ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ «Πάτερ, ελήλυθεν η ώρα» (Ιωάν. 17, 1-13)

Η Ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου είναι ένα μέρος από την Αρχιερατική προσευχή του Κυρίου. Από την προσευχή, που απηύθυνε ο Ιησούς προς τον Πατέρα του τη νύχτα της Μ. Πέμπτης.

Αυτή τη νύχτα για τον Ιησού «ελήλυθεν η ώρα». Έφτασε η ώρα η μεγάλη. Η ώρα η συγκλονιτική. Η κρίσιμη ώρα. Η ώρα της συλλήψεως. Των ύβρεων. Των χλευασμών. Των ραπισμάτων. Των μαστιγώσεων. Του σταυρικού θανάτου. Της σταυρικής θυσίας. Της λυτρωτικής, ωστόσο, θυσίας. Της θυσίας που γεφύρωνε το χάσμα, το οποίο άνοιξε ανάμεσα στο Θεό και στους ανθρώπους η προπατορική αμαρτία.

Γι’ αυτή την ώρα μίλησε και νωρίτερα ο Χριστός. «Ελήλυθεν η ώρα», είπε και τότε. Τότε που έκανε λόγο για το πάθος και την ανάστασή του. Και νιώθοντας ταραχή και αγωνία, σαν άνθρωπος που αντιμετωπίζει το θάνατο, πρόσθεσε: «Νυν η ψυχή μου τετάρακται, και τι είπω; Πάτερ, σώσόν με εκ της ώρας ταύτης. Αλλά διά τούτο ήλθον εις την ώραν ταύτην» (Ιωάν. 12, 23, 27). Μπροστά στον επικείμενο σταυρικό θάνατο η ψυχή του Ιησού ταράσσεται από τη φυσική οδύνη. Τόσο, ώστε να ζητά να απαλλαγεί από τη σκληρή ώρα του μαρτυρικού θανάτου. Νικά ωστόσο τον ανθρώπινο φόβο. Ανακαλεί το αίτημα να γλυτώσει από το θάνατο. Και οδεύει, με σταθερή θέληση, στη μεγάλη λυτρωτική θυσία προς σωτηρία του κόσμου.

* * *

Ο Ιησούς αντιμετώπισε αποφασιστικά την κρίσιμη ώρα της σταυρικής του θυσίας και πέτυχε με αυτή τη σωτηρία του κόσμου. Κι αυτό αποτελεί μάθημα για μας. Μάθημα μεγάλο. Μάθημα που μας διδάσκει πώς να αντιμετωπίζουμε κι εμείς τις δικές μας κρίσιμες ώρες. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει τις κρίσιμες ώρες του. Κι αυτές οι ώρες είναι οι εξής:

* Οι ώρες του πειρασμού.

Συχνά ο άνθρωπος αντιμετωπίζει πειρασμούς στη ζωή του. Πειρασμούς από τον Αντικείμενο. Από το διάβολο. Πειρασμούς από τον ίδιο τον εαυτό του. «Έκαστος πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας» (Ιακ. 1, 14). Πειρασμούς από εικόνες και θεάματα. Και προπαντός πειρασμούς από φαύλους και διεφθαρμένους ανθρώπους. Σαν τον πειρασμό που αντιμετώπισε ο Ιωσήφ από τη διεφθαρμένη γυναίκα του Πετεφρή. Σαν εκείνο, πάλι, τον πειρασμό, που αντιμετώπισε η σεμνή Σωσάννα από τους φαύλους και διεφθαρμένους πρεσβυτέρους του Ισραήλ.

Οι ώρες του πειρασμού είναι πάντα κρίσιμες. Γιατί ο πειρασμός είναι δυνατός. Δυνατός σαν το σεισμό. Σαν τη θύελλα. Σαν την πλημμύρα. Σαν τη φωτιά. Και πρέπει ο άνθρωπος να καταβάλει μεγάλη δύναμη για να μη λυγίσει στον πειρασμό. Να μη διαπράξει την αμαρτία. Γιατί η αμαρτία πληγώνει την ψυχή. Φέρνει δάκρυα. Πικρά δάκρυα. Κι αυτό, γιατί η αμαρτία μας χωρίζει από το Θεό. Για τούτο ο ιερός Χρυσόστομος τη θεωρεί ως το μεγαλύτερο κακό. Για τούτο ακριβώς το λόγο μια Μάνα έλεγε στο παιδί της, όταν πήρε το δρόμο για μια μεγαλούπολη: «Καλύτερα να σε φέρουν νεκρό στο σπίτι μου, παρά να μάθω πως έκανες μια θανάσιμη αμαρτία».

* Οι ώρες των θλίψεων.

Είναι αναπόφευκτες οι θλίψεις στη ζωή του ανθρώπου.Θλίψεις μικρές. Αλλά και θλίψεις μεγάλες. Από στιγμή σε στιγμή μπορεί να χάσουμε το φως των ματιών μας και να μείνουμε σε όλη μας τη ζωή τυφλοί. Μπορεί να χάσουμε την ακοή μας και να μείνουμε κωφοί. Μπορεί, από κάποιο ατύχημα, να μείνουμε παράλυτοι στα πόδια ή στα χέρια ή και σε όλο μας το σώμα. Μπορεί να προσβληθούμε από μια θανατηφόρα αρρώστια. Μπορεί να βρεθούμε και μέσα στη θάλασσα από ναυάγιο. Μπορεί να πέσουμε σε χέρια κακοποιών ανθρώπων και να αντιμετωπίσουμε σκληρό, μαρτυρικό θάνατο. Τέτοιες, και άλλες παρόμοιες, κρίσιμες ώρες ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας. Ώρες, που θα μας φέρουν ταραχή μεγάλη και θα πούμε τον ίδιο λόγο που είπε και ο Ιησούς· «νυν η ψυχή μου τετάρακται». Κλασικό παράδειγμα ανθρώπου που δοκίμασε τέτοιες κρίσιμες ώρες στη ζωή του αποτελεί ο δίκαιος Ιώβ.

* Οι ώρες του θανάτου.

Κρίσιμες ώρες είναι και οι ώρες του θανάτου.Του θανάτου του πατέρα μας. Της μάνας μας. Των αδελφών μας. Των συγγενών μας. Των φίλων μας. Κάποια ώρα θα ακούσουμε το θλιβερό μήνυμα του θανάτου κάποιου αγαπητού μας προσώπου. Κρίσιμη θα είναι η ώρα εκείνη. Ο ιδρώτας θα περιλούσει το σώμα μας. Οι φυσικές μας δυνάμεις θα μας εγκαταλείψουν. Η ψυχή μας θα πονέσει. Και τα μάτια μας θα δακρύσουν. Όπως δάκρυσαν και τα μάτια του Χριστού μας στο θάνατο του φίλου του Λαζάρου. Κρίσιμη και η ώρα του δικού μας θανάτου, όταν τον προαισθανθούμε.

Αγαπητέ αναγνώστη,

Αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσουμε αυτές τις κρίσιμες ώρες. Μόνο να τις αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα. Με τα μάτια στον ουρανό. Και με προσευχή θερμή. Όπως ακριβώς ο Ιησούς, που «επήρε τους οφθαλμούς αυτού εις τον ουρανόν και είπε∙ πάτερ ελήλυθεν η ώρα». Έτσι ακριβώς.

Σήμερα που γιορτάζουμε τη μνήμη των θείων Πατέρων, Σε παρακαλούμε, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, με τις παρακλήσεις τους, σώζε πάντα το λαό σου από κάθε βλάβη των αιρετικών, και όλους μας καταξίωσέ μας να δοξάζουμε την Παναγία Τριάδα, τον Πατέρα, τον Υιό και Λόγο, και το Πανάγιο Πνεύμα.

Διακονία Φυλακών Οσία Ξένη

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ -Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ -Ἰωάν. ιζ΄ 1-13

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

1. Ἡ αἰώνια ζωὴ

Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν 318 ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων οἱ  ὁποῖοι συνῆλθαν τὸ 325 μ.Χ.  στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας καὶ συνεκρότησαν τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ  Σύνοδο, ἡ ὁποία καταδίκασε τὴ φοβερὴ αἵρεση τοῦ ἀρειανισμοῦ.

Πρὸς τιμὴν τῶν ἁγίων Πατέρων ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὸ ἱερὸ  Εὐαγγέλιο ἕνα τμῆμα τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου, τῆς προσευχῆς τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν οὐράνιο Πατέρα Του κατὰ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης μετὰ τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο. Σ’ ἕνα σημεῖο αὐτῆς τῆς συγκλονιστικῆς προσευχῆς ὁ Κύριος ὁμιλεῖ γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ ἐξηγεῖ τί εἶναι ἡ αἰώνια ζωή: «Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν», εἶπε. Δηλαδή, αἰώνια ζωὴ εἶναι ἡ διαρκὴς πρόοδος στὴ γνώση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸν Ὁποῖο ὁ Θεὸς Πατὴρ ἀπέστειλε στὸν κόσμο. Ἡ γνώση αὐτὴ δὲν εἶναι θεωρητικὴ ἀλλὰ ἐμπειρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ. Οὐσιαστικὰ αὐτὴ ἡ θεογνωσία παρέχεται ὡς δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὶς ψυχὲς ποὺ πιστεύουν καὶ ἀγαποῦν τὸν Κύριο κι ἐπιθυμοῦν νὰ Τὸν γνωρίσουν προσωπικά.

Ἂς καλλιεργοῦμε λοιπὸν τὸν πόθο νὰ γνωρίσουμε καὶ νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Θεό, γιὰ νὰ ζοῦμε σὲ κάποιο βαθμὸ ἤδη ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τὴν ἀνέκφραστη χαρὰ τῆς αἰωνιότητος. Στὶς ἱερὲς ὧρες τῆς προσευχῆς, τῆς μελέτης τοῦ θείου λόγου, τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καὶ τῆς συμμετοχῆς στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, συναντοῦμε τὸν Χριστὸ ὁ

Ὁποῖος ἔρχεται καὶ κατοικεῖ ἐντός μας καὶ γεμίζει τὴ ζωή μας μὲ χαρὰ καὶ εἰρήνη. Ἀσύγκριτα ὡραιότερη ὅμως θὰ εἶναι ἡ ζωὴ μὲ τὸν Κύριο στὴν αἰωνιότητα... Ἐκεῖ θὰ πλέουμε μέσα στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν θὰ χορταίνουμε τὴ θέα τοῦ προσώπου Του!

2. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ

Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀπευθύνεται ὁ Κύριος Ἰησοῦς στὸν Οὐράνιο Πατέρα φανερώνει τὴ σχέση ἰσοτιμίας μεταξύ τους. Τὰ λόγια τῆς προσευχῆς Του δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὰ πεῖ ἕνας κοινὸς θνητός. Λέγει πρὸς τὸν Πατέρα: «Τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά». Ὅλα ὅσα ἀνήκουν σὲ μένα δικά σου εἶναι, ὅπως καὶ τὰ δικά σου εἶναι δικά μου.

Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἀΐδιος Υἱός, ὁ Ὁποῖος ἀπευθύνεται πρὸς τὸν Πατέρα ὡς ἴσος πρὸς ἴσον. Ἂς ἔρθουν τώρα οἱ Ἀρειανοὶ ἢ οἱ ἀπόγονοί τους οἱ Χιλιαστὲς ἢ ὅποιοι ἄλλοι αἱρετικοὶ θεωροῦν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ κτίσμα καὶ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, κι ἂς μᾶς ἐξηγήσουν πῶς τολμοῦν νὰ λένε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι κατώτερος ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα, ἐφόσον ὁ Ἴδιος δηλώνει ὅτι σ’ Αὐτὸν ἀνήκουν ὅλα ὅσα ἀνήκουν καὶ στὸν Πατέρα;... Εἶναι ἐντελῶς ἀστήρικτη ἡ πλάνη τους, ὅπως ἀκριβῶς ἀπέδειξε καὶ «ἡ Σύνοδος ἡ ἐν Νικαίᾳ», ἡ ὁποία ἀνεκήρυξε τὸν Χριστὸ «Υἱὸν Θεοῦ, Πατρὶ καὶ Πνεύματι σύνθρονον» (Στιχηρὸ Ἑσπερινοῦ). Γι’ αὐτὸ καὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, τὸ ὁποῖο συνέταξαν οἱ ἅγιοι Πατέρες ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, ὁμολογοῦμε: «Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ».

Ἂς μένουμε λοιπὸν στερεωμένοι στὴν πίστη γιὰ τὴ θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Θεὸ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο τῆς σωτηρίας μας.

3. Προσευχὴ γιὰ τὴν ἑνότητα

Πολὺ συγκινητικὸ εἶναι καὶ τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Κύριος ἐκφράζει στὴν ἀρχιερατικὴ προσευχὴ τὴ μεγαλύτερη ἐπιθυμία Του γιὰ τοὺς πιστοὺς μαθητές Του ὅλων τῶν αἰώνων: Παρακαλεῖ τὸν Οὐράνιο Πατέρα νὰ τοὺς διατηρήσει ἑνωμένους μαζί Του καὶ ἑνωμένους μεταξύ τους μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Ἀποτελεῖ λοιπὸν χρέος ἐπιτακτικὸ ὅλων μας νὰ καλλιεργοῦμε αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἑνότητος. Νὰ προσευχόμαστε νὰ διατηροῦμε τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀγάπης μέσα στὴν Ἐκκλησία. Νὰ πα ρακαλοῦμε ἐπίσης τὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ τοὺς πεπλανημένους ἀδελφούς μας, αὐτοὺς ποὺ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ποίμνη τοῦ Χριστοῦ καὶ δημιούργησαν σχίσματα καὶ διαιρέσεις, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ γίνει «μία ποίμνη, εἷς ποιμήν» (Ἰω. ι΄ 16).

“Ο ΣΩΤΗΡ”,1/6/2013

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου «αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν» (Ιω 17,3). εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά

Σήμερα, πρώτη Κυριακή μετά την Ανάληψη του Κυρίου μας και η Εκκλησία εορτάζει τους αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Τους θεοφόρους Πατέρες οι οποίοι κατά το έτος 325 μ.Χ συνήλθαν, μετά από διάταγμα του Μ. Κωνσταντίνου στην πόλη Νίκαια της Βιθυνίας και ως μυστικές του Αγίου Πνεύματος σάλπιγγες μελώδησαν «μέλος εναρμόνιον θεολογίας». Ως Αποστολικών παραδόσεων ακριβείς φύλακες κατεδίκασαν τη δυσεβή διδασκαλία του Αρείου ο οποίος έλεγε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αλλά κτίσμα και αντίθετα, «εὐσεβοφρόνως» «Πατρός, καί Υἱοῦ, καί Πνεύματος Ἁγίου, μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισ(αν) καί φύσιν». Διεκήρυξαν ότι ο Χριστός είναι της ίδιας ουσίας με τον Θεό Πατέρα, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, δηλαδή Θεός αληθινός, γι' αυτό και αληθινός Σωτήρας· τον δε Άρειο ως αμετανόητο και επικίνδυνο της «Ἐκκλη­σίας συνοδικῶς τοῦτον ἐξωστρά­κισαν». Έτσι απεδείχθησαν αληθινοί και καλοί ποιμένες.

Βεβαίως, πρωτίστως και κυρίως, «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς» είναι ο ίδιος ο Κύριος. Είναι όμως και εκείνοι οι οποίοι καλώς και αξίως ευρίσκονται εις τόπον και τύπον Χριστού. Όσοι δεν κατέχουν απλώς τη θέση του Χριστού, αλλά και ζουν και εργάζονται όπως εκείνος. Όπως ο Χριστός, έτσι και αυτοί δεν εκμεταλλεύονται και δεν θυσιάζουν τα πρόβατα για το συμφέρον τους, αλλά θυσιάζονται αυτοί για τη σωτηρία των προβάτων.

Όπως από την πόρτα της μάνδρας μπαίνουν τα πρόβατα και σ’ αυτή βρίσκουν ανάπαυση και ασφάλεια, και βγαίνουν και βρίσκουν τροφή, έτσι και ο Χριστός αλλά και οι ποιμένες οι καλοί, παρέχουν στα πρόβατα τα λογικά, τροφή και ανάπαυση και ασφάλεια πνευματική.

Ο Χριστός γνωρίζει τα δικά του λογικά πρόβατα αλλά και αναγνωρίζεται απ’ αυτά. Έτσι και οι καλοί ποιμένες αναγνωρίζουν το ορθόδοξο ποίμνιο αλλά και αναγνωρίζονται από αυτό.

Γενικώς ο Κύριος ήλθε, «ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν». Και αυτό ακριβώς τη ζωή και το περισσόν της ζωής πρέπει να δίνουν οι καλοί ποιμένες, αλλά και εμείς αυτό ακριβώς να ζητάμε απ αυτούς.

Τι είναι όμως η ζωή και το περισσόν της ζωής;

Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωση δική του, έτσι ώστε η ζωή του να μοιάζει με τη ζωή του Θεού. Τον έπλασε με ψυχή και σώμα και κοντά σε αυτά του έδωσε τη χάρη του, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Αυτή η χάρη του Αγίου Πνεύματος κρατά τον άνθρωπο στην κανονική του κατάσταση και τη φυσιολογική ζωή, της ψυχής αλλά και του σώματος.

Όταν ο άνθρωπος με την αμαρτία διακόπτει τη σχέση και κοινωνία του με το Θεό, χάνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και έτσι γίνεται πνευματικά νεκρός.

Με την αμαρτία η ψυχή και το σώμα αρρωσταίνουν με διάφορες αρρώστιες. Η προσωπική και η κοινωνική ζωή γίνεται κόλαση, τελικά δε επέρχεται και ο σωματικός θάνατος.

Η ζωή λοιπόν του ανθρώπου είναι στενά, άρρηκτα δεμένη με την υπακοή στο θέλημα του Θεού, είναι η ζωή της αρετής, και η στέρηση της ζωής, ο θάνατος, είναι η παρακοή στο θείο θέλημα, η ζωή της αμαρτίας.

Εκτός όμως από την καθ’ όλα επαινετή ζωή της αρετής, που είναι ανθρώπινη προσπάθεια και ενέργεια, και πέρα απ’ αυτή, υπάρχει το περισσόν ζωής, που είναι κάτι το πολύ ανώτερο

Είναι αυτό που κάνει την Ορθοδοξία να διαφέρει από τις άλλες ομολογίες, τον αληθινό χριστιανισμό από τις άλλες θρησκείες και τα διάφορα ηθικοφιλοσοφικά συστήματα, τον άγιο από τους απλώς καλούς ανθρώπους. Είναι, κατά τον Άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας η τελειωτάτη του πνεύματος μέθεξις.

Στην κατάσταση αυτή ο Θεός ενεργεί πάνω στον άνθρωπο και ο άνθρωπος δέχεται λόγω της καθαρότητάς του την ενέργεια του Θεού. Έτσι δεν ενεργεί αλλά πάσχει τα θεία. Όχι με ανθρώπινες, με φυσικές δυνάμεις, αλλά με το Άγιο Πνεύμα βλέπει, ακούει, ζει, εκείνα που «ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν».

Το βάθος και το ύψος και το πλάτος τέτοιων βιωμάτων δεν μπορούμε να καταλάβουμε εμείς που δεν έχουμε προσωπική πείρα τέτοιων καταστάσεων. Όμως μια κάποια ιδέα μπορούμε να πάρουμε από αυτά που αναφέρονται στους βίους των Αγίων, όπως του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, και συγκεκριμένα κατά τη συνάντηση που είχε με κάποιον λαϊκό, τον Μοτοβίλωφ.

Ενώ συζητούσαν, με προσευχή του Αγίου γέμισαν Πνεύμα Άγιο. Το πρόσωπό τους έγινε πιο φωτεινό και από τον ήλιο. Η ψυχή τους γέμισε με ανέκφραστη ειρήνη, την ειρήνη του Κυρίου την «ὑπερέχουσα πάντα νοῦν». Μια ανέκφραστη γλυκύτητα ξεχείλιζε από τις καρδιές τους και γέμισε η ψυχή τους απερίγραπτη χαρά. Ενώ βρίσκονταν χειμώνα καιρό μέσα στο δάσος και χιόνιζε, αισθανόταν εξαιρετική θερμότητα και ευωδία άρρητη, την ευωδία του Αγίου Πνεύματος.

Αλλά και σε άλλες περιπτώσεις βλέπουμε οι Άγιοι να επιτελούν υπερφυσικά και θαυμαστά έργα, να διώχνουν δαιμόνια, να θεραπεύουν ανίατες ασθένειες, να γνωρίζουν τα κρυπτά των καρδιών ή τα μέλλοντα να συμβούν.

Όλα αυτά δεν γίνονται με φυσικές δυνάμεις, αλλά τα ενεργεί ο Θεός διά των Αγίων. Αυτά είναι συμμετοχή στη ζωή του Θεού και μ’ αυτή τη συμμετοχή γίνεται ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν, και γι’ αυτή τη συμμετοχή μας δημιούργησε ο Θεός. Διά τούτο μας έπλασε ο Θεός τονίζει ο Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, για να γίνουμε κοινωνοί θείας φύσεως και να φανούμε όμοιοι μ’ αυτόν με την θέωση που κάνει η χάρη του Θεού.

Ο πόθος για τη ζωή και το περισσόν της ζωής, ο πόθος για τη θέωση, είναι έμφυτος στον άνθρωπο και ιδιαίτερα τον νέο.

Όμως υπάρχει φόβος, ο πόθος αυτός, ή να αγνοηθεί, να παραμείνει ακαλλιέργητος και να μαραθεί τελείως, ή να προσπαθήσει ο άνθρωπος να γίνει θεός χωρίς το Θεό και να καταλήξει στο δαιμονισμό.

Ιδιαίτερα η σημερινή, η δική μας εποχή, παρίσταται μάρτυς αυτής της πλάνης, της παραπλανήσεως του ανθρώπου, της απομακρύνσεώς του από το Θεό και της ταλαιπωρίας ή μάλλον της τραγωδίας του. Χαρακτηριστική η περίπτωση των νέων εκείνων οι οποίοι μπρος στις αντιξοότητες της ζωής ή μη βρίσκοντας ανάπαυση αλλά έλλειψη στοργής από το περιβάλλον τους, καταφεύγουν στους τεχνητούς παραδείσους των ναρκωτικών, στο βάθος των οποίων ελλοχεύει ο θάνατος· ο θάνατος της ψυχής και του σώματος. Και είναι κρίμα· χίλιες φορές κρίμα, διότι δίπλα ακριβώς, σε απόσταση αναπνοής από την πορεία αυτή του θανάτου υπάρχει ο δρόμος της ζωής. Υπάρχει αυτός που είπε αλλά και είναι «ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή».

Μόνο διά του Χριστού και μέσα στο Χριστό, μέσα στο Σώμα του που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, δια των αγίων Μυστηρίων και των αγίων αρετών υπάρχει η δυνατότητα ο θεόπλαστος άνθρωπος να ικανοποιήσει πραγματικά τον βαθύ πόθο του, να αποκτήσει και να έχει ζωή και περισσόν ζωής.

Όμως αυτά είναι λόγια τα οποία δεν μπορούν να συγκινήσουν και να πείσουν όταν δεν μεταφράζονται σε πραγματικότητα ζωής.

Και εδώ αναδεικνύεται η δική μας ευθύνη· η ευθύνη ημών των ανθρώπων της Εκκλησίας των οποίων η ζωή δε μυρίζει άγιο Πνεύμα, στα πρόσωπα των οποίων δεν μπορούν να δουν οι άλλοι να επαληθεύονται οι λόγοι του Χριστού για ζωή και περισσὸν ζωής. Με αυτή την έννοια όλοι είμαστε υπεύθυνοι για όλους, όλοι είμαστε υπεύ­θυνοι για το κακό που υπάρχει γύρω μας.

Όμως εμείς θα θέλαμε να παρακα­λέσουμε όλους τους καλοπροαιρέτους να μη προσέχουν εμάς αλλά τους πραγματικούς χριστιανούς, τους αγίους, στα πρόσωπα και τη ζωή των οποίων μπορεί να δει κανείς τι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος εν Χριστώ Ιησού δια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό να ποθήσει και αυτό να επιδιώξει, προς δόξαν του ζώντος και ζωοδότου Θεού και ευφροσύνη αιώνιο δική του. Αμήν.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ «αὕτη ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκουσί σε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.» (Ἰωαν. ιζ΄ 3)

Η Α Ι Ω Ν Ι Α Κ Α Ι Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η

«αὕτη ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκουσί σε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.» (Ἰωαν. ιζ΄ 3)

Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί ἀδελφοί, πλάσθηκε ἀπό τό Θεό καί τοποθετήθηκε μέσα στόν Παράδεισο. Ὁ Παράδεισος εἶναι λέξη περσική καί σημαίνει περιβόλι, κῆπος. Ἐκεῖ γνώριζε ὁ ἄνθρωπος τό Δημιουργό του, τόν ἔβλεπε καί συνομιλοῦσε μαζί του, γιατί τά μάτια του τά φυσικά καί τά πνευματικά ἦταν ἀκόμη καθαρά καί ἁπλά. Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ στούς πρωτοπλάστους Ἀδάμ καί Εὔα ἦταν «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» (Γεν. ) τόν Παράδεισο. Ἡ ἐργασία στήν πρώτη της μορφή ἦταν χαρά καί ἀπόλαυση καί ὄχι ἀναγκαία γιά νά ἐξασφαλίζουν οἱ πρωτόπλαστοι τά πρός τό ζῆν. Ἐπιπρόσθετα ὑπῆρχε ἀνάγκη νά προσέχουν καί νά ἐπαγρυπνοῦν, γιατί ὑπῆρχε κίνδυνος νά χάσουν τόν Παράδεισο. Ἡ ἀπειρία ὅμως τῶν Πρωτοπλάστων νά πολεμοῦν καί νά ἀντιμετωπίζουν νικηφόρα τόν Ἀντικείμενο, τό διάβολο καί Σατανᾶ, τούς ἔρριξε στήν πλάνη, ὥστε παρέβησαν τή θεία ἐντολή καί ἔτσι ἐγεύθησαν τούς καρπούς τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ. Ἀπό τότε ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τήν ἄμεση ἐπικοινωνία μέ τόν Πλάστη του. Ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ἀλήθεια καί τό φῶς. Ἔπεσε στήν πλάνη καί τό σκοτάδι. Ἀναζητεῖ ὅμως τό Θεό μεταξύ τῶν ψευτοθεῶν καί λατρεύει τά διάφορα εἴδωλα. Ζεῖ μέσα στό φόβο τοῦ θανάτου καί τίς πλεκτάνες τῆς μαγείας καί τοῦ ψεύδους. Ὁ Θεός ἐσπλαχνίσθη ὅμως τό πλάσμα του καί ἐκτός ἀπό τίς διάφορες μονάδες τῶν κατά καιρούς φωτισμένων ἀνθρώπων, θέλησε νά ἀποκαλύψει τόν ἑαυτό του στό σύνολο τῆς ἀνθρωπότητος. Ἐκλέγει, λοιπόν, τόν ἰουδαϊκό λαό, τόν περιούσιο λαό τοῦ Θεοῦ καί τόν ὁδηγεῖ στή γνώση τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπό τά σπλάχνα τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ στή συνέχεια γεννιέται ὁ Μεσσίας, ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτῆς τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀφοῦ ὁ Ἴδιος ἔκαμε ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ σωτηριολογικοῦ του ἔργου μέ τή βάπτισή του στόν Ἰορδάνη ποταμό, δίδαξε, θαυματούργησε, παρηγόρησε καί θεράπευσε πολλούς ἀνθρώπους, μέσα στήν τριετῆ διάρκεια τῆς δράσεως του στή γῆ. Ἀκολούθησαν ἡ Μεταμόρφωση, τά Πάθη, ἡ Σταύρωση, ἡ Ταφή, ἡ Ἀνάσταση, ἡ Ἀνάληψη καί ἡ Κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό Ἅγιο Πνεῦμα φώτισε τούς Μαθητές ὥστε νά ἐνθυμηθοῦν, νά κατανοήσουν καί νά κηρύξουν ὅσα ἔζησαν, ἄκουσαν καί εἶδαν κατά τή διάρκεια τῆς μαθητείας τους. Στή συνέχεια οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι προετοίμασαν καί χειροτόνησαν τούς δικούς τους διαδόχους, οἱ ὁποῖοι συνέχισαν τήν ἀποστολική δράση καί τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ἀνά τά πέρατα τοῦ κόσμου. Μέσα στή ροή ὅμως τῶν αἰώνων ὑπῆρξαν καί αὐτοί οἱ ὁποῖοι «κρίμασιν οἷς Κύριος οἶδε» ἐγκατέλειψαν τήν πίστη, δόλωσαν τήν πίστη, κατέστησαν ἐχθροί τῆς πίστεως καί πολέμησαν μέ σφοδρότητα καί ἐχθρότητα τήν πίστη. Μεταξύ αὐτῶν κατατάσσεται καί ὁ αἱρεσιάρχης Ἄρειος. Ἦταν κληρικός τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. Μέ τή διδασκαλία του ἀρνήθηκε τή θεότητα τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ συμβουλές ἀπό μέρους τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας δέν εἰσακούσθησαν γιατί μέσα στήν ψυχή τοῦ πλανεμένου Ἀρείου βασίλευε ὁ ἐγωισμός. Ἀκολούθησε, λοιπόν, ἡ Πρώτη Οἰκουμενική Σύνοδος τό 325 μ.Χ. στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας, τήν ὁποία συγκάλεσε ὁ Μ. Κωνσταντῖνος κατόπιν συμβουλῆς τοῦ Ὁσίου Κορδούης. Ἔλαβαν μέρος 318 θεοφόροι Πατέρες, μεταξύ τῶν ὁποίων ὑπάρχουν οἱ Ἅγιες μορφές τοῦ Μητροφάνη Κωνσταντινουπόλεως, Ἁγίου Νικολάου Μύρων τῆς Λυκίας, Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Ἀλεξανδρείας, Ἁγίου Ἀθανασίου, Ἁγίου Σπυρίδωνος Τριμυθοῦντος καί ἄλλων. Ὅλοι οἱ ὀρθοφρονοῦντες στά τῆς πίστεως ἔχουν ὀρθή γνώση καί βίωμα γιά τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ζοῦν καί βιώνουν ἀπό τή ζωή αὐτήν τή ζωή τῆς αἰωνιότητος, τή ζωή τοῦ Παραδείσου. Ὁ ἀσφαλής χῶρος ὅπου κάποιος διδάσκεται ὀρθά γιά τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἀμήν!

Κυριακή των Αγ. Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου π. Χερουβείμ Βελέτζας

Ιω. 17, 1-13

Κατά τη σημερινή Κυριακή έχει ορίσει η Εκκλησία μας να εορτάζουμε και να τιμούμε την μνήμη των αγίων 318 Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.χ., καταδίκασε την αίρεση του Αρειανισμού και θέσπισε το Σύμβολο της Πίστεως, κοινό για όλους τους χριστιανούς, το οποίο περιέχει συνοπτικά τα κύρια σημεία της ορθής Πίστεως. Ο σημερινός εορτασμός, μια Κυριακή πριν την Πεντηκοστή, θεσπίστηκε για να τονιστεί η θεότητα του προσώπου του Χριστού και η μεγάη σημασία αυτής της αλήθειας για ολόκληρη την Εκκλησία.

Ο Άρειος με τη διδασκαλία του αρνούνταν ουσιαστικά την θεότητα του Χριστού, και αυτό ακριβώς πολέμησαν οι άγιοι Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου: κατέδειξαν και υπερασπίστηκαν την ορθή πίστη, όπως προκύπτει μέσα από τα λόγια του ίδιου του Χριστού που διαβάζουμε στα Ευαγγέλια, ότι δηλαδή ο Ιησούς Χριστός είναι ο σαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού, που έπαθε και Αναστήθηκε για την σωτηρία του κόσμου. Γι αυτό και στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε με έμφαση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι “φῶς εκ φωτός, θεός ἀληθινός ἐκ θεοῦ ἀληθινοῦ”, ότι δεν είναι κτίσμα, και ότι υπήρχε πάντα μαζί με τον Πατέρα. Ομολογούμε επίσης ότι ο θεάνθρωπος Χριστός έπαθε και ετάφη και αναστήθηκε την τρίτη μέρα, και ανελἠφθη στους ουρανούς και θα έλθει, τέλος, κατά την ημέρα της Δευτέρας παρουσίας Του, να κρίνει τους ζώντες και τους νεκρούς.

Παράλληλα με την ορθή πίστη, οι Άγιοι Πατέρες διαφύλαξαν και την ενότητα της Εκκλησίας, μιας που η κάθε αίρεση γίνεται αφορμή για τη διάσπαση των πιστών, για την καταρράκωση του ίδιου του σώματος του Χριστού, που είναι η Εκκλησία. Και προϋπόθεση για την ενότητα των πιστών αποτελεί η ενότητα στην πίστη και η επενέργεια του Αγίου Πνεύματος, όπως θα δούμε και θα ζήσουμε την ερχόμενη Κυριακή.

Όλες αυτές οι αλήθειες, και κυρίως ό,τι αφορά στο πρόσωπο του Χριστού, περιέχονται στην Προσευχή του Κυρίου προς τον Θεό Πατέρα, το βράδι του Μυστικού Δείπνου, την οποία, όπως μας την παρέδωσε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, διαβάσαμε σήμερα κατά τη Θεία Λειτουργία. “Πάτερ”, προσεύχεται, “δόξασε τον Υιό σου”, εννοώντας την τριήμερο Ανάστασή Του, “για να σε δοξάσει κι εκείνος και να δώσει ζωή αιώνιο σε κάθε άνθρωπο”... “Γιατί αυτή είναι η αιώνιος ζωή”, συνεχίζει, “το να γνωρίζουν οι άνθρωποι εσένα, τον μόνο αληθινό Θεό, και τον Ιησού Χριστό, που εσύ απέστειλες στον κόσμο”.... “και τώρα δόξασέ με, με την δόξα που είχα μαζί σου, πριν ακόμα τη δημιουργία του κόσμου. Φανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους ... και γνώρισαν ότι αληθινά είμαι Υιός σου και πίστεψαν ότι εσύ με απέστειλες”. Γι αυτό και παρακαλεί τον Θεό Πατέρα να διαφυλάξει ενωμένους τους μαθητές Του, και κατ' επέκταση όλους όσους πίστεψαν σε Αυτόν: “δεν ζητάω για τον κόσμο, αλλά για αυτούς που μου έδωσες... Πάτερ άγιε, διαφύλαξε αυτούς με τη δύναμη του ονόματός σου, το οποίο μου έδωσες, ώστε να είναι ένα, όπως κι εμείς είμαστε ένα”.

Το ζήτημα της ενότητας μεταξύ των ανθρώπων είναι από τα πλέον δύσκολα, αν αναλογιστούμε την παγκόσμια, αλλά και την προσωπική του ο καθένας μας ιστορία. Ιδιαίτερα μάλιστα στις μέρες μας, όπου η σύγχρονη βαβυλωνία της ατομοκεντρικότητας από τη μια και της “πολυ-πολιτισμικότητας” από την άλλη, σφυροκοπούν τα θεμένια της κοινωνίας, διαβρώνοντας αντίστοιχα κάθε ευαισθησία προς τον πλησίον και κάθε δυνατότητα συμφωνίας στο πολιτισμικό και πνευματικό πεδίο. Το ότι η ενότητα προϋποθέτει την ταύτιση στα θέματα της πίστεως, το εκφράζει η Εκκλησία μας σε κάθε Θεία Λειτουργία,όταν λίγο πριν κοινωνήσουμε μας καλεί να ζητήσουμε από τον Χριστό “τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος” και να εμπιστευτούμε σε Αυτόν “ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν”.

Αυτή την εμπιστοσύνη προς τον Θεό, την ομόνοια ως προς την πίστη και την ενότητα εν Χριστώ μας διδάσκουν σήμερα τόσο ο ίδιος ο Κύριος όσο και οι άγιοι Πατέρες που εορτάζουμε. Και για να γίνει πράξη η ενότητα στη ζωή μας, σύμφωνα με την προσευχή του Ιησού, οφείλουμε να γνωρίσουμε τις αλήθειες της πίστεώς μας, να μελετάμε τον λόγο του Θεού και την διδασκαλία της Εκκλησίας, και να προσευχόμαστε στον Θεό να μας σκεπάζει με την φωτιστική και αγιαστική και ενοποιό δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

 πηγή

Κυριακή των Αγίων πατέρων της Α. Οικουμενικής Συνόδου Ορθοδοξία: Η Εκκλησία των Αγίων Πατέρων

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΛΗ σοφία και μεγάλη σύνεση στον τρόπο, με τον οποίον η αγία Εκκλησία μας καθόρισε τον εορταστικό κύκλο του εκκλησιαστικού λειτουργικού χρόνου. Κ’έχει πολύ βαθειά σημασία το γεγονός της συχνής υπομνήσεως, που κάνει η Εκκλησία στους πιστούς, με τις μνήμες ή τις Κυριακές των αγίων Πατέρων: θέλει δηλ. να μας δείξει αυτούς που αγωνίστηκαν κ’ έφτασαν μέχρι και το μαρτυρικό θάνατο, για να μείνει καθαρή κι αμόλυντη η πίστη των ορθοδόξων. Μας θυμίζει τους
μεγάλους πολέμους, μέσα στις ταραγμένες εποχές στη ζωή της Εκκλησίας, και τους αγώνες των Πατέρων, που, με τη χάρη του Θεού, πάντοτε καταλήγουν στη νίκη
της Ορθοδοξίας.

Αυτό είναι για μας μια ελπίδα, αλλά και μια μεγάλη κ’ επίσημη διάψευση των φόβων, των αγωνιών και ανησυχιών μας για το μέλλον της Ορθοδοξίας, που νομίζουμε πως οι αιρέσεις και οι πόλεμοι που κάθε μέρα αντιμετωπίζει -έσωθεν και έξωθέν- θα την εξαντλήσουν τάχα και θα την αφανίσουν. Οι γιορτές των αγίων Πατέρων μας δείχνουν, πως η Εκκλησία πέρασε πολύ πιο δύσκολες στιγμές απ’ τις σημερινές, αλλά με το να μείνει σταθερή στα ορθόδοξα δόγματα και στη γερή κι ασάλευτη πέτρα της Παραδόσεως στερεωμένη, νίκησε πάντοτε τους πολεμίους της, όποιοι κι αν ήταν αυτοί, κ’ έβγαινε ύστερ’ από κάθε μάχη πιο λαμπερή
και πιο φωτεινή και με περισσότερα κάστρα γύρω της, που οι Πατέρες έχτιζαν για να φυλάξουν τους αρίφνητους θησαυρούς της αγίας μας Ορθοδοξίας. Έτσι, με
τους αγώνες και τους πολέμους που αντιμετώπιζαν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, απαντούσαν στους εχθρούς της Ορθοδοξίας μ’ ένα πλήθος συνοδικών κανόνων
και δογμάτων, που ερμηνεύουν αυθεντικά την Αγία Γραφή και θεμελιώνουν με το βίο και τη διδασκαλία τους την Παράδοση της Ορθοδοξίας, που είναι η ωραιότερη,
η αληθινώτερη και -παρόλες τις ποικιλίες και αποχρώσεις στη διδασκαλία των αγίων Πατέρων- η πιο πολύ σφιχτά ενωμένη, απ’ όλες τις παραδόσεις, με το πνεύμα
του Ευαγγελίου• γιατί η «συμφωνία” που υπάρχει μέσα στο θείο χορό των αγίων Πατέρων, και η οποία δείχνει τη βιωματική συνοχή της Εκκλησίας, είναι καρπός
και αποτέλεσμα του θείου φωτισμού και της χάριτος του Θεού.

Οι άγιοι Πατέρες, με το ορθό δόγμα της πίστεως και με την αγία ζωή τους, είχαν γίνει άξιοι των επιλάμψεων του αγίου Πνεύματος, το Οποίο κυρίως τους φώτιζε να ερμηνεύουν και να διδάσκουν ορθά το άγιο Ευαγγέλιο, και να το προσφέρουν, ανάλογα με την προσληπτικότητά μας, ως δόγμα, ως λόγο και ως ζωή. Να γιατί -πολύ εύστοχα- ονομάζεται η αγία Ορθοδοξία μας Εκκλησία των αγίων Πατέρων. «Διότι την υπερφυά παρουσίαν του αγ.Πνεύματος εντός της Εκκλησίας, διά των Πατέρων εμάθομεν. Την ερμηνείαν του Ευαγγελίου της χάριτος του Χριστού, οι Πατέρες έδωκαν εις τον κόσμον: Τι θα ήτο η Εκκλησία δίχως «τα πάγχρυσσα στόματα του Λόγου», τους «οπλίτας παρατάξεως Κυρίου», τα «oργανα του αγ. Πνεύματος»; Ίδετε τον κονιορτοποιήσαντα την Εκκλησίαν Προτεσταντισμόν. Καταμάθετε τας αντορθοδόξους καινοτομίας, τας αιρέσεις, τας υπερβολάς, την εγκοσμιότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, υποκαταστησάσης
την δι’ αγίου Πνεύματος πυριζομένην ακράδαντον αυθεντίαν των Πατέρων, διά των εξ υψηλοφροσύνης επίσφαλών ανθρωπίνων συλλογισμών (αλάθητον του Πάπα κ.λ.π.). Φοβήθητε την επιφαινομένην νόθευσιν του Ευαγγελίου εν τη Εκκλησία.
Αποτολμά ο λόγος να υποστηρίζη, ότι οι Άγιοι Πατέρες αποτελούν τα ασφαλή μέτρα της περί Θεού και ανθρώπων καθολικής και επί μέρους αληθείας. Αυτοί είναι οι οξυδερκείς της Εκκλησίας οφθαλμοί… oι απλανείς οδηγοί, οι φυσικοί ερμηνείς του Ευαγγελίου, ως θεωρίας και πράξεως» (Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Αθωνικά άν0η, σελ. 113).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας στηρίζεται πάνω στην αγία Γραφή και στην ιερά Παράδοση, δηλ. στο Άγιον Ευαγγέλιο και στους αγίους Πατέρας. Όλος ο αγώνας των
τέκνων της Εκκλησίας ειναι να φτάσουν στη θείαν αλήθεια και σωτηρία της ψυχής τους, διά μέσου της αγιότητος, που διδάσκει το άγιο και ιερόν Ευαγγέλιο.
Γι’ αυτό κ’ ένας νεώτερος συγγραφέας λέγει για την Εκκλησία του Θεού, πώς «είναι οι κληθέντες άγιοι, η συνάθροισις των πιστών, των κληθέντων εις αγιότητα»
(Κορέσιος). Για να φτάσουμε, όμως, στη σώζουσα αλήθεια του Ευαγγελίου, χρειαζόμαστε ένα έμπειρον οδηγό• γιατί, κι αμαρτωλότητα πολλή έχει σκοτίσει τα πνευματικά μάτια μας, και η πείρα μας λείπει για πνευματικές πορείες τόσο φοβερές, και οι κίνδυνοι που μας περιμένουν σ’ αυτό το δρόμο είναι μεγάλοι και δυσκολοπολέμητοι.

Κι αυτός ο οδηγός δεν είναι άλλος απ’ την Παράδοση των Πατέρων της Ορθοδοξίας. Οι φωτεινότεροι οδηγοί της πορείας μας προς τη σωτηρία είναι οι άγιοι Πατέρες.
Έξω απ’ αυτούς καραδοκεί ο κίνδυνος των αιρέσεων. Ας μη μας κατηγορήσει εδώ κανείς, πως υπερτονίζουμε τη σημασία της Παραδόσεως εις βάρος της αγίας Γραφής.
Τα άκρα του Προτεσταντισμού και του Ρωμαιοκαθολικισμού δεν ανήκουν στις συνήθειες της Ορθοδοξίας, η οποία πλησιάζει τον απλό αλλά βαθύ και υψηλό σε σώζοντα νοήματα λόγο του Θεού, με την ταπείνωση και την αγιότητα των αγίων Πατέρων. Η Εκκλησία μας τάχει ενωμένα Ευαγγέλιο και Παράδοση. Ούτε Ευαγγέλιο θα υπήρχε, αν δεν μας τα διέσωζε η Παράδοση, και δεν το ερμήνευαν οι πνευματέμφοροι άγιοι Πατέρες• ούτε άγιοι Πατέρες μπορούν να νοηθούν δίχως τη θεωρία του Ευαγγελίου. Οι άγιοι Πατέρες είναι η πράξη του Ευαγγελίου. Μια πράξη, που ενώνει διά των μυστηρίων της σωτηρίας τη ζωή όλης της Εκκλησίας κάτω απ’ το σταυρό του Χριστού. «το γαρ της Εκκλησίας όνομα, λέγει ο θείος Χρυσόστομος, ου χωρισμού, αλλ’ ενώσεως και συμφωνίας εστίν όνομα». Αυτή η πράξη μας δείχνει πως η ορθή διδασκαλία είναι καρπός αγίας ζωής. Αν η θεολογία των Πατέρων ήταν μια απλή γνώση, δίχως τη βίωση του λόγου του Θεού, η θεολογία τους δεν θα διέφερε απ’ τις ευσεβείς φλυαρίες των αιρετικών. Γιατί κ’ οι αιρετικοί ήταν δεινοί στη μόρφωση και στη γνώση. Αλλά η εκτροπή τους απ’ την οδό της αγιότητος (στους πιο πολλούς,
τουλάχιστον, αυτή είναι η σπουδαιότερη αιτία), τους έρριξε σε σατανικές αιρέσεις και τους παρέσυρε έξω απ’ την Εκκλησία. Έξω, όμως, από τον αγιασμένο περίβολο
της Εκκλησίας, κατά την αρχαία ρήση του αγίου Κυπριανού, δεν υπάρχει σωτηρία – «extra ecclesiam nulla salus». Βγαίνοντας κανείς απ’ την Εκκλησία, για οποιοδήποτε
λόγο, είναι σα να παραδίδει τον εαυτό του στη δυναστεία του σατανά, όπως λέγει ο Μέγας Φώτιος: «οι γαρ των εκκλησιών εξωθούμενοι, έξω της θείας γινόμενοι
κηδεμονίας, υπό την βουλήν και δυναστείαν πίπτουσι του σατανά». Μ’ αυτούς τους αιρετικούς μοιάζουν κ’ εκείνοι, που για να δικαιολογήσουν την εγωϊστική
τους και σατανική φυγή από την Εκκλησία, ρίχνουν το βάρος στους λειτουργούς της Εκκλησίας, λέγοντας: «Με αυτόν τον ιερέα, και με αυτόν τον επίσκοπο, δεν
μπορώ να προσευχηθώ, σκανδαλίζομαι. Προτιμώ να κάμω την προσευχή μου στο σπίτι, στο χωράφι, στην αίθουσα ενός συλλόγου ή όπου αλλού, παρά να πάω στην Εκκλησία, που διακονείται από αυτά τα πρόσωπα…». Πόσο, αλήθεια, θα χαίρεται ο σατανάς, με κάτι τέτοιες δικαιολογίες των ευσεβοφρόνων πιστών!

Δεν είναι ο τόπος εδώ να εξηγήσουμε με λεπτομέρειες όλη την τακτική του σατανά σ’ αυτό τον πόλεμο τον εσωτερικό. Πρέπει όμως να πούμε, πως αυτοί οι τύποι,
πολλές φορές είναι πιο επικίνδυνοι από πολλούς αδιάφορους ή άθεους. Στις Πράξεις των Αποστόλων βρίσκεται μια σχετική ομιλία του Αποστόλου Παύλου, προς
τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Μιλήτου και της Εφέσου: «και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα, του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω
αυτών» (Πράξ. κ’ 30). «Δεν είναι ανάγκη, λέγει ένας σύγχρονος ποιμήν και εκκλησιαστικός συγγραφέας, να ονομάσωμεν αυτούς τους «εξ ημών αυτών”, περί των
οποίων ομιλεί ο Απόστολος. Είναι όλοι ανεξαιρέτως όσοι θέτουν σκοπόν των «αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών” -να αποσπούν τους πιστούς και να τους σύρουν οπίσω των, να δημιουργούν συμπαθείας και προτιμήσεις γύρω από τα πρόσωπά των και να γίνωνται αρχηγοί κομμάτων εις την Εκκλησίαν. Οι αληθινοί ποιμένες δεν χωρίζουν τους πιστούς, και δεν προβάλλουν τον εαυτόν τους μεταξύ των πιστών, δεν τους κατατυραννούν ψυχικώς, και δεν δεσμεύουν την πνευματικήν των ελευθερίαν. Διότι αυτό συμβαίνει, με όσους κινούνται και δρουν έξω από την παράδοσιν και την τάξιν της Εκκλησίας• δημιουργούν ένα κύκλον εντος της Εκκλησίας, και εις το κέντρον του κύκλου τοποθετούν τον εαυτόν τους» («Οικοδομή” εβδομαδιαία, έτος Β’ άρ. 22, 29 Μαΐου 1960). Τους κινδύνους αυτούς φοβάται κι ο ιερός Χρυσόστομος, όταν συμβουλεύει εκείνους που έχουν ελαττωμένη την εμπιστοσύνη τους προς τα πρόσωπα της Εκκλησίας και θέλουν ν’ απομακρυνθούν απ’ την ευλογημένη μάνδρα της: «μένε εις την Εκκλησίαν, λέγει, και ου προδίδοσαι υπό της Εκκλησίας• αν δε φύγης από Εκκλησίας, ουκ αιτία η Εκκλησία. Εάν μεν γαρ ης έσω, ο λύκος ουκ εισέρχεται• εάν δε εξέλθης έξω, θηριάλωτος γίνη• αλλ’ ου παρά την μάνδραν τούτο, αλλά παρά την σην μικροψυχίαν. Εκκλησίας γαρ ουδέν ίσον».

Πρέπει επίσης να προσέχουμε πολύ στη σύγχυση που δημιουργεί ο σατανάς με τις διαβολές του γύρω απ’ τό αιώνιο θέμα της Εκκλησίας και των φορέων της ιερωσύνης.
Δεν μπορούμε, δυστυχώς, να έχουμε πάντοτε ιερείς ή επισκόπους του ύψους του Χρυσοστόμου ή του αγ. Ισιδώρου του Πηλουσιώτη. Αλλ’ αυτό δεν πρέπει να μας
απομακρύνει από την Εκκλησία. Αν μπορούμε, πρέπει να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, ή να μπούμε κ’ εμείς μέσα στο δοκιμαζόμενο σκάφος της Εκκλησίας και, με
τον άγιο βίο μας και την ορθή διδασκαλία, να διακονήσουμε το Ευαγγέλιο, και όχι να αποσπάσουμε μια μερίδα πιστών, τάχα για να εκδικηθούμε τον ιερέα ή τον επίσκοπο, και να φτιάξουμε δική μας Εκκλησία ή δικό μας σύλλογο, πράγμα πολύ συνηθισμένο σήμερα «της μόδας”, όπως λέγει ο Παπαδιαμάντης κάπου: «θα ήτο
θρασύτης εκ μέρους μας, λέγει, αν ενομίζαμεν ότι έπρεπε να κάμωμεν ενταύθα λόγον περί τινων άλλων διακεκριμένων θεολόγων, οίτινες μετέφερον τας θρησκευτικάς συνάξεις εις μίαν αίθουσαν συλλόγου. Πολύ παράξενοι δεν είμεθα, και εννοούμεν κάλλιστα, ότι καθ’ ον τρόπον υπάρχουσι λ.χ. φωτογράφοι της μόδας, φραγκορράπται
της μόδας κ.λ.π., ούτως επόμενον είναι να υπάρχουσι και θεολόγοι της μόδας»! Αλλά σ’ ενα άλλο σημείο ο Παπαδιαμάντης ξεκαθαρίζει τη στάση των πιστών τέκνων
της Εκκλησίας -και απέναντι σ’ Εκείνη και απέναντι στους φορείς της ιερωσύνης- όταν απαντά στο «Λόγο” του Απ. Μακράκη: «Εγώ είμαι τέκνον γνήσιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκπροσωπουμένης υπό των Επισκόπων της. Εάν δε τυχόν πολλοί τούτων είναι αμαρτωλοί, αρμοδία είναι να κρίνη μόνη η Εκκλησία και μόνον το άπειρον έλεος του Θεού ημείς πρέπει να επικαλούμεθα». Πρέπει, πραγματικά, να προσέχει πολύ o χριστιανός, γιατί ο σατανάς χρησιμοποιεί με καταπληκτική ευκολία και πονηριά και τα δεξιά και τ’ αριστερά όπλα, για να μας βγάλει απ’ το δρόμο της Εκκλησίας, κ’ ύστερα να μας παραδώσει «εις νουν αδόκιμον», να μας διχάσει
και από τους φίλους και ομοιδεάτες μας, και να μας ρίξει στην απώλεια.

***

Πρέπει, να υπογραμμίσουμε, με πολλή λύπη, μια νοσηρή κατάσταση που υπάρχει στους ορθοδόξους χριστιανούς της Εκκλησίας μας σήμερα, που αδιαφορούν για τα
δόγματα των Πατέρων και τη γραμμή της Ορθοδοξίας. Έτσι αφήνεται ελεύθερο το έδαφος σ’ ένα πλήθος καλοθελητών, που άλλοτε με το πρόσχημα της «φιλανθρωπίας”
του δολλαρίου και άλλοτε της «διδασκαλίας” του λόγου του Θεού, κάνουν θραύση μέσα στο ευσεβές ποίμνιο της Ορθοδοξίας. Αυτοί οι βαρείς λύκοι, που πολεμούν
την ενότητα της Εκκλησίας, έχουν πολλά ονόματα, αλλά τα πιο φοβερά είναι των «Χιλιαστών” («μαρτύρων του Ιεχωβά”), των «Ευαγγελικών”, των «Αντβεντιστών”,
των παραλλαγμένων κάπως και μεταμορφωμένων Ρωμαιοκαθολικων κ.ά. Εμείς, βέβαια, δεν δίνουμε και πολλή σημασία, γιατί δεν υποψιαζόμαστε τι κινδύνους κρύβει η αλιεία αυτή εκ μέρους των αιρετικών στα νερά της Ορθοδοξίας, όπου τα «χωρικά ύδατα” δεν φυλάγονται όπως πρέπει από μας. Οι Πατέρες όμως λέγουν, πως η αίρεση είναι θάνατος και χωρισμός από το Θεό. Σ’ ένα βιβλίο παμπάλαιο της Ορθοδοξίας βρίσκεται τούτο το γεγονός, που αναφέρεται στον αββά Αγάθωνα.

Μερικοί ασκηταί, που άκουσαν τη φήμη του και τη μεγάλη διάκριση που είχε, πήγαν να τον επισκεφθούν. Θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν οργίζεται, τον ρώτησαν: «Εσύ
είσαι ο Αγάθων, που λένε πως είσαι πόρνος και υπερήφανος;» –«Nαι, αδελφοί μου, εγώ είμαι». -«Εσύ είσαι o Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος;» -«Nαι, αδελφοί
μου, εγώ είμαι». «Εάν είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;» Τότε ο Αγάθων αποκρίθηκε: «Όχι, δεν είμαι αιρετικός!» Οι ασκηταί τον ρώτησαν να τους πει, γιατί όσα
του έλεγαν πρώτα τα παραδέχονταν για τον εαυτό του, ενώ το λόγο τούτο, με την κατηγορία του αιρετικού, δεν τον βάσταξε; Κ’ εκείνος, ο γέροντας ο άγιος
και διακριτικός, τους απάντησε: «Τα πρώτα, εμαυτώ επιγράφω• όφελος γαρ έστι τη ψυχή μου. Το δε αιρετικός, χωρισμός εστι από του Θεού, και ου θέλω χωρισθήναι
από Θεού». Οι ασκηταί θαύμασαν την πνευματική σοφία της διακρίσεως του γέροντα, κ’ έφυγαν πνευματικά οικοδομημένοι.

***

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι το «πίον και τετυρωμένον όρος», που δεν έχει να φοβηθεί τιποτε από τις αιρέσεις και τους αιρετικούς. Όλα τα πράγματα της Εκκλησίας είναι σε μια ιερή ενότητα δεμένα, που δεν αφήνουν περιθώρια για λιποταξίες -στους πραγματικούς τουλάχιστον και συνειδητούς ορθοδόξους. «Έκλυτον γαρ ουδέν, ή υδαρές εν τη Εκκλησία λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, αλλ’ έστι τα πάντα συνεσφιγμένα προς ευσέβειαν». Ο φόβος, όμως, είναι όταν οι αιρέσεις, που
μνημονεύσαμε, εκμεταλλεύονται τη δική μας αδράνεια ή αμαρτωλότητα. Κι αυτό γίνεται αιτία να αληθεύει ο λόγος του προφήτου: «το γαρ όνομα του Θεού δι’ υμάς
βλασφημείται». Γιατί, όσες γνώσεις κι αν έχουμε για την Ορθοδοξία και τους αγίους Πατέρας, δεν πρόκειται να μας ωφελήσουν σε τίποτε, αν δεν βιώσουμε οι
ίδιοι ό,τι εκείνοι πρώτα έζησαν κ’ ύστερα μας εδίδαξαν. «Ου πας ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το
θέλημα του Πατρός μου του εν Ουρανοίς». Κ’ επειδή η φύση και o χαρακτήρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της Εκκλησίας των Πατέρων είναι ασκητικός, πρέπει με
άσκηση κ’ εμείς να μιμηθούμε το βίο τους, το κατά δύναμη, για να καταλάβουμε τη διδασκαλία τους ως το πιο μυστικό βάθος. Αυτό θα μας δώσει μια καινούργια δύναμη και θα σβήσει τη φλογισμένη δίψα μας. Αυτή την αλήθεια τονίζει και ο υμνογράφος, στην γ’ ωδή του Κανόνος της Κυριακής των Αγ. Πατέρων:

«Ανακαθαίρει θολερούς και βορβορώδεις χειμάρρους,
εκ πηγών του σωτηρίου αντλήσας, και διψώντα τον λαόν, τον του Χριστού κορέννυσι,
των διδαχών τοις ρείθροις, ο των Πατέρων κατάλογος».

Από το βιβλίο του: Π.Β.Πάσχου, Έρως Ορθοδοξίας,
εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1987.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ «Τίς σου τον χιτώνα, Σώτερ, διείλεν; Άρειος, συ έφης». του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λέρου κ.κ. Παισίου

«Τίς σου τον χιτώνα, Σώτερ, διείλεν; Άρειος, συ έφης».
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Η αγία μας Εκκλησία από περάτων έως περάτων της οικουμένης 

εορτάζει και πανηγυρίζει σήμερα «εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, 

πεπικοιλμένη» την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων της συνελθούσης

 στη Νίκαια της Βιθυνίας Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.
Οι άγιοι και Θεοφόροι Εκείνοι Πατέρες, τά Πυξία του Πνεύματος, 

τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου, οι αστέρες οι πολύφωτοι του 

νοητού στερεώματος, «αποστολικών παραδόσεων ακριβείς φύλακες», 

φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα καθόρισαν και περιχαράκωσαν το

 δόγμα της Θεότητος του Ιησού Χριστού.
Με την χάρη του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, 

οι Άγιοι Πατέρες απεκήρυξαν την ψευδώνυμο και κακόδοξο διδασκαλία

 του κακοδόξου Αρείου, λέγοντες: «ποίος σού έσχισε τον χιτώνα Σώτερ;

 Άρειος, σύ είπες».
Και πράγματι ο θεοσεβής και θεομάχος Άρειος με την κακόδοξο διδασκαλία

 του «διείλεν τον χιτώνα» του Σωτήρος Χριστού και δίδασκε αντίθετα της

 διδασκαλίας του Ευαγγελίου και της Μίας Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας,

 θέλοντας να μεταβάλει την θρησκεία της αγάπης και της απολύτρωσης

 σε απλό και άγονο φιλοσοφικό σύστημα.
Ο παράφρων Άρειος εγνώριζε, αλλά δεν ήθελε να πιστέψει ότι ο

 Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού ήλθε επί της γης, 

«μορφή δούλου λαβών» και έγινε ο Θεός άνθρωπος, έγινε Θεάνθρωπος,

 διά να σώσει τον πλανηθέντα από την αμαρτία άνθρωπο και να επαναφέρει 

τον άνθρωπο στην αρχαία μακαριότητα.
Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία πολλές φορές βρέθηκε

 εν μέσω φοβερών κυμάτων, «εκλυδωνίζετο, αλλ΄ ου κατεποντίζετο»,

 κατά τον Ιερό Χρυσόστομο. Και αυτή την φορά με την χάρη του Παναγίου

 Πνεύματος, το Οποίο συνέχει και συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, 

ενίκησε νίκη ένδοξο κατά του Αρείου και των ομοφρόνων του.
Η Εκκλησία είναι ακατάλυτος και αλάθητος γιατί κινείται και κατευθύνεται 

από το Ίδιο Πνεύμα και τον Ιδρυτής της, το «Εσφαγμένον Αρνίον της Αποκαλύψεως», 

και οδηγείται «εις πάσαν την αλήθειαν» υπό του Αγίου Πνεύματος.
Οι άγιοι Πατέρες, των οποίων την ετήσιο μνήμη σήμερα εορτάζουμε, 

στην ξακουστή πόλη της Νίκαιας, μια για πάντα απέκοψαν το άθεο 

δόγμα του θεοσεβούς Αρείου και συνέταξαν τα επτά πρώτα άρθρα 

του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο είναι το σύμβολο της αληθείας, 

το σύμβολο του φωτός, το σύμβολο της Ορθοδοξούσης Εκκλησίας.

Χωρίς την διδασκαλία αυτή είναι αδύνατη για τον άνθρωπο η σωτηρία,

 η απόκτηση της αιωνίου ζωής και τούτο γιατί ο Ιησούς Χριστός, ο Μονογενής

 Υιός και Λόγος του Θεού, είναι το μόνο μέσο της σωτηρίας μας.

 Αυτός δίδαξε την αλήθεια και έχυσε το Πανάγιο Αίμα του επάνω στον Σταυρό 

του Μαρτυρίου Του. Αυτός άπλωσε τα χέρια Του επάνω στο Σταυρό και 

ένωσε τα διεστώτα, ένωσε Θεό και άνθρωπο και αναγέννησε τον πλανηθέντα άνθρωπο· ο Θεάνθρωπος Ιησούς, «ο δρακί έχων την πάσαν κτίσιν».
Ναι, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Υιός της Παρθένου Μαρίας έγινε άνθρωπος

 από άπειρο αγάπη προς τον άνθρωπο και απεκάλυψε στους ανθρώπους

 τον Θεό, τον Δημιουργό του παντός, τον Οποίο εδόξασε επί της γής και 

έδωκε στους γνήσιους μαθητές Του την χαρά της αιωνίου ζωής, 

«ινα πάν ό δέδωκε αυτώ, δώση αυτοίς ζωή αιώνιον».
Ω, αγάπη, ώ αγαθότητα, ώ ευσπλαγχνία, ὼ θεϊκή συγκατάβαση. 

Εκουσίως επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου Του τελείωσε το έργο

 της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους και έκτοτε άνοιξε τον Παράδεισο,

 το γαληνεμένο λιμάνι της σωτηρίας του ανθρώπου.
Αυτό το εύδιο λιμάνι της σωτηρίας μας, το οποίο δια της σταυρικής 

Του θυσίας άνοιξε ο Θεάνθρωπος Ιησούς, εμείς οι άνθρωποι της συγχρόνου αυτής παγκοσμιοποιημένης εποχής, πρέπει να το βρούμε, εάν πραγματικά

 επιζητούμε την σωτηρία της ταλαιπωρημένης από το βάρος της αμαρτίας ψυχής μας.

 Αμήν.

Ο Λ.Κ.Α.Π.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ «Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή...».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ «Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή...». Α. Συνήθως ὅταν ἀκοῦμε γιὰ τὴν «αἰώνια ζωή», σκεφτόμαστε ὅτι αὐτὴ ἀρχίζει μετὰ θάνατον. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ «αἰώνια ζωὴ» ἀρχίζει ἤδη ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωή. Ἀρχίζει πράγματι ἀπὸ κάποιο θάνατο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάστασή Του. Καὶ σ’ αὐτὴ μετέχουμε, ὅταν ζοῦμε ἐν Αὐτῷ. Βρισκόμαστε ἤδη στὴν περιοχὴ τῆς «αἰωνίου ζωῆς» ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ βαπτιστίκαμε. Κάθε Θεία Κοινωνία εἶναι μετοχὴ στὴν «αἰώνια ζωή». Συχνά, μέσα στὴν ἔνταση τῆς καθημερινότητας, ξεχνᾶμε αὐτὲς τὶς μεγάλες ἀλήθειες. Καὶ καθὼς νοιώθουμε πόσο ἔντονα μᾶς μαγνητίζει τὸ κακὸ πρὸς τὰ κάτω, σκεφτόμαστε: Εἶναι δυνατὸν νὰ βρίσκομαι ἤδη στὴν «αἰώνια ζωή»; Ἔχει ἀρχίσει καὶ γιὰ μένα αὐτὴ ἡ ζωή;

Ὅλοι ἔχουμε δεῖ πυραύλους καὶ ξέρουμε ὅτι τελικὰ νικοῦν τὴ βαρύτητα τῆς γῆς, ἔστω κι ἂν αὐτὴ ἐνεργεῖ πάνω τους, γιὰ νὰ τοὺς τραβήξει πρὸς τὰ κάτω.  Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.  Μπορεῖ ἀκόμη ἡ βαρύτητα τῶν παθῶν καὶ τῶν ἀδυναμιῶν νὰ μᾶς τραβάει πολλὲς φορὲς πρὸς τὰ κάτω καὶ νὰ αἰσθανόμαστε ὅλη τὴν σκληρὴ πάλη μέσα μας, ἀλλὰ ἤδη κινούμαστε πρὸς τὰ ἄνω μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ «αἰώνια ζωὴ» ἀνήκει σὲ ὅποιον ζεῖ ἐν τῷ Χριστῷ. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος στὴν ἀρχιερατικὴ προσευχή Του εἶπε: «Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν». Ἡ «αἰώνιος ζωὴ» εἶναι ἡ γνώση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν Ὁποῖον ἀπέστειλε Ἐκεῖνος. Δὲν εἶναι μιὰ γνώση διανοητική ἀλλὰ μιὰ βαθειὰ ἐμπειρία διαφορετικῆς ποιότητας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει: «Τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ, συμμορφούμενος τῷ θανάτῳ αὐτοῦ».Εἶναι μιὰ γνώση ποὺ ἀποκτᾶται ὅταν «συμμορφούμεθα τῷ θανάτῳ αὐτοῦ», ὅταν ἀποδεχόμαστε τὴ θυσία Του, ὅταν συμμορφωνόμαστε μὲ τὸ θέλημά Του, ὅταν ἀνταποκρινόμαστε στὴν ἀγάπη Του. Αὐτὴ τὴ γνώση δὲν τὴν ἀποκτᾶμε μὲ τὶποτε ἄλλο παρὰ μόνο μὲ τὴν οὐσιαστικὴ προσέγγισή μας στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Μᾶς τὴν ἐξασφαλίζει μονάχα ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν Θεία Εὐχαριστία καὶ μαζὶ ὁ ἀδιάκοπος, καθημερινὸς ἀγώνας μέσα στὴν κοινωνία τῶν συνανθρώπων μας γιὰ νὰ συμμορφωνόμαστε μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ζοῦμε τὴ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Β. Συνήθως ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν «αἰώνια ζωή», τὸ μυαλό μας πάει σὲ κάτι ποὺ διαρκεῖ ἀπέραντα. Βεβαίως κι αὐτὸ εἶναι μέσα στὸ νόημα τῆς αἰωνιότητας. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη διάσταση, ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε. Εἶναι ἡ πληρότητα καὶ ἡ ἔντασή της. Πρόκειται γιὰ μιὰ ζωὴ πλήρη, ἀληθινή, ἀκέραια, ἀσύγκριτα βαθειὰ καὶ μεγάλη. Ὑπάρχουν ποικίλες μορφὲς ζωῆς. Βλέπουμε τὰ διάφορα λουλούδια νὰ ζοῦν καὶ μὲ τὴν ὀμορφιά τους, τὴ δροσιὰ καὶ τὸ ἄρωμά τους στολίζουν τὸν κόσμο μας. Ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ φυτά. Ὑπάρχει ἀκόμη ἡ ζωικὴ ζωὴ μὲ τὶς ἀμέτρητες ἐκφράσεις ζωτικότητας καὶ ἐνεργητικότητάς της. Καὶ πιὸ ψηλά, ἡ διανοητικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἀπίστευτη μέχρι τώρα δημιουργία πολιτισμοῦ. Παρὰ τὴν ὀμορφιά τους ὅμως τὰ λουλούδια, δὲν ὑποπτεύονται τὴν δραστηριότητα τοῦ ζωικοῦ βασιλείου. Παρὰ τὴν ζωντάνια τους τὰ ζώα, δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν ἀπεραντοσύνη τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος. Ἄλλο ἐπίπεδο ζωῆς τὸ καθένα. Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ἡ «αἰώνιος ζωή», ἡ ζωὴ τῆς ἀγάπης, τῆς μετοχῆς στὴ ζωὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὴν ὁποία «ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α’ Κορ. 2, 9). Ποτὲ μάτι δὲν εἶδε κι αὐτὶ δὲν ἄκουσε κι ἡ πιὸ τολμηρὴ φαντασία δὲν σκέφτηκε αὐτὰ ποὺ ἐτοίμασε ὁ Θεὸς γιὰ ὅσους τὸν ἀγαποῦν! Ἐκεῖ μᾶς εἰσάγουν τὰ γεγονότα τῆς ἀνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου, τοῦ Σταυροῦ, τῆς Ἀναστάσεως, τῆς Πεντηκοστῆς. Αὐτὴ εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὸ εἶδος ζωῆς. Εἶναι «αἰώνια», μὲ τὴ διάρκεια, τὴν ἔνταση, τὴν καθολικότητα, τὴν τελειότητά της. Χωρὶς τὴν μυστηριακὴ γνώση τοῦ Θεοῦ μὲσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ παραμένει ἀτελής, λίγο μόνο πιὸ πάνω ἀπὸ τὴν φυτικὴ καὶ ζωική! Γ. Αὐτὴ ἡ ζωὴ προορίζεται γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Κι ἀγωνιζόμαστε ὄχι νὰ διαδώσουμε ἁπλῶς μερικὰ ἔντυπα ἢ νὰ ποῦμε λίγα λόγια. Εἴμαστε φορεῖς «αἰώνιας ζωῆς». Μετέχοντας σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, δὲν τὴν κρατοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, γιατὶ ὅταν δὲν τὴν προσφέρουμε καὶ στοὺς ἄλλους, ἀλλοιώνεται. Στὴν ἐποχή μας γίνεται συχνὰ λόγος γιὰ ποιότητα ζωῆς καὶ ὅλοι ἐπιδιώκουν ὄχι ἁπλῶς ζωή, ἀλλὰ πληρότητα ζωῆς μὲ διάφορα μέσα. Οἱ πιστοὶ μεταγγίζοντας τὸ χριστιανικὸ βίωμα, ἀγωνιζόμαστε οὐσιαστικὰ νὰ ἔρθει αὐτὴ ἡ ποιότητα ζωῆς μὲσα στὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία μαραζώνει ἀπὸ τὰ καυσαέρια κι ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα τῆς σύγχρονης σύγχυσης. Μᾶς χάρισε ὁ Κύριος ἕναν σπόρο, τὸν σπόρο τῆς «αἰώνιας ζωῆς», καὶ καλούμαστε νὰ τὸν φυτέψουμε καὶ νὰ τὸν καλλιεργήσουμε μὲ ἐπιμέλεια γιὰ νὰ πάρει ὅλη τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ἄνθησή του στὰ «ἔσχατα». Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὡς πιστοὶ ζοῦμε τὴν καθημερινότητα τῆς ζωῆς ἀντιμετωπίζοντας τὰ προβλήματα καὶ τὶς δυσκολίες της, μὲ μιὰ διάθεση ρεαλισμοῦ. Ὁ Κύριος, δὲν παρακάλεσε τὸν Πατέρα νὰ πάρει τοὺς μαθητές Του ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ τοὺς «τηρήσῃ ἐν τῷ ὀνόματί του», καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύσει μέσα σ’ αὐτὴ τὴν κοιλάδα τοῦ πόνου, τῶν δακρύων καὶ τῆς ἀδικίας, «ἵνα ἔχωσι τὴν χαράν Του πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς». Μέσα στὶς πιὸ ποικίλες κοινωνικὲς καὶ προσωπικὲς συνθῆκες πέτυχαν, αὐτὴ τὴν ὑπέροχη σύνθεση οἱ ἅγιοι Πατέρες, ποὺ τιμοῦμε σήμερα, καὶ γι’ αὐτὸ παραμένουν πάντα ἐπίκαιροι ὁδηγοὶ καὶ ἐμπνευστές μας.