Εἶναι κακό νά εἶσαι ἐθνικιστής, ὄχι μέ τήν ἔννοια τοῦ φανατισμοῦ πού φθάνει καί σέ ἀκρότητες;

πηγή

Ἐρώτηση: Εἶναι κακό νά εἶσαι ἐθνικιστής, ὄχι μέ τήν ἔννοια τοῦ φανατισμοῦ πού φθάνει καί σέ ἀκρότητες;

Ἀπάντηση: Πρῶτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα θά δώσουμε κάποιους ὁρισμούς τῶν λέξεων ἔθνος, ἐθνικισμός, πατριωτισμός καί ἐθνισμός γιά νά γίνει πιό κατανοητή ἡ ἀπάντηση. Στή συνέχεια πρέπει νά ποῦμε πώς στήν ἀπάντηση βοήθησαν ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφή, ἀλλά καί κείμενα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ  Αἰτωλοῦ, τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τοῦ γέροντα Παϊσίου, τοῦ Φώτη Κόντογλου, τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου ἐξ Οἰκονόμων καί τοῦ αἰδεσιμ. πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ.
Τὸ ἔθνος εἶναι μία ἀνθρώπινη κοινότητα συγγένειας καὶ εἰδικότερα μία ὁριοθετημένη, γεωγραφικὰ ἐκτεταμένη κοινότητα ποὺ διαθέτει χρονικὸ βάθος καὶ βασίζεται στὸ βιολογικὸ γεγονὸς τῆς γέννησης.
Ὁ ὅρος «ἔθνος», μαζὶ μὲ τὰ συνώνυμά του, ἀποφορτίζεται ἐκκλησιαστικὰ ἀπὸ τὸ παλαιὸ νόημά του καὶ ἀναφορτίζεται (=ἐνέργεια ποὺ χαρακτηρίζει ὅλη τή θεολογικὴ γλώσσα τοῦ Χριστιανισμοῦ) μὲ ἔννοια πνευματικὴ - πολιτιστική, στὰ ὅρια τῆς νέας ὑπαρξιακῆς καὶ ὑπαρκτικῆς γεννήσεως τῶν Χριστιανῶν (βλ. Ἰω. α΄,13: «οἳ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν»). Αὐτὴ ἡ νέα συνείδηση καὶ πραγματικότητα ἐκφράζεται στὴν Ἀποκάλυψη (κεφ. ε΄, 9-10): «...Ἄξιος εἶ λαβεῖν τὸ βιβλίον καὶ ἀνοῖξαι τάς σφραγίδας αὐτοῦ, ὅτι ἐσφάγης καὶ ἠγόρασας τῷ Θεῷ ἡμᾶς ἐν τῷ αἵματί σου ἐκ πάσης φυλῆς καὶ γλώσσης καὶ λαοῦ καὶ ἔθνους». Ἡ Ἐκκλησία, ὡς σῶμα Χριστοῦ, εἶναι ὁ νέος κόσμος, ἡ νέα «ἐν Χριστῷ» κοινωνία.

Ἡ Ἐκκλησία, ὡς ἐν Χριστῷ κοινωνία, μὲ τὴ λατρεία της κυρίως, διασώζει, εἰς πεῖσμα τῆς πολιτικῆς καὶ διπλωματίας, τὴν ἑνότητα καὶ οἰκουμενικότητα τῆς Ρωμανίας / Βυζαντίου, μὲ ἑνωτικὸ σύνδεσμο τὴν ὀρθόδοξη πίστη.

Στήν Καινή Διαθήκη «ἔθνη» ἀποκαλοῦνται οἱ εἰδωλολάτρες - ἐθνικοί, οἱ μὴ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ μὴ χριστιανοί. Αὐτὸ ἐννοεῖ π.χ. ὁ Χριστὸς στὴν «ἐπὶ τοῦ ὄρους» ὁμιλία, λέγοντας: «πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ» (Ματθ. στ΄, 32). Τὴν ἴδια ἔννοια ἔχει καὶ ὁ λόγος γιὰ «ἕλληνες» στὸ Ἰω. ιβ΄, 20. Πρόκειται γιὰ «ἐθνικούς» (εἰδωλολάτρες) προσηλύτους. Αὐτὸ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθεῖ γιὰ τοὺς σημερινοὺς ἐθνικιστές, οἱ ὁποῖοι, στηριζόμενοι σὲ ἀνεπιστημονικὲς μυθοπλασίες, βλέπουν στὸ χωρίο αὐτὸ πράγματα ἄσχετα πρὸς τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια.

Ὁ Χριστὸς παραδόθηκε στὰ «ἔθνη» (=ἐθνικούς) (Ματθ. κ΄, 19). Ἡ ἐντολή του, ὅμως, μετὰ τὴν ἀνάστασή του εἶναι «πορευθέντες,μαθητεύσατε (=κάμετε μαθητὲς - χριστιανούς) πάντα τὰ ἔθνη» (=λαούς) (Ματθ. κη΄, 19). Σ' ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ὁ ὅρος «ἔθνος» (ἢ «ἔθνη») ἔχει κυρίως πνευματικὴ - θρησκευτικὴ καὶ ὄχι φυλετικὴ σημασία. Σημαντικό, ὅμως, εἶναι, ὅτι ἤδη στὴν Κ.Δ. χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος «ἔθνος», πάλι μὲ πνευματικὴ ἔννοια, γιὰ νὰ δηλώσει δηλαδή τὸ σῶμα τῶν πιστῶν, τὸν «λαὸ τοῦ Θεοῦ», τὸ «ἔθνος ἅγιον» (Α' Πέτρ. β΄, 9). «Ἔθνος ἅγιον» καὶ «λαὸς τοῦ Θεοῦ» ταυτίζονται νοηματικὰ καὶ σημαίνουν τὸ «Σῶμα τοῦ Χριστοῦ», τὴν Ἐκκλησία, μὲ ὑπόβαθρο καθαρὰ ἀ-φυλετικό.

Ἔτσι, ὁδηγούμαστε στὸ Γαλ. γ΄, 27 , ὅπου ὁρίζεται ἀπὸ τὸν Ἀπ. Παῦλο, ὅτι οἱ βαπτισμένοι «εἰς Χριστόν» (=ὅσοι «πέθαναν» καὶ ἀναγεννήθηκαν στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ) ἔχουν ντυθεῖ τὸν Χριστὸ καί ἔτσι, «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος ἢ Ἕλλην». Μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχουν πιὰ διαφορὲς (φυλετικὲς - ταξικές), ἀφοῦ ἡ ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας ἑνώνει, ἐνῶ οἱ ὅποιες ἄλλες ἰδιότητες χωρίζουν. Ὅλα αὐτὰ ὅμως (ὅπως καὶ στὸ Κολ. γ΄, 11) σὲ πλαίσια καθαρὰ ὑπερεθνικὰ καὶ ἀφυλετικά. Οἱ πιστοὶ εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι «προσωπολήπτης», ἀφοῦ «ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτὸς αὐτῷ ἐστίν» (Πράξ. ι΄, 34). Ἡ πέτρεια ἔννοια «ἔθνος ἅγιον» ταυτίζεται μὲ τὸν παύλειο ὅρο «λαὸς Θεοῦ» (π.χ. Β' Κορ. στ΄, 16: «...καὶ ἔσομαι αὐτῶν θεὸς καὶ αὐτοὶ ἔσονται μοι λαός». Πρβλ. Α' Πέτρ. β΄, 9-10: «Ὑμεῖς δὲ γένος ἐκλεκτόν..., οἳ ποτὲ οὐ λαός, νῦν δὲ λαὸς Θεοῦ», ὅπου ὑπεισέρχεται καὶ ὁ ὅρος «γένος», δηλωτικός τῆς νέας πνευματικῆς καταγωγῆς ἀπὸ τὸν «δεύτερο Ἀδάμ» καὶ γενάρχη τῆς νέας ἀνθρωπότητας, τὸν Ἰησοῦ Χριστό).

Ὅλ' αὐτὰ τὰ χωρία, ποὺ ἐνδεικτικὰ ἀναφέρθηκαν, σχετίζονται μὲ τὸ νέο ἔθνος - γένος - λαό, τὸ «Σῶμα» τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δὲν ὑποκαθιστᾶ τὶς ὁποιεσδήποτε ἀνθρώπινες καὶ ἱστορικὲς σχέσεις, ἀφοῦ ἀνάγει σὲ μία νέα ὄχι μόνο ἐνδοϊστορική, ἀλλὰ συνάμα καὶ ὑπεριστορικὴ πραγματικότητα, σὲ ἕνα νέο Θεανθρώπινο κόσμο, ποὺ ἑνώνει τοὺς λαοὺς τῆς γῆς σὲ μία ἑνότητα, θεμελιωμένη στὴν ἄκτιστη «θεία Βασιλεία» (χάρη). Ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν χριστιανῶν τὸν 6ο αἰώνα «τρίτον γένος» (genus tertium) ἐνσαρκώνει τὴ νέα αὐτὴ συνείδηση καὶ τὴν ὑπέρβαση τῶν φυλετικῶν διαιρέσεων, ἀφοῦ οἱ «ἀναγεννημένοι» μέσα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ «κοιλία» τῆς Ἐκκλησίας, τὸ βαπτιστήριο (ἢ τὴν κολυμβήθρα), κληρονομοῦν ἀπὸ τὸν Χριστὸ μία νέα-διαφορετικὴ φύση, ποὺ καταργεῖ τὴν «πεσοῦσα» φύση τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ.

Αὐτὰ εἶναι τὰ θεμέλια τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας, ποὺ ἐνεργοποιοῦνται μὲ τὴν ἐνσωμάτωση τοῦ ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία. Οἱ ἱστορικὲς - ἐνδοκοσμικὲς σχέσεις δὲν ἀναιροῦνται, ἀλλὰ ὑπερβαίνονται καὶ ἱεραρχοῦνται. Ὁ Βαρνάβας, ἔτσι, καὶ ὡς ἀπόστολος καὶ συνεργάτης τοῦ Παύλου, χαρακτηρίζεται «Κύπριος τῷ γένει» (Πράξ. δ΄, 36), ὁ ἴδιος δὲ ὁ Παῦλος δὲν ἀποποιεῖται τὴν καταγωγὴ του (Γαλ. α΄, 13 ), ἀφοῦ ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν, ὁ «πατήρ» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Α΄ Ἰω. β΄, 23), «ἐποίησεν ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπὶ παντὸς προσώπου τῆς γῆς, ὁρίσας... τάς ὁροθεσίας τῆς κατοικίας αὐτῶν» (Πράξ. ιζ΄, 25 ). Μὲ αὐτὰ δηλώνεται ἡ ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους λόγω τῆς κοινῆς ΟΛΩΝ καταγωγῆς («ἐξ ἑνός» αἵματος ἢ ἀνθρώπου) καὶ ἄρα τὸ ἀβάσιμο καὶ ἀντιχριστιανικό τοῦ φυλετισμοῦ.

Ὁ Ἐθνικισμὸς (ἀγγλ. nationalism) εἶναι πολιτικὴ ἰδεολογία ποὺ ὑποστηρίζει μὲ πάθος τὴν ἰδέα τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας γιὰ μία συγκεκριμένη ὁμάδα ἀνθρώπων (ἔθνος), τὴ διατήρηση τῆς ταυτότητας αὐτῆς ἀλλά καὶ τῶν ξεχωριστῶν χαρακτηριστικῶν τῶν ἀτόμων πού  ἀποτελοῦν αὐτήν τήν ὁμάδα. Ἡ σημερινὴ χρήση τῆς λέξης Ἐθνικισμὸς ἀναφέρεται στὸν ἐθνικὸ, θρησκευτικὸ ἤ στρατιωτικό ἐθνικισμό. 

Ὁ ἐθνικισμὸς δὲν ἐπιδιώκει συμβιβασμούς. Ἐπιζητεῖ νὰ ἀπαλείψει τὶς ἰδιαιτερότητες καὶ τὶς περιπλοκὲς ποὺ εἶναι χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου. Προτάσσοντας ἕνα συστηματικό, ἀλλὰ ἐλάχιστα ἀνεκτικὸ καὶ γι᾿ αὐτὸ μὴ ρεαλιστικό κοσμοείδωλο, ἡ ἰδεολογία τοῦ ἐθνικισμοῦ εἶναι σχετικὰ καινούργια στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο.

Ὁ ἐθνικισμὸς ὡς ἰδεολογία μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ νὰ ἐμφανίζεται μὲ διάφορες μορφές, εἴτε ὡς προοδευτικὴ καὶ ἀπελευθερωτικὴ δύναμη, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζει τὴν ἐθνικὴ ἑνότητα καὶ ἀνεξαρτησία, εἴτε ὡς ἀνορθολογικὸ καὶ ἀντιδραστικὸ δόγμα, ποὺ ἐπιτρέπει στοὺς ἑκάστοτε ἡγέτες νὰ ἀκολουθοῦν πολιτικὲς στρατιωτικῆς παρέμβασης ἢ ἐπεκτατικοὺς πολέμους στὸ ὄνομα τοῦ ἔθνους.

Ὁ πατριωτισμὸς ἀπό τήν ἄλλη μεριά, δὲν ἀρνεῖται τὶς διαφορετικὲς ἐπιδιώξεις ἐκ μέρους τῶν μελῶν ἑνὸς ἔθνους, οὔτε ἀπορρίπτει τὶς διαφορετικὲς ἀντιλήψεις περὶ ἔθνους, ὅπως κάνει συχνὰ ὁ ἐθνικισμός. Πράγματι, στὸ μέτρο ποὺ ὁ πατριωτισμὸς ἐκφράζει τὴν προσήλωση στὴν εὐημερία τῆς πατρίδας, μπορεῖ νὰ συντελέσει στὴ γεφύρωση τῶν διαφορετικῶν ἀπόψεων ποὺ ἐκφράζονται σχετικὰ μὲ τὰ καταστατικὰ στοιχεῖα ἑνὸς ἔθνους, μέσῳ λογικῶν διευθετήσεων μεταξὺ τῶν μελῶν οἱ ὁποῖες ὀφείλονται ἀκριβῶς στὸ ἐνδιαφέρον τους γιὰ τὴ συλλογικὴ εὐημερία.

Σύμφωνα μέ τόν πρωτ. Γεώργιο  Μεταλληνό οἱ ὅροι πατριωτισμὸς καὶ φιλοπατρία ἐκφράζουν κάτι σαφὲς καί, ὅπως πιστεύω, καθολικὰ δεκτό· τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα, ὡς τόπο τῆς στενότερης ἢ εὐρύτερης καταγωγῆς, κάτι ποὺ καταφάσκει καὶ ἡ ὀρθόδοξη παράδοση διὰ στόματος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θεολόγου (4ος αἰ.): «Μητέρα τιμᾶν τῶν ὁσίων (=εἶναι ἱερὸ νὰ τιμᾶ κανεὶς τὴ μητέρα του)· μήτηρ δὲ ἄλλη μὲν ἄλλου, κοινὴ δὲ πάντων (μήτηρ) πατρίς».

Πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ἡ διαφοροποίηση τοῦ ἐθνισμοῦ ἀπό τόν ἐθνικισμό. Ὁ μὲν πρῶτος ταυτίζεται μὲ τὸν «πατριωτισμό», ὁ δεύτερος ὅμως κρύβει τὴ νόσο τοῦ μισαλλόδοξου φανατισμοῦ, μὲ ὅλες τὶς εὐνόητες ταυτίσεις καὶ προεκτάσεις.

Γενικότερα, ὑπάρχει μία διαφορὰ μεταξὺ ἐθνικιστῶν καὶ πατριωτῶν. Οἱ ἐθνικιστὲς εἶναι ἐντελῶς ἀκραῖοι καὶ κολλημένοι σὲ γεγονότα τὰ ὁποῖα πλέον εἶναι παρελθόν. Οἱ διαμορφωμένες ὅμως ἱστορικὰ -καὶ μέσα στὴ δυναμική τῆς πτώσεως- «ἐθνότητες» καὶ οἱ ὁποιεσδήποτε ἀνάμεσά τους διαφορὲς - διακρίσεις δὲν προέρχονται ἀπὸ τὸν ἕνα καὶ δημιουργὸ Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὸ ἐκφράζει ὡς πανορθόδοξο βίωμα τὸ «κοντάκιο» τῆς Πεντηκοστῆς: «Ὅτε καταβάς τάς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος· ὅτε τοῦ πυρὸς τάς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε...». Ἡ Πεντηκοστή ἀντιπαρατίθεται σ' αὐτὸ τὸ γεγονὸς τῆς Βαβὲλ (Γεν. κεφ. ια΄). Στὸ πνεῦμα τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. β΄, 1 ) ζεῖ ἡ Ἐκκλησία, τὴν αὐθεντική της ἔκφραση, ὡς Ὀρθοδοξία. Γι᾿ αὐτό καί χωρὶς κανένα δισταγμὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀναφέρονταν -καὶ ἀναφέρονται- στοὺς ἁγίους τοῦ προφητικοῦ Ἰουδαϊσμοῦ (Ἠσαΐα, Μωυσῆ, Δαβίδ). Ὁ Ἕλληνας - Καππαδόκης ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης θὰ προβάλλει λ. χ. τὸν Μωυσῆ ὡς πρότυπο θεουμένου. Οἱ ἅγιοι Ἐφραὶμ καὶ Ἰσαάκ, καύχημα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἦσαν Σύροι. Σέμνωμα τῆς Ὀρθοδοξίας θεωροῦμε καὶ μεῖς, οἱ «ἐκ καταγωγῆς» Ἕλληνες, τὸν ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ ἢ τὸν ἅγιο Σάββα τὸν Σέρβο.

Οἱ αἱρετικοί, ὅμως, (π.χ. οἱ Ἀρειανοί), προετοιμάζοντας τὴν ἐμφάνιση τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ, στρέφονται «μονιστικά» στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, ταυτιζόμενοι κατὰ κάποιο τρόπο μὲ τοὺς σημερινοὺς ἐθνικιστὲς - ἀρχαιολάτρες, ποὺ ἀπορρίπτουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὡς «ἑβραϊκό»(!) βιβλίο καὶ τοὺς Ἁγίους της (Προφῆτες) ὡς «ἑβραίους».

Ἀπό τούς Ὀρθοδόξους ὅμως τιμῶνται ὡς  ἅγιοι τῆς πίστεώς μας, ἰσόκυροι μὲ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρες μας α) οἱ Προφῆτες,  β) οἱ  ἅγιοι Μακκαβαῖοι παῖδες μαζὶ μὲ τὴν ἁγία μητέρα τους Σολομονὴ καὶ τὸ δάσκαλό τους Ἐλεάζαρ, διότι ἀκριβῶς τὰ κριτήρια τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι ἐθνικιστικά, ἀλλὰ ὑπερεθνικά.

Ἡ αἵρεση πάντα θὰ ἀρνεῖται τὴν καθολικότητα καί, συνεπῶς, καὶ τὴν ὑπερεθνικότητα, κινούμενη σὲ πλαίσια σαφῶς φυλετικὰ καὶ ἐθνικιστικά.

 Ἡ Ὀρθόδοξη καθολικότητα εἶναι ἡ μήτρα, στὴν ὁποία κυοφορεῖται ἡ ὑπερεθνικότητα. Τὸ ὑπερεθνικό ὅμως στὴν Ὀρθοδοξία δὲν ἀναιρεῖ τὸ ἐθνικό. Δὲν εἶναι «ἀνεθνική» ἡ ὀρθόδοξη πίστη. Δὲν καταργεῖ τὸ ἐθνικὸ στοιχεῖο, ἀλλὰ καὶ δὲν τὸ ἀφήνει νὰ λειτουργεῖ διασπαστικά. Ὅπου καὶ ὅταν εἶναι ἀκμαῖο τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἐκεῖ βιώνεται ἡ οἰκουμενικότητα καὶ ρωμαίικη παναδελφότητα· ὅπου ὅμως ἐπικρατεῖ ἡ ἐνδοκοσμικὴ προοπτικὴ καὶ ἐσχατολογία, ἐκεῖ κατισχύει ἡ ἐθνικότητα ὡς φυλετισμός.

Ἡ διαχρονικότητα αὐτῆς τῆς ὀρθόδοξης συνείδησης ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ δυὸ κείμενα, ποὺ ἀπέχουν μεταξὺ τους 16 αἰῶνες, τὴν Πρὸς Διόγνητο Ἐπιστολὴ (β' αἰ.) καὶ τὶς Διδαχὲς τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ (ιη' αἰ.). Στὸ πρῶτο κείμενο ὁρίζεται, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ «πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ' ὡς πάροικοι· μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται, καὶ πάνθ' ὑπομένουσιν ὡς ξένοι- πᾶσα ξένη πατρὶς ἐστὶν αὐτῶν καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη». Δὲν παύουν δηλαδή νὰ εἶναι «πολῖτες» (καὶ πατριῶτες), ἀλλὰ δὲν δένονται μὲ τὴν προσωρινότητα τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἐκφράζει καὶ ὁ Πατροκοσμᾶς: «ἡ πατρίδα μου ἡ ψεύτικη, ἡ γήινη καὶ μάταια, εἶναι ἀπὸ τοῦ Ἁγίου Ἄρτης καὶ ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν Ἀποκούρου... Ἠμεῖς, Χριστιανοί μου, δὲν ἔχομεν ἐδῶ πατρίδα. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Θεός μᾶς ἔβαλεν τὸν νοῦν εἰς τὸ ἐπάνω μέρος, διὰ νὰ στοχαζώμεθα πάντοτε τὴν οὐράνιον βασιλείαν, τὴν ἀληθινὴν πατρίδα μας». Ἔτσι σκέπτονται οἱ αὐθεντικὰ ὀρθόδοξοι, δηλ. οἱ Ἅγιοι. Ἡ σκέψη δὲ αὐτὴ δὲν εἶναι προφανῶς ἐθνικιστική, ἀλλὰ οὔτε καὶ διεθνιστική. Διότι, ὅπως ἐλέχθη, δὲν καταργεῖται ὁ ἐθνισμὸς καὶ ἡ ἐθνότητα, ἀλλὰ ἱεραρχεῖται στὸ «πραγματικό», ποὺ εἶναι τὸ αἰώνιο. Καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορήσει τὸν Πατροκοσμὰ γιὰ «ἐθνικὴ μειοδοσία»!

Βεβαίως ὁ «φυλετισμός» (ρατσιστικὸς ἐθνικισμός) καταδικάσθηκε συνοδικὰ στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1872, μὲ ἀφορμὴ τὶς πρῶτες ἐκρηκτικὲς ἐκφάνσεις τοῦ ἐθνικισμοῦ στὴ Βαλκανική, τὸ πραξικοπηματικὸ Ἑλλαδικὸ αὐτοκέφαλο (1833) καὶ τὴ Βουλγαρικὴ Ἐξαρχία (1870). Πρέπει δὲ νὰ λεχθεῖ στὴ συνάφεια αὐτή, ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, κινούμενοι στὸ σύνδρομο τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ, καταλύσαμε πρῶτοι τὴν ὑπερεθνικὴ παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης, οἱ πολιτικὲς δὲ Ἡγεσίες τῶν ὀρθοδόξων ἐθνῶν τῆς Βαλκανικῆς ἀκολουθοῦν μὲ σχολαστικὴ ἀκρίβεια ὅλες τὶς πολιτειοκρατικὲς αὐθαιρεσίες τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, χρησιμοποιώντας τες μόνιμα ὡς προηγούμενο. Καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ λαμβάνεται σοβαρὰ ὑπόψη, ὅταν διαμαρτυρόμαστε γιὰ συμπεριφορές, ὅπως αὐτὴ τοῦ Μπερίσα, ἔναντι τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου τῆς Ἀλβανίας...

Ἡ Σύνοδος τοῦ 1872 ἀντιμετώπισε τὸν ἐθνοφυλετισμὸ (ἐθνικισμό) ὡς αἵρεση. Ὁ φυλετισμὸς χαρακτηρίζεται ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ὡς προβολὴ τῆς φυλῆς καὶ τοῦ ἔθνους εἰς βάρος τῆς πίστεως, μὲ συνέπεια τὴ διάσπαση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ κείμενο εἶναι σαφές: καταδικάζει τὶς φυλετικὲς διακρίσεις καὶ ἐθνικὲς ἔριδες καὶ τὶς διχοστασίες, ποὺ ἀναιροῦν τὴν «ἑνότητα τῆς πίστεως». Ὁ φυλετισμὸς (ἐθνικισμός) καταδικάζεται ὡς «καινὴ δόξα», «ξένος» πρὸς τὴν ὀρθόδοξη παράδοση καὶ «νεωτερικὴ λύμη».

Ἔχει μεγάλη σημασία, ὅτι τὴ συνοδικὴ ἀπόφαση τοῦ 1872 ὑπέγραψαν καὶ πρώην Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχες, ἀλλὰ καὶ οἱ Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας Σωφρόνιος καὶ Ἀντιοχείας Ἰερόθεος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Σωφρόνιος. Ὁπότε τὸ κείμενο ἔλαβε πανορθόδοξη σημασία.

Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει Χριστοκεντρικὸ φρόνημα καὶ συνείδηση, ποὺ ἐνσαρκώνεται σὲ τρόπο ζωῆς, καὶ μόνο μέσα στὰ ὅρια αὐτὰ τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας μπορεῖ νὰ παραμείνει δύναμη ἑνοποιητικὴ καὶ νὰ ἀναπτύξει τὴν ἑνωτικὴ δυναμική της.

Μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ζοῦν ἡ Ρωμανία καὶ ἡ ἑνότητά της. Γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ μὲ τὴ συμμετοχὴ στὴν Εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ σύνολη τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας πραγματώνεται ἡ ὑπερεθνικὴ ἑνότητά μας στὰ ὅρια τῆς «κατὰ Θεὸν πατρίδος». Χωρὶς πατερικὸ φρόνημα καὶ ἐμπειρία, κάθε λόγος γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία εἶναι ἁπλὴ πολιτικὴ καὶ γι' αὐτὸ δὲν πείθει τοὺς Ὀρθοδόξους.

Ὅπως, ὅμως, ἀποδεικνύουν τὰ πράγματα, δὲν ἐργάζονται μόνο οἱ ἀρχαιόπληκτοι ἐθνικιστὲς ἐναντίον τοῦ ἀληθινοῦ πατριωτισμοῦ - ἐθνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀθεράπευτα εὐρωπαϊστές. Ἐνῶ ὅλο τὸν 19ο καὶ 20ό αἰώνα ἡ Εὐρώπη καλλιεργοῦσε τὴν ἐθνι(κιστι)κὴ ὑστερία στὰ Βαλκάνια, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἔχει εὔχρηστα προτεκτοράτα, σήμερα, μέσα στὴν προοπτική τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανα κάποιους κονδυλοφόρους τοῦ δημοσιογραφικοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐπιστημονικοῦ χώρου, ἐπιδιώκει νὰ ἀμβλύνει, ὥσπου νὰ τὸ νεκρώσει, τὸ ἐθνικό-πατριωτικὸ φρόνημα, ἐνῶ κύκλοι της ἐμμένουν πεισματικὰ στὸν ἐθνικισμὸ - ρατσισμό τους.

Εἶναι ἀνάγκη, συνεπῶς, νὰ συνειδητοποιήσουν καὶ οἱ Ἕλληνες «ἐθνικιστές», ὅτι μὲ τὴν τακτική τους συμπλέουν, τελικά, μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ ἐθνικισμὸ - ρατσισμό, δολοφονώντας τὸν αὐθεντικὸ πατριωτισμό, ποὺ θεμελιώνεται μόνο στὴν ἄδολη φιλανθρωπία τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων μας. Παράλληλα, ὅμως, βλάπτουν καὶ τὴν ὑπερεθνικὴ ρωμαίικη ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μὲ τὴν ὑποτίμηση τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων μας, μὲ τὴν «ἐθνικοποίησή» της, δηλαδὴ τὴ διαστρέβλωση τῆς κατ' ἐξοχὴν ἑνοποιητικῆς μας δύναμης στοὺς δύσκολους καιρούς μας. Τελικὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ὁ ἐθνικισμός δὲν ἀποβαίνει ἀρνητικὴ δύναμη μόνο γιὰ τὴν πίστη καὶ τήν παράδοσή μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ Ἔθνος, τὸ ὁποῖο διατείνεται ὅτι θέλει νὰ προφυλάξει.

Ὁ γέροντας Παΐσιος  ἐπιβεβαιώνει συχνά στούς λόγους του τήν ἰδιαίτερη ἀγάπη πού ὀφείλουμε νά ἔχουμε πρός τήν πατρίδα μας, χωρίς φανατισμό καί βία. Μετά ἀπό σχετική ἔρευνα συλλέξαμε ἐνδεικτικά τά παρακάτω:

«...Χρειάζεται διάκριση. Εἶναι φορές πού δέν πρέπει νά μιλήσουμε καί ἄλλες φορές πού πρέπει νά ὁμολογοῦμε μέ παρρησία τό «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε εὐθύνη, ἄν δέν μιλήσουμε...Ἄν δέν ἀντιδράσουμε, θά σηκωθοῦν οἱ πρόγονοί μας ἀπό τούς τάφους.Ἐκεῖνοι ὑπέφεραν τόσα γιά τήν πατρίδα καί ἐμεῖς τί κάνουμε γι᾿ αὐτήν; Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία, μέ τήν παράδοσή της, τούς Ἁγίους καί τούς ἥρωές της, νά πολεμεῖται ἀπό τούς ἴδιους τούς Ἕλληνες καί ἐμεῖς νἀ μή μιλᾶμε! Εἶναι φοβερό!...Ἄν οἱ Χριστιανοί δέν ὁμολογήσουν, δέν ἀντιδράσουν, αὐτοί θά κάνουν χειρότερα. ...Ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν μιλάει, γιά νά μήν ἔρθει σέ ρήξη μέ τό κράτος, ἄν οἱ μητροπολῖτες δέν μιλοῦν, γιά νά τά ἔχουν καλά μέ ὅλους, γιατί τούς βοηθοῦν στά ἱδρύματα,...οἱ Ἁγιορεῖτες πάλι ἄν δέν μιλοῦν, γιά νά μήν τούς κόψουν τά ἐπιδόματα,...ἄν οἱ καθηγητές τῆς Θεολογίας δέν φωνάζουν γιατί εἶναι ὑπάλληλοι καί θά χάσουν τό μισθό τους, τότε ποιός θά μιλήσει;

Παλιά τό ἔθνος μας ζοῦσε πνευματικά, γι᾿ αὐτό καί ὁ Θεός τό εὐλογοῦσε καί οἱ Ἅγιοι μᾶς βοηθοῦσαν καί νικούσαμε τούς ἐχθρούς μας. Σήμερα λέμε πώς εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, ἀλλά δυστυχῶς συχνά μόνο τό ὄνομα «Ὀρθόδοξος» ἔχουμε καί ὄχι ὀρθόδοξη ζωή.

Νά προσεύχεσθε νά ἀναδείξει ὁ Θεός πνευματικούς ἀνθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη. Οἱ Μακκαβαῖοι διακρίθηκαν γιά τούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς πατρώας πίστεως καί τῆς ἐλευθερίας.

Ὅσο μπορεῖ κανείς, νά γίνει σωστός Χριστιανός. Τότε θά ἔχει πνευματικό αἰσθητήριο. Λίγο πολύ θά πονάει καί τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Πατρίδα του καί θά αἰσθάνεται καί τήν ὑποχρέωση πού ἔχει ὡς Ἕλληνας. Ὁπότε ἀπό κεῖ καί πέρα ἄν μάθει κάτι, ἐνδιαφέρεται, ἀνησυχεῖ, προσεύχεται. Ἀλλά ἄν πρέπει νά τοῦ λένε : «Τώρα νά ἐνδιαφερθεῖς γι᾿ αὐτό, ὕστερα νά ἐνδιαφερθεῖς γιά ἐκεῖνο», θά εἶναι σά μιά τετράγωνη ρόδα πού θέλει συνέχεια σπρώξιμο, γιά νά προχωρήσει. Σκοπός εἶναι νά σπρώχνεται ἀπό μέσα ὁ ἄνθρωπος. Τότε θά κυλᾶ ὄμορφα σά στρόγγυλη ρόδα. Καί τότε ὁ Θεός τόν πληροφορεῖ πιό πολύ καί ἀπό αὐτόν πού διαβάζει, καί γιά περισσότερα πράγματα. Γνωρίζει ὄχι μόνο αὐτά πού γράφουν, ἀλλά καί αὐτά πού σκέφτονται νά γράψουν. Καταλάβατε; Ἔρχεται ὁ θεῖος φωτισμός καί ὅλες οἱ ἐνέργειές του εἶναι φωτισμένες.

...Ἐμεῖς, τό μικρό αὐτό ἔθνος, πιστέψαμε στόν Μεσσία, μᾶς δόθηκε ἡ εὐλογία νά διαφωτίσουμε ὅλον τόν κόσμο. ...Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί τί τράβηξαν! Κινδύνευε συνέχεια ἡ ζωή τους. Τώρα τί ἀδιαφορία ὑπάρχει!...Ἄν σήμερα ἔχουμε λιγάκι εἰρήνη, ξέρεις τί ἔχουν τραβήξει οἱ παλιοί; Ξέρεις πόσοι θυσιάσθηκαν;...Καί κάνω μιά σύγκριση· πῶς τότε ἐνῶ κινδύνευε ἡ ζωή τους κρατοῦσαν τήν πίστη τους καί πῶς τώρα χωρίς καμιά πίεση ὅλα τά ἰσοπεδώνουν! Ὅσοι δέν ἔχουν χάσει τήν ἐθνική τους ἐλευθερία δέν καταλαβαίνουν....Τήν Ὀρθοδοξία μας σάν Ἕλληνες τήν ὀφείλουμε στόν Χριστό καί τούς ἁγίους Μάρτυρες καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας·καί τήν ἐλευθερία μας τήν ὀφείλουμε στούς ἥρωες τῆς πατρίδας μας, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά μᾶς. Αὐτήν τήν ἁγία κληρονομιά ὀφείλουμε νά τήν τιμήσουμε καί νά την διατηρήσουμε καί ὄχι νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς μέρες μας.Εἶναι κρῖμα νά χαθεῖ ἕνα τέτοιο ἔθνος!»

Ἐκτός ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο ὁ Φώτης Κόντογλου γράφει τά ἑξῆς καταπληκτικά: «...  Δέν εἶναι μονάχα ἡ ἐξυπνάδα ἀλλά προπάντων ἡ φλόγα τῆς καρδιᾶς καί κάποια ἰδιαίτερη σεμνή καρτερία τῆς ψυχῆς πού δέν βρίσκεται σέ κανένα λαό. ...Ἡ ψυχή τῆς Ἑλλάδας σέ ὅ, τι κάνει, ἔχει μιά ἰδιαίτερη μοσχοβολιά πνευματικῆς ἁγνότητας, πού δέν ἔχει κανένας ἄλλος....Αὐτό τό ἦθος, αὐτή ἡ φυσική οὐσία πού μᾶς δώρισε ὁ Θεός, εἶναι στολισμένη μέ κάποιες μυστηριώδεις χάρες, πού ἁγιάζουν τόν πόνο, ἡμερεύουν τόν θάνατο, νοστιμεύουν τό καθετί πού δημιουργοῦμε, μ᾿ ἕναν λόγο κάνουμε τήν ἔρημο ν᾿ ἀνθίσει. Κι᾿ αὐτά ὅλα μεταδίδονται ἀπό γενεά σέ γενεά μέσα ἀπό τό αἷμα, μά πιό πολύ μέ κάποια ἱερή καί καταπληκτική λειτουργία πού λέγεται ἑλληνική παράδοση!...Λοιπόν αὐτή τήν ἁγιασμένη κιβωτό, αὐτή τήν ἀτίμητη παράδοση, φυλάξετέ την μέ κάθε τρόπο. Γιατί χωρίς αὐτήν, ἡ Ἑλλάδα εἶναι κορμί χωρίς ψυχή, λουλούδι χωρίς μυρωδιά, κοπέλα χωρίς ὀμορφιά....

Τό σημαντικότερο ὅμως καί διδακτικότερο ἀπ᾿ ὅλα εἶναι ὅτι καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός πονάει γιά τήν πατρίδα του:

Ἱερουσαλήμ,  Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τούς Προφήτας, καί λιθοβολοῦσα τούς ἀπεσταλμένους πρός αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τά τέκνα σου, ὅν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς ὑπό τάς πτέρυγας, καί οὐκ ἠθελήσατε; ἰδού ἀφίεται ὑμῖν, ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος (Ματθ. κγ΄, 36)

Τά λόγια αὐτά δείχνουν ὄχι μόνο πώς ὁ Χριστός λυπᾶται καί συμπαθεῖ τήν Ἱερουσαλήμ, παρά τό ὅτι τήν κατηγορεῖ  ὡς φονεύτρια, μή θέλουσα τό ἔλεός Του, ἀφοῦ πίστεψε στόν διάβολο ὁ ὁποῖος καί τήν διασκορπίζει, ἀλλά καί πώς ἐνδιαφέρεται καί γιά τίς γήϊνες πατρίδες. Θά μποροῦσε δηλαδή νά μήν ἦταν τόσο ἀφοσιωμένος στήν Ἱερουσαλήμ, ἀλλά νά ἔδειχνε τή στενοχώρια του γενικότερα γιά κάθε ἄνθρωπο πού δέν θέλει ταπεινά νά Τόν ἀποδεχθεῖ καί νά Τόν ὑπακούσει.

 Ἑπομένως μᾶς διδάσκει ἔμμεσα πώς ἔχουν σημασία καί τά γεωγραφικά ὅρια μεταξύ τῶν λαῶν, ἀκόμη κι᾿ ἄν ἔχουν θεσμοθετηθεῖ μετά τήν πτώση. Δέν εἶναι τυχαῖο ἐξάλλου πώς ἀκόμη καί ὁ κτιστός ἀπό τόν Θεό Παράδεισος ἔχει ὅρια τούς τέσσερις ποταμούς: Φισῶν, Γεῶν, Τίγρης, Εὐφράτης (Γένεση β΄,  10-14). Γνωρίζουμε λοιπὸν ὅτι ὁ Παράδεισος βρισκόταν κάπου γύρω στὴ Μεσοποταμία. 

Μέσα ἀπό ἕναν διάλογο μεταξύ τοῦ  ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς καί  τοῦ Μητροπολίτη Κιέβου Ἀντωνίου Χραποβίτσκυ, προκύπτει ὅτι ὁ εὐαγγελικὸς πατριωτισμὸς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ θεωρεῖται ἡ μεγαλύτερη ἀξία κάθε ἔθνους καὶ ἡ μοναδικὴ πραγματικὴ αἰτία τῆς ὕπαρξής του. Γιατί «τί μπορεῖ νὰ πάρει τὴ θέση τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἕνα ἔθνος;» Μπορεῖ ἡ ἀσήμαντη ὕπαρξη μίας κυβέρνησης, ποὺ στερεῖται ὁποιουδήποτε λογικοῦ νοήματος ἂν βασίζεται μόνο στὴν ἐθνικὴ φιλαυτία καὶ πού ἀποξενώνεται ἀπὸ τόν θρησκευτικό τρόπο ζωῆς, νὰ πάρει πραγματικὰ ἐκείνη τὴ θέση; Ἕνα τέτοιο ἔθνος δὲν εἶναι στὴν πραγματικότητα ἕνα ἔθνος, ἀλλὰ ἕνα πτῶμα σὲ ἀποσύνθεση(!), ἔστω κι’ ἂν θεωρεῖ τὴ φθορά του σὰν ζωή. Στὴν πραγματικότητα, δὲν ἔχει καθόλου ζωὴ ἀλλὰ μέσα του καὶ πάνω του ζοῦν μόνο τυφλοπόντικες καὶ σκουλήκια καὶ ἀποκρουστικὰ ἔντομα καὶ ποὺ ἐπιχαίρουν γιατί τὸ σῶμα ἔχει πεθάνει καὶ ἀποσυντίθεται, μιά καὶ σ’ ἕνα ζωντανὸ σῶμα δὲν θά ᾿βρισκαν κάτι γιὰ νὰ ἐπιζήσουν καὶ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὴ λαιμαργία τους.

Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ κάθε προσώπου ξεχωριστά, εἶναι τὸ ἴδιο ἐπίσης σημαντικὸ γιὰ τὴ συλλογικὴ πνευματικὴ ζωὴ ἑνὸς λαοῦ. Οἱ ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι οἱ ἴδιες καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις, δηλαδὴ καὶ στὴν ἀτομικὴ καὶ στὴν ἐθνικὴ ζωή. Γι’ αὐτό, ὁ ἅγιος Μητροπολίτης συμβουλεύει καὶ κηρύσσει: «ὅπως ἡ ἰδιαίτερη προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου πνίγεται στὴν ἀνάπτυξή της καὶ γίνεται ἄδεια καὶ ρηχή, ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει τὸν ἑαυτὸ του τὸ ἀντικείμενο τῆς ἐνέργειάς του, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ συλλογικὴ προσωπικότητα ἑνὸς ἔθνους ἐπιτυγχάνει τὴν πλήρη ἀνάπτυξη τῶν χαρισμάτων του μόνον, ὅταν δὲν εἶναι ἕνας αὐτοσκοπὸς γιὰ τὸν ἑαυτὸ του ἀλλὰ μᾶλλον ἕνα μέσο γιὰ τὴν ἀνιδιοτελῆ ἐκπλήρωση τοῦ θείου προορισμοῦ του».

... Τὰ ἔθνη παρέρχονται, τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι αἰώνιο. Μόνο ἐφ’ ὅσον ἕνα ἔθνος πληροῦται μὲ τὴν αἰώνια εὐαγγελικὴ ἀλήθεια καὶ δικαιοσύνη, τότε μόνον ἀληθινὰ ὑπάρχει καὶ γίνεται τὸ ἴδιο καὶ παραμένει αἰώνιο. Μόνο ἕνας τέτοιος πατριωτισμὸς μπορεῖ νὰ βρεῖ δικαίωση ἀπὸ εὐαγγελικὴ σκοπιά.

Αὐτὸς εἶναι ὁ πατριωτισμὸς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων πατέρων. Ὅταν ὁ διώκτης τύραννος ἐρώτησε τοὺς ἁγίους μάρτυρες Ἀκίνδυνο, Πηγάσιο καὶ Ἀνεμπόδιστο, ἀπὸ ποῦ κατάγονταν, αὐτοὶ ἀπάντησαν: «Μᾶς ρωτᾶς Αὐτοκράτορα, γιὰ τὴν πατρίδα μας; Ἡ πατρίδα μας καὶ ἡ ζωή μας εἶναι ἡ Παναγία, ὁμοούσιος καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα: Ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ ἕνας Θεός».

Ὁ μακάριος Μητροπολίτης Ἀντώνιος εἶναι ὁ πιὸ προικισμένος σύγχρονος ἐκπρόσωπος τοῦ Ρωσσικοῦ Ὀρθόδοξου ἐθνικισμοῦ, ἑνὸς ἐθνικισμοῦ ποὺ εἶναι καθαγιασμένος καὶ φωτισμένος ἀπὸ τὸν Χριστὸ· ἕνας ἐθνικισμός, βάσει τοῦ ὁποίου, ὁ ἰσχυρὸς πρέπει νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἀδύνατο, ὁ σοφὸς τὸν ἄσοφο, ὁ ταπεινὸς τὸν ὑπερήφανο, ὁ πρῶτος τὸν ἔσχατο. Θρεμμένος μὲ τὸν πατερικὸ Ὀρθόδοξο καθολικὸ πατριωτισμό, ὁ μακάριος ἐπίσκοπος μπορεῖ μόνο νὰ ἀξιολογηθεῖ ἀπὸ τὴν ἴδια ἀποστολικὴ πατερικὴ προοπτική. Μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε γι’ αὐτόν, αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης γιὰ τὸν ἀδελφό του, Ἅγιο Βασίλειο, ὅταν κοιμήθηκε. «Ποῦ βρίσκεται ἡ εὐγενὴς καταγωγὴ τοῦ Βασιλείου; Ποῦ εἶναι ἡ πατρίδα του; Ἡ καταγωγὴ του εἶναι ἡ σχέση του μὲ τὴ Θεότητα καὶ ἡ πατρίδα του ἡ ἀρετή».

Ταιριαστά εἶναι τά λόγια τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων (1780-1857):

Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὼς χριστιανὸς, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῇς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον ὡς σεαυτόν». Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποῖος δύναται νὰ εἶναι πλησιέστερός σου παρὰ τοὺς συγγενεῖς, καὶ ὁμοπίστους καὶ συμπολῖτας σου; Οὗτοι εἶναι ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετά σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν οὗτοι ἔχουσι τὸν αὐτὸν μέ ἐσένα πατέρα τὸν Θεὸν, τὴν αὐτὴν μέ ἐσένα μητέρα, τὴν Ἐκκλησίαν, τὸ αὐτὸ γενέθλιον ἔδαφος, καὶ τάς αὐτάς τροφάς, τοὺς αὐτοὺς νόμους, τοὺς αὐτοὺς ἄρχοντας καὶ ποιμένας καὶδιδασκάλους, τάς αὐτάς πρὸς σὲ κοινάς καὶ πανηγύρεις καὶ ἀπολαύσεις, καὶ λύπας καὶ χαράς· ὅσον λοιπὸν εἰλικρινέστερον ἀγαπᾶς τοὺς συμπατριώτας καὶ τὴν Πα­τρίδα, τόσον βεβαιότερον ἐκπληρώνεις τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν ἐξ ἐναντίας, ὅσον ἀμελεῖς καὶ προδίδεις πολλάκις τῆς Πατρίδος τὰ συμφέροντα, τόσον ἐξελέγχεσαι παρα­βάτης τοῦ θείου νόμου, καὶ τοῦ πλησίον σου ἐχθρός, χειρότερος ἀπίστου- «εἰ τὶς τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται, καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων».
Όρθρος/ Εστία Πατερικών Μελετών

Φοβερή Ομολογία:"Πρώτα είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος και μετά Τούρκος" (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο Ωζ Άγγελος-Σεντάτ, φοιτητής της πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, σε συνέντευξή του στην Πεμπτουσία μιλά για την Ορθοδοξία στην Τουρκία σήμερα.
Είπε χαρακτηριστικά:"Είμαι πρώτα Χριστιανός Ορθόδοξος και μετά Τούρκος... θέλω να ζω την εθνικότητά μου εν Χριστώ"!
Δείτε το βίντεο παρακάτω.

πηγή

Και πάντα για καθετί που σκέφτεσθε να κάνετε, να λέτε « αν θέλη ο Θεός »

Και πάντα για καθετί που σκέφτεσθε να

 κάνετε, να λέτε
« αν θέλη ο Θεός »
μην πάθετε κι εσείς ό,τι έπαθε κάποιος μια 

φορά. Είχε αποφασίσει να πάη στο αμπέλι

 του για δουλειά.

 « Αύριο πρωί-πρωί ,λέει στην γυναίκα του , 

θα πάω στο αμπέλι » .

 « Αν θέλη ο Θεός ,θα πας » του λέει εκείνη. 

« Θέλει – δεν θέλει ο Θεός , λέει εκείνος, 

εγώ θα πάω » . 

Την άλλη μέρα ξεκίνησε νύχτα. 

Στον δρόμο εν τω μεταξύ πιάνει τέτοιος κατακλυσμός, που αναγκάσθηκε 

να γυρίσει πίσω. Δεν είχε φέξει ακόμη. Χτυπάει την πόρτα . « Ποιος είναι; » , 

ρωτάει η γυναίκα του.
« Αν θέλει ο Θεός, λέει εκείνος, ο άνδρας σου είμαι »

Γεροντας Παισιος

πηγή

«Ελληνες, ξεσκουριάστε και απαντήστε τους μολών λαβέ!»

 

Eίναι αγανακτισμένος με αυτούς που έφεραν την Ελλάδα και τους Ελληνες στη χειρότερη 

κατάσταση της Ιστορίας τους. Χαρακτηρίζει τις Σκουριές «σύγχρονες Θερμοπύλες» και

 δηλώνει ότι αν για τους Σπαρτιάτες ίσχυε το «ή ταν ή επί τας», στην περίπτωση της 

σύγκρουσης της περιοχής με το πολιτικό διεφθαρμένο σύστημα ισχύει το «ή ταν ή... ταν».

 Εξηγεί ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι εχθροί οι κάτοικοι «που δουλεύουν στα λαγούμια

 των μεταλλείων εις βάρος της υγείας τους και για ένα κομμάτι ψωμί». Ο Αρχιμανδρίτης, 

πατέρας Χριστόδουλος Αγγελόγλου, πνευματικός και εφημέριος του Ι.Γ. Ησυχαστηρίου

 «Παναγία, η Φοβερά Προστασία», ο ιερωμένος που πρωτοστατεί στις αντιδράσεις 

κατά της επένδυσης της Ελληνικός Χρυσός στη Χαλκιδική, τα λέει έξω από τα δόντια σε 

μια συνέντευξη-ποταμό στην «κυριακάτικη δημοκρατία». Πιστεύει ότι ο αγώνας όλων

 όσοι αντιδρούν στην επένδυση θα σταματήσει όταν μπουν φυλακή αυτοί που ξεπούλησαν τη 

δημόσια περιουσία, χωρίς να ζητήσουν έστω ένα πινάκιο φακής για το Δημόσιο, θεωρεί πως 

η πολιτική βούληση της κυβέρνησης στις μέρες μας είναι «πάρ' τα όλα», «λεηλατήστε ό,τι

 απέμεινε και στη φύση» και στέλνει μήνυμα στον Αντώνη Σαμαρά ότι αν συνεχίσει έτσι,

 θα τροφοδοτήσει ο ίδιος τη φωτιά που έχει ανάψει στην περιοχή.

Παρακολουθείτε από την πρώτη στιγμή την υπόθεση των μεταλλείων. Τι είναι αυτό που σας έκανε να ενδυθείτε τον χιτώνα του αγωνιστή κατά της επένδυσης;

Οταν το 2007 ήρθε στους δήμους της περιοχής προς έγκριση το επενδυτικό σχέδιο ανάπτυξης της εταιρίας, όλοι οι φορείς του τόπου κλήθηκαν να γνωμοδοτήσουν μαζί με τον δήμο. Ηρθαν τότε οι κάτοικοι και με παρακάλεσαν να τους βοηθήσουμε στον αγώνα τους για να μην καταστραφεί ο τόπος τους, τα νερά τους, η υγεία τους και οι υπάρχουσες θέσεις εργασίας τους (μελισσοκομικές, αγροτικές, κτηνοτροφικές κ.λπ.), οι οποίες είναι πλήρως εναρμονισμένες με την κοινωνική, πολιτιστική και περιβαλλοντική πραγματικότητα της περιοχής, δηλαδή να μην καταστραφεί το μέλλον των παιδιών τους. Δεν μου επιτρεπόταν να αδιαφορήσω σε καμία περίπτωση. Οφειλα να δω αν έχουν δίκαιο ή όχι και να λάβω ξεκάθαρα θέση υπέρ αυτών που είχαν δίκαιο. Ο Χριστός είπε: «Οίδα σου τα έργα ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· όφελον ψυχρός ης ή ζεστός. Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου» (Αποκ. γ΄ κεφ. 15-16 στχ.). Κατάλαβα ότι πρόκειται περί α) ενός μείζονος οικονομικού σκανδάλου, που μπροστά του ωχριούν η Siemens, τα υποβρύχια, το Καλλίδρομο, τα ομόλογα κ.λπ., και β) ότι πρόκειται περί ενός αδιαμφισβήτητου περιβαλλοντικού εγκλήματος, που θα ερημοποιήσει την περιοχή, που ήδη έχει υποστεί μη αναστρέψιμη, ανυπολόγιστη βλάβη. Για εμένα πλέον ήταν μονόδρομος η συμπόρευσή μου με αυτούς που αγωνίζονται για την επικράτηση του δικαίου, της προστασίας του περιβάλλοντος και όχι με όσους στοχεύουν στην κερδοσκοπία με την καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτό ήταν υποχρέωσή μου πνευματική και κοινωνική, υπαγορευόμενη από τον Νόμο του Ευαγγελίου και του Συντάγματος, που απαιτεί την κοινωνική αλληλεγγύη.

Ποια είναι η άποψή σας για την πρόσφατη εισβολή των κουκουλοφόρων στο εργοτάξιο της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές;

Θα σας απαντήσω με μία ερώτηση παραβολική: Εάν κάποιοι λήστευαν τη δημόσια περιουσία, με αποτέλεσμα από την ανέχεια να αυτοκτονούν τα αδέλφια σου, να ψάχνουν οι συγγενείς σου για φαγητό στα σκουπίδια, να κατάσχουν το σπίτι σου, να μένουν στον δρόμο τα παιδιά σου, εσύ να μένεις άνεργος, να μην μπορείς να ξεχρεώσεις τις υποχρεώσεις σου και να διατάζουν για λιγοστό χρέος να μπεις στη φυλακή. Ο πατέρας σου και η μητέρα σου να μην μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους, να κόβουν το επίδομα της ανάπηρης τετραπληγικής αδελφής σου, να σου κόβουν το ρεύμα, το νερό… Και την ίδια στιγμή, αυτοί που σε έφεραν σε αυτή την κατάσταση, με το προϊόν της περιουσίας που ξεπούλησαν και λήστεψαν, να κάνουν επένδυση και να λεηλατούν το φυσικό σου περιβάλλον, με αποτέλεσμα να δηλητηριάζονται τα νερά σου, να…, να…, να… και να απασχολούν ως προσωπικό στις «επενδύσεις» καταστροφής του τόπου σου όσους τους ψήφισαν. Η Δικαιοσύνη να βλέπεις να μην επεμβαίνει, η Αστυνομία να προστατεύει με άγρια καταστολή την επένδυσή τους και εσύ να φωνάζεις, να διαδηλώνεις, να καταγγέλλεις για να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά κανένας από τους υπευθύνους και τους αρμοδίους να μη δίνει σημασία, αντιθέτως να σε κατηγορούν για μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Επειτα απ' όλα αυτά, λοιπόν, αν γεμάτος απόγνωση, αγανάκτηση, οργή, πας το βράδυ και βάλεις φωτιά στα παράνομα κοντέινερ, τα οποία η ίδια η Πολεοδομία είχε αποφανθεί ότι είναι παράνομα και είχε δώσει εντολή να φύγουν και δεν έφυγαν, ερωτώ: Τι άποψη έχετε εσείς; Ποιον θα καταδικάζατε; Ποια είναι η άποψή σας; Η δική μου άποψη είναι ότι πρέπει να μπει φυλακή αυτός που υπέγραψε την παράνομη σύμβαση μεταβίβασης και ξεπούλησε τη δημόσια περιουσία, πλούτισε τους εργολάβους, ζημίωσε το Δημόσιο, ο οποίος και εξ ολοκλήρου χρεώνεται από εκεί και πέρα το καθετί που γίνεται.

Πώς οραματίζεστε την ανάπτυξη στην περιοχή, αν εκλείψουν τα μεταλλεία; Υπάρχει εναλλακτική προοπτική;

Η Βόρεια Χαλκιδική είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της Ελλάδος· το μόνο μειονέκτημά της ίσως είναι πως ακόμα και το υπέδαφός της είναι χρυσό! Εχει το Αγιον Ορος, μοναδικό μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, προστατευόμενο από την UNESCO. Είναι η πατρίδα του Αριστοτέλη με πλούσιους αρχαιολογικούς χώρους, έχει και το αρχαιότερο πρώτο μοναστήρι του Αθωνα, την Ι. Μονή Ζυγού του 960 μ.Χ. Εχει τις καλύτερες παραλίες με γαλάζιες σημαίες για παραθέριση, αλιεία και ιχθυοκαλλιέργεια, μοναδικά αρχέγονα δάση προστατευόμενα από το NATURA, προσφερόμενα για αγροτουρισμό, μελισσοκομία, οικοπεριήγηση κ.λπ. Εχει προσκυνηματικό αντικείμενο, γεωργία, κτηνοτροφία, μελισσοκομία· έχει τη διώρυγα του Ξέρξη και μια περιοχή που μπορεί να γίνει ένα απέραντο μεταλλευτικό πάρκο που θα προσήλκυε εκατομμύρια τουρίστες με τεράστια έσοδα για το Δημόσιο και τον δήμο και πολλές θέσεις εργασίας. Εχει όλες ανεξαιρέτως τις προϋποθέσεις για ανάπτυξη. Εχει…, έχει… Από τον Φίλιππο τον Β΄ όμως μέχρι σήμερα δεν υπήρξε και δεν υπάρχει πολιτική βούληση από τους κυβερνώντες. Για εμάς είναι απαράδεκτο ακόμα και το να ρωτούν κάποιοι αν μπορεί σε αυτή την περιοχή να υπάρξει εναλλακτική προοπτική. Ολοι αυτοί που ως ανάπτυξη θεωρούν μόνο το όραμά τους να λεηλατήσουν και να καταστρέψουν τα δάση, τα νερά, τα «πάντα», είναι εγκληματίες. Ας βάλουν για μία τετραετία ως δήμαρχο του Δήμου Αριστοτέλη τον πρόεδρο της Ανάβρας κ. Δημ. Τσουκαλά, και θα δουν όλα τα διεθνή κανάλια να τρέχουν σε λίγους μόνο μήνες να προβάλουν τα θαύματα ανάπτυξης, και όχι την ανάπτυξη των ΜΑΤ στην περιοχή και τη βίαιη καταστολή. Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να καθιστά παγκοσμίως γνωστό ένα κατσικοχώρι που λέγεται Ανάβρα, με μηδέν ανεργία κ.λπ., και να διερωτώνται αν μπορεί να αναπτυχθεί διαφορετικά η περιοχή της Β. Χαλκιδικής με όλες τις προϋποθέσεις κάθε μορφής ανάπτυξης; Πριν από λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ιστορία της Β. Χαλκιδικής, με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ημερίδα και πολλοί καθηγητές του ΑΠΘ υπέδειξαν πώς ο τόπος μπορεί να αναπτυχθεί, δηλώνοντας ότι προτίθενται όλοι να βοηθήσουν. Λείπει όμως η πολιτική βούληση. Η πολιτική βούληση της κυβέρνησης δυστυχώς στις μέρες μας είναι «πάρ' τα όλα», «λεηλατήστε ό,τι απέμεινε και στη φύση».

Ποιος είναι τελικά ο εχθρός στον «πόλεμο» αυτό, με δεδομένο ότι υπάρχουν και 1.200 κάτοικοι της περιοχής που εργάζονται στα μεταλλεία;

Εχθροί μας σε καμία περίπτωση δεν είναι οι κάτοικοι που δουλεύουν στα λαγούμια των μεταλλείων εις βάρος της υγείας τους και για ένα κομμάτι ψωμί, επειδή τους ενέβαλαν σε αδιέξοδο αυτοί που έβαλαν σε αδιέξοδο όλους τους Ελληνες. Αυτοί, αντί να αυτοκτονούν, αντί να ψάχνουν στα σκουπίδια, με βαριά καρδιά αποφασίζουν, αντί να πεθάνουν «οικολογικά», να πεθάνουν μέσα στις στοές, καταστρέφοντας τη φύση του τόπου τους. Αν θέλετε, εγώ προσωπικά δεν θεωρώ εχθρό μου ούτε την εταιρία, η οποία κάνει τη δουλειά της (αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο φυσικό και το ανθρώπινο περιβάλλον) και εξυπηρετεί απολύτως το οικονομικό συμφέρον της. Ο αρμόδιος εισαγγελέας είναι αυτός που πρέπει να εξετάσει εάν το οικονομικό συμφέρον της (εννοώ της Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.) διενεργήθηκε εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και σε τι βαθμό. Εκείνοι είναι εγκληματίες που πτώχευσαν την Ελλάδα και τους Ελληνες, ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία σε εργολαβικά και εκδοτικά συμφέροντα, τους έβαλαν να καταστρέψουν τον τόπο μας, να διαρρήξουν την κοινωνική συνοχή, να…, να…, να... Αυτοί είναι οι εχθροί μας. Για εμάς η χειρότερη τρόικα είναι το πολιτικό - εκδοτικό - εργολαβικό κατεστημένο, που έφερε την κατάσταση εδώ.

Τα όσα πρωτόγνωρα ζει η περιοχή σας θεωρείτε ότι είναι απότοκα ενός κράτους διαπλοκής που ξεπουλά τη δημόσια περιουσία αντί πινακίου φακής;

Ναι, σαφέστατα. Στο μόνο που διαφωνώ είναι ότι το κράτος ούτε καν πινάκιο φακής δεν πήρε. Δείτε τι έγινε με τη σύμβαση. Οχι μόνο δεν πήρε -αν γίνει σωστή έρευνα, θα αποδειχτεί ότι όχι μόνο ξεπούλησε και οι «εργολάβοι» αποκόμισαν εκατοντάδες εκατομμύρια υπεραξίες που έπρεπε να τις εισπράξει το Δημόσιο-, αλλά το κράτος έδωσε και από πάνω δεκάδες εκατομμύρια για να βάλει σε πρόγραμμα επανακατάρτισης τους απολυμένους από την ΤVX εργαζομένους, δημιούργησε σχολή ΟΑΕΔ και ξοδεύει γι’ αυτά χρήματα έως αυτήν τη στιγμή. Είναι λάθος αυτό που λένε κάποιοι ότι «χαρίστηκαν» τα μεταλλεία αντί 11.000.000 ευρώ. Γιατί δόθηκαν 11.000.000 ευρώ στην ΤVX; Ποιο δικαστήριο απεφάνθη; Κανένα. Ποιος δημόσιος διαγωνισμός έγινε; Τις ζημίες εκατοντάδων εκατομμυρίων αξίας που έπρεπε να μας αποζημιώσει η ΤVX για τα περιβαλλοντικά της εγκλήματα ποιος τις αμνήστευσε; Τα ποινικά της και περιβαλλοντικά αδικήματα ποιος τα αμνήστευσε; Ο «χαλκιδικάρχης»; Ο «αυτοκράτορας»; Ο «απόλυτος μονάρχης»; Το Δημόσιο δεν εισέπραξε ούτε πινάκιο φακής και έδωσε από πάνω και δεκάδες εκατομμύρια! Μέχρι και το πρόστιμο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προθυμοποιήθηκε η Ελλάδα να μην το πληρώσει η εταιρία, προτιμώντας το πρόστιμο να πληρωθεί από το ίδιο το Ελληνικό Δημόσιο. Και το έλλειμμα τώρα του δημόσιου ταμείου καλούνται όλοι οι Ελληνες να το πληρώσουν και γι’ αυτό έχουν έννομο συμφέρον όλοι να αγωνίζονται για τις σύγχρονες Θερμοπύλες που λέγονται Σκουριές.

Σας έχουν αποκαλέσει επαναστάτη αρχιμανδρίτη. Πώς σχολιάζετε τον χαρακτηρισμό αυτό;

Είναι τέτοια απλώς η διαφθορά στην Ελλάδα, τέτοια η εξαθλίωση, που όταν κάποιος προσπαθεί να είναι ενεργός νόμιμος πολίτης και να ασκεί τα δικαιώματά του, στα μάτια της διεφθαρμένης καθεστηκυίας τάξεως φαντάζει ή μάλλον θέλουν να τον καταδείξουν με τα ΜΜΕ ως επαναστάτη, αντάρτη, αναρχικό, τρομοκράτη. Προσπαθώ απλώς να είμαι ενεργός χριστιανός και ενεργός πολίτης. Τίποτα περισσότερο, πράγμα που επιτέλους πρέπει να κάνουμε όλοι οι χριστιανοί και όλοι οι Ελληνες.

Ο Παπαφλέσσας υπήρξε μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές ιερέα στην ελληνική Ιστορία που «έσπασε» την καθεστηκυία άποψη για τον ιερωμένο. Βλέπετε στον εαυτό σας έναν... Παπαφλέσσα στην υπόθεση των μεταλλείων;

Καταρχάς, εντολή του Κυρίου που υπηρετώ είναι να μην κοιτάζω προς τον εαυτό μου. Το πνεύμα του Παπαφλέσσα βλέπω όμως να το έχουν οι κάτοικοι της περιοχής, από τον πιο μικρό έως τον γεροντότερο, και γι’ αυτούς είμαι περήφανος. Αυτοί έσπασαν την καθεστηκυία άποψη για τους αδιάφορους Ελληνες και αποστέλλουν πανελλήνιο μήνυμα: «Ελληνες, με τις Σκουριές σας, ξεσκουριάστε». Εγώ είμαι ένας απλός ταπεινός ιερέας, που τους συμπαραστέκομαι με όση δύναμη μου χαρίζουν ο Θεός και η Παναγία, η Φοβερά Προστασία, η οποία πιστεύω ότι εντός λίγων πλέον ημερών θα ενεργήσει καταλυτικά.

Σας απασχολεί το εμφυλιοπολεμικό κλίμα ανάμεσα στους κατοίκους μιας περιοχής από την οποία το Αγιον Ορος -με τους γνωστούς συμβολισμούς και την πνευματικότητά του- βρίσκεται μια ανάσα μακριά;

Σαφέστατα με ενοχλεί το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που δημιούργησε το κράτος στην περιοχή μας, και σαφέστατα διαταράσσεται η αρμονία της Αθωνικής Πολιτείας με την προ του Αθω περιοχή. Ρωτούν αν θα υπάρξει περιβαλλοντική καταστροφή. Υπάρχει το φυσικό περιβάλλον και το ανθρώπινο περιβάλλον. Η ζημιά που ήδη επέφεραν στην περιοχή μας είναι μη αναστρέψιμη και ανυπολόγιστη· διέρρηξαν την κοινωνική συνοχή, διαίρεσαν την τοπική κοινωνία και τα χωριά, στράφηκαν κάτοικοι εναντίον των άλλων κατοίκων, πατέρας δεν μιλά στο παιδί του, συγγενείς δεν μιλιούνται μεταξύ τους, χτυπιούνται μεταξύ τους, πήραν τα όπλα. Διεταράχθη η δημόσια τάξη, δυσφημίστηκε παγκοσμίως η Χαλκιδική, κατεστάθησαν όλοι οι κάτοικοι ύποπτοι για συμμετοχή σε εγκληματική τρομοκρατική οργάνωση. Ο δήμαρχος μηνύει ως κακούργους τους δημότες του, ανήλικα παιδιά διά της βίας οδηγούνται σε υπόγεια να εξεταστούν από την Αντιτρομοκρατική, ο ίδιος δεν μπορεί να πάει στην έδρα του δήμου να συνεδριάσει. Ολη η περιοχή είναι αστυνομοκρατούμενη, καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων και για τον λόγο αυτό επενέβη η Διεθνής Αμνηστία. Πάνω από κάθε οικονομική μορφή δημόσιου συμφέροντος είναι η μη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και η μη παρεκτροπή της δημόσιας τάξης. Και τα δύο όμως έχουν διαρρηχθεί στο ανθρώπινο περιβάλλον στον μέγιστο βαθμό. Από δω και στο εξής ο Θεός να βάλει το χέρι Του για να μη θρηνήσουμε και ανθρώπινες ζωές. Η κάθε άλλη βλάβη στο φυσικό περιβάλλον -όσο μεγάλη κι αν είναι- είναι μικρότερης βαρύτητας από την ανθρώπινη βλάβη που προανέφερα. Η επένδυση αυτή είναι καταστροφική για τον τόπο. Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν είναι αξιοβίωτη,δεν αξίζει να τη βιώνεις, να τη χαίρεσαι εσύ, ο διπλανός σου, τα παιδιά σου.

Ποιος πιστεύετε ότι φταίει για την κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή και πού εκτιμάτε ότι θα σταματήσει η σύγκρουση αυτή;

Υπεύθυνοι είναι αυτοί που υπέγραψαν και κατέστρεψαν όλη την Ελλάδα και υπογράφουν και για την καταστροφή της Χαλκιδικής, της Ροδόπης, του Κιλκίς, του Εβρου, για δε τη Χαλκιδική ο κυρίως υπεύθυνος είναι ο πρώην υφυπουργός Οικονομίας κ. Πάχτας -και νυν δήμαρχος- που υπέγραψε την περιβόητη σύμβαση μεταβίβασης το 2003. Σχετικά με τη σύγκρουση που με ρωτάτε για τις Σκουριές, σας απαντώ ότι για μεν τους Σπαρτιάτες ίσχυε το «ή ταν (δηλ. ή να φέρεις την ασπίδα νικητής) ή επί τας (δηλ. ή να σε φέρουν πάνω της νεκρό), για δε τη δική μας νόμιμη σύγκρουση με το πολιτικό διεφθαρμένο σύστημα, που επιζητεί την καταστροφή μας, ισχύει το: «ή ταν ή… ταν»! Δεν υπάρχει «επί τας». Αυτός ο δίκαιος αγώνας μας θα σταματήσει, όταν δούμε να μπαίνουν φυλακή αυτοί που ξεπούλησαν όλη τη δημόσια περιουσία χωρίς να ζητήσουν έστω ένα πινάκιο φακής για το Δημόσιο, πλουτίζοντας μόνον τους εργολάβους και μεγαλοεκδότες.

Εχετε πει ότι μια άλλη «τρόικα», η Αγία Τριάδα, στο όνομα της οποίας έχει θεσπιστεί το Σύνταγμα του ελληνικού κράτους, δεν έχει βάλει την υπογραφή της σε κανένα επενδυτικό σχέδιο καταστροφής και δεν πρόκειται να τη βάλει. Τι γίνεται αν η σύγχρονη «τρόικα» συνεχίσει να πιέζει για τις επενδύσεις;

Διαχρονικά έχει αποδειχτεί εμπράκτως ότι του μεν Ελληνα ο τράχηλος ζυγό και πίεση δεν υποφέρει, η δε Ελλάδα έχει αποδειχτεί ότι «ποτέ δεν πεθαίνει και δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, απλώς λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»! Διαχρονικά, όσοι μας ζήτησαν γην και ύδωρ πάντα έλαβαν ως απάντηση το «ΟΧΙ» ή το «Μολών λαβέ». Εξαίρεση αποτελεί η σημερινή κυβέρνηση «ως τρίπτυχο», που η τρόικα τούς είπε «δώσ' τα όλα» και αυτοί υπέγραψαν «πάρ' τα όλα», ο δε λαός μέχρι τώρα εφάρμοζε το «λίγο καιρό ξαποσταίνει». Τώρα κάνει το καθήκον του, αφού πλέον δεν έχει να χάσει και τίποτα άλλο.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις σας, με πιο χαρακτηριστική την τελευταία στη Μεγάλη Παναγία, δείχνουν έναν ποταμό οργής που ξεχειλίζει. Είστε οργισμένος και με ποιους;

Είμαι αγανακτισμένος με αυτούς που έφεραν την Ελλάδα και τους Ελληνες στη χειρότερη κατάσταση της Ιστορίας τους, αλλά και με τους Ελληνες που ενώ επί σειρά ετών βλέπουν ποιοι τους καταστρέφουν, απλώς συνεχίζουν να τους ψηφίζουν εξαπατώμενοι από τα κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση ψεύδη τους και από τους εκβιασμούς τους, που με τρόπο τα ΜΜΕ τα προβάλλουν, επιδεικνύοντας αλληλεγγύη στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς με τη «συναίνεση» του λαού πραγματοποιούνται όλα αυτά και επιτέλους είναι ώρα «εξ ύπνου εγερθήναι».

Εχετε δηλώσει ότι το Ησυχαστήριο «Παναγία, η Φοβερά Προστασία» δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να μετατραπεί σε «Παναγία Αδιαφορούσα» και πως δεν είναι τυχαίο ότι η Παναγία χαρακτηρίστηκε και «όρος αλατόμητον». Μ' αυτόν το συμβολισμό ποια θα είναι η τύχη του όρους Κάκαβος, κατά τη γνώμη σας;

Η τύχη του όρους Κάκαβος είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την τύχη της ζωής των κατοίκων της περιοχής. Ο Κάκαβος είναι ο υδροταμιευτήρας της περιοχής και της υπόλοιπης Χαλκιδικής. Από εκεί πηγάζουν όλα τα νερά (επιφανειακά και υπόγεια) που δίνουν ζωή στον τόπο μας, στην αγροτιά, στην κτηνοτροφία. Είναι ο πνεύμονας που δημιουργεί το όμορφο μικροκλίμα της περιοχής και απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα, καθαρίζει την ατμόσφαιρα, μας παρέχει την ξυλεία. Μέσα σε αυτόν φιλοξενούνται χιλιάδες ζώα, εκεί…, εκεί… Ο,τι σχεδίασαν η πολιτική και η οικονομική σκοπιμότητα ούτε τον άνθρωπο υπηρέτησε ούτε την κοινωνία. Μία μόνη διέξοδος γνωρίζαμε ότι υπάρχει, το να «πάρουμε τα βουνά». Τώρα φροντίζουν να υπογράψουν να λεηλατηθούν και να καταστραφούν και αυτά, είναι απίστευτο αυτό και σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτούμε ο Κάκαβος να τύχει καταστροφής και ερημοποίησης, διότι την ίδια τύχη θα έχουμε και εμείς.

Απευθυνόμενος στον κόσμο στο πρόσφατο συλλαλητήριο στη Μεγάλη Παναγία τονίσατε ότι ο χρυσός για να αναδειχτεί πρέπει να περάσει από φωτιά. Βλέπετε μπροστά κι άλλες «φωτιές» στο σίριαλ των Σκουριών;

Τη φωτιά τη βάζουν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους και που ξεπούλησαν όλη τη δημόσια περιουσία. Αφού ξεπούλησαν τα πάντα, αφού λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά Ταμεία και πτώχευσαν τη χώρα, τώρα υπογράφουν να λεηλατηθεί και το φυσικό περιβάλλον, τα δάση, τα βουνά, τα νερά μας και η Μακεδονία, η Ροδόπη, ο Εβρος να γίνουν μια απέραντη χαβούζα τοξικών αποβλήτων. Είναι λυπηρό ο κ. πρωθυπουργός, που είχε κρίνει σκόπιμο να ρίξει την κυβέρνηση της Ν.Δ. επί Μητσοτάκη για το όνομα «Μακεδονία», σήμερα ο ίδιος για τη Χαλκιδική, το Κιλκίς, τις Σάπες, την Κομοτηνή, το Πέραμα Αλεξανδρούπολης να βάζει την υπογραφή του για την καταστροφή τους. Ε, λοιπόν, η Μακεδονία και η Θράκη θέλουν πλέον να μετονομαστούν σε «Ελντοράντο»; Αν συνεχίσει έτσι, είναι σίγουρο ότι ο ίδιος θα τροφοδοτήσει «τη φωτιά που έχει ανάψει» και ότι ο κυρίαρχος λαός θα τον στείλει πολύ σύντομα στο σπίτι του.

Μέχρι πού θα φτάνατε για να διαδηλώσετε την αντίθεσή σας στην επένδυση;

Μέχρι την Παναγία, τη Φοβερά Προστασία. Δεν χρειάζεται παραπέρα, ούτε σε άλλον. Μπορείτε να μου αντιτείνετε: Γιατί δεν καταφεύγετε κατευθείαν σε Αυτήν και κάνετε τόσες άλλες ενέργειες; Σας απαντώ ότι ο Χριστός θέλει εμείς να κάνουμε αυτό που μπορούμε και Εκείνος θα κάνει αυτό που αδυνατούμε εμείς. Είπε στον κόσμο: «Αποκυλήστε τον λίθο». Γιατί; Δεν μπορούσε Αυτός να τον αποκυλήσει; Μπορούσε. Επειδή όμως και εμείς μπορούσαμε, θέλησε να κάνουμε εμείς αυτό που μπορούμε και στη συνέχεια ο Χριστός έκανε αυτό που ήταν αδύνατον σε εμάς τους ανθρώπους. Είπε στον νεκρό Λάζαρο: «Δεύρο έξω». Πρέπει να συμβάλουν και οι δύο θελήσεις, και η ανθρώπινη και η θεία. Ακόμα και οι αρχαίοι, προ Χριστού, πρόγονοί μας έλεγαν: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

Μαρία Μαθιοπούλου

πηγή

Ένα παιδί με την Ασκήτρια (αγία Σοφία της Κλεισούρας)

π. Γρηγόριος Παπούλας 

Οι εμπειρίες από τα βιώματά μας στης ζωής τα μονοπάτια και η διασταύρωση των δρόμων μας, με τους δρόμους φωτεινών προσώπων, έστω κι αν είναι βιαστική, φωτίζει την πορεία μας και την σηματοδοτεί.

Όταν το θέλουμε κι αφού δεν πλανηθεί η προσοχή μας, από τις φωνές των «σειρίνων», κρατούμε το φως τους και μυστηριωδώς τότε γίνεται φως στην κοπιαστική πορεία μας.

Αλλά και αν χαθούμε ή πλανηθούμε και ξεχάσουμε, εκεί, τότε ακριβώς, στις στιγμές της απόγνωσης και της λύπης, στις πιο δύσκολες καμπές του δρόμου μας, τότε κυρίως, οι ενθυμήσεις των φωτεινών ανθρώπων, γίνονται και πάλι φως μέσα στα σκοτάδια μας κι έτσι γίνονται η αιτία να αναθαρρεύουμε και να συνεχίζουμε, έχοντας ξεδιψάσει, έχοντας δυναμώσει, και έχοντας παραδείγματα και στόχο, να πορευθούμε προς το φως.

Συχνά συναντούμε κι άλλους που δεν ξέρουν προς τα που να πορευτούν ή άλλους ξεχασμένους, αλλά αλλοίμονο, εμείς δεν είμαστε για εκείνους φωτεινοί, γιατί δεν κατορθώσαμε ακόμα να ελκύσουμε το φως στην ύπαρξη μας, τότε μπορούμε, αν δεν έχουμε την υποχρέωση, να ανοίξουμε το φανάρι των φωτεινών μας εμπειριών και να μοιραστούμε τις φωτεινές μας συναντήσεις, γιατί δεν πρέπει κανένας να χαθεί στο διάβα της ζωής, αλλά και γιατί με το να το μοιραζόμαστε, διπλασιάζεται το αποθηκευμένο φως και φωτίζει περισσότερο τις ζωές μας.

Έτσι απλά και χωρίς σκέψη κομπασμού, μοιραζόμαστε ότι καλό και ωφέλιμο είδαμε ή ακούσαμε. Άλλωστε δυστυχώς, δεν ήμασταν εμείς οι φωτεινοί κι αλλοίμονο ούτε τώρα είμαστε, ίσως και τρισχειρότερα, να μην γίνουμε ποτέ…

Σας παρακαλώ, δώστε πολύ λίγο χρόνο και διαβάστε ένα γεγονός προσωπικό, που όμως πιστεύω αυτό που μου είπαν, πως έχω την υποχρέωση να σας το πω, σαν ταχυδρόμος, γιατί μάλλον είναι ένα γεγονός για όλους.

Η καταγωγή μου, θέλησε ο Θεός να είναι από ένα ιστορικό και όμορφο χωριό, το Λέχοβο, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά, στο γεμάτο από τη χάρη της Παναγίας Μητέρας μας Μοναστήρι, της Παναγίας της Κλεισούρας.

Πόσα δεν θα μπορούσε να πει κανείς περιγράφοντας όσα ζει και νιώθει σ’αυτή την Θεόχαρη όαση… Ίσως όμως κάποια άλλη φορά.

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι, γνωρίζουν πια ποιο είναι το μοναστήρι αυτό, από το λαμπερό νέο αστέρι που αντικαθρεπτίζει το φως της Θεομήτορος, την οσία Σοφία την ασκήτισσα, την οποία μας χάρισε ο Κύριος  για να φωτίζει τα αβυσσαλέα σύγχρονα σκοτάδια μας.

Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς και γιαυτό το πρόσωπο, έχουν γραφτεί κιόλας πολλά από αυτά. Θα περιοριστώ όμως να μοιραστώ, ένα προσωπικό περιστατικό που χαράχτηκε στην παιδική μου ψυχή, ίσως και άλλων, με άλλο τρόπο και δεν έχει ειπωθεί δημόσια ακόμα.

Ήταν προχωρημένο φθινόπωρο, σχεδόν χειμώνας για την περιοχή και είχε έρθει το σπουργιτάκι της Παναγίας μας, για να ζητιανέψει τρόφιμα για το μοναστήρι, γυρνώντας με ένα τσουβάλι, σκελετωμένη και γυρτή από σπίτι σε σπίτι.

Το συνήθιζε κάποιες χρονιές εκείνη την εποχή, όχι για να εξασφαλίσει τον εαυτό της, αλλά κυρίως για να έχει να δίνει στους φτωχούς και για να φιλοξενεί τους επισκέπτες της. Την είχα προσέξει στους δρόμους που έπαιζα…

Όταν άρχισε να νυχτώνει και το κρύο δεν ήταν με καμία προφύλαξη ανεκτό, είχαμε μαζευτεί στο σπίτι γύρω από τη σόμπα που ήδη έκαιγε.

Συζητούσε η γιαγιά μου με τη μητέρα μου για τη Σοφία και αναρωτιόταν η γιαγιά μου που θα μείνει το βράδυ.

Τότε ενώ πλησίαζα τη σόμπα για να ζεσταθώ καλύτερα, άκουσα τη μητέρα μου να λέει πως προσπάθησε να την πείσει να έρθει σπίτι μας, αλλά δεν τα κατάφερε γιατί επέμενε πως θα μείνει στο σπίτι της μάνας της, λίγα μέτρα πιο πέρα, στο παρεκκλήσι της Παναγίας της γειτονιάς μας.

Μάλιστα είπε πως πήγε πρίν λίγο πάλι μήπως και την μεταπείσει και τη βρήκε κουλουριασμένη έξω από το εκκλησάκι, στην πόρτα της Παναγίας.

Αδιανόητο μου φάνηκε αυτό που άκουσα!!! Κόλλησε η σκέψη μου εκεί. Εγώ κρύωνα μέσα στο σπίτι…

Όλο το βράδυ σκεπαζόμουν και τη σκεφτόμουν. Δεν το χωρούσε ο νους μου. Αποφάσισα να σηκωθώ μόλις χαράξει, για να πάω να δω αν όσα άκουσα είναι αλήθεια κι αν είναι καλά η καημένη η γιαγιά Σοφία. 

Ήταν τόση η έκπληξη και το ενδιαφέρον που θυμάμαι πως σχεδόν δεν κοιμήθηκα και μόλις άρχισε να διαλύεται το σκοτάδι έριξα κάτι πάνω μου και με τις πυτζάμες έτρεξα προς την Παναγία.

Μόλις έφτασα είδα όντως τη γιαγιά Σοφία να κοιμάται έξω από την πόρτα της Παναγίας, χωρίς σκέπασμα, χωρίς πανωφόρι, σαν σκυλάκι.

Σάστισα για λίγο. Σκεφτόμουν αν έπρεπε να της μιλήσω. Ήμουν μικρός πολύ και φοβήθηκα γιατί σκεφτόμουν πως δεν ήταν άνθρωπος σαν εμάς. Πως ήταν δυνατόν! Πως άντεξε! Έτρεξα σπίτι, ξύπνησα τη μάνα μου και της είπα ότι την είδα την γιαγιά Σοφία όπως έλεγαν.

Με καθησύχασε και με έστειλε στο κρεβάτι μου κ σηκώθηκε για να κάνει τσάι και να της πάει. Περίμενα να επιστρέψει. Δεν την πρόλαβε μου είπε λυπημένη.

Οι απορίες μου πολλές. Όταν ξημέρωσε καλά. Σηκώθηκα κ ρωτούσα τη μάνα μου για όλα όσα μου έκαναν εντύπωση.

Εκείνη μου είπε κι άλλες ιστορίες για την γιαγιά Σοφία, όπως για τη γνωστή εγχείρηση που της έκανε η Παναγία, πως της είχε δείξει μάλιστα η ίδια και την είδε την τομή με τα μάτια της, πως πάντα στο κρύο κοιμόταν, πως σπάνια έτρωγε, πως πετούσε αντί να περπατά πολλές φορές κι άλλα πολλά.

Είπε πως μάλλον είχε γίνει αγία κι ας την κορόιδευαν μερικοί που δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Από τότε έγινε η αγαπημένη μου γιαγιά. Ρωτούσα να μάθω όσα γινόταν περισσότερα…

Τότε έμαθα από τη χωριάτισσα μάνα μου, η οποία με την απλή της ουσιαστική πίστη, εντελώς αθρησκόληπτη πίστη,  προσπαθούσε να μου εξηγήσει το παράδειγμα της Οσίας, πως οι άνθρωποι που αγαπούν τον Χριστό και την μητέρα Του, την Παναγία μας, από την αγάπη τους, μπορούν να ξεπεράσουν ότι είναι φυσικό και δεδομένο στην ανθρώπινη ζωή και επίσης μου είπε, η σχεδόν αγράμματη μητέρα, πως αυτό το καταφέρνουν γιατί και ο Χριστός και η Παναγία μητέρα μας, μας αγαπούν κι εκείνοι πολύύύ - πολύ, και βλέποντας το δικό μας φιλότιμο, διαπιστώνοντας ότι προσπαθούμε για το καλό, και όλα αυτά κοντά τους, τίποτε δεν έχουμε ανάγκη και τίποτε δεν έχουμε να φοβηθούμε, ούτε κρύο, ούτε φωτιά, ούτε φτώχια, ούτε πείνα, ούτε αρρώστιες, ούτε αυτόν τον θάνατο, φροντίζουν Εκείνοι για όλα, και είμαστε ευχαριστημένοι με ότι καλό μας δίνουν, και με τα κακά ακόμα που επιτρέπουν για λίγο να μας αγγίξουν.

«Και τα καλά δεχούμενα από τον Χριστό και τα κακά που επιτρέπει δεχούμενα!» Έλεγε χαρακτηριστικά πάντα. Γιατί;;; Απορούσα. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από του Χριστού μας και της Παναγίας μας. Πως θα μπορούσε να αφήσει κάτι να έρθει στη ζωή μας που θα μας βλάψει.

Γεμίζει μου είπε ο άνθρωπος από τον Χριστό; Έχει την Παναγία κοντά του;

Τίποτε δεν νιώθει! Τίποτε δεν χρειάζεται! Τίποτε δεν του λείπει!

Δύσκολα λόγια. Σκληρό το παράδειγμα! Όμως αλήθεια αποδεδειγμένη!!!

Ας πρεσβεύει η Οσία Σοφία, η ασκήτισσα της Παναγίας, για την ανάπαυση της Αθηνάς που την καταλάβαινε και ας πρεσβεύει να καταλάβουμε κι εμείς το παράδειγμα της δικής της ζωής, για να γίνει η ζωή της φως στο δρόμο μας. Γένοιτο!

πηγή

Κωνσταντίνος Χολέβας, Ο Ελληνισμός και οι εκλογές στην Αλβανία

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Τον Ιούνιο θα διεξαχθούν στην Αλβανία οι βουλευτικές εκλογές και θα αναδειχθεί νέα κυβέρνηση. Η ελληνική διπλωματία και οι πολιτικές συσσωματώσεις των Βορειοηπειρωτών πρέπει να συντονισθούν εγκαίρως για να υπάρξει μία δυναμική παρουσία της ελληνικής εθνικής κοινότητος στο Κοινοβούλιο. Η χώρα μας σέβεται τα σύνορα και έχει διάθεση καλής γειτονίας, όμως δεν μπορεί να μένει απαθής σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εις βάρος ελληνικών μειονοτήτων.

Στις εκλογές του 2009 οι 140 έδρες του αλβανικού κοινοβουλίου μοιράσθηκαν κυρίως μεταξύ δύο συνασπισμών. Ο συνασπισμός της δεξιάς υπό το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε 70 έδρες και ο Σάλι Μπερίσα ανέλαβε την Πρωθυπουργία. Αντιπολίτευση ασκεί ο συνασπισμός υπό το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα. Σε αυτή την ομάδα κομμάτων είχε ενταχθεί συγκυριακά και το Κόμμα της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εκφράζει την ελληνική μειονότητα. Έλαβε 1 έδρα με τον Βαγγέλη Ντούλε στην Περιφέρεια Αυλώνος. Οι υπόλοιπες έδρες κατανεμήθηκαν σε μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων και το ανθελληνικό κόμμα των Τσάμηδων.

Η οργάνωση ΟΜΟΝΟΙΑ, η οποία επιχειρεί να συνενώσει τον Ελληνισμό της Αλβανίας πρέπει να παραμείνει συντονιστικός φορέας και να πλησιάσει περισσότερο τον Βλαχόφωνο Ελληνισμό της Κορυτσάς και της Αυλώνας. Το νέο κόμμα που δημιουργήθηκε από Βορειοηπειρώτες, το ΜΕΓΚΑ (Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον) καλό θα ήταν να συνεργασθεί με το ήδη υπάρχον ΚΕΑΔ και να εμφανισθούν στις εκλογές ως ενιαία δύναμη του Ελληνισμού. Οι διασπάσεις και οι διχόνοιες δεν ωφελούν. Μία ενωτική παρουσία και μία καλύτερη κινητοποίηση των εκλογέων που εργάζονται στην Ελλάδα θα δώσει περισσότερες έδρες και ισχυρότερη φωνή στους Έλληνες της Αλβανίας.

Ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες μπορεί να είναι υποψήφιος στην Περιφέρεια Αργυροκάστρου και ο Πρόεδρος του ΜΕΓΚΑ Χρήστος Κίτσιος στην Περιφέρεια Αυλώνος. Το κοινό τους πρόγραμμα πρέπει να καλύπτει προβλήματα όπως η παιδεία των ελληνοπαίδων, η προστασία των περιουσιών που κινδυνεύουν από κρατικές αυθαιρεσίες, η αλλοίωση του πληθυσμού στη Βόρειο Ήπειρο με μετακίνηση Τσάμηδων και Κοσσοβάρων, το δικαίωμα αναγραφής της ελληνικής καταγωγής στα δημόσια έγγραφα, η χρήση της ελληνικής στις πινακίδες της Β. Ηπείρου, η μεγαλύτερη συμμετοχή της ελληνικής μειονότητας σε δημόσιες θέσεις.

Εν τη ενώσει η ισχύς!

Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 3/3/2013

πηγή

ΔΕΞΟΥ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΓΛΥΚΥΤΑΤΕ...

Δέξου Κύριε Ιησού γλυκύτατε, Αρχιποίμην Ιησού, Υιέ Θεού Μονογενές, Αγάπη της Αγάπης-του Πατρός, πού είναι ή ρίζα κάθε αγάπης, δέξου, ΚΥΡΙΕ μου, την ταπεινή μου προσφορά.Δέξου την και επειδή οπωσδήποτε είναι μολυσμένη και βεβορβορωμένη από την άμετρη αμαρτωλότητά μου, εξάγνισε -την ΕΣΥ καθάρισε την Εσύ, συμμόρφωσε την Εσύ σύμφωνα με τη δική Σου σοφία και καθαρότητα.
Δέξου τους χτύπους της καρδιάς μου, όσο κι αν είναι πήλινη.

Δέξου τα δάκρυα μου, όσο κι αν είναι γήινα.

Δέξου την ταπεινή μου ικεσία, όσο κι αν είναι φτωχή και ισχνή.

Σε ικετεύω, φτωχό Σου πρόβατο κι εγώ, για τα πρόβατα Σου, πού είναι αδέρφια μου, πού είναι παιδιά Σου, που είναι παιδία του «Πατρός ημών του εν τοις ουρανοίς», Πρωτότοκε και Πρεσβύτερε Αδελφέ, Κύριε και Δέσποτα Ιησού Χριστέ, Σωτήρ μου.

ΟΣΟΝ καιρό μετάνοιας, συντριβής, προσευχής, αφιερώσεως και ησυχίας πνευματικής θα μου χαρίζει ή ευσπλαχνία Σου -μια μέρα; μια εβδομάδα; ένα μήνα; ένα χρόνο;- όσον καιρό θα μου χαρίζει ή άμετρη αγαθότητα Σου και ανοχή Σου, θα τον αφιερώσω σε αυτό το έργο: θα ικετεύω για τα πρόβατα Σου. Ώ, μην απορρίψεις την ταπεινή μου ικεσία, Κύριε! Το ξέρεις πως η μεγάλη μου ευτυχία κλείνοντας τα μάτια στον μάταιον αυτόν κόσμο, ή πιο μεγάλη μου χαρά, θα είναι να έχω κρατήσει μια και μόνο εικόνα:

"ένα κοπάδι λογικών προβάτων, των προβάτων, που μου είχες Εσύ εμπιστευθεί, μα δεν αξιώθηκα να πεθάνω ανάμεσα τους, να βόσκουν ενωμένα, αγαπημένα, ειρηνικά, πνευματικά καταρτισμένα σε κάποιους λειμώνες της Χάριτος Σου, κάτω από τα στοργικά βλέμματα ενός ίσως και περισσότερων- αγίων ιερέων και πνευματικών ποιμένων, πού θα τους έχεις στο μεταξύ Εσύ στείλει, γιατί και γι' αυτό Σε έχω ενοχλήσει πολύ, όπως το ξέρεις καλά.

Ίσως αύτη ή εικόνα, πού θα έχω κλείσει στα μάτια μου, νάναι ή μόνη μου απολογία μπρος στο φοβερό Κριτήριο και το αδέκαστο Βήμα Σου.

Όταν μου πεις: τι έκανες λοιπόν, φτωχή ψυχή, εκεί κάτω στη γη; Θα μπορώ ίσως τότε με όλη την απλότητα και το θάρρος, πού μου εμπνέει ή αγάπη Σου, να Σου αποκριθώ ταπεινά:

Σου δάνειζα τα δάκρυα μου,
για να κάνης τις συνθέσεις
των χρωμάτων αυτής της εικόνας,
που έφερα μαζί μου Κύριε!

ΑΜΗΝ, ΑΜΗΝ, ΑΜΗΝ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ!

π. Ευσεβίου Βίττη 
πηγή