Η πρώτη γέννα, η δεύτερη γέννα...διαφορά κόσμων

 

Ρώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική· τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;

Και η μακαρία Συγκλητική αποκρίθηκε:
-Το παιδί ενόσω βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του, ζει πολύ στενοχωρημένο, όντας ανακατωμένο μέσα στη λάσπη της μήτρας, ωσάν τυφλό.
Όταν όμως έλθει η ώρα του και γεννηθεί, λευτερώνεται από την στενοχώριαν εκείνη, όπου ήτανε κλειδωμένο, και χωρίς να το καταλάβει έρχεται σε ένα καινούριο κόσμο γεμάτον φως, ευρυχωρία και απόλαυση.
Ένα τέτοιο πράμα γίνεται και με την ψυχή του ανθρώπου. Στενοχωριέται μέσα στην κοιλιά τουτουνού του ψεύτικου κόσμου, έως ότου έβγει απ' αυτόν και πάει στην άλλη ζωή την αιώνιο, όπου, αντί ήλιος βλέπει ν' αστράφτει η όψη του Χριστού, αντί αέρα αναπνέει το Άγιο Πνεύμα και αντί τροφή γεύεται την Δόξα του Θεού.

Η πρώτη γέννα μας έχει και πείνα. Η δεύτερη γέννα είναι Ανάσταση και Χόρταση.

πηγή

Σύντομος Βίος Γέροντος Ιακώβου

Όσιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών

Ο Γέροντας Ιάκωβος γεννήθηκε σης 5 Νοεμβρίου 1920 από ευσεβείς γονείς. Την Θεοδώρα από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας και τον Σταύρο από την Ρόδο. Η οικογένεια της μητέρας του ήταν γνωστοί στο Πατριαρχείο, ευεργέτες των σχολείων της Μάκρης και με σπουδαία εκκλησιαστική παράδοση. Στις αρχές του 1922 «Τούρκοι πιάσανε τον πατέρα του ο οποίος οδηγήθηκε στα βάθη της Ασίας. Μετά την καταστροφή η οικογένεια του ακολούθησε τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς. Το καράβι τους μετέφερε στην Ιτέα και από εκεί πήγαν στην Άμφισσα Εκεί για καλή τους τύχη το 1925 βρήκαν τον πατέρα του μικρού Ιακώβου και μαζί πλέον η οικογένεια μετακινήθηκε στο χωριό Φαράκλα της Εύβοιας. Ο μικρός Ιάκωβος ήταν επτά χρονών και είχε μάθει απέξω την θεία Λειτουργία χωρίς να γνωρίζει γράμματα. Το 1927 πήγε σχολείο και διακρίθηκε για τις επιδόσεις του. Η αγάπη του για την εκκλησία ήταν έκδηλη. Την ίδια χρονιά εμφανίσθηκε μπροστά του η Αγία Παρασκευή και του φανέρωσε το λαμπρό εκκλησιαστικό του μέλλον ενώ συχνά διάβαζε ευχές, προσευχόταν και θεράπευε συγχωριανούς του. Το 1933 τελείωσε το δημοτικό αλλά οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας του δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει στο γυμνάσιο. Ακολούθησε τον πατέρα του στην δουλειά του. Ο μητροπολίτης Χαλκίδος εντυπωσιασμένος από το ψάλσιμο του τον χειροθέτησε αναγνώστη. Από το 1938 και μετά η ζωή του ήταν καθαρά ασκητική. Έτρωγε λίγο, κοιμόταν ελάχιστα, προσευχόταν συνεχώς και δούλευε σκληρά. Τα βάσανα και οι κακουχίες της κατοχής ταλαιπώρησαν τους άτυχους πρόσφυγες. Τον Ιούλιο του 1942 πέθανε η μητέρα του προλέγοντας του ότι θα γίνει ιερέας. Το 1947 ο Ιάκωβος πήγε στρατιώτης. Τα πειράγματα των συναδέλφων του που του είχαν βγάλει το παρατσούκλι ο «πάτερ Ιάκωβος» αλλά και ο χλευασμός τους δεν τον πτοούσαν. Ο διοικητής του τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και ήταν από τους λίγους που κατάλαβε το λαμπρό μέλλον που θα είχε το νεαρό προσφυγόπουλο. Μετά την απόλυση του από το στρατό (1949) ο Ιάκωβος σε ηλικία 29 χρονών χάνει και τον πατέρα του. Ο αγώνας του τώρα για να αποκαταστήσει την αδελφή γίνεται εντονότερος, χωρίς όμως να παραμελεί αυτό το οποίο ποθεί από τα παιδικά του χρόνια. Να γίνει μοναχός.

Έχοντας εκπληρώσει την επιθυμία της μητέρας του, να παντρέψει την αδελφή του το Νοέμβριο του 1952 προσέρχεται στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στις Ροβιές, για να εκπληρώσει και την δική του επιθυμία Σε ηλικία 32 ετών πλέον ο Ιάκωβος γίνεται δόκιμος μοναχός και στις 19 Δεκεμβρίου 1952 στην Χαλκίδα ο Μητροπολίτης Γρηγόριος τον χειροτόνησε ιερέα. Έτσι συνέχισε η ζωή του ασκητή Ιάκωβου, εργασία στο μοναστήρι, προσευχή στο ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ, οι θεοπτίες και θαύματα τα οποία με τον καιρό πλήθαιναν. Ο βαθμός άσκησης του ήλθε σε υψηλά πνευματικά επίπεδα και πολλές φορές οι δαίμονες τον έδειραν βάναυσα Ο ίδιος έβλεπε και συνομιλούσε συχνά με τους οσίους Δαβίδ και Ιωάννη Ρώσο, ενώ το προορατικό του χάρισμα ήταν σπουδαίο. Τον Αύγουστο του 1963 με θαυμαστό τρόπο τάισε με δυόμισι οκάδες μανέστρα, 75 εργάτες με πλουσιοπάροχες μερίδες και περίσσεψε και μισή κατσαρόλα.! Στις 25 Ιουνίου 1975 ο γέροντας Ιάκωβος ανέλαβε το πηδάλιο της μονής της μετανοίας του. Από την λιτοδίαιτη και ασκητική ζωή η υγεία Του άρχισε να κλονίζεται. Οι φλέβες του ποδιών του ήταν σάπιες, έκανε εγχείριση Βουβωνοκήλης, σκωληκοειδίτιδας, προστάτη, καρδιάς και σύμφωνα με τις μαρτυρίες του καθηγητή Κρεμαστινού που του έβαλε τον βηματοδότη «..η θεία δύναμη κρατούσε τον παππού..». Από το 1990 και μετά ο γέροντας δεν είχε πλέον δυνάμεις και οι κρίσεις στην υγεία του αυξήθηκαν. Τον Σεπτέμβριο του 1991 μετά από μικρο-εμφράγματα νοσηλεύθηκε στο Γενικό Κρατικό. Επιστρέφοντας στην μονή έπαθε φλεγμονή η οποία εξελίχτηκε σε πνευμονία Ο ίδιος είχε διαισθανθεί το τέλος του. Το πρωί της 21ης Νοεμβρίου 1991 πήγε στην ακολουθία, έψαλε και κοινώνησε. Μετά εξομολόγησε μερικούς πιστούς και έκανε τον γύρο της μονής εσωτερικά και εξωτερικά. Το μεσημέρι εξομολόγησε μία πνευματική του κόρη, ενώ τον υποτακτικό του Ιλαρίωνα, τον οποίον εκείνη την μέρα θα χειροτονούσε σε ιεροδιάκονο ο μητροπολίτης Χαλκίδος. Μόλις ήλθαν οι πατέρες ο γέροντας προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά ζαλίστηκε. Η αναπνοή του βάρυνε, ο σφυγμός του εξασθένησε και από τα χείλη του βγήκε ένα μικρό φύσημα Ο γέροντας είχε πάρει πλέον τον δρόμο για την μακαρία ζωή. Οι λαϊκοί που ειδοποιήθηκαν γη την κηδεία του ήταν ελάχιστοι. Τα τηλέφωνα πήραν φωτιά ο ένας στον άλλο μετέδιδαν το θλιβερό γεγονός. Την επόμενη μέρα χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν το μοναστήρι, κληρικοί όλων των βαθμίδων, πνευματικοπαίδια του γέροντα από όλη την Ελλάδα, ήλθαν να δώσουν τον τελευταίο ασπασμό. Η αυλή της μονής ήταν κατάμεστη. Η νεκρώσιμος ακολουθία εψάλη στο ύπαιθρο και μετά από τους επικήδειους λόγους, ο πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιος είπε να υψώσουν το φέρετρο ψηλά να δουν α πιστοί τον Όσιο γέροντα. Μόλις εφάνη το ιερό λείψανο με μία φωνή οι χιλιάδες των πιστών κραύγασαν « Άγιος, Άγιος». Σήμερα έχει γίνει πλέον πεποίθηση σε όλη την Ελλάδα ότι ο γέροντας Ιάκωβος με τα δεκάδες μετά θάνατον του θαύματα, έχει καταταγεί στην χορεία των Αγίων.

πηγή/αντιγραφή

Η βιασύνη στην προσευχή...

πηγή

Σας ελέγχει η συνείδηση
Επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας.
Γιατί υπακούτε στον εχθρό;
Εκείνος είναι που σας παρακινεί:
"Γρήγορα… πιο γρήγορα…".
Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό.
Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε.
Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας
Που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας.
Πρέπει να ριχθείτε σ΄ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική.
Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει
"Κάνε τούτο ή εκείνο", εσείς να του αποκρίνεστε:
Ξέρω τι θα κάνω.
Δεν σε χρειάζομαι.
Φύγε από δω!
Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή.
Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική.
Γι΄ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη…

Κάτι νέο έρχεται, κάτι σημαντικό γεννιέται!

Είμαστε στο μεταίχμιο πολύ μεγάλων αλλαγών. Η Ελλάδα βιώνει τις οδύνες της κυοφορούσας γυναίκας λίγο πριν αυτή βγάλει στο φως το αγγελούδι της.

Η Ελλάδα ζει και πορεύεται για να εκπληρώσει τα λόγια του Ιησού Χριστού, τα οποία μεταφέρουν με τη μορφή προφητειών παλαιοί και σύγχρονοι άγιοι γέροντες...

Ότι εν τη ταπεινώσει ημών εμνήσθη ημών ο Κύριος... και ελυτρώσατο ημάς εκ των εχθρών ημών... (ψαλμ. 135)

Ο κοινός νους εύκολα μπορεί να αντιληφθεί σήμερα ότι κάτι σημαντικό πρόκειται να γίνει, κάτι που θα ανατρέψει τα υπάρχοντα δεδομένα, κάτι που θα αλλάξει για άλλη μία φορά τον ρουν της ιστορίας. Είναι αλήθεια ότι την αίσθηση αυτή λίγο -πολύ την έχουμε όλοι. Αδυνατούμε όμως, τουλάχιστον ακόμη να προσδιορίσουμε με ακρίβεια το τι είναι αυτό που θα επαναφέρει τα πράγματα στην σωστή κατεύθυνση. Έτσι είναι απόλυτα λογικό να ανατρέχουμε σε προφητείες και ρήσεις προορατικών γερόντων, να ερευνούμε ενδελεχώς στο βιβλίο της Αποκάλυψης, να αναζητούμε εναγωνίως απαντήσεις στα δεκάδες ερωτηματικά που προκαλούνται από την κατάσταση που προκαλεί η μεγάλη αυτή δοκιμασία στην καθημερινότητά μας. Βιώνοντας μάλιστα τα προβλήματα και τις δυσκολίες στη ζωή μας, όπως αυτά διαμορφώνονται από τις ραγδαίες εξελίξεις ασυνείδητα νιώθουμε στην ουσία τον αβάστακτο πόνο και τις οδύνες που νιώθει η κυοφορούσα γυναίκα καθώς ετοιμάζεται να γεννήσει το παιδί της.

Με τις οδύνες του τοκετού έρχεται αντιμέτωπος σήμερα ο άνθρωπος! Βρίσκεται ακριβώς στην ψυχολογία της εγγύου. Έχει χάσει την αισιοδοξία και την ελπίδα του και επιχειρεί από την σκοπιά του να εξηγήσει τις αιτίες που οδήγησαν στην κρίση, που νοείται ως αβάστακτη οδύνη. Προσπαθεί λοιπόν εναγωνίως να βρει λύσεις, ώστε να δει τη ζωή, όπως στην καθιμιλουμένη είθισται να λέμε, να του χαμογελά και πάλι. Λογικό είναι λοιπόν να ερευνά διεξοδικά τις δυνατότητες διεξόδου απ’ την κρίση. Να εξετάζει πως πρέπει να σταθεί απέναντι στις πάσης φύσεως απρόβλεπτες δυσκολίες που ανακύπτουν. Να σχολιάζει, να επικρίνει, να θυμώνει και να επαινεί ενίοτε πρόσωπα και καταστάσεις σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να αντιδράσει δυναμικά στις κάθε λογής πιέσεις που προκαλούνται εξ αυτής.

Μέσα στη διαδικασία αυτή τον βλέπουμε να ακολουθεί και να βιώνει ακριβώς την ψυχολογία της εγγύου λίγο πριν την γέννα. Τον βλέπουμε, σε μια περίεργη εναλλαγή συναισθημάτων να απογοητεύεται, να κλαίει η και να χαίρεται! Ναι καλά διαβάσατε να χαίρεται! Ωστόσο να μην είναι ακόμη σε θέση να εξηγήσει επακριβώς την ψυχολογική αυτή συμπεριφορά του και να πιστεύει ότι για την κατάσταση του ευθύνονται αποκλειστικά οι άλλοι...

Εύλογα ορισμένοι θα αναρωτηθείτε και θα επικεντρωθείτε στο συναίσθημα της χαράς. Γιατί καλοί μου άνθρωποι πως είναι δυνατόν κάποιος να χαίρεται από την εμφανή αβεβαιότητα και ανασφάλεια, τη δυστυχία, τον πόνο, την φτώχεια, την απόγνωση; Εάν επιχειρήσουμε να δώσουμε μία απάντηση στο ερώτημα τούτο στηριζόμενοι στην λογική, που επικρατεί κυρίως στη Δύση θα λέγαμε ευθαρσώς ότι κανείς σώφρων άνθρωπος δεν θα μπορούσε να χαρεί με τη δυστυχία και τον πόνο του άλλου...

Ως Έλληνες όμως, αν και κάποιοι επιτήδειοι επιδιώκουν να μας ταυτίσουν και να μας πείσουν ότι ανήκουμε στη λογικοκρατούμενη Δύση δεν έχουμε πάψει ποτέ να λειτουργούμεκαί να συμπεριφερόμαστε κυρίως μπροστά σε υφιστάμενους κινδύνους ως γνήσια τέκνα της Ανατολής. Άλλωστε ας μην λησμονούμε ότι από την Ανατολή εξέρχεται το φως του ήλιου ενώ από τη Δύση έρχεται μόνο το σκοτάδι! Είτε λοιπόν το θέλουμε, είτε όχι θα είμαστε αυτοί που πάντα θα μεταφέρουμε στην ανθρωπότητα την εμπειρία του φωτός. Κι αυτό επ’ ουδενί πρέπει να το λησμονούμε. Και η εμπειρία του φωτός εμπερικλείει τις ακτίνες της αλήθειας που ανατρέπουν και διαλύουν την όποια τεχνητή καταχνιά...

Ως γνήσια τέκνα της Ανατολής, βέροι θα λέγαμε Ανατολίτες και κυρίως ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί οφείλουμε να αφουγκραζόμαστε τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η οποία δεν έχει ως βάση την λογική του κόσμου, όπως αυτή εισπράττετε σήμερα και διατυπώνεται από το δυτικό νοσηρό κατ’ ουσίαν πολιτισμό. Μάλιστα θα υποστηρίζαμε ότι απεναντίας την απορρίπτει και την προσπερνά! Η διδασκαλία της Αγίας μας Εκκλησίας αποδέχεται και στηρίζεται αποκλειστικά στην πίστη του ανθρώπου στο Θεό. Εμμένει αιώνες τώρα στις διαχρονικές αξίες που δημιουργεί η ειλικρινής σύνδεση με τον τριαδικό Θεό, η οποία επαληθεύεται πάντοτε και εκλαμβάνεται από τους μη συμμετέχοντας στην βίωση της εμπειρίας αυτής, ως θαύμα ζωής! Διαψεύδει μάλιστα όλους αυτούς που αδυνατούν η δεν θέλουν στην πράξη να βιώσουν τη σχέση αυτή. Αυτούς που αποστατούν προτιμώντας το σκότος και το θάνατο αντί της ζωής και του φωτός. Αυτούς που δεν καταλαβαίνουν το τι σημαίνει για τον ορθόδοξο χριστιανό το να τραγουδήσει «το είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστην αληθή, αδιαίρετον τριάδα προσκυνούντες, αύτη γαρ ημάς έσωσεν». Και η πίστη αυτή λογιζόμενη ως απόλυτη εμπιστοσύνη στον Δημιουργό τριαδικό και μόνο αληθινό Θεό, όταν έχει ως βάση και αφετηρία την ταπείνωση και θεμελιώνεται με τα υλικά της ανιδιοτέλειας και της αγάπης δεν οδηγεί σε «στενα-χώρια» αλλά μόνο στην ΧΑΡΑ και την λύτρωση της σωτηρίας!

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουμε ως μοναδικό χρέος το να αποδεχόμαστε αυτό που διαχρονικά διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες μας, δηλαδή ότι το κάθε πρόβλημα, η κάθε δοκιμασία και η οιανδήποτε κρίση νοείται και εκλαμβάνεται ΜΟΝΟ ως επίσκεψη Θεού! Και εφόσον καλοί μου χριστιανοί ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών είναι δηλαδή άπειρος, έτσι και ο άνθρωπος που θέλει και μοχθεί και αγωνίζεται νυχθημερόν να ενωθεί μαζί Του αρχίζει ασυναίσθητα να προγεύεται την απειροσύνη του Θεού. Ως εκ τούτου δεν επιτρέπεται να «στενα-χωρείται», δηλαδή να εισχωρεί σε στενό χώρο, να παγιδεύεται και να φυλακίζεται... Αυτός είναι ο λόγος που οι Άγιοι Πατέρες και η Αγία Εκκλησία μας επιχειρώντας να περιγράψουν την ψυχολογική αυτή κατάσταση χρησιμοποιούν την έννοια της χαρμολύπης, δηλαδή της λύπης που οδηγεί στην χαρά και τη λύτρωση! Ναι καλοί μου Χριστιανοί ο πόνος που βιώνουμε μέσα από την θλιβερή αυτή πνευματική και οικονομική κατάσταση δεν φαντάζεσθε πόσο σύντομα μπορεί να μετατραπεί σε χαρά και αγαλλίαση. Είναι ο πόνος που ένιωσε η Παναγία μας, όταν αντίκρυσε τον μονάκριβό της Υιό και Θεό της πάνω στο Σταυρό. Είναι ο πόνος που μετατράπηκε σε απερίγραπτη χαρά και αγαλλίαση τρεις ημέρες μετά, όταν πληροφορήθηκε την Ανάστασή Του! 

Μέσα στο πνεύμα αυτό μεγάλοι παλαιοί και σύγχρονοι γέροντες, όπως ο προσηνής προορατικός γέροντας Πορφύριος αλλά και ο ταπεινός και σοφός Αγιορείτης γέροντας Παϊσιος είχαν προφητεύσει τα όσα σήμερα βιώνουμε... Δεν επέμειναν όμως σε ανούσιες περιγραφές του πόνου και της δυστυχίας, γιατί γνώριζαν ότι αυτό είναι προσωρινό και εφήμερο.

Το προσπερνούσαν ταχέως και επικεντρώνονταν κατά το παράδειγμα της κυοφορούσας γυναίκας στην χαρά που ακολουθούσε της οδύνης. Χαρά που τον σύντριβε, τον διέλυε, τον κατατρόπωνε κατά τρόπο που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως τελικά άξιζε να τον βιώσουμε. Χαρά της γέννησης κάτι ωραίου, κάτι νέου και συναρπαστικού... Γι’ αυτό επέμειναν στο να περιγράφουν την χαρά που ακολουθεί πάντα από κάθε αβάστακτη και μεγάλη δοκιμασία! Και η χαρά αυτή χριστιανοί μου είναι τόσο κοντά μας, όπως λέγει σύγχρονος ασκητής του Παγγαίου Όρους, όσο δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ήδη χτυπά την πόρτα μας, λέγει ο σεμνός και ταπεινός τούτος γέροντας και αναμένει τη δική μας πλέον ανταπόκριση προκειμένου να μας συναντήσει.

Το τραγικό όμως είναι, όπως διαπιστώνει, ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί λειτουργούν σήμερα σαν τους συντρόφους πολεμιστές του Οδυσσέα. Επηρεάζονται δηλαδή από τις σειρήνες της εποχής και παρασύρονται στα καλοστημένα δίκτυα που απλώνει το μυστήριο της ανομίας, μ’ αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να χάσουν κυριολεκτικά την πολυπόθητη Ιθάκη. Να απωλέσουν την πραγματική πατρίδα που για τον Χριστιανό νοείται ως αιώνια ζωή, ως σωτηρία, ως Παράδεισος! Κουφαίνονται από τους εκκωφαντικούς ήχους τους! Τυφλώνονται από τις λάμψεις των βεγγαλικών που πετούν συνεχώς τα ταγκαλάκια ακόμη και μέσα στα σπίτια μας! Και έτσι «στεναχωριούνται», και κλειδώνονται σε μία ιδιότυπη φυλακή που οδηγεί στην απώλεια της Ιθάκης και στον θάνατο. Αδυνατούν έτσι να ακούσουν τον χτύπο της χαράς, νοουμένης ως ανάσταση και φως, ως ζωή και σωτηρία που ήδη υπομονετικά αναμένει να της ανοίξουμε. Μοιάζουν δηλαδή σαν την κυοφορούσα γυναίκα που ενώ έσπασαν τα νερά εν τούτοις παραμένει στον πόνο επί ώρες ολάκερες, δυσκολεύεται και παιδεύεται αδυνατώντας να φέρει στο φως της ζωής το αγγελούδι της. Έτσι και αυτοί μένουν προσηλωμένοι στις κάθε λογής ιδιοτέλειες, στα προσωπικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις. Επικεντρώνονται στο πως θα πληρώσουν το αντισυνταγματικό χαράτσι και τους αβάστακτους φόρους, στο πως θα εξασφαλίσουν τη δόση του δανείου τους, στο πως θα αποφύγουν την ανεργία, στο πως θα εξασφαλίσουν τον επιούσιο. Και γι’ αυτό βιώνοντας την ανασφάλεια αναρωτιούνται αν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας; Συλλογίζονται αν και πότε θα βγούμε από την κρίση αυτή που μαστίζει την Ελλάδα; Αν είμαστε καταδικασμένοι να υποφέρουμε ακόμη χειρότερα δεινά. Αν πρέπει να αγοράσουμε τρόφιμα γιατί πιθανόν να έρχεται μεγάλη πείνα. Αν οδεύουμε προς την καταστροφή ως χώρα. Αν η απογοήτευση και η κατάθλιψη λεηλατήσουν ακόμη περισσότερα νοικοκυριά. Αν η διαφθορά και η ασυδοσία συνεχίζουν να κυριαρχούν και να ενισχύονται... Συνειδητοποιούν ότι δεν λειτουργεί τίποτε σωστά, ότι η φορολογική πολιτική θα συνεχίσει να αυξάνει τις αυτοκτονίες, ότι η Ελλάδα ήδη άρχισε να παραχωρεί στους δανειστές της τα κυριαρχικά της δικαιώματα...

Αναλώνονται στην ουσία με το πρόβλημα που οι σύγχρονες σειρήνες με τη μορφή και το ρόλο της Κασάνδρας διογκώνουν αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν πως τα ανωτέρω λύνονται άμεσα. Ναι καλά διαβάσατε. Τα ανωτέρω μπορεί να φύγουν κατά το παράδειγμα της κυοφορούσας γυναίκας που γεννά με έναν και μόνο πόνο! Αρκεί λοιπόν μόνο ένας λόγος του Θεού κατά το «είπε και εγένετο» που περιγράφεται από τον προφήτη Μωυσή στο βιβλίο της Γένεσης!

Το ζήτημα λοιπόν που γεννάται και ο προβληματισμός όλων έγκειται στο τι και πως πρέπει να λειτουργήσουμε έτσι ώστε να πείσουμε τον Κύριο και Θεό μας να μιλήσει και να διαλύσει με έναν και μόνο λόγο Του την καταχνιά και τα βαριά σύννεφα που συσσωρεύτηκαν πάνω από την ευλογημένη πατρίδα μας. Με ποιό τρόπο θα τον πείσουμε να επαναφέρει την ελπίδα, την αισιοδοξία και την αγαλλίαση που προκαλεί το Φως. Να επαναφέρει την πραγματική ζωή, η οποία βιώνεται μόνο μέσω της αποκατάστασης του ομφάλιου λώρου που συνδέει, όπως το παιδί με τη μάννα του, τον άνθρωπο με το Θεό. Χωρίς τον ομφάλιο λώρο το παιδί χάνεται και πεθαίνει. Έτσι και αντίστοιχα χωρίς την επαναφορά της σχέσης με το Θεό ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να βιώνει την φυλακή του, να επικεντρώνεται στη στενα-χώρια του...  

Όσο λοιπόν εμμένουμε να είμαστε ανθρωποκεντρικοί και αντιλαμβανόμαστε το Θεό στα μέτρα και τα σταθμά που μας δίδαξε η ιδιοτέλεια της λογικοκρατούμενης κοινωνίας. Όσο θα επιχειρούμε να προσεγγίσουμε το Θεό μέσα από τις φυγόκεντρες τάσεις της εγωπάθειας μας, τόσο θα αναζητούμε τους ψεύτικους σωτήρες που θα πολυδιαφημίζουν οι κάθε λογής σειρήνες και θα απογοητευόμαστε και θα στεναχωρούμαστε.

Αν όμως καταφέρουμε ως τέκνα της Ανατολής, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί να επιστρέψουμε στον Θεοκεντρικό χαρακτήρα της ζωής μέσα από το πνεύμα της ανιδιοτελούς αγάπης προς τον πλησίον, του θυσιαστικού πνεύματος και προπαντός της ταπείνωσης που λειτουργεί ως ομφάλιος λώρος που ενώνει τη γη και τον ουρανό τότε όχι μόνο θα βιώσουμε το θαύμα της υπέρβασης της κρίσης αλλά επιπλέον θα είναι τέτοια η χαρά μας που ούτε καν θα την σκεπτόμαστε. Γιατί με την ειλικρινή ταπείνωση, όπως λέγει ο προφήτης Δαυίδ όχι μόνο θα μας θυμηθεί ο ΚΥΡΙΟΣ αλλά και θα μας λυτρώσει. Και τότε θα αναφωνήσουμε «ότι στον αιώνα το έλεος αυτού αλληλούια»!

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012

Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης: "Γιατί παίρνει νέα μέτρα η Τρόϊκα" - Ηχητικό υλικό

Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης: "Γιατί παίρνει νέα μέτρα η Τρόϊκα"

Κήρυγμα στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ Τρικόρφου Φωκίδος, την Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012.

Ο "BON VIVEUR" ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε για τον καφέ καπουτσίνο του De Capo στο Κολωνάκι και το Bazaar στο Grande Britagne στην Αθήνα καθότι τυγχάνουν του γούστου του γνωστού οικουμενιστή θεολόγου κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλου ιδιοκτήτη του ιστολογίου"Ιδιωτική Οδός". 

Τώρα όμως μαθαίνουμε για το διπλό εσπρέσσο του THE HOUSE CAFE της Ιστικλάλ στην Κωνσταντινούπολη!. 

Θα μου πείτε πώς το μαθαίνουμε; 

Ο ίδιος “παράξενος ταξιδιώτης” περιέρχεται την γην και την θάλασσαν όλη για να γνωρίσει ότι κοσμοπολίτικο υπάρχει. 

Ως εκ τούτου μας πληροφορεί και για το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο ξενοδοχείο Kalyon της Πόλης στο οποίο προφανώς έχει καταλύσει. Ποιος ξέρει πόσων αστέρων ξενοδοχείων θα είναι! 

Και μετά φταίει ο π. Θεόδωρος Ζήσης που τον βάφτισε bon viveur; 

Μάλλον όχι.!

Στο μεταξύ κ. Ανδριόπουλε μας, αν δεν σας ενοχλεί, θα θέλαμε να μας γράφατε κάτι για τη Αγιά Σοφιά, τη Μονή της Χώρας, τις ακολουθίες στο Φανάρι και άλλα σοβαρά θέματα και τα καπουτσίνο και τα διπλά εσπρέσσο άσε τα σε αυτούς που γράφουν τουριστικους οδηγούς για την Ιστανμπούλ.

Εμάς δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η Ιστανμπούλ. 

Γράψτε μας κάτι για την Κωνσταντινούπολη, τη Βασιλεύουσα, την Πόλη των ονείρων μας τώρα μάλιστα που διανύουμε τη Σαρακοστή.

Και όχι τίποτε άλλο.! 

Οταν σας λέμε ότι εσείς οι Οικουμενιστές τρέχετε στους διαλόγους για να κάνετε ταξιδάκια αναψυχής σας κακοφαίνεται λές και δεν σας λέμε την αλήθεια.

πηγή

Θεία Λειτουργία: Το Μέγα Φάρμακο της Αθανασίας!

Όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας, αγαπητοί μου αδελφοί, συνδέονται στενά με την θεία Ευχαριστία. Βαπτιζόμαστε και χριόμαστε με το άγιο Μύρον για να μπορέσουμε ως μέλη της
Εκκλησίας να λάβουμε μέρος σε αυτό το Μυστικό Δείπνο και να λάβουμε μέσα μας τον Χριστό. Το μυστήριο της Ιεροσύνης γίνεται, ώστε να υπάρξουν οι Επίσκοποι, που θα
τελούν την θεία Λειτουργία και οι οποίοι θα χειροτονήσουν Πρεσβυτέρους για να τελούν επ’ ονόματί τους την θεία Ευχαριστία. Τα μυστήρια της Εξομολογήσεως και του Ευχελαίου
γίνονται για να μας προετοιμάσουν να συμμετάσχουμε πραγματικά μέσα στην θεία Ευχαριστία, αλλά και το μυστήριο του Γάμου γίνεται ώστε το ανδρόγυνο να συμμετάσχει στην
θεία Ευχαριστία, να αισθάνεται την ενότητά του όχι απλώς σε ένα βιολογικό επίπεδο, αλλά ως ενότητα με τον Χριστό. 

 

Όμως μπορούμε στην συνέχεια να πούμε ότι και η θεία Ευχαριστία τελείται για να έχουμε την δυνατότητα να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Βέβαια, εάν
κάποιος έχει επισκεφθεί τον πνευματικό του πατέρα και δεν του επιτρέψει προσωρινά να κοινωνήσει, ώστε να τον προετοιμάσει για μια καλή συμμετοχή στην θεία Κοινωνία και
τότε η συμμετοχή στην θεία Ευχαριστία μπορεί να τον βοηθήσει με την προσευχή.

Κορυφαία στιγμή της θείας Λειτουργίας, αλλά και όλης της εκκλησιαστικής ζωής είναι όταν ο άνθρωπος αξιώνεται να κοινωνήσει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.
Μεγάλη ευλογία είναι όταν ο χοϊκός άνθρωπος αξιώνεται να γευθεί του ξύλου της ζωής που είναι ο Χριστός. Ο Αδάμ στον Παράδεισο είχε μεν κοινωνία με τον Θεό, αλλά δεν είχε
φθάσει στο σημείο να κοινωνήσει του Σώματος του Χριστού, αφού δεν είχε ενανθρωπίσει το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Εμείς όμως έχουμε την δυνατότητα, με την
ενανθρώπηση του Χριστού, την θυσία του Γολγοθά και την Ανάστασή Του να γευόμαστε αυτού του ευλογημένου Σώματος. Μέσα από αυτήν την τροφή όλες οι ενέργειές μας,
οι πράξεις, αλλά και όλα τα γεγονότα στην ζωή μας λαμβάνουν άλλη έννοια, αποκτούν άλλον σκοπό.

Όταν κοινωνούμε λαμβάνουμε μέσα μας το πραγματικό Σώμα του Χριστού με την εξωτερική μορφή του άρτου και του οίνου. Δηλαδή, όπως εξηγούν οι άγιοι Πατέρες μας, με την
ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος ο άρτος και ο οίνος μεταβάλλονται πραγματικά σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Όμως, ο Θεός οικονομεί τα πράγματα ώστε να παραμένει η αίσθηση
και η γεύση του άρτου και του οίνου ακριβώς γιατί δεν θα αισθανόμασταν καλά να τρώμε την σάρκα και το αίμα του Χριστού. Πάντως υπήρξαν Άγιοι που αξιώθηκαν να δουν
επάνω στο δισκάριο το πραγματικό Σώμα και να δουν το πραγματικό αίμα του Χριστού. Ακόμη υπήρξαν άγιοι που είδαν επάνω στην Αγία Τράπεζα, την ώρα της μεταβολής του
άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, ένα υποστατικό φως. Και όταν ερώτησαν τι είναι αυτό το Φώς άκουσαν φωνή ότι είναι το Άγιον Πνεύμα.

Απαιτούνται και άλλες αισθήσεις για να μπορέσουμε να εισδύσουμε μέσα στο «πνεύμα» της θείας Λειτουργίας. Δεν είναι θέμα μιας λογικής κατανόησης των όσων λέγονται και
γίνονται, αλλά μιας υπαρξιακής αναγέννησης. Μπορεί να φανεί παράδοξο, αλλά είναι αληθινό, ότι μερικές φορές δυνατότερη μετοχή στα όσα γίνονται στην θεία Λειτουργία, μπορεί
να έχει ένα μικρό παιδάκι, που με την καθαρότητά του βλέπει αγγέλους, παρά ο επιστήμονας, που έχει φιλολογικές γνώσεις και μπορεί να εξηγήσει και να καταλαβαίνει τις λέξεις
της θείας Λειτουργίας. Η μετοχή στην θεία Λειτουργία είναι υπαρξιακή μετοχή και όχι απλώς υπόθεση λογικής κατανόησης.

Με την θεία Κοινωνία γινόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι Ιησού Χριστού. Ολόκληρο το σώμα, αν έχουμε πνευματικές αισθήσεις και ζούμε με μετάνοια και εκκλησιαστική ζωή, γίνεται
Σώμα Χριστού. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος λέγει ότι κινούσε το πόδι και το πόδι του το αισθανόταν ως πόδι Χριστού, κινούσε το χέρι και το χέρι του το αισθανόταν ως χέρι
Χριστού. Μετά την θεία Κοινωνία όλα πρέπει να είναι αλλαγμένα, μεταμορφωμένα, εξαγιασμένα.

Οι άγιοι, διά μέσου των αιώνων, μετά την θεία αυτή τροφή, του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, νίκησαν πολλούς πειρασμούς, αντιμετώπισαν τους διώκτες, υπερέβησαν
τον θάνατο, αφού ο άρτος της ζωής είναι το φάρμακο της αθανασίας, αντιμετώπισαν δύσκολες καταστάσεις, όπως τους φοβερούς πόνους μιας αρρώστιας. Με την θεία Κοινωνία
έφυγαν από την ζωή αυτή και εισήλθαν σε ένα άλλο τρόπο ύπαρξης, χωρίς να φοβηθούν. Η θεία Κοινωνία είναι το φάρμακο της αθανασίας και κάθε φορά που κοινωνούμε
λαμβάνουμε μια αίσθηση αθανασίας, έως ότου θεραπευθούμε και γίνουμε κατά χάρη αθάνατοι, όπως για παράδειγμα λαμβάνουμε, κατά χρονικά διαστήματα, το αντιβιοτικό για να
θεραπευθούμε και να αποκτήσουμε την υγεία.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

πηγή:εδώ και εδώ

Γ. Πορφύριος:Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής

Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα.

 Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν». «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ' ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή.
Μ' αυτό τον τρόπο θ' αγιάσεις».

Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι' αυτόν άσχημα.
«Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε: Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ' αγαπούν»Τους εξηγώ τότε «όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό.
Όταν στραφείς προς το Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος κι' είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι' εκείνοι σ' αγαπούν.
Κι' αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό». «Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα». «Επιτρέπεται», έλεγε, «να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις,
να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι' εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;».

«Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο».
- «Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία».
«Βρίσκεσαι μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ' αυτό τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπη το φως και μόνο τότε θα φύγη το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξη το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή,τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες αυτό είναι το φως, που θα διώξη το σκοτάδι».
«Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά,
αντί να πηγαίνουν ίσια».

Πηγή: βιβλίο ΄΄Βίος και λόγοι΄΄ γέροντα Πορφυρίου

Η ΑΓΡΙΟΚΡΕΜΜΥΔΑ

πηγή

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό. Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση.

Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο. Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε, όταν η γριά σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη. Η γριά τράβηξε μιαν αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του.

Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν.

Τότε Αυτός του είπε: "Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γριά να κρατηθεί απ' αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο".

Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μιαν αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού είναι η γριά και της είπε τα ευχάριστα. Η γριά καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Aγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση.

Τότε, συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας: "Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου".

Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γριά και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.

Ο άγγελος λυπημένος ξαναγύρισε στον παράδεισο και ετοιμάστηκε για ένα νέο ταξίδι στη γη κοντά σε μια καινούρια ψυχή. Θα τον συντρόφευε η ελπίδα ότι αυτή η ψυχή θα μπορούσε να δείξει λίγη αγάπη, όσο κρατά μια αγριοκρεμμύδα.

 Ο Παράδεισος άλλωστε, κερδίζεται για τόσο λίγο.  Αρκεί να το θέλουμε!

                                                                          Αδελφοί Καραμαζώφ - Απόσπασμα

                                                                                         ("Η αγριοκρεμμύδα")

Τα σημεία των καιρών από τον Γέροντα Παΐσιο

Μια ακόμη από τις πολλές νουθεσίες του γέοντος Παΐσιου.

ΣΕ ΝΕΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ