ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (Ιωάν. ιζ΄ 1-13)"Των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου" Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Τελίδης

"'Οτε ήμην μετ' αυτών εν τω κόσμω, 

    εγώ ετήρουν αυτούς εν τω ονόματι σου..."

     Ἕνα ἐρώτημα θὰ μπορούσαμε νὰ θέσουμε σήμερα στὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, γιὰ τὸ πῶς στερεώθηκε ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Χριστό. Καὶ θὰ παίρναμε τὴν ἀπάντηση, πὼς ἡ ἀληθινὴ πίστη στερεώθηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀναρίθμητων Μαρτύρων· μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Θεοφόρων Πατέρων καὶ μὲ τὶς ἀδιάλειπτες προσευχὲς τῶν Ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

    Στο σημερινό ευαγγέλιο ο Χριστός ομιλεί με τον Πατέρα Του και Πατέρα όλων μας και προς το τέλος λέει πως "όσο ήμουν μαζί με αυτούς που μου εμπιστεύθηκες, εγώ τους διατηρούσα στο δρόμο τον δικό Σου",και σ'αυτά τα λόγια του Χριστού

 μας εγώ αυθαίρετα θα συμπληρώσω ταπεινά, πως αφού αναλήφθηκε 

ο Χριστός για να βρεθεί με τον Πατέρα Του στους ουρανούς, δεν μας

 άφησε μόνους μας, δεν μας εγκατέλειψε, αλλά μυριάδες στρατιές 

Αγίων εμφανίστηκαν ξωπίσω Του , συνεχίζοντας το έργο Του και 

μας έδειξαν τον ίδιο δρόμο μέχρι τις ημέρες μας, μέχρι αυτήν την 

στιγμή που μιλάμε. 

    Σήμερα εορτάζουμε 318 από αυτούς τους Θεοφόρους Πατέρες

 που συγκάλεσαν την Α΄Οικουμενική Σύνοδο και οδήγησαν την Εκκλησία

 του Χριστού μας και καθημερινά εορτάζουμε και θα εορτάζουμε 

πάντα μέχρι της συντελείας του κόσμου τους Αγίους της Εκκλησίας μας. 

Ὅλοι ἐκείνοι οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι μὲ

 τὸν ὁσιακὸ βίο τους, ἔβαλαν τὴν σφραγίδα 

τους στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν 

κατάκτηση τῆς ἀληθινῆς πίστεως. Γι’ ἀυτὸ εὐγνωμονοῦσα ἡ Ἐκκλησία, τοὺς τιμάει 

καὶ καυχᾶται γι’ αὐτούς. Ἀφοῦ πρῶτος 

ὁ Χριστὸς τοὺς τίμησε καὶ τοὺς 

στεφάνωσε μὲ τὸ στεφάνι τῆς δόξης 

γιὰ τὴν μαρτυρία καὶ τὴν ὁμολογία τους.

    Μὰ καὶ ἐμεῖς καθημερινὰ τοὺς 

τιμοῦμε καὶ τοὺς ἑορτάζουμε μὲ ἑορτὲς καὶ πανηγύρια καὶ ἐπιθυμοῦμε 

νὰ εἶναι συνεχῶς μαζί μας. Νὰ εἶναι οἱ φίλοι, οἱ σύντροφοι καὶ οἱ 

συνοδοιπόροι στὸν ἀγώνα μας γιὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη. Ὡς φίλοι δὲ τοῦ

 Χριστοῦ οἱ Ἅγιοι ἐπιθυμοῦμε νὰ εἶναι καὶ φίλοι δικοί μας, ἀφοῦ καὶ 

ἐμεῖς εἴμαστε φίλοι Του.

     Οἱ Ἅγιοι κατανόησαν ὀρθῶς τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔτσι

 τὸν ἑρμήνευσαν.

     Βίωσαν αὐτὲς τὶς οὐράνιες ἀλήθειες καὶ ἡ ἁγία ζωή τους 

ἐπιβεβαίωσε καθημερινὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη τους. 

Τέλος οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας σφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τους, 

τὴ θυσία τους, τὰ μαρτύρια καὶ τὸ θάνατο, τὶς ἀλήθειες τοῦ λόγου 

τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

    Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς κιβωτὸς τῆς ἀληθείας, εἶναι συνεπῶς

 καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς σωτηρίας μας. Γιατὶ ἐκεῖ μέσα ὅλοι μας σωζόμαστε,

 ὅπως ἔγινε τότε μὲ τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε. Περισσότερο ὅμως 

στοὺς δύσκολους καὶ κατακλυσμιαίους ἀπὸ τὴν κακότητα, τὴ διαφθορὰ 

καὶ τὴν ἁμαρτία, καιρούς μας, ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε μέσα στὸ 

πνευματικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ὑπακούουμε στὸ λόγο της.

 Ὅσοι βρίσκονται μέσα, σώζονται· ὅσοι εἶναι ἀπ’ ἔξω, πᾶνε χαμένοι.

    Μὰ λέγοντας πὼς ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία μας,νὰ διατηροῦμε ἀκέραιη τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ διαφυλάσσουμε τὴν πίστη μας, τὶ ἆρα γε ἐννοοῦμε; Τὶ θέλουμε νὰ ποῦμε;

    Θέλουμε νὰ ποῦμε καὶ νὰ ὑπογραμμίσουμε πὼς ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὀφείλουμε «νὰ ’χουμε ἀνάμεσά μας ἀγάπη, ἐκείνη τὴν ἀγάπη ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός.

   Νὰ μὴ λείπουμε ἀπὸ τὴ θεία Λειτουργία καὶ νὰ ’χουμε σεβασμὸ καὶ ὑπακοὴ στοὺς ἱερεῖς μας. Νὰ ἐξομολογούμαστε καὶ νὰ κοινωνοῦμε.

    Νὰ μὴν πειράζουμε ξένο πρᾶγμα, νὰ μὴν ζημιώνουμε τὸ γείτονά μας.

    Νὰ μὴν κακολογοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ εἶναι ἀδελφοί 

μας καὶ νὰ μὴ βλασφημοῦμε τὸ Θεό, ποὺ εἶναι ὁ στοργικὸς καὶ 

πολυεύσπλαγχνος πατέρας μας».

   Μ᾿ ὅλα αὐτά τὰ μικρὰ καὶ καθημερινὰ πράγματα κερδίζουμε 

τὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μ᾿ αὐτά τὰ ἁπλᾶ λέμε ὅτι βρισκόμαστε

 μέσα στὸν πνευματικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Τότε εἴμαστε οἱ πραγματικοὶ

 ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ κι Αὐτὸς θὰ μένει γιὰ πάντα μαζί μας.

   Ἐπειδὴ δὲ ἐπιθυμοῦμε νὰ εἴμαστε μὲ τὸν Χριστό, γι᾿ αὐτὸ

 ἐπιδιώκουμε νὰ εἴμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. 

Καὶ δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ μένουμε ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, γιατὶ τότε

 ἀσφαλῶς θὰ εἴμαστε μὲ τὸ διάβολο.

   Ἀδελφοί μου, ἔγνοια μας πάντα πρέπει νὰ εἶναι, νὰ εἴμαστε μέσα

 στὸν πνευματικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διασφαλίζουμε τὴ σωτηρία

 τῆς ὑπάρξεώς μας. Καί τοῦτο ἀκριβῶς νὰ εἶναι τὸ συνεχὲς αἴτημα τῆς 

προσευχῆς μας πρὸς τὸ Χριστό.

       Καὶ ἐὰν ἐπιθυμοῦμε
 νὰ ἑορτάζουμε καὶ νὰ τιμοῦμε

 τοὺς θεοφόρους Πατέρες, 

ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ τὴν ὀρθὴ 

καὶ ἀληθινὴ πίστη, 

ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε πιστὰ

 τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅπως ἐκεῖνοι, διέμειναν στὸ χῶρο τῆς

 Ἐκκλησίας, βίωσαν τὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης της καὶ ἀγωνίσθηκαν

 γιὰ τὴν ἑνότητά της.

   Εἰδεμή, ἀγνοώντας ἐτούτη τὴν πραγματικότητα, 

κινδυνεύουμε νὰ μοιάσουμε τοῦ Ἰούδα, ποὺ ξέκοψε ἀπὸ τὸν

 Χριστὸ καὶ Τὸν πρόδωσε· ἔτσι δὲ ἀπωλέσθηκε.

 Μιὰ τέτοια ὅμως πορεία θὰ εἶναι τὸ δρᾶμα μας· δὲν πρέπει

 νὰ τὸ ἐπιτρέψουμε γιατὶ δὲν μᾶς ἀξίζει.

    Εμάς μας αξίζει η Βασιλεία του Θεού, 

γιαυτήν θα προσπαθήσουμε και έχουμε για παράδειγμα 

και όπλο μας τους βίους τόσων Αγίων που μας οδηγούν, 

που μας βοηθούν.

Αμήν.

π. Χρυσόστομος Τελίδης

Ευαγγέλιον Κυριακής των Πατέρων (Κατά Ιωάννην Κεφ ιζ, 1 έως 13) «Επάρας ο Ιησούς τους οφθαλμούς αυτού εις τον ουρανόν, είπε, Πάτερ, ελήλυθεν η ώρα … » Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Πετεινάτος

Σήμερα θα εξετάσωμε όχι τί είπεν ο Κύριος Ιησούς την ώρα που προσηύχετο, αλλά το πώς προσηύχετο. Το θέμα ίσως να φανή εις μερικούς κάπως λεπτομερειακόν. Σήμερα που πρέπει να μάθωμε την προσευχή, την γλώσσα του ουρανού, δεν είναι κάπως δευτερώτερο, ο τρόπος που θα προσευχώμεθα; Και όμως ο τρόπος και η στάσις μας κατά την ώρα της προσευχής έχει ιδιαιτέραν σημασίαν. Διότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνον πνευματική ύπαρξις. Έχει και σώμα. Και πρέπει και αυτό να συμμετέχη ενεργώς στην ιερή ώρα της προσευχής. Γι΄αυτό και ο Κύριος μάς υπέδειξε, πώς να προσευχώμεθα, με ποιο τρόπο να μιλούμε στον Θεό, όχι μόνο με το περιεχόμενο των προσευχών του, αλλά και με τη στάσι του.
Δεν είναι μόνον ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο ηγαπημένος του Μαθητής, ο οποίος μάς δίνει πληροφορίες για το θέμα αυτό. Και οι άλλοι Ευαγγελισταί το ίδιο κάνουν γιατί γνωρίζουν ότι έχει αξίαν και σημασίαν για την πνευματική ζωή και το πώς πρέπει να προσευχώμεθα.
Στο σημερινό ιερό Ευαγγέλιο ο Κύριος ανυψώνει τα μάτια του προς τον ουρανό. Πριν να ειπή την πρώτη λέξι της προσευχής του, πριν να βγή το «Πάτερ» από το πανάγιον στόμα του, ο Ιησούς « άνω αίρει τους οφθαλμούς διδάσκων το εκτενές και απερίσπαστον εν ταις ευχαίς» όπως ερμηνεύει ο Ζηγαβηνός, ερμηνευτής των Αγίων Γραφών. Εις την προσευχήν της αγωνίας που γίνεται ύστερα από ολίγο μέσα στον κήπο των ελαιών, ο Χριστός μας γονατίζει. «Και θεις τα γόνατα προσηύχετο» μας λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς. Έχομε όμως και μια τρίτη πληροφορία για το πώς προσηύχετο ο Διδάσκαλός μας. Μας την δίνει ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Έπεσε πρηνής ο Χριστός μας στις δύσκολες στιγμές της επιγείου πορείας του και προσηύχετο. Το είδαν οι μαθηταί ότι «έπεσεν επί πρόσωπον αυτού» και δεν το ελησμόνησαν. Πώς να λησμονηθή ένα τέτοιο ιερό και συγκλονιστικό θέαμα που απεκάλυπτε ένα τεράστιον αγώνα πνευματικό; Ο Κύριος, λοιπόν, προσεύχεται προς τον Πατέρα του με τις πλέον ευλαβείς στάσεις και κινήσεις. Και όρθιος και γονατιστός και πρηνής ακόμη. Προσεύχεται ο Χριστός στο υπερώον, με τα μάτια υψωμένα. Προσεύχεται όμως και μετα μάτια δακρυσμένα στο μνημείον του Λαζάρου. Προσεύχεται μυστικά, αλλά προσεύχεται και δυνατά. Προσεύχεται «φωνή μεγάλη» και λέει «Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Έτσι θα μπορούσε να πει και σε μας σήμερα «όταν στήκετε προσευχόμενοι» η προσευχή σας θα στηρίζεται βεβαίως στη θέρμη της καρδιάς σας, αλλά και τα εξωτερικά σχήματα μη τα περιφρονείτε, βοηθούν και αυτά στο μοναδικό έργο της προσευχής. «Υπόδειγμα δεδωκα υμίν». Λοιπόν «ούτως προσεύχεσθε υμείς», να προσευχώμεθα λοιπόν και εμείς όχι μόνο με τα λόγια του Χριστού μας, αλλά και με την διάσι και με τον τρόπο του Κυρίου μας. Οι άγιοι το έκαναν αυτό. Από του πρωτομάρτυρος Στεφάνου ο οποίος «θεις τα γόνατα έξραξε φωνή μεγάλη, Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην», μέχρι του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος όχι μόνο προσηύχετο γονατιστός, αλλά και προέτρεπε τους χριστιανούς να προσεύχωνται  «επαίροντας οσίους χείρας».
Σήμερα που πολλοί στέκονται μέσα στους ναούς μας με τα χέρια στις τσέπες ή και πίσω πιασμένα, που τα μάτια τους περιπολούν, το σημερινό θέμα παίρνει πολλές εφαρμογές. Η Εκκλησία μας σαλπίζει: « Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνατε» και «άνω σχώμεν τας καρδίας». Και οι χριστιανοί αδιαφορούν. Πρέπει όμως να συμμορφωνώμεθα προς τα θεία και ιερά αυτά παραγγέλματα. Να κλίνωμε τον αυχένα μας όταν πρέπει σ΄ Εκείνον που είναι ο Παντοδύναμος, περιμένοντας το έλεός του και την βοήθειάν του. Να γονατίζωμεν στην ιερώτερη στιγμή της λατρείας, στα «σα εκ των σων». Δεν είναι υποτιμητικόν αφού εγονάτισε ο ίδιος ο Χριστός και πριν και μετά πολλοί μεγάλοι «έκυψαν επί την γην, και έθηκαν το πρόσωπον αυτών ανά μέσον των γονάτων αυτών» (Γ Βας. ιη 42). Να κάνωμε το σημείον του σταυρού με ηρεμία διότι και τα εξωτερικά σχήματα με τη χάρι του Κυρίου μπορούν να διεγείρουν σε προσευχή την ψυχή ή ίσως γίνονται και αυτά τα ίδια προσευχή.
Αδελφοί, υπάρχουν χριστιανοί, των οποίων η προσευχή, δημιουργεί αμφιβολίας, εάν όντως προσεύχωνται όπως θέλει ο Θεός. Δεν αρκεί λοιπόν απλώς να προσευχώμεθα. Το καλό πρέπει να γίνεται και καλώς. Ας ενθυμούμεθα τις προσευχές των αγίων. Ας σπάσουμε τις αλυσίδες που κρατούν την προσευχή μας χαμηλά. Ένας τρόπος προσιτός εις όλους μας είναι να κάνωμε σωστά τα εξωτερικά σχήματα που την συντροφεύουν.
Αρχιμ. Σπυρίδων Πετεινάτος
Ιεροκήρυκας Ιεράς Μητροπόλεως Κεφαλληνίας

“Δος μοι τούτον τον Ξένον” Μνημόσυνο Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου γράφει ο κ.Νικόλαος Μπιτζιλέκης

Ένας χρόνος απουσίας, και καθώς ο χρόνος θα κυλά, όλο και περισσότερο η ανάμνηση θα φωτίζει το παρελθόν με τη μορφή του και το παρόν με τα ελλείμματά μας. Οι νεώτεροι θα μας ρωτούν για τον γέροντα που ήρθε ξένος σε μια πνευματικά άγονη και χέρσα γη για να υπηρετήσει επί τριάντα δύο χρόνια ανθρώπους και εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί δεν ήπιαμε περισσότερο νερό από «τους ποταμούς που έρρεαν εκ της κοιλίας του». 

Σε μια δύσκολη, μικρή επαρχιακή πόλη, στιγματισμένη από το παρελθόν της, ένας επίσκοπος κλήθηκε να στήσει εκκλησία. Δούλεψε δίχως τις γνωστές επιτηδευμένες εικόνες παρωχημένου ευσεβισμού ή προσποιητής σεμνότητας, δίχως χρεοκοπημένα κηρύγματα, ανούσιες ηθικολογίες ή ψυχαναγκαστικά διλήμματα κληρικαλιστικών βεβαιοτήτων. Δούλεψε με μεθοδική καλλιέργεια ψυχής, με τιμιότητα και ειλικρινείς πράξεις αγάπης. Δούλεψε με έναν καθαρό, λιτό αλλά και κοφτερό λόγο: με «το ναι ναι και το ου ου». Έναν καθαρό λόγο που έβγαινε από ένα καθαρό πρόσωπο και εξέφραζε μια καθαρή ψυχή. Δούλεψε με την παράδοση ως ελευθερία και όχι ως δέσμευση, ως ευθύνη και όχι ως εφησυχασμό, για να μιλήσει και να ανακουφίσει τον ταλαιπωρημένο και απελπισμένο άνθρωπο της σύγχρονης εποχής. Και έφτιαξε εκκλησία, όχι οργάνωση άκαρπου ακτιβισμού ούτε ομήγυρη οπαδών αρρωστημένου γεροντισμού, ούτε κοινωνικό θεσμό διατήρησης χριστιανικών εθίμων ή γλωσσικών στερεοτύπων, αλλά έμπρακτη απάντηση στην καθημερινή αναζήτηση νοήματος ζωής, ζωντανό οδοδείκτη του δρόμου που μας ελευθερώνει.

Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου στη σύγχρονη κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού, ξένη στην εποχή του πληθωρικού βερμπαλισμού και των άτολμων μετριοτήτων, αλλά και ξένη στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της εξωτερικής θρησκευτικότητας, των πανηγυριών, του άναλου άλατος, όπως και εκείνη του Ξένου, «του εκ βρέφους ως ξένου ξενωθέντος εν κόσμω». Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου σε όσους έμειναν προσηλωμένοι σε σύμβολα, σχήματα, σε έννοιες και συνήθειες που κρύβουν την κενότητα, εξυπηρετούν την αυταρέσκεια ή καλύπτουν ακόμη και την υποκρισία, ξένη σε κάθε τι που μας απαλλάσσει από την ευθύνη ή μας αυτό-δικαιώνει, αποξενώνοντάς μας από εκείνον τον Ξένον, «όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους». Ξένη όμως έμεινε και η απουσία του Μελέτιου σε όσους συνηθίζουν γρήγορα να ξεχνούν, αποφεύγοντας έτσι τις ενοχλητικές συγκρίσεις και τα ζωντανά πρότυπα βίου που μας ελέγχουν, ξένη όπως εκείνη του Ξένου, «ον τω φθόνω αποξένωσαν κόσμω».  

Σε μας μένουν πια λίγα λόγια ευγνωμοσύνης και αγάπης για εκείνον που με το παράδειγμα ζωής του μας έδειξε να ξεπερνάμε σχήματα, σκιές και πρόσωπα και να ζητάμε, να ζητάμε με ελπίδα: «Δος μοι τούτον τον Ξένον».

 πηγή

«Θα έρθει ο καιρός που δεν θα μαθαίνουμε τίποτα»!!! ...Κάτι σαν να μου θυμίζει τούτη η φράση του Πατροκοσμά... του π.Δημητρίου Θεοφίλου,

Με πόση δημοκρατική και κοινωνική ευαισθησία! με τι σεβασμό για τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα! συμπεριφέρεται το σύστημα και τα παράγωγά του. Με μια ανακοίνωση ουσιαστικά 5 λεπτών, έπεσαν «τίτλοι τέλους», οικονομικά και εργασιακά,  για 2.500 περίπου οικογένειες. Και τι ακολουθεί; «τόνοι λάσπης», για «φέουδα», «πραιτοριανούς», «βολεμένους», από τα  γνωστά παρασκευαστήρια αποβλήτων…  Θα ρωτούσε ίσως κάποιος καλόπιστα… μα καλά όλα είναι ψέματα; Δεν υπήρχαν σπατάλες, ρουσφέτια, υπέρογκοι μισθοί και αποζημιώσεις στη δημόσια ραδιοτηλεόραση; Φυσικά και υπήρχαν όπως υπάρχουν και ανεξόφλητα δάνεια και οικονομικές υποχρεώσεις, των ιδιωτικών μέσων «ενημέρωσης» προς τράπεζες, δημόσιο και τρίτους, οι οποίες δεν «εξυπηρετούνται» εδώ και δεκαετίες, πότε και πόσα πλήρωσαν για τις συχνότητες που εκπέμπουν παράνομα, με την ανοχή του συστήματος το οποίο εξυπηρετούν, αυτούς γιατί δεν τους αγγίζει κανείς;  Μήπως επειδή δεν τους φτάνει….  Η αλήθεια λοιπόν λέγεται μισή και η  μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ψέμα. Η ΕΡΤ χρειάζονταν λοιπόν θεραπευτική εξυγίανση και όχι εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες. 

Η ουσία είναι μία και αυτή είναι πως η ποιοτική διαφορά ενοχλούσε, οι αναφορές σε ελληνισμό, γλώσσα, παράδοση, ιστορία, μνήμες, πίστη, απόδημους, έκανε κάποιους να αφρίζουν! Γιατί φαινόταν η διαφορά, σε σχέση  με τα «σκουπίδια» που ταΐζει το τηλεοπτικό κοινό,  η «ελεύθερη ιδιωτική τηλεόραση» (sic). Απορώ, αν και δεν θα έπρεπε με όσα συμβαίνουν τελευταία γύρω μας,  πως κάποιοι υπερασπίζονται την ιδιωτικοποίηση των πάντων, δεν χόρτασαν κοντά 25 χρόνια τώρα (από το 1989 που πρωτοεμφανίστηκε η ιδιωτική), έγκλημα, διαφθορά, πορνεία, εξευτελισμό των πάντων, διάλυση της οικογένειας, καταστροφή των παιδιών, δεν χόρτασαν να τους ταΐζουν σκουπίδια και λύματα;  Μπορούν να χαίρονται όσοι ικανοποιήθηκαν από το κλείσιμο της ΕΡΤ, τώρα πια δίχως συγκρίσεις και ενοχές, έχουν την απεριόριστη δυνατότητα  να κολυμπούν άνετα και με το κεφάλι μέσα, στη χαβούζα με τα βόθρο-λύματα, που τους εξασφάλισε το σύστημα, κατά αποκλειστικότητα.  Να επιτρέπουν το έγκλημα, η διαφθορά, οι τούρκο-σειρές, να λεηλατούν τον ψυχικό κόσμο των οικογενειών τους.

Αν όμως ήμασταν αντάξιοι συνεχιστές των «αριστοκρατών», αγίων, μαρτύρων, διανοητών, ποιητών, συγγραφέων, αγωνιστών και μαχητών προγόνων μας… θα τολμούσαμε να κλείσουμε όλοι τις τηλεοράσεις, σε ένδειξη διαμαρτυρίας και συμπαράστασης προς την ποιότητα, την διαφορετικότητα και τον πλουραλισμό, για ένα μήνα, και τότε θα βλέπατε το διαφημιστικό καταβαράθρωμα  που θα οδηγούνταν  τα διάφορα «μαγαζάκια του τρόμου». Αλλά είπαμε σε τούτο το τόπο δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε με τον εαυτό μας, πως θα συμφωνήσουμε με τον διπλανό μας;

Σύντομα θα καταλάβουμε και θα εκτιμήσουμε το τι χάσαμε, όσοι σκεπτόμαστε φυσικά, οι υπόλοιποι ……(ασχολίαστο).

ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ, το «παντοδύναμο σύστημα» περνάει στον πλήρη έλεγχο της πληροφορίας και στη κατασκευή ειδήσεων και γεγονότων, ας αντισταθούμε!!! (σίγουρα όχι από το καναπέ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι).

Μόνη διέξοδος πληροφόρησης, παραμένει  το διαδίκτυο, έως ότου  το σφραγίσουν και αυτό…

Μην το βάλουμε κάτω! Εκεί σημαδεύουν, στο ηθικό μας, στο ψυχικό μας σθένος, δεν θα τους περάσει όμως…

Μετά την  ΕΡΤ ποιος;

Η ΕΡΤ αποτελεί  «πιλοτικό» πρόγραμμα καταστολής, από πλευράς του συστήματος, μας περιμένουν… τα χειρότερα, οι «άνθρωποι» της εξουσίας, είναι επικίνδυνοι, αδίσταχτοι, δίχως αναστολές,  επαγγελματίες τρόμου και ολέθρου, για αυτό τους σπούδασαν για αυτό τους χρυσοπληρώνουν, με τα λεφτά μας.

Ο χρόνος στενεύει και η αντίστροφη μέτρηση των γεγονότων ήδη έχει ξεκινήσει,  αν δεν ξεσηκωθούμε από τις πολυθρόνες μας, μην περιμένουμε καλές ειδήσεις για μας, δίχως εμάς η καταστροφή είναι βέβαιη. Το σύστημα δεν έχει έλεος, ούτε ηθικούς φραγμούς.

Το μέλλον μας ανήκει !!! φτάνει φυσικά  κάποια στιγμή να το πιστέψουμε και να αδράξουμε την υπόθεση  της σωτηρίας μας, στα χέρια μας, δίχως μεσάζοντες.

 πηγή

Με εντολή της Μοσσάντ η εκτέλεση του επισκόπου; Πορφύρη Δημήτρη και Σταφυλά Πηνελόπη

Πηγή

Με εντολή της  Μοσσάντ η εκτέλεση του επισκόπου ;

Από Βρυξέλλες, Πορφύρης Δημήτρη και Σταφυλά Πηνελόπη 

Σε κατασκοπευτικό θρίλλερ εξελίσσεται η υπόθεση της απαγωγής των επισκόπων καθώς είναι ραγδαία η ροή των στοιχείων που έρχονται στο φως από τον αραβικό Τύπο. Το ένα δημοσίευμα όχι μόνο επιβεβαιώνει το άλλο αλλά και διευρύνει τις ευθύνες των εμπλεκομένων πλευρών. Δημοσίευμα  του αραβικού Dam Press (14/06/2013) υποστηρίζει ότι τουρκικές πηγές προσκείμενες στο κίνημα κατά του Ερντογάν, αποκάλυψαν ότι η απαγωγή των δύο επισκόπων Χαλεπίου, Παύλου Γιαζίζι και Γιοχάνα Ιμπραήμ πραγματοποιήθηκε από τρομοκρατικές ομάδες που τελούν υπό τις διαταγές της ισραηλινής Μοσσάντ.
Η Τουρκική πηγή δήλωσε ότι η απαγωγή σχεδιάστηκε και χρηματοδοτήθηκε από τη Μοσσάντ μέσω του « ανθρώπου » της στη Συρία , τον Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χοτζέιρα. Το πρόσωπο αυτό αξιοποιώντας διασυνδέσεις, και σπουδές  στις αρχές του 2000 κερδίζει την εμπιστοσύνη του Προέδρου Άσαντ . Προερχόμενος από μειονοτική χριστιανική κοινότητα και ως μέλος του κόμματος Μπάαθ κατάφερε να προσεγγίσει τις υπηρεσίες της Συριακής Αντικατασκοπίας.

Όταν οι μυστικές υπηρεσίες αντιλήφθηκαν το ρόλο του, αυτός κατέφυγε αρχικά στο Ντουμπάι. Με τη βοήθεια της Μοσσάντ   μετανάστευσε στον Καναδά. Εκεί του παραχωρήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες η πράσινη κάρτα  άδειας  παραμονής και σε μικρό χρονικό διάστημα απέκτησε και την καναδική υπηκοότητα πριν παρέλθει το προβλεπόμενο ελάχιστο διάστημα των 3 ετών.
Με το καναδικό διαβατήριο αρχίζει να μετακινείται άνετα μεταξύ Βυρηττού, Ντουμπάι, Αμμάν, Καίρου και Τουρκίας με τα στοιχεία Αmousada Αiman Αbdel Νour (το γένος Huda).
Είναι πολύ ενδιαφέρον στοιχείο ότι αυτός ο χριστιανικής καταγωγής Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ, διακατέχεται μίσος για τους χριστιανούς της Συρίας και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους βλάψει.
Θεωρείται δεδομένη η εμπλοκή του στο βομβαρδισμό της Κασάα της Δαμασκού, στη σίληση της Εκκλησίας Αμ Αλ Ζανάρ ( Αγία Ζώνη)  στην απαγωγή και δολοφονία ιερέα (του ελληνορθόδοξου Φαντί Χαντάντ) αλλά και στην απαγωγή των μητροπολιτών Γιαζίζι και Ιμπραήμ. Οι τελευταίοι απήχθησαν, γιατί αρνήθηκαν να κινηθούν εναντίον του καθεστώτος Άσσαντ, παρόλες τις πιεστικές υποδείξεις και προτροπές του Νουρ.
       Κύκλοι των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών εκτιμούν ότι η Μοσσάντ δραστηριοποιείται σε Τουρκία και Συρία κατευθύνοντας  Γουαχαμπιστές και  Τζιχαιστές. Η ισραηλινή υπηρεσία καταστρώνει ειδικά επιχειρησιακά σχέδια ενάντια σε στόχους που δεν θα μπορούσαν να επιλεχθούν  από κοινούς εξτρεμιστές : κέντρα επιστημονικών και στρατιωτικών ερευνών ,βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, εργοστάσια εξειδικευμένου υλικού αλλά και Πανεπιστήμια υψηλού επιστημονικού επιπέδου ή καταξιωμένα Πολυτεχνεία.
       Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ, εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης ως  παρουσιαστής σε talk show  τηλεοπτικού σταθμού και αυτή είναι η κάλυψή του για την πραγματική του εργασία, δηλαδή πράκτορας της Μοσσάντ.
     Το παρόν άρθρο  επικαλείται την ίδια μαρτυρία του ανώτατου αξιωματούχου του « Ελεύθερου Συριακού Στρατού » (που διατηρεί την ανωνυμία του) και που είχε δημοσιευθεί από 13/06/13 στην εφημερίδα Σάρκ ελ Αούσσαντ (Η Μέση Ανατολή). Επιβεβαιώνει τα σχετικά με  την απαγωγή των επισκόπων από το παρακλάδι της « Αλ Νάσρα » , « Αμπού Μπανέτ »(« o Πατέρας των Κοριτσιών »), την ομηρία τους στο χωριό Ελ Μεσέντ και την αναγνώρισή τους από πρώην συγκρατούμενο (με τη μαρτυρία του ότι ο ένας εκ των επισκόπων έχει ήδη δολοφονηθεί) .Το νέο στοιχείο που παραθέτει  είναι ότι ο ίδιος αξιωματούχος δήλωσε, ότι ο νυν κ. Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ, πριν αποκαλυφθεί από τις συριακές μυστικές υπηρεσίες ήταν γνωστός στις δυο αδερφές τρομοκρατικές ομάδες με το  όνομα Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χοτζέιρα.
Όχι μόνο λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος μεταξύ της « Αμπού Μπανέτ » και « Τζαχμπέτ Αλ Νάσρα», αλλά ήταν ουσιαστικά και ο σύνδεσμος των ομάδων αυτών με την Μοσσάντ. Συγκεκριμένα, η Μοσσάντ έδινε οδηγίες στον Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χοτζέιρα (ή Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ) και σύμφωνα με αυτές, καθοδηγούσε τις ομάδες. Ο άνθρωπος αυτός, συναντούσε τους ισλαμιστές τρομοκράτες, τους έδινε τις εντολές και διέμενε πάντα σε ξενοδοχεία σε παραμεθόριες πόλεις κοντά στα συροτουρκικά σύνορα. Ο ίδιος εκτιμάται ότι ήταν και ο ηγέτης της « Αμπού Μπανέτ » της οποίας ο ρόλος δεν ήταν το τζιχάντ , αλλά αναλάμβανε μόνο εκτελέσεις, απαγωγές, συνοριοφύλαξη και διακίνηση υλικών (στην πλειοψηφεία τους ξένοι υπήκοοι, κυρίως τσετσένοι ή άλλοι ισλαμιστές ρώσικης υπηκοότητας) .
Ο 47χρονος Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ , θιασώτης της «άνοιξης της Δαμασκού» με προφίλ εξεζητημένο παραπλανητικά τεχνοκράτη, ίδρυσε το 2003 ένα διαδικτυακό πρακτορείο ειδήσεων με την επωνυμία Αll4Syria(όπως π.χ. Sharia4Belgium) προσπαθώντας να υποσκάψει τη διακυβέρνηση της χώρας.Eνδεικτικό της δράσης του είναι το άσυλο που του παραχώρησε το Ντουμπάι το 2007 αλλά και η απολυτοποίηση των διαχωριστικών γραμμών που οραματιζόταν για τους χριστιανούς σε σχέση με την διακυβέρνηση Άσσαντ :« θα πρέπει να είσαι τρελός ή φοβικός σαν τους αλαουίτες και κάποιους χριστιανούς για να υποστηρίζεις αυτό το καθεστώς ».

Ακόμα και ο ευρωπαικός τύπος συμμερίζεται τα αλλεπάλληλα δυσοίωνα μηνύματα που έρχονται από τη Μέση Ανατολή. Στις 14/06/2013 το αγγλόφωνο διεθνές πρακτορείο θρησκευτικών ειδήσεων « The Τablet » , δημοσίευσε άρθρο με τίτλο « Oι Επίσκοποι είναι πιθανότατα  νεκροί » . Η πληροφορία για την προέρχεται από μια διάλεξη στην  Οξφόρδη που πραγματοποήθηκε την τελευταία εβδμάδα. Σύμφωνα με τους ομιλητές υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι οι δυο μητροπολίτες Χαλεπίου δολοφονήθηκαν.. Ο κος  John Eibner,   επικεφαλής της  οργάνωσης Διεθνής Χριστιανική Αλληλεγγύη με έδρα την Ζυρίχη, δήλωσε χαρακτηριστικά στην Tαblet : « Kάθε μέρα που περνάει χωρίς κανένα νέο και χωρίς καμία απτή πληροφορία, ελαχιστοποιούνται όλο και περισσότερο οι πιθανότητες να είναι ζωντανοί ».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ - Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ π. ΘΕΜΙΣΤΟKΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

             Η χριστιανική πίστη βλέπει την προοπτική του κόσμου με κριτήριο την αιωνιότητα. Εχθρός ακατανίκητος ο θάνατος. Δεν έχει σημασία αν είναι αποτέλεσμα της φυσικής φθοράς και του χρόνου ή της πνευματικής φθοράς εξαιτίας της αμαρτίας που οδηγεί σ’ αυτόν «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται».  Ο θάνατος υφίσταται ως ο προορισμός του καθενός μας. Ψάχνουμε παρηγοριά στις θρησκείες, στη φιλοσοφία, ενίοτε στην υλιστική ζωή. Και μπορεί πρόσκαιρα να ανακουφιζόμαστε, όμως το γεγονός του θανάτου δεν αλλάζει.

                Η χριστιανική πίστη όμως δεν μένει στο θάνατο. Δεν μας έχει δοθεί απλώς ως παρηγοριά για το μελλούμενο. Η πίστη στο Χριστό αποτελεί τη γέφυρα για την αιωνιότητα. Ο άνθρωπος δεν υπάρχει για να πεθάνει, αλλά για να ζήσει αιώνια. Και ο λόγος του Χριστού είναι ξεκάθαρος: «Αύτη δε εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και όν απέστειλας Ιησούν Χριστόν» (Ιωάν. 17, 3). Αιώνια ζωή είναι η επίγνωση του αληθινού Θεού και του ιδίου του Κυρίου μας. Αν γνωρίσουμε και αναγνωρίσουμε Ποιος είναι ο Δημιουργός  και Ποιος Αυτός που μας δίνει την Ανάσταση και την αιωνιότητα, τότε ο θάνατος γίνεται Πάσχα, πέρασμα, μία ροπή, από την οποία θα περάσουμε, αλλά δεν θα νικηθούμε.

             Πώς όμως γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό και τον Χριστό που απέστειλε στον κόσμο;

             Οι θρησκείες ακολουθούν το δρόμο της παρατήρησης. Βλέπουν τον φυσικό κόσμο και τα φαινόμενά του και θεωρούν ότι τίποτε από αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Οι αρχαίες παραδόσεις θεοποιούσαν τη φύση. Ο ορθολογισμός έχει διαγράψει αυτή την διάσταση, χωρίς όμως να μπορεί δια της επιστήμης να δώσει απάντηση στο Ποιος και Γιατί έχει δημιουργήσει τον κόσμο, με αποτέλεσμα η απάντηση του Θεού να παραμένει σταθερή και ακατανίκητη. Υπάρχει κι ένας δεύτερος δρόμος, τον οποίο ακολουθούν οι θρησκείες. Είναι αυτός της κατασκευής διδασκαλίας και της διαμόρφωσης ηθικής διδασκαλίας από τους ιδρυτές των θρησκειών, οι οποίοι προσπαθούν να ηθικοποιήσουν την κοινωνία και όσους πιστεύουν, με σκοπό την βελτίωση της ζωής και των ανθρώπινων προσώπων, αλλά και την αντοχή σε όλες τις δοκιμασίες.  Ο τρίτος δρόμος έχει να κάνει με την πίστη σε μια μεταθανάτια πραγματικότητα, η οποία είναι πνευματική και ψυχική, για όσους ακολουθούν το δρόμο της θρησκείας και συνδέεται με την ανταμοιβή για την προσπάθεια στην παρούσα ζωή.  Ο πιστός που επέδειξε ήθος και τήρησε τις εντολές θα ανταμειφθεί από την θεότητα απολαμβάνοντας χαρά και τιμή  και αιώνια παρουσία στον ουρανό. Οι ανατολικές θρησκείες, μάλιστα, μιλούν για μετενσάρκωση και τελικό εκμηδενισμό του ανθρώπου, με σκοπό την αιώνια ευτυχία.

            Η χριστιανική πίστη δεν εγκλωβίζεται σε λογικά κατασκευάσματα, στην ηθική της βελτίωσης του ανθρώπου ούτε στη λογική της μεταθανάτιας ανταμοιβής. Μιλά και βιώνει τη σχέση με το Χριστό ως την αιώνια ζωή. Γιατί όποιος γνωρίζει τον Χριστό, την ίδια στιγμή μπορεί να γνωρίσει τον Θεό-Πατέρα (Ιωάν. 14,9). Και αυτός είναι ο δρόμος της αποκάλυψης που ο Χριστός έφερε στον άνθρωπο και τον κόσμο και όχι ένα  ανθρώπινο γέννημα.   Αιωνιότητα σημαίνει συνεχής κοινωνία της ύπαρξης με το Χριστό. Πρόγευση αυτής της κοινωνίας είναι το μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος υπενθυμίζει στον εαυτό του ότι πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού και ακολουθώντας τις εντολές του Χριστού σπουδάζει την αγάπη και την ελευθερία. Αγάπη προς κάθε άνθρωπο, για τον οποίο ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε, και προς τον κόσμο που ο Θεό δημιούργησε, για να μπορεί ο άνθρωπος να ζει και να δοξάζει το Θεό και να κοινωνεί με τον πλησίον, δημιουργώντας πολιτισμό και κάθε καλό. Ελευθερία από τα πάθη και το κακό, που σημαίνει την απουσία του Χριστού από τη ζωή και την κυριαρχία της αδιαφορίας έναντι του άλλου και της απόρριψης για λόγους που έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας, αλλά και την παρουσία του πονηρού πνεύματος, που συμβάλλει στην αμαρτία.  Οι εντολές του Χριστού δεν μας δίδονται για να μας βελτιώσουν ή να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Είναι σημεία της αγάπης, που μας οδηγούν στη βίωση του μυστηρίου της πίστεως στην Εκκλησία (Ιωάν. 15, 10).  Και η αιωνιότητα γίνεται προέκταση του μυστηρίου αυτού. Περνώντας από το θάνατο ο άνθρωπος ξεκινά την αναστημένη ζωή μαζί με τον Χριστό που γνώρισε από τον κόσμο αυτό. Και προσδοκά την ανάσταση του σώματός του, για να γεύεται με πληρότητα την σωτηρία και την ανακαίνιση του κόσμου με αυτόν μέσα. Κι αυτό καθίσταται εφικτό, διότι ο Χριστός, δια της Αναλήψεώς Του, οδήγησε την ανθρώπινη φύση και πάλι στην κοινωνία με τον Θεό Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, «δίχα αμαρτίας και φθοράς».

             Αυτό είναι και το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας, τους οποίους η πίστη μας θυμάται την Κυριακή μετά την Ανάληψη του Χριστού, στα πλαίσια της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Μέσα από αυτούς μας υπενθυμίζει ότι η αιωνιότητα δεν είναι θεωρητική αποδοχή μιας πεποίθησης αλλά ξεκίνημα αποστολής να γίνει γνωστή στον κόσμο η βίωση της αγάπης του Χριστού και το μυστήριο της Εκκλησίας. Γιατί οι Πατέρες έζησαν και ζούνε την κοινωνία με το πρόσωπο του Χριστού και ό,τι έγραψαν ή πρότειναν στον κόσμο ήταν αποτέλεσμα του φωτισμού και της κοινωνίας με το Θεό, δηλαδή της γνώσης εκείνης που δεν περιορίστηκε στα ανθρώπινα όρια, αλλά ήταν καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και οι Πατέρες έθεσαν στην κρίση της Εκκλησίας τα βιώματα, τους λόγους και τις αποφάνσεις τους, για να φανερώνεται η Αλήθεια που γίνεται Αιώνιος Ζωή.

             Το πατερικό πνεύμα αποτυπώνει την υπέρβαση της θρησκείας. Είναι όμως μία οδός ιδιαίτερα δύσκολη, γιατί απαιτεί αγώνα για αγάπη και ελευθερία, για κοινωνία με το Χριστό και αίσθηση αποστολής στον κόσμο μας. Οι πολλοί επαναπαυόμαστε στην θρησκευτική οδό. Είναι λιγότερο κοπιαστική και έχει ορατά αποτελέσματα, ενώ ικανοποιεί και την μεταφυσική μας αγωνία. Βεβαίως ο Χριστός δεν απορρίπτει κανέναν άνθρωπο. Η πίστη όμως χρειάζεται πρόοδο συνεχή, κατά τα μέτρα του καθενός. Ο καθένας μας ας μην αφήσει την ευλογία να ζήσει στο βάθος του το μυστήριο της Εκκλησίας χάριν της θρησκευτικής ευκολίας. Οι καιροί μάς επιβάλλουν υπερβάσεις. Με γνώμονα τους Πατέρες  ας προχωρήσουμε και ας αντιμετωπίσουμε τον θάνατο κάθε μορφής στη ζωή μας. Και Εκείνος που γνωρίζουμε ως τον Απεσταλμένο του Θεού-Πατρός δεν θα μας αφήσει.

Κέρκυρα, 16 Ιουνίου 2013   

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ «Ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς…».(π.Γεωργίου Μεταλληνού) Ομιλία στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο

π. Γεώργιος Μεταλληνός

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

«Ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς…»

 

…Ο αγώνας των αγίων Πατέρων της Νικαίας εναντίον της αρειανικής κακοδοξίας ήταν αγώνας για την ενότητα της Εκκλησίας και την διατήρηση της ταυτότητός της, για να μπορή να ζη στον κόσμο σαν Ορθοδοξία και να σώζη τον κόσμο. Περισσότερο όμως βοηθεί εμάς η σημερινή ευαγγελική περικοπή, για να προσδιορίσωμε τις προϋποθέσεις εκείνες, που εξασφαλίζουν την ενότητά μας μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα, και συγχρόνως την ενότητα του ίδιου του Σώματος, της Εκκλησίας.

 

 

Το «έργον» του Χριστού

 

 

Το «έργον» του Χριστού μας για το οποίο μιλεί ο ίδιος ο Κύριος, είναι λυτρωτικό, αλλά και αποκαλυπτικό. Είναι το φανέρωμα του Θεού στον κόσμο. Αποκάλυψη του μυστηρίου του Τριαδικού Θεού, που αποτελεί το αιώνιο θεμέλιο δομήσεως και της Εκκλησίας. Η αποκάλυψη δε αυτή δεν έγινε θεωρητικά -διανοητικά, αλλά απτά και συγκεκριμένα στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Με το Είναι Του, την ίδια την ύπαρξή Του γνωστοποίησε ο Χριστός στον κόσμο τον Τριαδικό Θεό. Διότι σ’ Αυτόν. «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. β’ 9) και γι’ αυτό «ο εωρακώς αυτόν εώρακε τον Πατέρα» (Ιωάν. ιδ’ 9), όπως θα πη στον Φίλιππο. Έξω από τον Χριστό δεν μπορούμε να γνωρίσωμε τον Θεό, να μάθωμε το θέλημά Του για την σωτηρία μας, και συνεπώς ούτε να σωθούμε μπορούμε. Εκείνο, που ξεχωρίζει αποφασιστικά και τελεσίδικα την Εκκλησία από τα διάφορα θρησκεύματα του κόσμου, είναι το Πρόσωπο του Χριστού. Γιατί μόνο στον Χριστό συναντά κανείς λυτρωτικά τον Θεό. Αυτός είναι «η θύρα» (Ιωάν. ι’ 9), «η οδός» (Ιωάν. ιδ’ 6) και η «προσαγωγή» μας στη Χάρη του Θεού (Ρωμ. ε’ 2). Με το φανέρωμα του Θεού στο ίδιο το Πρόσωπό Του μας ανοίγει ο Χριστός τον δρόμο για την σωτηρία, την αιώνια ζωή. Η έκφραση «αιώνιος ζωή», που ακούσαμε στο Ευαγγέλιο σήμερα, δεν έχει χρονική, αλλά σωτηριολογική σημασία. Σημαίνει την είσοδό μας στον πνευματικό χώρο της αιώνιας «βασιλείας του Θεού». Στο πνευματικό κράτος της εξουσίας Του. Σημαίνει επιστροφή μας στην «κοινωνία» του Θεού, μέσα στην οποία πραγματικά υπάρχομε και ζούμε.

 

 

Το έργον το δικό μας

 

 

 Σ’ αυτήν την κλήση του Θεού εν Χριστώ καλείται ο άνθρωπος να απαντήση. Έχει το δικαίωμα να την δεχθή ή να την απορρίψη. Από την απάντησή μας όμως κρίνεται και η σωτηρία μας. Η κατάφασή μας στην λυτρωτική αποκάλυψη του Χριστού μας είναι η πίστη μας, το μυστικό «ναι», που αντιπροτάσσομε στο απολυτρωτικό έργο του Χριστού, που έγινε άνθρωπος «δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν». Χωρίς αυτό δεν σωζόμεθα. Δηλαδή δεν μπορούμε να ξαναβρούμε την υπαρκτική ολότητα και ακεραιότητά μας, αλλά θα μένωμε κομματιασμένοι και διχασμένοι μέσα στη φθορά του κόσμου, στην προσήλωση δηλ. στην ύλη και στη ματαιότητά της. Εκείνο, που καλούμεθα να κάμωμε μείς για την σωτηρία μας, το έκαμαν ήδη οι Μαθηταί του Χριστού. «Ετήρησαν τον λόγον» του Θεού, που τους φανέρωσε ο Χριστός. Πίστευσαν δηλ. πως ο Χριστός έρχεται από τον Θεό και ότι Εκείνος Τον απέστειλε στον κόσμο.

 

Αναγνώρισαν στο Πρόσωπο του Χριστού τον Θεάνθρωπο Μεσσία – Λυτρωτή. Έτσι, και μόνο έτσι, μπόρεσαν να μπουν στην «αιώνιο ζωή», να αναγνωρίσουν τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού, με το να δεχθούν τον Χριστό και να πιστεύσουν στην μαρτυρία Του για τον Θεό και την «αιώνια ζωή» Του. Αυτό όμως ήταν όχι μόνο η προϋπόθεση της σωτηρίας των, αλλά συγχρόνως και το θεμέλιο της εν Χριστώ ενότητός των, χωρίς την οποία ούτε και η σωτηρία είναι δυνατή. Ο Χριστός παρακαλεί, γι’ αυτό, τον Πατέρα να τους κρατήση σ’ αυτήν την ενότητα. Στην μία δηλ. και ενιαία πίστη και πιστότητα προς τον Χριστό, που εξασφαλίζει και την μεταξύ τους ενότητα.

 

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, ότι την ενότητα αυτή των μαθητών ο Χριστός την ανάγει στη δική Του ενότητα με τον Πατέρα (…καθώς ημείς). Η δική Του ενότητα με τον Πατέρα είναι ενότητα ουσίας και αγάπης. Ο Χριστός έχει ολόκληρη την θεία ουσία μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα (τα τρία θεία Πρόσωπα είναι μεταξύ τους «ομοούσια», όπως διεκήρυξε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος). Με την πιστότητά τους στον Χριστό θα κρατήσουν και οι Μαθηταί -και όλη η Εκκλησία- αυτή την ενότητα αγάπης και δικαιοσύνης, ώστε να ανήκουν σε μια αδελφική κοινωνία, στην οποία «όλοι ζουν σαν μια οικογένεια και τα έχουν όλα κοινά», και «κανείς δεν λέγει πως κάτι από τα υπάρχοντά του είναι ατομική του ιδιοκτησία», αλλά έχουν μεταξύ τους τέτοια αγάπη, ώστε «το περίσσευμα του ενός να καλύπτη το υστέρημα του άλλου… και να υπάρχη μεταξύ τους ισότητα» (βλ. Πράξ. β’ 44. δ’ 32· Β’ Κορ. η’ 13. 14).

 

 

Το έργον των Αγίων Πατέρων μας

 

 

Από τα παραπάνω λόγια του Χριστού μας καταξιώνεται και δικαιώνεται και το «έργον» των Αγ. Πατέρων μας, όπως εκείνων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. Το έργο των Αγίων Πατέρων, και μάλιστα στις Οικουμενικές Συνόδους, δεν είναι φιλοσοφικό διανοητικό, αλλά ιδιαίτερα πρακτικό και ομολογητικό. Δεν αγωνίζονται να ανακαλύψουν κάποια αλήθεια, αλλά διακηρύσσουν και ομολογούν την μία και αιώνια αλήθεια για τον Θεό, για τον Χριστό, για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Αντικρούοντας οι Άγιοι Πατέρες τον Άρειο και την διδασκαλία του, ότι ο Χριστός δεν είναι παρά ένα «κτίσμα» και «ξένος» τελείως προς τον Θεό – Πατέρα, συνεχίζουν εκείνο, που έκαμαν οι Απόστολοι, οι οποίοι εδέχθηκαν τον Χριστό, όχι όπως μπορούμε να Τον φαντασθούμε εμείς, αλλ’ όπως εκείνος απεκαλύφθη, δηλαδή σαν Υιό του Θεού, ίσο με τον Πατέρα (Φιλιππ. β’ 6) και «ομοούσιο» με Εκείνον. Ο Άρειος εκήρυττε ένα Χριστό ξένο προς τον πραγματικό, και συνεπώς ένα Χριστό ανύπαρκτο, που δεν μπορεί να σώση, γιατί δεν μπορεί να είναι «η οδός» μας προς τον Πατέρα και η «θύρα» μας προς την «αιώνιο ζωή», την σωτηρία. Ένα Χριστό, άρα, που δεν μπορεί να μας οδηγήση στην πρώτη εκείνη ιεροσολυμιτική κοινωνία της αγάπης, της ισότητος και δικαιοσύνης. Γιατί ο Θεός του Αρείου δεν είναι κοινωνικός, κοινωνία ομοουσίων Προσώπων, αλλά ένας Θεός Μονάρχης και ατομοκράτης. Ένας Θεός, που μπορεί να στηρίξη τις διάφορες απολυταρχίες του κόσμου, αλλά όχι την αγαπητική και αδελφική κοινωνία της Εκκλησίας, την κοινωνία των Αγίων. Οι άγιοι Πατέρες μας, δηλ. μας πρόσφεραν το 325 στην Νίκαια, ό,τι είναι απόλυτα αναγκαίο και για την δική μας σωτηρία. Την μόνη αλήθεια για τον Χριστό, για την πραγματική του ουσία και σχέση Του με τον Θεό Πατέρα. Γιατί μόνο αυτός ο Χριστός μπορεί να μας σώση. Μας εξασφαλίζουν έτσι εις τον αιώνα την βασικώτερη προϋπόθεση, για να μείνωμε ενωμένοι με τον ενανθρωπήσαντα Σωτήρα μας, αλλά και όλοι μαζί ενωμένοι μέσα στο ένα σώμα Του, την Εκκλησία. Να γιατί η προσφορά των Αγίων Πατέρων είναι η μεγαλύτερη από όσες θα μπορούσε να δεχθή ποτέ ο άνθρωπος και ο κόσμος.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ”
(Απάνθισμα κηρυγμάτων από την
«ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ» των ετών 1980 και 1983)
ΠΡΩΤΟΠΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» 

ΠΗΓΗ

Η ενότητα της Εκκλησίας του Ιωάννη Καραβιδόπουλου

Η περικοπή που διαβάζεται την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.), αποτελεί μέρος της λεγόμενης «Αρχιερατικής Προσευχής» του Ιησού, της προσευχής δηλ. που απηύθυνε ο Ιησούς προς τον Θεό Πατέρα λίγο πριν από το πάθος του και που περιέχεται ολόκληρη στο κεφ. 17 του κατά Ιωάννην ευαγγελίου. Σ’ αυτή την προσευχή κυριαρχούν δυο βασικά θέματα: (1) η «δόξα» του Ιησού και (2) η ενότητα της Εκκλησίας.

1. Για να κατανοήσει κανείς την έννοια της «δόξας» στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, πρέπει να απαλλαγεί από την αρχαιοελληνική και νεοελληνική έννοια της δόξας. Η δόξα του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη είναι η λαμπρότητα και το μεγαλείο του Θεού, όπως φανερώνεται στον κόσμο με τα θαυμαστά γεγονότα που επιτελεί, όπως η διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας και άλλες εκδηλώσεις της λαμπρής ακτινοβολίας του. Στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός φέρει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης κι όταν «σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν», τότε είναι που «εθεασάμεθα την δόξαν αυτού» (Ιω. 1,14). Όλη η ζωή του Ιησού και ιδίως τα θαύματά του αποκαλύπτουν τη δόξα του.Αποκορύφωμα της δόξας του είναι, όσο κι αν αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως παράξενο, ο σταυρός του. Ο σταυρός όμως δεν αντιμετωπίζεται ως ανεξάρτητο από την ανάσταση γεγονός. Σταυρός και Ανάσταση του Ιησού αποτελούν ενιαίο γεγονός που φανερώνει την αγάπη του Θεού προς τον κόσμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτηρίζεται πολλές φορές από ξένους θεολόγους ως η Εκκλησία της Αναστάσεως.Δεν πρέπει όμως να λησμονούμε ότι είναι και η Εκκλησία του Σταυρού, όχι μόνο διότι η πορεία της μέσα στον κόσμο υπήρξε σταυρική, αλλά και διότι στη λειτουργική της ζωή δεσπόζει τόσο ο σταυρός όσο και η Ανάσταση του Χριστού. «Τον Σταυρόν σου Χριστέ προσκυνούμεν και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν», ομολογούμε σε όλη την περίοδο του Πεντηκοσταρίου.  

2. Ο Μέγας Αρχιερέας Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική του προσευχή (Ιω.κεφ 17) έχει συγκεντρωμένο το ενδιαφέρον του στο εργο που άρχισε μέσα στον κόσμο και που θα συνεχίσουν οι μαθητές του. Γι’ αυτό ακριβώς το έργο, που δεν είναι άλλο παρά η Εκκλησία και δι’αυτής η σωτηρία του κόσμου, παρακαλεί τον Θεό Πατέρα.

Οι μαθητές του που είναι οι πρώτοι ηγέτες της Εκκλησίας δεν προέρχονται απ’ αυτόν τον κόσμο αλλ’ από τον Θεό («Σοί ήσαν και εμοί αυτούς δέδωκας»), ζουν όμως και δρουν μέσα στον κόσμο, ο οποίος έχει σαν χαρακτηριστικά του την αμαρτία, τη φθορά, τη διάσπαση. Γι’ αυτό και ο θεμελιωτής της Εκκλησίας, τώρα που πλησιάζει η ώρα της «δόξας» του - και η δόξα αυτή είναι ο σταυρός και, όπως ήδη σημειώσαμε, συνάμα η ανάσταση και η επιστροφή στον Θεό Πατέρα - παρακαλεί ιδιαίτερα: «Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου που μου χάρισες για να μείνουν ενωμένοι όπως εμείς» (στίχ. 11).

Η ενότητα της Εκκλησίας βρίσκεται στο επίκεντρο των σκέψεων και της προσευχής του Ιησού, ενότητα κατά το πρότυπο της ενότητας Πατέρα και Υιού, κατά το πρότυπο της Αγίας Τριάδας («καθώς ημείς»). Εάν η διάσπαση και το κομμάτιασμα του κόσμου σε αλληλομισούμενες ομάδες είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας, δηλ. της απομακρύνσεως από τον Θεό, η ενότητα της Εκκλησίας αποτελεί απόδειξη της θείας καταγωγής και προελεύσεώς της. Μόνο ο Υιός του Θεού μπροεί να «συνάξει σε μια ενότητα τα διασκορπισμένα παιδιά του Θεοί» (Ιω 11,52• μόνο ο Χριστός μπορεί να κάνει «τους δυο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό» [«τα αμφότερα έν»] (Εφ. 2, 14)• μόνο το Άγιο Πνεύμα είναι η ενοποιός αρχή και η συνεκτική δύναμη των ανθρώπων, είναι αυτό που, κατά τον υμνογράφο, «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας». Ο Τριαδικός Θεός, με άλλα λόγια, είναι ο εγγυητής και το θεμέλιο της «μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας».

Εφόσον όμως η Εκκλησία ζει και δρα μέσα στον κόσμο, ο κίνδυνος της διαιρέσεως υπάρχει πάντοτε, κίνδυνος που οφείλεται στον πειρασμό του συμβιβασμού των χριστιανών με τις φθοροποιές δυνάμεις αυτού του κόσμου. ΄Οταν όμως ο κάθε χριστιανός αποβλέπει στη «δόξα» προς την οποία απέβλεπε και ο Χριστός, δηλ. στην οδό του πάθους και της θυσίας για τον αδελφό. όταν είναι συνδεδεμένος με την κεφαλή του σώματος, τον Χριστό, και με τους πιστούς που είναι τα άλλα μέλη του σώματος, σύμφωνα με την εικόνα που συνηθίζει να χρησιμοποιεί για την Εκκλησία ο Απ. Παύλος• τότε η «ζωή η αιώνιος», για την οποία γίνεται λόγος στην Αρχιερατική Προσευχή του Χριστού και στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο γενικότερα, αρχίζει ήδη από τώρα και η χαρά των πιστών έχει «όλην την πληρότητά της» (Ιω.17,13) .

Άνθρωποι με τα χαρακτηριστικά αυτά υπήρξαν οι 318 Πατέρες της Α΄Οικουμενικής Συνόδου που τιμά σήμερα η Εκκλησία τη μνήμη τους και που με τους αγώνες τους κατά των αιρετικών συνετέλεσαν στην ενότητα της Εκκλησίας. Γιατί η αίρεση σημαίνει διάσπαση, αποκοπή από το σώμα του Χριστού, ενώ η σύνδεση με τον Χριστό και η τροφοδοσία από το ζωοποιό Άγιο Πνεύμα εξασφαλίζουν την ενότητα. 

πηγή