ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ «Ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι δίκαιος, γιατί βλέπουμε στήν κοινωνία τούς ἀσεβεῖς καί ἁμαρτωλούς νά τά ἔχουν πλούσια».

  ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ : Ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι δίκαιος γιατί βλέπουμε στήν κοινωνία τούς ἀσεβεῖς καί ἁμαρτωλούς νά τά ἔχουν πλούσια καί οἱ εὐσεβεῖς καί δίκαιοι νά ταλαιπωροῦνται ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πού πιστεύουμε στήν αἰώνια ζωή, δέν πρέπει νά ταρασσόμαστε, ὅταν βλέπουμε νά ταλαιπωροῦνται οἱ εὐσεβεῖς καί νά φαίνονται εὐτυχισμένοι οἱ κακοί, γιατί ξέρουμε ὅτι ἡ ἀμοιβή τῶν εὐσεβῶν καί πιστῶν εἶναι στήν μέλλουσα ζωή, ἐνῶ στήν παροῦσα ζωή εἶναι οἱ ἀγῶνες. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει: «Εἶναι στενή ἡ πύλη καί γεμάτη δυσκολίες ἡ ὁδός πού ὁδηγεῖ στήν ζωή», δηλαδή στήν αἰώνια ζωή (Ματθ. ζ´14). Δηλαδή νά εἶναι ἕτοιμος νά σηκώσει τόν σταυρό τῶν θλίψεων καί τῶν στερήσεων. Καί ξέρουμε ὅτι ἐκεῖνοι πού ἔχουν ἀκολουθήσει τόν Χριστό μέ συνέπεια καί ἔφτασαν στήν ἁγιότητα ἦταν οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι χάριν τοῦ Χριστοῦ θυσίασαν τά πάντα καί στερήθηκαν τά πάντα. Κάποιοι μάλιστα, ἐνῶ εἶχαν πλούσια σπίτια καί μεγάλη περιουσία, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος καί Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τά μοίρασαν στούς φτωχούς καί στίς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας καί ἔζησαν ἁπλά.
.            Σ᾽ ἕνα κείμενο πού γράφτηκε στίς ἀρχές τοῦ δεύτερου χριστιανικοῦ αἰῶνα (140-150 μ.Χ.) καί ἐπιγράφεται δεύτερη ἐπιστολή πρός Κορινθίους τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης Κλήμεντος, διαβάζουμε σχετικά μέ τό θέμα μας «νά μήν ταράσσεται ὁ νοῦς μας, ὅταν βλέπουμε τούς ἀδίκους νά πλουτοῦν καί τούς δούλους τοῦ Θεοῦ νά στεροῦνται. Πιστεύουμε, ἀδελφοί καί ἀδελφές, ὅτι ἀγωνιζόμαστε καί ἀσκούμαστε στήν παρούσα ζωή κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά νά στεφανωθοῦμε στήν μελλοντική αἰώνια ζωή» (20, 1-2).
.          Καί στήν συνέχεια: «κανένας ἀπό τούς εὐσεβεῖς καί δικαίους δέν ἔλαβε ἀμέσως τούς καρπούς τῶν ἀγώνων του, ἀλλά τούς περιμένει. Διότι ἄν ὁ Θεός ἔδιδε ἀμέσως τόν μισθό τῶν δικαίων, αὐτό θά ἔμοιαζε ὅτι κάνουμε ἐμπόριο. Θά θεωρούσαμε ὅτι δίκαιοι εἶναι αὐτοί πού ἐπιδιώκουν τό κέρδος καί ὄχι αὐτοί πού ζοῦν μέ εὐσέβεια» (20, 3-4).

.          Ἑπομένως, ἄς ἔχουμε ξεκαθαρίσει στήν θέση μας ὅτι ὁ Θεός δέν ἀμείβει τούς ἀνθρώπους στήν παροῦσα ζωή μέ τά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά στήν μέλλουσα ζωή μέ τά αἰώνια πνευματικά ἀγαθά.

.        Ἀγαπᾶμε τόν Θεό καί προσπαθοῦμε νά ζοῦμε κατά τό θέλημά Του ὄχι γιά νά ἀπολαύσουμε τά ὑλικά πράγματα, ἀλλά γιατί Αὐτός γεμίζει τήν ψυχή μας μέ τήν παρουσία Του μέσα μας, γιατί μᾶς χαρίζει ἐσωτερική χαρά καί εὐτυχία, ἔστω καί ἄν εἴμαστε πτωχοί. Μέ τον Θεό ὁ φτωχός εἶναι εὐτυχισμένος στό φτωχικό σπιτάκι του· καί χωρίς Θεό ὁ πλούσιος εἶναι δυστυχισμένος στά πλούτη του. «Ὥστε ἀδελφοί μου –γράφει πάλι ἡ ἐπιστολή– νά μήν κλονιζόμαστε, ἀλλά νά ἐλπίζουμε μέ ὑπομονή, γιά νά λάβουμε καί τό μισθό. Διότι εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Κύριός μας, ὁ ὁποῖος ὑποσχέθηκε πώς θά ἀνταποδώσει στόν καθένα τόν μισθό του ἀνάλογα μέ τά ἔργα του» (11, 3-6).

πηγή  & αντιγραφή

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΣ Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

πηγή

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΣ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΣΤΗΝ ἐποχή μας οἱ βλάσφημοι ἄνθρωποι ἔχουν αὐξηθεῖ. Τό καταστροφικό τους ἔργο παίρνει διαστάσεις ἐπιδημίας, καθώς συνεργοῦν σέ αὐτό τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί οἱ ἐφη- μερίδες. Χωρίς ἴχνος ντροπῆς, χωρίς εὐγένεια καί μέ θρασύτητα ἀσχολοῦνται μέ θέματα τῆς θρησκείας καί μιλοῦν ἀπαξιωτικά για ἱερά πρόσωπα καί γιά τούς κληρικούς τῆς Ἐκκλησίας.

Καί τί δέν λένε οἱ ἄνθρωποι! Χρησιμοποιοῦν τίς χειρότερες ἐκφράσεις, τίς πιο χυδαῖες καί τίς πιό βρωμερές. Ἄλλοτε τίς λένε κατ᾽ ἰδίαν, ἄλλοτε μπροστά σέ μικρόφωνα καί κάμερες καί συχνότατα τίς περνοῦν στα κείμενά τους καί τά βιβλία. Καί κάποτε, ὅλως παραδόξως, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἀποκτοῦν καί φήμη, ἐξασφαλίζουν δωρεάν προβολή, ἐκλέγονται σέ διάφορα ὄργανα καί ἀποκτοῦν τή δυνατότητα νά διαβρώνουν ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τά λαϊκά στρώματα, τά ὁποῖα πολλές φορές εἶναι ἀνυποψίαστα, ἀλλά καί εὐκολόπιστα.

Ἡ στάση τῶν χριστιανῶν ἀπέναντι στούς βλασφήμους πρέπει να εἶναι σθεναρή καί ὄχι ἀνεκτική. Καί αὐτό γιατί προσβάλλονται ἱερά πρόσωπα και πλήττεται ἡ Ἐκκλησία. Τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἔκφρασης δέν μπορεῖ νά ἐκφυλίζεται σέ βλασφημίες καί ἀθλιότητες. Ὅλα τά δικαιώματα ἔχουν τά ὅριά τους. Ὅταν τό δικαίωμα τοῦ ἑνός καταργεῖ τό δικαίωμα τοῦ ἄλλου, χρειάζεται κάποιο σαφές ὅριο.

Ἕνα ἐντυπωσιακό περιστατικό, μέ πρωταγωνιστή τόν Γέροντα Παΐσιο, νομίζω ὅτι θά λύσει ὁποιοδήποτε προβληματισμό, πού μπορεῖ νά ἔχει κάποιος σύγχρονος καί μοντέρνος ἄνθρωπος μέ ὑπερβολικές δημοκρατικές εὐαισθησίες. Κάποτε, λοιπόν, ἕνας κακόψυχος ἄνθρωπος βρέθηκε στό ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι τῆς Παναγούδας και παρακολουθοῦσε τήν ἐπικοινωνία τοῦ Γέροντα μέ τούς ἐπισκέπτες.

Τά ὅσα ἔβλεπε καί ἄκουγε τόν ἐξόργιζαν καί εἶχε πάρει τήν ἀπόφαση να βλάψει τόν Γέροντα. Ἀργά τό ἀπόγευμα, ὅταν εἶχαν φύγει ὅλοι, ἔκανε ἐπίθεση στόν Γέροντα καί τόν ἔπιασε ἀπό τόν λαιμό, βγάζοντας βλάσφημες κραυγές.

Ὁ π. Παΐσιος μόλις ἄκουσε τις βλασφημίες, ἀγρίεψε καί μέ μια ἀπότομη κίνηση τοῦ ξέφυγε και τόν ἔσπρωξε ἀπότομα. Ὁ βλάσφημος ἔπεσε κάτω καί μαζεύτηκε. Φοβισμένος σύρθηκε στην πόρτα καί χάθηκε. ῏Ηταν μία δυναμική ἀντίδραση τοῦ Γέροντα σέ ἕνα βλάσφημο ἄνθρωπο, πού εἶχε διεστραμμένο νοῦ και ἄγριες διαθέσεις.

Οἱ χριστιανοί πρέπει νά εἶναι εὐαίσθητοι στά θέματα τῆς πίστεως καί νά μή ὑπολογίζουν τις ἐνδεχόμενες ἀντιδράσεις τῶν κοσμικῶν καί ἀθέων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι φτάνουν στό σημεῖο να ἐπαινοῦν τό βλάσφημο καί να κατηγοροῦν τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, πού ἀντιδρᾶ καί δέν ἀνέχεται νά περιφρονοῦνται τά ἱερά καί ὅσια. Καί δέν σταματοῦν ἐκεῖ. Ἐμφανίζουν τό βλάσφημο ὡς καλλιεργημένο ἄνθρωπο μέ σπουδαία παιδεία και μακρά θητεία στήν τέχνη και τόν πολιτισμό καί ἄρα πρέπει ὅλοι νά τοῦ ἀναγνωρίζουν τό δικαίωμα νά λέει ὅ,τι θέλει, ἐνῶ στόν πιστό δέν ἀναγνωρίζουν το δικαίωμα νά ὑπερασπίζεται τά ἱερά πρόσωπα τῆς θρησκείας του! Ἕνα ἀκόμα σημεῖο τῶν καιρῶν.

Ορθόδοξος Τύπος, 8/2/2013

Χρήστος Λιβανός, Βαίνομε προς κατάργηση του Ορθοδόξου Βαπτίσματος;

ΒΑΙΝΟΜΕ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ;

Tοῦ Χρήστου Λιβανοῦ

«Ἀνατέτραπται μὲν τὰ τῆς εὐσεβείας δόγματα, συγκέχυνται δὲ Ἐκκλησίας θεσμοί… Ἠμαύρωται κανόνων ἀκρίβεια, ἐξουσία τοῦ ἁμαρτάνειν πολλή», ἔγραφε τὸν 4ο μ.X. αἰῶνα ὁ M. Bασίλειος σὲ ἐπιστολή του «Πρὸς Ἰταλοὺς καὶ Γάλλους Ἐπισκόπους» διεκτραγῳδώντας τὴν οἰκτρὰ τότε, λόγῳ τοῦ Ἀρειανισμοῦ, κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας.

Ἆραγε τί θὰ ἔλεγεν ὁ μέγας φωστὴρ τῆς Kαισαρείας, ἐὰν ζοῦσε σήμερα καὶ ἔβλεπε τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἐκκλησία, ἐξ αἰτίας τῆς παναιρέσεως τοῦ Oἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ἐξ ἴσου αἱρετικῆς ἐκκοσμικεύσεως κλήρου καὶ λαοῦ; Tί θὰ ἔλεγε, ἐὰν ἔβλεπε «ὀρθοδόξους» ἐπισκόπους νὰ ἀποδέχωνται τὶς προτεσταντικὲς θεωρίες τῶν Kλάδων καὶ τῆς Bαπτισματικῆς Θεολογίας, τὴν Mεταπατερικὴ λεγομένη Θεολογία, τὴν δολίως κεκαλυμμένη ψευδοένωση μὲ τοὺς Mονοφυσῖτες, τοὺς μικτοὺς γάμους, τὴ χρήση νεοελληνικῶν μεταφράσεων στὴν θ. Λατρεία, τὸν γυναικεῖο γυμνισμὸ μέσα στοὺς ναούς, τὰ σωρηδὸν ἐκδιδόμενα ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς διαζύγια, καὶ γενικῶς τὴν γενικευμένη ἀποστασία τῶν ἐσχάτων τούτων καιρῶν;

Χρήστος Λιβανός_Βάπτισμα by thriskeftika

« Γνωριμία μέσα από ένα τραγούδι…» Γράφει ο: π. Ιερόθεος Ανδρουτσόπουλος

        

    Γύρισα τη θύμηση του νου λίγο καιρό πριν, εκεί σε μια εσχατιά της γλυκιάς μας Ελλάδος, στην «πονεμένη και ξεχασμένη»Λήμνο, τότε που υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία. Τα πάντα εκεί κυλούσαν όμορφα. Οι μέρες, οι στιγμές, όλα ήταν μέσα στη γαλήνη του Θεού, στην ομορφιά του Παραδείσου. Μια εμπειρία μοναδική. Άλλη άποψη του κόσμου. Συναναστροφή με πολλούς και διάφορους. Ξεχωριστούς και παράξενους. Όλοι τους όμως είχαν, την δική τους «σκιά». Ο καθένας κάτι είχε να σου δώσει αλλά και εγώ είχα την ωραία ευκαιρία να αντλήσω από αυτούς. Δόξα τω Θεώ! 

      Ένα παιδί από τους συστρατιώτες μου, μια μέρα με πλησίασε και άνοιξε την καρδιά του, ίσως έψαχνε μια ευκαιρία να μιλήσει, να πει αυτό, που οι άλλοι του στερούσαν το δικαίωμα να κάνει. Και το έπραξε. Με βαθιά συγκίνηση θυμήθηκε τον πρόωρο θάνατο, του πιο στενού του φίλου. Από τί ασθένεια; Μη ρωτήσετε. Από καρκίνο…Ηλικία: 19 χρονών… Το όνομά του: Ιωάννης… Τι φοβερό! Συγκλονιστικό στο άκουσμα! Τραγικό ως εμπειρία! Αλλά ας είναι.Κάτι βγαίνει μέσα από αυτή την ιστορία. «Θέλω να τον θυμάσαι και να προσεύχεσαι για το όνομά του …» μου είπε και μου έδωσε ένα cd, μ’ ένα τραγούδι, που ο Γιάννης, ο φίλος του, είχε γράψει λίγο πριν το θάνατό του. Το άκουσα την ίδια ώρα και ομολογώ πως συγκινήθηκα σαν να ήταν δικός μου φίλος. Σκέφτηκα την θέση της μάνας εκείνης που θα άκουγε το τραγούδι αυτό, μετά την κοίμηση του υιού της.

 Δάκρυα, πόνος, θλίψη και στενοχώρια… 

    Έκτοτε πέρασαν περίπου 3 χρόνια. Δεν τον ξέχασα, πάντα τον μνημόνευα, μα ξάφνου, 3 χρόνια μετά, δεν μπορεί να έγινε τυχαία, συνάντησα και πάλι την μορφή του, μέσα από το τραγούδι του, που προσωρινά το είχα διαγράψει από το ημερολόγιο των συναισθημάτων μου. Δεν είχε τίποτα αλλάξει. Όλα όπως τότε. Γλυκά, όμορφα, συγκινητικά, μοναδικά.  

     Μια εξομολόγηση ενός νέου, που είδε την ζωή του να τελειώνει τόσο σύντομα, ξαφνικά και επώδυνα. Μια από καρδιάς κατάθεση συναισθημάτων, για το τέλος που αργά ή γρήγορα έρχεται και πλησιάζει με τον φόβο του θανάτου. Μια κραυγή ανησυχίας με γεύση παραπόνου για τους φίλους που στα εύκολα είναι μαζί σου και στην φουρτούνα σε πετούν από το καράβι της ζωής, σε λησμονούν και  σε αφήνουν μόνο να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Τα 'χει και αυτά…Μα, μια όαση ελπίδας, ανοίγεται εκεί που όλα μοιάζουν να χάνονται, να βυθίζονται στο πέλαγος των δοκιμασιών και των δυσκολιών αυτής της ζωής. Τον ακούς να δηλώνει, να γράφει και να τραγουδά: 

«Μάνα ηρέμησα και δεν πονάω πια,
θέλω να ξέρεις πως σε βλέπω από ψηλά.
Μάνα με ζήλεψε μου είπαν ο Θεός,
με πήρε δίπλα του για άγγελο κι Αυτός.
Θα είμαι δίπλα σε κάθε σας στιγμή,
θα σας προσέχω από εκεί πάνω όλους μαζί,
κι αν θελήσεις κάτι τώρα να μου πεις,
τα μάτια σήκωσε ψηλά για να με δεις».

       Δεν ξέρω αλλά όλα τα παραπάνω με συγκίνησαν. Κάτι ήθελαν να πουν. Χαίρομαι που συνάντησα και πάλι τον Γιάννη, που δεν τον γνώρισα, μα ψηλάφησα την καρδιά του μέσα από ένα τραγούδι του. Σίγουρα μας κάνει να αντιληφθούμε με μια άλλη λογική τη ζωή.

    Στο νου μου έρχονται τα λόγια του π. Παϊσίου  : Ο Θεός είναι Πατέρας, που βλέπει την ταλαιπωρία των παιδιών Του από τους διάφορους πειρασμούς και τις δοκιμασίες που περνούν και θα μας ανταμείψει, φθάνει να κάνουμε υπομονή στο μικρό μαρτύριο της δοκιμασίας ή καλύτερα, της ευλογίας.

     Τελικά  αυτή η ασθένεια, του καρκίνου, που τα σημάδια της έγιναν πιο συχνά από της γρίπης, γέμισε τον Παράδεισο με αγγέλους, άλλαξε ανθρώπους, τους μεταμόρφωσε, τους χάρισε μετάνοια, συγχώρηση και ένα νόημα ζωής:

« Πως ο προορισμός του ανθρώπου είναι να αποκτήσει ή μάλλον να κατακτήσει τον Παράδεισο»! 

      Τι ευλογία πραγματικά! Εκεί ευχόμαστε να αναπαύεται και η ψυχή του Γιάννη, που αποτέλεσε την αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις. 

  Παρακάτω παραθέτουμε το τραγούδι που έγραψε λίγες στιγμές πριν φύγει από αυτήν την ζωή…

   Ένα δίκοπο μαχαίρι,
μπήκε απόψε στη ζωή μου,
και μου είπαν πως θα φύγω,
για ταξίδι μακρινό.

Στάζει αίμα η ψυχή μου,
που θ'αφήσω τους γονείς μου,
νε μετρούν με τη ζωή τους,
μέχρι να τους ξαναδώ.

Μάνα ηρέμησα και δεν πονάω πια,
θέλω να ξέρεις πως σε βλέπω από ψηλά.
Μάνα με ζήλεψε μου είπαν ο Θεός,
με πήρε δίπλα του για άγγελο κι αυτός.
Θα είμαι δίπλα σε κάθε σας στιγμή,
θα σας προσέχω από εκεί πάνω όλους μαζί,
κι αν θελήσεις κάτι τώρα να μου πείς,
τα μάτια σήκωσε ψηλά για να με δείς.

Παραπονεμένα λόγια θέλω να σας τραγουδήσω,
για τους ψεύτικους τους φίλους,
θέλω τώρα να σας πώ.
΄Ηταν δήθεν κολλητοί μου,
μα πισώπλατα εχθροί μου,
μα τους άφηνα μαζί μου,
κι ήταν φίλοι με σκοπό.

Μάνα ηρέμησα και δεν πονάω πια,
θέλω να ξέρεις πως σε βλέπω από ψηλά.
Μάνα με ζήλεψε μου είπαν ο Θεός,
με πήρε δίπλα του για άγγελο κι αυτός.
Θα είμαι δίπλα σε κάθε σας στιγμή,
θα σας προσέχω από εκεί πάνω΄όλους μαζί,
κι αν θελήσεις κάτι τώρα να μου πείς,
τα μάτια σήκωσε ψηλά για να με δείς. (2)....

πηγή

Μία διδακτική ιστορία που άλλαξε την ζωή ενός μοναχού

Η ιστορία έχει ως εξής. Ο π. Μελχισεδέκ πριν πάρει το μεγάλο σχήμα, λεγόταν ηγούμενος Μιχαήλ και όπως όλοι οι ιερείς λειτουργούσε στο μοναστήρι. Ήταν ξυλουργός, ικανός και επιμελής. Στους ναούς και στα κελιά των αδελφών υπάρχουν μπαούλα, αναλόγια, σκαλιστά προσκυνητάρια. καθίσματα, ντουλάπες και πολλά άλλα χρηστικά έπιπλα βγαλμένα από τα χέρια του. Δούλευε μάλιστα από νωρίς το πρωί μέχρι την νύχτα, προς μεγάλη χαρά τής διοίκησης της μονής.

Κάποτε, τού έδωσαν ευλογία να εκτελέσει για τη μονή μια μεγάλη ξυλουργική εργασία. Δούλευε αρκετούς μήνες, χωρίς σχεδόν να βγαίνει από το ξυλουργείο. Κι όταν τελείωσε, ένιωσε τόσο άσχημα που, όπως λένε οι αυτόπτες μάρτυρες, σωριάστηκε και έμεινε στον τόπο. Από τις φωνές των ανθρώπων που ήταν μπροστά έτρεξαν αρκετοί μοναχοί, ανάμεσα τους και ο π. Ιωάννης (Κρεστιάνκιν). 0 π. Μιχαήλ δεν έδινε κανένα σημείο ζωής. Όλοι ήταν σκυμμένοι από πάνω του περίλυποι. Ξαφνικά ο π. Ιωάννης είπε:

«Όχι, δεν είναι μακαρίτης. Θα ζήσει ακόμα!». Και άρχισε να προσεύχεται. Ακίνητος, ο ξαπλωμένος μοναχύς, άνοιξε τα μάτια του και ζωντάνεψε. Όλοι αμέσως σκέφτηκαν ότι κάτι τον είχε συνταράξει βαθιά. Αφού σύντομα συνήλθε, ο π. Μιχαήλ άρχισε να εκλιπαρεί να του φωνάξουν τον προεστώτα. Όταν εν τέλει ήρθε ο προεστώς. ο άρρωστος άρχισε με δάκρυα να ζητεί να του δώσουν το μεγάλο σχήμα.

Λένε ότι μόλις άκουσε αυτή την αυθαίρετη επιθυμία τού μοναχού, ο προεστώς τον νουθέτησε με τον δικό του ιδιαίτερο, τραχύ τρόπο, να σοβαρευτεί και να αναρρώσει σύντομα για να επιστρέψει στη δουλειά του, μια και δεν μπόρεσε να πεθάνει στ` αλήθεια. Το επόμενο πρωί όμως. όπως λέει η ίδια μοναστική παράδοση, ο ίδιος ο προεστώς εμφανίστηκε στο κελί του π. Μιχαήλ απρόσκλητος και τού ανακοίνωσε, εμφανώς συγκλονισμένος, ότι θα λάβει σύντομα το μεγάλο σχήμα.

Αυτή η συμπεριφορά δεν ήταν καθoλου συνηθισμένη για τον τρομερό π. Γαβριήλ και προκάλεσε στην αδελφότητα ίδια έκπληξη με την ανάσταση του κεκοιμημένου. Στο μοναστήρι κυκλοφορούσε η φήμη ότι είχε εμφανιστεί το βράδυ στον προεστώτα ο άγιος προστάτης της Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ, Ιερομάρτυρας Ηγούμενος Κορνήλιος (τον οποίο είχε αποκεφαλίσει με το ίδιο του το χέρι ο Ιβάν ο Τρομερός τον 16° αιώνα) και διέταξε αυστηρά τον προεστώτα να εκπληρώσει χωρίς καθυστέρηση την παράκληση του μοναχού που είχε επιστρέψει από τον άλλο κόσμο.

Αυτό όμως. ξαναλέω, ήταν μια φήμη που κυκλοφορούσε. Όπως και να χει πάντως, σύντομα ο π. Μιχαήλ πήρε το μεγάλο σχήμα και μετονομάστηκε σε Μελχισεδέκ.

Ο γέροντας προεστώς έδωσε στο νέο μεγαλόσχημο το πολύ σπάνιο αυτό όνομα, προς τιμήν ενός αρχαίου και μυστηριώδους βιβλικού προφήτη. Για ποιο λόγο ο προεστώς τον ονόμασε ειδικά έτσι, παραμένει επίσης ένα μεγάλο μυστήριο, δεδομένου ότι ο ίδιος ο π. Γαβριήλ, τόσο κατά την κουρά, όσο και στα χρόνια που ακολούθησαν, δεν μπόρεσε ούτε μία φορά να προφέρει σωστά το πανάρχαιο όνομα -όσο κι αν πάλευε, το διαστρέβλωνε ανηλεώς. Και εξαιτίας αυτού, μάλιστα, του χάλαγε κάθε φορά η διάθεση, τόσο που εμείς οι δόκιμοι φοβόμασταν μη μας έρθει καμιά αδέσποτη…

Στο μοναστήρι ήξεραν ότι όση ώρα ήταν ο π. Μελχισεδέκ νεκρός, έζησε κάποια εμπειρία που τον επανέφερε στη ζωή άλλον άνθρωπο. Σε μερικούς κοντινούς του συνασκητές και πνευματικά παιδιά είχε διηγηθεί τι έζησε τότε. Αλλά ακόμα και οι απηχήσεις αυτής της διήγησης ήταν υπερβολικά ασυνήθιστες. Γι’ αυτό και, τόσο εγώ, όσο και οι φίλοι μου, θέλαμε να μάθουμε το μυστικό από τον ίδιο τον π. Μελχισεδέκ.

Και να που εκείνη τη νύχτα στο ναό του Αγίου Λαζάρου, πήρα το θάρρος πρώτη φορά να απευθυνθώ στον μεγαλόσχημο ηγούμενο και να τον ρωτήσω ακριβώς αυτό: τι είδε εκεί απ’ όπου συνήθως κανείς δεν επιστρέφει;

Ο π. Μελχισεδέκ άκουσε την ερώτηση μου κι έσκυψε το κεφάλι μπροστά στην Ωραία Πύλη σιωπηλός για πολλή ώρα. Εγώ κοκάλωσα. Μετάνιωνα που το θράσος μου με έσπρωξε να κάνω κάτι τόσο ασυγχώρητο. Στο τέλος όμως. ο μεγαλόσχημος μοναχός, με την αδύναμη από την αχρησία φωνή του, άρχισε να μιλάει.

Διηγήθηκε ότι είδε τον εαυτό του στη μέση ενός τεράστιου πράσινου χωραφιού.

Περπάτησε στο χωράφι χωρίς να ξέρει για πού, μέχρι που του έκλεισε τον δρόμο ένα τεράστιο χαντάκι. Εκεί. μέσα σε λάσπες και χώματα, είδε πλήθος μπαούλα, αναλόγια, προσκυνητάρια. Και υπήρχαν και χαλασμένα τραπέζια, σπασμένες καρέκλες, ντουλάπια. Ο μοναχός έριξε μια ματιά και διαπίστωσε έντρομος ότι ήταν τα αντικείμενα που είχε φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια. Στεκόταν με δέος μπροστά στους καρπούς της μοναστικής του ζωής. Και ξαφνικά, ένιωσε κάποιον δίπλα του. Σήκωσε τα μάτια και είδε την Παναγία. Κοίταζε κι αυτή μελαγχολικά τις πολυετείς εργασίες του καλόγερου.

Μετά του είπε:

«Εσύ είσαι μοναχός. Περιμέναμε από σένα τα σημαντικότερα: μετάνοια και προσευχή. Και εσύ έφερες μόνο αυτό…».

Το όραμα εξαφανίστηκε. 0 πεθαμένος ξύπνησε πάλι στο μοναστήρι.

Μετά από αυτό το περιστατικό, ο π. Μελχισεδέκ μεταμορφώθηκε ολοκληρωτικά. Κύριος σκοπός τής ζωής του έγινε αυτό που του είπε η Υπεραγία Θεοτόκος: μετάνοια και προσευχή. Και οι καρποί των πνευματικών του εργασιών δεν άργησαν να φανερωθούν στη βαθιά του ταπεινοφροσύνη, στα δάκρυα για τις αμαρτίες του. στην ειλικρινή αγάπη του για όλους, στην πλήρη αυταπάρνηση και στα ασκητικά κατορθώματα του, που ξεπερνούσαν τα ανθρώπινα μέτρα. Και κατόπιν, στη σπουδαία του διορατικότητα και στην ενεργή βοήθεια που προσέφερε στους ανθρώπους με την προσευχή του.

Εμείς οι δόκιμοι, βλέποντας πώς ασκούνταν, πλήρως αποξενωμένος από τον κόσμο σε αόρατες και ασύλληπτες για μας πνευματικές μάχες, τολμούσαμε να του απευθυνόμαστε μόνο στις πιο εξαιρετικές περιπτώσεις. Κι επιπλέον τον φοβόμασταν και λιγάκι: στο μοναστήρι ήξεραν ότι ο π. Μελχισεδέκ ήταν πολύ αυστηρός ως πνευματικός. Και είχε αυτό το δικαίωμα. Η σθεναρή απαιτητικότητά του για καθαρότητα της ψυχής του κάθε χριστιανού τρεφόταν μόνο από τη μεγάλη του αγάπη για τους ανθρώπους, τη βαθιά γνώση των κανόνων τού πνευματικού κόσμου και τη συνειδητοποίηση τού πόσο απαραίτητη για τον άνθρωπο είναι η αδιάλλακτη πάλη με τις αμαρτίες.

Αυτός ο μεγαλόσχημος μοναχός ζούσε στον δικό του ύψιστο κόσμο, όπου δεν ανέχονται τους συμβιβασμούς. Και όταν ύμως ο π. Μελχισεδέκ έδινε απαντήσεις, τότε αυτές ήταν εντελώς ασυνήθιστες και σαν γεννημένες από κάποια ιδιαίτερη, πηγαία δύναμη.

Κάποτε, στο μοναστήρι, έπεσε πάνω μου μια χιονοστιβάδα άδικων και σκληρών, όπως μου φαίνονταν, δοκιμασιών. Και αποφάσισα τότε να πάω να συμβουλευτώ τον πιο αυστηρό μοναχό της μονής, τον μεγαλόσχημο ηγούμενο Μελχισεδέκ.

Χτύπησα την πόρτα κι έπειτα από το καθιερωμένο «δι’ ευχών», βγήκε στο κατώφλι τού κελιού ο π. Μελχισεδέκ. Ήταν με τον μοναχικό του μανδύα και το μεγάλο σχήμα -τον πέτυχα ενώ έκανε τον κανύνα τού μεγάλου σχήματος.

Του ανακοίνωσα τις δυσκολίες και τα άλυτα προβλήματα μου. Ο π. Μελχισεδέκ στεκόταν μπροστά μου ακίνητος και άκουγε προσεκτικά τα πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι ως συνήθως. Κατόπιν, σήκωσε το βλέμμα του κι έβαλε έξαφνα τα κλάματα…

«Αδερφέ!», είπε με ανείπωτο πόνο και πικρία. «Τι με ρωτάς; Εγώ ο ίδιος χάνομαι!».

0 μεγαλόσχημος γέροντας, εκείνος ο μεγαλειώδης ασκητής με την άγια ζωή, στεκόταν μπροστά μου και έκλαιγε με ειλικρινή θλίψη, ως ο χειρότερος και αμαρτωλότερος άνθρωπος πάνω στη γη! Κι άρχισα να καταλαβαίνω με όλο και περισσότερη σαφήνεια και χαρά ότι η πλειοψηφία των προβλημάτων μου. μαζί με τις δυσκολίες μου, δεν άξιζαν μία!

Και όχι μόνο αυτό, αλλά και τα ίδια τα προβληματα εξορίστηκαν την ίδια στιγμή από την ψυχή μου με τρόπο χειροπιαστό. Δεν είχα πλέον ανάγκη να ρωτήσω ή να ζητήσω

κάτι από τον γέροντα. Έκανε για μένα ότι μπορούσε. Χαιρέτισα με ευγνωμοσύνη και έφυγα.

Όλα όσα μάς τυχαίνουν -τα απλά και τα σύνθετα, τα μικρά ανθρώπινα προβλήματα και το ταξίδι προς τον Θεό τα μυστικά τού τωρινοί) και του μελλοντικού αιώνα- όλα επιλύονται μόνο με ανεξήγητη, ακατανόητα υπέροχη και ισχυρή ταπεινοφροσύνη. Και ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουμε την αλήθεια και το νόημα της. ακόμα κι αν αποδεικνυόμαστε ανίκανοι γι` αυτή τη μυστηριώδη και παντοδύναμη αρετή, αυτή μάς αποκαλύπτεται απύ μόνη της ταπεινά, μέσα από τέτοιους καταπληκτικούς ανθρώπους, που μπορούν να τη δεξιώνονται.

 

από το βιβλίο: “Σχεδόν Άγιοι”

π Τύχων Σεβκούνωφ

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (10/2/2013) Απόστολος: Β΄ Τιμ. β΄, 1 – 10. Η δύναμη της προσευχής Αρχιμανδρίτου Επιφάνιου Οικονόμου

Από την δεύτερη επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τον αγαπημένο του μαθητή Τιμόθεο προέρχεται το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου. Οι δύο επιστολές προς Τιμόθεον, όσο και εκείνη προς Τίτον, συνιστούν τις λεγόμενες Ποιμαντικές επιστολές, με τις οποίες ο Πρωτοκορυφαίος απευθύνεται στους Ποιμένες της Εκκλησίας, προκειμένου να τους συμβουλεύσει και να τους ενισχύσει στην διευθέτηση του ποιμαντικού τους έργου. Το ίδιο πράττει και στην σημερινή διήγηση, κατά την οποία συνιστά στον Τιμόθεο να ενδυναμώνεται πάντα από την Χάρη του Ιησού Χριστού, να κηρύττει στους καλοπροαίρετους ανθρώπους την αλήθεια του Ευαγγελίου και να μη διστάζει να κακοπαθεί για την αγάπη του Χριστού. Για να τα καταφέρει όλα αυτά, όμως, προτρέπει τον Τιμόθεο να έχει πάντα στο νου και στη σκέψη του τον αναστημένο εκ των νεκρών Ιησού Χριστό, δηλ. να προσεύχεται σ’ Αυτόν, ζητώντας φωτισμό, ενίσχυση και άνωθεν βοήθεια.
Η ουσία των λόγων του Αποστόλου Παύλου αφορά στην δύναμη και στην αξία της προσευχής στον Ιησού. Τίποτα δεν μπορούμε να καταφέρουμε στη ζωή και στα έργα μας, αν δεν έχουμε στραμμένη την σκέψη μας σ’ Εκείνον. «Αντιλαμβάνεσθε ότι ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να προσεύχεται είναι, στην πραγματικότητα, ένας ξοφλημένος άνθρωπος. Δεν υπάρχει ενδεχόμενο να επιτύχει στην ζωή του»1. Αυτό συμβαίνει γιατί το μέγα άθλημα της προσευχής συνιστά το οξυγόνο της πνευματικής ζωής, την ζωτική δύναμη της ψυχής.
Η προσευχή μας στον Θεό, όμως, προϋποθέτει την πίστη σ’ Εκείνον και την βεβαιότητα της παρουσίας Του στη ζωή μας. «Η προσευχή είναι μία στροφή προς ένα πρόσωπο. Επομένως, για να υπάρχει προσευχή, πρέπει να υπάρχει το πρόσωπο αυτό. Και για να πω ότι προσεύχομαι πρέπει να υπάρχει για μένα ενεργός η παρουσία του προσώπου αυτού. Εγώ μπορώ να οικειοποιούμαι την παρουσία του και την ύπαρξή του. Ο Χριστός, ο ενυπάρχων, ο πανταχού παρών, γίνεται για μένα παρών μέσα στη ζωή μου, διά της λατρευτικής μου συμμετοχής…»2
1 Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, «Περί Θεού λόγος αισθήσεως», σελ. 9
2 Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, «Περί Θεού λόγος αισθήσεως», σελ. 13-14

Η προσευχή μας προϋποθέτει, επίσης και την ταπείνωση, την συναίσθηση της αναξιότητας και της ανεπάρκειάς μας ενώπιον του Θεού, Τον Οποίον καλούμε να καλύψει τα κενά και να συμπληρώσει τις δικές μας ατέλειες στην πνευματική ζωή, όσο και στο πνευματικό μας έργο. Επ’ αυτού η εμπειρία των Αγίων της Εκκλησίας μας σημειώνει: «Το θεμέλιο της προσευχής είναι η πολύ βαθιά ταπείνωση. Τίποτα άλλο δεν είναι η προσευχή παρά το κλάμα και το πένθος του ταπεινού φρονήματος. Όταν λείπει η ταπείνωση, η προσευχητική άσκηση απειλείται από την αυταπάτη και την δαιμονική πλάνη»3
Ο Απόστολος Παύλος επιμένει στην μνημόνευση του ονόματος του Χριστού, γιατί γνωρίζει εμπειρικά, την δύναμη που αυτό κρύβει και την ώθηση που παρέχει σ’ εκείνον που, με πίστη και ταπείνωση, τον επικαλείται. Γνωρίζει ότι αυτό το όνομα μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και να καταστήσει τα αδύνατα, για τις ανθρώπινες δυνάμεις, δυνατά, με το θέλημα του Θεού. «Στο όνομα του Ιησού βρίσκονται συγκεντρωμένα και ενεργά όλα τα μυστήρια της σωτηρίας μας. Όταν επαναλαμβάνουμε αυτό το όνομα, η πραγματικότητα του Ιησού μπορεί να εισδύσει μέσα μας. Να μας γεμίσει, να μας διαποτίσει μ’ ένα τέτοιο τρόπο, ώστε ο λόγος να γίνει σαρξ εν ημίν. Το όνομα του Ιησού εισχωρεί στην ψυχή, όπως μια σταγόνα λαδιού απλώνεται σιωπηλά σ’ ένα ύφασμα. Το όνομα του Ιησού περιέχει όλο τον κόσμο, όπως η ακτίνα του ηλίου τα χρώματα της ίριδος… Η επίκληση του ονόματος του Ιησού πάνω σε όλα τα όντα επιτρέπει τη μεταμόρφωση, τη «χριστοποίηση» του σύμπαντος· την ανεύρεση του αληθινού νοήματος»4
Αυτού του μεγάλου πνευματικού δωρήματος ας φροντίσουμε να είμαστε μέτοχοι, αδελφοί μου, ούτως ώστε η Χάρις του Θεού να καταυγάζει την ζωή μας και οι ίδιοι να λειτουργούμε ως φωτεινά παραδείγματα προσευχής για όλους τους ανθρώπους. ΑΜΗΝ!
Αρχιμ. Ε.Ο.
3 Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, «Ασκητικές εμπειρίες», Β΄, σελ. 27-28
4 Lew Gilliet, «Ιησούς», σελ. 65

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Αποστολικό ανάγνωσμα) π. Γεώργιος Δορμπαράκης

῾Μνημόνευε ᾽Ιησοῦν Χριστόν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ᾽ (Β´ Τιμ. 2, 8)

α. Τόν ῾καλόν στρατιώτην ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ᾽ ἅγιο Χαράλαμπο πού τιμᾶ ἐνδόξως σήμερα ἡ ᾽Εκκλησία μας φωτίζει τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, παρμένο ἀπό τήν ποιμαντική λεγόμενη ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου τήν Β´ πρός Τιμόθεον. ῞Οσα προτρεπτικά λέει ὁ ἀπόστολος γιά τόν μαθητή καί συνεργάτη του ἅγιο Τιμόθεο τά βλέπουμε ἐφαρμοσμένα ἤδη στόν ἅγιο Χαράλαμπο: ἡ δύναμή του ἦταν ἡ χάρη τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, κακοπάθησε ὡς καλός στρατιώτης ᾽Εκείνου, ἀθλήθηκε νόμιμα, ἡ διαρκής μνήμη του ἦταν ὁ ἀναστημένος ᾽Ιησοῦς Χριστός. Κι ἡ ᾽Εκκλησία μας βεβαίως τά στοιχεῖα αὐτά πού μᾶς ὁδηγοῦν στή σωτηρία μας μᾶς τά προβάλλει ἔντονα, προκειμένου νά κρίνουμε τόν ἑαυτό μας πάνω σ᾽ αὐτά καί νά πορευόμαστε ἀντιστοίχως στή ζωή μας. Κατεξοχήν μάλιστα ἡ μνήμη μας πρέπει νά εἶναι διαρκῶς στόν ἀναστημένο ἀπό τούς νεκρούς ᾽Ιησοῦ Χριστό καί ἀπόγονο τοῦ Δαβίδ. ῾Μνημόνευε ᾽Ιησοῦν Χριστόν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ᾽.

β. 1. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος δέν μᾶς καλεῖ μέσω τῆς προτροπῆς του στόν ἅγιο Τιμόθεο νά μνημονεύουμε τόν ᾽Ιησοῦ Χριστό ὡς ἕνα πρόσωπο τῆς ἱστορίας γιά παιδαγωγικούς σκοπούς. ῾Η προτροπή του δηλαδή δέν ἔχει τήν ἔννοια μίας ἀνάμνησης πού ἀναπλάθει ἀπό τό παρελθόν ἕνα πρότυπο γιά παραδειγματισμό, ὅπως τό βλέπουμε νά συμβαίνει στίς διάφορες ἐπετείους σπουδαίων ἱστορικῶν γεγονότων ἤ ἀκόμη καί στή μνήμη τῶν ἁγίων τῆς ᾽Εκκλησίας. Κι αὐτό γιατί μία τέτοια μνημόνευση σημαίνει ὅτι τό πρόσωπο ἤ τό γεγονός ἀνήκει στό παρελθόν κι ἐπειδή ἔχει κάποια ἰδιαίτερη ἀξία θέλουμε νά τό προβάλλουμε ὡς καθοδηγητικό στοιχεῖο καί γιά τή δική μας ζωή στό παρόν.

῾Η προτροπή τοῦ ἀποστόλου ἔχει πολύ μεγαλύτερο βάθος κι ἐκφράζει τήν πίστη τοῦ ἴδιου καί τῆς ᾽Εκκλησίας γιά τό ποιός εἶναι ὁ ᾽Ιησοῦς Χριστός καί ποιά εἶναι ἡ σχέση μας μέ ᾽Εκεῖνον. ῾Ο ᾽Ιησοῦς Χριστός πού πρέπει νά μνημονεύουμε εἶναι ὁ ῾ἐγηγερμένος ἐκ νεκρῶν᾽, δηλαδή εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού μέ τήν ἀνάστασή Του φανέρωσε τή θεότητά Του ὡς Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, καί ταυτοχρόνως εἶναι τέλειος ἄνθρωπος ὡς καταγόμενος ῾ἐκ σπέρματος Δαυΐδ᾽. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ ἀπόστολος καλεῖ νά μνημονεύουμε ᾽Εκεῖνον πού εἶναι ζωντανός καί διαρκῶς παρών στή ζωή μας καί τή ζωή σύμπαντος τοῦ κόσμου, συνεπῶς καλεῖ νά ἔχουμε ἀνοικτά τά μάτια τῆς πίστης, γιά νά βλέπουμε τήν πραγματικότητα πού ζοῦμε στήν ᾽Εκκλησία: τόν Χριστό ὡς Θεό καί ἄνθρωπο πού μᾶς προσέλαβε στόν ῾Εαυτό Του καί μᾶς ἕνωσε μέ τόν Θεό.

2.  Μέ ἄλλα λόγια ἡ μνημόνευση αὐτή τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ συνιστᾶ τήν αὐτονόητη ἐν πίστει κίνηση τοῦ μέλους τῆς ᾽Εκκλησίας, τοῦ βαπτισμένου καί χρισμένου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ζώντας τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ὕπαρξή του ὡς ἐνδεδυμένος ᾽Εκεῖνον - ῾ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε᾽ - Τόν ἀναπνέει ὅπως ἀναπνέει κανείς τόν ἀέρα γιά νά ζήσει. ῞Οταν ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος σημειώνει ὅτι πρέπει νά μνημονεύουμε περισσότερο τόν Θεό ἀπό τό νά ἀναπνέουμε - ῾μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον᾽ -, δηλαδή ἡ μνημόνευσή του εἶναι περισσότερο κι ἀπό θέμα ζωῆς καί θανάτου, αὐτό ἀκριβῶς σημειώνει: χωρίς Χριστό δέν ὑπάρχει ἀληθινή καί πραγματική ζωή. Χωρίς Χριστό ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ζωντανό πτῶμα. Τήν ἴδια ἔννοια ἔχει καί τό ῾ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε᾽ πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος σέ κάποια ἄλλη ἐπιστολή του.

Κι εἶναι περιττό βεβαίως νά τονίσουμε καί πάλι ὅτι μία τέτοια μνημόνευση ὡς ἀναγκαία γιά τήν ἴδια τήν πνευματική ζωή προϋποθέτει τήν ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Θέλουμε νά ποῦμε ὅτι ὁ πιστός δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναφερθεῖ στόν Κύριο ὡς Θεό καί ἄνθρωπο, ἄν δέν τόν φωτίζει ἐν προκειμένῳ τό ἴδιο τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Μόνον ὁ ἐνεργούμενος ἀπό τή χάρη ᾽Εκείνου φθάνει στό ὑπέρ φύσιν σημεῖο πίστης καί ἀποδοχῆς τῆς θεανθρωπότητάς Του, κάτι πού ἐξόχως σημειώνει ὁ ἀπόστολος: ῾Οὐδείς δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾽Ιησοῦν εἰ μή ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ᾽.  ῎Ετσι ἡ μνημόνευση τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, κατά τόν ἀπόστολο, εἶναι ἡ  ἐπιβεβαίωση τῆς ὕπαρξης στήν καρδιά τοῦ πιστοῦ τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία τόν καθοδηγεῖ νά βιώνει τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ ὡς Πατέρα: τό ῾Κύριε ᾽Ιησοῦ Χριστέ᾽ παραπέμπει εὐθέως στό ῾ἀββᾶ ὁ Πατήρ᾽.

3. Τά παραπάνω ἐξηγοῦν εὔκολα  γιατί ἡ ᾽Εκκλησία μας ἀπαρχῆς μέ τούς ἁγίους θεοπνεύστους Πατέρες της θεώρησε ὅτι ἡ κατεξοχήν προσευχή πού συμπυκνώνει κάθε προσευχή της καί συνιστᾶ μία συνοπτική ὁμολογία πίστης της εἶναι τό ῾Κύριε ἐλέησον᾽ ἤ μέ τήν πιό ἀνεπτυγμένη μορφή του τό ῾Κύριε ᾽Ιησοῦ Χριστέ, Υἱέ καί Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν᾽. Σ᾽ αὐτήν τή μονολόγιστη λεγόμενη προσευχή ἔχουμε τήν ἐπακριβή ἐπιβεβαίωση τῆς προτροπῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου: μνημονεύουμε καί ἐπικαλούμαστε τόν ᾽Ιησοῦ Χριστό ὡς Θεό καί ἄνθρωπο, ὁ ῾Οποῖος ἦλθε στόν πεσμένο στήν ἁμαρτία κόσμο, προκειμένου νά μᾶς σώσει. Τό ἔλεός Του εἶναι ἡ ἀπάντηση στή διαστροφή τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει μάλιστα συναίσθηση αὐτῆς καί τοποθεῖται ἐν ταπεινώσει ἀπέναντί Του. Γι᾽ αὐτό καί ὄχι μόνο στίς ἀκολουθίες τῆς ᾽Εκκλησίας ἀλλά καί σέ κάθε ἐπίπεδο τῆς ζωῆς τό ῾Κύριε ἐλέησον᾽ συνοδεύει ὄχι μόνο τόν μοναχό – ἡ ῾ἀποκλειστικότητα᾽ αὐτή δέν συνάδει πρός τήν ἐκκλησιαστική πίστη - ἀλλά καί τόν κάθε βαπτισμένο χριστιανό. Σέ διαφωνία πάνω στό θέμα αὐτό γιά παράδειγμα ἑνός μοναχοῦ μέ τόν  μεγάλο Πατέρα τῆς ᾽Εκκλησίας ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ἐν ἀντιθέσει πρός τόν μοναχό ὑποστήριζε ὅτι ἡ μνημόνευση τοῦ Χριστοῦ εἶναι γιά ὅλους τούς πιστούς μικρούς καί μεγάλους, ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε στόν μοναχό γιά νά τοῦ πεῖ ὅτι ἡ ἀλήθεια βρίσκεται στόν ἅγιο Γρηγόριο.

4. Τό μόνο πού ἀπαιτεῖται νά κατανοήσουμε οἱ πιστοί εἶναι ὅτι ἡ μνημόνευση τοῦ Χριστοῦ δέν γίνεται κατά τρόπο ἐξωτερικό καί τυπικό. Οἱ ῾τεχνικές᾽ τῆς εὐχῆς τοῦ Χριστοῦ ἤ ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του σάν κάτι τό μαγικό πόρρω ἀπέχουν ἀπό αὐτό πού ζεῖ ἡ ᾽Εκκλησία μας καί λέει ὁ ἀπόστολος. ῾Η μνημόνευση τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ, ὅπως εἴπαμε, καί μέ θερμότητα ἀγάπης πρός τό πανάγιο πρόσωπό Του. ῾Η ἀγάπη μας πρός τόν Χριστό, τόν ᾽ἐξ Οὗ καί δι᾽ Οὗ καί εἰς ῞Ον τά πάντα ἔκτισται᾽, θέτει σέ ἐνέργεια κατά τρόπο αὐξητικό τή χάρη τῆς μνήμης Του καί ἡ ἀγάπη αὐτή ἀποτελεῖ τό ῾κλειδί᾽ τῆς συνεχοῦς ἐπανάληψης τοῦ ὀνόματός Του. Κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ἡ μνήμη Του καί ἡ ἀδιάκοπη ἐπίκλησή Του προϋποθέτει τήν τήρηση τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν. Πιστός πού ἐπικαλεῖται τόν Κύριο χωρίς νά ὁδεύει κατά τίς ἐντολές Του, κατεξοχήν τήν ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπό του, μᾶλλον δουλεύει σέ ἀλλότριο δεσπότη καί ὄχι στόν Κύριο ᾽Ιησοῦ Χριστό. ῾Ο λόγος τοῦ μεγάλου Πατέρα ἁγίου Μαξίμου τοῦ ὁμολογητοῦ ἐν προκειμένῳ εἶναι καταπέλτης: ῾᾽Εκεῖνος πού μπόρεσε νά ἀποκτήσει τήν τέλεια ἀγάπη καί νά ρυθμίσει σύμφωνα μέ αὐτήν ὄλην τή ζωή του, αὐτός ἐπικαλεῖται τόν Κύριο ᾽Ιησοῦ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ᾽ (4^η ἑκατ. Περί ἀγάπης).

γ. Δέν ὑπάρχει πιό ἰσχυρό ὅπλο στά χέρια μας ἀπό ῾τό ὄνομα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα᾽ τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος ἐκφράζοντας καί τή δική του ζωή μᾶς παρακινεῖ σ᾽ αὐτό, ἡ ᾽Εκκλησία μας τό ἔχει ὡς τόν πιό μεγάλο καί ὑπερθαύμαστο θησαυρό της, τό θεμέλιο τῆς ὕπαρξής της. ῎Ας μάθουμε νά ἀναπνέουμε Αὐτόν πού συνιστᾶ τήν ἴδια τή ζωή μας καί ῾τήν ψυχή τῆς ψυχῆς μας᾽ (ὅσιος Μακάριος). Τότε θά μάθουμε ἐμπειρικά τό τί σημαίνει δύναμη πίστης καί φανέρωση τῆς Βασιλείας Του ἤδη ἀπό τόν κόσμο αὐτόν.

Η ΚΑΣΣΕΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΡΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ

Πριν ενάμιση χρόνο περίπου είχα πληροφορηθεί για την ύπαρξη μίας κασσέτας όπου ο γέροντας Ιωσήφ του Βατοπαιδινού έκανε αναφορά για τα επερχόμενα με μεγάλη σαφήνεια. Την κασσέτα την είχε κάποια κοπέλα - εάν θυμάμαι καλά η ΜΑΡΙΑ - στην Αθήνα αλλά παρ' όλες τις προτροπές ν' ανέβει στο διαδίκτυο δεν έγινε κάτι για διάφορους λόγους. 

Πριν ένα χρόνο και δυο μήνες περίπου πήρα την πρωτοβουλία σε ένα φόρουμ που είμασταν και συζητούσαμε γι' αυτά να θέσω το θέμαώστε να μάθουμε όλοι τι λέει επιτέλους αυτή η κασσέτα. Μετά κόπων και βασσάνων κι αφού η διαδικασία πέρασε από μύρια κύματα, ο αγαπητός φίλος Romanos (blog "OIMOΣ") κατάφερε και ψηφιοποίησε την κασσέτα και την ανέβασε στο διαδίκτυο σε τρία μέρη.

Εκεί μέσα ο γέροντας Ιωσήφ αναφέρει απίστευτα πράγματα ενώ αυτολογοκρίνεται και δεν λέει για όλα γιατί, όπως αναφέρει, "δεν θα τ' αντέξετε!"...

Η κασσέτα χρονολογείται πριν το 2000... και ο γέροντας κάνει σαφή αναφορά για τα εξής :

1ο - Θα γίνει πολιτειακή ανωμαλία

2ο - Θα αποσυρθεί το ξένο κεφάλαιο

3ο - Θα απολυθούν οι υπάλληλοι

(Σ' αυτό το σημείο η κασσέτα έχει "κοπεί" για να αφαιρεθεί κάτι πολύ σημαντικό το οποίο όμως ίσως ο κόσμος δεν θα άντεχε να μάθει...) 

4ο - Πάνω στην αναμπουμπούλα που θα δημιουργηθεί θα μας κάνουν πρόκληση οι Τούρκοι...

Είναι απίστευτη η ακρίβεια των λόγων του και είναι εμφανείς οι αντιστοιχίες με ότι συμβαίνει σήμερα!

Πολιτειακή ανωμαλία συνιστά ήδη το Μνημόνιο - όντας αντισυνταγματικό - αλλά μήπως συμβεί κάτι πιο έντονο στο αμέσως επόμενο διάστημα;

Η απόσυρση του ξένου κεφαλαίου νομίζω πως έχει σχέση με την καταβολή κάποιας δόσης - λόγω της πολιτειακής ανωμαλίας;

Εφ' όσον δεν καταβληθεί κάποια επόμενη δόση η απόλυση των υπαλλήλων φαντάζει αυτονόητη καθώς και η αναμπουμπούλα που θα δημιουργηθεί πάνω στην οποία θα μας κάνουν την πρόκληση οι Τούρκοι.

Οψόμεθα... 

Το επίμαχο απόσπασμα, το έχουν κάνει από την ιστοσελίδα "ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ" ένα μοναδικό βίντεο :

Τα τρία ψηφιακά κομμάτια της κασσέτας :

Α' ΜΕΡΟΣ

Β' ΜΕΡΟΣ

Γ' ΜΕΡΟΣ 

πηγή & πηγή

Όπως έχω προαναφέρει (εδώ) σπουδαίος γέροντας ασκητής του Αγίου Όρους μού τόνισε κατά την επίσκεψή μου σε αυτόν ότι τα όσα τρομακτικά αναφέρονται (περί 700 εκατομυρρίων νεκρών κ.λπ.) στην γνωστή κασσέτα (εδώ) του μακαριστού Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, δεν είναι έτσι όπως τα λέει ο γέροντας και ότι αυτό το μέρος των προρρήσεών του να μην τα λαμβάνουμε υπ' όψη.

Είναι γνωστή η παρρησία των ασκητών μας να μεταστρέφουν την θεία βούληση... 

"ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ..."

"ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ..."

"Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΜΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ  ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ"

.                                                                                                                                                                                   .


ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ "ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΣΟΔΟ", Η ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΤΗΣ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ, ΜΕ ΦΑΝΕΡΗ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΘΕ ΛΙΓΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΒΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΣ ΦΕΡΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ...
ΤΟ ΣΚΥΜΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΗΘΕΛΑΝ, ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΙΑΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΘΟΡΥΒΟ
ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΣΤΟΜΑΧΙΩΝ ...
ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΩΔΙΑ ΗΡΘΕ ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΒΟΗΘΟΥΣΑΝ ΟΙ ΓΥΡΩ ΤΗΣ ΝΑ ΚΑΘΗΣΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ,
ΘΑ ΣΩΡΙΑΖΟΝΤΑΝ ΚΑΤΑ ΓΗΣ ...
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ, ΜΟΝΟ ΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΝΗΣΥΧΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΣΥΝΗΛΘΕ ΟΤΑΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ ΟΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΤΗ ΒΟΗΘΟΥΣΑΝ ...
Ο ΙΕΡΕΑΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΤΙ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΠΕΥΔΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΟΡΘΙΟ ...
ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΣΟΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΟ ΘΕΑΡΕΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ...
ΟΤΑΝ ΕΦΤΑΣΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΣΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΜΕΜΙΓΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΛΑΧΤΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΕΝΤΟΝΑ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΣΤΟ ΑΔΥΝΑΤΙΣΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΑΚΙ ΤΟΥ ...
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΓΕΥΤΗΚΕ ΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΣΕ ΤΗ ΜΠΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ...
"ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΠΟΥΛΙ ..." ΑΝΕΦΩΝΗΣΕ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΛΙΓΜΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΕΙ ΤΟ ΔΕΣΠΟΤΗ ΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΔΙΚΟΣ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΕΙ ΚΑΙ ΑΓΚΟΜΑΧΕΙ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΕΙ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΛΙΓΟΘΥΜΙΩΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ...
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΝΤΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ, ΠΛΗΡΩΣΕ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ !!!  


ΟΚΤΩ ΣΤΑ ΔΕΚΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΑΠΕΞΕΛΘΟΥΝ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΕΚΚΡΕΜΟΥΝ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, Η ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ ...
ΤΑ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ  ΠΟΥ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ, ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟ 25%...
ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΡΑΓΔΑΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ...
Ο ΥΠΟΣΙΤΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΓΙΓΑΝΤΩΘΕΙ ΑΦΟΥ ΜΙΑ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥΣ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΓΕΥΜΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ...
Η ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΕΧΕΙ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΟ ΕΠΑΚΡΟ, ΕΝΩ Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ...
ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ, ΕΝΩ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΘΕΡΙΖΟΥΝ ΑΝΕΞΕΛΕΚΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ...
ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΙΑΤΡΩΝ, Η ΤΩΝ ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΕΠΑΙΝΕΣ ...
ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΥΠΟΣΙΤΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΟ 65% ...
ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΑΙΓΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ, ΕΝΩ ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ...
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΝΕΟΤΑΞΙΤΩΝ  ΠΟΥ ΕΙΣΕΒΑΛΛΑΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΑ "ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ" ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΟΥΝ ΑΤΑΡΑΧΟΙ ΚΑΙ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ...
ΟΛΕΣ ΟΜΩΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΩΣ ΜΗ ΓΕΝΟΜΕΝΕΣ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ "ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ" ΧΡΙΣΤΟΥ ...
"ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΝΑ ΔΑΚΤΥΛΟΓΡΑΦΗΘΟΥΝ", ΠΡΟΟΡΗΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ, 
"ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝ ΟΙ ΥΠΑΙΤΙΟΙ", ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΛΑΟΣ !!!  

+++

πηγή

''ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΘΑΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π.ΠΟΡΦΥΡΙΟ''

''ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΘΑΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π.ΠΟΡΦΥΡΙΟ''

"ΠΩΣ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ Π.ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΕΣΩΣΕ ΕΝΑ 18ΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ"

.                                                                                                                                                                                                                      .

ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ...

ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΟ ΚΑΙ ΕΝΟΧΟΠΟΙΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ...

ΜΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝ ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΩΝ BLOG ΚΑΙ ΧΡΕΩΝΕΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥ Η ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ;

ΠΟΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΛΥΠΑΤΑΙ;
Ο ΜΥΡΜΗΚΟΛΕΩΝ (ΣΑΤΑΝΑΣ) ΤΡΙΒΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑΤΙ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΣΑΚΙ ΤΟΥ, ΕΝΩ ΔΑΚΡΥΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΝΑΕΙ ΟΤΑΝ ΦΤΑΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΑΠΡΟΧΩΡΗΤΟ ΚΑΙ ΤΕΡΜΑΤΙΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ...
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ: ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΛΕΩΦΟΡΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ, ΕΝΩ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ:
ΔΥΣΒΑΤΑ ΑΝΗΦΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ...
ΠΙΕΖΕΙ Ο "ΜΥΡΜΗΚΟΛΕΩΝ" ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΩΘΕΙ ΣΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ...
ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΚΛΗΡΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΩΝ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ, ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΦΟΡΙΩΝ ΘΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ...
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΡΟΜΟΥ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΙΚΟ ...
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΘΑ ΔΙΟΧΕΤΕΥΣΕΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ''ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ'' ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΕΙΠΕΙΣ ΝΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΔΑΗΣ, ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟΣ ...
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΔΕΣΜΙΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΩΜΕΝΟ ...
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΑΦΟΥ ΑΦΑΙΡΕΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΟΤΙ ΘΥΜΙΖΕΙ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ... 
ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΟ ΥΠΕΡΕΧΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ...
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ...
Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΣΤΑΣΙΜΟΣ ΚΑΙ ΡΗΧΟΣ,
Σ' ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΟΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΨΕΥΤΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ "ΘΟΛΕΣ" ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ...
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΙ, ΑΠΛΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟ ΣΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΜΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΑΖΕΙ "ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΦΡΟΥΤΑ" (ΑΔΑΜ - ΕΥΑ), Η "ΡΙΠΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΝ"...
ΟΙ 'ΑΓΙΟΙ' ΚΑΙ Η ''ΠΑΝΑΓΙΑ'' ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΝ, ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ... 
ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΝΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ, ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΝΑ ΦΥΛΑΤΤΕΙ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΕΥΛΟΓΕΙ ...
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ Ο "ΜΥΡΜΗΚΟΛΕΩΝ" ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΔΥΝΑΤΙΣΕΙ
Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ...
Ο ΘΕΟΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΛΛΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ, Η ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΙΣΤΟΡΙΑ:

<<Η ΕΦΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ 18 ΕΤΩΝ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ
ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ...
Η ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΥΝΕΒΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ...
Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΙΑ ...
ΚΑΘΩΣ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΟ ΓΕΙΤΟΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ...
Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΠΟΥ ΔΙΕΡΧΟΤΑΝ ΤΥΧΑΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΘΥΜΩΣΕ ...
ΜΟΛΙΣ Η ΕΦΗ ΓΥΡΙΣΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΙΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΑΤΙΜΙΑ ΝΑ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ Η ΚΟΡΗ ΜΕ ΑΝΤΡΕΣ ...
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΙΚΡΑΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΝΙΩΣΕ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΝΑ ΤΗΝ ΠΝΙΓΕΙ ...
ΟΤΑΝ ΣΧΟΛΑΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΜΑΘΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΕΦΗ ...
ΤΗΝ ΠΗΡΕ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΕΙ ...
Η ΕΦΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΖΙΖΑΝΙΟΚΤΟΝΟ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΙΟΛΑΣ ΒΡΑΔΥ ...
ΚΛΕΒΕΙ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΠΟΥΚΑΛΑΚΙ ...
ΠΟΤΙΖΟΝΤΑΣ ΛΙΓΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΑΝΑΝ, ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΙ
Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ...
Η ΦΩΝΗ ΕΝΟΣ ΙΕΡΕΑ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΦΕΡΑΝ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ...
"ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ"...
ΞΑΦΝΙΑΣΜΕΝΗ Η ΕΦΗ ΑΠΑΝΤΑΕΙ: "ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΠΑΤΕΡ" ...
"ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΕΤΣΙ;
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΕΣΥ, ΕΝΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙΣ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΨΥΧΕΣ;
ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΕΦΗ ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΠΟΥ
ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ...'' 
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΑΥΔΟ ...
ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΑΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΙΛΑΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ...
ΚΑΤΟΠΙΝ ΜΕ ΧΑΡΑ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ: "ΜΠΑΜΠΑ, ΜΠΑΜΠΑ ..."
ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΟΝΤΑ, ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ...
Η ΕΦΗ ΕΞΗΓΗΣΕ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΚΟΠΗΘΗΚΕ ΠΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ...
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ Η ΕΦΗ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΝΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΑ "ΜΕΣΟΓΙΑ", ΜΙΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΤΗΝ ΕΦΗ ...
ΗΤΑΝ Η ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΣΟΥΝ ΜΕ ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΝΟΝΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ...
Η ΝΟΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ ...
Η ΕΦΗ ΑΠΟΡΗΜΕΝΗ ΤΗ ΡΩΤΑΕΙ: "ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΝΟΝΑ; "
"ΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΕΝΑΝ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙ ΑΥΤΟ ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΡΩ ΚΑΙ ΓΛΥΚΑΚΙ ..."
ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΕΦΗ ΠΡΟΘΥΜΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ Η ΝΟΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΤΑΝ ΚΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΕ Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΕΚΕΙΝΗ ΕΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ...
Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΦΑΝΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΚΡΥΣΕ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΦΥΛΑΚΑ ΤΗΣ ...
ΕΚΕΙΝΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΘΗΚΕ:
"ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΕΙΜΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ..."
ΗΤΑΝ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΔΕΙΞΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ,
ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ !!!

+++

πηγή