Οι 238 Αρετές και τα 298 Πάθη που αναφέρονται στις θείες Γραφές. (Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός )

Οι 238 Αρετές και τα 298 Πάθη

Κατάλογος των αρετών

Οι αρετές λοιπόν είναι οι εξής: Φρόνηση, σωφροσύνη, ανδρεία, 

δικαιοσύνη, πίστη, ελπίδα, αγάπη, φόβος, ευσέβεια, γνώση, βουλή, 

ισχύς, σύνεση, σοφία, συντριβή, πένθος, πραότητα, έρευνα των θείων 

Γραφών, ελεημοσύνη, καθαρότητα καρδιάς, ειρήνη, υπομονή, εγκράτεια,

 καρτερία, αγαθή προαίρεση, πρόθεση, αίσθηση, επιμέλεια, στήριξη 

στο Θεό, θέρμη, εγρήγορση, πνευματική φλόγα, μελέτη, προθυμία,

 νήψη, μνήμη, περισυλλογή, ευλάβεια, αιδώς, εντροπή, μεταμέλεια, αποχή

 από τα κακά, μετάνοια, επιστροφή στο Θεό, σύνταξη με το Χριστό, 

απάρνηση του διαβόλου, τήρηση των εντολών, φρούρηση της

 ψυχής, καθαρότητα της συνειδήσεως, μνήμη θανάτου, πόνος ψυχής,

 εργασία των καλών, κόπος, μόχθος, σκληραγωγία, νηστεία, 

αγρυπνία, πείνα, δίψα, ολιγάρκεια, αυτάρκεια, ευταξία, κοσμιότητα, 

σεμνότητα, απουσία αλαζονείας, περιφρόνηση των χρημάτων, αφιλαργυρία,

 απάρνηση των βιοτικών, υποταγή, υπακοή, ευπείθεια, φτώχεια, 

ακτημοσύνη, φυγή του κόσμου, κόψιμο των θελημάτων, απάρνηση τ

ου εαυτού, συμβουλή, μεγαλοψυχία, κατά Θεόν σχολή, ησυχία, παίδευση,

 ύπνος καταγής, αλουσία, φιλακολουθία, αγώνας, προσοχή, ξηροφαγία,

 ανεπαρκές ντύσιμο, λιώσιμο του σώματος από την άσκηση, μόνωση, 

ηρεμία, γαλήνη, ευθυμία, θάρρος, τόλμη, θείος ζήλος, καιόμενη καρδιά, 

προκοπή, μωρία για το Χριστό, φύλαξη του νου, ευταξία των ηθών, 

οσιότητα, παρθενία, αγιασμός, καθαρότητα του σώματος, αγνότητα της

 ψυχής, ανάγνωση για το Χριστό, θεία μέριμνα, επίγνωση, επιτηδειότητα, 

αλήθεια, απουσία περιέργειας, ακατακρισία, συγχώρηση των σφαλμάτων 

των άλλων, οικονομία, επιδεξιότητα, οξύνοια, επιείκεια, ορθή μεταχείριση

 των πραγμάτων, επιστήμη, ευφυΐα, εμπειρία, ψαλμωδία, προσευχή, 

ευχαριστία, εξομολόγηση, ικεσία, γονυκλισία, παράκληση, δέηση, αίτηση, 

συνομιλία με το Θεό, υμνωδία, δοξολογία, εξαγόρευση, φροντίδα της ψυχής,

 θρήνος, θλίψη, οδύνη, αδημονία, οδυρμός, στεναγμός, κλάμμα, επίπονα

 δάκρυα, κατάνυξη, σιωπή, αναζήτηση του Θεού, θρηνητική κραυγή, 

αμεριμνία για όλα, ανεξικακία, ακενοδοξία, αφιλοδοξία, απλότητα της 

ψυχής, συμπάθεια, αποφυγή επιδείξεως, χρηστοήθεια, τα κατά φύση

 έργα, τα υπέρ φύση έργα, φιλαδελφία, ομόνοια, κατά Θεόν 

συναναστροφή, γλυκύτητα, πνευματική διάθεση, ημερότητα, ευθύτητα,

 ακακία, ηπιότητα, ακεραιότητα, απλότητα, έπαινος του πλησίον, 

καλολογία, καλοεργία, προτίμηση του πλησίον, κατά Θεόν στοργή, 

ενάρετη έξη, επιμονή στην αρετή, στερέωση την αρετή, ευγνωμοσύνη, 

ταπείνωση, απουσία εμπαθών κλίσεων, μεγαλοσύνη, ανοχή,

 μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθότητα, διάκριση, προσιτότητα, 

καταδεκτικότητα, αταραξία, θεωρία, οδηγία, σταθερότητα, διόραση,

 απάθεια, πνευματική χαρά, έλλειψη σφαλμάτων, δάκρυα της συνέσεως,

 ψυχικό δάκρυ, θείος πόθος, οικτιρμός, ευσπλαχνία, φιλανθρωπία, 

καθαρότητα ψυχής, καθαρότητα του νου, προόραση, καθαρή προσευχή,

 λογισμός που δεν αιχμαλωτίζεται, αντοχή, δραστηριότητα ψυχής 

και σώματος, φωτισμός, ανόρθωση της ψυχής, μίσος της ζωής, ορθή 

διδασκαλία, αγαθός πόθος θανάτου, νηπιότητα εν Χριστώ, εδραίωση,

 νουθεσία και παρακίνηση, άσκηση με μέτρο αλλά και βία, αξιέπαινη 

αλλοίωση, έκσταση προς το Θεό, τελειότητα εν Χριστώ, γνήσια 

έλλαμψη, θείος έρωτας, αρπαγή του νου, ενοίκηση Θεού, φιλοθεΐα, 

εσωτερική φιλοσοφία, θεολογία, ομολογία, καταφρόνηση του θανάτου, 

αγιοσύνη, επίτευξη του σκοπού, τέλεια υγεία της ψυχής, αρετή, έπαινος

 από το Θεό, χάρη, θεία βασιλεία και υιοθεσία· όλες μαζί 238.

Κατάλογος των παθών 

 

Το να γίνει κανείς θέσει θεός επιτυγχάνεται με τη χάρη του Θεού που

 μας δίνει τη νίκη κατά των παθών, των οποίων τα ονόματα, όπως 

νομίζω, είναι τα εξής.

Αγριότητα, πανουργία, πονηρία, κακή διάθεση, αλογία, ακολασία,

 δελεασμός, αφυΐα, ανεπιστημοσύνη, αεργία, πνευματική ψυχρότητα,

 ηλιθιότητα, κολακεία, μωρία, παραλογία, απώλεια φρενών, παραφροσύνη,

 αγένεια, θράσος, δειλία, νάρκη, αργία των καλών, πλημμέλημα, πλεονεξία,

 μειονεξία, άγνοια, άνοια, ψεύτικη γνώση, λησμοσύνη, αδιακρισία, 

αναισθησία, αδικία, κακή προαίρεση, ασυνείδητη ψυχή, νωθρότητα, 

φλυαρία, υπαναχώρηση, σφάλμα, αμαρτία, ανομία, παρανομία, πάθος,

 αιχμαλωσία, κακή συγκατάθεση, παράλογος συνδυασμός με τους

 κακούς λογισμούς, δαιμονική προσβολή, καθυστέρηση στο κακό, 

υπερβολική ανάπαυση του σώματος, κακία, φταίξιμο, ασθένεια ψυχής,

 ατονία, αδυναμία του νου, αμέλεια, ραθυμία, αξιόμεμπτη αθυμία, 

καταφρόνηση του Θεού, παραστράτημα, παράβαση, απιστία, 

δυσπιστία, κακοπιστία, ολιγοπιστία, αίρεση, συμφωνία με

 αιρετικούς, πολυθεΐα, ειδωλολατρία, αγνωσία Θεού, ασέβεια, μαγεία, 

παρατήρηση οιωνών, μαντεία, γήτευμα, άρνηση, συμμετοχή σε 

μανιώδεις ειδωλολατρικές τελετές, ακράτεια, σπατάλη, ρητορισμός,

 οκνηρία, φιλαυτία, απροσεξία, έλλειψη προκοπής, απάτη, πλάνη, 

τόλμη, χρήση μαγικών φαρμάκων, μιαρότητα, κατανάλωση μιαρών 

τροφών, τρυφή, ασωτία, γαστριμαργία, πορνεία, φιλαργυρία, οργή,

 λύπη, ακηδία, κενοδοξία, υπερηφάνεια, μεγάλη ιδέα, έπαρση, αλαζονεία,

 ύβρη του θείου, αισχρότητα, κόρος, ματαιοδοξία, νυσταγμός, ηδονή, 

απληστία, λαιμαργία, αχορτασιά, λαθροφαγία, πολυφαγία, αποφυγή 

του κοινοβιακού γεύματος, αδιαφορία, ευκολία στο κακό, αυτοβουλία,

 αβουλία, αυταρέσκεια, ανθρωπαρέσκεια, απειρία του καλού, απαιδευσία,

 ανεπιτηδειότητα, ελαφρότητα γνώμης, αμάθεια, χωριατιά, αντιλογία, 

φιλονεικία, κακολογία, κραυγή, ταραχή, μάχη, θυμός, άλογη επιθυμία,

 χολή, παροξυσμός, σκάνδαλο, έχθρα, πολυπραγμοσύνη, συκοφαντία,

 πικρία, καταλαλιά, ψόγος, διαβολή, κατάκριση, κατηγορία, μίσος, 

λοιδορία, υβρεολόγια, ατιμία, αγριότητα, μανία, αυστηρότητα, αψιθυμία,

 επιορκία, όρκος, ανελεημοσύνη, μισαδελφία, ανισότητα, πατροκτονία, 

μητροκτονία, φαγοπότι, παραλυσία, δωροληψία, κλοπή, αρπαγή,

 ζήλεια, εριστικότητα, φθόνος, απρέπεια, χλευασμός, ονειδισμός,

 μυκτηρισμός, περιγέλασμα, επινόηση τρόπων για βλάβη του

 άλλου, καταδυνάστευση, καταφρόνηση του πλησίον, μαστίγωση, 

εμπαιγμός, αγχόνη, πνιγμός, αστοργία, αδιαλλαξία, παράβαση των 

συνθηκών, βασκανία, απανθρωπιά, αναίδεια, αναισχυντία, 

αιχμαλωσία, σκοτισμός των λογισμών, αβλεψία, τύφλωση, εμπαθής

 προσκόλληση στα πρόσκαιρα, εμπάθεια, ματαιότητα, απείθεια, ζάλη,

 νυσταγμός ψυχής, πολυυπνία, φαντασία, πολυποσία, μέθη, αχρηστία, 

χαυνότητα, παράλογη τέρψη, φιληδονία, λαγνεία, αισχρολογία, 

θηλυπρέπεια, ακόλαστος οίστρος, πύρωση, μαλθακότητα, εκμαύλιση,

 μοιχεία, αρσενοκοιτία, κτηνοβασία, μολυσμός, ασέλγεια, κηλίδωση 

της ψυχής, αιμομιξία, ακαθαρσία, μαγαρισμός, μιασμός, ιδιαίτερη φιλία, 

γέλιο, παιχνιδισμοί, χορός, χτυπήματα χεριών και ποδιών, άπρεπα 

τραγούδια, χορευτικές κινήσεις, μουσική, παρρησία, συχνή αλλαγή

 μονής, ανυποταξία, ακαταστασία, αξιόμεμπτη ομόνοια, επιβουλή,

 πόλεμος, φόνος, λησταρχία, ιεροσυλία, αισχροκέρδεια, τόκος,

 δόλος, τυμβωρυχία, σκληροκαρδία, δυσφήμηση, γογγυσμός,

 βλασφημία, μεμψιμοιρία, αχαριστία, κακοβουλία, ολιγωρία, 

μικροψυχία, σύγχυση, ψευδολογία, αργολογία, ματαιολογία, 

άλογη χαρά, μετεωρισμός, άλογη φιλία, κακοήθεια, κενολογία,

 μωρολογία, πολυλογία, τσιγγουνιά, μοχθηρία, ακαταδεξία, 

αγανάκτηση, πολυκτημοσύνη, μνησικακία, κακή χρησιμοποίηση 

των πραγμάτων, διαφθορά, φιλοζωία, κομπασμός, φαντασιοπληξία,

 φιλαρχία, υποκρισία, ειρωνεία, υπουλότητα, ευτραπελία, ήττα, σατανικός 

έρωτας, περιέργεια, αφορμές δυσαρέσκειας, αφοβία Θεού, παρακοή, 

αγνωμοσύνη, υψηλοφροσύνη, καύχηση, φυσίωση, εξουδένωση του 

πλησίον, ασπλαχνία, αναλγησία, έλλειψη ελπίδας, χαλάρωση, 

μίσος κατά του Θεού, απόγνωση, αυτοκτονία, και μέσω όλων αυτών

έκπτωση από το Θεό και η τέλεια απώλεια. Όλα τα παραπάνω είναι 298.

πηγή

Αυτά λοιπόν τα πάθη βρήκα να αναφέρονται στις θείες Γραφές και τα 

παρέθεσα εδώ, όπως έκανα με τους τίτλους των βιβλίων στην αρχή του 

λόγου. Δεν μπόρεσα, μα ούτε και επιχείρησα να τα κατατάξω, γιατί

 αυτό υπερβαίνει τις δυνάμεις μου, για το λόγο που είπε 

ο Ιωάννης της Κλίμακος: «Θα ζητήσεις, λέει η Γραφή, σύνεση στους

 κακούς και δε θα βρείς"(Παροιμ. 14, 6). Γιατί στους δαίμονες

 όλα είναι άτακτα.


Ένα μόνο σκοπό έχουν, στον οποίο συμφωνούν οι ασύμφωνοι 

και ανόσιοι: να οδηγήσουν στην απώλεια τις ψυχές εκείνων 

που δέχονται την ολέθρια συμβουλή τους. Αν και σε άλλους 

ανθρώπους προξενούν στεφάνια, όταν δηλαδή τους νικήσουν 

εκείνοι που ελπίζουν στον Κύριο με την πίστη και την υπομονή, 

και που με την εργασία των καλών και την αντίσταση στους 

λογισμούς αντιπράττουν και προσεύχονται εναντίον τους».


----------------------------------------------------
(πηγή: Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, μεταφρ. Αντώνιος Γαλίτης, 

εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1986, γ΄τόμος, σελ. 178-180)

Πλεονεξία και απληστία - Η προσέγγιση του Αγίου Βασιλείου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ

Στην ομιλία του για τον άφρονα πλούσιο της Ευαγγελικής Περικοπής (Λουκά 12, 16- 21) αυτής της Κυριακής, που ήθελε να κατεδαφίσει τις αποθήκες του για να φτιάξει μεγαλύτερες, για να έχει περισσότερα υλικά αγαθά, νομίζοντας ότι έτσι θα ζήσει και περισσότερα χρόνια, ο Μέγας Βασίλειος γίνεται επίκαιρος και για την εποχή μας, όχι μόνο για να μας εξηγήσει πως φτάσαμε στην σύγχρονη οικονομική κρίση, αλλά και πως θα την ξεπεράσουμε.

«ΠΟΙΟΝ ΑΔΙΚΩ, λέει [ο πλούσιος], προστατεύοντας αυτά που μου ανήκουν;

Πες μου λοιπόν, τι σου ανήκει;Από που τα πήρες και τα έφερες στη ζωή σου; Δεν ήρθες στον κόσμο γυμνός; Γυμνός δεν θα επιστρέψεις στη γη; Που τα βρήκες αυτά που έχεις τώρα;Αν πιστεύεις ότι στα χάρισε η τύχη είσαι άθεος, δεν αναγνωρίζεις τον δημιουργό, δεν νοιώθεις ευγνωμοσύνη γι αυτόν που στα έδωσε·αν όμως παραδέχεσαι ότι προέρχονται απ τον Θεό, πες μου για ποιο λόγο στα έδωσε; Μήπως είναι άδικος ο Θεός και μοιράζει άνισα τα απαραίτητα για τη ζωή; Γιατί εσύ είσαι πλούσιος κι εκείνος φτωχός;Όχι γι' άλλο λόγο παρά για να ανταμοιφθείς εσύ για την καλοσύνη και τη σωστή διαχείριση της περιουσίας, κι εκείνος για να κερδίσει τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής.

Όμως εσύ τα έκρυψες όλα στους αχόρταγους κόλπους της πλεονεξίας·νομίζεις λοιπόν ότι κανένα δεν αδικείς όταν τόσους στερείς από τα αγαθά αυτά; Ποιος είναι πλεονέκτης;Όποιος δεν περιορίζεται στα απαραίτητα. Ποιος άρπαγας;Εκείνος που αφαιρεί την περιουσία των άλλων.Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης αλλά αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό μήπως δεν αξίζει αυτή την ονομασία;

Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα ‘χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις».

Ο Γκάντι τόνισε ότι:

«Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κάθε ανθρώπου, αλλά είναι πολύ μικρός για να ικανοποιήσει την ανθρώπινηαπληστία».

Κατά Λουκάν ιβ΄ 16 – 21

16 Τους είπε την εξής παραβολή: «Κάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν πλούσια σοδειά. 17 Κι εκείνος σκεφτόταν και έλεγε: «Τι να κάνω; Δεν έχω μέρος να συγκεντρώσω τα γεννήματά μου! 18 Να τι θα κάνω», είπε. «Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες για να συγκεντρώσω εκεί όλη τη σοδειά μου και τ’ αγαθά μου. 19 Και τότε θα πω στον εαυτό μου: τώρα έχεις πολλά αγαθά, που αρκούν για χρόνια πολλά, ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε.» 20 Τότε του είπε ο Θεός: « Ανόητε. Αυτή τη νύχτα θα παραδώσεις τη ζωή σου. Αυτά, λοιπόν που ετοίμασες σε ποιον θα ανήκουν;» 21 Αυτά, λοιπόν, παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς και δεν πλουτίζει τον εαυτό του με ό,τι θέλει ο Θεός.»

Ο καλός πολίτης και αληθινός χριστιανός πράττει και νόμιμα και ηθικά

ου σεβ. Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεου Β΄, από το σαββατιάτικο ένθετο της εφημερίδας ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ποιος κομίζει το φως; Ρητορική και ίσως αφελής για πολλούς η ερώτηση, δεδομένου ότι ουδείς ψυχικά και σωματικά υγιής άνθρωπος θα μπορούσε να μισεί και να φοβάται το φως, την πηγή της ζωής πάνω στον πλανήτη μας.

Εκτός, όμως, από το υλικό φως, υπάρχει και ένα άλλο φως, ηθικό και πνευματικό, και γι’ αυτό πολύ σπουδαιότερο από το ηλιακό!

Είναι το φως της αλήθειας, της ειλικρίνειας, της τιμιότητας, της ευθύτητας, της διαφάνειας...

Είναι το φως που άπλετο φωτίζει τη ζωή και τις πράξεις μας, τις κινήσεις και τις επιλογές μας! Είναι το φως που, σε κάθε έκφραση της κοινωνικότητάς μας, μετράει και ζυγίζει την αυθεντικότητά μας, δοκιμάζει τον χαρακτήρα μας και αποκαλύπτει την ποιότητα των κινήτρων μας.

Και, δυστυχώς, αυτό το φως είναι που φοβόμαστε, απ’ αυτό το φως έχουμε λόγους να κρυβόμαστε, με την ίδια ενοχή που ένιωσε ο Αδάμ όταν αποκαλύφθηκε η παρακοή!

Η εξήγηση, απλή και από αιώνων γνωστή!

«Πας ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και ουκ έρχεται προς το φως, ίνα μη ελεγχθή τα έργα αυτού». (Ιω. 3,19-21)

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα αναφέρεται η άποψη ότι «ουδείς εκών δίκαιος», ότι, δηλαδή, κανείς δεν είναι με τη θέλησή του δίκαιος, αλλά αναγκάζεται να γίνει ή να φαίνεται δίκαιος από τον φόβο της αποκάλυψης και της τιμωρίας.

Ενας τέτοιος άνθρωπος, όμως, δεν μπορεί ούτε να θεωρηθεί ούτε να είναι δίκαιος και ηθικός!

Αληθινά δίκαιος και ηθικός δεν είναι ο άνθρωπος που φοβάται ή δεν μπορεί να γίνει άδικος ή ανήθικος, αλλά αυτός που επιλέγει συνειδητά να είναι ηθικός και δίκαιος, ακόμα και αν είναι μόνος του, ακόμα κι αν κανείς δεν πρόκειται να τον ελέγξει ή να τον δει!

Είναι και ζει αληθινά ελεύθερος και ευτυχής, γιατί δεν έχει τίποτα να κρύψει, δεν έχει για τίποτα να ντραπεί, δεν έχει λόγο από κανέναν να κρυφτεί.

Η ζωή του, διάφανη και καθαρή, γνήσια και αυθεντική!

Χωρίς φόβο, ζει στο φως, αγαπά το φως, γίνεται ο ίδιος φως...

Και, πολύ περισσότερο, φωτίζει, αν είναι χριστιανός!

Χριστιανός, όμως, αληθινός, που ζει εν Χριστώ και κατά Χριστόν, όχι επειδή φοβάται την Κόλαση, αλλά επειδή αγαπάει τον Χριστό!

Ολοι διεκδικούμε τη νομιμότητα και την ηθικότητα, αλλά ταυτόχρονα φοβόμαστε τη διαφάνεια και κατασκευάζουμε προσωπικά δεδομένα για να μην ελεγχθούν τα έργα μας...

Ενας σωστός πολίτης, όμως, και αληθινός χριστιανός πράττει και νόμιμα και ηθικά, επειδή το θέλει αληθινά.

Η Εκκλησία είναι «πόλις επί όρους κειμένη», κατά τον κυριακό λόγο, και η ζωή των αληθινών χριστιανών είναι -πρέπει να είναι- διαφανής, φως πάνω στον λυχνοστάτη, ώστε όλοι να βλέπουν τα έργα τους και να δοξάζουν τον Θεό! 

Αλλα ο διαφανής άνθρωπος είναι και πνευματικά ελεύθερος και εξ ορισμού υπεύθυνος! Δεν θα θελήσει τις συνειδητές επιλογές και πράξεις του να κρύψει, αλλά και σε κάθε περίπτωση θα τις υπερασπίσει!

Οι πρώτοι χριστιανοί, όταν καλούνταν να δηλώσουν το αντικείμενο της πίστης και της ελπίδας τους, δεν κρύβονταν πίσω από προσωπικά ή άλλα δεδομένα, αλλά βάδιζαν ακόμα και στο μαρτύριο με το «χριστιανός ειμί» στα χείλη!

Στις προκλήσεις και στα αδιέξοδα των σημερινών όντως χαλεπών καιρών την απάντηση θα δώσουν και τη διέξοδο θα προσφέρουν μόνο όσοι έχουν συναίσθηση ότι ζουν υπό το βλέμμα του Θεού!

Η δεύτερη ζωή των αγίων λειψάνων

 

Σκέφτομαι καμία φορά πως τα άγια λείψανα ζουν μια δεύτερη ζωή. Πράγματι από τη στιγμή του θανάτου του κατόχου τους, τα κόκαλα του μάρτυρα ή άγιου, θάβονται, ξεθάβονται, τεμαχίζονται, κονιορτοποιούνται (αρχαία συνήθεια η κονιορτοποίηση αγίων λειψάνων και η κατάποσή τους προς ίαση σοβαρών ασθενειών), τοποθετούνται σε ναούς και εγκαινιάζουν θεία θυσιαστήρια, αφού πάνω τους οικοδομείται η αγία τράπεζα, ανταλλάσονται, αλλά και πωλούνται, αγοράζονται, ενεχυριάζονται, εξαγοράζουν χρέη, κλέβονται βεβαίως, εκτίθενται σε εορτές και ιερές πανηγύρεις, παραπέφτουν σε υπόγεια, ευπρεπίζονται, τοποθετούνται σε πολύτιμες λειψανοθήκες, τιμώνται, προσκυνούνται, καταφιλούνται, ταξιδεύουν σε στεριές και θάλασσες, περιοδεύουν, παλαιότερα σε ιερές ζητείες, μετακομίζουν (μετακομιδή αγίων λειψάνων), συλλέγονται, αποτίθενται, διεκδικούνται, διαρκώς αναχωρούν στο χώρο και στον χρόνο και πόσα ακόμη δεν αποτελούν τώρα τη φυσική ζωή των ιερών αυτών λειψάνων!

Αναπαύονται σε σκοτεινά, κρύα κουτιά και να που ανοίγουν αυτά τα κουτιά και έρχονται τα άγια κόκαλα στο φως. Τι ακούν κι αυτά από τις εξομολογήσεις των ανθρώπων, τους φόβους, τις επιθυμίες, τις υποσχέσεις, τις μετάνοιες, ενώ την ίδια στιγμή διαστέλλονται από την θερμότητα των κεριών και τα βουβά δάκρυα που πέφτουν πάνω τους, και είναι σα ν' απαντούν κι αυτά ανεπαισθήτως στους πνιχτούς, σιγαλούς αναστεναγμούς και στα τρεμώδη αναφυλλητά των ανθρώπων;

Και ιδού το θαύμα! Λείψανα οστών παλαιών, ας είναι και βραχεία κόνις, ή έστω τριχών μικρό μέρος ή και σημείο μικρό ραντισμάτων, να που αποκαλύπτουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τον Αμνόν του Θεού, του μελιζομένου και μη διαιρουμένου, του εσθιομένου και μηδέποτε δαπανουμένου.

 πηγή 

Δείτε τι έλεγε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την κρίση της εποχής του

«Επιτρέπει ο Θεός να τραντάζεται η γη, αλλά δεν 

την καταστρέφει, σείει δυνατά τα πάντα με το 

σεισμό, αλλά δεν τα κατεδαφίζει, για να μας οδηγήσει 

στην μετάνοια. Τόσο μεγάλο είναι το πέλαγος της 

ευσπλαχνίας Του.

Γιατί είδε να παραβαίνουμε τις εντολές Του και 

να Τον πικραίνουμε υπερβολικά.

Είδε την επιθυμία μας να αρπάζουμε την ξένη 

περιουσία, είδε ότι χτίζαμε το ένα σπίτι κοντά 

στο άλλο και ότι επλησιάζαμε το ένα χωράφι κοντά 

στο άλλο, με σκοπό να κλέψουμε το διπλανό

 μας. Είδε ότι δεν ελεούσαμε τα ορφανά και 

αδιαφορούσαμε για τις χήρες. Είδε τους δασκάλους

 να κάνουν τα αντίθετα από εκείνα που εδίδασκαν...

Είδε μαθητές να προσβάλουν τις σεμνές τελετές 

της Εκκλησίας με αταξίες που αρμόζουν σε θέατρα. 

Είδε να ζούμε μέσα στην κακία και να κινούμαστε

 από φθόνο. Είδε να προσθέτουμε στο φθόνο και την 

πονηρία. Είδε τις καταιγίδες της υποκρισίας να 

βυθίζουν σαν βάρκες τους απονήρευτους.

Είδε να φονεύουμε σκόπιμα. Είδε ότι αδικούσαμε

 όσο μπορούσαμε περισσότερο. Είδε να ναυαγεί 

η αγάπη και να προκόβει η απάτη στο πέλαγος 

της ζωής. Είδε να αποσκιρτούμε από την 

αλήθεια και να καταφεύγουμε πρόθυμα

 στο ψέμα. Και για συνοψίσουμε, είδε να υπηρετούμε 

τον πλούτο και όχι τον Κύριο» 

(Εις άγιον Βάσσον, 1, MG 50, 721).

Είναι περιγραφή και της εποχής μας ή όχι;

«Αλίμονο σε κείνους που λένε το κακό καλό και 

το καλό κακό. Σε κείνους που παρουσιάζουν το φως

 ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως. Σε κείνους 

που προβάλλουν το γλυκό ως πικρό και το πικρό ως 

γλυκό.

Θα αφαιρέσω λοιπόν, λέει ο Θεός, για την ανομία σας 

από ανάμεσά σας κάθε ισχυρό άνδρα και δυνατή 

γυναίκα και κάθε άνθρωπο πολεμιστή και δικαστή 

και κάθε προφήτη και άνθρωπο συνετό.

Δεν είναι δε μικρό είδος οργής να στερηθούν και τις

 προφητείες. Μαζί δε με τον προφήτη, λέγει, θα 

αφαιρέσει και κάθε στοχαστή. Εδώ μου φαίνεται 

στοχαστή ονομάζει εκείνον που από τη μεγάλη του 

σύνεση και από την ίδια την πείρα των πραγμάτων,

 δίνει σοφές συμβουλές για τα μέλλοντα. 

Και θα αφαιρέσω ακόμη και κάθε 

έμπειρο πρεσβύτερο και πεντηκόνταρχο.

Πρεσβύτερο δεν ονομάζει απλά αυτόν που έχει 

γεράσει, αλλά αυτόν που μαζί με τα άσπρα μαλλιά 

του διατηρεί και την πρέπουσα σύνεση. Και όταν 

λέει πεντηκόνταρχο εννοεί όλους τους άρχοντες. 

Και άρχοντας είναι αυτός που είναι εμπειρογνώμων

 και γνώστης πολλών και που γνωρίζει να διευθετεί 

με σύνεση όλες τις υποθέσεις της πόλεως. 

Και μαζί μ’ αυτούς θα αφαιρέσει και κάθε συνετό 

ακροατή.

Γιατί αν αυτό απουσιάζει, ακόμη κι αν υπάρχουν 

όλα τα άλλα , τίποτε πλέον δεν υπάρχει στις 

πόλεις, κι αν κόμη υπάρχουν προφήτες, σύμβουλοι, 

άρχοντες, αν δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να 

ακούσει, όλα είναι άσκοπα και μάταια.

Εγώ νομίζω ότι εδώ το ‘θα αφαιρέσω’ που λέει ο Θεός , 

το λέγει με τη σημασία του θα εγκαταλείψω και θα

 αφήσω , όπως ακριβώς λέει ο Απόστολος Παύλος:

 ‘τους εγκατέλειψε ο Θεός, ώστε να παραδοθούν

 σε νου ανίκανο να διακρίνει το ορθό’, όχι για

 να δείξει αυτό, ότι δηλαδή τους έριξε σε 

παράνοια, αλλά τους εγκατέλειψε και τους άφησε 

να είναι ανόητοι. Και θα τοποθετήσω σ’ αυτούς 

νεαρούς άρχοντες, λέει ο Θεός.

Αυτό είναι χειρότερο και φοβερότερο από την 

αναρχία. Γιατί εκείνος που δεν έχει άρχοντα, έχει 

στερηθεί εκείνον που θα τον οδηγήσει, ενώ 

εκείνος που έχει κακό άρχοντα, έχει εκείνον που 

τον σπρώχνει στους γκρεμούς. Και θα επιτρέψω 

σε απατεώνες να τους εξουσιάσουν, λέει ο Θεός.

Απατεώνες ονομάζει τους είρωνες, τους κόλακες,

 εκείνους που με τα γλυκά τους λόγια παραδίδουν 

τους ανθρώπους στο κακό και τον διάβολο. Και

 θα συμπλακεί ο λαός και ο ένας άνθρωπος θα

 ορμήσει εναντίον του άλλου και ο άλλος θα 

ορμήσει εναντίον του πλησίον του, λέει ο Θεός.

Όπως ακριβώς δηλαδή αν τα ξύλα που 

συγκρατούν τις οικοδομές σαπίσουν ή αφαιρεθούν, 

κατ’ ανάγκην οι τοίχοι γκρεμίζονται, αφού τίποτε 

δεν υπάρχει που να τους συγκρατεί, έτσι και αυτοί

 για τους οποίους προηγουμένως μιλήσαμε, 

αφού αφαιρέθηκαν άρχοντες, σύμβουλοι,

 δικαστές και προφήτες, δεν υπήρχε τίποτε 

που να εμπόδιζε το λαό να διασπασθεί 

και να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση.

Θα αυθαδιάσει το παιδί προς το γέροντα και ο
ανέντιμος προς τον έντιμο, λέει και πάλι 

ο Θεός. Γιατί όταν περιφρονούνται τα γηρατειά 

από τους νέους, οι δε ανάξιοι και 

αποδοκιμασμένοι περιφρονούν εκείνους, 

που προηγουμένως ήταν αξιοσέβαστοι, η πόλη

 αυτή δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται σε καθόλου 

καλύτερη κατάσταση από εκείνη που καταφεύγει

 σε μάντεις» (Εις Ησαΐαν, κεφ. Γ’, 1,2,3,4, ΕΠΕ 

8, 304-306-308-310-314-316-MG 56, 40-44).

Ίσως τελικά δεν είναι τυχαίο το ότι έχουμε 

στερηθεί ηγέτες σε όλους τους χώρους και 

πρέπει να ξαναδούμε τις πνευματικές ρίζες της

 κρίσης. Ο άγιος πάντως μας προτρέπει σε μετάνοια

 και υπέρβαση της ανομίας μας. Ας τον ακούσουμε.

π. Θ.Μ.

Ι. Ναὀς Αγίου Δημητρίου Πειραιώς

πηγή/αντιγραφή

Ο σύγχρονος άνθρωπος

Ο σημερινός άνθρωπος κρύβει 

μέσα του '' ερημίες '' · 

είναι αποξενωμένος από τον Θεό 

και κατά συνέπεια αποξενωμένος 

από τον συνάνθρωπό του.

 Κι ο άνθρωπος, που κρύβει μέσα 

του σκοτάδι πνευματικό , '' ερημίες '' ,

 είναι ψυχικά άδειος , άσχετα αν ζει στο κέντρο του '' κόσμου '' ή αν

 έχει κατακτήσει τον '' κόσμο '' ολόκληρο.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν ; Η απάντηση είναι σαφής : 

'' Στον άνθρωπο δεν απομένει παρά η ελευθερία να αρνηθεί έναν 

κόσμο που αρνείται τον άνθρωπο '' , κατά την εύστοχη παρατήρηση 

μεγάλου ορθόδοξου θεολόγου. Η αθεΐα είναι πνευματική αταξία και

 κατά συνέπεια πνευματική αιχμαλωσία της ψυχής. Κάθε άθεος είναι

 σκιά και φάντασμα της αληθινής ζωής. Της αθεΐας κατόρθωμα και

 της αφροσύνης καρπός είναι να ταυτίζει ο άνθρωπος την ύπαρξή 

του με τον διάβολο , τον πρώτο '' άθεο '' , που , αφού διέρρηξε τις 

σχέσεις του με τον Θεό , αγωνίζεται να συμπαρασύρει στη συνέχεια

 καθημερινά στην αφροσύνη του χιλιάδες θύματα.

'' Μη γίνεσθε άφρονες '' (  Εφεσ. 5, 17 ) , γράφει ο απόστολος Παύλος.

 Κι είναι ευτύχημα για τον πιστό , που η Εκκλησία καθημερινά του 

δίνει την ευκαιρία να στέκεται με στοχαστική διάθεση απέναντι στον

 εαυτό του. Γιατί και στην έσχατη μορφή της αφροσύνης , την αθεΐα ,

 κι αν φθάσει με την αμαρτία , έχει τη δυνατότητα μιας σωτήριας 

επιστροφής στον Θεό με τη μετάνοια - εξομολόγηση.
Έτσι η ψυχή του από τη σκληρή '' αιχμαλωσία '' της αμαρτίας ή της

 ύλης οδηγείται σε μια άλλη μορφή αιχμαλωσίας· την αιχμαλωσία 

εκείνη που γράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Εφεσίους 

επιστολή του ( 4, 8 ) , την αιχμαλωσία του ύψους , τη ζωή μέσα 

στην Εκκλησία και στα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος .

 Αμήν.
                                                                                                                  †  Α.Χ.


                             από το εβδομαδιαίο φύλλο  ορθοδόξου πίστεως και ζωής
                                                         ''  ΦΩΝΗ  ΚΥΡΙΟΥ ''
                                                              ΕΤΟΣ 2008 

πηγή

Με την ευκαιρία των γεγονότων στην Γάζα θα παραθέσω κάποια κεφάλαια από την Αγία Γραφή,τα οποία αναφέρονται στην Γάζα!Ενα από αυτά είναι το Δεύτερο κεφάλαιο του Σοφονία

ΣΟΦΟΝΙΑΣ ΚΕΦ.2

Με την ευκαιρία των γεγονότων στην Γάζα θα παραθέσω κάποια κεφάλαια από την Αγία Γραφή,τα οποία αναφέρονται στην Γάζα!Ενα από αυτά είναι το Δεύτερο κεφάλαιο του Σοφονία. ΣΥΝΑΧΘΗΤΕ καὶ συνδέθητε, τὸ ἔθνος τὸ ἀπαίδευτον, 2 πρὸ τοῦ γενέσθαι ὑμᾶς ὡς ἄνθος παραπορευόμενον, πρὸ τοῦ ἐπελθεῖν ἐφ᾿ ὑμᾶς ὀργὴν Κυρίου, πρὸ τοῦ ἐπελθεῖν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡμέραν θυμοῦ Κυρίου. 3 ζητήσατε τὸν Κύριον, πάντες ταπεινοὶ γῆς· κρίμα ἐργάζεσθε καὶ δικαιοσύνην ζητήσατε καὶ ἀποκρίνασθε αὐτά, ὅπως σκεπασθῆτε ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς Κυρίου. 4 διότι Γάζα διηρπασμένη ἔσται, καὶ ᾿Ασκάλων εἰς ἀφανισμόν, καὶ ῎Αζωτος μεσημβρίας ἐκριφήσεται, καὶ ᾿Ακκαρὼν ἐκριζωθήσεται. 5 οὐαὶ οἱ κατοικοῦντες τὸ σχοίνισμα τῆς θαλάσσης, πάροικοι Κρητῶν· λόγος Κυρίου ἐφ᾿ ὑμᾶς, Χαναὰν γῆ ἀλλοφύλων, καὶ ἀπολῶ ὑμᾶς ἐκ κατοικίας. 6 καὶ ἔσται Κρήτη νομὴ ποιμνίων καὶ μάνδρα προβάτων. 7 καὶ ἔσται τὸ σχοίνισμα τῆς θαλάσσης τοῖς καταλοίποις οἴκου ᾿Ιούδα· ἐπ᾿ αὐτοὺς νεμήσονται ἐν τοῖς οἴκοις ᾿Ασκάλωνος, δείλης καταλύσουσιν ἀπὸ προσώπου υἱῶν ᾿Ιούδα, ὅτι ἐπέσκεπται αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεὸς αὐτῶν, καὶ ἀποστρέψει τὴν αἰχμαλωσίαν αὐτῶν. — 8 ῎Ηκουσα ὀνειδισμοὺς Μωὰβ καὶ κονδυλισμοὺς υἱῶν ᾿Αμμών, ἐν οἷς ὠνείδιζον τὸν λαόν μου καὶ ἐμεγαλύνοντο ἐπὶ τὰ ὅριά μου. 9 διὰ τοῦτο ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, διότι Μωὰβ ὡς Σόδομα ἔσται καὶ υἱοὶ ᾿Αμμὼν ὡς Γόμορρα, καὶ Δαμασκὸς ἐκλελειμμένη ὡς θιμωνία ἅλωνος καὶ ἠφανισμένη εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ οἱ κατάλοιποι λαοῦ μου διαρπῶνται αὐτοὺς καὶ οἱ κατάλοιποι ἔθνους μου κληρονομήσουσιν αὐτούς. 10 αὕτη αὐτοῖς ἀντὶ τῆς ὕβρεως αὐτῶν, διότι ὠνείδισαν καὶ ἐμεγαλύνθησαν ἐπὶ τὸν Κύριον τὸν παντοκράτορα. 11 ἐπιφανήσεται Κύριος ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν τῆς γῆς, καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ, πᾶσαι αἱ νῆσοι τῶν ἐθνῶν. — 12 Καὶ ὑμεῖς, Αἰθίοπες, τραυματίαι ρομφαίας μού ἐστε. 13 καὶ ἐκτενεῖ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ βορρᾶν καὶ ἀπολεῖ τὸν ᾿Ασσύριον καὶ θήσει τὴν Νινευὴ εἰς ἀφανισμὸν ἄνυδρον ὡς ἔρημον. 14 καὶ νεμήσονται ἐν μέσῳ αὐτῆς ποίμνια καὶ πάντα τὰ θηρία τῆς γῆς, καὶ χαμαιλέοντες καί ἐχῖνοι ἐν τοῖς φατνώμασιν αὐτῆς κοιτασθήσονται, καὶ θηρία φωνήσει ἐν τοῖς διορύγμασιν αὐτῆς καὶ κόρακες ἐν τοῖς πυλῶσιν αὐτῆς, διότι κέδρος τὸ ἀνάστημα αὐτῆς. 15 αὕτη ἡ πόλις ἡ φαυλίστρια ἡ κατοικοῦσα ἐπ᾿ ἐλπίδι, ἡ λέγουσα ἐν καρδίᾳ αὐτῆς· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστι μετ᾿ ἐμὲ ἔτι. πῶς ἐγενήθη εἰς ἀφανισμὸν νομὴ θηρίων· πᾶς ὁ διαπορευόμενος δι᾿ αὐτῆς συριεῖ καὶ κινήσει τὰς χεῖρας αὐτοῦ.       Μετάφραση στην Δημοτική.    

Πρόσκληση για μετάνοια

1 Συγκεντρωθείτε, συναθροιστείτε, το έθνος το μη επιθυμητό

2 πριν το ψήφισμα γεννήσει το αποτέλεσμά του, και η ημέρα παρέλθει σαν χνούδι πριν έρθει επάνω σας η έξαψη της οργής τού Κυρίου πριν έρθει επάνω σας η ημέρα τού θυμού τού Κυρίου.

3 Ζητάτε τον Κύριο, όλοι οι πράοι τής γης, εσείς που εκτελέσατε τις κρίσεις του ζητάτε δικαιοσύνη, ζητάτε πραότητα, ίσως σκεπαστείτε  κατά την ημέρα τής οργής τού Κυρίου.

4 ΕΠΕΙΔΗ, η Γάζα θα εγκαταλειφθεί, και η Ασκάλωνα θα ερημωθεί θα εκδιώξουν την 'Αζωτο σε καιρό μεσημεριού, και η Ακκαρών θα ξεριζωθεί.

5 Αλλοίμονο στους κατοίκους των παραλίων τής θάλασσας, στο έθνος των Χερεθαίων! Ο λόγος τού Κυρίου είναι εναντίον σας, Χαναάν, γη των Φιλισταίων και θα σε αφανίσω, ώστε να μη υπάρχει κάποιος που να κατοικεί.

6 Και το παράλιο της θάλασσας θα είναι κατοικίες και σπηλιές βοσκών, και μάντρες ποιμνίων.

7 Κι αυτό το παράλιο θα είναι για το υπόλοιπο του οίκου τού Ιούδα εκεί θα βόσκουν στα σπίτια τής Ασκάλωνας θα καταλύουν την εσπέρα επειδή, ο Κύριος ο Θεός τους θα τους επισκεφθεί, και θα αποστρέψει την αιχμαλωσία τους.

8 `Ακουσα τους ονειδισμούς τού Μωάβ, και τις ύβρεις τών γιων Αμμών, με τους οποίους ονείδιζαν τον λαό μου, και κόμπαζαν ενάντια στα όριά του.

9 Γι' αυτό: Ζω εγώ, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός τού Ισραήλ, ο Μωάβ θα είναι εξάπαντος σαν τα Σόδομα, και οι γιοι Αμμών σαν τα Γόμορρα, τόπος από τσουκνίδες, και αλυκές, και παντοτινή ερήμωση το υπόλοιπο του λαού μου θα τους λαφυραγωγήσει, και το υπόλοιπο του έθνους μου θα τους κληρονομήσει ολοκληρωτικά.

10 Αυτό θα γίνει σ' αυτούς εξαιτίας της υπερηφάνειάς τους, επειδή ονείδισαν και κόμπασαν ενάντια στον λαό τού Κυρίου των δυνάμεων.

11 Ο Κύριος θα είναι τρομερός εναντίον τους επειδή, θα εξολοθρεύσει όλους τούς θεούς τής γης και θα τον προσκυνήσουν, κάθε ένας από τον τόπο του, όλα τα νησιά των εθνών.

12 Κι εσείς, Αιθίοπες, θα διαπεραστείτε με τη ρομφαία μου.

13 Και θα απλώσει το χέρι του ενάντια στον βορρά, και θα αφανίσει την Ασσυρία και θα κάνει τη Νινευή σε αφανισμό, έναν άνυδρο τόπο, σαν έρημο.

14 Και ποίμνια θα βόσκονται στο μέσον της, όλα τα ζώα των εθνών και ο πελεκάνος και ο σκαντζόχοιρος θα κατοικούν στα ανώφλια της η φωνή τους θα ηχήσει στα παράθυρα ερήμωση θα είναι στις πύλες, επειδή θα γυμνωθεί από τα κέδρινα έργα.

15 Αυτή είναι η ευφραινόμενη πόλη, η οποία κατοικεί αμέριμνα, που λέει στην καρδιά της: Εγώ είμαι, και εκτός από μένα δεν υπάρχει άλλη. Πώς έγινε έρημος, κατάλυμα θηρίων! Καθένας που διαβαίνει μέσα απ' αυτή θα συρίξει, και θα κουνήσει το χέρι του.

πηγή

άφρονες και παράφρονες…

Πριν είκοσι μέρες, στις 28 Οκτωβρίου, τιμήσαμε τους ήρωες του έπους του ’40.
Και θυμηθήκαμε και τους παράφρονες, που κατέστρεψαν λαούς και χώρες.

Για να τελειώσουν τη ζωή τους, ο ένας (ο Μουσολίνι) κρεμασμένος ανάποδα και ο άλλος (ο Χίτλερ) αυτοκτονώντας με υδροκυάνιο.

Την Κυριακή, που μας έρχεται (18-11-12) γιορτάζουν εκτός από τους παράφρονες και οι άφρονες.

Και λέω γιορτάζουν, γιατί έναν τέτοιο χαρακτηριστικό «τύπο» μας παρουσιάζει η ευαγγελική περικοπή της ημέρας.

Πρόκειται για κάποιον, που περνάει ώρες έντονης αγωνίας.

Θα μπορούσε, με τα σημερινά δεδομένα να είναι κάποιος άνεργος, κάποιος πολύτεκνος, κάποιος υπερήλικας άρρωστος και εγκαταλελειμμένος….

Όμως τίποτε απ’ αυτά δεν συμβαίνει. Αντίθετα μάλιστα: Είναι πλούσιος τσιφλικάς.

«Πόθεν έσχε» τα πλούτη και τα τσιφλίκια του;

Με αδικίες, κλοπές, ληστείες, τοκογλυφίες. Όπως, συνήθως, συμβαίνει…

Κι εδώ βρίσκεται το πρώτο σκαλοπάτι της αφροσύνης των πλουσίων: Μαζεύουν τροφές και ενδύματα για δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπους.

Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν έχουν δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες σώματα να ντύσουν και στομάχια να χορτάσουν. Παρά μόνο ένα σώμα και ένα στομάχι.

Και σκεφθείτε το μέγεθος της βλακείας ενός Ρότσιλντ, για παράδειγμα, ή ενός Ροκφέλερ, που όπως λέγεται κατέχουν τα μεγαλύτερα πλούτη του κόσμου.

Και, για να επανέλθουμε στον πλούσιο της παραβολής, ας δούμε ποιο ήταν το πρόβλημά του:

Ήτανε, λέει, το ότι η παραγωγή του τσιφλικιού του ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ τη συνηθισμένη. Και δεν ήξερε τι να κάμει τα περισσεύματα.

Θα μπορούσε βέβαια να τα διαθέσει σε κάποιους, που δεν είχαν.
Αλλά τέτοιου είδους ευαισθησίες δεν απασχόλησαν ποτέ την καρδιά και τη σκέψη του.

Κι αφού, όπως φαίνεται, επί ώρες και μέρες βασάνισε το μυαλό του, βρήκε επιτέλους την πολυπόθητη λύση:
Να τι θα κάμω, είπε: Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω άλλες μεγαλύτερες. Για να συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματα και τ’ αγαθά μου….

Κι εδώ βρίσκεται ένα άλλο σκαλοπάτι της βλακείας του.

Γιατί, αν κάθε επόμενη χρονιά η παραγωγή του τσιφλικιού του ήταν μεγαλύτερη απ’ την προηγούμενη, θα γκρέμιζε κάθε χρονιά και θα ξανάχτιζε τις αποθήκες του;

Και, προχωρώντας πιο πέρα, αποτείνεται στην ψυχή του και της λέει:

Ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά, που θα επαρκέσουν για πολλά χρόνια. Αναπαύσου, λοιπόν, φάγε, πιες, γλεντοκόπα!

Σάμπως η ψυχή να μπορεί να χορτάσει με τα φαγητά και τα ποτά. Και ν’ αναπαυθεί με τα γλεντοκόπια, όπως συνήθως πιστεύεται…

Αλλά εκεί, που βρίσκεται στο μεσουράνημα των μεγαλεπήβολων σχεδίων του, μια περίεργη φωνή έρχεται να ταράξει τη ναρκισσιστική του ευδαιμονία:
Άφρον, του λέει η φωνή, τα πράγματα δεν τα υπολόγισες σωστά:

Μπορεί τα γεννήματά σου και τ’ αγαθά σου να είναι πολλά. Αλλά ποιος σου είπε ότι θα είναι και τα χρόνια σου πολλά;

Δεν μπόρεσες να καταλάβεις ότι το πιο σίγουρο γεγονός στη ζωή του ανθρώπου είναι ο θάνατος! Ο οποίος μάλιστα έρχεται τη στιγμή, που δεν τον περιμένουν οι άνθρωποι…

Κι ακόμη ποιος σου είπε ότι η ψυχή σού ανήκει! Δεν την πούλησες στους διαβόλους, για να δημιουργήσεις τα τσιφλίκια και τα πλούτη σου;

Ε, λοιπόν, όχι ύστερα από μέρες και μήνες και χρόνια πολλά, αλλά αυτήν κιόλας τη νύχτα θα ‘ρθουν οι διάβολοι, για να πάρουν την ψυχή σου. Αφού τους την έδωσες αντιπαροχή για τα πλούτη και τα τσιφλίκια, που σου πρόσφεραν.

Αλλά, για να καταλάβεις πόσο απέραντη είναι η αφροσύνη σου, μπορείς να μου πεις τι θα γίνουν όλα αυτά, που δημιούργησες με τα μεγαλεπήβολα σχέδιά σου;

Βέβαια εμείς μπορεί να διερωτηθούμε και να πούμε:

Ποια σχέση μπορεί να έχει με μας η παραβολή του άφρονα πλουσίου; Εμείς κινούμαστε, λίγο-πολύ, μέσα στα πλαίσια της επιβίωσης. Και δεν έχουμε καμιά σχέση με τα πλούτη και με τα τσιφλίκια.

Και όμως έχουμε!

Και μάλιστα είμαστε άπειρες φορές πιο άφρονες από τον άφρονα πλούσιο.

Γιατί, ενώ δεν είμαστε πλούσιοι, εντούτοις υποστηρίζουμε τους άφρονες πλουσίους και τους παράφρονες πολεμοκάπηλους.

Καταστρέφοντας και δολοφονώντας, όχι μόνο τους συνανθρώπους μας, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς μας!…
παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Οι άλλοι γι’ αυτόν δεν υπήρχαν! (Κυριακή Θ΄ Λουκά. Του άφρονος πλουσίου.)

17ΝΟΕ

Το  ευαγγελικό Ανάγνωσμα αναφέρεται στην παραβολή του άφρονος πλουσίου. Πρόκειται για μία παραβολή που αποτολμά να κάνει μία ανατομία στην ανθρώπινη ιστορική πραγματικότητα. Βασικό στοιχείο της παραβολής αυτής είναι ο ρεαλιστικός τρόπος αντιμετώπισης της ζωής. Ο Ιησούς Χριστός δεν ωραιοποιεί τα πράγματα. Προσπαθεί να δείξει τη ζωή και τη νοοτροπία των ανθρώπων, όπως φανερώνεται στην καθημερινότητα και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Η παραβολή ακόμη δείχνει, ότι ο Ιησούς είναι καλός γνώστης τής ανθρώπινης ψυχής και διερευνά με πολλή σοφία τα ιστορικά δεδομένα μέσα στα οποια κινούμαστε όλοι καθημερινά.

Η ιστορία υπό την προοπτική του εσχατολογικού μέλλοντος.

Βέβαια ο πλούσιος της παραβολής είχε μερικά πολύ θετικά στοιχεία και γι’ αυτά ήταν αξιέπαινος. Ποτέ κανείς δεν είναι σε όλα θετικός ή σε όλα αρνητικός. Το θέμα είναι προς τα που κλίνει η ζυγαριά. Ο άνθρωπος της παραβολής ήταν, ασφαλώς, αξιέπαινος για την εργατικότητα και τη δημιουργικότητά του. Δεν μπορεί να του αμφισβητήσει κανείς την ικανότητα να διευρύνει τις επιχειρήσεις του και να αυξήσει τα πλούτη του. Εξάλλου, όπως αναφέρεται, τα πλούτη του αυξήθηκαν όχι από παρανομίες αλλά διότι «ευφόρησεν η χώρα». Ήταν δηλαδή τυχερός, όπως λέμε, αλλά και ικανός χειριστής του πλούτου.

Αυτά είναι θετικά στοιχεία. Φανερώνουν ένα άνθρωπο που δεν είναι οκνηρός και ανίκανος, σπάταλος και αδιάφορος για την αύξηση της περιουσίας που δέχθηκε. Στην προσωπική του ζωή αναδεικνύεται και ο ίδιος εργατικός και δημιουργικός. Πολλοί, ασφαλώς, θα επιθυμούσαν να είχαν τη δική του τύχη και τη δική του ικανότητα. Ίσως να εθεωρείτο και τύπος εργατικού ανθρώπου προς μίμηση από τους νεότερους.

Η παραβολή τον κατακρίνει μόνο για την αδιέξοδη προοπτική και για τους λανθασμένους και ανέφικτους σκοπούς που θέτει στη ζωή του. Νομίζει πως είναι αθάνατος και θα είναι για πάντα χειριστής του πλούτου του. Μετά την ανεπάντεχη ευφορία και τη συναγωγή των αγαθών του, υπερφίαλα λέει στον εαυτό του· «ψυχή μου, έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά, αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου». Του διαφεύγει μια βασική αλήθεια, που πιθανώς δεν τον είχε απασχολήσει ποτέ, η πραγματικότητα του θανάτου.

Χωρίς αμφιβολία, δύο πράγματα είναι κυρίαρχα στον παρόντα κόσμο, η ζωή και ο θάνατος. Όποιος αγνοεί τον θάνατο δεν καταλαβαίνει σωστά και το νόημα της ζωής. Ο άνθρωπος πρέπει να εργάζεται και να δραστηριοποιείται δημιουργικά κάτω από την προοπτική των δύο αυτών μεγάλων μεγεθών της ιστορίας. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για τη ζωή. Η ζωή είναι η μόνιμη πρόκληση του παρόντος. Αλλά δεν επιτρέπεται να αγνοούμε και την άλλη πραγματικότητα, του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι μόνο του μέλλοντος, είναι και του παρόντος. Ο θάνατος, βέβαια, δεν πρέπει να θεωρείται πάντοτε αρνητικό μέγεθος και ούτε είναι μία μόνιμη απειλή. Ο θάνατος μπορεί να λειτουργήσει και θετικά, ως πρόσκληση για ποιότητα ζωής, αφού κάποια στιγμή και μάλιστα αναπάντεχα έρχεται το τέλος. Έχει ειπωθεί, σωστά, πως οποίος μελετάει το θάνατο εκείνος και καταλαβαίνει καλύτερα τη ζωή.

Η μελέτη του θανάτου προβάλλει μία ερμηνευτική προσέγγιση της ζωής. Τούτο δεν σημαίνει, ότι η σκέψη του θανάτου θα αμαυρώσει συνεχώς το νόημα της ζωής και θα αποτρέπει τη βίωση της χαράς και της ευτυχίας. Πολύ δε περισσότερο «η μελέτη θανάτου» δεν θα λειτουργήσει ανασταλτικά σε κάθε πράξη δημιουργικότητας. Αντίθετα, μάλιστα, η σκέψη ότι στην παρούσα ζωή δεν είμαστε μόνιμοι, αλλά ότι ετοιμαζόμαστε για την αιώνια ζωή της μόνιμης κατοίκησής μας, θα μας κάνει πιο ελεύθερους από τα παρόντα και πιο ψύχραιμους και αντικειμενικούς για τα γεγονότα της καθημερινής τριβής και τα γεγονότα του μέλλοντος.

Η αίσθηση της ανεστιότητας και του πάροικου σ’ αυτή τη ζωή δεν υπάρχει κίνδυνος να μας οδηγήσει σε ραθυμία και σε πνευματική ραστώνη. Μάλλον θα μας κρατήσει σε εγρήγορση και σε εσχατολογική προσδοκία. Έτσι τουλάχιστο αντιλαμβάνεται και βιώνει τη μνήμη θανάτου η νηπτική θεολογία που επιβάλλει μία ασκητική θεώρηση της ζωής.

Με αυτό τον τρόπο, κοσμικοί και αναχωρητές, θα ξεπεράσουμε το άγχος του παρόντος για οικονομικό πλουτισμό και πνευματική κυριαρχία. Η επιθυμία για δύναμη, επιβολή επί των άλλων και κατάκτηση παντός αγαθού, σκοτώνει ουσιαστικά τη ζωή και ιδιαίτερα την ποιότητα ζωής που πρέπει να είναι και το μοναδικό ζητούμενο και ασφαλώς το επιδιωκόμενο.

Η «φιλανθρωπία» του θανάτου.

Με το πέρασμα του χρόνου, ο άνθρωπος πρέπει να γίνεται σοφότερος και πιο ελεύθερος από όλα εκείνα που μας δεσμεύουν και μας κρατούν δεμένους με τα καθημερινά, τα φθαρτά και τα γήϊνα. Πνευματική ζωή. εκτός των άλλων, σημαίνει γαλήνια και ήρεμη στάση στα ανθρώπινα πάθη και προπαντός ήρεμη αντιμετώπιση του ερχομού του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι πάντοτε μια επικίνδυνη απειλή. Παραδόξως είναι και μια «φιλάνθρωπη» έκφραση της τραγικότητας της ζωής. Κάποια στιγμή ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να αναπαυθεί. Η ζωή, τα προβλήματα, το άγχος, η ασθένεια και ο πόνος τον έχουν κουράσει. Ζητάει ένα τέλος στον κόπο, στη μωρία και τη μικρότητα του παρόντος,

Δεν υπάρχει, δυστυχώς, μεγαλύτερη αλήθεια στη ζωή από το θάνατο που έρχεται. Και ο θάνατος έρχεται, ευτυχώς, για όλους ανεξαιρέτως. Για πλούσιους και φτωχούς, για μικρούς και μεγάλους. Για υγιείς και αρρώστους. Για άσημους και επίσημους. Ο θάνατος είναι δίκαιος, περισσότερο «δίκαιος» και από την ίδια τη ζωή. Σε όλους κάποια στιγμή θα ακουσθεί τελεσίδικα η «φωνή»· «ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου».

Στη ζωή συνήθως παρουσιάζονται πολλές διαφορές και γίνονται πολλές διακρίσεις, και αισθανόμαστε ότι αυτό είναι πολύ άδικο. Ο θάνατος, όμως, είναι κοινός και όμοιος για όλους, χωρίς διακρίσεις και επιλεκτικές προτιμήσεις. Πολλές δε φορές για τους φτωχούς και αδύνατους, τους περιφρονημένους και ταλαιπωρημένους της ζωής, ο θάνατος είναι ευπρόσδεκτος και έρχεται πιο ήρεμα και πιο γαλήνια. Ο Θεός επέτρεψε τουλάχιστο ο θάνατος να είναι «δίκαιος» για όλους. Η κοινή μοίρα, όπως λέμε.

Αυτή την κοινή και αναπότρεπτη αλήθεια αγνοούσε παράδοξα ο πλούσιος της παραβολής. Γι’ αυτό και χαρακτηρίστηκε «άφρονας». Ήταν πλούσιος σε αγαθά. Μα ήταν φτωχός, σε αισθήματα και σοφία. Ο ταλαίπωρος, την ώρα της επιβεβαίωσης για επιτυχίες, για πλουτισμό, για αύξηση της δύναμης και των αγαθών, έρχεται ανυποψίαστα και ανεπάντεχα το τέλος. Εκεί που επιβεβαιώνεται και διασφαλίζεται κατά ένα απόλυτο τρόπο η ζωή, έρχεται η αμφισβήτηση από τον θάνατο.

Υπάρχει μια αλήθεια που, δυστυχώς, την ξεχνούμε όλοι μας. Ο άνθρωπος στο ξεκίνημά του, με τη γέννηση, έχει μια φυσική τάση να αποκτά, να αυξάνει, να είναι όλα δικά του, να συσσωρεύει επάνω του πλούτη, αγαθά, γνώση και σοφία. Κάποια στιγμή, όμως, θα πρέπει να αποκτήσει και τη σοφία να αποβάλει, να αφαιρεί από πάνω του, να γυμνώνεται και να απελευθερώνεται από όλα. Η ένδυση στην αρχή και η απέκδυση στο τέλος. Ο θάνατος είναι η απέκδυση των δερματίνων χιτώνων της φθοράς και η ένδυση της αφθαρσίας. Και αυτή είναι η «φιλάνθρωπη» πλευρά του σωματικού θανάτου.

(Γ. Π. Πατρώνου, Ομοτ. Καθηγητού Παν/μίου Αθηνών, «Κήρυγμα και Θεολογία», τ. Α΄, εκδ. Αποστ. Διακονία. -αποσπάσματα-, σ. 243, 245-249)