«Τό συνταγματικό δικαίωμα τῶν Ἑλλήνων γονέων γιά τήν χριστιανική ἀγωγή τῶν Ἑλληνοπαίδων». Χρήστου Παπασωτηρίου,

«Τό συνταγματικό δικαίωμα τῶν Ἑλλήνων γονέων
γιά τήν χριστιανική ἀγωγή τῶν Ἑλληνοπαίδων».

Χρήστου Παπασωτηρίου,
Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ

[Εἰσήγησις στήν ΗΜΕΡΙΔΑ:
"ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ἢ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ";
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Ἀθηνῶν 19-5-2012]

Σεβαστοί πατέρες,

Κυρίες καί κύριοι

.          Ἡ ἀπογύμνωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τίς παραδόσεις καί τά πολιτισμικά στοιχεῖα τοῦ ἔθνους, στό ὁποῖο ἀνήκει, ἔχει ὦς ἀποτέλεσμα τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως καί τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος σέ ἀτομικό καί κατ’ ἐπέκτασιν σέ συλλογικό ἐπίπεδο. Τοῦτο ἀποτελεῖ στρατηγική ἐπιδίωξη τῶν παραγόντων τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας καί προλείανση τῆς ὁδοῦ, διά τῆς ὁποίας σκοπεῖται ἡ πνευματική ὑποταγή καί ἐν γένει ὑποδούλωση τῆς ἀνθρωπότητος.
.       Ἡ λεγομένη «νέα ἐποχή» θά μποροῦσε νά παρομοιασθεῖ μέ ἕνα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα, τό ὁποῖο κατακλύζει ἔθνη ὁλόκληρα καί καταπίνει τίς κατά τόπους ἐθνικές παραδόσεις, ἀλλοτριώνοντας τό ἄτομο, τό ὁποῖο ἀποξενώνεται ἀπό τά ἐπί μέρους πολιτιστικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα συγκροτοῦν τήν ταυτότητά του ὦς μέλους τοῦ ἔθνους, στό ὁποῖο ἀνήκει.
.        Ὡστόσο, σήμερα στήν πατρίδα μας δέν χρειάζονται παρομοιώσεις γιά τόν τονισμό καί τήν ἐμπεριστατωμένη ἀπόδοση τῆς πραγματικότητος, στήν ὁποία ἤδη διαβιοῦμε.
.         Γιά τήν ἀκρίβεια τά χειρότερα σενάρια ἐπιστημονικῆς φαντασίας ἔχουν διέλθει ἀπό τό στάδιο τοῦ προγραμματισμοῦ στό στάδιο τῆς ἐκτελέσεως καί κρατικῆς ἐπιβολῆς διά μέσου ἀντισυνταγματικῶν ὑπουργικῶν ἀποφάσεων καί διατάξεων, τά ὁποία ἀποσκοποῦν στόν ἐκμαυλισμό τῆς συλλογικῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλλήνων καί μάλιστα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἄγουν τήν παιδική ἡλικία.
.        Συγκεκριμένα ἀποτελεῖ γεγονός ἡ θέσπιση τῆς ὑπ’ ἀριθ. 113714/Γ2 ὑπουργικῆς ἀποφάσεως τοῦ ὀνομαζομένου Ὑπουργείου Παιδείας, Διά βίου Μαθήσεως καί Θρησκευμάτων», τό ὁποῖο βέβαια δέν εἶναι πλέον «Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων».
.       Ἡ ἐν λόγῳ ὑπουργική ἀπόφαση τιτλοφορεῖται ὦς «Ἔγκριση Προγραμμάτων Σπουδῶν Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης γιά τήν Πιλοτική τους Ἐφαρμογή τοῦ διδακτικοῦ ἀντικειμένου Θρησκευτικά»..       Ἀφορᾶ δηλαδή στό γνωστικό ἀντικείμενο τῶν Θρησκευτικῶν, ὦς διδασκομένου μαθήματος στά Δημοτικά Σχολεῖα καί στά Γυμνάσια.
.       Ἡ στόχευση δέν εἶναι τυχαία, καθώς οἱ ρυθμίσεις τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς ἀφοροῦν σ᾽ ἐκεῖνα τά ἄτομα τοῦ Ἔθνους, τά ὁποῖα εὑρίσκονται στήν πλέον εὐαίσθητη ἡλικία, κατά τήν ὁποία δέν ἔχει ἀκόμη διαμορφωθεῖ ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀτόμου.
.       Οἱ διατάξεις τῆς ἐν θέματι ὑπουργικῆς ἀποφάσεως εἰσάγουν πρόγραμμα διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τό ὁποῖο περιλαμβάνει πρωτοφανή ἐκμαυλιστικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐν ὀλίγοις παραπέμπουν στίς διδαχές ξένων θρησκειῶν καί στίς πρακτικές της μαγείας καί τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, τίς ὁποῖες τά παιδιά μας ἐπιτάσσονται ὑποχρεωτικῶς νά μαθαίνουν καί γιά τίς ὁποῖες ὁ κάθε εὐσυνείδητος Ἕλλην γονεύς δικαιοῦται, ἀλλά καί ὑποχρεοῦται νά ἀγανακτεῖ καί νά ἀντιδρᾶ.
.       Ἡ ἀδιανόητη ἐξίσωση τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς καί Κυρίου Ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς «ἰδρυτοῦ» Θρησκείας καί ὅπως δῆθεν ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας καί ὁ Κομφούκιος συνιστᾶ θρασύτατη περίπτωση προσβολῆς τοῦ Ἁγίου Προσώπου Του.
.       Ἐκτός ἀπό αὐτήν τήν κεντρική ἰδέα τῆς ὑπουργικῆς μεταρρυθμίσεως τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ ὁποία διαπνέει ὁλόκληρο τό νομοθέτημα καί προκειμένου νά καταστεῖ ἀντιληπτή ἡ ἀνεπανόρθωτη ζημία, ἡ ὁποία μετά βεβαιότητος θά ἐπέλθει στίς ψυχές τῶν νεοσσῶν τοῦ Ἔθνους, ἀναγκαία παρίσταται ἡ σταχυολόγηση ἐπί μέρους περιπτώσεων τῆς προδήλως σκοπουμένης διαμορφώσεως ἀλλοιωμένης θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν παιδιῶν, ἀπό τό ἐκ δεκάδων σελίδων ἀποτελούμενο καί ἐξαντλητικῶς ἀναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως.

Συγκεκριμένα:

.       Τά ἑπτάχρονα καί ὀκτάχρονα παιδιά τῆς τρίτης καί τῆς τετάρτης Δημοτικοῦ ὑποχρεοῦνται πλέον νά ἀναγνωρίζουν τίς εἰδικές ἡμέρες τοῦ Ἰσλάμ καί τοῦ Ἰδουαϊσμοῦ καί τήν σημασιολογική δῆθεν ἐξίσωση τῆς Κυριακῆς μέ τήν Παρασκευή τῶν Μωαμεθανῶν καί τό Σάββατο τῶν Ἰουδαίων.
.       Ὁ πάλαι ἐκκλησιασμός στούς Ἱερούς Ναούς τῆς πίστεώς μας ὑποβιβάζεται σέ μουσειακοῦ καί ψυχαγωγικοῦ ἐκδρομή. Συνάμα ἐξισώνεται ἀπό ἀπόψεως παιδαγωγικῆς σημασίας μέ τήν ὑποχρεωτική ἐπίσκεψη στό μουσουλμανικό τέμενος καί στήν ἑβραϊκή συναγωγή.
.       Τό Ἱερό Σύμβολο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Κυρίου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἀνθρωπίνου Γένους, ὁ Σταυρός, ‘ρίπτεται’ στό κεφάλαιο, «Σύμβολα θρησκειῶν τοῦ κόσμου» μαζί μέ τόν πέλεκυ, τήν μενορά, τήν ἡμισέληνο, τό ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, τήν σβάστικα τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ, τό γίν καί τό γιαν, τό ὤμ, ὁ βουδιστικός τροχός, τό τέλος τοῦ χειμώνα καί ἡ ἀρχή τῆς ἄνοιξης γιά τούς Ἰνδουϊστές πού ἑορτάζεται μέ φωτιές, χρωματιστά νερά καί κόκκινη σκόνη.
.       Στό κεφάλαιο μέ τίτλο «ποιός εἶναι ὁ Χριστός» ὡς προσδοκώμενο ἀπό τό Ὑπουργεῖο μαθησιακό ἀποτέλεσμα ἀναγράφεται ὅτι οἱ μαθητές «ἀρχίζουν νά ἀντιλαμβάνονται τίς ἀντιφάσεις γύρω ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ».
.       Στό κεφάλαιο μέ τίτλο «ὁ κόσμος μας ἕνα στολίδι» παραγνωρίζεται ἐμφανῶς ὁ ἰδιαίτερος ρόλος καί ἡ ἀξία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί συγχέεται μέ τό μάθημα τῆς φυσικῆς ἱστορίας. Συγκεκριμένα συμπλέκεται ἡ ἔννοια τῆς λεγομένης «οἰκολογίας» μέ τήν πίστη κατά τρόπο αὐθαίρετο καί ἀντίθετο πρός τήν χριστιανική παράδοση, ἀφοῦ ἡ φύση, τά δένδρα, ἡ θάλασσα καί τά ζῶα παριστῶνται ὡς «θαύματα». Φύρδην μίγδην στό ἐν λόγῳ κεφάλαιο ἐνσωματώνεται ὁ λεγόμενος κύκλος τῆς ζωῆς, μέ τήν ἐπεξήγηση: «ἀπό τήν σύλληψη στήν γέννηση» καί μέ τήν προφανή παράλειψη τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς προσδοκίας τῆς αἰωνίου ζωῆς, πού συνοψίζει τό νόημα τοῦ Εὐαγγελίου.
.       Ὡς προσδοκώμενο μαθησιακό ἀποτέλεσμα, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἀναγράφεται στό ἐν λόγῳ κεφάλαιο ἡ ἐκ μέρους τῶν μικρῶν μαθητῶν ἀναγνώριση τῶν στοιχείων τῆς φύσεως στόν Χριστιανισμό καί στίς ἄλλες θρησκεῖες».
.       Ὡς βασικό θέμα τοῦ ἐν λόγῳ μαθήματος καί ἀντί τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων ἐπισημαίνεται ἐπί λέξει: «Ὅλα τά πλάσματα ἀξίζει νά σωθοῦν». Στά πλάσματα αὐτά εἶναι ἀμφίβολο ἄν περιλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος..       Στό κεφάλαιο «ζοῦμε μαζί» ἀντί τῆς ἀναδείξεως τῆς σημασίας τῆς προσευχῆς στήν ζωή μας, εἰσάγονται μέθοδοι συλλογικῆς ψυχικῆς θεραπείας πού ἐφαρμόζονται σέ τοξικομανεῖς στίς Χῶρες τοῦ Δυτικοῦ Ἡμισφαιρίου καί ἐπί λέξει ἀναγράφεται στό πρόγραμμα: «Καθισμένοι σέ κύκλο ἐνθαρρύνονται νά συνεχίσουν κάποιες φράσεις δηλώσεις (λ.χ. κάποτε ἤμουν λυπημένος ὅταν …», «κάτι πού μέ ἀνησυχεῖ εἶναι …», «… ὅταν ἤμουν μικρότερος φοβόμουν…», «νιώθω θυμό, ὅταν …», «… στήν συνέχεια συζητοῦν σέ ὁμάδες τῶν τεσσάρων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς κάθε ἀνησυχίας».
.       Σέ ὅ, τι ἀφορᾶ τά ὀκτάχρονα παιδιά τῆς τετάρτης δημοτικοῦ, αὐτά καλοῦνται κατά τό πρόγραμμα διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν ἐπί λέξει: «νά προσεγγίσουν βασικά θέματα τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων θρησκειῶν σχετικά μέ τήν προσευχή, τούς ἱερούς τόπους, τήν λατρεία καί τήν ἠθική στάση, νά ἀνακαλύψουν τήν σημασία τῶν ἱερῶν γραφῶν γιά τόν χριστιανισμό καί τίς ἄλλες θρησκεῖες.
.       Προσφυῶς ὡς βασικά θέματα χαρακτηρίζονται κατά τό πρόγραμμα πάντοτε ἐπί λέξει: «Προσευχές ἀπό ὅλο τόν κόσμο. Πῶς προσεύχονται οἱ μουσουλμάνοι. Προσευχές τῶν Ἑβραίων καί Παγκόσμιοι τόποι προσευχῆς».
.       Στό δέ κεφάλαιο μέ τίτλο «ὅλοι ἴσοι, ὅλοι διαφορετικοί» συγκρίνεται ἡ Βάπτιση μέ τό Βάπτισμα τῶν ἑτεροδόξων καθολικῶν καί προτεσταντῶν, ἀλλά καί μέ τίς τελετές ἐνηλικιώσεως τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου καί δή τῶν μουσουλμάνων καί τῶν ἰνδουϊστῶν.
.       Ἀντιστοίχως οἱ μαθητές τῆς τετάρτης δημοτικοῦ ὀφείλουν νά μαθαίνουν τούς τόπους τῶν προσκυνημάτων τῶν μουσουλμάνων στήν Μέκκα καί τῶν Ἰνδουϊστῶν στόν Γάγγη ποταμό.
.       Στό 7ο κεφάλαιο πού τιτλοφορεῖται ὡς «ἱερά βιβλία» περιέχονται οἱ πλέον ἐπικίνδυνες γιά τήν διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν μικρῶν παιδιῶν προπαγανδισμοί τῶν λεγομένων ἱερῶν βιβλίων τῶν ἄλλων θρησκειῶν καί δή τοῦ μωμεθανισμοῦ, πού συγκρίνονται ἀδίστακτα μέ τά Ἱερά κείμενα τῆς Ἁγίας μας Γραφῆς.
.       Ἔτσι ἐπί λέξει διακηρύσσεται ὅτι βασικό θέμα τοῦ μαθήματος ἀποτελεῖ ἡ διδασκαλία τοῦ κορανίου πού συνοψίζεται κατά λέξη: «Τό κοράνι (ἰσλάμ). Τό θέλημα τοῦ Ἀλλάχ, ὁδηγός γιά τήν ζωή τῶν μουσουλμάνων, ἱερό ἀντικείμενο, ἀγγίζεται μέ πλυμμένα χέρια, ἡ Τορά (Ἰουδαϊσμός), ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ στήν Συναγωγή, Βέδες, σοῦτρες, ταό, τά βιβλία τοῦ Κομφουκίου, τά ὀνόματα τοῦ Θεοῦ στά ἱερά βιβλία τοῦ ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Ἰσλάμ, 99 ὀνόματα»..       Ὡς δέ προσδοκωμένη ἐπάρκεια τῶν μαθητῶν νοεῖται κατά τό πρόγραμμα ἡ δυνατότητα τῶν μικρῶν μαθητῶν νά ἀναγνωρίζουν σύμβολα καί ἱερές πράξεις τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων θρησκειῶν καί ἡ ἀνακάλυψη τοῦ νοήματός τους.
.       Στό δέ κεφάλαιο πού τιτλοφορεῖται «προχωροῦμε ἀλλάζοντας» καί ὡς βασικά θέματα προσδιορίζονται ἡ νηστεία στό Ἰσλάμ καί στόν Ἰουδαϊσμό, καθώς καί οἱ νηστεῖες καί ἡ ἄσκηση στόν ἰνδουϊσμό καί στόν βουδισμό μέ τήν γιόγκα καί τόν διαλογισμό.
.       Ἀνύπαρκτη ἡ νηστεία γιά τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς κατά τό πρόγραμμα.
.       Στό δέ κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἅγιοι Ἄνθρωποι στίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου»: ἐπισημαίνονται ἐπί λέξει οἱ: «Βούδας, Κομφούκιος, Μωάμεθ, Βισνού, Δαλάϊ Λάμα, Γκάντι καί πολλά ἄλλα πρόσωπα, ἱστορικά ἤ μυθικά».
.       Τά ἴδια καί χειρότερα περιλαμβάνει τό πρόγραμμα γιά τά παιδιά τοῦ Γυμνασίου.

.       Εἶναι προφανές ὅτι πρόκειται γιά ἕνα καταιγισμό γνώσεων, τίς ὁποῖες δέν ἐπιθυμοῦμε νά προσλαμβάνουν τά παιδιά μας κατά τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν.

Τίθενται ἐν προκειμένῳ τά ἑξῆς ἐρωτήματα:

1. Δικαιοῦται ἕνα Ὑπουργεῖο πού φέρει τόν τίτλο «Παιδείας καί Θρησκευμάτων» νά ἐπιβάλλει στά παιδιά μας τέτοιου εἴδους γνώση καί νά θεσμοθετεῖ ἕνα τέτοιο πρόγραμμα διδασκαλίας;

2. Ποιά εἶναι τά δικά μας δικαιώματα ἔναντι τοῦ Κράτους σέ ὅ, τι ἀφορᾶ τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στά παιδιά μας;

3. Καί τί μποροῦμε νά κάνουμε ὡς γονεῖς, γιά νά προστατεύσουμε τά παιδιά μας ἀπό τήν πλύση τῶν ἐγκεφάλων τους μέ διδαχές καί δοξασίες, τίς ὁποῖες θεωροῦμε ἀσύμβατες μέ τόν σκοπό μας νά μεγαλώσουμε χριστιανόπουλα καί οἱ ὁποῖες ὡς ἐκ τούτου εἶναι παντελῶς ἀνεπιθύμητες καί ἀκατάλληλες κατά τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατά τήν δική μας κοσμοθεωρία ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν;

.       Κατ᾽ ἀρχήν πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ὅτι ἡ ἄσκηση τῆς γονικῆς μέριμνας, δηλαδῆ τῆς ἐν γένει φροντίδος τῶν παιδιῶν μας, στήν ὁποία πρωτίστως περιλαμβάνεται ἡ ἐκπαίδευσή τους καί ἡ διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς τους συνειδήσεως δέν ἀποτελεῖ μόνον δικαίωμά μας, ἀλλά πρώτιστο καί θεμελιῶδες καθῆκον μας.
.       Τό καθῆκον αὐτό ἐπιβάλλεται ἀπό τόν Νόμο καί συγκεκριμένα ἀπό τίς διατάξεις περί γονικῆς μερίμνης τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος.
.       Τό δέ δικαίωμά μας γιά ἄμυνα μέ δικαστικά μέσα ἔναντι τῆς ὡς ἄνω ὑλοποιουμένης διαστρεβλώσεως τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν παιδιῶν μας, ὄπως καί τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατοχυρώνεται ἐπίσης ἀπό ἀρκετές καί σημαντικές διατάξεις τοῦ Συντάγματος.
.       Κατ᾽ ἀρχήν τά ἄρθρα 13 καί 16 τοῦ Συντάγματος σέ συνδυασμό πρός τίς διατάξεις περί γονικῆς μερίμνης τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος καθιερώνουν τό δικαίωμά μας ἔναντι τοῦ Κράτους νά διδάσκονται τά παιδιά μας τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν μέ ἀποκλειστικό σκοπό τήν διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς τους συνειδήσεως ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Τό δικαίωμά μας αὐτό περιλαμβάνει τό αὐτονόητο μερικώτερο δικαίωμά μας νά μή διδάσκονται τά παιδιά μας στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας καί τῆς λατρείας ἄλλων θρησκειῶν.
.       Ἡ δέ διδασκαλία αὐτή τῶν διδαχῶν ἄλλων θρησκειῶν προσβάλλει τό προσωπικό ἀτομικό μας δικαίωμα ὡς γονέων γιά παροχή στά παιδιά μας θρησκευτικῆς παιδείας ἀπό τό Σχολεῖο καί δή στίς τάξεις τῆς πρωτοβαθμίου καί δευτεροβαθμίου ἐκπαιδεύσεως.

.       Ἀκόμη πληρέστερα τό ἀτομικό μας δικαίωμα νά παρέχεται ἀπό τά Σχολεῖα θρησκευτική ἐκπαίδευση, προκειμένου νά διαμορφωθεῖ ἡ θρησκευτική τους συνείδηση ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καί σύμφωνα μέ τό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας κατοχυρώνεται στό ἄρθρο 2 τοῦ Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου.

.       Κατά τήν ἐν λόγῳ διάταξη, ἡ ὁποία τυγχάνει ὑπερνομοθετικῆς ἰσχύος, ὄχι μόνο ἰσαξία, ἀλλά μεγαλυτέρας ἰσχύος ἐν σχέσει καί πρός τό ἴδιο τό Σύνταγμα καί ἡ ὁποία δέν δύναται νά τροποποιηθεῖ μέ κανένα τρόπο, ὁρίζεται ἐπί λέξει ὅτι:

.       «Οὐδείς δύναται νά στερηθῆ τοῦ δικαιώματός του ὄπως ἐκπαιδευθῆ. Πᾶν κράτος ἐν τῇ ἀσκήσει τῶν ἀναλαμβανομένων ὑπ’ αὐτοῦ καθηκόντων ἐπί τοῦ πεδίου τῆς μορφώσεως καί τῆς ἐκπαιδεύσεως θά σέβεται τό δικαίωμα τῶν γονέων ὅπως ἐξασφαλίζωσιν ταύτην συμφώνως πρός τὰς ἰδίας αὐτῶν θρησκευτικὰς καί φιλοσοφικὰς πεποιθήσεις»..       Ἀπό τό γράμμα τῆς διατάξεως καί μόνον δέν καταλείπεται οὔτε ἡ παραμικρά ἀμφιβολία γιά τό γεγονός ὅτι ἔχομε τό ἀπόλυτο καί ἀπαραβίαστο δικαίωμα ἔναντι τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας νά σέβεται τό δικαίωμά μας ὡς γονέων νά ἐξασφαλίζεται ἡ ἐν γένει μόρφωση καί ἡ ἐκπαίδευση καί ἡ θρησκευτική τῶν τέκνων μας ἐπί τῇ βάσει τῶν προσωπικῶν μας θρησκευτικῶν πεποιθήσεων.
.       Καί ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί γονεῖς ἔχομε τό δικαίωμα νά ἀπαιτοῦμε ἀπό τό οὕτω καλούμενον Ὑπουργεῖον Παιδείας καί Θρησκευμάτων νά ἀπέχη ἀπό τῆς ἐκδόσεως διατάξεων Νόμων, Διαταγμάτων καί βεβαίως ὑπουργικῶν ἀποφάσεων, ὄπως ἡ προρρηθεῖσα, διά τῶν ὁποίων εἰσάγονται στήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀλλότρια πρός τό Ὀρθόδοξο χριστιανικό δόγμα στοιχεῖα, σχετιζόμενα μέ τά ἱερά κείμενα, τίς διδαχές, τίς ἀρχές, τίς δοξασίες καί τήν λατρεία ἄλλων δογμάτων καί βεβαίως θρησκειῶν, ὄπως ἐνδεικτικῶς ἐπισημαίνεται ἀνωτέρω.
.       Πρακτικῶς οἱ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι μαθαίνουν σήμερα γιά τίς ἐν λόγῳ παραβιάσεις τοῦ δικαιώματός τους παροχῆς καί ἐξασφαλίσεως ἐν γένει μορφώσεως καί θρησκευτικῆς ἐκπαιδεύσεως στά παιδιά τούς συμφώνως πρός τίς δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις, δύνανται νά προσφύγουν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί νά προσβάλουν τήν ἐν λόγῳ ὑπουργική ἀπόφαση μέ αἴτησιν ἀκυρώσεως, ἀλλά καί, περιπτώσεως δοθείσης, ἐνώπιον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου.
.       Ὡστόσο θά ἤθελα νά παρακαλέσω νά μοῦ ἐπιτραπεῖ νά ἐπισημάνω ὅτι τό κυριώτερο πρόβλημα, τό ὁποῖο ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἕλληνες γονεῖς σήμερα εἶναι ἡ παντελῶς ἔλλειψη πάσης μερίμνης περί τήν διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν τέκνων τούς μέσῳ τῆς παρεχομένης ἀπό τά Σχολεῖα ἐκπαιδεύσεως.
.       Πιστεύω ὅτι στήν καλύτερη περίπτωση ἀγνοοῦν ἐντελῶς τό ζήτημα. Γιατί ἡ γενική ἀλλοτρίωση καί ἠθική ἀπαλλοτρίωση τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων ἔχει προχωρήσει σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε, ἀκόμη καί ἄν ἄκουαν γιά τό ζήτημα αὐτό θά ἐξακολουθοῦσαν νά καθεύδουν τόν ὕπνο τοῦ δικαίου.
.              Πάντως ἀκόμη καί ἄν ἀπέμεναν στόν τόπο αὐτόν μόνο πέντε οἰκογένειες Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, πάλι τό κράτος θά ὤφειλε νά σεβασθεῖ τό δικαίωμά τους γιά παροχή θρησκευτικῆς ἐκπαιδεύσεως στά τέκνα τούς κατά τό Ὀρθόδοξο Χριστιανικό δόγμα καί μέ τήν παράλειψη παροχῆς γνώσεων στοιχείων διδασκαλίας καί λατρείας ἄλλων δογμάτων καί θρησκειῶν. Καί τοῦτο διότι πρόκειται γιά ἀπόλυτο ἀτομικό δικαίωμα.

.              Εὔχομαι ὁ Κύριος νά ἐνδυναμώνει τήν πίστιν πάντων ἠμῶν διά τήν Ἀνάστασιν τῆς Πατρίδος..

πηγή

Πῶς νὰ νικήσης τὴν ὑπερηφάνεια(Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστὼφ)

    …Θέλεις μὲ εἰλικρίνεια νὰ νικήσης τὴν ὑπερηφάνεια, ποὺ μόνη αὐτὴ φτάνει γιὰ νὰ χάσης τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν;
    Νὰ τί πρέπει νὰ κάνης:
    Ν’ ἀγαπήσης τὴ σιωπή.
    Νὰ ζῆς στὴν ἀφάνεια, ἀποκρύπτοντας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τὰ καλὰ ἔργα καὶ τοὺς πνευματικοὺς κόπους σου.
    Νὰ σηκώνης ἀγόγγυστα τοὺς ἐλέγχους, τὶς ἀτιμίες, τὶς λοιδορίες καὶ τὴν περιφρόνησι τῶν ἀνθρώπων, καθὼς καὶ τὰ παιδαγωγικὰ ραπίσματα τοῦ Θεοῦ.
    Νὰ θυμᾶσαι τὰ πολλά σου ἁμαρτήματα καὶ νὰ συντρίβεσαι γι’ αὐτά.
    Νὰ μελετᾶς καὶ νὰ θαυμάζης τὰ ὑπερφυσικὰ κατορθώματα τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ.
    Νὰ καλλιεργὴς τὴν ἐσωτερικὴ αὐτομεμψία.
    Ν’ ἀποφεύγης τοὺς ἐπαίνους σὰν τὴ φωτιά.
    Τέλος, νὰ κρατᾶς πάντοτε στὸν νοῦ σου τὴ μνήμη τοῦ φοβεροῦ δικαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐκεῖ ποὺ ὅλοι οἱ ὑπερήφανοι θὰ ταπεινωθοῦν ὁριστικά.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο : «Πνευματικὸ Ἀλφάβητο»,  ἉγίουΔημητρίου τοῦ Ροστὼφ.Ἔκδοσις Εἰκοστὴ.Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, ὨρωπὸςἈττική, 2004 . arnion.gr

πηγή

Ἄξιoν ἐστιν…

    Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ κελλιὰ ποὺ βρίσκονται στὰ περίχωρα τῶν Καρυῶν, στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀφιερωμένο στὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡσύχαζε στὰ 982 κάποιος γέροντας μὲ τὸν ὑποτακτικό του.
    Ἕνα Σάββατο βράδυ, 10 Ἰουνίου, ἔφυγε ὁ γέροντας γιὰ νὰ παραβρεθεῖ σὲ ἀγρυπνία τοῦ ναοῦ τοῦ Πρωτάτου, κι ἀνέθεσε στὸν ὑποτακτικὸ νὰ διαβάσει μόνος του τὴν ἀκολουθία.
    Τὴ νύχτα ὁ μοναχὸς ἄκουσε χτύπημα στὴν πόρτα. Ἀνοίγει καὶ βλέπει κάποιον ἄγνωστο μοναχό.
    Ὁ ἐπισκέπτης ἔμεινε τὴ νύχτα ἐκείνη στὸ κελλί, κι ἔψαλαν μαζὶ τὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου.
    Πρὶν τὴν ἐνάτη ὠδὴ τῶν κανόνων, ὁ μοναχὸς τοῦ κελλιοῦ ἔψαλε τὸν μέχρι τότε γνωστὸ ὕμνο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ ποιητῆ, «Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ…», ἐνῶ ὁ ξένος πρόσθεσε πρὶν ἀπ’ αὐτὸν τὸ ἄγνωστο μέχρι τότε:«Ἄξιόν ἐστιν, ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν».
    Ὁ πρῶτος τ’ ἄκουσε καὶ εἶπε μὲ θαυμασμό:
    -Ἐμεῖς μόνο «Τὴν τιμιωτέραν» ψάλλουμε. Τὸ «Ἄξιόν ἐστι» μᾶς εἶναι ἄγνωστο. Σὲ παρακαλῶ, γράψε μου αὐτὸν τὸν ὕμνο γιὰ νὰ τὸν ψάλλω κι ἐγὼ στὴ Θεοτόκο.    -Φέρε μου μελάνι καὶ χαρτί, καὶ θὰ σοῦ τὸν γράψω.    -Οὔτε μελάνι ἔχω οὔτε χαρτί!
    -Φέρε μου τότε μιὰ πλάκα.    Ὁ μοναχὸς τὴν ἔφερε, κι ὁ ξένος τὴν πῆρε στὰ χέρια του κι ἔγραψε πάνω της μὲ τὸ δάκτυλό του τὸν θεομητορικὸ ὕμνο. Καὶ χαράχθηκαν τόσο βαθιὰ τὰ γράμματα στὴ σκληρὴ πλάκα, σὰν νὰ ἦταν καμωμένη ἀπὸ πηλό.    - Ἀπὸ δῶ κι ἐμπρὸς ἔτσι νὰ τὸν ψάλλετε κι ἐσεῖς καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι,εἶπε ὁ ἐπισκέπτης, κι ἔγινε ἄφαντος.
    Ἦταν Ἄγγελος Κυρίου, σταλμένος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ φανερώσει τὸν ὕμνο στοὺς ἀνθρώπους.
    Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ γέροντας ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία κι ἔμαθε τὰ σχετικὰ μὲ τὸν ὕμνο, δόξασε τὸ Θεὸ καὶ εὐχαρίστησε τὴ Θεοτόκο γιὰ τὴ θαυμαστὴ εὐαρέσκειά της. Ὕστερα διηγήθηκε στὸν Πρῶτο τοῦ Ἁγίου Ὅρους τὸ περιστατικό, κι ἐκεῖνος μὲ τὴ σειρὰ του ἔστειλε τὴν ἀγγελοχάρακτη πλάκα μαζὶ μὲ τὴ γραπτὴ διήγηση τοῦ θαύματος στὸν Πατριάρχη.
    Ἀπὸ τότε ὁ ἀρχαγγελικὸς αὐτὸς ὕμνος καθιερώθηκε στὴ θεία λατρεία καὶ ψάλλεται στὶς ὀρθόδοξες ἱερὲς ἀκολουθίες. Ἡ θεομητορικὴ εἰκόνα, μπροστὰ στὴν ὁποία ἔγινε τὸ θαῦμα, μεταφέρθηκε στὸ ναὸ τοῦ Πρωτάτου. Τὸ κελλὶ ἐκεῖνο, ὅπου ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ἀρχαγγελικὸς ὕμνος, ὀνομάστηκε «Ἄξιόν ἐστι», ἐνῶ ἡ γύρω περιοχὴ «Ἄδειν».
    Σύμφωνα μὲ τὸ συναξάρι τῆς 11ης Ἰουνίου, ὁ Ἄγγελος ποὺ δίδαξε τὸν ὕμνο στὸ μοναχὸ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ.
    «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ σύναξις τελεῖται τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν.

    Ἦσας Γαβριὴλ πρὶν τὸ Χαῖρε τῇ Κόρῃ· ἄδεις δὲ καὶ νῦν: Ἄξιόν σε ὑμνέειν».

Ἀπό τό βιβλίο : «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων», Ἔκδοση 2004. Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς. arnion.gr

πηγή

Θάνατος (Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης)

Ἀνίκητος

        Πολλὲς φορὲς ρωτᾶνε· Γιατί ὁ τάδε πέθανε πρόωρα, ἂν καὶ ἡ ἀρρώστια του δὲν ἦταν ἐπικίνδυνη καὶ θανατηφόρα; Καὶ ἐδῶ νὰ θυμᾶσαι ὅτι, ὅπως ὁ Κύριος θέλησε νὰ γίνει ἡ σπίθα μεγάλη φωτιά, ἔτσι κάπως καὶ ἡ ἀσθένεια γίνεται ὅλο καὶ χειρότερη καὶ τὰ φάρμακα τῶν γιατρῶν δὲ βοηθᾶνε. Ἀπ’ αὐτὸ νὰ καταλάβεις τὴν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἀδυναμία τῆς σοφίας του, μὲ τὴν ὁποία θέλει νὰ νικήσει τὸ θάνατο. Σὲ κάθε ἑτοιμοθάνατο νὰ βλέπεις γραμμένα καθαρά τα ἑξῆς λόγια: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὰν τὸ χορτάρι· ζεῖ, μεγαλώνει καὶ καταστρέφεται».

Ἀκολουθεῖ τὸ κακὸ ποὺ κάνουμε

        Ὅταν κάνουμε κακὸ – μπορεῖ νὰ μὴν τὸ κάνουμε στὴν πράξη, ἀλλὰ νὰ τὸ κάνουμε στὴν καρδιὰ ἢ μὲ τὴ γλῶσσα – ὅταν κάνουμε, λοιπόν, τὸ κακό, εἰσέρχεται μέσα μας κάποια δύναμη ποὺ θανατώνει τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας, καὶ ὅλο τὸ εἶναι μας. Αὐτὴ ἡ δύναμη εἶναι ἀντίθετη μὲ τὴ ζωοποιὸ δύναμη τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τὸ θάνατο ἀκολουθεῖ ἡ Κρίση

        Πόσο μεγάλος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν σήμερα, σὲ σύγκριση μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔζησαν καὶ πέθαναν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου καὶ μέχρι σήμερα; Εἶναι πολὺ μικρός. Ὅλοι οἱ πεθαμένοι περιμένουν μὲ δέος τὴν Κρίση τοῦ Μεγάλου Κριτῆ – Παντοκράτορα, τοῦ Θεοῦ. Σὲ λίγο ὅλους αὐτοὺς θὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε καὶ ἐμεῖς.

Ὁ θάνατος γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ

        Ἂν σὲ ὅλα ἐμπιστευτεῖς τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι παντοδύναμος βοηθός, τότε, ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου, δὲ θὰ φοβᾶσαι. Γιατί εἶναι σίγουρο ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι σὰν τὸν πατέρα ποὺ ἀγαπάει τὰ δικά Του παιδιά, θὰ σὲ προετοιμάσει γιὰ ἀναχώρηση καὶ θὰ σοῦ δώσει τέλη χριστιανικά, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικά. Αὐτὸς εἶναι πάνσοφος καὶ πανάγαθος· γνωρίζει πῶς νὰ ὀργανώσει καλύτερα τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου καὶ θέλει νὰ τὸ κάνει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, γιὰ νὰ μπορέσεις ἐσὺ νὰ Τὸν εὐαρεστήσεις καλύτερα.

Ἡ προσευχή μας εἶναι βοήθεια ὅταν ἔρθει ὁ θάνατος

       Ποτὲ νὰ μὴν ἀφήνεις τὴν προσευχή. Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸ Θεό. Ἂν ἐσὺ δὲν ἀφήσεις τὴν προσευχή, ὁ Θεὸς δὲ θὰ σὲ ἀφήσει τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου καὶ πέραν τοῦ τάφου. Εἶναι πιστὸς στὸ λόγο του: «Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν» (Μτ. 7, 2).

πηγή

Βυζαντινές «διεθνείς» λέξεις (ένα ελάχιστο δείγμα της πολιτιστικής επιρροής του “βυζαντίου” στην παγκόσμια ιστορία)

Ένα ελάχιστο δείγμα της πολιτιστικής επιρροής του Βυζαντίου στην Παγκόσμια Ιστορία.

Ως γνωστόν, η πλουσιότατη ελληνική μας γλώσσα χρησίμευσε και χρησιμεύει ακόμη ως αστείρευτο θησαυροφυλάκιο λέξεων για όλες τις δυτικές – και όχι μόνο- γλώσσες. Μεγάλος αριθμός επιστημονικών, φιλολογικών, τεχνολογικών και πολιτειακών όρων αποδίδεται σε πολλές γλώσσες με ελληνικές λέξεις. Ακόμη και λέξεις χρησιμοποιούμενες συχνά στην καθομιλουμένη των Δυτικών μας φίλων απηχούν την ελληνόγλωσση καταγωγή (καταστροφή – catastrophe, τηλέφωνο – telephone) ή ακόμη και ονόματα ζώων (ελέφαντας – elephant).

Κατά το Μεσαίωνα υπήρχαν πολλές πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ Βυζαντίου και Δύσης. Ιδιαίτερα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα (μέχρι και τον 12ο αιώνα) η πολιτιστική ακτινοβολία του βυζαντινού ελληνισμού στη Δυτική Ευρώπη ήταν ισχυρότατη. Μέσα στα πλαίσια αυτής της επιρροής, οι χριστιανικοί λαοί της Δύσης (αλλά και οι Σλάβοι) δανείστηκαν αυτούσιες ελληνικές λέξεις ή μετέφρασαν απ’ τα ελληνικά στα λατινικά άλλες λέξεις για να δηλώσουν ότι και οι Βυζαντινοί. Παρακάτω θ’ αναφερθούν λίγα μόνο παραδείγματα τέτοιων δανείων.

Τα πρώτα έχουν σχέση με πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς ευρέως διαδεδομένους και απόλυτα αναγκαίους τόσο τότε όσο και στη σύγχρονη εποχή.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε οικουμενική πολιτική ιδεολογία. Ως συνέχεια του ρωμαϊκού imperium – που στα πλαίσια του χριστιανισμού μεταμορφώθηκε σε imperium christianum – είχε αξιώσεις για παγκόσμια πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία. Ο βυζαντινός αυτοκράτωρ παρουσιαζόταν ως ο ανώτερος ηγεμόνας όλων των κοσμικών βασιλέων, χριστιανών και μη, και ως ο προστάτης όλης της χριστιανοσύνης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι την ευημερία του κράτους εποφθαλμιούσαν πολλοί εχθροί, έκαναν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας μιας διεθνούς έννομης τάξης κατευθυνόμενης φυσικά από την ηγεσία του Βυζαντίου. Έτσι, από πολύ νωρίς, αναπτύχθηκε η περίφημη και πολύπλοκη βυζαντινή διπλωματία. Η λέξη«διπλωματία» ως τεχνικός όρος έχει βυζαντινή προέλευση, το ίδιο και οι λέξεις «δίπλωμα, διπλωμάτης». «Διπλώματα» ονόμαζαν οι Βυζαντινοί τα ειδικά διαπιστευτήρια έγγραφα των διπλωματικών αντιπροσώπων. Ο όρος «διπλωμάτης» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με τη σημερινή έννοια από τις βορειοϊταλικές πόλεις κατά την Αναγέννηση, οπότε έχουμε και τις πρώτες μόνιμες σε ξένες χώρες διπλωματικές αποστολές. Ο πρώτος μόνιμος πρέσβης ήταν από τη Βενετία και ήταν μόνιμα εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα, οι αρχαιότερες μέχρι σήμερα γνωστές διμερείς διεθνείς συνθήκες εμπορικού – οικονομικού περιεχομένου υπογράφτηκαν ήδη από τον 10o αιώνα μεταξύ Βυζαντίου και Βενετίας.

Εξάλλου, η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρινόταν – και διακρίνεται – για την φιλανθρωπική της δράση. Με χορηγίες επισκόπων, αυτοκρατόρων και διαφόρων πιστών ιδιωτών, ιδρύονταν και λειτουργούσαν ήδη από τον 4ο αιώνα διάφορα ευαγή ιδρύματα. Κατά τη χιλιόχρονη πορεία του Βυζαντίου και υπό τη συνεχή μέριμνα της Εκκλησίας, αναπτύχθηκε ο θεσμός του νοσοκομείου, όπως τον ξέρουμε σήμερα. Τα οργανωμένα νοσοκομειακά ιδρύματα ονομάζονταν «ξενώνες» ή «ξενοδοχεία» γιατί ξεκίνησαν ως χώροι υποδοχής ταλαιπωρημένων προσκυνητών. Η λατινική λέξη για το φιλόξενος είναι«hospitalis». Από αυτήν και κατ’ επιρροήν της βυζαντινής ονομασίας των νοσοκομείων, προήλθε η λέξη «hospital» (ospedale στα μοντέρνα ιταλικά).

Παραμένοντας στο χώρο της εκκλησιαστικής ορολογίας, οι Βυζαντινοί για τον χώρο ταφής των νεκρών χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν τον όρο «κοιμητήριον», επειδή σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία οι αποβιώσαντες χριστιανοί αδελφοί, είναι προσωρινά μόνο νεκροί, γιατί θα αναστηθούν κατά την ημέρα της Κρίσεως, ήτοι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Από τον όρο αυτό προήλθε και ο ευρέως διαδεδομένος σήμερα όρος σε όλες τις δυτικές χώρες «cemetery» δηλωτικός των νεκροταφείων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ στην σύγχρονη Ελλάδα, ο όρος «νεκροταφείο» είναι πολύ πιο διαδεδομένος στην καθομιλουμένη από τον όρο «κοιμητήριο», στις αγγλόφωνες χώρες έχει κυριαρχήσει ο όρος «cemetery», που εκτόπισε σχεδόν τελείως τη λέξη «graveyard»!

Άλλωστε, το Βυζάντιο, άξιος συνεχιστής του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού φημιζόταν για την μεγάλη πνευματική παράδοση και την οργανωμένη, δημόσια ή ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση. Το ήδη από τον 5ο αιώνα ιδρυμένο «Πανδιδακτήριον», αναδιοργανώθηκε τον 8ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ Ίσαυρο (717-741 μ.Χ.) και ονομάστηκε«οικουμενικόν διδασκαλείον». Στα λατινικά ο όρος οικουμενικός αποδίδεται ως «universalis». Όταν ιδρύθηκαν τα πρώτα πανεπιστήμια στην Ιταλία (τέλη 11ου – αρχές 12ου αι.) ονομάστηκαν και αυτά οικουμενικά με την έννοια ότι προσέφεραν παντοειδείς επιστημονικές, φιλοσοφικές και θεολογικές γνώσεις. Έτσι, δημιουργήθηκε ο όρος «university».

Οι υπόλοιπες λέξεις – δάνεια έχουν σχέση με τον υλικό πολιτισμό και ειδικότερα τη γαστριμαργία. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Ά (527-565 μ.Χ.) με τους πολέμους του εναντίον των γερμανικών βασιλείων της Δύσης, ανέκτησε πολλά εδάφη της παλαιάς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στην Ιταλία ειδικά, ιδρύθηκε το Εξαρχάτο της Ραβέννας. Στην τελευταία, εγκαταστάθηκε σημαντικός αριθμός Ελλήνων από τις ανατολικές επαρχίες, έμποροι, καλλιτέχνες, ψηφοθέτες, γλύπτες κ.λ.π. Η ελληνική παρουσία τόνωσε την πολιτιστική και καλλιτεχνική παραγωγή και ύψωσε, ως ένα βαθμό το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της πρώιμης μεσαιωνικής Ιταλίας. Αν και το Εξαρχάτο διαλύθηκε από τους Λομβαρδούς στα μέσα του 8ου αι., η βυζαντινή πολιτισμική επιρροή ήταν εμφανής μέχρι και το τέλος του Μεσαίωνα. Σημαντικές, άλλωστε, εκτάσεις στη Ν. Ιταλία και η Σικελία παρέμειναν στη βυζαντινή κυριαρχία μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα.

Η βυζαντινή πολιτισμική επιρροή εκδηλώθηκε σε διάφορους τομείς, έτσι ήταν αισθητή και στην καθημερινή ζωή και κουζίνα των μεσαιωνικών Ιταλών. Έτσι, οι Βυζαντινοί παρασκεύαζαν ένα γλυκό από σιρόπι μελιού που το έλεγαν «κηρόμελον». Οι Ιταλοί το ονόμαζαν «caramella». Είναι ο πρόδρομος της σημερινής καραμέλας (caramel στα αγγλικά). Επίσης, ήδη από την αρχαιότητα, οι Έλληνες παρασκεύαζαν ένα είδος μακρόστενων ζυμαρικών που έτρωγαν στα νεκρικά δείπνα, τα λεγόμενα «νεκρόδειπνα» προς τιμήν του νεκρού συγγενή τους. Οι Βυζαντινοί – που συνέχισαν αυτήν την παράδοση – ονόμαζαν αυτό το φαγητό «μακαρώνια» (μακάριος + αιώνια) και τρώγοντας έλεγαν αιώνια μακάριος ο… τάδε. Έτσι, δημιουργήθηκε η λέξη και το αντίστοιχο ζυμαρικό «μακαρόνια» (macaroni)! Βέβαια οι Ιταλοι κατόπιν δημιούργησαν πολλά και διαφορετικά είδη spaghetti. Τέλος, οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τις διάφορες πίτες «πλακούντες» – όπως οι αρχαίοι ή και «πίττες», εξ’ ου και η λέξη «pie». Ακόμη στην βυζαντινή Καλαβρία, Έλληνες και Ιταλοί παρασκεύαζαν μία πίτα αλμυρή και «ανοικτή». Βασικά υλικά ήταν το τυρί, το κρεμμύδι, οι ελιές και πιο σπάνια διάφορα αλλαντικά. Το φαγητό αυτό ήταν ο πρόδρομος της δημοφιλέστατης σημερινής πίτσας (!) (pizza, κατά παραφθορά της λέξεως πίττα)!

Δημήτριος Ντούρτας, δικηγόρος antibaro/Αντιγραφή

αντιγραφά από...

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ 21/5/2012.

Ο  Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στις 21/5/2012.

πηγή

Το ...κομψό κουτάλι σούπας, της ελληνικής μεσαίας τάξης που έχει γονατίσει από την οικονομική κατάρρευση

Σύμφωνα με άρθρο της MailOnline

Η MailOnline, έκανε ένα «αφιέρωμα» στην κατάρρευση της ελληνικής μεσαίας τάξης και το συχνό φαινόμενο σίτισης, που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στη χώρα. Το άρθρο περιγράφει την ανάγκη που έχουν άτομα, της άλλοτε μεσαίας τάξης, να πηγαίνουν σε   κέντρα σίτισης του δήμου και της εκκλησίας.

Η διήγηση ξεκινάει με την περίπτωση μιας ηλικιωμένης κυρίας, η οποία είχε πάει να πάρει ένα πιάτο σούπας. Μόλις αντιλήφτηκε την παρουσία του φωτογραφικού φακού, γύρισε την πλάτη από ντροπή. Η αρθρογράφος Fidelma Cook κάνει μάλιστα την υπόθεση πως η ίδια κυρία πριν το ξέσπασμα της κρίσης, θα ήταν σε ραντεβού με φίλους σε κάποιο εστιατόριο της πόλης.

Με το ένα τέταρτο των επιχειρήσεων να έχουν κλείσει και με την ανεργία να έχει σκαρφαλώσει στο 22%, η κατάσταση στους χαοτικούς δρόμους της Αθήνας δείχνει κανονική, αλλά σύμφωνα με μια δημοσιογράφο, η οποία δουλεύει σε μια τοπική εφημερίδα, τα φαινόμενα απατούν. «Είμαστε περήφανος λαός. Μου αρέσει να στολίζομαι και να πηγαίνω για καφέ, είναι κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε και όλα δείχνουν κανονικά. Μόνο που αν κανείς καθίσει για λίγη ώρα και παρατηρήσει προσεχτικά, κρατάμε πλέον ένα πότο στο χέρι κατά τη διάρκεια όλου του απογεύματος», υποστηρίζει η ίδια.

Σημειώνεται πως τουλάχιστον 4.000 άτομα σιτίζονται καθημερινά σε φιλανθρωπικές οργανώσεις του δήμου, της εκκλησίας και ιδιωτών.

πηγή

Φαναριώτικα τεχνάσματα επαναφοράς του Μεσσηνίας στην επιτροπή Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων

πηγή

Τεχνάσματα φαναριώτικης διπλωματίας και σιγή ιχθύος για την επιστροφή του Μεσσηνίας στην Επιτροπή Διορθοδόξων από τη νέα συνοδική περίοδο

«Στον πάγο» έχουν βάλει στην Εκκλησία την αντικατάσταση του μητροπολίτη Μεσσηνίας από την επιτροπή Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων. Παρά την πίεση που έχουν ασκήσει τα μέλη της ΔΙΣ στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για να αντικαταστήσει τον κ. Χρυσόστομο η αντικατάσταση έχει καθυστερήσει χαρακτηριστικά. Αρχιερείς εκτιμούν πως η καθυστέρηση αντικατάστασης του Μητροπολίτη Μεσσηνίας από τον Μητροπολίτη Περιστερίου, όπως είχε αρχικώς αποφασίσει η Ιερά Σύνοδος, είναι ένα καλό τέχνασμα που εξυπηρετεί συγκεκριμένη σκοπιμότητα..

«Φαναριώτικη διπλωματία», λέει έμπειρος μητροπολίτης, χρησιμοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για να περάσει και αυτή η συνοδική περίοδος. Από τον Σεπτέμβριο, υποστηρίζει, που ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος θα είναι και μέλος της ΔΙΣ, θα μπορέσουν να τον… επιστρέψουν πανηγυρικά στην Επιτροπή, κάτι που επιθυμεί διακαώς (και φέρεται να το έχει απαιτήσει από τον Αρχιεπίσκοπο) και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Μιλώντας σε συνεργάτες του ο Μητροπολίτης Περιστερίου δεν δείχνει να ενδιαφέρεται να αντικαταστήσει τον Μεσσηνίας και πως ο ορισμός του έγινε «με το ζόρι». «Τόσα χρόνια υπηρετώ σε τόσες θέσεις. Έχω κουραστεί πια, δεν ενδιαφέρομαι» έλεγε στο στενό του περιβάλλον, ενισχύοντας το σενάριο που θέλει την επιστροφή του Μεσσηνίας. Το «φαναριώτικο σχέδιο», όπως το χαρακτηρίζουν μητροπολίτες, είναι να κρατηθούν χαμηλά οι τόνοι και να τηρηθεί σιγή ιχθύος. Λέγεται κιόλας πως έχει ζητηθεί από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας να μην προκαλεί με τις δημόσιες εμφανίσεις του και τις «προχωρημένες» θέσεις που έχει εκφράσει στο παρελθόν για την Εκκλησία και άλλους αρχιερείς.Όπως για παράδειγμα με την δημόσια αντιπαράθεσή του με τις αποφάσεις της ΔΙΣ για την υπόθεση Εφραίμ που είχε προκαλέσει την οργή πολλών αρχιερέων ή τη δημόσια αντιπαράθεσή του με τον Μητροπολίτη Γλυφάδας σε ημερίδα που έγινε στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας στη Μονή Πεντέλης. Δεν είναι τυχαίο, λένε συγκεκριμένοι μητροπολίτες, ότι ο Μεσσηνίας αν και συνεχίζει να περιοδεύει σε μητροπόλεις δεν έχει τύχει ανάλογης προβολής από συγκεκριμένα έντυπα και μπλογκ που τον προβάλλουν, αφήνοντας να εννοηθεί πως έχει δοθεί ανάλογη εντολή…

πηγή: Το ΠΑΡΟΝ, 20/5/2012

Τυπικόν της 23ης Mαΐου 2012

Τετάρτη: Ἀπόδοσις τῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα.  Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν καί Ὁμολογητοῦ Μιχαήλ,  Ἐπισκόπου Συνάδων.

Τῇ Τρίτῃ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ Ἀπολυτίκιον:  «Τόν συνάναρχον Λόγον...». Κοντάκιον:  «Τῆς ψυχῆς τά ὄμματα...». Ἀπόλυσις:  Μικρά. Ἡ Ἀναστάσιμος. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Μετά τό· «Δόξα τῇ ἁγίᾳ καί ὁμοουσίῳ καί ἀδιαιρέτῳ Τριάδι...»,  τό· «Χριστός ἀνέστη...», δεκάκις, ἡ Μεγάλη Συναπτή  καί ἡ ἐκφώνησις· «Ὅτι πρέπει...»,  ὡς ἐν τῷ Ἑσπερινῷ τοῦ Πάσχα. Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...». Ἑσπέρια:  1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα τοῦ α΄ ἤχου·  «Τάς ἑσπερινάς ἡμῶν εὐχάς...  – Κυκλώσατε, λαοί, Σιών...  – Δεῦτε, λαοί, ὑμνή­σω­μεν...» καί  2.– Τά 3 Στιχηρά Ἀνατολικά·  \«Εὐφράνθητε, οὐρανοί...  – Τόν σαρκί ἑκουσίως σταυρωθέντα...  – Τῷ ζωοδόχῳ σου τά­φῳ...». Δόξα:  Τό 4ον Στιχηρόν Ἀνατολικόν· «Τόν τῷ Πατρί συνάναρχον...». Καί νῦν:  Τό α΄ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Τήν παγκόσμιον δόξαν...». Εἴσοδος:  «Φῶς ἱλαρόν...» . Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Ἀπόστιχα:  Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν·  «Τῷ πάθει σου, Χριστέ...»  καί τά 4 Στιχηρά τοῦ Πάσχα·  «Πάσχα ἱερόν...  – Δεῦτε ἀπό θέας γυναῖκες...  – Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες...  – Πάσχα τό τερπνόν...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων.. Δόξα, Καί νῦν:  «Ἀναστάσεως ἡμέρα...», μετά τοῦ· «Χριστός ἀνέστη...», τρίς. Ἀπόλυσις:  Διαλογική, ὡς καί τῇ Κυριακῇ τοῦ Πάσχα. Τῇ Τετάρτῃ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ Ἀντ’ αὐτοῦ ἡ Ἐναρκτήριος Ἀκολουθία τοῦ Πάσχα (βλ. ὑποσημ. 56). ΟΡΘΡΟΣ Τοῦ Πάσχα, πλήν τοῦ Ὑπομνήματος τοῦ Πεντηκοσταρίου. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Ἀντίφωνα-Εἰσοδικόν κλπ. τοῦ Πάσχα,  πλήν τοῦ Κατηχητικοῦ Λόγου καί τοῦ Ἀπολυτικίου  τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Τετάρτης ς΄ ἑβδομάδος Πράξεων· «Κατ­ελθών ὁ Παῦλος εἰς Καισάρειαν...»  (Πράξ. ιη΄ 22-28), μετά τοῦ Προκειμένου τοῦ Πάσχα. Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Τετάρτης ς΄ ἐβδομάδος Ἰωάννου· «Ἕως τό φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τό φῶς...» (Ἰω. ιβ΄ 36-47). Ἐν τῇ τραπέζῃ κατάλυσις ἰχθύος.

Ο προβολέας του διαβόλου - Γέροντας Παΐσιος

Στο εξωτερικό αρχονταρίκι του κελιού του ο Γέροντας Παΐσιος άκουγε πονεμένους και μπερδεμένους ανθρώπους και σπάραζε ή καρδιά του. Ήθελε να τους βοηθήσει ουσιαστικά, αρχίζοντας με τη διδασκαλία κι επισφραγίζοντας την προσπάθεια με θερμή προσευχή το βράδυ. Γνώριζε πολύ καλά ότι ό ίδιος δεν μπορούσε να βοηθήσει κανέναν, πίστευε, όμως, ότι ό Θεός όλα μπορεί να τα κάνει, για αυτό και προσευχόταν με πόνο.

Το έργο του ήταν δύσκολο, γιατί συναντούσε την αντίδραση του διαβόλου. Ό Γέροντας είχε διαπιστώσει πολλές φορές ότι ό διάβολος με λύσσα πολεμούσε το πνευματικό του έργο.

Κάποτε είχαν πάει στο καλύβι του δυο άνθρωποι, πού αντιμετώπιζαν σοβαρά προσωπικά προβλήματα. Ό Γέροντας τους άκουσε με προσοχή και άρχισε να τους αναφέρει διάφορα παραδείγματα, προκειμένου να τονώσει την πίστη τους στο Θεό. Έβλεπε ότι οί άνθρωποι αυτοί διψούσαν να τον ακούσουν.

 

Όταν ή συζήτηση είχε φτάσει στο «ευαίσθητο σημείο», εμφανίστηκε στο σύρμα του φράχτη μια ομάδα επισκεπτών. Ό Γέροντας διέκοψε, για να τους χαιρετήσει και να τούς οδηγήσει σε κάποιο σημείο της αυλής του κελιού. Ξαναπήγε κοντά τους στους δυο αδελφούς για ολοκληρώσει τη σκέψη του. Δεν πέρασαν δυο λεπτά και ακούστηκε μια φωνή απ' την κάτω πόρτα της αυλής:

-Πάτερ, από πού θα μπούμε;

Ήταν μια άλλη παρέα. 'Ο Γέροντας τους απάντησε:

Ελάτε από πάνω. Πάρτε λουκούμια και νερό και καθίστε.

Ό Γέροντας είχε χάσει τον ειρμό των σκέψεων του. Άρχισε πάλι απ' την αρχή. Οι συνεχείς διακοπές τον πίεζαν κι ένιωθε άσχημα. Δεν μπορούσε να φτάσει στο δίδαγμα, πού ήθελε να προσφέρει στους δυο συνομιλητές του. Εφτά φορές τον διέκοψαν διάφοροι επισκέπτες. Τελικά αναγκάστηκε να βάλει δυο φρουρούς απ' τους ίδιους τους επισκέπτες. Πήρε έναν απ' το χέρι και του είπε . Να σταματάει τους επισκέπτες πού θα έρχονταν, λέγοντας τους, ότι πρέπει να έχουν υπομονή και να περιμένουν. Το ίδιο είπε και σε κάποιον άλλο, πού τον τοποθέτησε στην επάνω πόρτα. Έτσι ό Γέροντας μετά από αρκετή ώρα κατάφερε να τελειώσει τη συζήτηση με τους δυο πονεμένους αδελφούς. Όταν τους αποχαιρετούσε, τους εξήγησε τι είχε συμβεί:

-Έβλεπε ό διάβολος, αδελφοί, ότι ό Θεός σας έστειλε εδώ, για να τονωθείτε, πνευματικά και δεν το άντεχε. Το έκανε απ' εδώ, το έκανε απ' εκεί κι έστειλε όλους τους επισκέπτες μαζεμένους, για να με διακόπτουν και να μη μπορέσω να σας βοηθήσω. "Ας είναι όμως. Άντε να πάτε στην ευχή της Παναγίας.
Ό Γέροντας ένιωθε ικανοποίηση, που βοήθησε τους δυο αδελφούς, και άρχισε να μετράει τους επισκέπτες, πού ήδη είχαν μαζευτεί. Ήταν πολλοί. Ξεπερνούσαν τους τριάντα. Τους είπε να μαζευτούν όλοι στο υπαίθριο αρχονταρίκι, για να τους κεράσει. Μετά κάθισε κι αυτός κοντά τους και αφού τους έριξε μια ματιά, κατέβασε το κεφάλι του και περίμενε. Ένας απ' τους επισκέπτες άνοιξε την κουβέντα:

 

-Γέροντα, δεν μας λέτε κάτι, για το διάβολο, ό όποιος τόσο μας ταλαιπωρεί και μας απομακρύνει απ' το Θεό;
-Για το διάβολο να μιλήσουμε ή για τους αγγέλους; Εγώ, βέβαια, δεν ξέρω για τους αγγέλους. Για το διάβολο, όμως, μπορώ να σας πω δυο Ιστορίες.

Ό Γέροντας περίμενε λίγο να πιουν το νερό και οι άλλοι και άρχισε:
-Όταν ήμουν στο μοναστήρι του Στομίου στην Κόνιτσα, ό διάβολος προσπαθούσε να με παρασύρει χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους. Ένα βράδυ, μετά το απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελί καθισμένος σ' ένα σκαμνί. Είχα μια καλή κατάσταση. Ξαφνικά ακούω διάφορα όργανα, κλαρίνα και νταούλια. Παραξενεύτηκα. «Τι είναι τούτα πάλι», είπα. «Το πανηγύρι πέρασε. Ποιοι παίζουν τώρα όργανα εκεί στον ξενώνα;». Σηκώθηκα απ' το σκαμνί και κοίταξα απ' το παράθυρο έξω. Ήταν παντού ησυχία. Τότε κατάλαβα ότι ό διάβολος ήθελε να διακόψω την προσευχή.
Ακούγονταν καθαρά τα όργανα, Γέροντα, ρώτησε ένας απ' την παρέα. Μήπως νομίσατε ότι κάτι ακούγονταν;
-Τι λες, βρε παλικάρι; Άκουγα τα όργανα, όπως ακούγονται και στο πανηγύρι στις 8 Σεπτεμβρίου. Είχαν όρεξη οί οργανοπαίχτες του διαβόλου. Αντηχούσαν οι ρεματιές.

-Μετά, Γέροντα, ησυχάσατε; Σταμάτησαν οι πειρασμοί;
Όχι. Ό διάβολος δεν απογοητεύεται εύκολα. Εγώ ξανακάθισα στο σκαμνί, για να συνεχίσω την ευχή. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ, άλλα δεν με άφησε. Μετά από λίγη ώρα γέμισε το κελί μου με δυνατό φως. Ξαφνιάστηκα πάλι. Είδα ακόμα την οροφή να εξαφανίζεται και να μπαίνει στο κελί μια φωτεινή στήλη, πού ξεκινούσε απ' το ύψος του ουρανού. Στη κορυφή αυτής της στήλης υπήρχε ένας ξανθός νέος, πού έμοιαζε με το Χριστό. Δεν έβλεπα, όμως, ολόκληρο το πρόσωπο του. Σηκώθηκα απ' το σκαμνί, για να δω καλύτερα. Εκείνη τη στιγμή μια εσωτερική φωνή με διαβεβαίωνε ότι είδα το Χριστό. Εγώ αντέδρασα αμέσως. Έκανα το σταυρό μου και μονολόγησα: «Ποιος είμαι εγώ, που αξιώθηκα να δω το Χριστό; Εγώ είμαι ανάξιος». Αυτό ήταν. Το φως και ό δήθεν Χριστός χάθηκαν. Ή οροφή ήταν στη θέση της.
-Αυτές οι καταστάσεις δεν προκαλούν φόβο, Γέροντα; Νομίζω ότι εγώ προσωπικά δεν θ' άντεχα, είπε ένας άλλος.
-Τι να έκανα; Μπορούσα να τον αποφύγω τον διάβολο; Όμως, πρέπει να ξέρετε ότι χρειάζεται θάρρος και προσευχή. Μη νομίζετε ότι ό διάβολος είναι πολύ δυνατός. Δειλός και φοβητσιάρης είναι.

Δεν πρέπει, όμως, να τον πιστεύουμε. Τι να σας πω! Κάποτε προθυμοποιήθηκε να μ' εξυπηρετήσει. Θυμάμαι, πού όταν έφυγα απ' το Στόμιο και πήγα στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, ό διάβολος συχνά μ' ενοχλούσε. Εκεί το κελλάκι είχε τέσσερα σκαλάκια και πιο πέρα υπήρχαν διάφορες σπηλιές. Όταν είχε αστροφεγγιά, μου άρεσε να βγαίνω έξω και να τρυπώνω σε κάποια σπηλιά, για να κάνω την προσευχή μου πιο έντονη; Μια φορά λοιπόν φόρεσα την κάπα μου και βγήκα έξω. Δεν είχε πολύ φως. Είχα ένα τσακμάκι και το αναβόσβηνα, για να βλέπω τα σκαλοπάτια και τα βράχια Κάποια στιγμή το τσακμάκι δεν άναβε. Τότε ένα δυνατό φως, σαν να ήταν από προβολέα, ήρθε απ' τον απέναντι βράχο και φώτισε τα πάντα γύρω. Εγώ αγρίεψα λίγο και ψιθύρισα: «Να μου λείψουν τέτοια φώτα». Και αμέσως ξαναμπήκα στο κελί. Ευθύς το φως χάθηκε. Είδατε το διάβολο, μου αχρήστεψε το τσακμάκι και θέλησε να μ' εξυπηρετήσει.
Σκέφθηκε: «Κρίμα δεν είναι αυτός ό καλός καλόγερος να παιδεύεται; "Ας του δώσω εγώ φως!». Είδατε καλοσύνη! Ήθελε να με φωτίσει!
-Γέροντα, μετά από μια τέτοια παρουσία του διαβόλου, τι νιώθει κανείς. Αισθάνεται δυνατός ή τον μαραζώνει ό φόβος;

Είναι φοβερό να βλέπεις το διάβολο δίπλα σου. Όμως, εμείς έχουμε το Χριστό μέσα μας και μπορούμε ν' αντιμετωπίζουμε το διάβολο χωρίς πανικό. Είναι μεγάλο κατόρθωμα να τον διώχνεις από κοντά σου με την προσευχή.

Γέροντα, σ' ευχαριστούμε για τις εμπειρίες, πού μας διηγήθηκες, είπαν όλοι με μια φωνή.
Το Χριστό και την Παναγία να ευχαριστείτε, είπε ό Γέροντας και άρχισε να τους αποχαιρετάει.

πηγή