Ο Ελληνισμός στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να τονισθή είναι ότι, αντίθετα με την άποψη

 μερικών ερευνητών, ο Ελληνισμός συνδέεται στενά με την όλη προοπτική 

του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου. Υπάρχει πρώτα σ' αυτό μια χαρακτηριστική

 έμφαση στον οικουμενικό χαρακτήρα και στην αποστολή του Ιησού Χριστού,

 μια διεύρυνση του ορίζοντος της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός

 σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Χριστός, τονίζεται, ήλθε στον κόσμο για

 να φωτίση «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» ∙ είναι 

«ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», ο οποίος θα 

ελκύση «πάντας» κοντά του, ώστε να «σωθῇ ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ».

 Η προφητεία του αρχιερέως ότι ο Ιησούς 

«ἔμελλεν ἀποθνήσκειν ... οὐχ ὑπέρ τοῦ ἔθνους μόνον 

(δηλαδή των Ιουδαίων), ἀλλ ' ἵνα καί τά τέκνα τοῦ Θεοῦ τά 

διασκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν», σε συνδυασμό με τη φράση του Ιησού 

«καί ἄλλα πρόβατα ἔχω , ἅ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης» μαρτυρεί 

συνειδητή προσπάθεια του Ιωάννη να διευρύνη τον ορίζοντα του 

Χριστιανισμού ώστε να περιλάβη και τους εθνικούς.

Έπειτα υπάρχουν σαφείς αναφορές του Ευαγγελίου ειδικά

 στους Έλληνες. 

Στο στίχο 7, 35 οι Ιουδαίοι εμφανίζονται να προλέγουν ασυνείδητα 

ότι ο Χριστός θα κηρυχθή στους Έλληνες: «ποῦ οὗτος μέλλει πορεύεσθαι

 ὅτι ἡμεῖς οὐχ εὑρίσκομεν αὐτόν; μή εἰς τήν διασποράν τῶν Ἑλλήνων

 μέλλει πορεύεσθαι καί διδάσκειν τούς Ἕλληνας;». Και κάτι περισσότερο: 

ο Ιωάννης εμφανίζει τη δημόσια δράση του Ιησού στην ολοκλήρωσή της τη

 στιγμή ακριβώς που Έλληνες ζητούν να τον δουν (12, 20). 

Την επαφή με τους Έλληνες θεωρεί ο Ιησούς ως την «ώρα», 

δηλαδή τον προκαθορισμένο από το σχέδιο του Θεού «καιρό», 

που θα «δοξασθῇ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου» με την επάνοδό του στη δόξα 

του Θεού δια μέσου του σταυρού και της αναστάσεως. Η φράση αυτή 

του τετάρτου ευαγγελίου υπενθυμίζει όσα γράφουμε παραπάνω για τον

 Παύλο: η προσχώρηση των Ελλήνων στον Χριστιανισμό ήταν το πιο

 εντυπωσιακό ιστορικό γεγονός του αρχικού Χριστιανισμού στα μάτια

 των ιδίων των πρώτων αποστόλων. Το ευαγγέλιο του Ιωάννου,

 γραμμένο σε μια εποχή που η Εκκλησία αποτελούνταν βασικά από Έλληνες,

 εκφράζει και αυτό τη συνείδηση, πως η ιστορική πορεία του Χριστιανισμού

 ήταν δεμένη πια με τον Ελληνισμό.

Εφόσον ο Ελληνισμός δεν ήταν άσχετος με την προοπτική του τετάρτου 

Ευαγγελίου, θα μπορούσε να πη κανείς ότι το Ευαγγέλιο αυτό συνδέεται κα

ι ουσιαστικά με την ελληνική σκέψη; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν 

είναι εύκολη. Οι μορφές Ελληνισμού με τις οποίες

 η σύγχρονη έρευνα συνέδεσε το Ευαγγέλιο αυτό είναι κυρίως οι εξής:

α) Η ελληνική φιλοσοφία γενικά και ειδικώτερα ο Πλατωνισμός, σε μια εκλαϊκευμένη

 μορφή του, και ο Στωϊκισμός. Αφορμή για τη συσχέτιση αυτή δίνουν οι αντιθέσεις 

που παρουσιάζονται στον Ιωάννη μεταξύ σαρκός και πνεύματος, φυσικού και ουρανίου

 άρτου, φυσικής και αιωνίου ζωής και γενικά μεταξύ ενός ουρανίου και ενός επιγείου

 κόσμου. Όλα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως στοιχεία ενός λαϊκού Πλατωνισμού, 

ενώ η γνωστή περί Λόγου ιδέα, που εμφανίζεται στον πρόλογο του Ευαγγελίου, 

υπενθυμίζει την έννοια του «λόγου»που ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στον Στωϊκισμό.

β) Ο Φίλων. Στο σημείο αυτό αφορμή δίνει πάλι η χρήση του «Λόγου» και στις δύο

 πηγές, καθώς και μερικές εικόνες, όπως η κλίμακα του Ιακώβ κ. ά. 

γ) Τα λεγόμενα Ερμητικά κείμενα που προέρχονται -κατά τα πρώτα στρώματα- 

από την Αίγυπτο τον 2 ο ή τον 3 ο αι. π. Χ., με κύριο θέμα τη λατρεία του Ερμή 

του Τρισμέγιστου, μυθικού σοφού της αρχαίας Αιγύπτου που θεοποιείται ως ο 

Θεός Teut (Ερμής). Στα συγγράμματα αυτά έχουμε συγκρητισμό πλατωνικών,

 στωϊκών και μεσανατολικών θρησκευτικών στοιχείων με βάση την ιδέα της 

σωτηρίας που προσφέρει η γνώση του Θεού, όπως αποκαλύπτεται στους 

εκλεκτούς (ένα είδος γνωστικού συγκρητισμού). 

Μια σύγκριση του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου με τα συγγράμματα αυτά δείχνει 

ότι πολλοί όροι είναι κοινοί και στις δύο πηγές, όπως «φως», «ζωή», «λόγος» 

κλπ., αλλά και ότι πολλοί άλλοι, που είναι βασικοί για τα Ερμητικά κείμενα, 

απουσιάζουν εντελώς από τον Ιωάννη, όπως οι λέξεις «μυστήριον», «αθανασία»,

 «δημιουργός» κλπ. Δεδομένου μάλιστα ότι η σημερινή μορφή των Ερμητικών

 κειμένων είναι μεταγενέστερη από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, η απόδειξη 

εξαρτήσεως του Ευαγγελίου από τα κείμενα αυτά είναι δυσχερής.

Παρόμοια δυσχέρεια εμφανίζει και μία άλλη θεωρία που συνδέει το Ευαγγέλιο

 με μια μορφή προχριστιανικού Γνωστικισμού, που την εκπροσωπούν κυρίως τα 

κείμενα των Μανδαίων -μιας βαπτιστικής αιρέσεως με ιουδαϊκές ρίζες, που υπάρχει 

ακόμη στη Μεσοποταμία σαν συνέχεια του βαπτίσματος του Βαπτιστού Ιωάννου,

 με σαφή γνωστικά χαρακτηριστικά. Οι πιο παλιές μορφές της μανδαϊκής 

θεολογίας που έχουμε ανάγονται και αυτές σε χρονική περίοδο μεταγενέστερη 

από τη συγγραφή του τετάρτου Ευαγγέλιου.

Σύνδεση του Ελληνισμού με το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο είναι

 νοητή μόνο στο βαθμό που ο Ελληνισμός επηρέασε τον Ιουδαϊσμό

 των ελληνιστικών χρόνων, για τον οποίο μιλήσαμε ήδη.

 Η σύγχρονη έρευνα τείνει να παραδεχθή ότι ο Ιωάννης έχει

 άμεση εξάρτηση από τον Ιουδαϊσμό της εποχής του. Ακριβώς 

στον Ιουδαϊσμό αυτό, που είχε, όπως είδαμε διαποτισθή σε μεγάλο

 βαθμό από τον Ελληνισμό, πρέπει να αναζητηθούν και τυχόν ελληνικές 

επιδράσεις στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Υπάρχει π. χ. η επίδραση του 

Ελληνισμού στη σοφιολογική γραμματεία και μάλιστα στη Σοφία Σολομώντος 

με την προσωποποίηση της σοφίας του Θεού και την προΰπαρξή της κοντά στο

 Θεό, που συνδέεται με πολλές από τις ιδέες του Ευαγγελίου-ακόμη και ο όρος 

«λόγος»εμφανίζεται στη Σοφία Σολομώντος, ως συνώνυμο παράλληλο 

προσωποποιημένης και προϋπάρχουσας «σοφίας».

 Η όλη επίδραση εξ άλλου του Ελληνισμού στους Εσσαίους και κατ' επέκταση στην 

κοινότητα του Κουμράν έχει μεγάλη σημασία, γιατί πολλές από τις βασικές 

ιδέες του τετάρτου Ευαγγελίου βρίσκονται στα κείμενα της Νεκράς Θάλασσας,

 όπως ο έντονος ηθικός και εσχατολογικός δυαλισμός, που δεν πρέπει όμως να 

ερμηνεύεται πρόχειρα με την έννοια ενός ελληνικής εμπνεύσεως δυαλισμού μεταξύ

 πνεύματος και ύλης. Με μια αναφορά σε τέτοιες ιουδαϊκές πηγές μπορούν να

 εξηγηθούν πολλά στοιχεία του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, που θεωρούνται δάνεια 

από τον Φίλωνα ή απευθείας από την ελληνική φιλοσοφία. 

Ειδικά για την έννοια του Λόγου ας σημειωθούν τα ακόλουθα.

Πρώτα, πρέπει να παρατηρηθή ότι ο όρος «Λόγος» εμφανίζεται μόνο στον 

πρόλογο για να εξαγνισθή εντελώς στο υπόλοιπο κείμενο του Ευαγγελίου.

 Οι ερευνητές πιστεύουν σήμερα ότι ο πρόλογος αυτός αντιπροσωπεύει κάποια 

παλαιότερα πηγή (μάλλον κάποιο λειτουργικό ύμνο), που ενσωματώνει εκεί ο Ιωάννης.

 Η καταγωγή της ανεξάρτητης, όπως φαίνεται, αυτής πηγής πρέπει να αναζητηθή 

μάλλον στον Ιουδαϊσμό παρά στον Ελληνισμό. Βέβαια, η Έφεσος, που θεωρείται από 

την παράδοση ως ο χώρος του τετάρτου Ευαγγελίου, ήταν και ο τόπος όπου ο

 Ηράκλειτος τον 6 ο π. Χ. αιώνα εισήγαγε την έννοια του λόγου στην ελληνική 

φιλοσοφία. Θα ήταν ίσως φυσικό να υποθέση κανείς ότι στο χώρο αυτό η ιδέα του 

λόγου είχε τόσο ευρεία απήχηση, ώστε να την δανεισθή ο Ιωάννης. 

Αλλά η όλη θεολογία του προλόγου είναι τέτοια, ώστε να αποκλείη την εκδοχή αυτή.

 Στην ελληνική φιλοσοφία, τόσο στον Ηράκλειτο όσο και στους στωϊκούς. 

Ο Λόγος ως η αρχή που συντηρεί και ενώνει τον κόσμο είναι ενδοκοσμικός, 

ενώ στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου πρόκειται σαφώς για το πρόσωπο που έρχεται στον

 κόσμο απέξω. Εξ άλλου, όλα τα θέματα του προλόγου αυτού ανάγονται στην Παλαιά 

Διαθήκη («ἐν ἀρχῇ», «φῶς», «ζωή», «σκότος»), ή στη θεοφάνεια του Σινά («σκηνή»,

 «δόξα», «χάρις» κλπ.). Πρόκειται για μια αντίληψη περί «λόγου», που συνδέει τον

 όρο αυτό όχι τόσο με την κοσμολογία και την αφηρημένη φιλοσοφική σκέψη, όσο με

 την ιστορία της σωτηρίας και το εβραϊκό δόγμα της δημιουργίας εκ του μηδενός.

 Γενικά άλλωστε ο Ιωάννης εμφανίζει ολόκληρο το Ευαγγέλιό του μέσα στα πλαίσια

 της ιστορίας του Ισραήλ και της Ιουδαϊκής Αποκαλυπτικής, ενώ οι θεμελιώδεις έννοιες,

 όπως εκείνες της αλήθειας, του χρόνου, της ηθικής δυαρχίας κλπ., κατανοούνται 

πλήρως αν συνδεθούν με την Παλιά Διαθήκη. Μια τέτοια προσέγγιση του Ιωάννου 

ευνοεί και την κατανόηση άλλων έργων που αποδίδονται σ' αυτόν, όπως η Α΄ επιστολή

 Ιωάννου και μάλιστα η Αποκάλυψη που θα μπορούσε να χαραχτηρισθή ως το 

ιουδαϊκώτερο από τα κείμενα της Καινής διαθήκης.

Παράλληλα όμως με την άμεση εξάρτηση του Ευαγγελίου από την Παλαιά Διαθήκη

 θα πρέπει να μην λησμονήται η διείσδυση του Ελληνισμού στον Ιουδαϊσμό όχι μόνο 

της Διασποράς, αλλά και αυτής της Παλαιστίνης. Σ' αυτήν την άμεση επίδραση πρέπει

 να στρέφεται η προσοχή μας για την αναζήτηση σχέσεων μεταξύ Ελληνισμού 

και Ιουδαϊσμού. Δεν είναι καθόλου απίθανο να έχουμε στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο -που,

 όπως είδαμε παραπάνω, δίνει ιδιαίτερη θέση στους Έλληνες- κάποια προσπάθεια

 εμφανίσεως του Χριστιανισμού με τρόπο που να τον κάνη προσιτό στον ελληνικό κόσμο.

 Υπάρχει μάλιστα η θεωρία ότι η σημερινή μορφή του Ευαγγελίου αποτελεί μετάφραση

 αραμαϊκού πρωτοτύπου, που έγινε ίσως στην Έφεσο από τον κύκλο του Ιωάννου. 

Στην περίπτωση αυτή μια προσαρμογή του Ευαγγελίου στο πνευματικό περιβάλλον

 του Ελληνισμού θα ήταν απόλυτα φυσική. Όπως παρατηρήσαμε ήδη στον Απόστολο Παύλο,

 μια τέτοια προσπάθεια περνούσε από το χωνευτήρι της χριστιανικής συνειδήσεως, 

που την οδηγούσε σε μια θεμελιώδη αλλοίωση τόσο της εβραϊκής, όσο και της ελληνικής

 σημασίας των όρων. Στη περίπτωση του Ιωάννου αρκεί να καταφύγη κανείς στη βασική 

θεωρία περί Λόγου που βρίσκουμε στον πρόλογο του Ευαγγελίου του. Η ιδέα ότι ο 

«Λόγος σάρξ ἐγένετο» είναι τόσο νέα, ώστε να αλλοιώνη αναπόφευκτα όχι μόνο την

 ελληνική αλλά και την ιουδαϊκή περί λόγου αντίληψη. Ειδικά για την ελληνική σκέψη 

ισχύει αυτό που έγραφε ο Αυγουστίνος στις Εξομολογήσεις του (7, 9), ότι δηλ. 

ενώ είχε βρει τα αντίστοιχα των πιο πολλών χριστιανικών δογμάτων στους εθνικούς

 φιλοσόφους, ένα πράγμα δεν μπόρεσε να βρη σ' αυτούς, ότι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο».

Ωστόσο, η επαφή του αρχικού Χριστιανισμού με την ελληνική σκέψη κάθε άλλο παρά

 χωρίς σημασία ήταν για τη διαμόρφωση της βασικής αυτής ιδέας της Χριστολογίας: 

της Ενσαρκώσεως. Με ποιο τρόπο έγινε αυτό και τι είδους επιπτώσεις είχε στην 

ιστορία του Χριστιανισμού θα προσπαθήσουμε να δούμε αμέσως πιο κάτω.

Η ελληνική θεώρηση του κόσμου και η

 έννοια της Ενσαρκώσεως

Η αναζήτηση της σωτηρίας στον ελληνικό κόσμο των χρόνων που εξετάζουμε δεν

 στηριζόταν στην προσδοκία μιας ευτυχούς εκβάσεως της Ιστορίας, όπως συνέβαινε 

με τον ισραηλιτικό λαό, αλλά στην λύτρωση του ανθρώπου από τις δυνάμεις εκείνες 

που τον κρατούσαν δέσμιο, όπως η μοίρα και ο θάνατος. Αν το Ευαγγέλιο επρόκειτο

 να έχη κάποια σημασία για τους Έλληνες, θα έπρεπε να προσφέρη μια απάντηση στις

 υπαρξιακές αυτές αναζητήσεις τους. Ανάλογη με τις σωτηριολογικές αυτές αναζητήσεις 

ήταν και η φιλοσοφική τους τοποθέτηση. Από τις πρώτες του αναλαμπές στην Ιστορία, 

το ελληνικό πνεύμα δεν έπαψε να ασχολήται με το κοσμολογικό ερώτημα, με το θέμα

 δηλαδή της αρχής και της συστάσεως των όντων που αποτελούν τον κόσμο.

 Όπως καθετί που υπάρχει στον κόσμο, έτσι και κάθε συγκεκριμένος άνθρωπος αποκτά

 την ταυτότητά του όχι τόσο σε σχέση με τη θέση του στην ιστορία, όσο σε αναφορά με τη

 φύση του (ή την «ουσία» του), με αυτό που είναι καθαυτός και σε σχέση με τον όλο κόσμο.

 Το ερώτημα περί Χριστού δεν θα μπορούσε συνεπώς να πάρη ικανοποιητικές 

απαντήσεις σε έναν τέτοιο κόσμο, αν η Χριστολογία έμενε δεμένη στα παλαιά ιουδαϊκά 

σχήματα που είδαμε. Το πρόσωπο του Ιησού έπρεπε να βρει την σημασία του ως όντος,

 τόσο καθαυτό όσο και σε σχέση με τον όλο κόσμο.

Έτσι η πρώτη Εκκλησία επιδίδεται σε έναν τιτάνιο αγώνα- που δεν είναι εμφανής 

παρά σε εκείνους που μελετούν σε βάθος την ιστορία- να κάμη το πρόσωπο του Ιησού

 Χριστού κατανοητό ή μάλλον απαραίτητο στον κόσμο των Ελλήνων, τόσο διανοητικά

 και φιλοσοφικά όσο και υπαρξιακά και σωτηριολογικά . Αυτό έπρεπε να γίνει με την 

πρόσληψη τίτλων και εικόνων από το ελληνιστικό περιβάλλον και την μετουσίωσή τους

 σε Χριστολογία, χωρίς όμως να περιπέσει η Χριστολογία σε μια μορφή ελληνικής

μυθολογίας. Το επίτευγμα αυτό, που είναι ασφαλώς από τα πιο δημιουργικά της Ιστορίας,

 μαρτυρείται στα κείμενα της Καινής διαθήκης, σε εκείνα που ανάγονται στα χρόνια της

 οριστικής πια συνδέσεως του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό (βλ. παραπάνω).

Η ελληνιστική θεώρηση του κόσμου στηριζόταν σε μια τριπλή διαίρεση και ιεράρχηση

 του κόσμου, που περιλάμβανε τα τρία βασικά επίπεδα: τον ουρανό, τη γη και τα

 υποχθόνια. Τα κατώτερα επίπεδα αυτού του κόσμου βρίσκονται κάτω από την

 επίδραση των «δυνάμεων» και έχουν ανάγκη από λύτρωση. Είναι επίσης στην

 εξουσία του «σκότους» και πρέπει να φωτισθούν από το φωτισμό που έρχεται

 «άνωθεν» με μια «αποκάλυψη» εξ ουρανού. Η σωτηρία του ανθρώπου, που 

είναι συνυφασμένη με μία ευρύτερη κοσμική σωτηρία, πραγματοποιείται 

σε μια κίνηση από τα άνω προς τα κάτω (μια «κατάβαση»), που φωτίζει και 

λυτρώνει τον κόσμο για να ακολουθηθή από την αντίστροφη κίνηση της

 επανόδου στα άνω στρώματα (μια «ανάβαση»), που ολοκληρώνει τη σωτηρία.

 Το σχήμα αυτό εκφράζουν διάφοροι μύθοι της εποχής εκείνης, άλλοι

 συνδεδεμένοι μα τον ελληνιστικό Ιουδαϊσμό, όπως ο μύθος της «σοφίας» 

του «πρώτου» ή «ουράνιου» ανθρώπου κλπ., άλλοι με εντονότερη χροιά 

γνωστικισμού, όπως ο μύθος του Λυτρωτή, που βρίσκουμε στην μανδαϊκή

 και στην ερμητική φιλολογία, καθώς και σε γνωστικά κατάλοιπα, όπως

 οι Ωδές του Σολομώντος , οι Πράξει ςτου Θωμά, το έργο «Πίστις και Σοφία»,

 τα κείμενα του Nag Hamadi που βρέθηκαν τελευταία κλπ. 

Στους μύθους αυτούς τη λυτρωτική αυτή κίνηση αναλαμβάνει κάποιο μυθικό

 πρόσωπο που κατά κάποιο τρόπο προϋπάρχει του κόσμου και ανήκει στον 

κόσμο του φωτός και της αφθαρσίας.

Βέβαια το σχήμα αυτό, τόσο στα κοσμολογικά όσο και στα σωτηριολογικά στοιχεία 

που το αποτελούν, δεν πρέπει να εκληφθή ως γνήσια «ελληνικό», έστω κι αν ανήκη

 σ' έναν κόσμο που κυριαρχείται από το ελληνικό πνεύμα και είναι συνεπώς 

«ελληνιστικός». Οι ανατολικές επιδράσεις από κόσμους μη ελληνικούς

 (Αίγυπτος, Περσία κλπ.) είναι πολλές, αλλά σε μία μελέτη της σχέσεως Χριστιανισμού

- Ελληνισμού δεν θα είχαν θέση στα σχήματα αυτά στη μορφή που μας τα έδωσε η Ιστορία. 

Μια «απομυθοποίηση» όχι μόνο του Χριστιανισμού αλλά και του Ελληνισμού είναι στην

 περίπτωση αυτή ευκταία. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στα πλαίσια της ιστορικής αυτής 

αναδρομής, όταν μάλιστα δεν έχη καν επιχειρηθή σε επίπεδο ειδικής επιστημονικής

 έρευνας. Εκείνο που θα κάνουμε είναι να απομονώσουμε ένα ή δύο βασικά στοιχεία

 Χριστολογίας, που έχουν σχέση με πλευρές αναμφισβήτητα ελληνικές, της κοσμοθεωρίας

 που περιγράψαμε παραπάνω. Έτσι θα δούμε με ποιο τρόπο 

η εξέλιξη της αρχικής Χριστολογίας ικανοποίησε τις αναζητήσεις των Ελλήνων,

 χωρίς να αποβάλη τον ειδικό χριστιανικό της χαρακτήρα.

Ιωάννου Ζηζιούλα, Μητροπολίτου Περγάμου, 
Ἑλληνισμός και Χριστιανισμός, Ἡ συνάντηση τῶν δύο κόσμων, 
εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα, 2003, σελ.97-107

πηγή

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥΣ Κυριακή των Μυροφόρων( Πραξ. Απ. ΣΤ΄ 1-7 ) Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥΣ

Κυριακή των Μυροφόρων

                                           ( Πραξ. Απ. ΣΤ΄ 1-7 ) 

Μια απὀ τις αποδείξεις ότι η Αγία Γραφή περιέχει την αλήθεια, είναι και το ότι αποκαλύπτει  τις αδυναμίες και τα λάθη των πρωταγωνιστών της.

Αυτό το βλέπουμε  και στο Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής των Μυροφόρων. Βλέπουμε το δίκαιο παράπονο των Ελληνιστών, αλλά και τα φωτισμένα συμπεράσματα, μαζί με τις ενδεδειγμένες λύσεις που έδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι.

Ας δούμε τι ακριβώς είχε συμβεί.

Είναι γνωστό ότι στην αρχή, οι πιστοί ζούσαν σαν μια οικογένεια, μέσα στη ζεστή κοινωνία της αδελφικής αγάπης.

Επειδή όμως παντού και πάντοτε υπάρχει και το << ανθρώπινο >> στοιχείο, καθώς αυτή η ευλογημένη κοινωνία, προϊόντος του χρόνου αυξανόταν, επόμενο ήταν να αρχίσουν να παρουσιάζονται και τα πρώτα προβλήματα.

Ένα τέτοιο λοιπόν πρόβλημα, που απασχόλησε ολόκληρη την κοινότητα, ήταν ο γογγυσμός των Ελληνιστών. Δηλ. των Εβραίων που προέρχοταν από  μακρινές περιοχές ( διασπορά ) και που είχαν ως μητρική τους γλώσσα την Ελληνική, εναντίον των ντόπιων Εβραίων, που ομιλούσαν την Εβραϊκή – Αραμαϊκή γλώσσα.

Οι ντόπιοι Εβραίοι οι οποίοι είχαν και την ευθύνη της διανομής των τροφίμων, φαίνεται ότι παραθεωρούσαν στο σημείο αυτό τις χήρες γυναίκες των Ελληνιστών και ότι πρόσεχαν περισσότερο τις ντόπιες με τις οποίες ήταν γνωστοί και προφανώς σε αρκετές των περιπτώσεων θα υπήρχε και συγγένεια.

Η όλη κατάσταση φαίνεται ότι ηλέκτρισε την ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να χρειασθεί να δοθεί λύση άμεση και επίσημη.

Τι όμως θα έπρεπε να γίνει και που θα κατέληγαν; Ν΄αναλάβουν οι ίδιοι οι Απόστολοι την διανομή των τροφών, ώστε να γίνεται αυτή κατά τρόπο δίκαιο; Τούτο ίσως να φαινόταν το καλύτερο στο σύνολο των πιστών, όμως αναντιρρήτως θα αποτελούσε έναν μεγάλο πειρασμό για τους δώδεκα. Και τούτο διότι αν ξεκινούσαν αυτή την εργασία, αυτό το διακόνημα, θα έπρεπε να παραμελήσουν το καθ΄αυτό έργο τους. Το κύριο έργο τους που δεν ήταν άλλο από την λατρεία, μαζί με το κήρυγμα του λόγου του Θεού στα πέρατα της οικουμένης, και κυρίως η επέκταση του Σώματος του Χριστού, ιδρύοντας τις κατα τόπους Εκκλησίες.

Τελικώς, όπως μελετούμε, δόθηκε η καλύτερη λύση που θα μπορούσε να εφαρμοστεί.

Κατόπιν προτροπής των ίδιων των Αποστόλων, οι πιστοί εξέλεξαν επτά άνδρες << πλήρεις Πνεύματος Αγίου >>, τους επτά δηλ. διακόνους. Οι ίδιοι οι Απόστολοι στη συνέχεια τους εγκατέστησαν σ΄ αυτή την Αγία διακονία και έτσι οι θεμέλιοι της Εκκλησίας (Εφεσ. Β΄ 20), παρέμειναν απερίσπαστοι στο μοναδικό τους έργο.

Άλλωστε, εμπνευσμένοι από το Πνεύμα το Άγιον είχαν δηλώσει: << oυκ αρεστόν εστίν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού, διακονείν τραπέζαις >>. (Πραξ. Απ. ΣΤ΄2). Δηλ. δεν μας φαίνεται σωστό να αφήσουμε εμείς το κήρυγμα του λόγου του Θεού και να υπηρετούμε σε τράπεζες φαγητού.

Φυσικά, όπως κατανοούμε όλοι μας, η Αποστολική λύση του προβλήματος, αποτελεί τον χρυσό οδηγό για την ευλογημένη πορεία της Εκκλησίας μας, σε αναφορά με τους διαδόχους των Αγίων Αποστόλων.

Ας εμβαθύνουμε όμως για λίγο στο σημείο αυτό, διότι σε κάθε εποχή, αλλά κυρίως στη δική μας σήμερα, φαίνεται πως ο ίδιος πειρασμός, προσεγγίζει ποιμένες και ποίμνιο, με την ίδια η και διαφορετική μορφή.

Πρόκειται για τα λεγόμενα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία ουδέποτε θα παύσουν να υφίστανται, όποιο σύστημα κι αν επέλθει για την διακυβέρνηση της κοινωνίας μας, αλλά και οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής προσφοράς κι αν επιλέξει η κατά τόπους διοίκηση της Εκκλησίας μας.

Αυτό το τονίζει ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς όταν λέγει: << τους πτωχούς γαρ πάντοτε έχετε μεθ΄εαυτών >> ( Ματθ. ΚΣΤ΄ 11 ). Και φυσικά στον Κυριακό αυτό λόγο, περικλείονται όλες οι μορφές ανάγκης, αλλά και η αδιάκοπη προσφορά των πιστών.

Όταν μάλιστα κανείς μελετά την σύγχρονη πραγματικότητα, εντός της οποίας βιώνουμε μια αναπάντεχη κοινωνική καθίζηση και ένα δράμα ατομικό, οικογενειακό, Εθνικό, ιδιαιτέρως δε πολυπολιτισμικό με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις τόσες ταλαίπωρες υπάρξεις που έχουν κατακλύσει την Πατρίδα μας, τότε δεν μπορεί παρά να αισθάνεται ως ποιμένας αλλά και ως απλός πιστός, ότι βρίσκεται μπροστά σ΄ ένα πρόβλημα, ίσως ακόμα μεγαλύτερο  απ΄ αυτό που αντιμετώπισε η πρώτη Εκκλησία. Κι έτσι μάλλον συμβαίνει, δοθέντως ότι σήμερα απουσιάζει από τους πιστούς ο κινητήριος μοχλός του ενθουσιαστικού στοιχείου ( ελείψει φωτισμένων ταγών και  δυναμικών μορφών ).

Εδώ λοιπόν και στο σημείο αυτό, κρύπτεται  πολύ καλά καμουφλαρισμένος ο μεγάλος κίνδυνος για την διοίκηση, προκειμένου να τακτοποιηθούν σε σωστή βάση τα θέματα και τα καθημερινά προβλήματα τα οποία ταλανίζουν τις Μητροπόλεις με τα τόσα ιδρύματα αγάπης και προσφοράς που διαθέτουν και κυρίως τις μικρές η μεγάλες μας ενορίες.

Ουδέποτε φυσικά θα υποστηρίξουμε ότι η Εκκλησία πρέπει να αρνηθεί την κοινωνική της προσφορά, λόγω του ότι υφίσταται οργανωμένο κράτος. Όσοι υποστηρίζουν την παραπάνω άποψη η είναι παντελώς άσχετοι με την αυθεντική Ευαγγελική ζωή η εργάζονται συνειδητά σε ξένα κέντρα που σκοπό έχουν να αποδυναμώσουν την Εκκλησία μας, καταντόντας αυτή ένα απλό διακοσμητικό στοιχείο και μάλιστα με ημερομηνία λήξεως. Ουδέποτε λοιπόν οι ποιμένες θα αρνηθούν την προσφορά, αλλά ταυτοχρόνως και δεν θα παρασυρθούν, δεν επιτρέπεται να παρασυρθούν ώστε να αλλοιωθεί το Σώμα του Χριστού και να μεταβληθεί σε παράρτημα του Ερυθρού Σταυρού η της Ερυθράς ημισελήνου.

Σε ουδεμία δε των περιπτώσεων, οι ποιμένες πρέπει να λησμονούν το κύριο έργο τους που είναι η καλλιέργεια του ζωντανού λόγου του Θεού και να ευαρεστούνται στο να << διακονούν τραπέζαις >>. Όχι μόνο τράπεζες φαγητού, αλλά αφού επέλεξαν αυτή την μορφή διακονίας, και << τράπεζες χρηματιστηριακές >>...

Και θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι αρκετοί ποιμένες, βεβαίως με κάθε καλή διάθεση, ευρισκόμενοι μεταξύ << σφύρας και άκμονος >> κατά το κοινώς λεγόμενον, κάποιες φορές, επιλέγουν αυτή τη μορφή της διακονίας. Την καθαρώς δηλ. πρακτική, νομίζοντας ότι έτσι ίσως μπορούν να προσφέρουν περισσότερα.

Όμως και πάλι ακούγεται ξεκάθαρος  ο Αποστολικός λόγος: << ουκ αρεστόν εστίν ημάς, καταλείψαντας τον λόγον του Θεού, διακονείν τραπέζαις >>!

Βεβαίως, θα δώσει η Εκκλησία τον υλικό άρτο, τον οποίον όμως μπορούν και αλλού ίσως να βρούν οι έχοντες ανάγκη. Κυρίως όμως οι ποιμένες της Εκκλησίας, πρέπει πάντοτε να έχουν κατά νου ότι << ουκ επ´ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος >> ( Ματθ. Δ´ 4 ).

Αλλά το πρόβλημα παραμένει, θα υποστηρίξει κάποιος. Ποια λύση θα βρεθεί όταν παράλληλα στη μια ανάγκη, υφίσταται και η ετέρα; Και ο άρτος δηλ. ο επιούσιος για να ζήσει το σώμα, αλλά ταυτοχρόνως βλέπουμε να  επεκτείνεται και << ο λιμός του λόγου του Θεού >>; ( Αμώς Η´  11-12 ). O λιμός, o oποίος αποτελεί και τη χειρότερη τραγωδία γαι την κορωνίδα της δημιουργίας, τον άνθρωπο; Όταν προϊόντος του χρόνου φαίνεται ολοένα και περισσότερο η έλειψη των ποιμένων, κυρίως στην ύπαιθρο χώρα, με αποτέλεσμα τα Ιερά θυσιαστήρια να παραμένουν βουβά και τα σκαλοπάτια των Ιερών μας Ναών να χορταριάζουν κατά τον προφητικό λόγο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού;

Όντως, το πρόβλημα υφίσταται, αλλά, δόξα τω Θεώ, υπάρχει και η λύση του. Για να μη κατατρίχονται με τα ποικίλα οικονομικά και τεχνικής φύσεως θέματα οι κληρικοί μας, για να μη χάνουν την όρεξή τους, τον ζήλο και τον ενθουσιασμό που απαιτείται για την σπορά του λόγου του Θεού, και για να μη καταλήξουν οι ενορίες σε σωματεία, τέλος για να μη χάσει η Εκκλησία μας τον μοναδικό, λυτρωτικό και οδηγητικό της χαρακτήρα, είναι ανάγκη όλοι μας να συστρατευθούμε.

Με δυο λόγια, και σ΄αυτές τις περιπτώσεις η ευθύνη δεν είναι επιλεκτική, αλλά ομαδική. Η ευθύνη είναι όλων μας και ολοφάνερη. Και όπως οι επτά διάκονοι, δεν αρνήθηκαν την ευλογημένη τους εκλογή και το έργο ευθύνης στην διακονία τους, έτσι ακριβώς είναι ανάγκη, όσοι έχουν δυνάμεις, έστω και μικρές,  να διακονούν στα έργα αγάπης και ευποιείας, για τις ποικίλες ανάγκες των εν Χριστώ και όχι μόνον, αδελφών μας.

Δεν μπορείς, δεν έχεις το δικαίωμα αδελφέ μου, μέσα από την ησυχία σου να ασκείς την υψηλή κριτική στην διοίκηση, με τα τόσα και τόσα δυσεπίλυτα προβλήματα που υφίστανται, ενώ εσύ ο ίδιος << δεν κουνάς ούτε το μικρό σου δακτυλάκι >>.

Προσέγγισε την Ενορία σου, κοίταξε τις ανάγκες του φιλόπτωχου ταμείου της, ρίξε μια ματιά στον κόπο των ποιμένων και στίς θυσίες των συνεργατών τους και τότε θα διαπιστώσεις και θα ομολογήσεις ότι δίχως να το θέλεις γίνεσαι σκληρός κριτής και συκοφάντης μάλιστα όταν αρχίζεις να λες. Να λες, επηρεασμένος ακόμα και από τους εχθρούς του Χριστού, ότι δήθεν  η Εκκλησία κατέχει αμύθητη περιουσία και δεν τη προσφέρει στους έχοντας ανάγκη.

Το θέμα λοιπόν είναι να συνηδειτοποιήσουμε και τις δικές μας ευθύνες, ώστε και με τη δική μας, μικρή σε χρήμα αλλά και κόπο, συνδρομή, οι ποιμένες μας να έχουν χρόνο, διάθεση και ιερό ενθουσιασμό ώστε ως διάδοχοι των Αποστόλων να διακονούν το λυτρωτικό έργο του Χριστού, στους ανθρώπους.

Είθε να δώσει ο Άγιος Θεός, ώστε να πληθαίνουν οι εργάτες της ποικίλης αγάπης, αφού αυτό άλλωστε αποτελεί και επιταγή του Αγίου Πνεύματος << μανθανέστωσαν και οι ημέτεροι, καλόν έργον προϊστασθε >> ( Τίτου Γ´ 14 ), και συνάμα ας γίνεται θερμό αίτημα προσευχής, το να αυξηθούν και να βελτιωθούν οι εργάτες του Ευαγγελίου, που απερίσπαστοι πλέον θα διακονούν την Αγία Τράπεζα.

           Αμήν.

Αρχμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

«ΚΛΑΙΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΟΡΘΙΟ»!

Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου*

«(…) Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και λυπούμαι πολύ που σήμερα τα Ελληνόπουλα ντρέπονται να πουν πως είναι Έλληνες.  Η λέξη “Έλληνας” δεν αποδίδει φυλετισμό. Η λέξη “Έλληνας” αποτελεί φυλετισμό για κάθε άλλον πλην των Ελλήνων.

Τώρα όμως δεν είμεθα Έλληνες, είμεθα Ρωμαίοι, είμεθα Βυζαντινοί, είμεθα Θεανθρωπιστές. Ανεβήκαμε πιο ψηλά.

Είναι κρίμα, γιατί σήμερα κατόρθωσε  o διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες.

Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα.

Η Ελλάδα για να σωθεί, πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία. Να φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν.

Σήμερα πουλήθηκαν όλα.

Έχει κατορθώσει ο “Διεθνής Σιωνισμός” με τα προγράμματα που κάνει εδώ και 180 χρόνια, να εφαρμόσει σήμερα τα σχέδιά του.

Σήμερα όμως που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός των Πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Το αίμα το Ελληνικό που χύθηκε για την Ορθοδοξία, εάν ενωθεί σήμερα θα γίνει πλωτό ποτάμι, να πνίξει τους κανίβαλους που λέγονται “μεγάλοι”…

Oι ελπίδες μας είναι μόνο στον Θεό. Κι εσείς να ζείτε χριστιανικά, γιατί σας λέω υπεύθυνα – και θα το δείτε – ότι δεν έχουμε μέρες. Αυτό που ανάβει τώρα στα Βαλκάνια θα συνεχίσει.

Αυτό θα είναι η αφετηρία μέσω της οποίας ο Θεός, με το δικό Του τρόπο, θα ελευθερώσει τους χριστιανούς και θα τους υψώσει πάλι στη γραμμή τους. Και θα επανέλθει το Βυζάντιο. Και ξέρετε γιατί; Διότι οι Ευρωπαίοι λαοί θα ξαναενωθούν. Ποιός  θα τους καθοδηγεί; Δεν κρατάει κανείς. Μόνο εμείς κρατάμε την Ορθόδοξη πίστη (…)».

Και ο από εικοσαετίας εις τους ουρανούς, μεταστάς, προφήτης γέροντας, κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνεται… Μιας και τα τελευταία δύο χρόνια, η Ελλάδα, βρίσκεται σε ένα κομβικό σταυροδρόμι και παρ’ όλο που η έξωθεν πολεμική έναντίον της εντείνεται, εν μέσω πυρκαϊών, αναταραχών, σχέδια δολοφονίας αντιρρησιών πολιτικών και οικονομικών στραγγαλισμών, το ενδιαφέρον ημών των νεοελλήνων για την συκοφαντημένη και εν πολλοίς άγνωστη Ρωμανία και την ορθόδοξη ησυχαστική πνευματικότητα, αυξάνεται, με τα ποσοστά επισκεψιμότητας στον Ιερό Άθωνα να ανεβαίνουν, κατ’ έτος, με ραγδαίους ρυθμούς, έχοντας καταστήσει την «Ακρόπολη της Χριστιανοσύνης» τον απήνεμο πνευματικό λιμένα στον οποίον χιλιάδες ψυχές απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, βρίσκουν την ενδυναμωτική πνευματική τροφή και την εσωτερική ανάπαυση που τόσο χρειάζονται στα δύσκολα και θεομάχα χρόνια που διανύουμε.

Το θαύμα της αφύπνισής μας λοιπόν ήδη συντελείται! Και αυτό, εν πολλοίς, ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΤΗΣ «ΤΡΟΙΚΑ»! Μιας και οι κατά κόρον τουρκικές και σκοπιανές προκλήσεις, οι «ασύμμετρες απειλές», τα δυσβάσταχτα φοροληστρικά μέτρα και η απειλή πτώχευσης, η παραχάραξη και συκοφαντία της ιστορίας και των Ηρώων μας από τους Γερμανούς, από την κατοχική Κυβέρνηση καθώς και από μερίδα των Μ.Μ.Ε., ο πόλεμος εναντίον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η αύξηση της εγκληματικότητας, η θεοποίηση της γυμνής σάρκας και της φιληδονίας και όλη αυτή η διεθνιστική προπαγάνδα που προσπαθεί να μας απογαλακτίσει από τις παραδόσεις του μαρτυρικού και ενδόξου γένους μας, αποβαίνει εις βάρος των σχεδιαστών της αλώσεως της εθνικής μας μνήμης, μιας και αντί να αποκοιμίζει, μάς αφυπνίζει την ψυχή και μ’ έναν μυστικό και ακατάληπτο για τους αλαζόνες παγκοσμιοποιητές μας «τρόπο», μάς «σπρώχνει» ολοένα και ταχύτερα πίσω στις ρίζες μας, όχι μόνον στην σεβάσμια «γιαγιά» Αρχαία Ελλάδα, μα στην αγκαλιά της Μάνας Ρωμηοσύνης…

Αυτή η θαυμαστή στροφή στον υγιή πατριωτισμό ήδη κατακτά μικρές νίκες! Τα βροντερά ΟΧΙ στην κατάργηση του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, στο σχέδιο Ανάν, στο βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, στον Οικουμενισμό, στην τηλεοπτική σειρά για το «1821», στην «Κάρτα του Πολίτη» και σε πολλά πολλά άλλα. Όλες αυτές οι σθεναρές μας αντιδράσεις, μπορούν να γίνουν οδηγοί στην άρνηση των  επαχθών «Μνημονίων» και «Πολυνομοσχεδίων», ακριβώς όπως το έπραξε ο λαός μας την 3^η Σεπτεμβρίου του 1843, αλλά και το 1893, διά στόματος του πρωθυπουργού Χαριλάου Τρικούπη – στο τότε Δ.Ν.Τ. – στον «Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο» (Δ.Ο.Ε.). Μόνον που εμείς, οφείλουμε στους εαυτούς μας και προπάντων στις μέλλουσες γενεές κι ένα άλλο ισχυρότερο ΟΧΙ, το «ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ» στα νεοφιλελευθεριστικά και κομμουνιστικά μασονικά μοντέλα διακυβέρνησης της “New World Order” και στην δαιμονική μεταφυσική  όψη, αυτής, την “New Age”.

Ας βαστάμε λοιπόν, στρέφοντας και πάλι την ελπίδα μας στον Θεάνθρωπο Δημιουργό και Αδελφό μας και στην Θεοτόκο προστάτιδα του Γένους μας, «εν προσευχή και νηστεία» (Μάρκ., θ΄29). Έχοντας κατά νουν, το: «Μη φοβείσθε από των αποκτεινόντων το σώμα την δε ψυχήν υμών μη δυναμένων αποκτενείν» (Ματθ., ι΄28), μαζί και την ρήση του τελευταίου μας μαρτυρικού αυτοκράτορα: «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν εστί ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή… Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών…».

Γιατί όπως επιμένουν και κάποιοι, σημερινοί, ακροβολισμένοι «ασυρματιστές» τ΄ Ουρανού: «(…) δεν θα τους περάσει, γιατί όπου σπέρνει ο Διάβολος εκεί θερίζει ο Θεός. Θα περάσουμε δύσκολα, αλλά εμείς θα είμαστε η αιτία που θα καταπέσει η λυόμενη δικτατορική Αυτοκρατορία. Ας κτίσουν πρώτα το “Παγκόσμιο Οικοδόμημα”, αλλά ας ξέρουν, ότι δεν θα προλάβουν να το κατοικήσουν ούτε και να το χαρούν, επειδή συνεχίζουν να πλήττουν την αγιοτόκο Ελλάδα και να βυθίζουν στο χάος και στην απόγνωση ολάκερη την οικουμένη. Γι’ αυτόν τον λόγο και θα καταρρεύσουν εκ των έσω, επειδή ο Θεός των Πατέρων μας θα επιτρέψει να “φουντώσουν”, περαιτέρω και ο “ιερός πόλεμος” μεταξύ των νατοϊκών “χριστιανοδημοκρατών” και των μουσουλμάνων λόγω αυτής της μακραίωνης ενδομασονικής έχθρας που δημιούργησε στο παρελθόν τις Αμερικανικές και Γαλλικές Επαναστάσεις, αλλά και τους Παγκόσμιους Πολέμους του 20^ου αιώνα…  Μια διαμάχη μυστική και λυσσαλέα που δεν έχει σβήσει, μα ούτε και θα σβήσει ποτέ παρ’ όλες τις πρόσκαιρες ανακωχές που επιτυγχάνονται κατά καιρούς, γιατί με την διχόνοια και το μίσος τρέφεται ο θεός τους. Και τότε είναι που θα ξανα-κληθεί ο ολόφωτος Φάρος της Οικουμένης, η Αγία Ορθοδοξία, αυτή η ευλογημένη συνέχεια της ακαινοτόμητης Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων και Πατέρων, η οποία ‘περιέλαβε όλα τα πέρατα με την απλότητα του λόγου και τη μωρία του κηρύγματος, το οποίο νίκησε σοφούς και κατήργησε δαίμονες και ξεπέρασε τον χρόνο’ (Ε.Π.Ε. Γ΄, 88 – 90)  για να αναστήσει την Οικουμένη”(…)».

*Από το υπό έκδοση βιβλίο του:

ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ

πηγή

Ανακοινωθέν Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ για Τέμενος και κ. Δημ. Αβραμόπουλο

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 15ῃ  Μαΐου 2013
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ κ. Δημήτρης Ἀβραμόπουλος, Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, ὁ ὁποῖος ἀπηξίωσε νά ἀπαντήσει στό ὑπ’ ἀριθμ. ἡμ. Πρωτ. 36/9.1.2013 φιλάδελφο ἔγγραφό μας γιά τήν προστασία τῆς πατρίδος ἀπό τίς δύο σφηκοφωλιές τῆς γείτονος, τά Τουρκικά Προξενεῖα Κομοτηνῆς καί Ρόδου μέ τήν ἐφαρμογή τῶν προβλεπομένων στό διεθνές δίκαιο καί τόν ὁποῖο δυστυχῶς εἶχα ἀποκαλέσει καί φίλο καί ὁ ὁποῖος «ἀναλύθηκε θεατρικῶς» σέ «κροκοδείλια δάκρυα» γιά τήν ἐγκληματική ἀπαγωγή τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Σεβ. Μητροπολίτου Χαλεπίου κ. Παύλου, κατά σάρκα ἀδελφοῦ τοῦ Μακ. Πατριάρχου Ἀντιοχείας κ.κ. Ἰωάννου καί τοῦ Συροϊακωβίτου «Ἐπισκόπου» Χαλεπίου κ. Ἰωάννου καί τήν κακουργηματική δολοφονία καί σφαγή τῶν συνοδῶν των διακόνου καί ὁδηγοῦ ἀπό τούς καθοδηγουμένους ἀπό τίς ΗΠΑ καί τήν Σαουδική Ἀραβία, τό Κατάρ καί τήν Τουρκία φονταμενταλιστές Ἰσλαμιστές ἀντάρτες τῆς λεγόμενης Συριακῆς Ἀντιπολίτευσης τήν ἴδια στιγμή πού «χασκογέλαγε» στήν πρόσφατη σύνοδο τοῦ ΝΑΤΟ στίς Βρυξέλλες μέ τόν ἐνορχηστρωτή ὅλης αὐτῆς τῆς αἰσχρῆς συμμορίας Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ κ. Τζών Κέρυ (ΕΘΝΟΣ 24.4.2013, σελ. 11) καί τήν ἴδια στιγμή πού συνεδρίαζε ἀνερυθριάστως μέ τή συμμετοχή τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν ἀπαγωγέων, ἡγέτη τῆς λεγόμενης Συριακῆς ἀντιπολίτευσης κ. G. Sabra. Ἐνδεικτική γιά τά ἀνωτέρω ἡ πρόσφατη δήλωση στό CNN τοῦ μεγάλου μουφτῆ τῆς Συρίας Ahmad Badr Al Din Hassoun (http://edition.cnn.com/video/?hpt=hp_c5#/video/bestoftv/2013/05/10/intv-pleitgen-syria-mufti.cnn) ὅτι μόνο ἡ ἐντολή τοῦ Κατάρ, τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καί τῆς Τουρκίας, προτεκτοράτων καί ἐντολοδόχων τῶν ΗΠΑ μπορεῖ νά ἀπελευθερώσει -ἄν ἀκόμα ζοῦν- τούς δύο ἀπαχθέντες.

Ὁ ἀνωτέρω λοιπόν πολυτάλαντος κ. Ὑπουργός τῶν Ἐξωτερικῶν «ὁμίλησε» καί τί εἶπε; Στήν ἀπάντησή του πρός τόν ἀνεξάρτητο Βουλευτή κ. Ν. Νικολόπουλο δικαιολόγησε τήν ἀπόφαση «θεσμοθέτησης» οὐσιαστικά τοῦ Ἰσλάμ ἀπό τό Ἑλληνικό Κράτος στοιχούμενος μέ τόν ἕτερο ἀγωνιστή τῆς δημοκρατίας κ. Γ. Καμίνη πού προπαγανδίζει τό ὅραμα τοῦ κ. Σόρος, γνωστοῦ Σιωνιστοῦ διατάκτη γιά τήν Ἰσλαμοποίηση τῆς Ἀθήνας μέ τά ἑξῆς φαιδρεπίφαιδρα λόγια: «...Η κυβέρνηση με διαφάνεια προβαίνει σε κινήσεις που μπορούν να ελεγχθούν από όλους και δεν ετεροπροσδιορίζονται από σκοπιμότητες... τις δράσεις της κυβερνήσεως τις προσδιορίζει το καλώς νοούμενο εθνικό συμφέρον και την απόφαση για την ίδρυση τεμένους στην Αθήνα την έχει προσδιορίσει ακριβώς αυτό το εθνικό συμφέρον, σε βάθος χρόνου, που περιλαμβάνει σειρά κυβερνήσεων». (http://www.tovima.gr/politics/article/?aid= 512351). Μέ τήν ἀπάντησή του ὅμως αὐτή ἀποδεικνύεται ἄμοιρος τῶν νομικῶν θεμάτων καί τῶν συνταγματικῶν παραβιάσεων ἰδιαίτερα τῶν ἀρχῶν τῆς ἰσότητος καί τῆς ἀναλογικότητος πού προκύπτουν εὐθέως ἀπό τήν πρακτική στό συγκεκριμένο θέμα τῶν κυβερνώντων καί τῶν ἀντισυνταγματικῶς νομοθετησάντων. Γι’ αὐτό καί προσφύγαμε στό Ἀνώτατο Ἀκυρωτικό Δικαστήριο.

Ἐπειδή ἐπιθυμοῦμε ὁ κ. Ἀβραμόπουλος νά δίδει σαφέστερες ἀπαντήσεις ἄς τοῦ κάνομε ἕνα μικρό φροντιστήριο:
Μὲ τὴν διάταξη τοῦ ἄρθρου 43 τοῦ Συντάγματος παρέχεται στὸν κοινὸ νομοθέτη τὸ δικαίωμα νὰ μεταβιβάζει τὴν ἁρμοδιότητά του πρὸς θέσπιση κανόνων δικαίου στὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία. Τίθεται δὲ ὁ κανόνας, ὅτι ἡ σχετικὴ νομοθετικὴ ἐξουσιοδότηση παρέχεται πρὸς τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, ὡς ἀρχηγὸ τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας, ποὺ ἀσκεῖ τὴν μεταβιβαζόμενη ἁρμοδιότητα μὲ προεδρικὰ διατάγματα, μὲ τὰ ὁποῖα ρυθμίζονται εἴτε θέματα καθοριζόμενα σὲ γενικὸ πλαίσιο ὑπὸ ὁρισμένους ὅρους μὲ νόμους ποὺ ψηφίζονται ἀπὸ τὴν Ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς (νόμους-πλαίσια) εἴτε εἰδικὰ θέματα προσδιοριζόμενα συγκεκριμένα ἀπὸ τὴν ἐξουσιοδοτικὴ νομοθετικὴ διάταξη. Ἐπιτρέπεται, ὅμως, κατ’  ἐξαίρεση ἀπὸ τὸν τιθέμενο ὡς ἄνω κανόνα, νὰ ὁρισθοῦν ὡς φορεῖς τῆς κατ’ ἐξουσιοδότηση ἀσκούμενης κανονιστικῆς ἁρμοδιότητος καὶ ἄλλα, πλὴν τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὄργανα τῆς Διοικήσεως, ἐφ’ ὅσον πρόκειται γιὰ εἰδικώτερα θέματα ἢ θέματα μὲ τοπικὸ ἐνδιαφέρον ἢ μὲ χαρακτήρα τεχνικὸ ἢ λεπτομερειακὸ (βλ. ΣτΕ 3973/2009 Ὁλ.). Ὡς «εἰδικότερα» θέματα, γιὰ τὴν ρύθμιση τῶν ὁποίων ἐπιτρέπεται ἡ νομοθετικὴ ἐξουσιοδότηση σὲ ἄλλα πλὴν τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ὄργανα τῆς Διοικήσεως, ἀποτελοῦν μερικότερες περιπτώσεις θεμάτων ποὺ ρυθμίζονται ἤδη, σὲ γενικὸ ἔστω, ἀλλὰ πάντως ὁρισμένο πλαίσιο, στὸ ἴδιο τὸ κείμενο τοῦ τυπικοῦ νόμου (βλ. ΣτΕ 4025/1998 Ὁλ., 2815/2004 Ὁλ., 125/2009 Ὁλ.).

Στὴν προκειμένη περίπτωση, ἡ ἐξουσιοδοτικὴ πράξη τοῦ ἄρθρου 3 πάρ. 5 τοῦ Ν. 3512/2006, εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὶς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 43 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὁρισμένη, ἀφοῦ ἐλλείπει ἡ ὁριοθέτηση καὶ ἀπαρίθμηση τῶν εἰδικότερων καὶ μερικότερων θεμάτων ποὺ μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν ἀντικείμενο ρύθμισης κατὰ νομοθετικὴ ἐξουσιοδότηση. Ἑπομένως, δὲν εἶναι συνταγματικῶς ἐπιτρεπτὴ ἡ ἐπίμαχη ἐξουσιοδότηση καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ προσβαλλόμενη πράξη εἶναι παράνομη καὶ ἀνίσχυρη διότι ἔχουν θεσπισθεῖ μὲ βάση ἀντισυνταγματική, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, καί, ὡς ἐκ τούτου, ἀνίσχυρη διάταξη νόμου. 

Ὡσαύτως τὸ ἰσχῦον νομοθετικὸ πλαίσιο στὴν ἑλληνικὴ ἔννομη τάξη ὅσον ἀφορᾶ τὸ ζήτημα τῆς ἀνέγερσης χώρων λατρείας ὁποιουδήποτε δόγματος, σύμφωνα μὲ τὸ  ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος καὶ τὸ ἄρθρο 9 τῆς Σύμβασης «γιὰ τὴν προάσπιση τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν» (Ε.Σ.Δ.Α.), ποῦ κυρώθηκε μὲ τὸ Ν.Δ. 53/1974, καὶ εἰδικότερα, τὸ ἄρθρο 1 τοῦ Α.Ν. 1363/1938 (Α΄ 305), ὅπως ἀντικαταστάθηκε μὲ τὸ ἄρθρο 1 τοῦ Α.Ν. 1672/1939 (Α΄ 123). 

     Οἱ διατάξεις τοῦ νόμου αὐτοῦ κρίθηκαν συνταγματικὲς στὸ μέτρο ποὺ προβλέπουν ὅτι ἡ ἀνέγερση ἢ ἡ θέση σὲ λειτουργία εὐκτηρίου οἴκου, ὡς χώρου θρησκευτικῆς λατρείας ἑτεροδόξων ἢ ἐτεροθρήσκων σὲ σχέση μὲ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ἐπιτρεπτὴ μόνον κατόπιν ἀδείας, ἡ ὁποία χορηγεῖται στοὺς ἐνδιαφερόμενους ἀπὸ ὄργανο τῆς Διοικήσεως κατὰ δεσμία ἁρμοδιότητα κατόπιν διαπιστώσεως, ἐπὶ τὴ βάσει ἀντικειμενικῶν στοιχείων, ὅτι αὐτοὶ τελοῦν θρησκευτικὴ λατρεία ὑπὸ τοὺς ὅρους τοῦ Συντάγματος, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψη καὶ τῆς φύσεως αὐτῶν τῶν ὅρων.

Εἰδικότερα μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 4202/2012 ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ ΣτΕ. κρίθηκε ὅτι δὲν ἀντιβαίνουν στὸ ἄρθρο 13 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος : α) τὸ ἄρθρο 1 τοῦ Α.Ν. 1363/1938, ὅπως ἀντικαταστάθηκε μὲ τὸ ἄρθρο 1 τοῦ Α.Ν. 1672/1939, καθ’ ὅ μέρος ὁρίζει ὅτι γιὰ τὴν ἀνέγερση ἢ λειτουργία εὐκτηρίου οἴκου ἑτεροδόξων ἢ ἐτεροθρήσκων σὲ σχέση μὲ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος χορηγεῖται ἄδεια σύμφωνα μὲ διατάξεις ποὺ καθορίζονται μὲ σχετικὸ Διάταγμα καὶ β) οἱ διατάξεις τοῦ κατ’ ἐξουσιοδότησή του ὡς ἄνω ἄρθρου ἐκδοθέντος Β.Δ./τὸς τῆς 205/2.6.1939, καθ’ ὁ μέρος καθιστοῦν ἀποκλειστικῶς ἁρμόδιο γιὰ τὴ χορήγηση τῆς ἐν λόγω ἀδείας τὸν ἔχοντα γενικὴ ἁρμοδιότητα ἐπὶ τῶν ὑποθέσεων τῶν Θρησκευμάτων Ὑπουργὸ (ἄνευ συμπράξεως ἐκκλησιαστικῆς ἢ ἄλλης ἀρχῆς) καὶ περαιτέρω ὁρίζουν ὅτι ἡ ἄδεια χορηγεῖται κατ’  αἴτηση ἐνδιαφερομένων. 

 Ἡ μὴ ὑποβολὴ αἴτησης κατὰ τὶς παραπάνω, κριθεῖσες συνταγματικὲς διατάξεις, γιὰ τὴν χορήγηση ἀδείας, ἀναφέρεται ὡς μία ἀπὸ τὶς βασικὲς αἰτίες γιὰ τὴ μὴ λειτουργία τεμένους στὴν Ἀττική, στὴν εἰσηγητικὴ ἔκθεση τοῦ Ν. 3512/2006: 

«Κύριες αἰτίες γιὰ τὴ μὴ λειτουργία τεμένους στὴν Ἀττικὴ ἕως σήμερα στάθηκαν ἀπὸ τὴ μία ἡ ἀπουσία ἑνιαίας ἔκφρασης τοῦ μουσουλμανικοῦ στοιχείου καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ ὅτι δὲν εἶχε ὑποβληθεῖ ἕως σήμερα ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς μουσουλμανικὲς κοινότητες ἐπίσημο αἴτημα στὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, ποὺ εἶναι ὁ ἀποκλειστικὰ ἁρμόδιος φορέας γιὰ τὴ χορήγηση τῶν σχετικῶν ἀδειῶν.»

 Ἔτσι ὁ νομοθέτης παρακάμπτοντας τὴν διαδικασία ποὺ προβλέπουν οἱ παραπάνω διατάξεις, ἀναλαμβάνει τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὴν ἀνέγερση μουσουλμανικοῦ τεμένους, παραβιάζοντας ἀφενὸς οὐσιώδη τύπο τῆς διαδικασίας, ἤτοι τὴν ὑποβολὴ αἰτήματος καὶ τὴν ἔκδοση ἀδείας ἀπὸ τὴν ἁρμόδια ἀρχή, καὶ ἀφετέρου τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσότητας ἀφοῦ ἐπιφυλάσσει προνομιακὴ μεταχείριση στὴ θρησκευτικὴ μειονότητα τῶν μουσουλμάνων προκειμένου  νὰ ἱκανοποιήσει τὴν, τεκμαιρόμενη κατὰ τὴν εἰσηγητικὴ ἔκθεση, ἀνάγκη τους γιὰ δημιουργία χώρου λατρείας. 

Ὅπως ἔχει κριθεῖ (ΣτΕ 1847/2008,3059/2009 Ὁλ.), ἀπὸ τὶς διατάξεις τῶν ἄρθρων 4 παρ.1,  20 παρ.1,  24 παρ.1 καὶ 2, 26 καὶ 28 παρ.1 καὶ 2 τοῦ Συντάγματος συνάγεται ὅτι δὲν ἀποκλείεται μὲν ἡ, κατ’ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴ συνήθη διοικητικὴ διαδικασία ποὺ προβλέπεται ἀπὸ τὴν κείμενη νομοθεσία, θέσπιση μὲ τυπικὸ νόμο ἀτομικῶν ρυθμίσεων χωροταξικοῦ καὶ πολεοδομικοῦ σχεδιασμοῦ, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅμως ὅτι μὲ τὶς ρυθμίσεις αὐτὲς δὲν θίγονται ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ δὲν παραβιάζονται ἄλλες συνταγματικὲς διατάξεις ἢ ἀρχές, καθὼς καὶ οἱ σχετικοὶ ὁρισμοὶ τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου. Ἐφ’ ὅσον, πάντως,  πρόκειται γιὰ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς διακρίσεως τῶν λειτουργιῶν, ἡ θέσπιση ἀτομικῶν ρυθμίσεων χωροταξικοῦ καὶ πολεοδομικοῦ σχεδιασμοῦ μὲ τυπικὸ νόμο εἶναι δυνατὴ μόνο σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις καί, ἑπομένως, οἱ λόγοι ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἀνωτέρω ἀπόκλιση καὶ οἱ ὁποῖοι ἀνάγονται ὄχι στὴ διαδικασία ψηφίσεως τοῦ νόμου ἀλλὰ στὶς προϋποθέσεις ἀσκήσεως τῆς νομοθετικῆς λειτουργίας πρέπει νὰ προκύπτουν ἀπὸ τὶς προπαρασκευαστικὲς ἐργασίες τοῦ νόμου (βλ. καὶ ΣτΕ 1581/2009, παραπ. Ὁλ.)

Ἀπὸ τὶς προπαρασκευαστικὲς ἐργασίες ὡστόσο τόσο τοῦ ἄρθρου 29 παρ. 5 ἐδ. β΄ τοῦ ν. 4014/2011 ὅσο καὶ τοῦ ἄρθρου 3 παρ. 5 τοῦ ν. 3512/2006, δὲν προκύπτουν σὲ κανένα σημεῖο οἱ λόγοι προσφυγῆς στὴ εἰδικὴ αὐτὴ διαδικασία, παρὰ μόνο ἀναδεικνύεται μία προσπάθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας νὰ ρυθμίσει τὸ ἐπίμαχο ζήτημα, κατὰ καταστρατήγηση τοῦ δικαστικοῦ ἐλέγχου. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἐπίμαχη ρύθμιση παρίσταται προδήλως ἀντισυνταγματικὴ καὶ ἀντίθετη στὴν πάγια νομολογία τοῦ ΣτΕ. 

Τὸ ἄρθρο 24 τοῦ Συντάγματος ἀπευθύνει ἐπιταγὲς στὸ νομοθέτη (κοινὸ ἢ κανονιστικὸ) νὰ ρυθμίσει τὴν χωροταξικὴ ἀνάπτυξη καὶ πολεοδομικὴ διαμόρφωση τῆς χώρας μὲ βάση ὀρθολογικὸ σχεδιασμό, ὑπαγορευόμενο ἀπὸ πολεοδομικὰ κριτήρια, σύμφωνα μὲ τὴ φυσιογνωμία, τὶς ἰδιαιτερότητες καὶ τὶς ἀνάγκες κάθε περιοχῆς. Κριτήρια γιὰ τὴν χωροταξικὴ ἀναδιάρθρωση καὶ τὴν πολεοδομικὴ ἀνάπτυξη τῶν πόλεων καὶ τῶν οἰκιστικῶν ἐν γένει περιοχῶν εἶναι ἡ ἐξυπηρέτηση τῆς λειτουργικότητας καὶ τῆς ἀναπτύξεως τῶν οἰκισμῶν καὶ ἡ ἐξασφάλιση τῶν καλυτέρων δυνατῶν ὅρων διαβιώσεως τῶν κατοίκων. Κατ’ ἀκολουθίαν τούτων, ἀπαγορεύεται, καταρχήν, ἡ λήψη μέτρων ποὺ ἐπιφέρουν ἐπιδείνωση τῶν ὅρων διαβιώσεως καὶ ὑποβάθμιση τοῦ ὑπάρχοντος φυσικοῦ ἢ τοῦ διαγραφομένου ἀπὸ τὴν ἰσχύουσα πολεοδομικὴ νομοθεσία οἰκιστικοῦ περιβάλλοντος. Ἡ τήρηση τῆς συνταγματικῆς αὐτῆς ἐπιταγῆς ὑπόκειται στὸν ὁριακὸ ἔλεγχο τοῦ ἀκυρωτικοῦ δικαστῆ, ὁ ὁποῖος ὀφείλει, βάσει τῶν διδαγμάτων τῆς κοινῆς πείρας, νὰ σταθμίσει, σὲ κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, κατὰ πόσο ὑποβαθμίζεται τὸ περιβάλλον.

Εἰδικότερα, κατὰ τὸν καθορισμὸ ἢ τὴν τροποποίηση χρήσεων γῆς, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν οὐσιῶδες στοιχεῖο τῆς κατὰ τὸ ἄρθρο 24 τοῦ Συντάγματος ἐπιβαλλομένης, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ὀρθολογικῆς χωροταξίας καὶ πολεοδομίας καὶ καθορίζουν τὴν πολεοδομικὴ φυσιογνωμία κάθε οἰκισμοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποία, ἐνόψει καὶ τῶν ἰδιαίτερων χαρακτηριστικῶν του, ἐξαρτᾶται ἡ λειτουργικότητά του, πρέπει νὰ ἀναζητεῖται ὁ πλέον πρόσφορος τρόπος θεραπείας τῶν πολεοδομικῶν ἀναγκῶν, δυνάμει γενικῶν καὶ ἀντικειμενικῶν κριτηρίων, συναπτομένων πρὸς τὸν σεβασμὸ τοῦ περιβάλλοντος, τὴν ἀσφάλεια, ὑγιεινὴ καὶ αἰσθητική, ἀλλὰ καὶ τὴν λειτουργικότητα τῶν πόλεων καὶ οἰκισμῶν, τὴν ἱκανότητά τους, δηλαδή, νὰ ἐπιτελοῦν τὴν κύρια λειτουργία τους. Κατὰ τὴν θέσπιση χωροταξικῶν καὶ πολεοδομικῶν ρυθμίσεων τόσο ἡ Διοίκηση, ὅσο καὶ ὁ κοινὸς νομοθέτης ὀφείλουν, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ἀνωτέρω σκοπὸς τῆς ἐξυπηρετήσεως τῆς λειτουργικότητας καὶ τῆς ἀναπτύξεως τῶν οἰκισμῶν καὶ τῆς ἐξασφαλίσεως τῶν καλυτέρων ὅρων διαβιώσεως, νὰ λαμβάνουν ὑπόψη τὰ πορίσματα καὶ τὶς ἐφαρμογὲς τῶν ἐπιστημῶν τῆς χωροταξίας καὶ τῆς πολεοδομίας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλης ἐπιστήμης ποὺ ἀφορᾶ στὴν συγκεκριμένη ρύθμιση. Ἑπομένως, νομοθετικὴ ρύθμιση μὲ τέτοιο περιεχόμενο εἶναι συνταγματικῶς ἐπιτρεπτή, μόνον ἐφόσον ἔχει ψηφισθεῖ μετὰ ἀπὸ ἐκτίμηση εἰδικῆς γιὰ τὴν προτεινόμενη ρύθμιση ἐπιστημονικῆς μελέτης (βλ. ΣτΕ 418/2011(Ὁλ.) 123/2007, 3838/2009). Ἡ ἀπουσία οἱασδήποτε αἰτιολογίας, προκύπτει ἀβίαστα ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῆς παρεμπιπτόντως ἐξεταζόμενης νομοθετικῆς διάταξης, γεγονὸς ποὺ τὴν καθιστὰ ἀντίθετη στὸ ὡς ἄνω ἄρθρο τοῦ Συντάγματος. 

Μὲ τὸν Ν.3512/2006 δὲν αἰτιολογεῖται ἐπαρκῶς ἡ ἀναγκαιότητα τῆς κατασκευῆς τοῦ ἔργου στὴν περιοχὴ τοῦ Βοτανικοῦ, στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας, μὲ παραχώρηση τμήματος κοινοχρήστου χώρου, καὶ δὴ  σὲ μία πόλη ποὺ κατ’ ἐξοχὴν στερεῖται κοινοχρήστων χώρων. Κατὰ τὴ νομοθετικὴ λοιπὸν χωροθέτηση τοῦ συγκεκριμένου ἔργου, δὲν ἐλήφθη ὑπόψη ἡ ἐπιβάρυνση τοῦ περιβάλλοντος (οἰκιστικοῦ, πολιτιστικοῦ καὶ ἀνθρωπογενοῦς) ποὺ θὰ προκύψει μὲ βεβαιότητα ἀπὸ τὴν κατασκευὴ καὶ λειτουργία στὸ συγκεκριμένο χῶρο τόσο τοῦ τεμένους ὅσο καὶ τοῦ γηπέδου τοῦ Παναθηναϊκοῦ. Ὡστόσο, ἡ ἐπιλογὴ τοῦ συγκεκριμένου χώρου ἔγινε  ἄνευ εἰδικῆς καὶ ἐμπεριστατωμένης αἰτιολογίας καὶ χωρὶς νὰ προκύπτει ὅτι ἐξετάστηκαν ἢ σταθμίστηκαν ἄλλες ἐναλλακτικὲς λύσεις.  

Ἐξάλλου, ὅπως ἔχει κριθεῖ νομολογιακά, ἡ διατήρηση τῶν κοινοχρήστων χώρων καὶ μάλιστα τῶν χώρων πρασίνου, ἀποτελεῖ πρωταρχικὸ ὄρο γιὰ τὴν προστασία τῶν πόλεων καὶ τῶν οἰκισμῶν, ὥστε ἡ μείωσή τους ἢ ἡ ἀναίρεση τῆς πολεοδομικῆς λειτουργίας τους νὰ συνιστᾶ ἀνεπίτρεπτη ἐπιδείνωση τῶν ὅρων διαβιώσεως τῶν κατοίκων καὶ ὑποβάθμιση τοῦ περιβάλλοντος, ἡ σχετικὴ δὲ ρύθμιση ὑπόκειται σὲ ἀκυρωτικὸ ἔλεγχο.  Ὁ ἔλεγχος ὅμως αὐτός, ὡς ἔλεγχος ὁρίων δὲν ἐξαντλεῖται σὲ ἀριθμητικοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς ἐκτάσεως  τῶν κοινοχρήστων χώρων, ἀλλὰ λαμβάνει ὑπόψη καὶ κάθε στοιχεῖο τῆς συγκεκριμένης περιπτώσεως ποὺ ἐπιτρέπει στὸν δικαστὴ ἀκόμη καὶ τὸ συμπέρασμα ὅτι συγχωρεῖται ἐν προκειμένω ἡ ἀριθμητικὴ μείωση τῆς ἐκτάσεως τῶν Κοινοχρήστων Χώρων, ἐν ὄψει τοῦ τελικοῦ, συνολικοῦ, ὀφέλους ποὺ προκύπτει γιὰ τὴν πόλη ἀπὸ τὴν ἀναδιάταξη κοινοχρηστων χώρων καὶ στὸν βαθμὸ ποὺ ἡ μείωση αὐτὴ παρίσταται ὡς ἀπολύτως ἀναγκαία. Ὁ κανόνας αὐτὸς συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς βιώσιμης ἀνάπτυξης καὶ τοῦ πολεοδομικοῦ κεκτημένου, στὸ μέτρο, ποὺ ὁποιαδήποτε μείωση τῶν κοινόχρηστων χώρων συνιστᾶ πολεοδομικὴ ὀπισθοδρόμηση καὶ ἐπιδείνωση τῶν ὅρων διαβίωσης τῶν κατοίκων. Ἡ ἀπαγόρευση ἀπομείωσης τῶν κοινόχρηστων χώρων ἀποτελεῖ, συνεπῶς, κανόνα ἀναγνωρισμένο τόσο μὲ τὴν αὐξημένη τυπικὴ ἰσχὺ τοῦ Συντάγματος (ἄρθρ. 24 παρ. 2 Συντ.) ὅσο καὶ μὲ βάση τὸ εἰδικὸ νομοθετικὸ καθεστώς.   (βλ. σχετ. Ἰ. Μαθιουδάκη, Ἡ ἀναδιάταξη τῶν κοινοχρήστων χώρων κατὰ τὴν τροποποίηση τοῦ σχεδίου πόλης, Ἰαν. 2012, www.nomosphysis.gr) 

Ἡ ἀντίθεση τοῦ Ν.3516/2006 σὲ σειρὰ συνταγματικῶν διατάξεων λόγω της μὴ θέσπισης περιορισμῶν ὅσον ἀφορᾶ τὴ λειτουργία τοῦ τεμένους εἶναι ἀπόλυτη. Δυστυχῶς τὰ πρόσφατα γεγονότα μὲ τὶς βομβιστικὲς ἐπιθέσεις στή Ν. Ὑόρκη, στὴ Βοστώνη καθώς καί ἡ τραγική ἀπαγωγή τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Μητροπολίτου Χαλεπίου κ.κ. Παύλου καί τοῦ Συροϊακωβίτου «’Επισκόπου» Ἰωάννου καθώς καί ἡ ἐγκληματική σφαγή τοῦ Διακόνου καί τοῦ ὁδηγοῦ του καὶ ἡ ἐγκληματική δράση τοῦ Ἰσλάμ σέ ἄλλες περιοχές σὲ ἄλλες περιοχὲς ἀνὰ τὴν ὑφήλιο ἀναδεικνύουν ἔτι περαιτέρω τὴ σημασία τοῦ συγκεκριμένου λόγου. Ὁ ὡς ἄνω νόμος θὰ ἔπρεπε νὰ προβαίνει σὲ ἀναλυτικὴ πρόβλεψη καὶ ρύθμιση τῶν περιορισμῶν ὅσον ἀφορᾶ τὴν λειτουργία του, ρύθμιση ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ὑπερβαίνει τὶς γενικὲς ρυθμίσεις δημόσιας τάξης τῆς ἔννομης τάξης μας. Καὶ τοῦτο, γιατί εἶναι προφανές, ὅτι δεδομένου τοῦ ἐξαιρετικὰ εὐαίσθητου χαρακτήρα τοῦ ζητήματος, δὲν μπορεῖ ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία νὰ ἀγνοεῖ ἐνδεχόμενους κινδύνους τόσο ἀπὸ τὴ λειτουργία τοῦ τζαμιοῦ, στῦλος τῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ λεγόμενος Ἱερός πόλεμος κατά τῶν ἀπίστων (Τζιχάντ) καί ἡ ἐπιβολή τῆς σαρίας (Ἰσλαμικοῦ Νόμου). Οἱ παράγοντες αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ καθιστοῦσαν τὴν περιοχὴ ἰδιαίτερα «εὔφλεκτη», ἐπιτάσσουν τὴν αὐστηρὰ προσδιορισμένη ρύθμιση ἤδη ἀπὸ τὸν ὡς ἄνω νόμο, ἡ δὲ ἀπουσία τέτοιων ρυθμίσεων τὸν καθιστᾶ, ὅπως καὶ τὴν σχετική ὑπουργικὴ ἀπόφαση ἀντίθετους στὸ Σύνταγμα.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο πνευματικός νόμος ...δεν ξεχνάει...

Νέα βίντεο που αναδεικνύουν την βαρβαρότητα όσων συμβαίνουν στην Συρία, αναρτώνται διαρκώς στο διαδίκτυο. Πριν λίγο είδαμε έναν κουκουλοφόρο να εκτελεί με μία σφαίρα στο κεφάλι του καθενός 11 Σύριους στρατιώτες! Όπως κάναμε αναφορά και σε προηγούμενο μήνυμα παρόμοια πράγματα έγιναν και στην χώρα μας στον τραγικό εμφύλιο πόλεμο.

Πριν λίγο καιρό ένας πνευματικός αδελφός μου ανέφερε την περίπτωση ενός γνωστού του ο οποίος ήταν άπιστος αλλά κάποια στιγμή διαπίστωσε ότι στην προσωπική του ζωή καθώς και στις ζωές των αδερφών του όλα τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο με χίλια δυο αξεπέραστα προβλήματα! Κάποια στιγμή προβληματίσθηκε και ζήτησε να δει τον χαρισματικό πνευματικό, του δικού μου πνευματικού αδελφού για να τον ρωτήσει γιατί όλα πάνε τόσο άσχημα. Αφού τον συνάντησε και τον ρώτησε ο χαρισματικός πνευματικός του απάντησε«παιδί μου, αυτό που θα σου πω θα σε πονέσει αλλά πρέπει να σου το πω : ο παππού σας έχει αφήσει ορφανά γι' αυτό συμβαίνουν όλα! Να κάνετε δωρεές σε ορφανοτροφεία...». Ο κύριος αφού γύρισε στο χωριό και ρώτησε τον πατέρα του επιμένοντας έμαθε ότι όντως ο παππούς του είχε σκοτώσει στον εμφύλιο έναν παπά και άφησε την παπαδιά με 9 ορφανά! Τότε συγκλονίστηκε και άλλαξε ζωή ακολουθώντας πρώτα-πρώτα την συμβουλή του χαρισματικού πνευματικού.

Εάν ο πνευματικός νόμος ενεργεί διαχρονικά - εφτά γενιές λένε οι παλιοί - σε βάθος δύο γενεών για ένα έγκλημα, ποια τύχη μπορεί να έχουν οι απόγονοι όλων αυτών των βαρβάρων που σκοτώνουν με τόση άνεση, τόσους ανθρώπους εν ψυχρώ;

πηγή