Φιλοδοξίες (μνήμη Αγ. Δημητρίου) - π. Χερουβείμ Βελέντζας

Η γιορτή του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου στις 26 του Οκτώβρη φέρνει στη μνήμη μας όλα τα γεγονότα τα σχετικά με τη ζωή και το μαρτύριο αυτού του μεγάλου Αγίου της πατρίδας μας και της Ορθοδοξίας. Πως ήταν νέος και δυναμικός, αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού, πως μάζευε όλους τους συνομηλίκους του στην περίφημη «Καταφυγή», όπου χωρίς φόβο τους μιλούσε για το Χριστιανισμό και την σωτηρία της ψυχής, πως τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν, αλλά και μέσα από τα σίδερα του κελιού της φυλακής δεν σταμάτησε να διδάσκει τους φίλους του που έρχονταν να τον επισκεφτούν, πως ενθάρρυνε τον μικρόσωμο φίλο του Νέστορα να μονομαχήσει και να νικήσει τον γίγαντα Λυαίο και τελικά με μαρτυρικό θάνατο, κάτω από τα χτυπήματα των ακοντίων των στρατιωτών παρέδωσε την Αγία ψυχή του στα χέρια του Κυρίου και Θεού μας.

Αν μελετήσει κανείς τους διαλόγους, τις προτάσεις και τις ενέργειες που έκανε ο ηγεμόνας προς τον νεαρό Δημήτριο, θα παρατηρήσει πως στόχευαν να κεντρίσουν και να διεγείρουν αυτό που με μια λέξη ο κόσμος ονομάζει φιλοδοξία: δηλαδή την υψηλή θέση στην ιεραρχία του στρατού, τις προοπτικές μιας λαμπρής καριέρας, μιας καθολικής αναγνώρισης του προσώπου του, μιας υπερύψωσης του Εγώ του, αρκεί να άφηνε κατά μέρος όλες αυτές τις «ανοησίες» για τον σταυρωμένο Θεό του, εκείνο τον φτωχό Ναζωραίο και την ανύπαρκτη «Βασιλεία» του, πράγματα που αποτελούσαν ύβρη και απειλή κατά του προσώπου του Καίσαρα και της Αυτοκρατορίας.

Και απορούσε ο Ρωμαίος στρατηγός, πώς μπορεί ένα τόσο νέο κι έξυπνο παλικάρι, να εμμένει σε τέτοιες ιδέες, να αρνείται δόξα και εξουσία κοσμική, να προτιμά την ατίμωση στα μάτια της κοινωνίας, την υγρή και σκοτεινή φυλακή, και να μην αρνείται μια τέτοια «ιδεολογία»! Μα, μπορεί κανείς να μην έχει φιλοδοξίες; αυτή ήταν η μεγάλη του απορία!

Όχι! Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει φιλοδοξίες! Και βέβαια ο Δημήτριος ήταν φιλόδοξος, όχι όμως όπως θα περίμεναν όσοι κατέχονται από το κοσμικό φρόνημα, το αποστασιοποιημένο από τον Θεό.

Διότι η Φιλοδοξία είναι μια κίνηση της ψυχής του ανθρώπου, που του την κληροδότησε ο Πλάστης και Δημιουργός του! Η Φιλο-δοξία είναι εκείνη η επιθυμία, η ανάγκη αν θέλετε της ψυχής και η τάση της να βρίσκεται δίπλα και μέσα στην Δόξα: την Δόξα του Θεού, το φως του προσώπου Του, την αγάπη που εκπέμπει αέναα, την ίδια Του την υπόσταση. Η Φιλοδοξία που έβαλε ο Θεός μέσα στον άνθρωπο στοχεύει στην αληθινή δόξα, την αιώνια και ακατάλυτη, όχι την πρόσκαιρη και κοσμική. Είναι η επιθυμία της ψυχής να βιώνει διαρκώς την αγαπητική κοινωνία του Θεού, να βρίσκεται μέσα στο οικοσύστημά της, να είναι συνδεδεμένη με τον Αίτιό της και να αντλεί την Ζωή μέσα από αυτή την σύνδεση!

Η κοσμική φιλοδοξία, δεν είναι κάποιο άλλο είδος, αλλά αποτελεί την εφθαρμένη, την αλλοιωμένη όψη της Φιλοδοξίας που μας έδωσε ο Θεός, όπως την έχει καταντήσει η αμαρτωλή φύση μας. Έχει υποστεί και αυτή την παραποίηση που δέχτηκαν και όλες οι άλλες αρετές, όπως η αγάπη που έγινε ιδιοτελής, η φιλία που κατάντησε ψεύτικη, η πραότητα που μεταβλήθηκε σε επιθετικότητα, η πίστη που έγινε εθιμοτυπία… είναι λοιπόν αποτέλεσμα της υποβάθμισης του ανθρώπινου προσώπου η φιλοδοξία του πλέον να στρέφεται στην κοσμική δόξα, στην εφήμερη αναγνώριση, στην πάση θυσία υπεροχή, ακόμα και την αθέμιτη.

Ο Άγιος Δημήτριος όμως, ως Χριστιανός και άρα ουρανοπολίτης, δεν έδωσε σημασία στην κοσμική, επίγεια, φθαρτή κι εφήμερη δόξα, δεν δελεάστηκε από τις ανόητες προτάσεις και προσφορές του ηγεμόνα, αλλά προσβλέπονας στην αληθινή κι αιώνια Δόξα, ως γνήσιος Φιλόδοξος ως τα άκρα, απέρριψε κάθε τι το πρόσκαιρο και κάλπικο, κάθε τι που θα τον απομάκρυνε από την φιλόδοξη αναζήτησή του, από την ένωση και την κοινωνία με τον Κύριο Ιησού!!

Και με τον τρόπο αυτό κέρδισε και την κοσμική δόξα! Γιατί, ποιος θυμάται πλέον, ύστερα από τόσους αιώνες, κάποιον από τους σύγχρονούς του, κάποιον από τους συστρατιώτες του ή τους διοικητές του; κάποιον έστω καλλιτέχνη της εποχής εκείνης, γλύπτη, ποιητή, φιλόσοφο; ποιος τιμάται και προσκυνείται και δοξάζεται τόσο πολύ μέχρι και σήμερα, πέρα από τον Άγιο Δημήτριο και τους υπόλοιπους Μάρτυρες; κανένας!

Η πρόταση της πίστεώς μας είναι να γίνουμε Φιλόδοξοι! Να αποκτήσουμε την αληθινή, την κατά Θεόν Φιλοδοξία, αυτή που θα μας οδηγήσει κοντά στον θρόνο του Θεού, ώστε να ατενίζουμε αιώνια την ανέσπερη Δόξα του προσώπου Του! Κι αν ποτέ βρεθούμε σε δίλημμα, ας έχουμε πυξίδα μας τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις…»

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ψηφίδες" της Ι. Μ. Δημητριάδος, τεύχος Οκτωβρίου 1999)

Πρωτότυπο κείμενο από Απλά & Ορθόδοξα - π. Χερουβείμ Βελέτζας: http://xerouveim.blogspot.com/2009/10/blog-post_23.html#ixzz2AGJGPPed

ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΥΡΙΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΧΥΤΗΡΙΟ» ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΧΥΤΗΡΙΟ» (ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 44)
Νομίζω πως η παρουσία του καθενός μας είναι ομολογία πίστεως.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ανάγκη ο Χριστός από εμάς αλλά είναι έκφραση της αγάπης και της πίστης μας σε Αυτόν.



Κανείς δεν μπορεί να προσβάλλει τα ιερά και όσια ενός ολόκληρου λαού, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τον γνωστό αφορισμό πως η τέχνη δεν έχει όρια όταν όλοι πλέον είμαστε βέβαιοι πως ο στόχος είναι να χτυπηθούν ακριβώς αυτά τα ιερά και όσια.
Η χρόνια παθητικότητά μας έφερε τα πράγματα εδώ και η ενεργή συμμετοχή μας θα σταματήσει τον κατήφορο και θα περάσει το μήνυμα σε όλους όσους έχουν περαιτέρω σχεδιασμούς ότι τα πράγματα αλλάζουν...
http://hggiken.pblogs.gr/

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ: «Η ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!»

Με μια λιτή ανακοίνωσή του, ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων π.Αμβρόσιος τάσσεται ΥΠΕΡ των αντιδράσεων των πιστών Χριστιανών εναντίον της βλάσφημης παράστασης, προσυπογράφοντας τα όσα είπε ο Σεβασμιώτατος Γόρτυνος και επισημαίνοντας τα ακόλουθα:

CORPUS CHRISTI

ΜΙΑ ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Με χαρά αναδημοσιεύουμε σήμερα την διαμαρτυρία του σεπτού και λογίου Ιεράρχου της Γορτυνίας, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιερεμία,  αγαπητού δε εν Χριστώ Αδελφού μας, η οποία σχετίζεται με την Υπόθεση της ασεβε-στάτης παραστάσεως Corpus Christi, για την οποία πολύς θόρυβος έγινε τώρα τελευταία.

Αν στην ταλαίπωρη Πατρίδα μας λειτουργούσαν οι Νόμοι και οι θεσμοί, τότε οι υπαίτιοι, δηλ. οι υβριστές του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, θα ήσαν ήδη στη φυλακή! Κάποτε η βλασφημία ήταν αδίκημα! "Βλασφήμισε τα θεία" ήταν η κατηγορία! Τα Δικαστήρια σε καταδίκαζαν! Τώρα όμως στο όνομα της Δημοκρατίας όλοι και όλα είναι ελεύθερα! Αλλά παρά ταύτα τον  Πρόεδρο της Δημοκρατίας ΔΕΝ μπορείς να τόν υβρίζεις δημοσίως! Σε συλλαμβάνουν! Αλλά τον Θεό καί Σωτήρα σου μπορείς! Εύγε στη Δικαιοσύνη! Εύγε στην αρρωστημένη Δημοκρατία μας! 

Στις εφημερίδες και στα ΜΜΕ επίσης εν ονόματι της προστασίας του πολίτη και των προσωπικών δεδομένων ΔΕΝ δημοσιεύονται ούτε το όνομα ούτε και η φωτογραφία ενός συλληφθέντος κακοποιού! Αλλά το όνομα του Θεού ελεύθερα κακοποιείται και ανεμπόδιστα καθυβρίζεται! Μπράβο στην Ελληνική Δημοκρατία! Μπράβο! Μπράβο! Μπράβο! Γι' αυτό η Ελλάδα μας κατακρημνίζεται! 
Αίγιον 20 Οκτωβρίου 2012
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΑΒΙΘΑΣ

Γιορτάζουμε σήμερα 25 Οκτωβρίου, ημέρα μνήμης της Αγίας Ταβιθάς, ας πούμε λίγα λόγια:

«Αυτή ήν πλήρης αγαθών έργων καί ελεημοσυνών, ών εποίει». Έτσι πλέκει το εγκώμιο της Αγίας Ταβιθά ο ευαγγελιστής Λουκάς. Η λέξη Ταβιθά είναι συριακή και ερμηνεύεται Δορκάς (ζαρκάδι). Το όνομα αυτό έφερε ή ευσεβέστατη αυτή και φιλάνθρωπη χριστιανή, που κατοικούσε στην Ιόππη.

Από τίς Πράξεις των Αποστόλων (θ' 36-40)πληροφορούμαστε ότι η Δορκάς, ήταν εξειδικευμένη υφάντρια πού κατασκεύαζε χιτώνες και ιμάτια, τα όποια πωλούσε και από τα έσοδα συντηρούσε φτωχούς, χήρες και ορφανά. Όταν ο απόστολος Πέτρος, στα πλαίσια της διάδοσης του Ευαγγελίου, έφτασε στη Λύδδα της Παλαιστίνης, συνέβη ν' ασθενήσει η Δορκάς και να πεθάνει. Και ενώ είχαν ετοιμαστεί όλα για την κηδεία της, έγινε γνωστό ότι ο Πέτρος ήταν στη Λύδδα. Τότε δύο απεσταλμένοι, παρακάλεσαν τον Πέτρο να έλθει στην Ιόππη. Όταν έφτασε, τον ανέβασαν στο υπερώο, όπου ήταν νεκρή η Δορκάς.

Συγκινημένος ο Πέτρος, χωρίς να πει τίποτα, έβγαλε όλους έξω, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά. Έπειτα είπε: «Ταβιθά ανάστηθι». Και πράγματι η νεκρή αναστήθηκε! Αυτό χαροποίησε αφάνταστα τους παρευρισκόμενους, και το γεγονός διαδόθηκε σ' όλη την Ιόππη με αποτέλεσμα να πιστέψουν πολλοί στον Χριστό.

Από τότε η Ταβιθά έζησε αρκετά χρόνια, γεμάτα αγαθά έργα και ελεημοσύνες. Ο θάνατος τη βρήκε σε βαθιά γεράματα. Και έτσι η φιλάγαθη αυτή γυναίκα, έφυγε ειρηνικά και με αγαλλίαση διότι την αξίωσε ο Θεός να περάσει τη ζωή της ωφέλιμα γεμάτη πνευματικούς καρπούς.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΝΟΤΑΡΙΩΝ, ΜΑΡΚΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

Τῌ ΚΕ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ Νοταρίων, Μαρκιανοῦ καὶ Μαρτυρίου.
Τῇ ΚΕ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ Νοταρίων, 
Μαρκιανοῦ καὶ Μαρτυρίου.

Χριστοῦ καλάμους τοὺς Νοταρίους νόει,
Εἰς αἷμα τὸ σφῶν ἐκ ξίφους βεβαμμένους.
Πέμπτῃ Μαρκιανὸν τάμον εἰκάδι Μαρτύριόν τε.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀναστασίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Οὐαλλερίνου.

Οὐαλλερῖνος τὴν κάραν τμηθεὶς ξίφει,
Τομῆς βραχείας ὢ πόσα στέφη λάβοι!

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σαβίνου.

Εἰσδύς τὸ πῦρ χορευε, Μάρτυς Σαβίνε,
θείαν χορείαν, πρόξενον θείου στέφους.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Οὐαλλερίου καὶ Χρυσάφου.

Διττοῖς Ἀθληταῖς ἡ τιμωρία ξίφος,
Ἡγουμένοις τρύφημα τὴν Τιμωρίαν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας Ταβιθᾶς, 
ἣν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν ὁ Ἅγιος Πέτρος.

Ποῦ σοι, Ταβιθά, Πέτρος; εἰ γὰρ ἦν πάλιν,
Ἤγειρεν ἂν σε καὶ θανοῦσαν ὡς πάλαι.

Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα της Πέμπτης 25-10-12.

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2012. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Φιλιπισσίους κεφ. γ΄ 1 - 8

γ΄ 1 - 8

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν κεφ. Ια΄ 14 - 23

Ια΄ 14 - 23

Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ «Μπρὸς λοιπὸν στὴ θαυμαστὴ προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῶν ὑμνογράφων νιώθει τὴν ἀνεπάρκεια ἐπακριβοῦς ἐξυμνήσεως τῶν ἀγώνων καὶ τῶν τιμῶν ποὺ ἀπολαμβάνει ὁ ἅγιος ἐν οὐρανοῖς»

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ο ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ
(26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

Tοῦ π. Γ. Δορμπαράκη 

.          «Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔζησε ἐπὶ τῶν βασιλέων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, ἦταν εὐσεβὴς χριστιανὸς ἤδη ἀπὸ τοὺς γονεῖς του καὶ διδάσκαλος τῆς πίστεως στὸν Χριστό. Ὅταν ἦλθε ὁ Μαξιμιανὸς στὴ Θεσσαλονίκη, συνελήφθη ὁ ἅγιος ὡς πολὺ γνωστὸς γιὰ τὴν εὐσέβειά του χριστιανός. Ὁ βασιλιὰς ὑπερηφανευόταν  γιὰ κάποιον ἄνδρα του, Λυαῖο στὸ ὄνομα, ὁ ὁποῖος ἦταν τεράστιος στὸ σῶμα καὶ μὲ φοβερὴ δύναμη,  καὶ παρακινοῦσε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς χώρας νὰ βγοῦν καὶ νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν σὲ μάχη. Κάποιος νεαρός, Χριστιανὸς στὴν πίστη, ὀνόματι Νέστωρ, προσῆλθε στὸν ἅγιο Δημήτριο, ποὺ ἦταν φυλακισμένος, καὶ τοῦ εἶπε: Δοῦλε τοῦ Θεοῦ, θέλω νὰ παλέψω μὲ τὸν Λυαῖο, προσευχήσου γιὰ μένα. Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ τὸ μέτωπο τοῦ Νέστορα, τοῦ λέγει: «Καὶ τὸν Λυαῖο θὰ νικήσεις καὶ ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ θὰ μαρτυρήσεις». Πῆρε θάρρος ὁ Νέστωρ ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ καὶ ἀντιμετώπισε τὸν Λυαῖο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὸν σκοτώσει, ταπεινώνοντας τὴν ἀλαζονεία του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ βασιλιὰς ντροπιάστηκε, κι ὅταν ἐρεύνησε καὶ ἔμαθε ὅτι αἴτιος τῆς σφαγῆς τοῦ Λυαίου ἦταν ὁ Δημήτριος, διέταξε νὰ πᾶνε πρῶτα  στρατιῶτες στὴ φυλακή του καὶ μὲ λόγχες νὰ τοῦ κατατρυπήσουν τὴν πλευρά. Μόλις ἔγινε αὐτό, ἀμέσως ὁ ἅγιος ἄφησε τὴν ψυχή του, ἐνῶ ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ κάνει πολλὰ καὶ παράδοξα θαύματα καὶ ἰάσεις. Ἔπειτα, μὲ τὴ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ πάλι, ἔκοψαν τὴν κεφαλὴ τοῦ ἁγίου Νέστορα».
.          Ἀπορία, ἔκπληξη, θάμβος, δοξολογία, πλησμονὴ θείου ἔρωτα! Οἱ πρῶτες ἐντυπώσεις ποὺ ἀποκομίζει κανεὶς ἐρχόμενος σ’  ἐπαφὴ μὲ τοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὸν μεγαλομάρτυρα, μυροβλήτη, θαυματουργὸ ἅγιο Δημήτριο. Εἶναι τόσος ὁ πνευματικὸς πλοῦτος τοῦ ἁγίου, ὥστε δὲν ἄρκεσε ὁ ὑμνογράφος Θεοφάνης μὲ τὸν κανόνα του, γιὰ νὰ ὑμνολογήσει τὴν ὅλη βιωτὴ τοῦ Δημητρίου, ἀλλὰ ἐπιστρατεύτηκε καὶ ὁ ἅγιος Φιλόθεος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος  καὶ μὲ δεύτερο κανόνα ἐπικεντρώνει κυρίως τὴν προσοχή μας στὴ μυροβολία τοῦ ἁγίου.  «Ὁ δεύτερος κανών, ὑπόθεσιν ἔχων ἐγκωμίων ὁμοῦ καὶ δεήσεως τὸ ἱερὸν αὐτοῦ μύρον», κατὰ τὸ διευκρινιστικὸ σημείωμα τοῦ κανόνα αὐτοῦ. Μπρὸς λοιπὸν στὴ θαυμαστὴ προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῶν ὑμνογράφων νιώθει τὴν ἀνεπάρκεια ἐπακριβοῦς ἐξυμνήσεως τῶν ἀγώνων καὶ τῶν τιμῶν ποὺ ἀπολαμβάνει ὁ ἅγιος ἐν οὐρανοῖς.«Νοῦς οὐκ ἑξαρκεῖ καὶ λόγος ἀνθρώπινος ἐκδιηγήσασθαι τὰς ὑπερφυεῖς τιμᾶς καὶ δόξας, Μάρτυς, ἅσπερ ἀπείληφας». (Ὁ νοῦς καὶ ὁ ἀνθρώπινος λόγος δὲν ἑξαρκοῦν, Μάρτυς, γιὰ νὰ διηγηθοῦν τὶς ὑπερφυσικὲς τιμὲς καὶ δόξες, τὶς ὁποῖες ἔχεις λάβει).
.          Καὶ δικαίως. Πῶς νὰ ἐξυμνηθεῖ σωστὰ καὶ μὲ ἀκρίβεια, ἐκεῖνος ποῦ συμβασιλεύει πιὰ μὲ τὸν Κύριό του παντός; Ντυμένος τὸ πορφυρὸ ροῦχο τοῦ βασιλιᾶ, λόγω τῶν μαρτυρικῶν αἱμάτων του, κρατώντας στὰ χέρια ἀντὶ σκήπτρου τὸν σταυρό, συμβασιλεύει πράγματι μὲ τὸν Χριστό. «Ὡς πορφυρίδι κεκοσμημένος τῷ σῶ αἵματι, ἔχων ἀντὶ σκήπτρου, ἔνδοξε, τὸν Σταυρόν, τῷ Χριστῷ συμβασιλεύεις νῦν».  Ποιὸ ἐγκώμιο μπορεῖ νὰ εἶναι ὑψηλότερο καὶ μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτό; Κατὰ συνέπεια, οἱ ὕμνοι τονίζουν ὅτι ἡ ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου δὲν ἔχει τοπικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ παγκόσμιο. Κι ἡ παγκοσμιότητα αὐτὴ δὲν ἀναφέρεται στὸν κόσμο μόνον τοῦτο, στοὺς πιστοὺς δηλαδὴ ὅλου τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἴδιους τους ἀγγέλους. «Σήμερον συγκαλεῖται ἠμᾶς τοῦ ἀθλοφόρου ἡ παγκόσμιος πανήγυρις». «Ἐν οὐρανῷ καὶ ἐν γῇ, ἀγαλλίαμα σήμερον, ἐν τῇ μνήμῃ ηὔγασται Δημητρίου τοῦ Μάρτυρος ἐκ τῶν Ἀγγέλων ἐπαίνοις στέφεται, καὶ ἐξ ἀνθρώπων ἄσματα δέχεται». (Στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ σήμερα φάνηκε ὡς φῶς ἀγαλλιάσεως ἡ μνήμη Δημητρίου τοῦ Μάρτυρος. Οἱ ἄγγελοι τὸν στεφανώνουν μὲ ἐπαίνους καὶ οἱ ἄνθρωποι τὸν δοξολογοῦν μὲ ἄσματα).
.          Ἐκεῖ ποὺ ὁ λυρισμὸς φθάνει στὸ ἀπώγειό του εἶναι μὲ τὸν κανόνα τοῦ ἁγίου Φιλοθέου, ὁ ὁποῖος τονίζει, ὅπως εἴπαμε, τὴ μυροβολία τοῦ ἁγίου. Οἱ εἰκόνες ποὺ ἐπιστρατεύει μᾶς ἐκπλήσσουν, φανερώνοντας καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἴδιου, νηπτικοῦ καὶ ἀσκητικοῦ Πατέρα κατὰ τὰ ἄλλα, ὡς σπουδαίου ποιητῆ. Πῶς ἑρμηνεύει καταρχὰς τὴ μυροβολία τοῦ μεγαλομάρτυρα; «Ὥριμον ὡς βότρυν σὲ μάκαρ Χριστός, θείας ἐξ ἀμπέλου δρεψάμενος, ἐναποθλίβει, Μαρτυρίου τοῖς ληνοῖς τὸ καταρρεύσαν γλεῦκος δέ, μύρου θείαν βρύσιν εἰργάσατο». (Μακάριε Δημήτριε, ὁ Χριστὸς σὲ μάζεψε σὰν ὥριμο σταφύλι ἀπὸ τὸ θεϊκὸ ἀμπέλι. Καὶ σὲ συνθλίβει στὸ πατητήρι τοῦ Μαρτυρίου. Τὸ γλεῦκος, ὁ χυμὸς ποὺ ἔρρευσε, τὸ ἔκανε θεϊκὴ βρύση τοῦ μύρου). Κι ἀλλοῦ μὲ ἄλλη εἰκόνα: «Ὁ μέγας ἐν μάρτυσι, Δημήτριος, τοῖς αἵμασιν ἱδρώτας κεράσας τῶν ἀγώνων, μύρον τὸ θεῖον ἠμὶν ἐσκεύασε, πυρὶ τῷ τοῦ Πνεύματος, καλῶς ἐψήσας τὸ φάρμακον, εἰς ψυχῶν καινὴν κάθαρσιν». (Ὁ μέγας μεταξὺ τῶν μαρτύρων Δημήτριος, ἀφοῦ ἀνάμειξε τοὺς πνευματικοὺς ἱδρῶτες μὲ τὰ αἵματα τῶν ἀγώνων του καὶ ἔψησε καλὰ τὸ φάρμακο μὲ τὴ φωτιὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἑτοίμασε πρὸς χάρη μας τὸ θεϊκὸ μύρο, γιὰ νέα κάθαρση [μετὰ τὴν κάθαρση βεβαίως τοῦ βαπτίσματος] τῶν ψυχῶν μας). Δὲν εἶναι μόνον ὅμως ὁ ἅγιος Φιλόθεος, ὁ ὁποῖος δοξολογεῖ τὸν Κύριο γιὰ τὴ δωρεὰ τοῦ μύρου τοῦ ἁγίου, τὸ ὁποῖο θεραπεύει τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν πιστῶν. Εἶναι καὶ ἄλλος ὑμνογράφος, ὁ Γερμανός, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς προβαίνει σὲ ἕναν παραλληλισμὸ σπουδαίας ποιητικῆς συλλήψεως, προκειμένου νὰ ἐξηγήσει τὴ χάρη τῆς μυροβολίας τοῦ Δημητρίου καὶ τὴν ἐνέργεια ἔτσι τῶν θαυμάτων του: «Λογχευθεὶς τὴν πλευράν, τὴν ἀκήρατόν σου, πανσεβάσμιε Δημήτριε, μιμούμενος τὸν ἐπὶ ξύλου τανυσθέντα, εἰς σωτηρίαν παντὸς τοῦ κόσμου, τῶν θαυμάτων εἴληφας τὴν ἐνέργειαν, ἀνθρώποις παρέχων τὰς ἰάσεις ἀφθόνως». (Ἀφοῦ λογχεύτηκες στὴν σεβάσμια καὶ ἁγνὴ πλευρά σου,  πανσεβάσμιε Δημήτριε, μιμούμενος τὸν Κύριο ποὺ καὶ Αὐτὸς κρεμάστηκε στὸν Σταυρὸ καὶ λογχεύτηκε στὴν πλευρὰ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλου του κόσμου, ἔλαβες τὴν ἐνέργεια τῶν θαυμάτων, παρέχοντας τὶς ἰάσεις ἀφθόνως).
.          Ποιά ἡ αἰτία ὅμως τῆς καταπλήσσουσας προσωπικότητας τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ τῶν θαυμαστῶν δωρεῶν ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος; Τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὴν ὑπακοή του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ προτεραιότητα τοῦ ἁγίου Δημητρίου σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του καὶ κατὰ τὸ μαρτύριό του ἦταν νὰ εὐαρεστεῖ τὸν Κύριο, φανερώνοντας ἔτσι ὅτι ὑπεράνω ὅλων λειτουργοῦσε γι’ αὐτὸν ἡ ἀγάπη Ἐκείνου, ἔστω καὶ μὲ θυσία τῆς ζωῆς του. «Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλὴν ἐξέκλινας, ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας διὰ τοῦτο θῦμα σαὐτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ, ἀθλήσας στερρότατα». (Θέλοντας νὰ εὐαρεστεῖς τὸν Βασιλέα τῶν αἰώνων Χριστό, ἀπομακρύνθηκες ἀπὸ κάθε θέλημα τοῦ ἄνομου βασιλιᾶ, ἔνδοξε, καὶ δὲν θυσίασες στὰ εἴδωλα. Γι’  αὐτὸ προσέφερες τὸν ἑαυτό σου ὡς θύμα στὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ θυσιάστηκε  γιὰ ἐμᾶς, μὲ τὴν ἄθλησή σου τὴν ἀκλόνητη). Κι ὅπως εἴπαμε: ἐκεῖνο ποὺ κινοῦσε τὸν ἅγιο Δημήτριο στὸ νὰ ἐπιλέγει πάντοτε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἦταν ὁ σφοδρὴ σὰν φωτιὰ ἀγάπη του στὸν Κύριο: «τῷ θείῳ πόθῳ τὸν νοῦν πυρπολούμενος». «Πῦρ πόθου θεϊκοῦ ἐν καρδίᾳ δεξάμενος».
.          Κι εἶναι πράγματι ἡ βασικότερη ἀλήθεια γιὰ ὅλους τους ἁγίους μας: δὲν μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ ἡ θαυμαστὴ ζωή τους, ὅπως τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, χωρὶς τὴν κινητήρια αὐτὴ δύναμη, τῆς μεγάλης ἀγάπης πρὸς τὸν Κύριο. Εἶναι τόσο καίριας σημασίας τοῦτο, ὥστε ὁ ὑμνογράφος ἅγιος Φιλόθεος, προκειμένου νὰ ἀποδώσει αὐτὴν τὴν ἀγάπη τοῦ Δημητρίου, δανείζεται εἰκόνες καὶ σχήματα απο το περίφημο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸ «Ἆσμα Ἀσμάτων». Ὅπως δηλαδὴ ἐκεῖ, ἡ νύμφη ψυχή, πυρπολουμένη ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Νυμφίο Χριστό, Τὸν κυνηγᾶ καὶ ἐκφράζει μὲ ἐρωτικοὺς στεναγμοὺς τὴν ἀγάπη της, ὅπως καὶ τὸ ἀντίστροφο, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ἐδῶ μὲ τὸν ἅγιο: διαμείβεται διάλογος αὐτοῦ μὲ τὸν Χριστό, ποὺ φανερώνει τὸν βαθὺ ἔρωτα τοῦ ἁγίου πρὸς Ἐκεῖνον, ὅπως καὶ Ἐκείνου πρὸς τὸν ἅγιο:  «Ποῦ μένεις, Νυμφίε μου; Ποῦ τὴν σκηνήν σου ἐν μεσημβρία κατέπηξας; Ὁ στεφανίτης ἀνεβόα τῷ Χριστῷ». (Ποῦ μένεις, νυμφίε μου; Ποῦ ἔφτιαξες τὴ σκηνή σου; Φώναζε στὸν Χριστὸ ὁ στεφανωμένος μάρτυρας). «Ἀνάστα, δεῦρο πλησίον μου, ψυχὴ τοῦ Δημητρίου προσφθέγγεται νυμφίος Χριστός οἶκον τοῦ νάρδου εἰσέλθωμεν, καὶ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου μου μεταλάβωμεν». (Σήκω, ἔλα κοντά μου, λέει ὁ νυμφίος Χριστός, στὴν ψυχὴ τοῦ Δημητρίου. Ἂς μποῦμε στὸ σπίτι τοῦ μύρου, καὶ ἂς μεταλάβουμε τὴν ὀσμὴ τοῦ μύρου μου). «Ἐγὼ φησὶν ὁ ἐρώμενος, ἐγώ, Νυμφίε, σπεύδω ὀπίσω σου ὀσμὴ γὰρ μύρων σου, πάντων τῶν μύρων ὑπέρκειται, ἤτις ἡμῶν τὸ αἷμα μῦρον εἰργάσατο». (Ἐγὼ λέει ὁ ἀγαπώμενος, ἐγώ, Νυμφίε, τρέχω πίσω σου. Διότι ἡ ὀσμὴ τῶν μύρων σου εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλα τὰ μύρα. Κι αὐτὴ ἡ ὀσμή σου ἔκανε τὸ αἷμα μου μύρο).
.          Ἕνα πιὰ ἀπομένει: νὰ παρακαλέσουμε τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα νὰ μᾶς ἐπισκεφθεῖ μὲ συμπάθεια. Καὶ νὰ μᾶς βοηθήσει, πρεσβεύοντας στὸν Κύριο, ὥστε νὰ σωθοῦμε ἀπὸ ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ περνᾶμε ὡς ἄνθρωποι καὶ ἔθνος, ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν συγχρόνων τυράννων, ὅπως καὶ ἀπὸ κάθε ἀπειλὴ αἱρετικῶν. «Δεῦρο, μάρτυς Χριστοῦ, πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους συμπαθοῦς ἐπισκέψεως καὶ ρῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως». (Ἔλα, μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, σέ μᾶς, ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴ συμπαθῆ ἐπίσκεψή σου. Καὶ σῶσε μας, ποὺ πληγωνόμαστε ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν τυράννων καὶ ἀπὸ τὴ φοβερὴ μανία τῆς αἱρέσεως).

πηγή

Ὁ Χριστός δέν μᾶς ζητᾶ νά ἐργαζόμαστε μέ ὡράριο, λές καί εἴμαστε τράπεζα. Δέν ἔχω χρόνο, λένε σήμερα οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι............ ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ.

Ο Χριστός δεν μας ζητά να  εργαζόμαστε με ωράριο, λες και είμαστε τράπεζα. Δεν έχω χρόνο, λένε σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι. Ωραία δικαιολογία Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να κάνει κάποιος το καλό. Όπως η βασιλεία του  θεού θα έρθει εκεί πού κανείς δεν το περιμένει, έτσι και οι πράξεις που την  προαναγγέλλουν δεν λογαριάζουν όρους και συμφωνίες.

Δεν είναι αρκετό για μια φιλία να πει κανείς, θα σε βοηθήσω αν μπορέσω! Φίλος αληθινός είναι εκείνος πού βοηθάει χωρίς το ρήμα βοηθάω να χρειάζεται προσδιορισμούς επιρρηματικούς, χρονικούς, τροπικούς ή χρονικούς. Πόσο άρεσε στον Κύριο να μας αποκαλεί φίλους Του!

 Από την παραβολή των ταλάντων προκύπτει ότι ο άνθρωπος, πού έφυγε για ταξίδι μακρινό και κάλεσε τούς δούλους του και τούς παρέδωσε την περιουσία του, είναι ο ίδιος ο Θεός. Στον δούλο πού, επιστρέφοντας το ένα τάλαντο (όσο ακριβώς είχε πάρει), είπε στον κύριο του: «κύριε, έγνων σε ότι σκληρός ει άνθρωπος, θερίζων όπου ουκ έσπειρας και συνάγων όθεν ου διεσκόρπισας», δηλαδή, Κύριε σε ήξερα άνθρωπο σκληρό, που θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις εκεί όπου δεν σκόρπισες, ο Κύριος απαντά επιβεβαιώνοντας και επαναλαμβάνοντας το χαρακτηρισμό. (Ματθ. 25, 24) Αμέσως μετά όμως ακολουθεί η εξής παράδοξη φράση: «τω γαρ έχοντι παντί δοθήσεται και περισσευθήσεται, από δε του μη έχοντος και ο έχει αρθήσεται απ' αυτού», δηλαδή, στον καθένα πού έχει θα του δοθούν και άλλα και θα περισσέψουν, από εκείνον όμως που δεν έχει θα του αφαιρεθεί κι αυτό που έχει.

Προκύπτει λοιπόν ότι με τον Θεό δεν μπορούμε να βασίζουμε τη σχέση μας πάνω σε ιδέες πού έχουμε φτιάξει εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι σχετικά με το τί είναι δίκαιο και τί σωστό. Προκύπτει επίσης ότι ή σχέση μας με τον Θεό δεν πρέπει να βασίζεται σ' ένα λογιστικό du ut des στο όποιο εμείς θα πιστεύουμε εσαεί και στο οποίο μάλιστα θα είμαστε οι παθητικοί αποδέκτες.

Ο Θεός θερίζει εκεί oπου δεν έσπειρε, κι αυτό σημαίνει oτι πρέπει να δώσουμε κι εμείς κάτι από τον εαυτό μας, πρέπει με άλλα λόγια να παίρνουμε πρωτοβουλίες για να κάνουμε το καλό. Το να λέει κάποιος: γιατί τί κακό έκανα; δεν έκανα κακό σε κανέναν, κάνω oτι μπορώ, αυτό δεν είναι παρά στάση χασμουρητού, ή όποια βρίσκεται σε τελεία αντίθεση με αυτό πού ζητά ο Κύριος στην παραβολή των ταλάντων και φανερώνει oτι δεν καταλάβαμε πόσο βαρύ αμάρτημα είναι να είναι κανείς τεμπέλης, πόσο σοβαρή είναι για τον Θεό η προτροπή: ο ουρανός κατακτιέται, ούτε πόσο επίμονη προσπάθεια και πόθος απαιτείται για το «αδύνατον» ακόμα και γι` αυτό το πραγματικά αδύνατον 

Ο Θεός δεν αστειεύεται: «έξελθε έκ της γης σου και έκ της συγγενείας σου, και δεύρο εις γην ην άν σύ δείξω», «Άρον τον σταυρόν σου», «Ακολουθεί μοι», «Αγρυπνείτε», «Άρον τον κράβαττόν σου και περιπατεί».

Ο Θεός δεν μας θέλει ξάπλα. Δεν θέλει το βόλεμα, τις ανέσεις, την καλοπέραση, το ονειροπόλημα. Ούτε μπορεί να αποτελέσει πρόφαση η ασθένεια και η τρέλα. (Ακόμα και η συκιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση.)

Η Μάρθα τότε γιατί επιπλήττεται; Διότι την απασχολούν τα ευτελή πράγματα. Μοχθεί ματαίως και είναι ανήσυχη. Ο Κύριος μας καλεί σε πράγματα σοβαρά. Ο Χάρος είναι πάνω από το κεφάλι μας, κι εμείς είμαστε με το τσιγάρο στο χέρι, ή ρίχνουμε όλο το βάρος μας σε πράγματα ασήμαντα, όπως η Μάρθα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΙΣΤΡΟΣ

πηγή

Διδακτική ἱστορία ἀπό τόν γέροντα Παϊσιο

Κάποτε στο Άγιον Όρος ήταν ένας

 μοναχός που διέμενε στις Καρυές.

 Έπινε καθημερινά και μεθούσε 

και γινόταν αιτία να

 σκανδαλίζονται

 οι προσκυνητές.

Κάποια στιγμή πέθανε

 και ανακουφισμένοι

κάποιοι πιστοί πήγαν στον γέροντα Παϊσιο να του πουν με\

 ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.

… Ο π. Παϊσιος τους απάντησε ότι γνώριζε για το θάνατο 

του μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων που ήρθαν

 να παραλάβουν την ψυχή του.

Οι προσκυνητές απόρησαν και διαμαρτυρήθηκαν και κάποιοι

 προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον γέροντα Παΐσιο για

 ποιον ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβε ο 

γέροντας. Ο γέροντας Παΐσιος τους διηγήθηκε:

 “Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στη Μ. Ασία, 

λίγο πριν την καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν 

όλα τα αγόρια. Για να μην το πάρουν από τους γονείς του, 

αυτοί το έπαιρναν μαζί τους στο θερισμό και για να μην

 κλαίει, του έβαζαν λίγο ρακί στο γάλα για να κοιμάται.

Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή 

και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους 

γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος 

και έγινε μοναχός.

Εκεί βρήκε γέροντα και του είπε ότι είναι αλκοολικός. 

Του είπε ο γέροντας να κάνει μετάνοιες και προσευχές 

κάθε βράδυ και να παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήσει 

να μειώσει κατά 1, τα ποτήρια που έπινε.

Μετά ένα χρόνο κατάφερε με αγώνα και μετάνοια να 

κάνει τα 20 ποτήρια που έπινε, 19 ποτήρια. Ο αγώνας

\ συνέχισε με την πάροδο των χρόνων και έφτασε τα 2-3 ποτήρια,

 με τα οποία όμως πάλι μεθούσε. Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα

 αλκοολικό μοναχό που σκανδάλιζε τους προσκυνητές, ο Θεός 

έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή που με μεγάλο αγώνα

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

πηγή

«Ἀποτάσσομαί σοι, σατανᾶ, καὶ τῇ πομπῇ σου καὶ τῇ λατρείᾳ σου, καὶ συντάσσομαί σοι, Χριστέ»

Καὶ ὅπως δὲν θὰ πηγαίνατε ποτὲ στὴν ἀγορὰ χωρὶς ροῦχα ἢ παπούτσια,

 ἔτσι νὰ μὴν πηγαίνετε πουθενὰ καὶ χωρὶς νὰ λέτε, ξεκινώντας, τὴ φράση
: «Ἀποτάσσομαί σοι, σατανᾶ, καὶ τῇ πομπῇ σου καὶ τῇ λατρείᾳ σου, καὶ

 συντάσσομαί σοι, Χριστέ».
Ποτὲ μὴ

βγεῖς ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ σου χωρὶς τὰ παραπάνω λόγια.

 Γιατὶ εἶναι τὸ στήριγμά σου, τὸ ὅπλο σου, τὸ ἄπαρτο κάστρο ποὺ 

σὲ περιτειχίζει. Παράλληλα σφραγίσου καὶ μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ.

 Ἔτσι, ὄχι μόνο ἄνθρωπος, μὰ οὔτε κι αὐτὸς ὁ διάβολος δὲν θὰ μπορέσει

 νὰ σὲ βλάψει, βλέποντάς σε παντοῦ μ᾿ αὐτὴ τὴν πανοπλία».


Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου - Ἡ μαγεία
ἀπόσπασμα σὲ σύγχρονη ἀπόδοση ἐκ τοῦ ἔργου 

«Κατὰ τῶνμαγικῶν εἰδῶν»

πηγή