Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΤΗΡΩΝ

Την 17η του μηνός Φεβρουαρίου μνήμην επιτελούμεν του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος.

      Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀμάσεια στὴ Μαύρη Θάλασσα, ποὺ ὀνομαζόταν Χουμιαλὰ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Μαξιμιανοῦ (286-305 μ.Χ.), Γαλερίου (305-311 μ.Χ.) καὶ Μαξιμίνου (305-312 μ.Χ.).

      Ὀνομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στὸ στράτευμα τῶν Τηρώνων, δηλαδὴ τῶν νεοσυλλέκτων, διοικούμενο ὑπὸ τοῦ πραιπόσιτου Βρίγκα.

      Διαβάλθηκε στὸν πραιπόσιτο(praepositus) ὡς Χριστιανὸς καὶ κλήθηκε σὲ ἐξέταση. Ἐκεῖ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ χωρὶς δισταγμό. Ὁ διοικητὴς Βρίγκας δὲν θέλησε νὰ προχωρήσει στὴν σύλληψη καὶ τιμωρία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, ἀλλὰ τὸν ἄφησε νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ τοῦ ἀπαντήσει λίγο ἀργότερα. Πίστευε ὅτι ὁ Θεόδωρος θὰ ἄλλαζε καὶ θὰ θυσίαζε στὰ εἴδωλα.

    Ὁ Μεγαλομάρτυς, ὄχι μόνο παρέμεινε ἀδιάσειστος στὴν πίστη του, ἀλλὰ ἔκαψε καὶ τὸ ναὸ τῆς μητέρας τῶν θεῶν Ρέας, μετὰ τοῦ εἰδώλου αὐτῆς. Ἀμέσως τότε συνελήφθη καὶρίχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες σὲ πυρακτωμένη κάμινο, ὅπου καὶ τελειώθηκε μαρτυρικά.
    Στην Αγιογραφία, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων εμφανίζεται σε τεσσάρων ειδών μορφές. Είτε μόνος με στρατιωτική στολή, είτε αντιμετωπίζοντας ένα φίδι-δράκο και μαζί με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη όρθιοι ή πάνω σε άλογα. Πάντα φέρει στρατιωτική στολή.

    Ἡ Σύναξη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος ἐτελεῖτο στὸ ἁγιότατο Μαρτύριό του, τὸ ὁποῖο βρισκόταν στὴν περιοχὴ τοῦ Φωρακίου ἢ Σφωρακίου, τὸ Σάββατο τῆς Α’ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, δηλαδὴ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Ἅγιος ἔκανε τὸ θαῦμα τῶν κολλύβων σώζοντας τὸν ὀρθόδοξο λαὸ ἀπὸ τὰ μιασμένα εἰδωλόθυτα, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο ἀπὸ ἄγνοια νὰ φάει.

     Στην Ελλαδική Εκκλησία οι Άγιοι Θεόδωροι τιμώνται μαζί το πρώτο Σάββατο των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής(υπάρχει μάλιστα η συνήθεια των πιστών να διαβάζονται κόλλυβα το Σάββατο αυτό, στις εκκλησιές και στα νεκροταφεία, θεωρώντας το ως Ψυχοσάββατο, κάτι που δεν υφίσταται στο Τυπικό της Εκκλησίας μας) και όχι στη μέρα μνήμης τους την 8η Φεβρουαρίου για τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη και την 17η Φεβρουαρίου για τον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα. Αυτό το βλέπουμε επίσης και  στην εντεταγμένη ακολουθία τους από το Τριώδιο, η οποία  ψάλλεται στους Ναούς κανονικά εκείνο το Σάββατο τῆς Α’ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν.
Το δια κολλύβων Θαύμα του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος.

    Όταν έγινε βασιλιάς ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363) έκανε πολλά και διάφορα εναντίον των Χριστιανών και προσπάθησε να αναστήσει την παλαιά ειδωλολατρική θρησκεία των Ελλήνων. Στην εποχή του είχαν ουσιαστικά ξαναρχίσει οι διωγμοί των Χριστιανών και τα βασανιστήρια...

    Ο Ιουλιανός, γνώριζε πολύ καλά τα ήθη των Χριστιανών και ότι την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τηρούν αυστηρή νηστεία και εξαγνίζονται μ' αυτή και τη θερμή προσευχή. Θέλησε, λοιπόν, να τους μιάνει με τις ειδωλολατρικές θυσίες. Γι' αυτό και κάλεσε τον έπαρχο της πόλεως και του ανέθεσε να επιβλέψει στην εκτέλεση της εξής εντολής του: Να σηκωθούν από την αγορά όλα τα τρόφιμα και να μην υπάρχουν σ' αυτήν παρά μόνον εκείνα πού θα ήταν ραντισμένα με το αίμα των θυσιών πού έγιναν στα είδωλα. Με τον τρόπο αυτό αναγκαστικά, ή θα αγόραζαν όλοι να φάνε και έτσι να γευθούν από τη θυσία προς τους θεούς, ή αν δεν υπακούσουν, να πεθάνουν από την πείνα.

    Ο έπαρχος έθεσε αμέσως σε εφαρμογή τη διαταγή του Ιουλιανού και αποσύρθηκαν από την αγορά τα τρόφιμα. Αντικαταστάθηκαν βέβαια από τα μιασμένα από τις θυσίες τρόφιμα. Φάνηκε έτσι προς στιγμήν ότι κέρδιζε ο διάβολος, ο υποκινητής και εμπνευστής και Πατέρας του Ιουλιανού. Ο Θεός όμως είναι και Παντοδύναμος και Πάνσοφος. Δεν άφησε ούτε εγκατέλειψε το λαό Του. Για τη σωτηρία του από τις μεθοδεύσεις του διαβόλου έστειλε το Μεγαλομάρτυρά Του Θεόδωρο, πραγματικά ως δώρο Θεού για να Τον δοξάσει με ένα θαύμα.

   Και παρουσιάζεται ο Άγιος στον Πατριάρχη Ευδόξιο (360-369) και του φανερώνει το σχέδιο του Ιουλιανού με τα έξης λόγια:

«Σήκω γρήγορα, Πατριάρχη, συγκέντρωσε το Χριστεπώννμο πλήρωμα, και διαφύλαξε το από τον μολυσμό των ειδώλων, παραγγέλοντάς το να μην αγοράσει κανείς από τα τρόφιμα που υπάρχουν στην αγορά».

Ο Πατριάρχης απορώντας είπε προς τον Άγιο:

«Πώς είναι δυνατόν, Κύριε μου, να γίνει αυτό; Διότι, οι μεν πλούσιοι μπορεί να το εφαρμόσουν γιατί έχουν τρόφιμα στις αποθήκες τους, οι φτωχοί όμως, που δεν θα έχουν ούτε μιας ημέρας τρόφιμα, τί θα κάνουν μπροστά σ' αυτή την ανάγκη»;

Και ο Άγιος του είπε:

«Να τους προσφέρεις κόλλυβα, για να καλύψεις την ανάγκη τους».

Και επειδή ο Πατριάρχης άκουγε για πρώτη φορά το λόγο για τα κόλλυβα, τον ρώτησε με απορία:

«Τί είναι αυτά τα κόλλυβα δεν το γνωρίζω». 

Ο Μάρτυρας τότε του αποκρίθηκε:

«Είναι σιτάρι. Να το βράσεις και να το μοιράσεις στους Χριστιανούς».

Και για να δείξει ο Άγιος από που ήλθε, πρόσθεσε:

«Γι' αυτό το βρασμένο σιτάρι στα Ευχάϊτα συνηθίζουμε να το λέμε κόλλυβα. Κάνε, λοιπόν, έτσι και σώσε το ποίμνιο του Χριστού από το μιασμό».

Λέει ο Πατριάρχης προς τον Άγιο:

«Ποιος είσαι εσύ Κύριε μου, πού φροντίζεις με αγάπη και ευσπλαχνία για τη σωτηρία μας»;

Και ο Άγιος του αποκρίθηκε:

«Εγώ είμαι ο Μάρτυρας του Χριστού Θεόδωρος, και με έστειλε για τη σωτηρία και βοήθειά σας».

    Ο Άγιος έγινε άφαντος και ο Πατριάρχης σηκώθηκε με θαυμασμό και χαρά και συγκέντρωσε το λαό του Χριστού και του φανέρωσε την παρουσία και βοήθεια του Μάρτυρα. Συγχρόνως έκανε σύμφωνα με το λόγο του. Δηλαδή έβρασε σιτάρι και μοίρασε στο λαό και διαφυλάχθηκε έτσι το ποίμνιο του Χριστού. Στην αγορά, αν και τελείωνε η εβδομάδα, η μηχανορραφία του Ιουλιανού έμεινε ανενέργητη, γιατί κανένας Χριστιανός δεν αγόρασε από τα μιασμένα τρόφιμα. Κι' αφού ο Ιουλιανός νικήθηκε ολοφάνερα απέσυρε από την αγορά τα μιασμένα τρόφιμα και επανέφερε τα συνηθισμένα.

    Οι Χριστιανοί ύμνησαν και δοξολόγησαν το Θεό και το Μάρτυρά Του Θεόδωρο και για χάρη του έκαναν λαμπρή γιορτή.

   Έτσι καθιερώθηκε από τότε και το Σάββατο της πρώτης Εβδομάδος των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να γιορτάζεται στην Εκκλησία μας το θαύμα το δια κολλύβων του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος.

Από το βιβλίο: «Οι Άγιοι Μεγαλομάρτυρες Θεόδωρος ο Στρατηλάτης και Θεόδωρος ο Τήρων» 

του Αρχιμ. Γεωργίου Μαραγκού Ηγουμένου Ι.Μ. Αγίων Θεοδώρων Αροανίας Καλαβρύτων

Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος β’.

Μεγάλα τὰ τῆς πίστεως κατορθώματα! ἐν τὴ πηγὴ τῆς φλογός, ὡς ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως, ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θεόδωρος ἠγάλλετο, πυρὶ γὰρ ὁλοκαυτωθεῖς, ὡς ἄρτος ἠδύς, τὴ Τριάδι προσήνεκται. Ταὶς αὐτοῦ ἰκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Κοντάκιον.

 Ἦχος β'. Αὐτόμελον.

Πίστιν Χριστοῦ ὡσεὶ θώρακα, ἔνδον λαβῶν ἐν καρδίᾳ σου, τᾶς ἐναντίας δυνάμεις κατεπάτησας, Πολύαθλε, καὶ στέφει οὐρανίω ἐστέφθης, αἰωνίως ὡς ἀήττητος.
πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ της Χαναναίας (Ματθ.ιε΄21-28) ῏Ω γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. -π. Χρυσόστομος Τελίδης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ της Χαναναίας (Ματθ.ιε΄21-28)

 ῏Ω γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! 

 Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις.

    ἩΧαναναία τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ἔχει μιὰ βαθειὰ 

καὶ ἀκλόνητη πίστη, ποὺ ἀντέχει στὶς δοκιμασίες τοῦ διαβόλου καὶ 

στὴ δοκιμασία τοῦ χρόνου. Μένει ἄσβεστη. Πάντοτε παρηγορεῖ, 

κατευθύνουσα τὰ βήματα πρὸς τὴ βεβαία ἐκπλήρωση 

τῶν αἰτημάτων της. Ἐμφορεῖται ἀπὸ καρτερία κι ὑπομονή,

 ἔχουσα σταθερὸ προσανατολισμὸ πρὸς τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ 

τῆς σωτηρίας.

 Τὸν Χριστό.

    Αὐτὴ δὲ τὴν πίστη ὁ Χριστὸς δοκιμάζει καὶ δυσκολεύει. 

Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ταλαιπωρήσει τὴν γυναίκα, μήτε νὰ τὴν

 τιμωρήσει.

 Δὲν τὴν ἀγνοεῖ ἄλλωστε, μὰ ἐπιθυμεῖ νὰ καταδείξει περίτρανα

 τὴ μεγάλη ἀξία τῆς πίστεώς της, ποὺ ἄντεξε τὶς δοκιμασίες 

καὶ ἔμεινε ἀκλόνητη. Γιατὶ μιὰ τέτοια πίστη ἀξίζει ὅσο ὁ 

κόσμος ὅλος. Ἐνῶ μιὰ ἀδύναμη καὶ λυμφατικὴ σὲ τέτοια 

δοκιμασία καὶ ἀδιαφορία, θὰ εἶχε λυγίσει καὶ θὰ εἶχε ἀφανιστεῖ.

  Ἡ Χαναναία ὅμως καθοδηγούμενη ἀπὸ τὴ βαθειὰ πίστη της,

 δὲν ἀμφιβάλλει στὸ ἐλάχιστο πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι«ὁ μόνος

 καὶ ὁ μεγάλος θεραπευτὴς τοῦ κόσμου». 

Μπροστὰ σ᾿ αὐτὴ τὴν πεποίθηση, οἱ δοκιμασίες τοῦ Χριστοῦ καὶ

 ἡ βραδύτητά Του ν᾿ ἀπαντήσει στὸ αἴτημά της, δὲν τὴν

 ἀποθαρρύνουν, δὲν τὴν ἀπογοητεύουν. 

Συνεχίζει νὰ ζητεῖ καὶ νὰ ἱκετεύει, γιατὶ πιστεύει στὸ 

ἔλεος τοῦ Χριστοῦ.

    Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς ἐκφράζει τὸ θαύμασμό Του!

 Ἐπειδὴ κι Αὐτὸς θαυμάζει κάποιες φορὲς γιὰ τὰ κατορθώματα 

τῶν ἀνθρώπων. Τὰ κατορθώματα ὄχι τῆς δυνάμεώς τους, 

μήτε τῆς σοφίας ἢ τῆς ἐπιστημοσύνης τους μὰ γιὰ τὰ 

κατορθώματα τῆς πίστεως ἢ καὶ τῆς ἀπιστίας τους.

    Εἶναι δὲ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ κομβικὸ σημεῖο, ποὺ φανερώνει 

τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου ὡς πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ προσωπικότητα. 

Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ «διαφορετικὸ» τὸ «ἄλλο», ποὺ κάνει τὸν 

ἄνθρωπο νὰ κυριαρχεῖ ἐπάνω στὸν κόσμο. 

Μὰ καὶ τὸ οὐσιαστικὸ στοιχεῖο «ποὺ ὁρίζει τὴν προσωπικὴ 

σχέση μὲ τὸ Θεό». Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ προσεύχεται 

στὸ Θεὸ καὶ νὰ διαλέγεται μαζί Του.

῏Ω γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! 

 Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις.

«Ὦ γυναίκα, ἡ πίστη σου εἶναι μεγάλη· ἂς γίνῃ τὸ θέλημά σου». 

Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Σφραγίζουν τὴν πορεία τῆς δοκιμαζόμενης 

πίστεως, ποὺ τελικὰ βγαίνει νικήτρια! 

Νικάει γιατὶ γνωρίζει νὰ ὑπομένει.

 Καὶ ὑπομένει γιατὶ ἐλπίζει. 

Ἐλπίζει δὲ γιατὶ στηρίζεται στέραια καὶ ἀκλόνητα 

στὴν σωτήρια ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὑπάρχει γιὰ ὅλους.

    Μ᾿ αὐτὸ τὸν τρόπο ὑπογραμμίζεται τὸ γεγονὸς πὼς 

ὁ Θεὸς δὲν ἀναπαύεται καὶ δὲν ἀρκεῖται σὲ μιὰ ἰσχνὴ καὶ 

λυμφατικὴ πίστη. 

Μιὰ τέτοια πίστη, ποὺ στὸ παραμικρὸ ἐμπόδιο τρεμοσβήνει 

καὶ χάνεται, ἔχει ἐλάχιστη σημασία ἢ καθόλου.

 Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ λογαριαστεῖ ὡς γεγονὸς ἄξιο τιμῆς 

γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

   Ἀπεναντίας ὁ Χριστὸς ἱκανοποιεῖται ἀπὸ τὴν πίστη

 ποὺ πέρασε δύσκολο δρόμο δοκιμασιῶν καὶ πολεμικῆς.

 Ποὺ ὅμως στάθηκε ὄρθια καὶ διάβηκε μὲ κουράγιο καὶ

 ἐλπίδα γιὰ τὴν τελικὴ νίκη. Ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ ὁ ἀγώνας 

γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση νὰ ἐγκλωβίζεται ἀπὸ τὰ

 ἐμπόδια τοῦ διαβόλου καὶ τελικὰ νὰ ἀπαξιώνεται.

   Μιὰ τέτοια πίστη ποὺ νίκησε τὶς ποικίλες δοκιμασίες 

καὶ ξεπέρασε τὰ πολλὰ ἐμπόδια τοῦ ἀντιδίκου, ἐπιδοκιμάζει 

καὶ εὐλογεῖ ὁ Χριστός. 

Μιὰ πίστη σὰν τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἐμπιστεύθηκε τὴν ὕπαρξή 

του καὶ τοὺς ἀνθρώπους του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. 

Τὴν πίστη τοῦ πολλαπλῶς δοκιμαζομένου Ἰώβ, ποὺ

 ἀφέθηκε κυριολεκτικῶς στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

   Τὴν πίστη τοῦ Μωϋσῆ ποὺ δοκιμάστηκε γιὰ σαράντα χρόνια

 στὴν ἔρημο δίχως γογγυσμὸ, μὰ δοξάζοντας τὸ Θεό. 

Τὴν πίστη τῶν Μαρτύρων, τῶν Ἁγίων, τῶν Ὁσίων τῆς 

Ἐκκλησίας, ποὺ μὲ καρτερία, ἀγώνα, θυσία, μαρτύρια, θάνατο, 

ἐπιβεβαιώνουν κάθε ἡμέρα καὶ κάθε στιγμὴ τὴν ἐμπιστοσύνη 

τους στὸ Θεό.

   Τέλος δὲν ἔχει ὁ μακρὺς κατάλογος τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, 

τῶν ὁποίων ἡ πίστη δοκιμάστηκε, δυσκολεύτηκε, ἐμποδίστηκε,

 μὰ τελικὰ ἄντεξε καὶ νίκησε. 

Ὅπως τῆς Χαναναίας τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. 

Ποὺ ἡ πίστη της πρὸς καιρὸ ἀγνοήθηκε καὶ ὑποτιμήθηκε. 

Ὅμως ἄντεξε, γιατὶ γνώριζε πὼς ἀπευθύνεται πρὸς τὸν 

μοναδικὸ Σωτήρα ποὺ θὰ τὴν ἀκούσει τελικὰ καὶ θὰ 

παράσχει τὴ θεραπεία στὴ δαιμονιζόμενη κόρη της. 

Τὸν πίστεψε καὶ ἀνταμείφθηκε· «ἂς γίνει τὸ θέλημά σου. 

Καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἡ θυγατέρα της γιατρεύτηκε».

    Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἂν ἐρχόταν σήμερα ὁ Χριστὸς στὴ γῆ μας, 

θὰ εὕρισκε ἆρα γε μιὰ τέτοια πίστη σὰν τῆς Χαναναίας;

 Φοβούμαστε πὼς ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος στέκεται ἀδύναμος καὶ

 στὸ νὰ πιστεύσει καὶ στὸ νὰ μὴ πιστεύσει. 

Μένει μετέωρος καὶ ἕτοιμος νὰ γήρει στὴν πλευρὰ 

ποὺ θὰ ταυτιστεῖ μὲ τὰ συμφέροντά του.

 Ἕτοιμος νὰ πιστεύσει στοὺς ἐπικίνδυνους σωτῆρες, ποὺ 

τὸν κυκλώνουν.

 Καὶ ἕτοιμος νὰ ἀπορρίψει ὅ,τι φαίνεται δύσκολο καὶ δύσβατο.

Ἕτοιμος νὰ καμφθεῖ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ ἕτοιμος νὰ παραιτηθεῖ 

ἀπὸ κάθε εἶδος ἀγώνα καὶ προσπάθεια. 

Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς θὰ τὸν προσπεράσει καὶ ἔτσι

 θὰ χαθεῖ μιὰ εὐκαιρία σωτηρίας καὶ λύτρωσης.

 Καὶ τὸ σπουδαιότερο καὶ τὸ τραγικό, πὼς ὑπεύθυνος

 θὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος.

πηγή

Κυριακή ΙZ΄Ματθαίου – Το παράδειγμα της Χαναναίας

1. Μᾶς ἀκούει ὁ Θεός;

Τὸ σημερινὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς περιέγραψε τὸ δράμα μιᾶς πονεμένης μάννας· τῆς Χαναναίας – γυναίκας δηλαδὴ ποὺ κατοικοῦσε σὲ γειτονικὴ εἰδωλολατρικὴ χώρα – ἡ ὁποία πλησίασε μὲ πόνο καὶ ἀγωνία τὸν Κύριο καὶ Τὸν παρακάλεσε  νὰ θεραπεύσει τὴ δαιμονισμένη κόρη της.

Τὸ περίεργο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ ἀκόμη  καὶ στὸν παραμικρὸ ἀναστεναγμὸ ἔσκυβε πάντα πρόθυμα μὲ καλοσύνη καὶ στοργὴ πάνω στὸν  πόνο, στὴ μάννα αὐτὴ οὔτε ποὺ γύρισε τὸ βλέμμα Του. «Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον». Ἐξακολούθησε νὰ βαδίζει στὸν ἀπόμερο ἐκεῖνο δρόμο κοντὰ στὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος χωρὶς νὰ τῆς δίνει σημασία. Ἀπόρησαν οἱ μαθητές Του.

Στὸ μεταξὺ ἡ δύστυχη γυναίκα ἐπανελάμβανε τὴν κραυγή της πάλι καὶ πάλι...Ὑπάρχουν πράγματι μερικὲς στιγμὲς ποὺ ἴσως ἀναρωτιόμαστε: «Ἄραγε ἀκούει ὁ Θεὸς τὴνπροσευχή μου; Καὶ τότε γιατί δὲν ἔκανε αὐτὸ ποὺ Τὸν παρακάλεσα;»...

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἀπαντᾶ: «Ὁ Θεός, ποὺ φροντίζει περισσότερο γιὰ τὴ σωτηρία σου, δὲν προσέχει μόνο τὴν αἴτηση, ἀλλὰ καὶ πρωτίστως ἐξετάζει τὸ συμφέρον σου. Ἐὰν οἱ σαρκικοὶ γονεῖς δὲν δίνουν ὅλα ὅσα ζητοῦν τὰ παιδιά τους, ὄχι διότι τὰ καταφρονοῦν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἀπὸ ἀληθινὸ ἐνδιαφέρον, πολὺ περισσότερο ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος καὶ περισσότερο ἀγαπᾶ καὶ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον γνωρίζει, κάνει ὅ,τι εἶναι συμφέρον».

Συνεπῶς, ὅταν ὁ Κύριος δὲν ἀπαντᾶ ἀμέσως σ’ αὐτὸ ποὺ τοῦ ζητοῦμε, τὸ κάνει γιὰ τὸ συμφέρον μας. Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται ἐκ μέρους μας εἶναι ὑπομονὴ καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Πρόνοιά Του.

2. Επιμένουμε στὴν προσευχὴ

Στὴν περίπτωση τῆς Χαναναίας ὁ Κύριος Ἰησοῦς μὲ τὴ θεϊκή Του σκέψη κάτι ἄλλο, μεγαλύτερο ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ θεραπεία προγραμμάτιζε. Ἤθελε νὰ ἀφήσει νὰ λάμψει ἡ μοναδικὴ ἀρετὴ αὐτῆς τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία μάλιστα προερχόταν ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο.

Ἡ ἀξιοθαύμαστη ἀρετή της εἶναι ἡ ἐπίμονη ἱκεσία της. Ἡ πονεμένη μάννα δὲν ἀποθαρρύνθηκε ἀπὸ τὴ σιωπὴ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συνέχισε νὰ Τὸν παρακαλεῖ. Ἐπέμεινε προκειμένου νὰ λάβει αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε. Ἔκανε μάχη γιὰ ν’ ἀποσπάσει τὸ ἔλεος τοῦ Χριστοῦ.

Μεγάλο ὅπλο ἡ προσευχή! Ἀρκεῖ νὰ μὴ γίνεται τυπικὰ καὶ μηχανικὰ ἀλλὰ μὲ θέρμη καὶ ἐπιμονή. Μόνο τότε ἡ προσευχή μας θὰ κάνει θαύματα στὴ ζωή μας καὶ θὰ ἀποβεῖ πρὸς ὄφελος δικό μας ἀλλὰ καὶ τοῦ περιβάλλοντός μας.  Ἄλ λωστε ὑπάρχει μεγαλύτερη ὠφέλεια ἀπὸ τὸ νὰ ζοῦμε σὲ σταθερὴ  ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἅ γιο Θεό μὲ τὴν προσευχή;...

3. Η ταπείνωση ἑλκύει τὴ θεία Χάρη

Ἡ θερμὴ ἐπιμονὴ τῆς Χαναναίας δὲν εἶχε πεῖσμα, προπέτεια ἢ ἐγωισμό. Ἦταν συνυφασμένη μὲ μιὰ ἄλλη ἐκπληκτικὴ ἀρετή: τὴν ταπείνωση.

Καὶ πράγματι κάποια στιγμή, ἀφοῦ ἡ Χαναναία ἐπέμεινε πάρα πολύ, στράφηκε ὁ Κύριος καὶ τῆς εἶπε:

–Δὲν εἶναι καθόλου σωστὸ νὰ πάρει κανεὶς τὸ ψωμὶ ἀπ’ τὰ παιδιά του, γιὰ νὰ τὸ ρίξει στὰ σκυλάκια. Ἐσεῖς οἱ εἰδωλολάτρες ἔχετε παραστρατήσει‧ μὴ ζητᾶτε λοιπὸν τὶς εὐλογίες ποὺ ἀπολαμβάνουν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ.

Στὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου ἡ Χαναναία δὲν λύγισε, δὲν προσβλήθηκε, δὲν ἀγανάκτησε. Μὲ βαθιὰ ταπείνωση, εὐλάβεια ἀλλὰ καὶ εὐφυΐα ἀπάντησε:

–«Ναί, Κύριε». Δέχομαι ὅτι εἶμαι σκυλάκι καὶ δὲν ἔχω δικαίωμα νὰ φάω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν Σου. Μέσα σ’ ἕνα σπίτι ὅμως καὶ τὰ σκυλάκια τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων τους. 

Τί μεγάλη ταπείνωση! Τὴν ὀνόμασε «κυνάριον», σκυλάκι ἀνάξιο λόγου, κι ἐ -κείνη δὲν παρεξηγήθηκε. Δὲν  σηκώθηκε νὰ φύγει ὀργισμένη. Παραδέχθηκε τὰ ὑποτιμητικὰ λόγια καὶ τὰ μετέτρεψε σὲ ἐπιχείρημά της. Μὲ ταπεινὴ πίστη ὑποτάχθηκε στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὴ μεγάλη δωρεά. Ὁ Κύριος ὄχι μόνο θεράπευσε τὴ βασανισμένη κόρη της, ἀλλὰ καὶ ξέσπασε σὲ ὕμνο τῆς πίστεώς της!

–«Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις», τῆς εἶπε.

Συγκλονιστικὰ λόγια! Τὰ ὁποῖα καὶ φανερώνουν γιὰ ποιὸ λόγο ὁ Κύριος καθυστέρησε τόσο πολὺ νὰ ἀπαντήσει στὶς δραματικὲς ἐκκλήσεις της. Πίστη μεγάλη, ἐπιμονὴ θαυμαστή, ταπείνωση ὑπέροχη, νά τὸ μεγαλεῖο τῆς Χαναναίας!

Αὐτὴ ἡ ταπείνωση ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο ὅλων τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν ἐγγύηση τῆς θείας Χάριτος καὶ εὐλογίας. Ἂς στηρίζουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς τὴν πίστη καὶ τὴν προσευχή μας στὴν ταπεινὴ ὑποταγὴ στὸν παντοδύναμο καὶ πάνσοφο Θεὸ Πατέρα. Καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ μᾶς χαρίζει ἁπλόχερα ὅ,τι εἶναι καλύτερο καὶ πιὸ συμφέρον μας στὴ ζωή μας.

Ο ΣΩΤΗΡ, 1/02/2013

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ «Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος» (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 17.02.13)

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ

«Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος»
[Β´ Κορ. ϛ´ 16- ζ´1]

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4265, Φεβρ. 2013

.            Μεγάλη καί θαυμαστὴ ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὴν ἀλήθεια ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀναδεικνύονται καί γίνονται ναοὶ καί κατοικητήρια τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. «Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

*   *   *

.            Ἡ ἔννοια τοῦ ναοῦ μᾶς εἶναι γνωστή. Σ’ αὐτὸν τελοῦνται τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καί ὁ κάθε πιστὸς Χριστιανὸς εἶναι ἔμψυχος ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ἀνώτερος τοῦ κτιστοῦ καί ὑλικοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Διότι ὁ ναὸς ὡς ὑλικὸς κάποτε θὰ καταστραφεῖ. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ὡς ναὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ μείνει στὸν αἰώνα. Πότε καί πῶς ὁ ἄνθρωπος ἀναδεικνύεται ναὸς τοῦ Θεοῦ; Μὲ τὸ βάπτισμα καί τὸ χρίσμα, τὰ δύο ἀπαραίτητα αὐτὰ μυστήρια. Μὲ τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος ὁ Χριστιανὸς δὲν λαμβάνει μόνο τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του, ἀλλὰ ἐντός του εἰσέρχεται τὸ ὑπερφυσικὸ καί θεϊκὸ στοιχεῖο. Λαμβάνει τὶς δωρεὲς καί τὰ χαρίσματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μετὰ τὸ βάπτισμα ὁ ἱερέας χρίει σταυροειδῶς μὲ τὸ Ἅγιο Μύρο τὰ διάφορα σημεῖα τοῦ σώματος τοῦ νεοβαπτισθέντος, λέγοντας: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Ἀμήν». Ἔτσι ὁ Χριστιανὸς δέχεται ἐντός του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Λαμβάνει τὴν Χάρη, τὶς θεῖες δωρεὲς καί τὰ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναδεικνύεται πνευματέμφορος καί θεοφόρος. Γίνεται ναὸς καί κατοικία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.            Νὰ γιατί ὁ πατέρας τοῦ Ὡριγένη, ὁ μάρτυς Λεωνίδης, πήγαινε, ὅταν κοιμόταν, τὸ μικρὸ παιδὶ του καί ἀσπαζόταν μὲ εὐλάβεια τὸ στῆθος του, γιατί πίστευε ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει καί κατοικεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Παραμένοντας, λοιπόν, καί ζώντας μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πιστὸς Χριστιανός, μὲ τὴν ὅλη λειτουργικὴ καί μαρτυρικὴ ζωὴ καί κοινωνώντας τὸ ἄχραντο σῶμα καί τὸ τίμιο αἷμα τοῦ Κυρίου, φιλοξενεῖ καί κατέχει ἐντός του μὲ τρόπο μυστηριακὸ καί πραγματικὸ τὸν Χριστό. «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καί πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. ϛ΄ 56). Ἔτσι ὁ πιστὸς Χριστιανὸς ἀναδεικνύεται καί παραμένει πραγματικὸς καί ἀληθινὸς ἔμψυχος ναὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

*   *   *

.            Ἑνὸς τέτοιου χαρίσματος, μιᾶς τέτοιας δωρεᾶς καί εὐλογίας, ποὺ ἀξιώνεται ὁ Χριστιανός, συνεπάγονται ὁρισμένες εὐθύνες καί ὑποχρεώσεις. Κατ’ ἀρχὴν τὸ πιστεύουμε, τὸ αἰσθανόμαστε ὅτι βρισκόμαστε καί ζοῦμε τὴν πνευματικὴ αὐτὴ θέση, μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας; Εἴμαστε ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ. Τὸ ὑπενθυμίζουμε στὸν ἑαυτό μας, ὅτι ἔγινε καί εἶναι ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ; Τοὺς ἱεροὺς ναούς, ποὺ τελοῦνται τὰ μυστήρια, προσπαθοῦμε νὰ τοὺς διατηροῦμε καθαρούς. Τοὺς ἐμψύχους ναούς μας προσπαθοῦμε νὰ τοὺς διατηροῦμε καθαρούς; Καταλαβαίνουμε ὅλοι πότε λερώνεται ὁ δικός μας ναὸς καί πῶς καθαρίζεται; Ὅτι λερώνεται μὲ τὴν ποικιλώνυμη καί «εὐπερίστατον» ἁμαρτία καί καθαρίζεται μὲ τὰ ἁγιαστικὰ μέσα τῆς Ἐκκλησίας καί κυρίως μὲ τὸ λυτρωτικὸ μυστήριο τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως;
.            Λοιπόν, «καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ». Ἂς καθαριστοῦμε καί ἂς καθαρίζουμε συνεχῶς τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ ἁμαρτίας. Ἂς ἀγωνιζόμαστε μέχρι τέλους στὸν δρόμο τῆς ἁγιότητος μὲ φόβο τοῦ Θεοῦ. Στὸν Χριστιανὸ ποὺ συναισθάνεται τὸ μεγαλεῖο τῆς τιμητικῆς κλήσεως καί θέσεώς του καί συνεχῶς καθαρίζεται ἀπὸ τὶς ἐπιδράσεις τοῦ κόσμου καί τοὺς μολυσμοὺς τῆς ἁμαρτίας, ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, θὰ «ἐνοικήσω», θὰ ἔλθω νὰ μείνω καί «ἐμπεριπατήσω», θὰ περιπατήσω καί θὰ εἶμαι δικός τους Θεὸς καί αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ἐγὼ θὰ εἶμαι πατέρας τους καί αὐτοὶ θὰ εἶναι υἱοὶ καί θυγατέρες μου.
.            Καί ἀκόμη τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τοὺς σεβόμαστε. Τοὺς ἐμψύχους ναοὺς ποὺ ὑπάρχουν καί κυκλοφοροῦν γύρω μας, τοὺς σεβόμαστε; Ὁ ἄλλος ἢ ἡ ἄλλη δὲν εἶναι νούμερο, μηχανή, μέσον ἐκμετάλλευσης. Προσπαθῶ νὰ σέβομαι κάθε ἄνθρωπο. Καί ἀκόμη προσπαθοῦμε ἀπὸ τὴν μικρὴ παιδικὴ ἡλικία νὰ μεταδίδουμε τὶς ἀλήθειες αὐτὲς καί νὰ ἐμπνεύσουμε τὰ παιδιὰ νὰ σέβονται τὸν ἑαυτό τους καί τὰ ἄλλα παιδιὰ γύρω τους.

πηγή

Κυριακή ιζ' Ματθαίου (Η Θεραπεία της κόρης της Χαναναίας) π. Χρήστος Πιτυρίνης

Ἐλέησόν με, Κύριε, υἰέ Δαυϊδ. Ἠ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται»

Στο σημερινό ευαγγέλιο που διαβάσαμε αγαπητοί μου αδελφοί,  βλέπουμε και ένα άλλο θαύμα του Κυρίου, το οποίο έγινε έξω από την Ιουδαία, στα περίχωρα της Τιβεριάδος θαλάσσης, στη Τύρο και στην Σιδώνα. Μόλις έμαθε εκεί μια δυστυχισμένη γυναίκα της οποίας η κόρη της ήταν δαιμονισμένη, ότι περνούσε από τα μέρη της ο Χριστός δεν άφησε την ευκαιρία να χαθεί. Βγήκε να συναντήσει το Χριστό και να τον παρακαλέσει να θεραπεύσει το παιδί της. Ήθελε να βγάλει ο Χριστός τα δαιμόνια από τη κόρη της και να ελευθερωθεί από αυτά. Αυτός ήταν ο πόνος της δυστυχισμένης αυτής μάνας. Αλλά, τι παράξενο!

Ο Χριστός φαίνεται να μένει ασυγκίνητος, ο Χριστός φαίνεται να μην ακούει και να είναι απαθής στο πόνο και στη θλίψη της μητέρας. Όμως, δεν είναι έτσι. Γιατί ο Χριστός ό,τι έκανε το έκανε για να φανερώσει μια μεγάλη αρετή που κρυβόταν μέσα στη ψυχή αυτής της γυναίκας. Και αυτή είναι η ταπεινοφροσύνη. Ναι, η ταπεινοφροσύνη. Γιατί η γυναίκα αυτή, αν και μη Ιουδαία, αν και ειδωλολάτρισσα, αφού ήταν Χαναναία, εν τούτοις ήταν πολύ ταπεινόφρων γυναίκα. Γιατί όταν ο Χριστός δεν απαντούσε στα αιτήματά της αυτή επέμενε περισσότερο. Και αυτό μας διδάσκει, αγαπητοί μου αδελφοί, μας διδάσκει ότι και εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να επιμένουμε στη προσευχή μας.

Να μη λέμε γιατί ο Θεός δεν μας ακούει αλλά να επιμένουμε. Η προσευχή μας πρέπει να συνδέεται με την ταπείνωση και να είναι εκτενής και επίμονη, όπως μας λένε οι άγιοι Πατέρες. Γιατί ο Θεός μπορεί πολλές φορές να αργεί αλλά ποτέ δεν ξεχνά τα αιτήματά μας. Και αυτό φαίνεται και στο ευαγγελικό μας ανάγνωσμα που διαβάσαμε σήμερα. Η γυναίκα επέμενε και ο Χριστός δεν της έδινε το ποθούμενό της. Σε σημείο που οι μαθητές του Κυρίου αγανάκτησαν και είπαν στο Χριστό να εισακούσει το αίτημά της. Ο Χριστός όμως που έβλεπε ότι μέσα στη γυναίκα κρυβόταν μαζί με τη ταπεινοφροσύνη και η πίστη της είπε ότι «ουκ απεστάλην ειμή εις τα πρόβατα οίκου Ισραήλ» λέγοντάς της παράλληλα ότι δεν είναι σωστό να δώσει το ψωμί των παιδιών, δηλαδή των Ιουδαίων στα σκυλιά, δηλαδή στους ειδωλολάτρες.

Σκυλάκι την έλεγε ο Χριστός αλλά αυτή δεν απογοητεύονταν, επέμενε να ζητά από τον Χριστό να θεραπεύσει το παιδί της. Έτσι έγινε υπόδειγμα ταπεινοφροσύνης και για μας τους  χριστιανούς. Σαν πληγωμένο πουλί η γυναίκα αυτή έπεσε στα πόδια του Χριστού παρακαλώντας Τον να ελεήσει τη κόρη της. «Κύριε, βοήθα με», έλεγε. Και ο Χριστός που είδε  την ταπεινή ομολογία της ότι πράγματι, ως ειδωλολάτρης, είναι ένα σκυλάκι, ζητώντας από το Χριστό όχι άρτο αλλά μόνο λίγα ψίχουλα του ελέους Του την ελέησε. Ναι, λέει η γυναίκα, ότι δεν είμαι άξια για μεγάλο θαύμα Σου, γι’ αυτό σου ζητώ ένα μικρό για σένα θαύμα.

Και ο Χριστός βλέποντας τη μεγάλη της πίστη της λέει: «ώ γύναι, μεγάλη σου η πίστις, γενηθήτω σοι ως θέλεις». Ναι, λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, η πίστη είναι συνδεδεμένη με τη ταπεινοφροσύνη. Η πίστη και η ταπείνωση της γυναίκας αυτής έκαναν καλά το παιδί της. Αγαπητοί μου αδελφοί μου. Οι πατέρες της Εκκλησίας δίνουν μεγάλη  έμφαση σ’ αυτή την αρετή. Γιατί, όπως μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η ταπείνωση ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό ενώ ο εγωϊσμός τον ρίχνει στην κόλαση. Άλλωστε εξαιτίας του εγωϊσμού δεν έγινε ο Εωσφόρος αρχηγός των δαιμόνων;

Αναρωτιόταν κάποτε ένας μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Αντώνιος. Πως μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος από τις παγίδες του διαβόλου; Βλέποντας ο άγιος τις παγίδες που βάζει στο δρόμο μας ο διάβολος τον απασχολούσε το ερώτημα. Με ποιο τρόπο μπορούσε ο άνθρωπος να γλυτώσει απ’ αυτές. Και έλαβε την απάντηση από το Θεό ότι ο ταπεινόφρων άνθρωπος εκείνος που έχει ταπείνωση μπορεί να ξεφύγει τις παγίδες του διαβόλου. Ο ταπεινόφρωνας άνθρωπος μπορεί να σωθεί ενώ ο εγωϊστής και υπερήφανος άνθρωπος δεν σώζεται. Και ο Αββάς Ποιμήν στα πρώτα χρόνια της μοναχικής του πολιτείας ρωτώντας τον άγιο Αντώνιο ποια είναι η μεγαλύτερη αρετή στο Χριστιανισμό πήρε ως απάντηση ότι είναι η ταπεινοφροσύνη. 

Γι’ αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί μου, όλοι μας, πλούσιοι και πτωχοί, νέοι και γέροι, κληρικοί και λαϊκοί, άρχοντες και αρχόμενοι, ας φροντίσουμε να είμαστε πάντα ταπεινοί στη ζωή μας για να κερδίσουμε μαζί τη χορεία όλων των αγίων τη βασιλεία των Ουρανών. Αμήν

Κηριακή ΙΖ Ματθαίου εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος

Ὁ ἀβάστακτος πόνος γιά τήν ἀρρώστεια τοῦ παιδιοῦ της, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ἔκανε τή δυστυχισμένη Μητέρα νά πάρει τούς δρόμους μακρυά ἀπό τό χωριό της πρός ἀναζήτηση τῆς τελευταίας της ἐλπίδος, τοῦ Ἰη­σοῦ. Τόν συνάντησε στά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος καί μόλις ἀτένισε τήν φιλεύσπλαχνη μορφή Του ἔβγαλε σπαρακτικές φωνές καί κραυγές πόνου: «Ἐ­λέησόν με Κύριε, υἱέ Δαβίδ, ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμο­νί­ζε­ται». Τόν παρακαλεῖ μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς της. Δέν ἀντέχει ἄλλο νά βλέπει τό κορίτσι της νά τυραννεῖται ἀπό τό δαιμόνιο. Εἶχε γυρίσει ὅλους τούς για­τρούς, εἶχε ξοδέψει ὅλη της τήν περιουσία μά κανείς δέν μπόρεσε νά τήν βοηθήσει. Ἀπο­γοη­τευμένη ἀπό τίς ἐγκό­σμιες δυνάμεις καταφεύγει στόν Ἰη­σοῦ μέ τήν βεβαιότητα, ὅτι μόνο Ἐ­κεῖνος μπορεῖ νά τήν θεραπεύσει.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως σιωπᾶ. Προσποιεῖται τόν ἀδιάφορο. Δέν τῆς δίδει καμμιά σημασία. Ἐκείνη ὅμως τρέχει πίσω του καί φωνάζει μέχρι τέτοιου σημείου, ὥστε οἱ μαθηταί βλέποντας τή σιωπή τοῦ Ἰησοῦ καί νομίζοντας ὅτι προέρχεται ἀπό περιφρόνηση καί ἀδιαφορία πρός τήν ἐνοχλητική γυ­ναί­κα, τήν ἐπιτιμοῦν, τήν ἐμποδίζουν νά τόν πλησιάσει καί μή μπορώντας νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν πεισματική ἐπιμονή της καταφεύγουν στόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ καί τοῦ λέγουν: «ἀπόλυσον αὐτήν ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν».  Δέν μποροῦσαν οἱ ἁπλοϊκοί μαθηταί νά καταλάβουν τή σιωπή Του. Καί ὁ     Ἰη­­σοῦς στήν ὀρμητική πίστη τῆς Χαναναίας γίνεται πιό σκληρός. Δο­κι­μά­ζει τήν ἀντοχή της. Τήν ξεχωρίζει ἀπό τούς Ἰουδαίους χρησιμοποιώντας τό ἴδιο τό ἐπιχείρημα τῶν Ἰουδαίων. «Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μή εἰς τά πρόβατα τά ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ». Ἐκείνη δέν προσβάλλεται, γονατίζει πιό βα­θειά, τόν προσκυνεῖ καί ἀναγνωρίζουσα τήν ἀδυναμία τῆς ψυχῆς της τόν πα­ρα­καλεῖ νά τή βοηθήσει. Ὁ Ἰησοῦς συνεχίζει νά τηρεῖ σκληρή στάση ἀ­πέ­­ναντί της. Τήν ταπεινώνει. Τήν ὀνομάζει σκυλί. Ἐκείνη παρα­δε­χε­ται ὅτι δέν εἶναι ἀπό τόν ἐκλεκτό λαό τοῦ Θεοῦ, καί διακηρύττει ὅτι εἶναι ἕνα σκυλί, ἀλλά σκυλί στό σπίτι τοῦ Θεοῦ πού ἔχει δικαίωμα νά τρώει τά ψί­χου­λα πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τοῦ κυρίου της. Τότε ὁ Ἰησοῦς συγκι­νη­μένος ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἐπιμονή της διακόπτει τή σκληρή συ­μπε­ριφορά του καί ἀναφωνεῖ: «Ὦ γῦναι μεγάλη σου ἡ πί­στις! Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις». Καί ὅπως καταλήγει ὁ ἱερός Εὐαγγε­λι­στής ἀμέσως θερα­πεύ­θηκε ἡ θυγατέρα της.

Ἡ σημερινή Χαναναία τοῦ Εὐαγγελίου μᾶς διδάσκει τρόπο προ­σευ­χῆς. Ἐκθέτει στόν ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων τό πρόβλημά της καί πα­ρακαλεῖ νά τήν ἐλεήσει. Δέν ζητεῖ τή θεραπεία τῆς κόρης της. Ζητεῖ τό ἔλεος καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, στή δοκιμα­σία της. Ἔτσι πρέπει νά προ­σεύ­χεται κάθε χριστιανός. Ν΄ ἀφήνει τόν ἑαυτό του στήν πρόνοια τοῦ Θε­οῦ καί νά λέγει: «Κύριε ὡς οἶδας καί ὡς θέλεις ἐλέησόν με». Μέ τήν προ­σευ­χή αὐτή ζητᾶ ὁ ἄνθρωπος νά τοῦ γίνει ὅ,τι κρίνει ὠφέλιμο ὁ Θεός. Ὅ­ταν στήν ὥρα τῶν δοκιμασιῶν μας λέμε: «Κύριε γενηθήτω τό θέλημά σου» πο­λύ σύντομα θ΄ ἀκούσουμε ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό: «γενηθήτω σοι ὡς θέ­λεις».

Ἡ ταπείνωση τῆς πονεμένης Μητέρας εἶναι ἀξιοθαύμαστη. Εἶναι ἀπόρ­­ροια τῆς ἀγάπης πρός τό παιδί της. Ἔτσι κάθε Μάνα ταπεινώνεται καί ἐξευτελίζεται ἀκόμα προκειμένου νά πετύχει τήν εὐτυχία τοῦ παιδιοῦ της. Προσευχή πού γίνεται χωρίς ταπείνωση εἶναι ἀνώφελη καί γίνεται πρό­­­ξε­νος ἐπάρσεως, ὅπως στόν Φαρισαῖο. Μόνο ἡ τελωνική προσευχή δι­καιώ­­νει καί σώζει τόν ἄνθρωπο.

Στήν προσευχή τῆς Χαναναίας ὁ Ἰησοῦς σιωποῦσε. Ἐδοκίμαζε τήν πί­στη της. Κι ἄλλες φορές σέ ἱκετευτικές κραυγές ὁ Θεός σιω­ποῦ­σε. Στίς πο­λύχρονες προσευχές τοῦ Ζαχαρία καί τῆς Ἐλισάβετ, τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄν­νας ὁ Θεός σιωποῦσε. Στίς ἀγωνιώδεις ἱκε­σίες τῆς διωκόμενης Ἐκ­κλη­σίας ὁ Χριστός σιωποῦσε. Μέ τή σιγή του προε­τοίμαζε τόν θρίαμβο τῆς δυνάμεώς του. Καί ὅπως τή σιγή τοῦ τά­φου διεδέχθη ὁ θρίαμβος τῆς Ἀ­να­στά­σεως ἔτσι καί κάθε περίοδο σιω­πῆς του διαδέχεται μιά λαμπρή περίο­δος δόξης καί μεγαλείου. Μή ἀδημονοῦμε στίς αἰτήσεις μας πρός τό Θεό. Ὅ­ταν ἔλθει ἡ ὥρα ὁ Θεός θά μιλήσει.

Ἐμεῖς ὅμως ε{ιμαστε βιαστικοί καί ἀνυπόμονοι. Θέλουμε νά μᾶς ἀ­πα­ντήσει ἀμέσως ὁ Θεός. Κι ἄν περάσει λίγος χρόνος σιωπῆς Του τόν ἐγκα­ταλείπουμε καί ἀναζητᾶμε ἄλλους τρόπους θεραπείας τῆς ἀνάγκης μας.

Ἀδελφοί μου,

Ὁ καθημερινός ἀγώνας μέ τόν πόνο γιά κάθε ἀνθρωπο εἶναι μεγά­λο μαρ­τύριο. Στή μάχη αὐτή πολλές φορές γονατίζουμε. Ε{ιμα­στε ἀδύναμοι καί πνευ­ματικά ἀσθενικοί. Δέν θά πρέπει ὅμως νά ἀπογοητευόμαστε ἀπό τήν ὁρ­μή τῆς καταιγίδας. Ἔχουμε τή δύναμη τῆς προσευχῆς. Ἀς ἀφεθοῦμε στά χέρια τοῦ Θεοῦ κι ἄς ἀκολουθή­σου­με τό δρόμο πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑ­πο­δεικνύει μέ τό στόμα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου: «Ταπεινώθητε οὖν ὑπό τήν κραταιάν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ, πᾶσαν τήν μέρι­μναν ὑμῶν ἐπιρρίψαντες ἐπ΄ αὐτόν, ὅτι αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν, νήψατε, γρη­γο­­ρήσατε ... ὁ δέ Θεός πάσης χάριτος στηρίξει, σθενώσει, θεμελιώσει ὑμᾶς ...»

Κυριακή ΙΖ’ Ματθαίου (Της Χαναναίας) (Ματθ. ιε’, 21-28) κήρυγμα επί του Ευαγγελίου του Ιωάννη Δήμου

Κυριακή ΙΖ’ Ματθαίου

(Της Χαναναίας)

(Ματθ. ιε’, 21-28)

κήρυγμα επί του Ευαγγελίου

του Ιωάννη Δήμου

Θεολόγου - Φιλολόγου

από την ιστοσελίδα του:  www.sostikalogia.com

Όταν ο Ιακώβ επέστρεφε στην πατρίδα του ύστερα από μακροχρόνια απουσία, βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία από το φόβο μήπως δεν θα τον δεχόταν ο αδελφός του Ησαύ. Όπως είναι γνωστό, είχε  αυτό το φόβο, γιατί ο Ησαύ είχε θυμώσει εναντίον του, επειδή είχε χάσει τα πρωτοτόκια  και την ευλογία του πατέρα του εξ αιτίας του Ιακώβ. Τώρα όμως, ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας ο Ιακώβ,  αφού διέκοψε τη συνεργασία του με το θείο του  το Λαβαν, πήρε την οικογένεια του, τους υπηρέτες του και τα ποίμνιά του, και βάδιζε το δρόμο της επιστροφής. Καθώς πλησίαζε για να συναντήσει τον αδελφό του,  έμεινε μόνος εκείνο το βράδυ και πάλευε μαζί του μέχρι το πρωί ένας δυνατός άνθρωπος που συμβόλιζε το Θεό. Όταν το πρωί ο άνθρωπος εκείνος είπε στον Ιακώβ να τον αφήσει να φύγει, ο Ιακώβ του είπε, δε θα σε αφήσω να φύγεις, αν δε με ευλογήσεις. Αυτό φανερώνει ότι κατάλαβε ο Ιακώβ ότι ο αντίπαλός του ήταν ο Θεός. Ο Θεός τον ρώτησε, ποιο είναι το όνομά σου;  Αυτός του είπε, Ιακώβ. Τότε ο Θεός του είπε, δεν θα είναι πλέον το όνομά του Ιακώβ, αλλά Ισραήλ, επειδή αποδείχτηκες δυνατός με το Θεό, και θα είσαι δυνατός και με τους ανθρώπους. Έτσι οι απόγονοι του Ιακώβ ονομάζονται Ισραηλίτες.  Η πάλη αυτή του Ιακώβ συμβολίζει την επίμονη προσευχή που έκανε αυτός εκείνο το δραματικό βράδυ στο Θεό.

Αλλά, γιατί αναφερθήκαμε σήμερα στην προσευχή του Πατριάρχη Ιακώβ, και ποια σχέση έχει αυτή με τη Χαναναία, στην οποία αναφέρεται η σημερινή ευαγγελική περικοπή; Όπως ο Ιακώβ απέσπασε την ευλογία του Θεού με την επίμονη προσευχή του, έτσι και η Χαναναία γυναίκα κατόρθωσε να πετύχει και να αποσπάσει από το Χριστό αυτό που ήθελε και είχε ανάγκη. Η Χαναναία καταγόταν από τη ρίζα των Χαναναίων, οι οποίοι δεν εξοντώθηκαν από τον Ιησού του Ναυή. Ήταν Ελληνίδα Συροφοινίκισσα και, όταν ο Χριστός έφθασε στα όρια της πατρίδας της, αν και ήταν ειδωλολάτρισσα, έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Είχε μέσα της τη λαχτάρα να θεραπεύσει το άρρωστο παιδί της. Το ότι όμως δεν   ήταν Ιουδαία την δυσκόλευε να πλησιάσει, αν και πίστευε ακράδαντα. Έτσι ακολουθούσε από μακρινή απόσταση και έκραζε και παρακαλούσε να της δείξει έλεος και να θεραπεύσει το κορίτσι της. Ο Χριστός όμως προσποιείτο ότι αδιαφορεί με αποτέλεσμα να επέμβουν οι μαθητές Του και να του πουν, άκουσε την παράκληση της, λυπήσου την, κάμε της αυτό που με τόσο σπαραγμό σου ζητάει, και άφησε την να φύγει, γιατί μας  ακολουθεί και φωνάζει.   Τότε ο Κύριος  τους είπε ότι δεν έχω αποσταλεί παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του Ισραηλιτικού λαού. Η Χαναναία  όμως δεν το έβαλε  κάτω αλλά  ήρθε μπροστά στο Χριστό και αφού   γονάτισε με ευλάβεια   του είπε, Κύριε, βοήθησε με. Εκείνος της  απάντησε λέγοντας ότι δεν είναι καλό να πάρει κανείς το ψωμί από τα παιδιά του και να το ρίξει στα σκυλάκια.  Τότε η γυναίκα άρπαξε την ευκαιρία και του είπε, και τα σκυλάκια τρώνε  από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους. Όταν  ο Κύριος  άκουσε αυτά  τα λόγια που ήταν γεμάτα πίστη και ταπείνωση της είπε με θαυμασμό. Ω γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου, ας γίνει  όπως  θέλεις και τη στιγμή εκείνη   η κόρη της θεραπεύτηκε αμέσως.

Η συμπεριφορά  της Χαναναίας, και γενικά  ο τρόπος με τον οποίο αυτή  απευθύνθηκε στο Χριστό προκειμένου να της δώσει αυτό που πολύ ποθούσε, παρομοιάζει και  υπενθυμίζει τη στάση του Πατριάρχη Ιακώβ που αναφέραμε στην αρχή. Έτσι αποτελεί υπόδειγμα προς μίμηση για όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών.  Όσο δύσκολα και αν εμφανίζονται τα πράγματα στα μάτια των ανθρώπων, για το Θεό είναι δυνατά. Ο Ίδιος ο Κύριος είπε, « τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Όταν ο Χριστός είναι μαζί μας, όλα είναι δυνατά. Αμήν.

Εὐαγγέλιον ΙΖ΄ Ματθαίου-Ματθαίου ιε΄21-28 «Ἕνας Θεός γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους »

Ἡ  Χαναναία τήν περίπτωση τῆς ὁποίας διηγήθηκε ὁ Εὐαγγελιστής
Ματθαῖος στό σημερινό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, μᾶς φανερώνει ὅτι ὁ Θεός
εἶναι Θεός Πατέρας γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἀγαπᾶ καί φροντίζει καί
σώζει  ἀδιακρίτως ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐφόσον πιστεύουν σ’ Αὐτόν.
Ἑπομένως οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐκείνοι οἱ ὁποῖοι διαφοροποιοῦνται ἀπέναντί
Του. Ἄς δοῦμε, ὅμως, πῶς ἡ ἱστορία τῆς Χαναναίας ἐξελίσσεται.
Ἦταν μία εἰδωλολάτρισσα, ἡ ὁποία πλησίασε τόν Χριστό
παρακαλώντας Τον νά θεραπεύσει τήν δαιμονισμένη θυγατέρα της. Ἐκείνη
τήν ἐποχή οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ μόνοι πού πίστευαν στόν ἀληθινό Θεό, δέν
ἔρχονταν σέ ἐπαφή μέ τούς εἰδωλολάτρες. Κρατοῦσαν τήν ἀπόστασή τους.
Τούς ἀπέφευγαν. Αὐτή, ὅμως, ἡ γυναίκα πηγαίνει κοντά στόν Χριστό, Τόν
πλησιάζει. Αὐτό ἀπό μόνο του δείχνει ὅτι σ’ Ἐκεῖνον ἔβλεπε κάτι πού δέν
εἶχε δεῖ σέ ἄλλους. Φαίνεται πώς διαισθανόταν κάτι, εὕρισκε κάτι μέσα στήν
καρδιά της, τό ὁποῖο τῆς ἔδινε ἐμπιστοσύνη καί τήν ἀπάλλασε ἀπό τόν φόβο,
ὅτι θά τήν ἔδιωχναν.
Στρέφεται στόν Χριστό μέ τά ἴδια λόγια τά ὁποῖα βρίσκουμε στά
χείλη τοῦ τυφλοῦ Βαριτιμαίου τῆς Ἱεριχοῦς στό κατά Μᾶρκον Εὐαγγέλιο
«Ἰησοῦ Υἱέ Δαυΐδ». Αὐτή εἶναι ἤδη μία ὁμολογία πίστεως, ὄχι βέβαια
ὁλοκληρωμένη. Δέν πίστευε ἡ εἰδωλολάτρισσα τόν Χριστό ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ.
Τόν ἀναγνώριζε μόνο ὡς ἀπόγονο τοῦ Βασιλικοῦ οἴκου τοῦ Δαυΐδ ἀπό τόν
ὁποῖο θά γεννιόταν ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου: «Ἐλέησόν με Κύριε, υἱέ Δαυΐδ, ἡ
θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται».
Ὁ Χριστός ὅμως συνεχίζει σιωπηλός τόν δρόμο του, χωρίς νά
ἀνταποκρίνεται στήν κραυγή της. Τότε, στρέφονται πρός ἐκεῖνον οἱ
Μαθητές: «Ἀπόλυσέ την, διότι ἐπιμένει στήν κραυγή τῆς ἐλπίδος καί
ἀπογνώσεως». Μέ τό «ἀπόλυσον αὐτήν » δέν ἐννοοῦσαν «διῶξ’ την», ἤθελαν
νά ποῦν : «Ὁπωσδήποτε θά τήν λυπηθεῖς, δέν θά τήν λυπηθεῖς; Δέν εἶναι καί
αὐτή ἄνθρωπος, ἤ μήπως δέν εῖναι; Εἶναι σωστό νά κρατοῦμε ἀπόσταση ἀπό
τέτοιους ἀνθρώπους  ;  Δέν ἔχει ὁ ἀνθρώπινος πόνος καί γιά τούς
εἰδωλολάτρες τήν ἴδια φρίκη καί ἀγωνία πού ἔχει γιά μᾶς;».
Mέ τό «ἀπόλυσε αὐτήν» οἱ Μαθητές παρακαλοῦσαν τόν Χριστό, Τοῦ
ἔλεγαν : «Ἄφησέ την νά φύγει μέ καρδιά εἰρηνευμένη».  Αὐτό τό
συμπεραίνουμε ἀπό τήν ἀπάντηση πού ἔδωσε  ὁ Χριστός στήν συμβουλή  –
παράκλησή τους.
Τούς λέγει : «Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μή εἰς τά πρόβατα τά ἀπολωλότα
οἴκου Ἰσραήλ». Ἡ Χαναναία  ἀκούει καί ἀπαντᾶ:  «Κύριε, βοήθει μοι». Δέν
δίνει ἀπάντηση στήν παρατήρηση τοῦ Κυρίου, ὅτι δέν ἔχει σταλεῖ σ’ ἐκείνην
πιστεύει μόνο ὅτι θά τήν λυπηθεῖ. Δέν δημιουργεῖ συζήτηση. Δέν ἐπιμένει, ὅτι
ἐκείνη εἶναι ἀνθρώπινο πλάσμα. Μόνο πιστεύει στήν εὐσπλαχνία Του. Ζητᾶ
νά τήν λυπηθεῖ. Κι ὁ Χριστός δοκιμάζει τήν ἐμπιστοσύνη της στήν
εὐσπλαχνία Του γιά μία ἀκόμη φορά. Ὁ Ἴδιος βέβαια γνωρίζει τήν πίστη της

καί ἴσως ἡ Χαναναία νά ἔνοιωθε τήν διορατικοτητά Του. Πιθανόν ὅμως νά
ἦταν γιά τούς Μαθητές ἀναγκαῖο νά κατανοήσουν τό βάθος τῆς πίστεως, τό
ὁποῖο μποροῦσε νά δείξει ἕνας εἰδωλολάτρης στόν Χριστό. Τῆς λέει λοιπόν :
«Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις»
Σημαίνουν τά λόγια Του : «Δέν είναι σωστό νά παίρνεις τό ψωμί τῶν
παιδιῶν σου καί νά ταΐζεις μ’ αυτό σκυλάκια».
Τά λόγια αὐτά φαίνονται σκληρά καί ἀνήλεα. Μοῦ φαίνεται, ὅτι μποροῦμε
νά τά καταλάβουμε ἄν φαντασθοῦμε τόν Σωτῆρα  νά χαμηλώνει, τό
προσεκτικό, σκεφτικό, συμπαθές βλέμμα Του στά μάτια τῆς γυναίκας ὅπου
ὑψώνονται ἱκετευτικά πάνω Του καί Τόν παρακαλοῦν, τόν ἱκετεύουν.
Ἑκείνη ἄκουγε τά λόγια αὐτά, ὅπως είχε ἀκούσει πολλές φορές σκληρά
λόγια, τί ἄκουγε ὅμως ταυτόχρονα ἔβλεπε στραμμένο πάνω στό πρόσωπο τῆς
θεϊκῆς ἀγάπης καί ἀπάντησε σάν νά χαμογελοῦσε μέ τήν ἴδια ἐμπιστοσύνη
πού ἔτρεξε πάνω Του : «Ναί Κύριε, ὅμως καί τά σκυλάκια τρώγουν ψίχουλα
πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τῶν κυρίων τους». Κάτι περισσεύει καί γιά μᾶς.
Λίγο ἔλεος, λίγη ἀγάπη, λίγη εὐσπλαγχνία, λίγη συμπάθεια μποροῦμε νά
ἐλπίζουμε ὅτι θά ἔχουμε ἀπό Σένα. Ἡ ἀπάντηση τῆς Χαναναίας δόθηκε ἀπό
τό βάθος τῆς πίστεως, γνωρίζοντας ὅτι τά σκληρά λόγια βγαίνουν ἀπό μία
σκληρή καρδιά.
Ὁ Σωτῆρας ἐδῶ, ὅπως καί σέ ἄλλες περιπτώσεις ἀπαντᾶ στήν πίστη μέ
ἀγάπη καί μέ τήν δύναμή Του ἡ ὁποία θεραπεύει συγχωρεῖ, καί λυτρώνει: Ὦ
γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ
αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
Βλέπουμε ἀδελφοί μου,
γιά μία ἀκόμη φορά, ὅτι τό ἔλεος τοῦ Κυρίου είναι ἀπεριόριστο, ὅτι ὁ
Κύριος δέν χωρίζει τούς ἀνθρώπους ἀναλόγως τοῦ πιστεύω τους σέ φίλους
καί σέ ξένους. Γιά ἐκεῖνον δέν ὑπάρχουν ξένοι, ὅλοι εἶναι φίλοι.
Συγχρόνως ὅμως περιμένει καί ζητεῖ ἀπό ἐμᾶς ἀληθινή πίστη, μία
προσπάθεια γιά πίστη, τήν ἀπόφαση νά Τοῦ δείξουμε ἐμπιστοσύνη, τήν
ἀποφασιστικότητά μας πού χρειάζεται γιά νά πλησιάσουμε μέ κραυγές, μέ
ἐγκάρδιες προσευχές.
Αὐτό ὀφείλουμε νά τό μάθουμε ἀπό τήν Χαναναία.

Η ΧΑΝΑΝΑΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ π.ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

   Τρεις ανατροπές στις αντιλήψεις των ανθρώπων για το Θεό διαπιστώνουμε στην θαυματουργική θεραπεία από το Χριστό της κόρης μιας Χαναναίας. Η πρώτη ανατροπή έχει να κάνει με την ίδια την επίσκεψη του Χριστού στην περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Η Χαναναία ήταν ειδωλολάτρης και κατοικούσε σε έναν τόπο όπου οι κάτοικοι, εκτός από την λατρεία των ειδώλων, επιδίδονταν στην μαγεία. Χωρίς να το γνωρίζουν, είχαν παραδώσει τους εαυτούς τους στο πνεύμα του πονηρού. Ο Χριστός όμως, επισκεπτόμενος την περιοχή, δείχνει ότι ήρθε στον κόσμο για να φέρει το μήνυμα της Βασιλείας των Ουρανών κηρύσσοντας μετάνοια  ανάμεσα στους αμαρτωλούς.

         Η δεύτερη ανατρεπτική στάση έχει να κάνει με την αντίδραση του Χριστού στη στάση  της Χαναναίας. Εκείνη είχε αγωνία για την κόρη της, η οποία βασανιζόταν από δαιμόνιο, κάτι που φαίνεται να υπονοεί ότι η μητέρα της δεν ελεύθερη από τις επιδράσεις του διαβόλου και της ειδωλολατρίας και γι’ αυτό την πείραζε ο διάβολος. Μέσα στην αγωνία για το παιδί της στρέφεται προς το Χριστό  και ζητά το έλεός Του. Τον αποκαλεί «Υιό Δαβίδ». Μπορεί να γνώριζε τι σήμαινε η φράση αυτή. Ότι ο Ιησούς ανήκε στη γενιά από την οποία θα σώζονταν ο λαός του Ισραήλ. Μπορεί και να ρώτησε και να της είπαν ότι έτσι τον προσφωνούσαν. Όμως η θέα του προσώπου του Κυρίου κάνει την ψυχή της να γεμίσει με πίστη και την οδηγεί στο να απευθύνει το αίτημά της προς Αυτόν χωρίς να υπολογίσει τίποτε, ούτε την ειδωλολατρική της ταυτότητα ούτε την απόρριψη που πιθανότατα θα υφίστατο από όσους συνόδευαν το Χριστό. Κραυγάζει. Και οι μαθητές του Χριστού αντιδρούν αμέσως, προτρέποντάς τον να την διώξει, για να απαλλαγούν από την επιμονή και την ένταση της φωνής της. «Απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όπισθεν ημών» (Ματθ.  15, 23). Ο Χριστός όμως, δεν κάνει αυτό που αναμένουν οι άνθρωποι, αλλά ανοίγει διάλογο μαζί της.

           Η τρίτη ανατρεπτική στάση έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός απευθύνεται στη Χαναναία. Αντί να την ρωτήσει για τη δοκιμασία της ή να την νουθετήσει ή να δείξει ευσπλαχνία, της απαντά με τέτοιο τρόπο που φαίνεται ότι την απορρίπτει. Της δείχνει ότι δεν θέλει να έχει σχέση με τους ειδωλολάτρες, αλλά μόνο με τους Ισραηλίτες. Φαίνεται να ικανοποιεί έτσι τους φανατικούς Ισραηλίτες που πιθανόν να ήταν στη συνοδεία του. Όμως εκείνη επιμένει. Και στην δεύτερη παράκληση, στην οποία το προσωνύμιο πλέον γίνεται «Κύριε», δεν μένει δηλαδή στο γενικό χαρακτηρισμό που περιέγραφε τι προσδοκούσαν οι Ισραηλίτες από το Χριστό, αλλά του δείχνει τι είναι για την ίδια ο Χριστός, «ο Κύριος και Θεός», και πάλι ο Χριστός αρνείται να την βοηθήσει και της μιλά περιφρονητικά, αποκαλώντας την «κυνάριον». Και βλέποντας την επιμονή, την εξυπνάδα και την ταπείνωσή της να αποδέχεται ακόμη και τον χαρακτηρισμό, αρκεί να χορτάσει κοντά Του την ευσπλαχνία και την αγάπη, ο Χριστός θαυμάζει την πίστη της και κάνει το θαύμα. Σκληρότητα, δοκιμασία της πίστης και αποδοχή του αιτήματος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστός αντιδρά, μη κάνοντας αυτό που θα περιμέναμε.

              Δεν μπαίνει ο Θεός στα ανθρώπινα καλούπια. Δεν κάνει όπως περιμένουν οι άνθρωποι. Δεν λειτουργεί με τα δικά μας κριτήρια. Δεν είναι ένας Θεός που αρκείται σ’ αυτούς που Τον ακολουθούν. Τολμά και βγαίνει από τα όρια του περιούσιου λαού. Τολμά και βγαίνει από τα συνηθισμένα, προκειμένου να κηρύξει μετάνοια και να δώσει ελπίδα και νόημα σε όλο τον κόσμο.  Παράλληλα, δεν κάνει ό,τι ευχαριστεί τους δικούς Του. Δεν απολύει κανέναν που Τον αναζητά μόνο και μόνο γιατί δεν είναι όπως θέλουν όσοι νομίζουν ότι Τον γνωρίζουν και προσαρμόζουν το Ευαγγέλιο Του στον δικό τους τρόπο σκέψης. Αλλά και δεν βιάζεται πάντα να κάνει αυτό που οι άνθρωποι επιθυμούν. Να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, αλλά τους αφήνει να ανοίξουν αληθινά την καρδιά τους. Να επιμείνουν και να φανερώσουν πόσο πιστεύουν. Έχει τη δύναμη να εκπληρώσει τα πάντα. Αλλά θέλει και την συνέργεια του ανθρώπου. Ζητά την πίστη. Την δοκιμάζει. Ζητά την εξυπνάδα και το χάρισμα του ανθρώπου. Ζητά την μετάνοια και την ταπείνωσή του. Όχι γιατί ο Ίδιος ως Θεός έχει ανάγκη αυτά. Αλλά γιατί έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να εμπιστεύεται αληθινά, να μετανοεί για τον τρόπο της ζωής του και να συνειδητοποιεί την επίδραση του κακού και πώς μπορεί μέσα από την πίστη να την αποτινάξει.

            Η στάση του Χριστού είναι για εμάς τους χριστιανούς ένα μήνυμα υπέρβασης των πάγιων αντιλήψεων που έχουμε για Εκείνον και την πίστη. Είναι μία πρόκληση εξόδου μας από τα συνηθισμένα. Από την αίσθηση της αυτάρκειάς μας και την επανάπαυση ότι είμαστε υπεύθυνοι μόνο για την δική μας σωτηρία. Είναι μία πρόκληση να μην απορρίπτουμε, να μην απολύουμε κανέναν γιατί δεν φέρεται όπως εμείς πιστεύουμε ότι θα πρέπει να φέρεται. Είναι μία πρόκληση να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε την σκέψη και τα έργα του Θεού, αλλά να επιμένουμε με την προσευχή, την αξιοποίηση των χαρισμάτων μας και την ταπεινότητα στο να βρισκόμαστε κοντά Του και να Τον αναγνωρίζουμε ως τον Κύριό μας.

            Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα τα θέλει σύμφωνα με τα δικά του μέτρα, «εδώ και τώρα». Που δεν δίνει ευκαιρία σε όσους μπορεί να φαίνεται ότι είναι μακριά από το Θεό, όμως η ψυχή τους στη θέα του Προσώπου Του, όπως κι αν Αυτό εμφανίζεται, είτε δια της δοκιμασίας και της λύπης, είτε δια της αισθήσεως του κακού και της απογοητεύσεως από την κυριαρχία του επάνω μας, μετανοεί και αλλάζει, κρίνοντάς μας με την δύναμη της πίστης που επιδεικνύουν. Που παραμένει στην δική του αυτάρκεια, στην αίσθηση ότι είναι αρκετή η δική μας πρόοδος και δεν υπάρχει λόγος να βγαίνουμε από τα δικά μας μέτρα και όρια. Ζώντας λοιπόν σ’ έναν τέτοιο κόσμο, το παράδειγμα της Χαναναίας και η ανατρεπτική στάση του Χριστού μας καλούν να ξαναδούμε την χριστιανική μας αυτοσυνειδησία και αποστολή και να ελέγξουμε τον εαυτό μας για το πόσο και πώς πιστεύουμε. Και ο Κύριός μας θα μας δώσει τη δύναμη σε κάθε σταυρό και δοκιμασία της ζωής μας να Τον αναζητήσουμε και να γίνει και σε μας το θέλημά Του.

Κέρκυρα, 17 Φεβρουαρίου 2013