ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ «Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος» (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 17.02.13)

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ

«Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος»
[Β´ Κορ. ϛ´ 16- ζ´1]

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4265, Φεβρ. 2013

.            Μεγάλη καί θαυμαστὴ ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὴν ἀλήθεια ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀναδεικνύονται καί γίνονται ναοὶ καί κατοικητήρια τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. «Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

*   *   *

.            Ἡ ἔννοια τοῦ ναοῦ μᾶς εἶναι γνωστή. Σ’ αὐτὸν τελοῦνται τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καί ὁ κάθε πιστὸς Χριστιανὸς εἶναι ἔμψυχος ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ἀνώτερος τοῦ κτιστοῦ καί ὑλικοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Διότι ὁ ναὸς ὡς ὑλικὸς κάποτε θὰ καταστραφεῖ. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ὡς ναὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ μείνει στὸν αἰώνα. Πότε καί πῶς ὁ ἄνθρωπος ἀναδεικνύεται ναὸς τοῦ Θεοῦ; Μὲ τὸ βάπτισμα καί τὸ χρίσμα, τὰ δύο ἀπαραίτητα αὐτὰ μυστήρια. Μὲ τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος ὁ Χριστιανὸς δὲν λαμβάνει μόνο τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του, ἀλλὰ ἐντός του εἰσέρχεται τὸ ὑπερφυσικὸ καί θεϊκὸ στοιχεῖο. Λαμβάνει τὶς δωρεὲς καί τὰ χαρίσματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μετὰ τὸ βάπτισμα ὁ ἱερέας χρίει σταυροειδῶς μὲ τὸ Ἅγιο Μύρο τὰ διάφορα σημεῖα τοῦ σώματος τοῦ νεοβαπτισθέντος, λέγοντας: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Ἀμήν». Ἔτσι ὁ Χριστιανὸς δέχεται ἐντός του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Λαμβάνει τὴν Χάρη, τὶς θεῖες δωρεὲς καί τὰ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναδεικνύεται πνευματέμφορος καί θεοφόρος. Γίνεται ναὸς καί κατοικία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.            Νὰ γιατί ὁ πατέρας τοῦ Ὡριγένη, ὁ μάρτυς Λεωνίδης, πήγαινε, ὅταν κοιμόταν, τὸ μικρὸ παιδὶ του καί ἀσπαζόταν μὲ εὐλάβεια τὸ στῆθος του, γιατί πίστευε ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει καί κατοικεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Παραμένοντας, λοιπόν, καί ζώντας μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πιστὸς Χριστιανός, μὲ τὴν ὅλη λειτουργικὴ καί μαρτυρικὴ ζωὴ καί κοινωνώντας τὸ ἄχραντο σῶμα καί τὸ τίμιο αἷμα τοῦ Κυρίου, φιλοξενεῖ καί κατέχει ἐντός του μὲ τρόπο μυστηριακὸ καί πραγματικὸ τὸν Χριστό. «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καί πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. ϛ΄ 56). Ἔτσι ὁ πιστὸς Χριστιανὸς ἀναδεικνύεται καί παραμένει πραγματικὸς καί ἀληθινὸς ἔμψυχος ναὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

*   *   *

.            Ἑνὸς τέτοιου χαρίσματος, μιᾶς τέτοιας δωρεᾶς καί εὐλογίας, ποὺ ἀξιώνεται ὁ Χριστιανός, συνεπάγονται ὁρισμένες εὐθύνες καί ὑποχρεώσεις. Κατ’ ἀρχὴν τὸ πιστεύουμε, τὸ αἰσθανόμαστε ὅτι βρισκόμαστε καί ζοῦμε τὴν πνευματικὴ αὐτὴ θέση, μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας; Εἴμαστε ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ. Τὸ ὑπενθυμίζουμε στὸν ἑαυτό μας, ὅτι ἔγινε καί εἶναι ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ; Τοὺς ἱεροὺς ναούς, ποὺ τελοῦνται τὰ μυστήρια, προσπαθοῦμε νὰ τοὺς διατηροῦμε καθαρούς. Τοὺς ἐμψύχους ναούς μας προσπαθοῦμε νὰ τοὺς διατηροῦμε καθαρούς; Καταλαβαίνουμε ὅλοι πότε λερώνεται ὁ δικός μας ναὸς καί πῶς καθαρίζεται; Ὅτι λερώνεται μὲ τὴν ποικιλώνυμη καί «εὐπερίστατον» ἁμαρτία καί καθαρίζεται μὲ τὰ ἁγιαστικὰ μέσα τῆς Ἐκκλησίας καί κυρίως μὲ τὸ λυτρωτικὸ μυστήριο τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως;
.            Λοιπόν, «καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ». Ἂς καθαριστοῦμε καί ἂς καθαρίζουμε συνεχῶς τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ ἁμαρτίας. Ἂς ἀγωνιζόμαστε μέχρι τέλους στὸν δρόμο τῆς ἁγιότητος μὲ φόβο τοῦ Θεοῦ. Στὸν Χριστιανὸ ποὺ συναισθάνεται τὸ μεγαλεῖο τῆς τιμητικῆς κλήσεως καί θέσεώς του καί συνεχῶς καθαρίζεται ἀπὸ τὶς ἐπιδράσεις τοῦ κόσμου καί τοὺς μολυσμοὺς τῆς ἁμαρτίας, ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, θὰ «ἐνοικήσω», θὰ ἔλθω νὰ μείνω καί «ἐμπεριπατήσω», θὰ περιπατήσω καί θὰ εἶμαι δικός τους Θεὸς καί αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ἐγὼ θὰ εἶμαι πατέρας τους καί αὐτοὶ θὰ εἶναι υἱοὶ καί θυγατέρες μου.
.            Καί ἀκόμη τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τοὺς σεβόμαστε. Τοὺς ἐμψύχους ναοὺς ποὺ ὑπάρχουν καί κυκλοφοροῦν γύρω μας, τοὺς σεβόμαστε; Ὁ ἄλλος ἢ ἡ ἄλλη δὲν εἶναι νούμερο, μηχανή, μέσον ἐκμετάλλευσης. Προσπαθῶ νὰ σέβομαι κάθε ἄνθρωπο. Καί ἀκόμη προσπαθοῦμε ἀπὸ τὴν μικρὴ παιδικὴ ἡλικία νὰ μεταδίδουμε τὶς ἀλήθειες αὐτὲς καί νὰ ἐμπνεύσουμε τὰ παιδιὰ νὰ σέβονται τὸν ἑαυτό τους καί τὰ ἄλλα παιδιὰ γύρω τους.

πηγή