Εορτή του Αγίου Ταρασίου του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Τη μνήμη του Αγίου Ταρασίου του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 25 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας.
Ο Άγιος Ταράσιος γεννήθηκε, μεγάλωσε και μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς Χριστιανοί όπου και του δίδαξαν την χριστιανική πίστη. Ονομάζονταν Γεώργιος, και Ευκρατία. Λόγω της μεγάλης μόρφωσής του, ανέβηκε στο αξίωμα του πρωτοασηκρίτου.

Στις 25 Δεκεμβρίου του 784 μ.Χ., όταν χήρεψε ο πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινούπολης, εξελέγει πανηγυρικά Πατριάρχης, διαδέχόμενος τον πατριάρχη Παύλο Δ'. Επίσης, ήταν παρών στην 7η Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, όπου ήταν υπέρ στην τιμητική προσκύνηση των Αγίων εικόνων. Ο Άγιος Ταράσιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 25 Φεβρουαρίου το 806 μ.Χ. ύστερα από 21 έτη πατριαρχίας. Το Ιερό Λείψανό του τάφηκε στη Μονή Βοσπόρου, όπου και είχε χτίσει ο ίδιος.
Το έργο που επιτέλεσε εν ζωή ήταν μεγάλο. Κυρίως στην αναστήλωση των εικόνων, καθώς και με τη διατύπωση ότι η προσκύνηση των εικόνων, να μην έχει χαρακτήρα λατρείας, αλλά πνεύμα χριστιανικής πίστης. Η κοίμηση του Αγίου Ταρασίου είχε βυθίσει σε βαρύ πένθος τον το ποίμνιό του.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ'. Την ωραιότητα.
Βίου ορθότητι, καλλωπιζόμενος, φωστήρ υπέρλαμπρος, ώφθης του Πνεύματος, και την Εικόνα του Χρίστου, Συνόδω εν τη Έβδομη, προσκυνείν εκήρυξας, ορθοδόξως μακάριε, στύλος και εδραίωμα, Εκκλησίας γενόμενος, διό τους σούς αγώνας γεραίρει, Πάτερ Ιεράρχα Ταράσιε.

«Όταν ιδήτε εις τας έδρας να εδρεύουν νεανίσκοι και νεάνιδες...»

«Όταν ιδήτε εις τας έδρας να εδρεύουν νεανίσκοι και νεάνιδες κλαύσατε και θρηνήσατε εκείνας τας ημέρας»
(Βιβλίο "Μία προφητεία μόνον δια την Ελλάδα", Σελίδα 22)

ΠΡΟΣΟΧΗ:
Μην εκλάβει κανείς την ανάρτηση αυτή ως υποστήριξη των σαμαροβενιζέλων - για να μην τρελαθούμε...

Όλο το βιβλίο σε ψηφιακή μορφή:
"ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΜΟΝΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ" [βιβλίο]
το είδαμε εδώ

Σημεία ξεπεσμού - Σημεία παρακμής...

Διαβάζω  γεγονοτα και ειδήσεις απο το καρναβάλι:

 1. Γεγονότα
....Από τις εμφανίσεις καρναβαλιστών που περπάτησαν επί της Ρήγα Φεραίου και συζητήθηκαν από τους περαστικούς ήταν ενός νεαρού που φορούσε μόνο ένα κόκκινο μποξεράκι και μία κόκκινη γραβάτα!
Πάλι εθεάθη στην Ρήγα Φεραίου μία κούκλα ξανθιά κοπέλα να φορά μέσα από το μπουφάν της ένα σέξι κορμάκι στο χρώμα του δέρματος, η οποία ωστόσο συνοδευόταν από δύο φίλους της.
Αυτόπτες μάρτυρες πάλι είδαν τα ξημερώματα της Κ. Δευτέρας στο κάτω μέρος της Ερμού ένα νεαρό κορίτσι που μάλλον ήταν και ανήλικο (όχι πάνω από 17 ετών) το οποίο κυκλοφορούσε χωρίς φούστα, μόνο με το εσώρουχο του.
Ο διάλογος μάλιστα με τον μεθυσμένο φίλο της είναι χαρακτηριστικός. «Μα καλά που την έβγαλες και την άφησες την φούστα σου», την ρωτούσε ο νεαρός ενώ εκείνη απαντούσε μέσα στη ζάλη της πως δεν θυμόταν!....
....E ννοείται πως δεν έλειψαν και κάποια μεμονωμένα ευτυχώς περιστατικά νεαρών που υπό την επήρεια αλκοόλ είχαν αρχίσει τις μπουνιές ή έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο.
Επίσης σίγουρα «σουρεαλιστική» μοιάζει η εικόνα να κυκλοφορούν καρναβαλιστές και επισκέπτες πίνοντας μαυροδάφνη και μετά να πετάνε στον δρόμο τα μπουκάλια (κάποιοι τα έσπαγαν κιόλας) και από κοντά οι άνθρωποι της υπηρεσίας καθαριότητας του Δήμου Πατρέων που υπερέβαλλαν εαυτόν, να τα μαζεύουν σε μεγάλες μαύρες σακούλες.
 Τέλος σε κάποια σημεία του κέντρου της πόλης έβλεπες ακόμη και σήμερα σημάδια από εμετούς προφανώς μεθυσμένων καρναβαλιστών....(πηγή)
 Τα ευτράπελα δεν είδα πουθενά....

2.Απώλειες...

Αναλυτικότερα, τα περιστατικά που αντιμετωπίστηκαν είχαν ως εξής:

Μέθη   80
Καρδιολογικά  1
Παθολογικά  7
Ορθοπεδικά   57
Οφθαλμολογικά  25
Εκδορές 39
Θλαστικά Τραύματα   33
Αναπνευστικά  16
Νευρολογικά  2
Εγκαύματα   35
Από τα διακόσια ενενήντα πέντε (295) ανωτέρω έκτακτα περιστατικά, σαράντα δυο (42) χρειάσθηκε να διακομιστούν στα εφημερεύοντα νοσοκομεία με τα ασθενοφόρα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. (πηγή)
 Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω είναι οτι δυστυχώς αυτά είναι σημεία του απόλυτου ξεπεσμού και της ηθικής παρακμής που ζούμε....
Σημεία των καιρών;

Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

Οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ σπάνια ἔλλειψη φόβου. Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν. Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸ φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν. Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕνα δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τον δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα». Οἱ στρατιῶτες ἔτρεξαν νὰ τὸν πιάσουν, ὅμως ἐκεῖνος τοὺς ξεγλίστρησε καὶ κρύφτηκε. Ὁ τσάρος ζήτησε νὰ μάθει γιὰ τὸ μακάριο Νικόλαο –ποιὸς ἦταν καὶ τί ἦταν– καὶ τὸν ἐπισκέφθηκε στo φτωχικό του. Ἦταν τότε ἡ πρώτη ἑβδομάδα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὁ Νικόλαος, μόλις πληροφορήθηκε ὅτι ἐρχόταν ὁ τσάρος γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ, φρόντισε νὰ ἐξασφαλίσει ἕνα κομμάτι ὠμὸ κρέας. Ὅταν λοιπὸν κατέφθασε ὁ Ἰβὰν ὁ Τρομερός, ὁ ὅσιος ἔβαλε μετάνοια καὶ τοῦ πρόσφερε τὸ κρέας λέγοντας «Φάε, Ἰβάνουσκα, φάε!». Ὀργισμένος ὁ τσάρος τοῦ ἀπάντησε «Εἶμαι χριστιανὸς καὶ δὲν τρώω κρέας τὴ Σαρακοστὴ γιατὶ νηστεύω!». Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μονομιᾶς τὸν ἀποστόμωσε «Κάνεις πολὺ χειρότερα: τρέφεσαι μὲ σάρκα καὶ αἷμα ἀνθρώπων, ξεχνώντας ὄχι μόνον τὴ Σαρακοστή, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεό!». Τὸ μάθημα αὐτὸ μπῆκε βαθιὰ μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ τσάρου Ἰβὰν· ντροπιασμένος ἔφυγε ἀμέσως ἀπ’ τὸ Πσκώφ, ὅπου ἀρχικῶς εἶχε ἔλθει μὲ τὴν πρόθεση νὰ κατασφαγιάσει τὸν πληθυσμό.

Απόσπασμα από τον Πρόλογο της Αχρίδος του Αγίου Νικολάου Βελιμόροβιτς που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άθως

πηγή

Παίρνει διαστάσεις το επεισόδιο με τον Μητρ. Γόρτυνος και την Πρόεδρο της Βουλής-Επικοινωνία με Ιερώνυμο

Κατά πως φαίνεται το περιστατικό με την έντονη αντίδραση του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ.Ιερεμία για την αργοπορία αρκετών πολιτικών στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Μεγαλοπόλεως θα έχει και συνέχεια...

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος είχε χθες τηλεφωνική επικοινωνία με την Πρόεδρο της Βουλής κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου και ενημερώθηκε για το ατυχές γεγονός που συνέβη στον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου Μεγαλόπολης.

Ο Αρχιεπίσκοπος παρέπεμψε το θέμα προς συζήτηση στην προσεχή συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που θα διεξαχθεί την Δευτέρα 2 Μαρτίου ε.ε.

Ενοχλημένος με τον Ιερώνυμο δηλώνει στο ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ο Γόρτυνος Ιερεμίας

«Ο Μακαριώτατος τηλεφώνησε στην Πρόεδρο της Βουλής, για να ακούσει όσα έγιναν την Κυριακή, αλλά όχι σε μένα».

Αυτό είπε με παράπονο ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ.Ιερεμίας, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε το ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ μαζί του πριν από λίγο.

Ο Σεβασμιώτατος βρίσκεται από την Κυριακή στο επίκεντρο μετά το θερμό επεισόδιο που συνέβη στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Μεγαλόπολης. Εκεί, ο κ.Ιερεμίας τα… έψαλε στους τοπικούς άρχοντες αλλά και στην Πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, που αργοπόρησαν χαρακτηριστικά να προσέλθουν στο μνημόσυνο που τελέστηκε για τους 212 πατριώτες φονευθέντες υπό των βαρβάρων κατακτητών. Μάλιστα, αναγκάστηκε να τελέσει δύο φορές το μνημόσυνο, αφού την πρώτη φορά αρκετοί εκ των επισήμων δεν είχαν προσέλθει. «Μίλησα θερμά, αλλά δε μετανιώνω. Ευχαριστώ τον Χριστό και την Παναγία που μου έδωσαν τη δύναμη», είπε ο Ποιμενάρχης στο ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ.

Η σημερινή εξέλιξη με την ανακοίνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος και την επικοινωνία που είχε ο Αρχιεπίσκοπος κ.Ιερώνυμος με την Πρόεδρο της Βουλής, έρχεται να δώσει συνέχεια στο θέμα.

Ο κ.Ιερεμίας, με τον οποίον μίλησε το ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ, τόνισε πως μέχρι σήμερα δεν έχει επικοινωνήσει με τον Αρχιεπίσκοπο και δεν έκρυψε την έκπληξή του και το παράπονό του πως ο Μακαριώτατος μίλησε με την κ.Κωνσταντοπούλου.

«Όταν κληθώ στην Ιερά Σύνοδο, γιατί ακόμη δεν έχω καμία ενημέρωση, θα πω όσα είναι να πω», προσέθεσε ο Μητροπολίτης Γόρτυνος που πάντως έχει στο πλευρό του την συντριπτική πλειοψηφία του ποιμνίου του, που την Κυριακή τον συνεχάρη θερμά για όσα είπε στους επισήμους που άργησαν να προσέλθουν στο μνημόσυνο. 

πηγή

Το είδαμε εδώ

Ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους

Το λάθος μας πάντα είναι ότι δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που είναι η δεδομένη, η παρεχομένη σημερινή ημέρα της ζωής μας, το ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον και το ότι όλο και περιμένουμς κάποιαν ιδαίτερη μέρα, οπότε η ζωή μας θα ξεδιπλωθεί και θα αποκτήσει όλη την σημασία και σπουδαιότητά της και δεν προσέχουμε ότι η ζωή μας κυλάει και φεύγει σα νερό, που διαρρέει μέσα από τα δάκτυλα του χεριού, ή όπως τον πολύτιμο σπόρο, που διαπερνά και πέφτει από μη σφιχτοδεμένο σακκί.

Συνεχώς, την κάθε μέρα και την κάθε ώρα, ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους είτε περιστάσεις είτε καθήκοντα, που πρέπει να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία στην αναγέννησή μας, αλλά εμείς δεν του δίνουμε προσοχή, με αποτέλεσμα την κάθε ώρα να εναντιωνόμαστε στο θέλημα Του Θεού για μας. Και πράγματι, πως μπορεί ο Θεός να μας βοηθήσει; Μόνο στέλλοντάς μας στην καθημερινή μας ζωή συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες συγκυρίες περιστάσεων. Αν δε την ώρα της ζωής μας την δεχόμαστε σαν την ώρα, όπου εκδηλώνεται του Θεού το θέλημα για μας και σαν την αποφασιστική, την σπουδαιότατη και μοναδική ώρα της ζωής μας, οποίες ως την ώρα εκείνη κρυμμένες πηγές χαράς, αγάπης και δύναμης θα ξεπηδούσαν και θα ανέβλυζαν από τα βάθη της ψυχής μας!
Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και νάστε βέβαιοι ότι μ’ αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό, που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.
Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.
Πολλή από την σύγχυση, που υπάρχει ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς, θα διαλύοταν, αν είμαστε πραγματικά Χριστιανοί με την κυριολεκτική, Ευαγγελική σημασία της λέξης, θα λυόταν, ανάμεσα σ’ άλλα, και το θέμα της σημασίας του πόνου στη ζωή,του να υποφέρουμε “όπως ο Κύριος υποφέρει”… και άλλα πολλά. Λαμβάνοντας υπόψη την ακόρεστη και άπληστη προσκόλλησή μας στα αγαθά του κόσμου τούτου – όταν η ίδια η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου τούτου – όταν αυτή η ίδια η προσκόλληση γίνεται πρόξενος πολλού πόνου – για ποιο θρησκευτικό και πνευματικό νόημα της ζωής μας, περιλαμβανομένου και του δικού μας πόνου, μπορούμε να μιλούμε;
πρεσβ. Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ
Αποδελτίωση: Ορθόδοξο Ιστολόγιο Επαρχίας Αμμοχώστου (11/8/2009)

πηγή

Το είδαμε: εδώ

"Δεν θα προφθάσουν..." τι;

Σχολιάζοντας την γνωστή προφητεία του Πατροκοσμά αναδείχθηκε μέσα μου μία νέα εκδοχή:
"Θά σάς επιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, αλλά δέν θά προφθάσουν..."
...να φύγουν...

Τι λέτε;
πηγή

Περί Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! (Άγ.Ιωάννης Μαξίμοβιτς)

Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του. Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε να μην σε πιάσει στα δίχτυα του ο εχθρός, ή να σε ξεγελάσει, προκαλώντας σε να πέσεις σε πειρασμό. Καθημερινά εξέταζε την συνείδησή σου, δοκίμαζε την καθαρότητα των λογισμών σου, τις προθέσεις σου. 

   Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο. Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί.  Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του. Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος: το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.  «Πώς και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;» ρώτησε ο πατέρας.  «Πατέρα μου και κύριέ μου,» απάντησε ο γιος, «πώς είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;»  «Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς. «Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω. Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου.»  «Πατέρα μου,» απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο. Πώς θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;»  Ο βασιλιάς τότε διέταξε να του φέρουν ένα δοχείο γεμάτο λάδι, και είπε στον γιο του: «Πάρε αυτό το δοχείο, και μετάφερέ το στα χέρια σου, διασχίζοντας όλους τους δρόμους της πόλεως. Θα σε ακολουθούν δύο στρατιώτες με κοφτερά σπαθιά. Εάν χυθεί έστω και μία σταγόνα από το λάδι, θα σε αποκεφαλίσουν.»  Ο γιος υπάκουσε. Με ανάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε όλους τους δρόμους της πόλεως, με τους στρατιώτες να τον συνοδεύουν συνεχώς, και δεν του χύθηκε ούτε μία σταγόνα. 

Όταν επέστρεψε στο κάστρο, ο πατέρας τον ρώτησε: «Γιέ μου, τι πρόσεξες καθώς τριγυρνούσες μέσα στους δρόμους της πόλεως;»  «Δεν πρόσεξα τίποτε.»  «Τι εννοείς, ‘τίποτε’;» τον ρώτησε ο βασιλιάς. «Σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή – σίγουρα θα είδες τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με πολλές πραμάτειες, τόσες άμαξες, τόσους ανθρώπους, ζώα…»  «Δεν είδα τίποτε απ’ όλα αυτά» είπε ο γιος. «Όλη η προσοχή μου ήταν στραμμένη στο λάδι μέσα στο δοχείο. Φοβήθηκα μην τυχόν μου χυθεί μια σταγόνα και έτσι χάσω τη ζωή μου.»  «Πολύ σωστή η παρατήρησή σου» είπε ο βασιλιάς. «Κράτα λοιπόν αυτό το μάθημα κατά νου, για την υπόλοιπη ζωή σου. Να τηρείς την ίδια επιφυλακή για την ψυχή μέσα σου, όπως έκανες σήμερα για το λάδι μέσα στο δοχείο. Να στρέφεις τους λογισμούς σου μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνεις σε εκείνα που είναι αιώνια. Θα είσαι ακολουθούμενος, όχι από οπλισμένους στρατιώτες, αλλά από τον θάνατο, στον οποίον η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά. Να προσέχεις πάρα πολύ να φυλάς την ψυχή σου από όλους τους καταστροφικούς πειρασμούς.»  Ο γιος υπάκουσε τον πατέρα, και έζησε έκτοτε ευτυχής.  «Γρηγορείτε, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε» (Α’ Προς Κορινθίους 16:13). 

Ο Απόστολος δίνει αυτή την σημαντική συμβουλή, για να στρέψει στην προσοχή τους προς τον κίνδυνο του κόσμου τούτου, να τους καλέσει σε συχνή εξέταση της καρδιάς τους, επειδή χωρίς αυτό, είναι εύκολο κανείς να καταστρέψει την καθαρότητα και το πάθος της πίστεώς του και χωρίς να το αντιληφθεί, να περάσει στην αντίπερα όχθη του πονηρού και της απιστίας.  Όπως είναι βασική μας μέριμνα να προσέχουμε εκείνα που μπορούν να ζημιώσουν την φυσική μας υγεία, έτσι οφείλουμε να έχουμε σαν πνευματική μας μέριμνα να προσέχουμε εκείνα που μπορούν να ζημιώσουν την πνευματική μας ζωή και το έργο της πίστεως και της σωτηρίας. Συνεπώς, πρέπει να ελέγχετε προσεκτικά και με προσήλωση τα εσωτερικά σας ορμέμφυτα: είναι εκ Θεού, ή από το πνεύμα του πονηρού; Να φυλάγεσθε από τους πειρασμούς του κόσμου τούτου, και από τους κοσμικούς ανθρώπους. Να φυλάγεσθε από τους κρυφούς εσωτερικούς πειρασμούς που προέρχονται από το πνεύμα της αδιαφορίας και απροσεξίας την ώρα της προσευχής εξ αιτίας της φθίνουσας Χριστιανικής αγάπης. 

Αν στρέψουμε την προσοχή μας στον νου μας, θα παρατηρήσουμε ένα χείμαρρο αλλεπάλληλων λογισμών και ιδεών. Ο χείμαρρος αυτός είναι αδιάκοπος, τρέχει γοργά προς κάθε κατεύθυνση και κάθε στιγμή – στο σπίτι, στην εκκλησία, στην εργασία, όταν διαβάζουμε, όταν συζητούμε…  Συνήθως το ονομάζουμε «σκέψη», γράφει ο Επίσκοπος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια διαταραχή του νοός, ένα σκόρπισμα, μια έλλειψη συγκέντρωσης και προσοχής. Το ίδιο συμβαίνει και στην καρδιά. Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα. Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.» 

Τέτοια όμως απαλλαγή αποκτάται μονάχα μέσω μιας μακροχρόνιας και δύσκολης διαδικασίας αυτογνωσίας, προσωπικής ενασχόλησης και επιφυλακής προς την έσω ζωή μας, δηλαδή, την ψυχή. 

Να είστε προσεκτικοί. Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! Να στρέφετε τους λογισμούς σας μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνετε σε εκείνα που είναι αιώνια. Έτσι θα βρείτε την χαρά που ποθεί η ψυχή σας, και για την οποία διψά η καρδιά σας. 

Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς

πηγή 

Το είδαμε εδώ

Η συγχώρεση και η μακροθυμία ενός χωρικού

Αληθινή ιστορία
Πριν πολλά χρόνια και μετά την λήξη του εμφυλίου σπαραγμού και του αδελφοκτόνου πολέμου, σε κάποιο χωριό, έγινε ένας φόνος, για πολιτικούς μάλλον λόγους και εξαιτίας του μεγάλου φανατισμού, που επικρατούσε εκείνη την εποχή.
Κατηγορήθηκε, λοιπόν, κάποιος χωριανός, ο Πέτρος Γ. και με τις μαρτυρίες πέντε συγχωριανών του δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση.

Ο κατηγορούμενος όμως ισχυρίζετο συνεχώς ότι ήταν αθώος. Κλείσθηκε σε αγροτικές φυλακές, αλλά μέρα-νύχτα διαλαλούσε και μονολογούσε ότι ήταν αθώος. Σ' αυτές τις φυλακές πήγαινε μια φορά τον μήνα ένας ευλαβέστατος ιερεύς και λειτουργούσε στο εκκλησάκι που υπήρχε και κατόπιν δεχόταν για εξομολόγηση όσους εκ των φυλακισμένων το επιθυμούσαν. Ύστερα από 5-6 μήνες, πήγε και ο εν λόγω χωριανός στον ευλαβή εκείνον ιερέα και εξομολόγο, και ενώπιον του Αγίου Θεού και μπροστά στο πετραχήλι του Πνευματικού, βεβαίωνε με όρκους ότι ήταν αθώος.
Από τότε που εξομολογήθηκε μέσα στις φυλακές ο Πέτρος Γ., άλλαξε τελείως διαγωγή και έγινε ο άνθρωπος της προσευχής και της μελέτης του Ευαγγελίου, που του δώρησε εκείνος ο καλός ιερεύς. Μέσα σ' έναν χρόνο αλλοιώθηκε τόσο πολύ, που όλοι οι συγκρατούμενοί του και βαρυποινίτες άρχισαν να τον σέβονται και να του φέρονται φιλικά. Και με την Χάρι και τον φωτισμό του Θεού γρήγορα πείσθηκε ο ευλαβής ιερεύς για την αθωότητά του, ώστε του επέτρεπε να κοινωνεί κάθε φορά που λειτουργούσε στις φυλακές.
Ο ιερεύς προσπάθησε κάτι να κάνει μέσω κάποιων δικηγόρων, αλλά οι μάρτυρες ήσαν απολύτως κατηγορηματικοί, γιατί ήσαν δήθεν παρόντες στον φόνο. Παρά ταύτα ο Εξομολόγος πίστευε ότι όντως ήταν αθώος και θύμα σκευωρίας. Ο Πέτρος Γ. όχι μόνο προσευχόταν με το Όνομα του Ιησού Χριστού, που το έμαθε από το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», αλλά μελετούσε το Ευαγγέλιο και κοινωνούσε των αχράντων Μυστηρίων, σκορπώντας σε όλους τους συγκρατουμένους του πολλή καλοσύνη. Συγχωρούσε δε με όλη του την καρδιά και τους κατηγόρους του και αυτόν ακόμα τον άγνωστο φονιά. Δεν φταίνε, οι καημένοι, έλεγε. Φταίει το πολιτικό και ιδεολογικό πάθος, φταίει και ο διάβολος που τους σκοτείνιασε το μυαλό κι έτσι κρύψανε την αλήθεια.
Θεέ μου, συγχώρεσε τους. και από μένα να 'ναι συγχωρεμένοι. και χάρισέ τους πλούτη και αγαθά πολλά, αλλά χάρισε τους προπαντός και ιδιαιτέρως φωτισμό και υγεία.
Έτσι πέρασαν 19 χρόνια. Κατόπιν, λόγω της καλής και αρίστης διαγωγής και επειδή έκανε και στις τότε αγροτικές φυλακές, όπου εμειώνετο η ποινή, αποφυλακίσθηκε. Ήταν πλέον 50 ετών. Στο χωριό όμως δεν έγινε δεκτός, επειδή τον πίστευαν όλοι για φονιά και κυρίως οι συγγενείς του φονευμένου. Έτσι, μετακόμισε σε μια γειτονική πόλι και έκαμε τον εργάτη, τον οικοδόμο και κυρίως τον μαραγκό, δουλειά που την έμαθε στην φυλακή.
Η ζωή του όμως εξακολουθούσε να είναι ζωή ενός αληθινού χριστιανού, με την ακριβή συμμετοχή στα Μυστήρια, με την σωστή τήρηση των ευαγγελικών εντολών και ιδιαιτέρως με την προσευχή. Η προσευχή ήταν το οξυγόνο της ζωής του. Η Ευχή και το Ευαγγέλιο ήσαν γι' αυτόν «άρτος ζωής» και «ύδωρ ζων». Μία κοπέλα 42 ετών, θεολόγος σε κάποιο Γυμνάσιο της περιοχής, πληροφορήθηκε από τον Πνευματικό των φυλακών, που ήταν και δικός της Πνευματικός, τα πάντα για τον Πέτρο Γ.και ιδιαιτέρως για το πόσο ήτο αφοσιωμένος στον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Πήγε, τον βρήκε και κατόπιν τον ζήτησε η ίδια σε γάμο!. Από τον ευλογημένο αυτό γάμο προήλθαν δυο παιδιά, υγιέστατα.
Ύστερα από μερικά χρόνια, στο χωριό που έγινε ο φόνος, κάποιος αρρώστησε βαριά με ανεξήγητους φοβερούς πόνους σε όλο του το σώμα. Η επιστήμη με τους γιατρούς και τις κλινικές εξετάσεις, που ήσαν προηγμένες, στάθηκαν αδύνατον να τον βοηθήσουν!!! Ούτε καν την αιτία δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν!
Έτσι, μια βραδιά στο σπίτι του, αφού επέστρεψε από το νοσοκομείο, σ' αυτήν την φοβερή κατάσταση, άρχισε να κραυγάζει μέσα στους φοβερούς του πόνους ότι αυτός ήταν ο φονιάς και με τους 4 ψευδομάρτυρες, τους οποίους εξαγόρασε με μεγάλα χρηματικά ποσά, κατηγόρησαν τον Πέτρο Γ., που συμπτωματικά περνούσε από εκείνο το σταυροδρόμι, την ώρα που έγινε ο φόνος.
Φώναξαν τον αστυνόμο του τμήματος του χωριού, υπέγραψε την ομολογία του κατονομάζοντας και τους 4 ψευδομάρτυρες και συνεργούς του. Ποια νομική διαδικασία ακολουθήθηκε μετά, δεν γνωρίζω. Η ομολογία του όμως έκανε κρότο στο χωριό, προκαλώντας σύγχυση, ταραχές και πολλές κατάρες, οι οποίες βάραιναν τον φονιά. Παρά ταύτα, η ψυχή του φονιά δεν έφευγε. Κι αυτός εξακολουθούσε να τσιρίζει και να κραυγάζει.
Ο Πέτρος Γ., όπως ήταν επόμενο, το έμαθε. Δεν κίνησε όμως καμιά διαδικασία για την αποκατάσταση της τιμής του με αναθεώρηση της δίκης, με μηνύσεις κατά των ενόχων και άλλων ενδίκων νομίμων μέσων. Αλλά τι έκανε; Πήγε στο σπίτι του φονιά!...Οι πάντες πάγωσαν. Οι περισσότεροι χωρικοί, όταν τον είδαν να περνάει μέσα από το χωριό, από την ντροπή τους κρύφτηκαν. Πάγωσε και ο φονιάς όταν τον αντίκρισε, και με γουρλωμένα τα μάτια από την έκπληξη και την φρίκη, τον άκουσε να του λέει: Γιώργο, σε συγχωρώ με όλη μου την καρδιά. Και σ' ευχαριστώ, γιατί ήσουν η αιτία να γνωρίσω τον Χριστό με την Εκκλησία Του και τα άγια Μυστήρια της. Εύχομαι να Τον γνωρίσεις κι εσύ, με μετάνοια και προσευχή!

Τον αγκάλιασε, τον φίλησε και έφυγε, ενώ κάποια δάκρυα κρυφά έτρεχαν από τα μάτια του.
Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης του Θεού ήλθε, ύστερα από 35 χρόνια! Αλλά υπήρξε και θρίαμβος της εμπιστοσύνης, της πίστεως και της αδιάλειπτου προσευχής του αδικημένου Πέτρου Γ. στην Πρόνοια του Θεού. Και ταυτόχρονα στέφανος δόξης στην υπομονή και μακροθυμία, που έδειξε τόσα χρόνια. Ευλογήθηκε η μετέπειτα ζωή του, όπως προείπαμε, μ' έναν χριστιανικό γάμο και με οικογένεια που ήτο «κατ' οίκον εκκλησία» και με δύο τρισευλογημένα παιδιά. Και μάλιστα, μετά την ολοκάρδια συγχώρηση που έδωσε και την αγάπη που έδειξε προς όλους, πολλαπλασιάσθηκε η ευλογία του Θεού στο σπιτικό του. Είχε την Χάρι του Θεού πάνω του, την ευλογία της Παναγίας, την προστασία των Αγίων και την συμπαράσταση των Αγγέλων.
Εκοιμήθη οσιακώς σε ηλικία 80 ετών, το 1999. Παρών στην κοίμηση του ήταν και ο εννενηντάχρονος ιερεύς των φυλακών, που μού διηγήθηκε αυτό το γεγονός, για να με διαβεβαιώσει ότι λίγο πριν το τέλος του Πέτρου Γ., Άγγελοι και Αρχάγγελοι πλημμύρισαν το δωμάτιο του, τους οποίους έβλεπε όχι μόνο ο ψυχορραγών με τα μάτια του, αλλά και ο εν λόγω ιερεύς. Αυτοί και παρέλαβαν την ψυχή του, μετά το τελευταίο σημείον του σταυρού που έκανε ο Πέτρος Γ., λέγοντας:
- Άγγελέ μου! Άγγελέ μου, δεν την αξίζω αυτή την τιμή. Και τούτο ειπών, εκοιμήθη!.
Ο άνθρωπος αυτός, παρ' όλο που ήταν έγγαμος και ζούσε μέσα στον σημερινό κόσμο, μετά από την τεράστια και άδικη δοκιμασία και ταλαιπωρία του στην φυλακή, μαζί με βαρυποινίτες, είχε καρπούς της Ευχής, της θείας Κοινωνίας και της ευαγγελικής ζωής. Η έγγαμη ζωή του δεν τον εμπόδισε να λέγει μερα-νύχτα την Ευχή, όπως την έμαθε από το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού».
πηγή

Ό Γέρων Γαβριήλ του 'Αγ. Όρους" Παράνομα τά Παγκόσμια Συμβούλια Εκκλησιών"

Παράνομα τά Παγκόσμια Συμβούλια Εκκλησιών

Λέει γέροντα μία μερίδα του κλήρου πώς καλά κάνει ό Πατριάρχης και κινείται με αυτόν τον τρόπο απέναντι στους παπικούς. Γιατί αν ενωθούμε, όλοι αυτοί οι ρωμαιοκαθολικοί (τους όποιους μερικοί ήδη τούς θεωρούν κατηχούμενους!) θα αναγνωρίσουν την ορθότητα της πίστεώς μας και θα γίνουν ορθόδοξοι;

Το είπαμε στην αρχή. Μπορεί ό Ήλιος να πάψει να βγαίνει από την Ανατολή και να πάει να βγαίνει στη Δύση, μπορεί κάποτε να γίνει αυτό. Ό Πάπας ποτέ δεν θα αρνηθεί το

αλάθητο, το πρωτείο, (Φιλιόκβε).

Ποτέ δεν θα άκολουθήσει εμάς ό Πάπας, άλλα έχει απαίτηση εμείς να τον άκολουθήσουμε και να τον προσκυνήσουμε.

Τί λέει ό Απόστολος Παύλος στον Τίτο; «Αίρετικόν άνθρωπο μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (ΤΙΤ. 3,10).

Τά Παγκόσμια Συμβούλια Εκκλησιών πού γίνονται είναι παράνομα, γιατί δεν παίρνουμε εντολές από τον ουρανό.

Δεν ήξερε ό Απόστολος Παύλος τί έγραφε;

Ένας αιρετικός δεν γυρίζει ποτέ, αν δεν έπέμβει Θεός να τον φωτίσει.

«Αίρετικόν άνθρωπο μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού».

Φεύγε, παράτησέ τον. Μή ασχολείσαι μαζί του και κάνε προσευχή να τον φωτίσει ό Θεός.

Το κοινόν Ποτήριον

Γέροντα, όταν φτύσουμε στο κοινό ποτήριο, να κοινωνούμε εμείς από καθολικούς και οι καθολικοί από εμάς, όταν φτύσουμε στο σημείο να γίνεται μνημόνευση του ονόματος του Πάπα στις ορθόδοξες Θείες Λειτουργίες, τότε τί πρέπει να κάνουμε;

Θα χωρίσουμε από αυτούς και δεν θα έχουμε καμιά επικοινωνία μαζί τους, γιατί αν τούς άκολουθήσουμε, θα πάμε μαζί τους στην κόλαση.

Εύχόμεθα να είναι Ορθόδοξοι και να μή είναι Μασόνοι

Γέροντα πιστεύουν μερικοί ότι ό Οικουμενικός Πατριάρχης και οι άλλοι Πατριάρχες, ό Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και οι αλλοί Επίσκοποι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι αλλά είναι Μασόνοι υψηλόβαθμοι και δεν πιστεύουν στο Θεό.

Λένε, πώς είναι δυνατόν να είναι αυτοί Ορθόδοξοι, αφού ασυστόλως και άδεώς παραβαίνουν τούς Αποστολικούς Κανόνες, τούς κανόνες των Οικουμενικών και Τοπικών συνόδων, απορρίπτουν και αθετούν τη διδασκαλία τών μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας μας;

Αναρωτιούνται μήπως τελικά δεν πιστεύουν στο Θεό, στην αθανασία της ψυχής, στον αόρατο κόσμο, τούς Αγγέλους και τούς δαίμονες, στην Κόλαση και στον Παράδεισο, στη μέλλουσα Κρίση και ανταπόδοση;

Μήπως όλα αυτά τά θεωρούν παραμύθια;

Εύχόμεθα να είναι Ορθόδοξοι και να πιστεύουν στο Θεό. Μακάρι να μή είναι μασόνοι και εχθροί του Θεού και της Παναγίας, και αντίχριστοι.

Αν αυτοί είναι όντως μασόνοι και άθεοι και άπιστοι με τά ύψηλά διάσημά τους, θα καταλάβουν τά φρικτότερα μέρη της Κολάσεως.

Τά άπαισιώτερα και τά πλέον άποτρόπαια ονόματα Αρχιερέων πού γνώρισε ό κόσμος σέ όλες τις προχριστιανικές και μεταχριστιανικές έποχές εν τη ροή τών αιώνων είναι δύο: Άννας και Καϊάφας, Χριστοκτονοι και Θεοκτόνοι.

Απευθυνόμενος κανείς προς τον Οικουμενικό πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο με αμείωτο το σεβασμό προς τον πάνσεπτο Οικουμενικό θρόνο, πηγή και αμύντορα των Ορθοδόξων δογμάτων μέχρι το τέλος του 19ου αιώνος θα μπορούσε να τού ειπεί:

Παναγιώτατε,

Οι λειτουργικές αυτές φιέστες και τά όσα απαράδεκτα υπογράφονται ώς συμφωνίες και ώς δήθεν θεολογικά κείμενα, υπενθυμίζουν το Ίουδαϊκόν Συνέδριο του Καϊάφα. Το παράνομο εκείνο Συνέδριο εις το όποιον συνεφωνήθη ή Σταύρωσις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Πράγματι, βλέποντας κανείς και μελετώντας τις όλες κινήσεις, φέρει εις τον νουν του τά όσα, μεταξύ των άλλων, αναφέρει η προς Εβραίους επιστολή: «Άνασταυρούντας έαυτοίς τον Υιόν του Θεού και παραδειγματίζοντας» (Έβρ 6,6). Τούτο, δηλαδή ή Ανασταύρωσις του Χριστού συμβαίνει διότι αν και ύφίσταται ή πίστις εις την Θεότητα του Χριστού, όμως όταν άλλοιούται ή ακριβής Δογματική διδασκαλία, όπως αυτή την κατέχει ή Ορθόδοξος Εκκλησία μας, τότε ή απλή πίστις δεν ωφελεί και δεν οδηγεί τον άνθρωπο εις την σωτηρία.

Και ομολογουμένως ό Οικουμενισμός με όλα του τά παρελκόμενα καταλύει την Μοναδική Αποκάλυψη του Θεού, η όποια διασφαλίζεται διά της ακριβούς και αναλλοίωτου Ορθοδόξου Δογματικής μας διδασκαλίας.

Άλλωστε όπως γράφει και ό "Αγ. Ιάκωβος ό άδελφόθεος στην καθολική του επιστολή: «Σύ πιστεύεις ότι ό Θεός εις έστι καλώς ποιείς και τά δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι» (Ίακ. 2,19).

Φέρεσθε ώς σύγχρονοι «Άννες και Καϊάφες». Στις φοβερές και άντορθόδοξες ενέργειες, δηλώσεις σας κ.λπ., πού εμείς αντιδρούμε και δεν δεχόμεθα, φυσικά, ενώ Εσείς δεν διαρρηγνύετε τά ιμάτια σας, όμως άλλοτε ιεροκρυφίως, άλλοτε φανερώς, πιέζετε, επιπλήττετε, απειλείτε κλπ. ημάς τούς όντως Ορθόδοξους και μάς έχετε βαπτίσει άντιοικουμενιστάς, φονταμενταλιστάς κλπ.

Θέλετε δηλαδή να συμφωνήσουμε και να πούμε «Άρον, άρον ένωσον ημάς, με την παπικήν πλάνην» όπερ έστί Άρον, άρον Σταύρωσον Χριστόν πάλιν και πολλάκις.

Ο παπισμός ισχυρίζεται ότι δέχεται την Θεότητα του Χριστού, αλλά με την αλλοίωση και την μή αποδοχή τών Δογμάτων στην ουσία αρνείται και υβρίζει την Θεότητα.

Εμείς δεν συμφωνούμε και δεν πρόκειται να δεχθούμε τά όσα πράττετε και σχεδιάζετε.

Εμείς δεχόμεθα τας αποφάσεις τών Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και τας διδασκαλίας τών Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων μας και κηρύττουμε την Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.

πηγή