρα τους. Είναι όπως το μικρό παιδί που σπάει το πιάτο και δεν καταλαβαίνει. Τώρα η Βουλγαρία περνά την εφηβεία της. Οι πειρασμοί υπάρχουν από παντού [ΝΑΤΟ και Αμερική] και πρέπει να διαλέξει. Αλλά επειδή είναι ορθόδοξοι ο Θεός δεν θα μπορέσει να τους εγκαταλείψει. Όπως το μικρό παιδί που το μαλώνει η μάνα για το πιάτο αλλά μετά το αγκαλιάζει και το αγαπάει. Θα γίνουμε μακρινό σόι με δαύτους.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΑΤΟΦΑΓΙΑ:

«Τι θα πει τι να τρώτε; Αυτό που δεν κλαίει. Το χορτάρι αν το κόψεις δε θα κλάψει, ούτε και το φρούτο, το ψάρι το ίδιο. Μα το κρέας είναι αμαρτία μεγάλη. Το ίδιο το αρνί σου μιλάει και σου λέει να μην το σφάξεις και εσύ το σφάζεις.»

«Να είσαι ταπεινός από την διατροφή. Θες να σε φωνάζεις ο κόσμος μήλο και ραπάνι ή γουρούνι.»

«Το ψωμί είναι χορτάρι αφού το φτιάχνουμε από σιτάρι και το κρασί είναι φρούτο αφού μας το δίνει το αμπέλι. Έτσι ενώ τρώμε σάρκα και πίνουμε αίμα στην πραγματικότητα τρώμε μονάχα χορτάρι και φρούτα.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ:

«Οι άνθρωποι στις ημέρες μας έχουν χάσει την ταυτότητα τους. Δίνουν περισσότερη προσοχή στα ζώα παρά στον ίδιο τον άνθρωπο. Η γυναίκα ασχολείται με το σκυλί ή τις γάτες αντί να φροντίζει τα πεθερικά της. Αντί τα μικρά παιδιά να ζητάνε κουτάβι, ας ζητάνε καρύδια και μανταρίνια.»«Όσοι κρατάνε περιστέρια δεν περνάνε απαρατήρητοι από τα μάτια του Θεού. Ο Θεός τους βλέπει και αναγαλλιάζει, όπως κάποιος που βλέπει έναν αγαπημένο του συγγενή ύστερα από καιρό.

Αλίμονο σε αυτούς που αγαπούν το φίδι ή και την σαύρα. Αυτοί θα δώσουν λόγο εκεί πάνω και θα τους βάλει ο Κύριος να κάνουν αγγαρείες μέχρι να ξεπληρώσουν.»«Αυτός που αγαπά το περιστέρι είναι αγνός και λευκός γιατί θέλει να του μοιάσει, αυτός όμως που αγαπά την γάτα είναι τεμπέλης και πονηρός όπως η γάτα.»«Ο άνθρωπος είναι δούλος του Θεού και το ζώο του ανθρώπου. Έτσι όπως ο Θεός δεν προσκυνά τον άνθρωπο έτσι και ο άνθρωπος δεν πρέπει να βάζει το ζώο πάνω από αυτόν.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ:

«Τι μουσική είναι αυτή που σε αναγκάζει να ντύνεσαι σαν το τριζόλι [=δαιμόνιο]; Ο ψαλμός είναι του Θεού όπως και η μέρα, ενώ η νύχτα είναι του διαβόλου, για αυτό όλα αυτά τα μαγαζιά λειτουργούν την νύχτα. Όσοι δουλεύουν εκεί και όσοι τα επισκέπτονται, ο Θεός τους έχει ξεστρώσει τα κρεβάτια.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ:

«Το νεογνό σπουργίτι μόλις πάει να πετάξει θα πέσει κάτω επειδή δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του. Έτσι και η γυναίκα που ντύνεται προκλητικά είναι σαν το σπουργίτι, κάποια στιγμή θα πέσει από την ασφάλεια της φωλιάς και θα φαγωθεί από τα άλλα ζώα.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΨΕΜΑ:

«Παιδικό από γυναικείο ψέμα δεν διαφέρει γιατί και τα δύο το ίδιο κακό κάνουν: μπήγουν βαθύτερα τα αγκάθια από το στεφάνι του Χριστού. Και έτσι για κάθε ψέμα ο Χριστός μας ματώνει περισσότερο.»

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ:

«Να μην τολμήσει ο άνθρωπος να προσευχηθεί με περηφάνια γιατί χαίρεται ο διάβολος. Η σωστή προσευχή γίνεται με ταπείνωση. Είναι σαν το τηλέφωνο, αν μιλάς δυνατά θα σε ακούσουν οι κακοί γείτονες ενώ αν μιλάς σιγανά η κουβέντα θα μείνει κρυφή.» [ο πατέρας Παΐσιος ήταν ασυρματιστής στον στρατό]

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ:

«Όταν έρχεται η εφηβεία ο νέος πρέπει να περιμένει καρτερικά μέχρι να φύγει γιατί η εφηβεία είναι σαν το μπλόκο [εννοεί το μπλακάουτ]. Όταν γίνει το μπλόκο και η γυναίκα κουβαλά το φαΐ στο τραπέζι αυτή πρέπει να μείνει ακίνητη γιατί θα της πέσει το φαΐ και θα πεινάσει η οικογένεια. Έτσι και οι έφηβοι πρέπει να κάνουν υπομονή για να μην πεινάσουν στο μέλλον.»

Περισσότερες πληροφορίες για τον γέροντα Παΐσιο μπορούν να βρεθούν στα βιβλία: Σκεύος Εκλογής, Παΐσιος ο Αγιορείτης, Αγιορείτες Πατέρες και Αγιορείτικα, Ο Γέροντας Χατζηγιώργης ο Αγιορείτης, Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, Επιστολές Παϊσίου, Πνευματική Αφύπνησις, Πνευματικός Αγών, Οικογενειακή Ζωή, Πάθη και Αρεταί, Ο βίος του γέροντα Παϊσίου, Οι Μαρτυρίες για τον Παΐσιο, Τι είπε ο γέροντα Παΐσιος στον μοναχό Ραφαήλ, Σχολιασμοί Γέροντα Παϊσίου, Ο Γέροντας της Παναγούδας, Στο Αρχονταρίκι της Παναγούδας, Διδαχές Παϊσίου, Περιστατικά, Η Ι.Μ. Στομίου Κονίτσης και ο γέροντας Παΐσιος, Κείμενα Παΐσίου, Η παιδαγωγική σκέψη – γέροντας Παΐσιος, Μαρτυρίες Προσκυνητών για τον Γέροντα Παΐσιο, Κείμενα-Επιστολές Παϊσίου, Παΐσιος: ο εύοσμος ανθός της ορθοδοξίας, Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε…

πηγή

Σιωνισμός και σεξουαλική προπαγάνδα

ΠΡΟΣΟΧΗ: 
Το παρόν βίντεο αποκαλύπτει κάποια 
ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ για τη σχέση που έχει ο Σιωνισμός με την αδιαμφισβήτητη
 σεξουαλική προπαγάνδα που ζούμε στις μέρες μας. 
Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα 

Λυκ. Νάνης. Η λύμη του νεονικολαϊτισμού ναρκοθετεί την πνευματική ζωή των πιστών

Η λύμη του νεονικολαϊτισμού ναρκοθετεί την πνευματική ζωή των πιστών

Λυκούργος Νάνης

O νεονικολαϊτισμός εντός των κόλπων της Εκκλησίας μας αποτελεί δυστυχώς μία θλιβερή πραγματικότητα. Τόσο σε επίπεδο ποιμένων όσο και σε επίπεδο ποιμνίου.  

Υπάρχουν κληρικοί όπως για παράδειγμα ο γνωστός και μη εξαιρετέος και "αγαπημένος" κάποιων συστημικών ΜΜΕ π.Φιλόθεος Φάρος που σε δημοσιογραφικές του συνεντεύξεις υποστηρίζει εντελώς αντιευαγγελικά ότι οι προγαμιαίες σχέσεις δε συνιστούν αμαρτία. Την ίδια ετεροδιδασκαλία προέβαλε και κάποιος επίσης γνωστός και μη εξαιρετέος μητροπολίτης προ ετών σε συνένετευξή του σε βρωμερό περιοδικό κατασκανδαλίζοντας τους πιστούς. Αλλά και κάποιοι πανεπιστημιακοί, θεολογούντες φιλόσοφοι ή φιλοσοφούντες θεολόγοι (διαλέγετε και παίρνετε) γνωστοί στους "παροικούντας την τοπική εκκλησιαστική Ιερουσαλήμ", φρονούν τα ίδια με τους προειρημένους όπως τυγχάνει ευρέως γνωστό. Επίσης υπάρχουν πνευματικοί που αμνηστεύουν τις εν λόγω σχέσεις και οι οποίοι θα δώσουν λόγο εν ημέρα κρίσεως αφού "παίρνουν στο λαιμό τους" κατά το κοινώς λεγόμενο μυριάδες ψυχών υπέρ ων Χριστός απέθανεν! 

Αλλά αυτό που πυροδοτεί την αγανάκτηση των πιστών εν προκειμένω δεν είναι τόσο η φρικαλέα ετεροδιδασκαλία, αυτή καθ εαυτήν, όσο η ένοχη αδιαφορία της ποιμαίνουσας Εκκλησίας απέναντι στο θλιβερό αυτό φαινόμενο. 
Δε θα έπρεπε η εκκλησιαστική διοίκηση να ανακαλέσει στην τάξη τους τοιαύτα φθεγγομένους; Πρόκειται για κλασσικής μορφής αδιαφορία, για συγκάλυψη των ενόχων για λόγους σκοπιμότητας, για συμβιβασμό με τον κόσμο και το φρόνημά του, για ανθρωπαρέσκεια ή για συνδυασμό των πιο πάνω αναφερθέντων παραγόντων; Ιδού τα ερωτήματα που απασχολούν και συνέχουν τον πιστό λαό! 

Προ ετών και συγκεκριμένα εν έτει 1988 ευσυνείδητοι ποιμένες, οι μακαριστοί Φλωρίνης Αυγουστίνος, Σιδηροκάστρου Ιωάννης και Δρυινουπόλεως Σεβαστιανός, αγωνιώντες για την παραφθορά του εκκλησιαστικού ήθους που συνεπάγεται η εισήλαση του αιρετικού νεονικολαϊτισμού στην εκκλησιαστική ζωή, έθεσαν το θέμα εν συνόδω. Δυστυχώς, υπαιτιότητι του νυν αρχιεπισκόπου, η τότε ΔΙΣ κώφευσε. Στο μεταξύ το νεονικολαϊτικό νεόπλασμα εξαπλώνεται ταχέως εντός του εκκλησιαστικού οργανισμού και προκαλεί αφάνταστη πνευματική ζημία. 

Πότε επιτέλους θα αφυπνισθούν οι ποιμένες; Μάλλον, "ενύσταξαν οι ποιμένες", Ναούμ Γ, 18. Δε μιλάμε βέβαια και για τις μονίμως υπνώττουσες επί πνευματικών ζητημάτων θεολογικές μας σχολές. Αυτών η μέριμνα είναι άλλη. Πώς θα απαξιώσουν θεολογικά τους αντιοικουμενιστές κληρικούς και λαϊκούς όπως κατέδειξε και η κατάπτυστη περσινή παρέμβασή τους υπέρ του παραπαίοντος σε θέματα Ορθοδόξου Πίστεως Φαναρίου και σε βάρος των ομολογητών μητροπολιτών Πειραιώς και Κυθήρων, πώς θα καλλιεργήσουν το πνεύμα του οικουμενιστικού συγκρητισμού όπως φανερώνει η συμμετοχή τριών πανεπιστημιακών καθηγητών Θεολογίας σε επαίσχυντη οικουμενιστική συμπροσευχή σε παπικό ναό τον παρελθόντα Ιανουάριο στη Θεσσαλονίκη, πώς θα πλειοδοτήσουν σε αντιχρυσαυγιτισμό (σαφώς καταδικαστέον από χριστιανικής πλευράς) σιωπώντας ταυτόχρονα αιδημόνως για τη λυσσώδη επιχείρηση του εθνικοθρησκευτικού μας αποχρωματισμού την οποία απεργάζονται τα πρώην απο-κόμματα και νυν κόμματα των Τσιπροαλαβανοκουβέληδων, διοργανώνουσες επί πλέον και σχετικά συνέδρια και υπηρετούσες το διαβόητο politically correct, πώς θα συγκαλύψουν αιρετικές διδασκαλίες διδασκόντων σ αυτές, πώς θα νοθεύσουν τη θεολογία αναμειγνύοντάς τη με τη φιλοσοφία και τις προσωπικές ιδεοληψίες κάποιων θεραπόντων της πρώτης, πώς θα συμβάλλουν στην αλλοίωση του χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών όπως αποκαλύπτει η σχετική δραστηριότητα κάποιων προφεσσόρων κ.ο.κ. 

Απομένει οι υγιώς φρονούντες επίσκοποι, ιερές μονές, ιεραποστολικές αδελφότητες, διακεκριμένοι κληρικοί-πνευματικοί, χριστιανοί επιστήμονες, θεολόγοι και μη, θρησκευτικά ιστολόγια και άλλοι παράγοντες να αγωνισθούν με σθένος κατά της λύμης του νεονικολαϊτισμού που ναρκοθετεί την πνευματική ζωή των πιστών και ματαιώνει τη σωτηρία τους. Το θέμα είναι σοβαρό και απαιτεί την εγκατάλειψη της σιωπής και του συμβιβασμού. Οι υγιώς φρονούντες επίσκοποι θα πρέπει να επαναθέσουν το όλο θέμα εν συνόδω. Κατ αυτόν τον τρόπο θα αποδείξουν ότι η επίσημη Εκκλησία δεν είναι απλώς διοικούσα αλλά κυρίως ποιμαίνουσα. 

Υ.Γ. Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια τόσο στο μητροπολίτη Κονίτσης Ανδρέα όσο και στον ιεροκήρυκα της μητροπόλεώς του π.Ιωήλ Κωστάνταρο γιατί συχνά-πυκνά διαφωτίζουν με τα κηρύγματά τους το ποίμνιό τους σχετικά με τον επάρατο νεονικολαϊτισμό. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι επίσκοποι και ιεροκήρυκες που πληροφορούν επαξίως τη διακονία τους σχετικώς. Απαιτείται όμως μαζικότερη και πιο συντονισμένη δράση και προπαντός εκ νέου ενέργειες προκειμένου το όλο ζήτημα να τεθεί στην σύνοδο της Ιεραρχίας. 
Λ.Ν.

πηγή

Παρα-πατερικές επιθέσεις ἀρχιμανδρίτη

 Σὲ διάφορα ἱστολόγια εἴδαμε μιὰ νέα δημοσίευση τοῦ ἀρχιμανδρίτη τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ γραφείου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, π. Παύλου Δημητρακόπουλου. Τιτλοφορεῖται: «Δὲν συγκλονίζεται λοιπὸν ἡ Ἱεραρχία μας;». 

Τὸ θέμα του εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ ἀδιαφορία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιὰ τὴν ἐπέκτασή του. Μὲ τὴν ἀφορμὴ ὅμως αὐτή –καὶ «τεχνηέντως»– βρῆκε τρόπο νὰ ἐπιτεθεῖ καὶ πάλι ἐναντίον ὅσων ἔχουν διαχωρίσει τὴν θέση τους ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, ὄχι θεωρητικά, ἀλλὰ ἐμπράκτως, ἀκολουθώντας τὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔτσι –δυστυχῶς– ὁ π. Παῦλος συνεχίζει τὸν κατήφορο τῆς ἐμπαθοῦς παραπληροφόρησης. Ἀναφέρεται σ' ἐμᾶς ποὺ διακόψαμε τὴ σχέση μας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, παραθέτει καὶ μερικὲς προτάσεις ἀπὸ τὸ κείμενο Ἀποτειχίσεώς μας, καὶ ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἐπισκόπους τοὺς ἐρωτᾶ:

«Δὲν πονᾶ λοιπὸν καὶ δὲν ὀδύρεται ἡ Ἱεραρχία μας πρὸ αὐτοῦ του τραγικοῦ φαινομένου, δὲν σπαράσσεται νὰ βλέπη τὰ λογικά της πρόβατα νὰ ἀποσχίζονται καὶ νὰ ἀποχωρίζονται ἀπὸ τὴν μάνδρα της;».

Πάτερ μου, γράψατε μιὰ ἄθλια κριτικὴ γιὰ τὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ περὶ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου καὶ τῆς ἀποτειχίσεως. Σᾶς ἀπάντησε ὁ π. Εὐθύμιος μὲ συντριπτικὰ στοιχεῖα, ἀντλώντας ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερική μας Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ δὲν καταλάβατε τίποτα; Ἀποδέχεσθε π. Παῦλε, ὅτι ἡ Πρωτοδευτέρα Σύνοδος εἶναι Ὀρθόδοξη καὶ ὁ ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνας θεσπίστηκε ἀπὸ αὐτή;

Ἀσχέτως, ἂν ἐσεῖς δὲν θέλετε νὰ ἀποτειχιστεῖτε γιὰ τοὺς λόγους σας, ἀδυνατεῖτε νὰ ἀντιληφθεῖτε τὸ στοιχειῶδες, ποὺ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος τὸ διδάσκει ἐδῶ καὶ δεκαετίες; Ὅτι δηλαδὴ ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου (κατὰ τὸν π. Ἐπιφάνιο) προβλέπεται ἀπὸ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου;

Χρησιμοποιεῖτε στὸ βιβλίο σας ὡς αὐθεντία τὸν π. Ἐπιφάνιο. Ὁ π. Ἐπιφάνιος, ὅμως, λέγει: ὅτι, ὅποιος θέλει νὰ ἐφαρμόσει τὴν ἀποτείχιση, εἶναι ἐλεύθερος νὰ τὸ κάνει. Τοῦτο εἶναι ὀρθόδοξη πράξη καὶ δὲν τὸν βγάζει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, ἀντιστεκόμενος καὶ διαμαρτυρόμενος γιὰ τὴν αἵρεση. Ἀρκεῖ νὰ μὴ προχωρήσει περαιτέρω, νὰ μὴ δημιουργήσει δηλαδή, ὅπως οἱ Παλαιοημερολογῖτες ἄλλη Σύνοδο-Ἐκκλησία. Τί παραπάνω κάναμε καὶ μᾶς κατηγορεῖτε; Γιατί παραπλανᾶτε ὅσους ἀγνοοῦν τὸ θέμα καὶ μᾶς βγάζετε ἐκτὸς Ἐκκλησίας;

[Παραθέτω καὶ ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ π. Ἐπιφάνιου καὶ τοῦ π. Θεόκλητου Διονυσιάτη: «Ἄν τις κληρικός, λέγει ὁ Κανών, ἀποκοπῆ ἀπὸ τοιούτου Ἐπισκόπου “πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως”, οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶναι... Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύση ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Θεοδωρόπουλου Ἐπιφάνιου, Τὰ δύο Ἄκρα, σελ. 75-76).  Καὶ ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης σημειώνει: «Ἑπομένως ἐν περιπτώσει αἱρέσεως ... ὁ ἀποκόπτων τὸ μνημόσυνον χωρὶς νὰ ἀναμείνη τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἐκκλησίας ἤτοι πρὶν ἐκδοθῆ ἀπόφασις Συνοδικὴ ...οὗτος ἐν τάξει εἶναι, μάλιστα ὁ τελευταῖος οὗτος καὶ τιμῆς ἄξιος εἶναι» (Διονυσιάτου Θεόκλητου, “Ἀθωνικὰ Ἄνθη”, τόμ. Ι, σελ. 125)].

Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ δύο παραπάνω πατέρες, δέχονται τὸ δυνητικὸ τῆς Ἀποτειχίσεως, ποὺ δὲν σχολιάζω, ἀφοῦ δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ ἐδῶ. Δέχομαι ὅμως, χάριν τῆς συζητήσεως, ὅτι εἶναι δυνητικὴ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος, ὅπως ὑποστηρίζετε (καὶ ὄχι ὑποχρεωτική). Ἐσεῖς, μὲ ποιὰ λογικὴ ὑποστηρίζετε ὅτι, ἐμεῖς ποὺ ἀποτειχιστήκαμε, "δυνητικά" ἔστω, εἴμαστε ἔξω ἀπὸ τὴν μάνδρα τῆς Ἐκκλησίας; Ἀπορρίπτετε τὴν θεωρία καὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου; Καταργεῖτε, τώρα, ἀκόμα καὶ τὸ δυνητικόν τοῦ Ἱ. Κανόνος; Μήπως σᾶς ἦρθε «νέο φῶς», ὅπως κατὰ καιροὺς δέχονται καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ;

Καὶ καλὰ δὲν δέχεσθε τὶς θέσεις μας, οὔτε τὶς κατοχυρωμένες μὲ ἑκατοντάδες πατερικὰ κείμενα ἐξηγήσεις τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ. Μὲ ποιά λογική, ὅμως, μᾶς συκοφαντεῖτε ὡς «ἐκτὸς Ἐκκλησίας», ἀκόμα καὶ καθόσον ἀκολουθοῦμε τὴν θέση-ἑρμηνεία τοῦ π. Ἐπιφάνιου; Γιατί θέλετε νὰ ἀκολουθήσουμε τὶς καινοφανεῖς καὶ ἀναπόδεικτες δικές σας θεωρίες; Ἀκόμα κι ἂν δεχθοῦμε νὰ συζητήσουμε τὶς θέσεις σας, ὥσπου νὰ διευκρινιστοῦν καὶ νὰ φανεῖ, ἂν ἔχετε ἐσεῖς δίκιο ἢ ὁ π. Ἐπιφάνιος, ποιὸς σᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ γράφετε ὅτι εἴμαστε «ἐκτὸς Ἐκκλησίας»;

Καὶ στὸ κάτω-κάτω, ἀφοῦ κόπτεστε στὸ βιβλίο σας ὑπὲρ τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος, γιατί ὑφαρπάζετε τὴν κρίση τῆς Συνόδου καὶ δὲν ἀφήνετε αὐτὴν νὰ ἀποφασίσει;

Νομίζετε, πάτερ, ὅτι ἀπὸ μόνος σας εἶστε μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος;

Σημάτης Π.

___________________

Υ.Γ.: Εἶναι καὶ πολλὰ ἄλλα σημεῖα τοῦ ἄρθρου σας, π. Παῦλε, μὲ τὰ ὁποῖα διαφωνοῦμε. Ἐπειδὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου (κοντὰ στὶς εἴκοσι συνέχειες ποὺ δημοσιεύτηκαν) εἶναι ἐπαρκής, δὲν ἐπεκτεινόμαστε. Μόνο μιὰ ἐρώτηση σὲ μιὰ φράση σας.  Γράφετε:

«Ἐκεῖνοι γιὰ νὰ διαφυλάξουν αὐτὴ τὴν πίστη θυσίασαν θέσεις καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα, μητροπολιτικοὺς καὶ πατριαρχικοὺς θρόνους, ὑπέστησαν ἐξορίες, διωγμούς, φυλακίσεις, βασανιστήρια, ἢ ἀκόμη θυσίασαν καὶ τὴν ἴδια τὴν ζωή τους».

Πράγματι, πάτερ, ἔτσι ὅπως τὰ λέτε εἶναι. Ἐκεῖνοι, πρὶν συγκληθεῖ Σύνοδος –γιὰ νὰ ἐκδιώξει τοὺς αἱρετικούς– διέκοψαν τὴν «κοινωνία» μαζί τους, κι αὐτὸ ἔγινε ἀφορμὴ νὰ θυσιάσουν ἀκόμα καὶ τὴ ζωή τους, ἐπειδὴ κάποιοι ἄλλοι Πατριάρχες –προκάτοχοι στὸ θρόνο καὶ στὴν αἵρεση τοῦ κ. Βαρθολομαίου– ὅπως ὁ Νεστόριος, ὁ Πύρρος, ὁ Καλέκας, ὁ Βέκκος, δὲν ἀνέχονταν τὴν ἀποτείχισή τους.

Ἐσεῖς ποὺ ἐλέγχετε τὴν σύγχρονη Σύνοδο, γιατί δὲν τοὺς ἀκολουθεῖτε;

 (*) Τὸ κείμενο τοῦ π. Παύλου, μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό:

 http://aktines.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4312.html

πηγή