ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται.

Στην αυριανή  Ευαγγελική περικοπή διαδραματίζεται, μια όμοια ιστορία με πολλές άλλες, δείγμα μεταστροφής και αλλαγής, τρόπου και στάσης ζωής, όπως αυτή της αμαρτωλής γυναίκας, του παραλύτου, του τυφλού κ.ά..

Ο «πρωταγωνιστής» σήμερα είναι ένας πλούσιος άνδρας, πλην όμως αμαρτωλός, δηλαδή ένας άνθρωπος που έχει κάνει πολλά λάθη στη ζωή του, το όνομα του όπως μας το παρουσιάζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς είναι Ζακχαίος. Ο Πλούσιος του Ιστορικού αυτού γεγονότος, εξασκεί, το επάγγελμα αρχιτελώνη, με λίγα λόγια είναι φοροεισπράκτορας, για την ακρίβεια είναι ο προϊστάμενος των φοροεισπρακτόρων. Το επάγγελμα αυτό, για την εποχή εκείνη, ήταν αρκετά προσοδοφόρο, αν σκεφτούμε ότι την εποχή εκείνη ο φόρος νοικιαζόταν, δηλαδή οι φοροεισπράκτορες, έδιδαν για τα ταμεία του κράτους ένα συγκεκριμένο ποσό και μετά το εισέπρατταν χωρίς το κράτος να κάνει έλεγχο τι εισπράττουν. Όπως καταλαβαίνεται, τα χρήματα ήταν προϊόν κλοπής, αδικίας και καταπίεσης προς τους οφειλέτες, γιατί δεν εισέπρατταν, μόνο το δίκαιο και αυτό που έπρεπε να αποδώσουν,, μαζί με το νόμιμο ποσοστό τους, αλλά πολλά περισσότερα. Παρόλα αυτά ο Ζακχαίος συγκαταλέγονταν στην ελίτ της τότε κοινωνίας. Φανταστείτε, το σπίτι του, μια πολυτελέστατη έπαυλή, να είναι μέσα στη χλιδή, να είναι ντυμένος με την τελευταία λέξη της μόδας και γιατί όχι να είχε φιλοσοφικές ανησυχίες ή και πνευματικές αναζητήσεις .

Πιθανόν ο Ζακχαίος να άκουσε μερικές φορές τον Πρόδρομο, ασφαλώς όμως θα άκουσε περί του Ιησού και για τα θαύματα που έκανε, αλλά και για το γεγονός πως συναναστρέφονταν με πολλούς αμαρτωλούς. Όλα αυτά μεγάλωναν μέσα του τον πόθο, δεν ήταν μια απλή περιέργεια ή ένας εγωισμός ήταν πόθος πνευματικός, για να δει από κοντά Τον Κύριο.

Όταν του δόθηκε η αφορμή, κάνοντας μια παιδιάστικη κίνηση, αν και κατείχε μία σπουδαία κοινωνική θέση, ανέβηκε στην συκομορέα, σε ένα δένδρο που τα φύλα του μοιάζουν της μουριάς αλλά κάνει σύκα. Δεν έλαβε κανένα υπόψη του τι θα πει, ούτε την «καλή τάξη» της εποχής εκείνης που ήταν μέλος, ούτε τον όχλο, δεν ντράπηκε απόλυτος  κανένα. Δεν είναι λίγοι οι ερμηνευτές που χαρακτήρισαν τον Ζακχαίο γι’ αυτή του την πράξη μικρόσωμο γίγαντα.

Η αμοιβή του για όλα αυτά δεν άργησε να έρθει και ήταν πραγματικά μεγάλη. Μετά την προσωπική του μετάνοια, την αναγνώριση των λαθών του, αλλά και την διόρθωση τους, την αλλαγή του τρόπου και της στάσης ζωής, σώζεται και αυτός, αλλά και η υπόλοιπη οικογένειά του.

Είναι γεγονός, αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι, πως και σήμερα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον όχλο. Τον αδιάφορο πνευματικά όχλο, όλο εκείνο τον κόσμο που είναι περίεργος, αδιάφορος σε κάθε τι. Αυτόν που φέρεται εχθρικά σε κάθε τι αληθινό. Αυτόν τον κόσμο που ειρωνεύεται, που ξέρει τα πάντα, είναι παντογνώστης, που χλευάζει και πολεμάει τον κάθε άνθρωπο που έχει πίστη, σε αξίες, σε αρχές, σε ιδανικά, τον άνθρωπο που πιστεύει με μια απλή Πίστη στο Θεό, κάνοντας το έξυπνο και τον ψευδό μορφωμένο. Και έχουν τα «μέσα»: διαδίκτυο, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικές συχνότητες, τηλεόραση κ.ά.. Διοχετεύουν έντεχνα το δηλητήριο της ψυχής τους, και προσπαθούν να γκρεμίσουν το οικοδόμημα της Εκκλησίας που κεφαλή της έχει τον ίδιο Το Χριστό και η Εκκλησία δεν είναι ένα μάτσο παπαδοκαλογέροι, Εκκλησία είναι το σύνολό, είναι το πλήρωμα, είναι η Κοινωνία των απανταχού της γης Χριστιανών αυτών που Μετά-λαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και έχουν το προνόμιο να μετέχουν της Θείας πλέον Κοινωνίας.  Δεν γνωρίζουν οι δύστυχοι πως η Εκκλησία όσο πολεμάται τόσο δοξάζεται!

Δυστυχώς,  υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που διστάζουν να «ανεβούν» στην συκομορέα. Δεν έχουν την τόλμη εκείνου του μικρόσωμου γίγαντα. Οι εκφράσεις και οι φράσεις γνωστές: «Τι θα πει ο κόσμος»; «Πώς θα με κρίνει ο περίγυρός μου» «μα είναι δυνατόν αυτά είναι για τους αγράμματους και τους καθυστερημένους» ;

Υπάρχουν όμως και οι συνειδητοί χριστιανοί που ακολουθούν το παράδειγμα του Ζακχαίου. Κανένα εμπόδιο δεν φράζει τον δρόμο τους. Ακολουθούν την γνήσια πορεία που οδηγεί στον Χριστό. Αναζητούν τον Χριστό μέσα από ένα βιβλίο, σε ένα κήρυγμα, σε μια ακολουθία, στην καθημερινότητα τους, προσπαθούν να μιμηθούν τον Χριστό Αγαπώντας τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, χωρίς θρησκευτικούς φανατισμούς, ο Χριστός το «αγαπάτε αλλήλους» το είπε για όλο τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, για όλα τα χρώματα  για όλες τις φυλές της Γης και δείχνοντας έμπρακτα αυτή τους την αγάπη, γιατί γνωρίζουν πως ότι κάνουν στους αδελφούς του Κυρίου τους ελαχίστους το κάνουν και στον Ίδιο Τον Κύριο. Που αναζητούν Τον Θεό  στην Θεία Κοινωνία. Έχουν πόθο ψυχής. Μια μεταφυσική δίψα, μια δίψα Θείας Παρουσίας, και ζουν την εξ ύψους παιδεία που δίδαξε ο Κύριος, έχοντας καλλιέργεια ψυχής, ευγένεια, συμπεριφορά, βιώνοντας τα λόγια Του Χριστού να κάνετε στους άλλους αυτό που θέλετε να σας κάνουν και εκείνοι .

Ένας ευσυνείδητος χριστιανός επιδιώκει την συνάντησή του με το Θεό. Απαγκιστρώνεται από τα γρανάζια της καθημερινότητας. Υπερνικά την στάση του κοινωνικού περίγυρου.

Πρέπει να είμαστε βέβαιοι πως, όταν εμείς κάνουμε ένα βήμα, ο Θεός θα κάνει δέκα. Το είδαμε άλλωστε στην περίπτωση του Ζακχαίου. Ο Θεός δεν είναι ο Θεός της τιμωρίας και της καταστροφής είναι ο Θεός της Αγάπης που Σταυρώθηκε για να σώσει τον άνθρωπο. Ο Άνθρωπος αυτοτιμωρείται με το να επιμένει να αρνείται πεισματικά το Θεό χωρίς να σκέπτεται το απλό το ότι εγώ δεν τον Θέλω το Θεό, το ότι εγώ τον αρνούμαι, αυτό δε θα πει και ότι δεν υπάρχει.

Η συνάντησή μας με τον Χριστό, είναι εκείνη που θα φέρει την πολυπόθητη μετάνοια, την αλλαγή του τρόπου και της Στάσης ζωής, της αναγνώρισης των σφαλμάτων μας, είναι αυτή που θα μας κάνει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Θα αλλάξει την νοοτροπία μας και κάθε πλευρά της ζωής μας.

Η συνάντηση και το «δέσιμο» με το Θεό αποτελεί σκοπό της ζωής μας. Χρειάζεται αγώνας διαρκής και ισόβιος.

Ας υπερνικήσουμε, αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι, αδιαφορώντας για το τι θα πει  εκείνη η «καλή τάξη» και εκείνος ο όχλος ακλουθώντας  την πνευματική πορεία του αρχιτελώνη Ζακχαίου για να ακούσουμε και εμείς τον Κύριο να μας λέει: «…σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο». Αμήν.

Γόρτυνα 25/01/2014

Πατήρ Δημήτριος

π. Δημήτριος Φορτετσανάκης

Να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιός είσαι. ( Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής )

  Και γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι. Ποιός είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιός νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.
Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο. Διότι δεν λέει ο Προφήτης· «ίδε, Κύριε, τον κόπον μου», αλλά «ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου». Ο κόπος είναι για το σώμα, η ταπείνωση για τη ψυχή και πάλι τα δύο μαζί, κόπος και ταπείνωση, για όλον τον άνθρωπο.



 Ποιός νίκησε το διάβολο; Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει. Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει. 
Αυτός δεν βλέπει στους άλλους χαρίσματα, αλλά μόνον ελαττώματα- δεν βλέπει στον εαυτό του ελαττώματα, παρά μόνο χαρίσματα. Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό ελάττωμα των ανθρώπων του καιρού μας που δεν αναγνωρίζουμε ο ένας το χάρισμα του άλλου.

Ο ένας στερείται πολλά, μα οι πολλοί τα έχουν όλα. Αυτό που έχει ο ένας δεν το έχει ο άλλος. Και, αν αυτό το αναγνωρίζουμε, υπάρχει πολλή ταπείνωση. Γιατί έτσι τιμάται και δοξάζεται ο Θεός, ο οποίος με πολλούς τρόπους στόλισε τους ανθρώπους και έκανε όλα τα δημιουργήματά του άνισα, δηλ. διαφορετικά. Όχι όπως προσπαθούν οι ασεβείς να φέρουν ισότητα ανατρέποντας την θεία Δημιουργία.

Ο Θεός «τα πάντα εν σοφία εποίησεν». 

Γι’ αυτό, παιδί μου, τώρα που είναι αρχή φρόντισε να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, για να βάλεις θεμέλιο στερεό την ταπείνωση. Φρόντισε να μάθεις την υπακοή, να αποκτήσεις την ευχή. Γι’ αυτό πρώτα γνώριζε, παιδί μου, ότι κάθε αγαθό από το Θεό έχει την αρχή. Δεν γίνεται αγαθός λογισμός που να μην έχει αιτία το Θεό, ούτε πονηρός που να μην έχει αιτία το Διάβολο. Ό,τι καλό λοιπόν διανοηθείς, πεις, κάνεις, όλα είναι της δωρεάς του Θεού. «Παν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαίνον». Όλα είναι της δωρεάς του Θεού· δικό μας δεν έχουμε τίποτε. 

Καθένας λοιπόν που επιθυμεί και ζητεί να λάβει τη χάρη, να του δώσει δωρεάν ο Θεός, πρέπει πρώτον να γνωρίσει καλά την ύπαρξή του, το «γνώθι σαυτόν». Και αυτή είναι η όντως αλήθεια. Γιατί κάθε πράγμα έχει αρχή. Και αν δεν αρχίσεις καλά δεν θα έχεις τέλος καλό. 

Και αρχή λοιπόν και αλήθεια είναι να γνωρίσει κανείς ότι είναι μηδέν – 0 – και εκ του μηδενός δημιουργήθηκαν τα πάντα. «Είπε και εγεννήθησαν ενετείλατο και εκτίσθησαν». Είπε και έγινε γη. Και αφού πήρε πηλό έπλασε άνθρωπο. Άψυχο, άνουν ένα πήλινο άνθρωπο. Αυτή η ιδία σου ύπαρξη. Αυτό είμαστε όλοι μας. Χώμα και λάσπη. 
Αυτό είναι το πρώτο μάθημα σ’ εκείνον που θέλει να λάβει, αλλά και να μένει διαπαντός η χάρη κοντά του. Απ’ αυτό αποκτά την επίγνωση και απ’ αυτό γεννιέται ταπείνωση. Όχι με λόγια μόνο, να ταπεινολογεί, αλλά στηριζόμενος στην πραγματικότητα λέει την αλήθεια: Είμαι χώμα, είμαι πηλός, είμαι λάσπη. Αυτή είναι η πρώτη μητέρα μας. Λοιπόν το χώμα πατιέται, και συ ως χώμα οφείλεις να πατηθείς. Είσαι λάσπη, δεν έχεις καμίαν αξία.

Σε πετούν εδώ και εκεί, σε κτίζουν από ένα σημείο σε άλλο σε χρησιμοποιούν ως άχρηστη ύλη. 

Και λοιπόν σου «ενεφύσησεν» ο Δημιουργός και σου έδωσε πνεύμα ζωής. Και να, αμέσως έγινες ένας άνθρωπος λογικός. Ομιλείς, εργάζεσαι, γράφεις, διδάσκεις· έγινες ένα μηχάνημα του Θεού. Όμως μη λησμονείς ότι η ρίζα σου είναι το χώμα. Και αν λάβει το πνεύμα αυτός που σου το έδωσε, εσύ πάλι θα κτίζεσαι στα ντουβάρια. 

Γι’ αυτό «μιμνήσκου τα έσχατά σου και ου μη αμαρτήσης εις τον αιώνα». 

Αυτή είναι η πρώτη αίτια, που όχι μόνον ελκύει τη χάρη, αλλά την πληθύνει και τη συγκρατεί. Αυτή ανεβάζει το νου στην πρώτη θεωρία της φύσεως. Και έξω απ’ αυτή την αρχή βρίσκει μεν κάτι λίγο, αλλά μετά από καιρό θα το χάσει. Γιατί δεν κτίζει σε έδαφος στερεό, αλλά προσπαθεί με τρόπους και τέχνη. 

Λες λόγου χάριν είμαι αμαρτωλός! Αλλά εσωτερικά πιστεύεις ότι είσαι δίκαιος. Δεν μπορείς να αποφύγεις την πλάνη. Η χάρη θέλει να μείνει, αλλ’ επειδή ακόμη πρακτικά δεν έχεις βρει την αλήθεια, κατ’ ανάγκη πρέπει να φύγει. Γιατί αναμφίβολα θα πιστέψεις στο λογισμό σου ότι είσαι αυτό το οποίο δεν είσαι, και χωρίς άλλο θα πλανηθείς. Ως εκ τούτου δεν παραμένει η χάρη. Επειδή έχουμε τον αντίπαλο, που είναι τεχνίτης ισχυρός, είναι εφευρέτης κακών, και της κάθε πλάνης δημιουργός. Που αγρυπνεί πλάι μας. Που από φως έγινε σκότος και όλα τα γνωρίζει. Που είναι εχθρός του Θεού και ζητεί όλους να μας κάνει εχθρούς Του. Και εν τέλει είναι πνεύμα πονηρό και εύκολα αναμειγνύεται με το πνεύμα, που μας χάρισε ο Θεός, και παίρνει τη μηχανούλα μας και την κινεί όπως θέλει αυτός. Κοιτάζει, πού ρέπει η όρεξη της ψυχής, και με ποιό τρόπο τη βοηθά ο Θεός, και αμέσως σκέφτεται και εκείνος τα ίδια. 

(«Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ, Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος -αποσπάσματα σε νεοελληνική απόδοση.) 



Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής 

πηγή  / αντιγραφή

Προσευχή Αυτοκριτικής Ελλήνων 21ου αιώνα

Λυπήσου μας Θεέ μου, λυπήσου μας, Σε παρακαλούμε.

Γιατί είμαστε αμαρτωλοί. Γιατί είμαστε απροετοίμαστοι αλλά και αδιάφοροι στον πνευματικό πόλεμο. Κερδίζουμε μία μάχη και χάνουμε δύο.

Λυπήσου μας Θεέ μου. Γιατί είμαστε ανίκανοι ν’ αγαπήσουμε. Είμαστε ανίκανοι να Σου μοιάσουμε. Εσένα που μας έπλασες κατ’ εικόνα και ομοίωση, μας ονόμασες ανθρώπους, μας έφτιαξες αγωνιστές αλλά εμείς οι ανεπίδεκτοι μαθήσεως καταντήσαμε χαμερπείς και λιποτάκτες. Αρνηθήκαμε την εικόνα Σου στον καθρέφτη της ψυχής μας και φτιασιδώνουμε τη δική μας μπροστά σε καθρέφτες κομμωτηρίων, ινστιτούτων αισθητικής και γυμναστηρίων επιδιώκοντας την ομοίωση με εφήμερα και αναλώσιμα είδωλα τα οποία προσκυνούμε αντί για Σένα.

 

Λυπήσου τα παιδιά μας που στα σχολεία μαθαίνουν για το προπατορικό αμάρτημα, αλλά στα σπίτια και μπροστά στα χαζοκούτια εκπαιδεύονται πώς να το επαναλαμβάνουν.

Λυπήσου μας Θεέ μου. Εμάς που με μεγάλη ευκολία ξεχάσαμε τι σημαίνει «Τετάρτη και Παρασκευή». Στα σπίτια μας νηστεύουμε το λάδι μόνο στα καντήλια που μένουν σβηστά. Το θυμίαμα μας πέφτει βαρύ, σε αντίθεση με κάθε λογής αρρενωπά ή θηλυκά αρώματα και αποσμητικά χώρου. Αντικαταστήσαμε καθημερινές ευλαβικές συνήθειες αιώνων με τον ξενόφερτο τρόπο ζωής και τις «μόδες» που αλλάζουν κάθε τόσο προς όφελος των κερδοσκόπων. Ντρεπόμαστε να φοράμε και να κάνουμε το Σταυρό μας, ενώ άνετα κυκλοφορούμε στον κόσμο φορτωμένοι με κάθε λογής χαϊμαλιά, σύμβολα και τατουάζ που φανερώνουν τις προτιμήσεις μας – καλλιτεχνικές, αθλητικές, σεξουαλικές και άλλες. Χορεύουμε αδιάκριτα σε πίστες, παραλίες, γλέντια και «γιορτές» και δε βρίσκουμε χρόνο να μάθουμε τα πνευματικά βήματα για το χορό των Αγγέλων και των Αγίων που μας περιμένουν (λυπημένοι σε κάθε μας πτώση) για το μελλοντικό μας ουράνιο πανηγύρι.

Λυπήσου μας Θεέ μου, Γιατί μας έδωσες την Αγάπη κι εμείς την κάναμε reality. Μας δίδαξες την Ανοχή και τη Συγγνώμη αλλά εμείς εξακολουθούμε να μη σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Αγόμεθα και φερόμεθα ως πρόβατα επί σφαγή στη λεωφόρο μιας ιδεατής πραγματικότητας, αρνούμενοι το μονοπάτι που οδηγεί στην αυλή Σου, καλέ ποιμένα. Κι ας ξέρουμε ότι Εσύ μας περιμένεις πάντοτε με την πατρική Σου αγκαλιά ανοιχτή και έτοιμη να δεχθεί το πληγωμένο από την αποστασία σώμα και πνεύμα μας.

Λυπήσου μας Κύριε, λυπήσου μας και καθοδήγησε τα βήματά μας στη μετάνοια και την επιστροφή. Σε παρακαλούμε στήριξέ μας, εμάς τα παιδιά Σου στους δύσκολους καιρούς και τις δοκιμασίες που μας περιμένουν.

Σε ευχαριστούμε και Σε δοξάζουμε για τη μεγάλη Σου αγάπη και φιλανθρωπία. Αμήν.

–

Ευχαριστούμε θερμά τον Νικόλαο Α. που τη μοιράστηκε μαζί μας.

 

πηγή

Άγχος και πνευματική ζωή

Η βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή. 
Για να μπεις πρέπει ή να είσαι παιδί ή να σκύψεις. (Άγιος Αυγουστίνος)
Ένα ψυχωφελές απόσπασμα για την καθημερινή μας ζωή θα διαβάσουμε αγαπητοί αναγνώστες, από την ομιλία του πατρός Αντωνίου Στυλιανάκη στην επιστημονική διημερίδα «Ο Ορθόδοξος Χριστιανός στην εποχή του άγχους» του τομέως Επιστημόνων του παραρτήματος Θεσσαλονίκης. 



Μπορεί η ίδια η πνευματική ζωή να δημιουργήσει με κάποιο τρόπο άγχος σε έναν άνθρωπο; 
Ναι, όταν προσπαθεί να συνδυάσει τα κοσμικά με τα πνευματικά! Ας ακούσουμε τι λέει ο γέροντας Παΐσιος: 

«Όσο μπορείτε στις δουλειές σας καρδιά να μη δίνετε. Χέρια, μυαλό να δίνετε. Καρδιά να μη δίνετε σε χαμένα, σε άχρηστα πράγματα. Γιατί μετά πώς θα σκιρτήσει η καρδιά για το Χριστό; Όταν η καρδιά είναι στο Χριστό τότε αγιάζονται και οι δουλειές, υπάρχει και η εσωτερική ψυχική ξεκούραση συνέχεια και νιώθει κανείς την πραγματική χαρά. Να αξιοποιείτε την καρδιά σας, να μην τη σπαταλάτε.» (Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Α΄ σ.191) 





Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να αναλίσκεται σε υλικά πράγματα και να προσκολλάται η καρδιά του σ’ αυτά, αλλά ει δυνατόν να ξοδεύει την καρδιά του μόνο για το Θεό (Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής σου, εξ όλης της καρδίας, εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος σου… είπε ο Θεός). Και αυτό αφορά είτε τις χαρές είτε τις λύπες που μας περιστοιχίζουν και μας καταβροχθίζουν. 
Όσο μεγάλη χαρά και να έχεις για κάτι δεν μπορεί αυτό να σε διαπεράσει, αν δεν έχει πνευματική χροιά και υπόσταση και συμφέρον. Διαφορετικά έχεις διαποτιστεί από το υλικό φρόνημα. 

Άλλη περίπτωση είναι όταν αμαρτάνει κανείς και δε μετανοεί ολοκληρωτικά, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να λειτουργεί σωστά η συνείδησή του. Πολύ περισσότερο όταν κάνει αμαρτήματα εκ προθέσεως και εκ προμελέτης. Μπορεί λοιπόν να υπάρξουν και καθαρά πνευματικοί παράγοντες άγχους. Θέλεις –ας πούμε- να είσαι συνεπής με το θέλημα του Θεού, αλλά θεωρείς ότι δύσκολα τα βγάζεις πέρα και αναγκάζεσαι να κάνεις οικογενειακό προγραμματισμό, όπως οι κοσμικοί! Θέλεις να είσαι καλός χριστιανός, αλλά κλέβεις – «όπως όλοι» λες – στις επαγγελματικές δοσοληψίες με αποτέλεσμα όμως αυτό να σου δημιουργεί ανασφάλεια και άγχος. Διότι όσο και αν συμβιβαστεί κανείς με τη συνείδησή του, δεν παύει να νιώθει ότι έρχεται σε σύγκρουση με το θέλημα του Θεού. 

Με πολύ όμορφο πραγματικά τρόπο 

ο γέροντας Παΐσιος μιλάει για τα λεγόμενα απωθημένα της συνείδησης (με τη χαριτωμένη έκφραση «καπακωμένη συνείδηση»!) και μάλιστα τα απωθημένα στην πνευματική ζωή, όταν δεν έχουν σβηστεί από τη χάρη της εξομολόγησης. 
«Αν βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη, αλλά στεναχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρεις, για να το διορθώσεις. Κάνεις ας υποθέσουμε ένα σφάλμα, στεναχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός και νιώθεις χαρά. Αυτή η χαρά σκεπάζει τη στεναχώρια για το σφάλμα σου και σιγά-σιγά το ξεχνάς, δεν το βλέπεις επειδή καπακώθηκε από τη χαρά. Αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει…» (Γ.Π., Λόγοι Γ΄ σ.128) 

Και πιο κάτω λέει ο γέροντας πως δημιουργείται μια λανθασμένη συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος αναπαύει το λογισμό του και δικαιολογεί τα σφάλματά του, λόγω του ότι έχει εγωισμό. Ενώ όταν δεν έχει εμπιστοσύνη στο λογισμό του και ρωτάει τον πνευματικό, τότε βρίσκει θεϊκή παρηγοριά. Επίσης, όταν λειτουργεί χρησιμοποιώντας το ψέμα, τότε σκαρτίζει τη συνείδησή του και δε βρίσκει ανάπαυση. Ενώ η ορθή συνείδηση, όταν ο άνθρωπος είναι τακτοποιημένος ενώπιον του Θεού, μας πληροφορεί σωστά. 

Είναι δυνατόν όμως το άγχος αυτό να οφείλεται και σε άλλους πνευματικούς παράγοντες όπως άγνοια ή παρεξήγηση της πνευματικής ζωής. Για παράδειγμα όταν ένας χριστιανός αγωνίζεται να είναι καλός και συνεπής στα καθήκοντά του και ξεχάσει ότι η σωτηρία μας έχει δοθεί δωρεάν από το Χριστό και δεν εξαρτάται από τα δικά μας έργα (πρβ. 

Ρωμ. 3, 28)! [...] 

Άλλες πνευματικές περιπτώσεις άγχους 



Όταν σε συκοφαντούν ή σε αδικούν 

και εσύ αδημονείς να απολογηθείς, να αποκατασταθείς, να απαντήσεις, να εκδικηθείς καμιά φορά, τότε είσαι γεμάτος άγχος και ταραχή. Πρόκειται φυσικά για παθολογική κατάσταση στην οποία ασφαλώς έχει μερίδιο και ο πονηρός που σπρώχνει προς τα εκεί που φυσάει ο ούριος άνεμος, για να καταποντίσει το πλοίο! Όλα αυτά όμως δεν αρμόζουν σε χριστιανό όπως τονίζει ο Μέγας Μακάριος. Όταν όμως σκεφτείς όπως σου ζητάει ο Χριστός, με μακροθυμία, με συγχωρητικότητα, με αγάπη, τότε δεν έχεις τίποτε από όλα αυτά, αντίθετα παίρνεις ουράνιο μισθό και στο τέλος παίρνεις και μια άρρητη χαρά και ικανοποίηση από την ευλογία του Θεού, από τα δώρα του Αγίου Πνεύματος. 
Δεν πρέπει έπειτα να παραβαίνουμε οποιαδήποτε εντολή του Θεού, διότι αυτό μας δημιουργεί εύλογα μια εσωτερική πνευματική σύγκρουση με τη συνείδησή μας και αυξάνει το άγχος. 

Λέει ο αββάς Ισίδωρος ότι το φοβερότερο από τα πάθη είναι το να ακολουθεί κανείς την καρδιά του. Αυτό στην αρχή μεν δείχνει ότι αναπαύει κάπως τον άνθρωπο, ύστερα όμως τον οδηγεί στην κατάθλιψη, επειδή αγνόησε το έργο της θείας οικονομίας και το δρόμο του Θεού για να τον ακολουθήσει (Μικρός Ευεργετινός σ.113).. Αντιμετώπιση θα είναι η πιστή εφαρμογή του θελήματος του Θεού. Επίσης η τυπική αυτοεξέταση με βάση το θείο νόμο και η εξαγόρευση όλων των αμαρτιών μας. Όποια καθυστέρηση δημιουργείται είναι φυσικό να μας ενισχύει το άγχος και μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη και σε μελαγχολία και απογοήτευση. 

Η υπερηφάνεια μπορεί να μας γεμίσει με άγχος αφού μπαίνουμε σε έναν αγώνα υπερίσχυσης και διάκρισης (εκ του πονηρού) σε σχέση με τους άλλους. Να γίνουμε αρεστοί και δακτυλοδεικτούμενοι. Από την άλλη πληγωνόμαστε εύκολα από τις παρατηρήσεις και τις υποδείξεις, ακόμη και όταν απλώς διαφωνεί κάποιος μαζί μας. 
Η ταπείνωση όμως μας απαλλάσσει από το άγχος σε οποιαδήποτε περίπτωση. Μας διαβεβαιώνει ρητά ο Χριστός: «μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών». Το λέει ξεκάθαρα ότι θα βρείτε ανάπαυση και ηρεμία στην ψυχή σας. 

Άλλη μια περίπτωση που μπορεί να σε γεμίζει άγχος και ταραχή είναι ο φανατισμός.Ο φανατικός δε φτάνει ποτέ στην ειρήνη του νου και στη χαρά λέει ο αββάς Ισαάκ (Μικρός Ευεργετινός σ.215). Ο φανατισμός είναι ασθένεια της ψυχής που οφείλεται στην πολλή άγνοια. Και καταλήγει: «Αν επιθυμείς να θεραπεύσεις τους αρρώστους, μάθε πως έχουν ανάγκη από ευσπλαχνία και φροντίδα και όχι από επιτίμηση». 
Και ο αββάς Κασσιανός (Μικρός Ευεργετινός σ.319) παρατηρεί ότι το φοβερό πνεύμα της λύπης όταν κυριεύσει την ψυχή του ανθρώπου (ίσως και μέσα από μια υπερβολική αγχώδη κατάσταση όταν την αφήσουμε ανεξέλεγκτη) την εμποδίζει από κάθε αγαθή εργασία, από την προσευχή, από τα ιερά αναγνώσματα. Τέλος προκαλεί σύγχυση, παράλυση και απελπισία. 

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το πνευματικό άγχος, ταραχή και κατάθλιψη δεν είναι απλώς πιο έντονες συναισθηματικές ψυχολογικές διαταραχές, έστω κι αν εκδηλώνονται με τον ίδιο τρόπο (αφού ο νους είναι ο οφθαλμός της ψυχής), αλλάσκοτισμός της ψυχής και απομάκρυνση από το Θεό. […] 


Επίλογος 
Δυστυχώς η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την ανισόρροπη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, σε βάρος της πνευματικής καλλιέργειας του ατόμου. Διότι «πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής πανουργία και ου σοφία φαίνεται» κατά τον Πλάτωνα. Όπως είπε χαρακτηριστικά ένας διανοούμενος καθηγητής του περασμένου αιώνα, οι περασμένες γενιές χαρακτηρίστηκαν από την εμφάνιση ιδεολόγων άθεων, με ζωή όμως και αρχές που θα ζήλευε και ένας καλός χριστιανός! Σήμερα κινδυνεύει τόσο η κοινωνία όσο και η εκκλησία μας, από «χριστιανούς» στην ταυτότητα αλλά υλιστές στο φρόνημα, αφού πιστεύουν στα λόγια (χριστιανοί κατ’ όνομα!), αλλά η ζωή και οι πράξεις των διαποτίζονται από το μοντέρνο πνεύμα του καταναλωτισμού, του ατομισμού και της επίδειξης που δεν είναι τίποτε άλλο από έναν άκρατο υλισμό. 

Για τον αληθινό πνευματικό άνθρωπο, η ελπίδα και πίστη στην αιώνια ζωή του δίνουν περιθώρια να αξιολογεί ως δευτερεύοντα τις ψευτοανέσεις και τον υπερκαταναλωτισμό της εποχής μας, άρα να έχει λιγότερη ανησυχία για τα καθημερινά. Του δίνουν την άνεση να αντικαθιστά τη μοντέρνα ανασφάλεια με την αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης στη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, άρα να έχει περισσότερη ηρεμία. 
Για τους άλλους; Τι σχέση μπορεί να έχει το καθημερινό άγχος με τις γενικότερες υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου; Από τη μια έχουμε την ψυχολογία και από την άλλη έχουμε την πνευματική ζωή… Μήπως συχνά ο άνθρωπος επιλέγει να είναι πάντοτε απασχολημένος και αγχωμένος από εξωτερικές αιτίες, για να αποφύγει τις εσωτερικές συγκρούσεις και προβληματισμούς; Είναι πιθανό. Μήπως τότε και η ευτυχία του αλλά και η ηρεμία του μοιάζουν με την καραμέλα που δίνει κάποιος σε ένα ορφανό παιδί, σαν ψεύτικη παρηγοριά, αντί να το υποστηρίξει συναισθηματικά με δυο καλές κουβέντες; 
Πάντως τα αδιέξοδα στο παράλογο άγχος δε βρίσκονται μπροστά μας αλλά στο μυαλό μας. Η διέξοδος θα είναι να συζητάμε περισσότερο με τον εαυτό μας και με ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, με τον πνευματικό μας. Να κοιταζόμαστε πιο συχνά στον καθρέφτη που είναι ο λόγος του Θεού. 

Τι είμαστε άραγε; Ένα παραγωγικό ρομπότ που βγάζει χρήματα ή ένας άνθρωπος τον οποίο ήρθε να συναντήσει και να λυτρώσει ο ίδιος ο Θεός; Αυτός «όταν έρθει και κατοικήσει σε όλο το χώρο της ψυχής μας ο Χριστός, τότε φεύγουν όλα τα προβλήματα, όλες οι πλάνες, όλες οι στεναχώριες. Τότε φεύγει και η αμαρτία» (Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο γέροντα Πορφύριο σ.391). 

πηγή/ αντιγραφή

Αγιοποιείται ο Γέροντας Παΐσιος;

Όλα συγκλίνουν σε αυτό που απο καιρό ειχαμε πει στο , στο οτι δηλαδή πολυ άμεσα αναμένεται η αγιοκατάταξη του Γέροντα Παϊσίου. Πληροφορίες μέσα απο το πατριαρχείο επιβεβαιώνουν την αγιοκατατάταξη και μάλιστα πολυ σύντομα, ίσως αύριο(σήμερα) υπογραφεί και επισημοποιηθεί απο τον οικουμενικό Πατριαρχη η αγιοκαταταξη του γεροντα.

Στην Ορθοδοξία μας η αγιοκαταταξη των Αγίων ειναι κατα μια έννοια περιττή, αφού ο Άγιος γεννιέται πρώτα στη συνήδηση των πιστών και πολυ μετά έρχεται η επισημοποίηση. Ο Γεροντας Παΐσιος ειναι ένας πολυ μεγάλος Άγιος ,  θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να ξαναδούμε Άγιο με τέτοιο ανάστημα.

Άγιε Γέροντα Παΐσιε πρεύσβεβαι υπέρ υμων.

πηγή

"ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ"

.                                                                                                                                                                                                              .

ΚΑΠΟΙΟΣ, ΚΑΠΟΥ, ΚΑΠΟΤΕ ΠΗΓΕ ΓΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ...

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ!

ΣΧΕΔΙΑΖΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ ΕΞΙ ΗΜΕΡΕΣ, ΜΟΛΙΣ ΟΜΩΣ ΓΝΩΡΙΣΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΗ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΑΛΛΑΞΕ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ...

ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΑ ΕΞΑΗΜΕΡΗΣ, ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΤΡΙΗΜΕΡΗΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ...

ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΕΒΛΕΠΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΓΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟΝ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ...

ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΕΧΘΗΚΕ Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΜΕ ΛΟΥΚΟΥΜΙ ΚΑΙ ΡΑΚΙ, ΕΔΕΙΞΕ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ - ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ...

Η ΩΡΑ ΗΤΑΝ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 16.00 ΕΙΧΕ ΕΣΠΕΡΙΝΟ...

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΕΙΧΕ ΠΑΡΑΣΤΕΙ ΣΕ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΠΟΥ ΔΙΗΡΚΕΣΕ 12 ΩΡΕΣ...

ΑΜΕΣΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕΤΑ ΕΠΕΣΕ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΕ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΡΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΗΜΑΝΕ ΣΤΙΣ 16.00 ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΒΡΙΣΚΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ...

ΞΥΠΝΗΣΕ ΚΑΙ ΣΚΟΥΝΤΟΥΦΛΩΝΤΑΣ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΠΟΥ ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΑΒΡΕΘΗΚΕ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ...

ΛΕΩ ΣΩΜΑΤΙΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΣΗΜΑΝΤΡΟ, ΕΤΣΙ ΕΛΕΓΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ..

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΝΑ ΘΕΣΟΥΝ ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΑΓΙΩΝ ΠΟΥ ΦΥΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΜΟΝΗ...

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΣΟΥΡΜΟ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ...

ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΣΥΝΗΘΙΣΕ ΠΙΑ, ΑΦΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΑΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΣΠΑΖΕΤΑΙ ΝΕΚΡΑ ΚΟΚΑΛΑ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΠΑΛΜΟ ΕΙΧΑΝ, ΟΥΤΕ ΘΕΡΜΟΤΗΤΑ, ΟΥΤΕ ΑΝΕΒΛΥΖΑΝ ΜΥΡΟ, ΠΑΡΑ ΤΑ ΟΣΑ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ...

ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΕΙ, ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ Ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΡΕΜΕΝΕ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ, ΟΤΑΝ Ο ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΕΚΕΙ ΕΙΠΕ ΜΕ ΣΠΑΣΤΗ ΦΩΝΗ, ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΔΥΝΑΤΗ:

''ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ, ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΔΕΝ ΜΥΡΙΣΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ;''

ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΞΑΦΝΙΑΣΜΕΝΟΣ ΑΦΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ...

ΑΜΕΣΩΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΜΕ ΥΦΟΣ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΛΕΕΙ:

''ΕΓΩ''...

ΤΟΤΕ ΞΕΠΕΤΑΧΘΗΚΑΝ ΚΑΜΜΙΑ ΔΕΚΑΡΙΑ ΑΚΟΜΑ...

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΓΛΥΚΙΑ ΦΩΝΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΨΕΛΝΕΙ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ...

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΥΩΔΙΑΖΟΥΝ ΤΟΣΟ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΕΣ ΝΑ ΕΙΣΠΝΕΕΙΣ...

ΣΕ ΛΙΓΟ Η ΘΕΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΕΝΤΟΝΗ ΠΟΥ ΞΕΧΥΘΗΚΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ, ΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ...

ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΕΙΧΑΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ ΕΚΛΑΙΓΑΝ ΣΑΝ ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΜΥΡΙΣΟΥΝ ΑΡΧΙΚΑ...

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ...

ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ Ι. ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ ΚΑΙ Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ...

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΕΤΡΙΜΕΝΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΥΣ ΧΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ...

ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΙΩΘΕ ΕΛΑΦΡΥΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΓΝΟΤΕΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΠΙΣΤΟΣ !!! 

πηγή

''Το θέλημα του Θεού'' στη ζωή μας

  Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου

Το θέλημα του Θεού αποτελεί έκφραση της αγίας βουλήσεώς Του. Ο Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». 

Θέλημά Του είναι η σωτηρία μας και η επίγνωση της αλήθειας Του. 

Οι εντολές και η τήρησή τους, (ή τουλάχιστον η επιθυμία μας να ζήσουμε το πνεύμα των εντολών Του Θεού) προσδιορίζουν το άγιο θέλημά Του και χαρίζουν τον απαραίτητο για την επίγνωση της αληθείας Του φωτισμό.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι η ζωή μας ξεδιπλώνεται μέσα από διλήμματα...
ευκαιρίες και δυνατότητες, οι οποίες προκαλούν ιδιαίτερα την ελευθερία μας, κι ακόμα μέσα από επιλογές που συχνά μας υποχρεώνουν να παλινδρομούμε μεταξύ της έκφρασης του δικού μας θελήματος και της αναγνώρισης του δικού Του. 

Ο Θεός όμως, δεν λειτουργεί σαν γραμμική εξίσωση με μία λύση, διότι τότε θα έφτιαχνε ανθρώπους χωρίς ελευθερία. 

Ο Θεός για κάθε άνθρωπο, για κάθε περίσταση, για κάθε στιγμή προσφέρει ως θέλημά Του άπειρες δυνατότητες, που όλες όμως εκφράζουν την βούλησή Του.

Γι ‘ αυτό και το θέλημα του Θεού δεν μοιάζει με το εγωιστικό δικό μας.

Δεν υπάρχει για να δεσμεύει την ελευθερία μας, αλλά για να την ενεργοποιεί και να την ζωντανεύει.Το ένα θέλημά μας καταργεί την ελευθερία μας και την υποδουλώνει στον εγωισμό μας. Τα άπειρα θελήματα του Θεού μας βοηθούν να ανακαλύψουμε την ελευθερία ως ύψιστο δώρο.

Η υποταγή και η ταύτιση της βούλησής μας στη βούληση του Θεού, φωτίζει το νου, γεννά την απόφαση και αναδεικνύει το πρόσωπο. 

Υπάρχει μία θαυμάσια μονολόγιστη προσευχή που εκφράζει αυτό το φρόνημα:

«Κύριε, ποίησόν με οἷον θέλεις, ὡς θέλεις, κἄν θέλω, κἄν μή θέλω.»

Αν η καρδιά ενός ανθρώπου μπορεί να προσεύχεται με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν να διερωτάται ποιο είναι το θέλημα του Θεού; Ο Θεός έχει άπειρα θελήματα που τα προσφέρει στον καθένα μας ως ευκαιρίες και δυνατότητες. Όταν εμείς ταυτιστούμε με την βούληση Του, τότε διακρίνουμε το ένα που μπορούμε να επιλέξουμε και ξεκάθαρα να αποφασίσουμε.

Η κοσμική ηθική, η ηθική των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, στηριζόταν στην υποταγή της φύσεως στην βούληση του ανθρώπου.

Αντίθετα, η πνευματική ηθική βασίζεται, στην υποταγή της ανθρώπινης βούλησης στην βούληση του Θεού. Το πρώτο γεννά εγωισμό ενώ το δεύτερο ταπείνωση που προσελκύει τη χάρι του Θεού. Έτσι, υποτάσσεται όλος ο άνθρωπος- ψυχή και σώμα, φύση και πνεύμα- στη χάρι Του.

 Έτσι γίνεται «θείας κοινωνός φύσεως» και «γνωσθείς υπό Θεού».

 Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου ~ Άνθρωπος μεθόριος

Από τα αναπάντητα διλήμματα στα περάσματα της "άλλης λογικής" Εκδόσεις Εν πλω

 

πηγή  /  αντιγραφή

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 26 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Ξενοφώντος, της συμβίου του Μαρίας και των δύο τέκνων τους Αρκαδίου και Ιωάννου.

Ο Όσιος Ξενοφών κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Ιουστίνου Α’ (518 - 527 μ.Χ.) και Ιουστινιανού (527 - 565 μ.Χ.). Ήταν πλούσιος συγκλητικός και διακρινόταν για την βαθιά ευσέβειά του προς τον Θεό.

Είχε δύο παιδιά, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη. Μόλις αυτά τελείωσαν τα εγκύκλια γράμματα, τα έστειλε στη Βηρυτό της Φοινίκης... για να μελετήσουν και να σπουδάσουν τη νομική επιστήμη. Καθ’ οδόν το πλοίο με το οποίο ταξίδευαν ναυάγησε. Διασώθηκαν όμως και μετέβησαν στα Ιεροσόλυμα όπου έγιναν μοναχοί.

Οι γονείς τους, Ξενοφών και Μαρία, τους αναζήτησαν και πληροφορήθηκαν ότι διάγουν στην έρημο ασκητικό βίο, δόξασαν τον Θεό και αποταξάμενοι τον κόσμο, ακολούθησαν και αυτοί το μοναχικό βίο.

Ο Ξενοφών, η γυναίκα του και τα παιδιά τους πρόκοψαν τόσο πολύ στην αρετή και στη φιλανθρωπία, ώστε τους αξίωσε ο Θεός να επιτελούν και θαύματα. Έτσι η θεία αυτή οικογένεια έζησε θεοφιλώς και κοιμήθηκε με ειρήνη.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως γενεά ευλογητή τω Κυρίω, της ουρανίου ηξιώθησαν δόξης, ασκητικώς δοξάσαντες Χριστόν επί της γης. Ξενοφών ο Όσιος, και η τούτου συμβία, συν τοις αριστεύσασιν, ιεροίς αυτών τέκνοις, ους ευφημούντες είπωμεν φαιδρώς χαίροις Οσίων χορεία τετράριθμε.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Τῌ ΚΣΤ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Μνήμη
 τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν
 Ξενοφῶντος καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ.

Τῇ ΚΣΤ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, 
Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν
 Ξενοφῶντος καὶ τῆς συμβίου αὐτοῦ Μαρίας
 καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ Ἀρκαδίου καὶ Ἰωάννου.

Καὶ γῆν λιπόντας, τοὺς περὶ Ξενοφῶντα,
Ἁβρᾷ ξενίζω τοῦ λόγου πανδαισίᾳ.
Παισὶν ἅμ' ἠδ' ἀλόχῳ Ξενοφῶν θάνεν εἰκάδι ἕκτῃ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη τοῦ μεγάλου σεισμοῦ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεών, τοῦ ἐπιλεγομένου Παλαιοῦ.
Τὸν χοῦν παλαιὲ Συμεὼν ἀπεξύσω,
Ἐχθροῦ παλαιοῦ λεπτύνας εἰς χοῦν κάραν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀνανίου πρεσβυτέρου 
καὶ Πέτρου δεσμοφύλακος καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς ἑπτὰ στρατιωτῶν.

Πέτρος σὺν ἑπτὰ τὴν θάλασσαν εἰσέδυ,
Οἷς Ἀνανίας ἡδέως συνεισέδυ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,'
 ὁ Ὅσιος Ἀμωνᾶς ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Ζωῆς Ἀμωνᾶς νῆμα πληρώσας ἅπαν,
Ζωὴν ἐφεῦρεν, οὔποτε πληρουμένην.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, 
ὁ Ὅσιος Γαβριὴλ ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Σὺν τῷ Γαβριὴλ τῷ Νόων πρωτοστάτῃ,
Καὶ Γαβριὴλ ἵστησι Χριστὸς τὸν νέον.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, 
οἱ Ἅγιοι δύω Μάρτυρες,
 οἱ ἐν Φρυγίᾳ, τυπτόμενοι τελειοῦνται.

Βάκλοις ἀθληταὶ τραυματισθέντες δύω,
Στεφθέντες εὗρον τὴν συνούλωσιν τάχει.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις,
 ὁ Θεός, 
ἐλέησον ἡμᾶς. 
Ἀμήν.