Ο άγιος Γέροντας Πορφύριος μάς έλεγε…

Οι προσευχές μας δεν εισακούονται διότι δεν είμαστε άξιοι. Πρέπει να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς. Όταν τακτοποιήσεις όλες τις εκκρεμότητες και ετοιμασθείς, τότε πάεις και προσφέρεις το δώρο σου.

Άξιοι γίνονται όσοι επιθυμούν και λαχταρούν να γίνουν του Χριστού, όσοι δίνονται στο θέλημα του Θεού. Να μην έχεις κανένα θέλημα, αυτό έχει μεγάλη αξία, είναι το παν. Ο σκλάβος δεν έχει θέλημα. Το να μην έχομε κανένα θέλημα μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο απαλό· με την αγάπη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών Του.

Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας βγάλει απ’ τον κλοιό της ερημιάς. Προσευχή και μετάνοια και ελεημοσύνη. Δώστε έστω κι ένα ποτήρι νερό, αν δεν έχετε χρήματα. Και να ξέρετε ότι όσο αγιάζεσθε, τόσο εισακούονται οι προσευχές σας.

Να μην εκβιάζομε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ’ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ. ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε. Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε.

Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του. Εφόσον πιστεύομε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύομε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ’ τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνομε εμπιστοσύνη; Να προσευχόμαστε απλά και απαλά, χωρίς πάθος και εκβιασμό. Ξέρομε ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον, όλα είναι γνωστά, γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιον του Θεού. … Εμείς να μην επιμένομε· η προσπάθεια κάνει κακό αντί για καλό. Μην κυνηγάμε ν’ αποκτήσομε αυτό που θέλομε, αλλά να τ’ αφήνομε στο θέλημα του Θεού. Γιατί όσο το κυνηγάμε τόσο αυτό απομακρύνεται.

Άρα, λοιπόν υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσομε εμείς ο Κύριος ποτέ δεν ξεχνάει κι αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό που πρέπει κι όταν πρέπει.

Εύκολα ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ’ μου τούτο, εκείνο …». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.

Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός δεν γίνεται τίποτα.

Όταν έχομε με τον Χριστό σχέση απολύτου εμπιστοσύνης, είμαστε ευτυχισμένοι, έχομε χαρά. Έχομε τη χαρά του Παραδείσου. Αυτό είναι το μυστικό. … «ότι ευρίσκεται τοις μη πειράζουσιν Αυτόν, εμφανίζεται δε τοις μη απιστούσιν Αυτώ».

Έτσι ν’ αγωνίζεσθε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία. Το απλό και απαλό είναι ένας αγιότατος τρόπος της πνευματικής ζωής, αλλά δεν είναι δυνατό να το μάθεις έτσι απ’ έξω. Πρέπει μυστικά να μπει μέσα σου, ώστε η ψυχή σου να ενστερνίζεται τον τρόπο αυτόν με την χάρι του Θεού. … Όταν το θέλεις όταν εκβιάζεις το θείον δεν έρχεται. Θα έλθει «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις». Εδώ υπάρχει το μυστήριο· δεν μπορώ να σας το εξηγήσω.

Όταν χάνετε τη θεία χάρι να μην κάνετε τίποτα. Να συνεχίζετε τη ζωή σας και τον αγώνα σας απλά, απαλά, ώσπου χωρίς αγωνία να έλθει πάλι η αγάπη και ο έρωτας και η λαχτάρα στον Χριστό. Και τότε όλα πάνε καλά. Και τότε η χάρις σας γεμίζει και χαιρόσαστε.

Ένα μυστικό είναι η ακολουθίες. Να επιδίδεσθε σε αυτές και η χάρις του Θεού μυστικά θα έλθει. Να προσεύχεσθε στον Θεό με ανοικτά τα χέρια. Αυτό είναι το μυστικό των αγίων.

Μόλις άνοιγαν τα χέρια τους, τους επεσκέπτετο η θεία χάρις. Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν ως πιο αποτελεσματική τη μονολόγιστη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Το κλειδί για την πνευματική ζωή είναι η ευχή. Την ευχή δεν μπορεί κανείς να τη διδάξει, ούτε τα βιβλία, ούτε ο γέροντας, ούτε κανείς. Ο μόνος διδάσκαλος είναι η θεία χάρις.

Αν σας πω ότι το μέλι είναι γλυκό είναι ρευστό είναι έτσι κι έτσι, δεν θα καταλάβετε, αν δεν το γευθείτε. Το ίδιο και στην προσευχή, αν σας πω, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ. δεν θα καταλάβετε, ούτε θα προευχηθείτε, «ει μη εν Αγίω Πνεύματι».

Μόνο το Πνεύμα το Άγιον μόνο η χάρις του Θεού μπορεί να εμπνεύσει την ευχή.

Μόλις ακούσετε προσβλητικό λόγο, λυπάσθε και μόλις σας πουν καλό λόγο, χαίρεσθε και λάμπετε; Μ’ αυτό δείχνετε ότι δεν είστε έτοιμοι, δεν έχετε τις προϋποθέσεις. Για να έλθει η θεία χάρις, πρέπει ν’ αποκτήσετε τις προϋποθέσεις, την αγάπη και την ταπείνωση, διαφορετικά δημιουργείται αντίδραση. Για να μπείτε σ’ αυτή τη «φόρμα», θα ξεκινήσετε απ’ την υπακοή.

Πρέπει πρώτα να δοθείτε στην υπακοή, για να έλθει η ταπείνωση. Βλέποντας την ταπείνωση, ο Κύριος στέλνει τη θεία χάρι κι έπειτα έρχεται μόνη, αβίαστα η προσευχή. Αν δεν κάνετε υπακοή και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή δεν έρχεται και υπάρχει φόβος πλάνης.

Να ετοιμάζεσθε σιγά σιγά απαλά απαλά και να κάνετε την ευχή μέσα στο νου. Ό,τι είναι στο νου, είναι και στην καρδιά. ΠΗΓΗ

O OIKOYMEΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ, ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ, ΕΚΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ  ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Καθένας ποὺ μιλᾶ ἐναντίον τοῦ  Οἰκουμενισμοῦ,

εἶναι ἐχθρὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατεστημένου!

Ἀπὸ "Τρελογιάννη"

ΕΠΕΙΓΟΝ

Κάλεσμα επαγρύπνησης στη Θεσ/νίκη

Σε απολογία Μονή του Αγ. Όρους

Εδώ και ένα περίπου χρόνο παρακολουθούμε -μέσω διαδικτύου- το έργο ενός αγωνιστή ιερέα, του πατρός Νικολάου, στον ιερό ναό του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης (μια πραγματική "όαση δροσιάς" σε μια εξαιρετικά υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης).

Στο ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ, το ιστολόγιο που διατηρεί η ενορία, πέρα από την τρέχουσα ενοριακή δράση, προβάλλονται συχνά θέματα εθνικού προβληματισμού, καταγγέλλονται με παρρησία οι αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας (πχ κατάργηση της ημέρας της Κυριακής ως αργία) και αποκαλύπτονται οι συνεχιζόμενες προκλήσεις των Οικουμενιστών (συμπροσευχές με κάθε είδους θρησκείες και αιρέσεις με το πρόσχημα της "αγάπης", κοινές δημόσιες εμφανίσεις Ορθοδόξων επισκόπων με ετεροδόξους και ένα σωρό άλλες σκοπιμότητες και αθλιότητες).

  Πριν 1 βδομάδα και μάλιστα την ημέρα των Χριστουγέννων (25/12/2013), το δημοσιογραφικό site ¨_ορθόδοξο (;)Αγιορίτικο Βήμα γράφει :

"Σε δύσκολη θέση έχει περιέλθει η Μονή Κωσταμονίτου του Αγίου Ορους που σήμερα καλείται να αιτιολογήσει την απουσία της στην υποδοχή του Οικουμενικού Πατριαρχή, κ.κ. Βαρθολομαίου ... 
Στην  αυριανή σύναξη της Ιεράς κοινότητας θα διαφανεί τι πρόκεται να ακολουθήσει..."


Μία εβδομάδα αργότερα διαβάζουμε στο Ιστολόγιο της ενορίας του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης (ενορία στην οποία  προσφάτως μίλησε ο ηγούμενος της Μονής Κωνσταμονίτου) ότι στην έκτακτη συνάντηση την Παρασκευή 3/1/2014 :
  Θα αναφερθούμε στα εξής θέματα:

α) στις νέες διοικητικές εξελίξεις της ενορίας μας,

β) στις νέες αρμοδιότητες των ιερέων του Ναού,

γ) στην καταλυτική παρέμβαση της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης στο θέμα του πνευματικού κέντρου της ενορίας (περί απειλών κλεισίματος για τις Ομιλίες και εκδηλώσεις του π. Νικολάου Μανώλη),

δ) στη διευθέτηση του προβλήματος για την συνέχιση ή όχι, του Κηρυκτικού έργου του π. Νικολάου Μανώλη και

ε) ενημέρωση για το θέμα της αυθαίρετης και πρωτοφανούς  καταργήσεως των εφημεριών των ιερέων του Ναού μας.

1. Σε "απολογία" λοιπόν η Μονή Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους 
2. "Απειλές κλεισίματος" για τις Ομιλίες και τις εκδηλώσεις του πατρός Νικολάου, 
3. θέμα "συνέχισης ή όχι του Κηρυκτικού έργου του"
4. και "νέες αρμοδιότητες των ιερέων του Ναού"

Χωρίς να έχουμε την παραμικρή επιπλέον ενημέρωση, δηλώνουμε ότι
ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΔΙΠΛΑ

• στον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου, 
• θα συμπορευθούμε μαζί με τον πατέρα Νικόλαο
• και θα σταθούμε στο πλευρό κάθε άλλου αγωνιστή ιερωμένου αληθινού υπηρέτη του Ευαγγελίου, της Ορθόδοξης πίστης και της Ελληνικής μας ταυτότητας (ευτυχώς από τους πολλούς που υπάρχουν σε εκκλησίες, μητροπόλεις και μοναστήρια τόσο στην πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας μας).

Ενημερώνουμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ότι σε περίπτωση που ο ίδιος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, ότι δεν θα επιτρέψουμε ΠΟΤΕ η Ορθόδοξη πίστη μας να γίνει προϊόν συνδιαλλαγής του, με τους αιρετικούς με τους οποίους ανταλλάσσουν συλλείτουργα και επισκέψεις. 

Για κακή του τύχη, εμείς δεν είμαστε ούτε ηγούμενοι, ούτε ιερείς για να μας καλεί σε απολογία, να μας απειλεί, να μας φιμώνει, και να μας αναθέτει "νέες αρμοδιότητες".
 Όσο υπάρχει το ελεύθερο διαδίκτυο ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ τις άθλιες μεθοδεύσεις τους. 
Και φυσικά θα δώσουμε την μαρτυρία μας όχι μόνον μέσα από την ανωνυμία του διαδικτύου αλλάκαι ως πρόσωπα, όπου χρειαστεί, όπως έκαναν πάντα, αιώνες τώρα, οι Ορθόδοξοι πιστοί.

Είμαστε σε ετοιμότητα και εγρήγορση για κάθε πιθανή εξέλιξη.
πηγή

Άθεοι, αντίχριστοι και Φαρισαίοι υπέρμαχοι του Ιησού Χριστού δια τον φόβον της Χρυσής Αυγής! ΝΑ ΠΩΣ «ΕΝΕΡΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ» ΚΑΙ ΜΟΛΥΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΓΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ «ΔΙΑΚΟΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΝΗΡΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΚΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ, ΔΗΘΕΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ, ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ «ΠΛΗΣΙΟΝ», ΕΝΣΠΕΙΡΩΝΤΑΣ ΜΕΘΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΚΛΥΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ!

 

Του Ιωάννη Παλαιτσάκη

 

Μάλιστα! ΕΔΩ φτάσαμε! ΕΤΣΙ μας καταντήσανε οι σάπιοι κι Εθνοπροδότες Πολιτικοί μας και οι ψοφοδεείς κι ανάξιοι Πνευματικοί Ταγοί μας! Όλοι οι ενσυνείδητοι αρνητές, υβριστές και χλευαστές του Κυρίου Ιησού Χριστού και θανάσιμοι εχθροί της Εκκλησίας Του, να ξεχύνονται μέσα απ' ΟΛΑ τα Κανάλια και «ωρυόμενοι ως λέοντες», φρουροί -τάχα- της Πίστης της Χριστιανικής και υπερασπιστές -τάχα- του Ευαγγελίου, «να ζητούν να καταπιούν», ως «ρατσιστή» και «φασίστα», κάθε Έλληνα, που εκφράζει την δυσφορία του για την ανεξέλεγκτη κι ατιθάσσευτη παραβίαση των Εθνικών συνόρων κι εδαφών από στίφη αλλόφυλων, αφρικανών και ασιατών, λαθροεισβολέων, η που θέλει και προσπαθεί να διανείμει τρόφιμα ΜΟΝΟ σε εξαθλιωμένους, δεινοπαθούντες και πεινασμένους ΕΛΛΗΝΕΣ και όχι και σε λαθρομετανάστες.

«Ο Χριστός δεν είπε ν' αγαπάμε και να βοηθούμε τους πλησίον, ακόμη και τους εχθρούς μας»(;) ρωτάνε (με έκδηλο στα πρόσωπά τους, το πονηρό, υποκριτικό και «θριαμβευτικό» -για το δίλημματικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν, τάχα, τον ερωτώμενο Χριστιανό- ύφος) οι διάφοροι υπηρέτες του «μυστηρίου της ανομίας», που καλύπτονται πίσω από ετικέτες τύπου «αριστερός», «προοδευτικός», «αντιρατσιστής», «αντιφασίστας» κ.λ.π.

Κι αντί οι ποικιλώνυμοι Ιεράρχες και Ποιμένες της Εκκλησίας του Χριστού, με παρρησία και θεολογικό λόγο εξηγητικό και θαρραλέο, ν' απεγκλωβίσουν τις παγιδευμένες -από το παραπάνω, διλημματικό και εωσφορικής πονηρίας, ερώτημα- Χριστιανικές ψυχές, αυτοί δια την «φιλίαν του κόσμου» (ΙΑΚ. 4:4), δηλαδή για να είναι δημοφιλείς και καλοί με όλους, «δια τον φόβον των Ιουδαίων» (ΙΩΑΝ. 7:13/19:38/20:19), δηλαδή για να μην χαρακτηρισθούν από τις ηγεσίες και τους ψηφοφόρους των κομμάτων του «Συνταγματικού Τόξου» ως «ρατσιστές» και υποστηρικτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, και τέλος για να μην κηρυχθούν «αποσυνάγωγοι» (ΙΩΑΝ. 9:22/19:42/16:2), δηλαδή για να μην απομονωθούν μέσα στην Ιεραρχία, όχι μόνο συνομολογούν άκριτα, με δηλώσεις, συνεντεύξεις, ανακοινώσεις και κηρύγματα, το απλουστευτικό και στρεβλωτικό του Θείου Λόγου «επιχείρημα» των άθεων και αντίχριστων οπαδών του Μαρξισμού, του Διεθνισμού, της «Πολυπολιτισμικότητας» και της «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ», αλλ' επί πλέον -αντίθετα με την σαφή Αποστολική διδαχή και πρακτική- «καταλείψαντες τον Λόγον του Θεού...» επιδίδονται στο «...διακονείν τραπέζαις» (ΠΡΑΞ. ΑΠΟΣΤ. 6:2), δηλαδή διαγωνίζονται μεταξύ τους ποιανού οι Ενορίες κι η Ιερά Μητρόπολη θα θρέψει ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ περισσότερους πεινασμένους λαθρομετανάστες ειδωλολάτρες, παγανιστές και μουσουλμάνους!!! Και όχι μόνο, αλλ' επί πλέον ενεργώντας αντίθετα και με την Διδασκαλία του Θεανθρώπου (ΜΑΤΘ. 6:1-4) φροντίζουν, σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο, να διαλαλούν και να διαφημίζουν το φιλάνθρωπο έργο τους, αναφέροντας με κάθε λεπτομέρεια Χορηγούς, είδη και ποσότητες συγκεντρωθέντων τροφίμων, αριθμούς σιτιζομένων ατόμων και διανεμωμένων μερίδων!!!

Κι «έτσι», μ' αυτά και μ' άλλα, στην «Χριστιανική» Ελλάδα της αντίχριστης και υλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης...

... ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ Κυβερνήτες και βουλευτές να κάνουν ο,τι θέλουν οι ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ «εταίροι» κι οι επικυρίαρχοι «δανειστές» μας, ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ Ιεράρχες και Ποιμενάρχες να συμφωνούν με ο,τι λένε οι εχθροί του Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας Του και με ο,τι συμφέρει και βολεύει τους ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ και ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ λαθρομετανάστες!

... ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ, Κυβερνήτες και κυβερνώμενοι, Ποιμένες και ποιμενόμενοι να κάνουμε ο,τι μπορούμε, ώστε ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ να εξαθλιώσουμε, νοθεύσουμε και μειώσουμε τον Χριστιανικό και Ελληνικό πληθυσμό ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ να υποστηρίξουμε, καλοθρέψουμε και αυξήσουμε τα πλήθη των Αλλοδαπών και Ειδωλολατρών λαθροεισβολέων!

... ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ν' αφήνουμε του Έλληνες και Χριστιανούς νέους μας, άνεργοι και απέλπιδες, να εκπατρίζονται κατά χιλιάδες και να διασκορπίζονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, για ένα καλλίτερο μέλλον, ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ να υποδεχόμαστε, απ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, να φιλοξενούμε, να συντηρούμε, να τρέφουμε και να νοσηλεύουμε δωρεάν κι αδιαμαρτύρητα -ως «καλοί» Χριστιανοί που «αγαπούν τον πλησίον» και ως «δημοκρατικοί» πολίτες που σέβονται τα «ανθρώπινα δικαιώματα»- εκατοντάδες χιλιάδες (που εγγίζουν τα δύο εκατομμύρια) λαθρομεταναστών!

... ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ να μειώνονται τα εισοδήματα, να περιορίζονται τα ατομικά δικαιώματα και ν' αυξάνουν τα οικονομικά βάρη κι οι υποχρεώσεις των ΕΛΛΗΝΩΝ πολιτών και πλήθη αυτών να καταδιώκονται, συλλαμβάνονται, διαπομπεύονται και προφυλακίζονται για φοροδιαφυγή, ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ όλοι οι ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ λαθρομετανάστες ν' αφήνονται και να διευκολύνονται, για να συγκεν­τρώνουν με κάθε τρόπο, να ξεπλένουν και να εξάγουν και αποστέλλον στις Πατρίδες τους ανεξέλεγκτα (χωρίς, δηλαδή, έλεγχο «πόθεν έσχες») και τελείως αφορόλογητα συνάλλαγμα αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ!

... ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ η αντεθνική, αντιλαϊκή, αντισυνταγματική κι απάνθρωπη υπερφορολόγηση (που έχουν επιβάλει οι οικονομικοί εκτελεστές κι επίβουλοι αφανιστές της Πατρίδας μας) μαζί με την φτώχεια, την πείνα, την ανέχεια, την εξαθλίωση, την απελπισία και την απόγνωση, να έχουν οδηγήσει χιλιάδες ΕΛΛΗΝΕΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ κυρίως νέους, βιοπαλαιστές, συνταξιούχους και οικογενειάρχες στην ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ!

Αλήθεια, όλοι εσείς οι καλοζωϊσμένοι, καλοθρεμμένοι και καλοβολεμένοι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ κι όλοι εσείς οι «συμπονετικοί», «συγκαταβατικοί» και λαλίστατοι Ιεράρχες και Ποιμενάρχες της Εκκλησίας του Χριστού, είδατε, ακούσατε, μάθατε, πληροφορηθήκατε, διαβάσατε να έχει αυτοκτονήσει ποτέ στον τόπο μας ΕΝΑΣ (έστω και ΕΝΑΣ) λαθρομετανάστης; Έχετε παρατηρήσει το ΓΕΓΟΝΟΣ αυτό; Έχετε προβληματιστεί γιατί συμβαίνει αυτό και μόνον ΕΛΛΗΝΕΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ αυτοκτονούν; Έχετε σκεφθεί, που οδηγεί αυτό που συμβαίνει;

Έχετε να πείτε κάτι πειστικό γι' αυτό το ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ;

Και μόνον εξ αυτού τούτου του αναμφισβήτητου ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ και ΦΑΙΝΟ­ΜΕ­ΝΟΥ είναι, ναι η όχι σαφές, αληθές και αναντίρρητον ότι οι ΕΛΛΗΝΕΣ είναι αυτοί που έχουν ΠΕ-ΡΙΣ-ΣΟ-ΤΕ-ΡΗ ανάγκη, απ' όλους τους παρεπιδημούντες λαθρομετανάστες, και ΠΡΕΠΕΙ, ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ, να τυγχάνουν της έμπρακτης και υλικής στήριξης και βοήθειας των συμπατριωτών τους και αδελφών εν Χριστώ, με χρήματα, τρόφιμα, είδη ένδυσης και λοιπά χρειώδη του βίου πράγματα;

«ΑΥΤΟ», ακριβώς, δεν διδάσκει η Καινή Διαθήκη;

«ΕΤΣΙ», ακριβώς, δεν έπρατταν οι Απόστολοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όταν με τα χέρια τους μοίραζαν στις πρώτες Χριστιανικές κοινότητες χρήματα, τρόφιμα κ.λ.π. «καθότι αν τις χρείαν είχε», δηλαδή «ανάλογα με την ανάγκη που είχε καθένας» (ΠΡΑΞ. ΑΠΟΣΤ. 2:45/4:35);

Υπάρχει, βρε υποκριτές, στρεβλωτές του Θείου Λόγου και (ενσυνείδητοι η ασυνείδητοι) υπηρέτες του «μυστηρίου της ανομίας» ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΣ, μέσα στις εκατοντάδες χιλιάδες, λαθρομετανάστης, που να 'χει τις ανάγκες, τις υποχρεώσεις και τα βάρη που έχουν οι ΕΛΛΗΝΕΣ; Πληρώνει κανένας λαθρομετανάστης φόρους, τέλη και χαράτσια; Κινδυνεύει κανένας λαθρομετανάστης να του κατάσχουν το σπίτι των γονιών του και ο,τι απέκτησε με τον μόχθο μιας ζωής, να τον διώξουν, να τον συλλάβουν και να τον φυλακίσουν, να μείνουν οι υπερήλικες γονείς του, η γυναίκα του και τα ανήλικα παιδιά του χωρίς σπίτι, ηλεκτρικό, νερό, χρήματα, τροφή, φροντίδα, περίθαλψη και βοήθεια;

Δεν είναι, λοιπόν, προφανές ότι οι ΕΛΛΗΝΕΣ είναι αυτοί που έχουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ανάγκες, και δεν είναι λογικό, φυσικό, ανθρώπινο και Χριστιανικό οι ΕΛΛΗΝΕΣ να σιτίζονται και να βοηθούνται ΚΑΤ' ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ;

Μήπως δεν είναι ευνόητο, προφανές, λογικό, φυσικό, ανθρώπινο και Χριστιανικά απολύτως δικαιολογημένο, ότι όταν ο αριθμός των «πλησίον» μας ανθρώπων, που έχουν την ανάγκη μας, είναι απείρως μεγαλύτερος του αριθμού διατιθεμένων μέσων βοήθειάς τους (ποσοτήτων τροφίμων, μερίδων σίτισης κ.λ.π.) τότε πρέπει κατά προτεραιότητα και σειρά να ικανοποιούνται οι «πλησιέστατοι» και οι «πλησιέστεροι»; Και ποιοί είναι αυτοί; Μα φυσικά οι ΕΛΛΗΝΕΣ και εν Χριστώ αδελφοί, δηλαδή οι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ.

«ΑΥΤΟ», ακριβώς, δεν διδάσκει η Καινή Διαθήκη;

«ΕΤΣΙ», ακριβώς, δεν έπρατταν οι Απόστολοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Μοίραζαν χρήματα και τροφή ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ και ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ σε ανάμεικτα πλήθη ειδωλολατρών, εθνικών και Εβραίων; ΟΧΙ, βέβαια! Η Καινή Διαθήκη είναι σαφής: Οι διανομές εγίνοντο ΜΟΝΟ μεταξύ των Χριστιανών, εκείνων δηλαδή, που είχαν πιστεύσει -δια του κηρύγματος των Αποστόλων στον Ιησού Χριστό και είχαν βαπτισθεί (ΠΡΑΞ. ΑΠΟΣΤ. 2:44-45 «πάντες δε οι πιστεύοντες... τα κτήματα και τας υπάρξεις επίπρασκον και διεμέριζον αυτά πάσι καθότι αν τις χρείαν είχεν» /4:32...35 «Του δε πλήθους των πιστευσάντων (...) ην αυτοίς άπαντα κοινά (...) διεδίδοτο δε εκάστω καθότι αν τις χρείαν είχεν»).

Δεν είναι παρανοϊκό, υποκριτικό, αντεθνικό, ανθελληνικό, εγκληματικό κι αντιχριστιανικό, καθημερινά Ν' ΑΥΤΟΚΤΟ­ΝΟΥΝ από απελπισία κι απόγνωση Έλληνες, νέοι, βιοπαλαιστές, συνταξιούχοι, οικογενειάρχες και πολύτεκνοι, ΝΑ ΛΙΠΟΘΥΜΟΥΝ από ασιτία Ελληνόπουλα στις αυλές των Σχολείων, και ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΕ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕΔΕΣ να βρουν τροφή αξιοπρεπείς και λιμοκτονούντες Έλληνες πολίτες και... Έλληνες (!) Υπουργοί και Δήμαρχοι -με την ηθική (!) στήριξη Ελλήνων Ιεραρχών της Εκκλησίας του Χριστού (!)- ν' απαγορεύουν βίαια, ως «ρατσιστική» τάχα, την δωρεάν διανομή τροφίμων ΜΟΝΟ σε ΕΛΛΗΝΕΣ;

Ντροπή και αίσχος! ΚΑΙ για την Πολιτεία ΚΑΙ για την Εκκλησία.

Κι επειδή, ίσως, βρεθούν κάποιοι «θιγόμενοι», εκ των ανωτέρω, Ιεράρχες, που θα θελήσουν με «θεολογικά» επιχειρήματα ν' ανασχέσουν το τσουνάμι των ερωτημάτων που κατακλύζουν κάθε αγνή, ακομμάτιστη Πατριωτική και Χριστιανική ψυχή για την κατάντια, στην οποία έχει περιέλθει ο Τόπος, ας έχουν υπ' όψη τους και τα παρακάτω.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, εκτός των περί αγάπης του «πλησίον» και των «εχθρών» μας, έχει πει κι άλλα πολλά, όπως π.χ. : «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε. εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν. τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς (...) υποκριτά έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου» (ΜΑΤΘ. 7:2-5 και ΛΟΥΚ. 6:37-38).

Και το ερώτημα, που προκύπτει και ζητεί απάντηση εκ μέρους των Σεβασμιωτάτων Ιεραρχών είναι το εξής:

Με ποιά, ακριβώς, «θεολογικά» κριτήρια κι επιχειρήματα η εκ μέρους της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ δωρεάν διανομή τρο­φης, εκ του υστερήματος των βουλευτών της, ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ είναι «ρατσιστική» κι αντιβαίνει στην Διδασκαλία του Χριστιανικού Ευαγγελίου, και η εκ μέρους της Εκκλησίας της Ελλάδος χορήγηση χρηματικών επιδομάτων, προερχομένων και από Ε­βραϊκή συνεισφορά, ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ της Θράκης (και όχι σε Μουσουλμανικές) δεν είναι «ρατσιστική», αλλά «φιλάνθρωπη» και σύμφωνη με το Ευαγγέλιο;

Και κάτι ακόμη. Λέει ο Κύριός μας: «...εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με» (ΜΑΤΘ. 25:36) και ρωτάμε εμείς: Υπάρχει, έστω και ΕΝΑΣ Σεβασμιώτατος Ιεράρχης, που να αισθάνθηκε την ανάγκη, τις άγιες ημέρες που προηγήθηκαν, να επισκεφθεί στην φυλακή κάποιον από τους έγκλειστους Βουλευτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ; Η, μήπως, οι άνθρωποι αυτοί ΔΕΝ εμπίπτουν στην έννοια του «πλησίον»; Ακόμη κι αν είναι «εχθροί» των Πολιτικών του «Συνταγματικού Τόξου», η της Κοινωνίας όλης, θα πρέπει να τους μισούμε η να τους αγαπούμε Χριστιανικά;

ΟΧΙ! Δεν ανέλαβα, με τα όσα γράφω, να υποστηρίξω έμμεσα και συγκεκαλυμμένα την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, που διανέμει τρόφιμα κ.λ.π. ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, και τους προφυλακισμένους Βουλευτές της.

Την ΑΛΗΘΕΙΑ, και μόνον την ΑΛΗΘΕΙΑ -όπως ο ατελής νους κι η Χριστιανική μου συνείδηση καταλαβαίνουν- υποστηρίζω και θα εξακολουθήσω α­παρασάλευτα να την υποστηρίζω, παρ' όσους αντιλόγους, χαρακτηρισμούς, ονειδισμούς και χλευασμούς κι αν πρόκειται να δεχθώ από άθεους κι αντίχριστους «δημοκράτες», υποκριτές κι «αντιρατσιστές».

ΠΗΓΗ www.orthodoxia.gr

Συντάκτης: ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Ανακοίνωση-Έκκληση των Φίλων της Ορθόδοξης Ιεραποστολής για την ενίσχυση της οικογένειας του μακαριστού ιεραποστόλου π.Αθανασίου Manalu

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.
Για μια ακόμα φορά δοξολογικές ευχαριστίες αναπέμπομε προς τον Δομήτορα της Εκκλησία μας Ιησού Χριστό και στην Υπεραγία Θεοτόκο ,που μας αξίωσαν να διακονήσουμε μέχρι σήμερα, από τα μετόπισθεν, την Ορθόδοξη Ιεραποστολή σε διάφορα ιεραποστολικά κλιμάκια ανά τον κόσμο .
Ιδιαίτερα ευχαριστούμε γιατί ,στην προσπάθεια προβολής και ενίσχυσης του Ιεραποστολικού έργου ,ανέδειξαν συνεργάτες, επωνύμους και ανωνύμους που μας εμπιστεύτηκαν και η ποικιλότροπη προσφορά τους ήταν σημαντική και καταλυτική .
Μια προσπάθεια που ξεκίνησε ερασιτεχνικά πριν μερικά χρόνια και με την βοήθεια του διαδικτύου έγινε ευρύτερα γνωστή και ήδη βρισκόμαστε σε άμεση συνεργασία για τις ποικίλες δραστηριότητές μας με αναγνωρισμένο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό Σύλλογο.
Βασικό κριτήριο των προσπάθειών μας είναι να βοηθούμε εκεί όπου άλλοι αδιαφορούν ή δεν έχουν την δυνατότητα να παρέμβουν. Έτσι κατά την διάρκεια του 2013 ξεκινήσαμε και μια καινούργια προσπάθεια για την ενίσχυση των προσφύγων στην μαρτυρική Συρία και τα μέχρι τώρα δεδομένα μας δίνουν την ώθηση να συνεχίσουμε παρά την πρωτοφανή οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας. Αρωγός στην προσπάθειά μας αυτή είναι και η ηλεκτρονική σελίδα-Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ.
Όμως παράλληλα με το δράμα των αδελφών μας διωκόμενων χριστιανών, υπάρχουν και άλλοι και εντός και εκτός Ελλάδος που υποφέρουν. Κατά το μέτρο του δυνατού προσπαθούμε και σε αυτούς να προσφέρουμε βάλσαμο παρηγοριάς. Έτσι λοιπόν η δραστηριότητά μας δεν γίνεται μόνο εκτός των ελληνικών συνόρων αλλά και εντός .Δημιουργήσαμε γι΄αυτό τον σκοπό και την ηλεκτρονική σελίδα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ,όπου με διάφορες ανακοινώσεις μας προσπαθούμε να λύσουμε σοβαρότατα προβλήματα συνανθρώπων μας. Όμως ο πόνος είναι πολύς και όπως έλεγε ο Άγιος των γραμμάτων Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης . «Σαν νά ‘χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ’ οι καημοί του κόσμου».
Με «άλγος καρδίας» πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του Ορθόδοξου Ινδονήσιου Ιεραποστόλου π.Αθανασίου Manalu στην Σουμάτρα της Ινδονησίας στις 25 Δεκεμβρίου 2013.
Ο π.Αθανάσιος ήταν έγγαμος και πατέρας πέντε παιδιών. Διακόνησε με αφοσίωση τις ορθόδοξες κοινότητες στο Μεντάν και στη Νήσο Νίας στη Σουμάτρα ενώ υπέμεινε με καρτερία και υπομονή τη βαρύτατη ασθένεια από την οποία υπέφερε τα τελευταία χρόνια.
Η παλιότερη ενασχόλησή μας με την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ινδονησία, μας είχε δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουμε αυτόν τον αφανή , ακούραστο και φτωχό εργάτη της Ορθόδοξης Ιεραποστολής μέσα από το έργο του. Το σοβαρότατο όμως πρόβλημα της ανεπάρκειας της καρδιάς που αντιμετώπιζε αλλά και η έλλειψη οικονομικής δυνατότητας να ανταπεξέλθει στα έξοδα της φαρμακευτικής και της ιατρικής αγωγής , τον οδήγησαν σε πρόωρο θάνατο. Έτσι πίσω αφήνει ένα μεγάλο ιεραποστολικό έργο αλλά και ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Ιδιαίτερα δε η ανατροφή των πέντε ανήλικων παιδιών του γίνεται πλέον μόνο έργο της πρεσβυτέρας του Θεοδώρας μέσα σε αντίξοες οικονομικές συνθήκες. Και αυτό επειδή η οικογένεια αυτή πλέον ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και γι αυτό τον λόγο ο π.Αθανάσιος, όταν ακόμα ζούσε, είχε σταματήσει την φαρμακευτική αγωγή, προκειμένου τα χρήματα από τον πολύ μικρό μισθό του να τα διαθέτει για την ανατροφή των παιδιών του.
Ξεκινήσαμε και μια νέα δραστηριότητα για την στήριξη της πολύτεκνης οικογένειας του π.Αθανασίου. Ήδη η πρώτη έκκληση για βοήθεια που κάναμε αρχίζει να αποδίδει καρπούς και πιστεύουμε σύντομα να φτάσει στην οικογένεια το πρώτο ποσό που συγκεντρώσαμε.
Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια μπορούν να καταθέσουν τις δωρεές τους στον παρακάτω NEO TΡΑΠΕΖΙΚΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ.
ΝΕΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ:
ALFA BANK 545-002101-021117
IBAN GR 7601405450545002101021117
(Δικαιούχος π.Δημήτριος Αθανασίου)

(Ο παλιός λογαριασμός ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ /66046796ΙBAN : GR 66 0120 5450 0000 0006 6046 796BIC :EMPOGRAA.) απενεργοποιήθηκε λόγω των αλλαγών στο τραπεζικό σύστημα.
Υπενθυμίζουμε ότι τα χρήματα αποστέλλονται δια μέσου Ιεραποστολικού Συλλόγου ,ο οποίος εκδίδει και τις σχετικές αποδείξεις.
Ως εκ τούτου παρακαλούμε τους δωρητές να μας γνωστοποιούν τα απαραίτητα στοιχεία (ονοματεπώνυμο-διεύθυνση διαμονής) προκειμένου να τους αποσταλούν αποδείξεις των δωρεών τους και να γράφουν στο καταθετήριο της Τράπεζας ότι τα χρήματα προορίζονται για την οικογένεια του π.Αθανασίου Manalu.
Όσοι επιθυμούν να στείλουν απευθείας χρήματα στην οικογένεια ας επικοινωνήσουν μαζί μας στο e-mail fdathanasiou@gmail.com, για να να τους δώσουμε τον τραπεζικό λογαριασμό της οικογένειας στην Σουμάτρα.

Για την ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

πηγή

Δεν ξέρει ο Θεός και ξέρεις εσύ… Άντε μη βαρέσω…

-Μα, επέμενα εγώ, δύσκολο είναι να μην στενοχωριέσαι στις θλίψεις, στις δυσκολίες...

-Α, δεν με ακούς εσύ. Εγώ βαράω. Μάθε να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό. Δεν ξέρει ο Θεός και ξέρεις εσύ. Αν ο Θεός στο επιτρέπει αυτό είναι επειδή είναι προς όφελος της σωτηρίας της ψυχής σου. Άντε μη βαρέσω.

Πατήρ Ισίδωρος Φιλοθεΐτης (ο τυφλός)

πηγή

Το δράμα των αστέγων: «Δεν λέω στους φίλους μου την αλήθεια»

Ένα ρεπορτάζ -πραγματική μαχαιριά- για την καθημερινότητα των αστέγων σε πρωινή εκπομπή . 
Στην κάμερα μιλούν άστεγοι για τις καθημερινές δυσκολίες τους, για το πως έφτασαν σε αυτό το σημείο αλλά και για το μέλλον τους.

πηγή

ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ – Για τον Άγιο Γέροντα Πορφύριο

Του Αρχιμ. π. Ανανία Κουστένη

Ὁ ἅγιος Γέροντας Πορφύριος εἶναι μιά πολύ πολύ μεγάλη ἀγκαλιά. Ἔσπασε τό φράγμα τῆς φιλαυτίας ἀλλά καί τῆς Ὀρθοδοξίας, θά λέγαμε -εἶναι τολμηρό αὐτό- κι ἔγινε μιά ἀγκαλιά γιά τήν Οἰκουμένη ὁλόκληρη. Ἐγώ, τουλάχιστον, ὅταν πῆγα στήν ἀφεντιά του τό 1980, Πρωτομαγιά, μέ μιά μεγάλη δυσκολία στή ζωή μου, ἔτσι τό εἰσέπραξα.

Εἶχε κόσμο πολύ. Καί περιμέναμε. Ἤτανε πασχάλιος περίοδος, Πεντηκοσταρίου. Καί περιμέναμε νά βγεῖ ὁ Γέροντας. Εἶχε προβλήματα, δέν μποροῦσε. Σέ κάποια στιγμή βγαίνει. (Ἦταν στό παλιό καλυβάκι, δέν εἶχε φτιάξει ἀκόμη τό μοναστήρι.) Δέν φοροῦσε οὔτε ράσο. Εἶχε μιά πατατούκα, τήν εἶχε ρίξει ἐπάνω του. Βγαίνει καί περιμέναμε ὅλοι, χριστιανοί καί μή, περιμέναμε νά πεῖ ὁ Γέροντας «Χριστός Ἀνέστη»! Δέν εἶπε «Χριστός Ἀνέστη». Εἶπε: «Καλημέρα σας!» Τί ὡραῖα! Γιατί ἀργότερα μᾶς ἔλεγε: «Ἐγώ, βρέ, δέν μιλάω γιά τόν Χριστό, ἄν δέν μοῦ ζητήσουν. Δέν πάω γυρεύοντας, βρέ. Ὁ Χριστός εἶπε: “Ὅστις θέλει”. Δέν εἶναι πίεση, εἶναι ἀρχοντιά, εἶναι ἀγκαλιά, εἶναι μεγαλεῖο, εἶναι δημοκρατία». Εἶπε, λοιπόν, αὐτά ὁ Γέροντας καί κάτσαμε κεῖ πέρα καί λέει: «Ὁ παπᾶς νά ρθεῖ μέσα». Θά ᾽ταν 100-150 ἄτομα, γιατί ἦταν καί ἀργία καί ὁ καθένας πήγαινε νά πεῖ τά βάσανά του, ὅπως κι ἐγώ. Τό δικό μου φαίνεται ἦταν μεγαλύτερο ἀπ᾽ ὅλων στή φάση αὐτή καί μέ κάλεσε μέσα καί κάτσαμε. Ἐγώ δέν μίλαγα, ἄκουγα, καθόμουν.

«Ἔ», μοῦ λέει, «βρέ, γι᾽ αὐτό στενοχωριέσαι; Αὐτό δέν ἤτανε κακό, μωρέ παιδάκι. Σέ ξερίζωσε ἀπό κεῖ ὁ Θεός γιά νά σέ φυτέψει ἀλλοῦ. Ἀλλά σέ ξερίζωσε λίγο ἄγαρμπα. Γιατί ἀλλιῶς θά σοῦ στοίχιζε τό ξερίζωμα περισσότερο». Ἄκου τί μοῦ εἶπε. Ἐγώ λέω: «Ποῦ τά ξέρει Αὐτός αὐτά;» Δέν μοῦ εἶχε τύχει ἄλλη φορά. Εἶπε κι ἄλλα διάφορα, πού δέν λέγονται ἐδῶ, καί μέ παρηγόρησε οὐ μετρίως. Σέ λίγο μοῦ ἔφυγαν ὅλα ὅσα εἶχα. Κινδύνευα νά τρελαθῶ. Ἠρέμησα. Αἰσθάνθηκα μετά ὅτι εἶναι δικός μου αὐτός. Σάν νά τόν ἤξερα χρόνια καί πήγαινα πρώτη φορά. Καί μετά ἔφυγα. Καί μ᾽ ἀκοθούθησε, μέ συνόδευσε μέχρι κάτω, εὐχόμενος, σταυρώνοντας. Καί νόμισα πώς πῆγα στόν Παράδεισο. Ἐγώ αὐτό εἰσέπραξα, καί στή συνέχεια πού πήγαινα στόν Γέροντα αὐτό εἰσέπραττα ἀπό Ἐκεῖνον. Τώρα τί εἶναι Ἐκεῖνος δέν ξέρω. Εἶναι ἕνα θαῦμα. Εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ χειροπιαστή. Εἶναι ἡ ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Εἶναι ἕνας δεύτερος Χριστός, εἶναι ἕνα μεγαλεῖο. Τέτοιοι ἄνθρωποι γεννιῶνται μετά παρέλευση αἰώνων. Εἶναι τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στή Γῆ ὅλη ὁ Γέροντας Πορφύριος. Ἐγώ αὐτό εἰσέπραξα, αὐτό λέω.

Καί μέ ᾽παιρνε καί τηλέφωνο ἐκεῖνος. Χωρίς νά ξέρει τό τηλέφωνό μου, μ᾽ ἔπαιρνε τηλέφωνο. Εἶναι θαῦμα αὐτό. Ἔπαιρνε καί μιλοῦσε καί συμβούλευε. Καί μετά εἶχα κι ἄλλες δυσκολίες, κι ἄλλες… Ἤτανε ἀπό κοντά.

Τόν Θεό τόν ψηλαφοῦμε μέσω τῶν ἁγίων. Μᾶς Τόν μεταδίδουν, μᾶς Τόν κοινοποιοῦν. Μᾶς κάνουν νά Τόν αἰσθανθοῦμε καί νά Τόν ψηλαφήσουμε, εἰ δυνατόν. Γίνεται αὐτό. Ἀφοῦ βρῆκα κι ἐγώ τό μέλι, ἔγλειφα τά δάκτυλά μου. Πήγαινα στόν Γέροντα. Πάρα πολλά ἔδωσε, καί βοήθησε κι ἐμένα καί ἀμέτρητους. Καί παρακαλοῦσε πάντοτε κι ἔλεγε: «Νά ἀγαπᾶτε, νά συγχωρᾶτε. Νά ἐξομολογεῖσθε καθαρά καί νά τά λέτε ὅλα. Νά τά λέτε ὅλα, γιατί τότε φεύγει τό κακό ἀπό πάνω σας. Καί νά προσεύχεσθε. Νά προσεύχεσθε ἁπλά. Νά μιλᾶτε στόν Θεό ἁπλά. Ὅπως μιλᾶτε στόν πατέρα σας, στή μάνα σας, στόν φίλο σας, στόν ἄνθρωπό σας. Καταλαβαίνει ὁ Θεός».

Καί κάποια ἄλλη φορά πού πῆγα ἐκεῖ -γλίτωσα ἀπό ἄλλη δυσκολία, ἐλύθη κάποιο πρόβλημα-, τοῦ λέω: «Ἔγινε μέ τήν εὐχή Σας». «Ὄχι, βρέ. Μέ τή δική σου εὐχή». «Γιατί;» τοῦ λέω. «Μ᾽ αὐτά πού τραβᾶς, σέ ἀκούει ὁ Θεός». «Καί γιατί τά τραβάω;» «Ἔτσι, γιά νά γίνεις καλύτερος. Ἐγώ, ὅταν δέν εἶμαι καλά καί μοῦ λένε “Γέροντα, Σᾶς εὐχόμεθα νά γίνετε καλά”, τούς ἀπαντῶ: “Ὄχι καλά νά γίνω, νά γίνω καλός”».

Καί συμβούλευε πάντα νά ἀγαπᾶμε καί πάντα νά συγχωρᾶμε. Καί πάντα, ἄν μποροῦμε, νά διαβάζουμε τό Εὐαγγέλιο. «Τίποτα, βρέ, νά μήν κάνετε, νά διαβάζετε τό Εὐαγγέλιο. Εἰ δυνατόν ὄρθιοι. Αὐτό εἶναι καί λατρεία καί νηστεία καί προσευχή καί ἄσκηση καί ὅλα τά καλά».

Εἶχε μάθει τά Εὐαγγέλια ἀπ᾽ ἔξω. Καί μιά φορά μοῦ ἔλεγε πῶς μιλοῦσε ὁ Ἰησοῦς. Καί μοῦ παρίστανε ἀκριβῶς τόν Ἰησοῦ. «Ποῦ τό ξέρεις, Γέροντα;» «Μπορῶ νά πάω κεῖ πέρα ἐγώ καί νά ρθῶ». Πῶς; Δέν ξέρω. Δέν ὑπόκεινται στόν χωρόχρονο αὐτοί. Κι ὅταν ζοῦσε αὐτό. Τώρα μᾶλλον.

«Ὅταν θά φύγω», ἔλεγε, «θά ἀπαλλαγῶ ἀπό τό σῶμα καί τίς ἀρρώστιες -εἶχε πολλές ἀρρώστιες, ὡς γνωστόν- καί θά ᾽μαι πανελεύθερος, θά πηγαίνω παντοῦ, θά βοηθάω ὅλους. Δέν θ᾽ ἀφήνω κανέναν, γιατί τούς ἀνθρώπους τούς ἀγαπῶ, γιατί ἀγαπῶ τόν Ἰησοῦ μου Χριστό». Τά εἶχε κάνει ἕνα αὐτά τά δυό. Οἱ δύο ἐντολές τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί πρός τόν ἄνθρωπο.

Ἦταν ἀγάπη ὁ Γέροντας, ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὁ βασιλέας τῆς ἀγάπης. Ἔγινε ἀγάπη, ἔγινε στοργή, ἔγινε κατανόηση. Ἤτανε ἀστενόχωρη ἡ ἀγάπη του. Κι ἁπλωνότανε παντοῦ. Σέ ὅλους καί σέ ὅλα. Σέ Ὀρθόδοξους, σέ ἑτερόδοξους, σέ ἑτερόθρησκους. Μπορεῖ νά μή συμφωνοῦσε μέ τίς ἁμαρτίες καί τίς αἱρέσεις, ἀλλά συναντιόταν ἡ ψυχή του μέ τήν ψυχή τους, ὅπως καί ὁ Ἀθάνατος Χριστός. Ἀγαποῦσε τούς ἁμαρτωλούς καί τούς τελῶνες. Δέν συμφωνοῦσε μέ τά ἔργα τους, ἀλλά ἀγαποῦσε τήν ψυχούλα τους.

Ἄσε πού δέν ἄφηνε νά λέμε γι᾽ Αὐτόν. Ὄχι. «Τί πᾶς ἐσύ καί λές γιά μένα ὅτι εἶμαι καλός; Νά μή μιλᾶς. Νά μή μιλᾶς. Ἀφοῦ δέν εἶμαι καλός». Ἦταν ταπεινός κι εἶχε ἀγάπη. Αὐτό ἦταν ὁ Γέροντας. Ὅ,τι ἄλλο νά πῶ δέν ξέρω.

Ὅ,τι εἰσέπραξα ἀπό τόν Γέροντα ὀφείλω νά τό πῶ. Καί νά εὐχαριστήσω τόν Θεό πού μέ ἔφερε στόν δρόμο τοῦ Γέροντα καί στή ζωή του, καί νά εὐχαριστήσω κι Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος δέν ἐγκατέλειψε κανέναν, οὔτε κι ἐμένα τόν ἐλάχιστο καί ἁμαρτωλό. Κι ἄν σήμερα ζῶ καί εἶμαι στήν Ἐκκλησία καί “κάνω” πέντε πράγματα, αὐτά τά ὀφείλω στόν ἅγιο Πορφύριο.

Εφημ. “Δημοκρατία”

ΑΓΑΠΗ ΘΕΟΥ (Μέρος Α') Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΑΓΑΠΗ ΘΕΟΥ

(Μέρος Α')

Τι μπορεί να πει κανείς περί της αγάπης του Θεού!

Πώς να κινήσει την πήλινη γλώσσα του και να σύρει την γραφίδα του;

Θα ήταν ίσως προτιμότερο ν' αρχίζει να βιώνει την αγάπη του Τριαδικού Θεού μέσα στο μυστήριο της αγίας Σιωπής. Όμως, αυτή η αγάπη, κάνει τον άνθρωπο να βγαίνει από τα όριά του, και το λιγότερο που έχει να κάνει είναι να διαλαλεί στα πέρατα της οικουμένης αυτή την Θεϊκή αγάπη «ην ηγάπησεν ημάς ο Θεός» (Εφεσ. Β' 4).

Ας έχει λοιπόν δόξα ο Πατήρ, ο μονογενής του Υιός και το Πανάγιον Πνεύμα, το «εκ του Πατρός εκπορευόμενον», που δεν μας άφησε μέσα στον ζόφο της άγνοιας και δεν παραμένουμε στην υπαρξιακή δίψα της αγάπης. Ας έχει λοιπόν δόξα, διότι μας αποκάλυψε ότι πάνω απ' όλα ο Θεός «αγάπη εστί»! (Α' Ιωάν. Δ' 16).

Βεβαίως, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Θεός είναι άπειρος. Δηλ. η ουσία του Θεού είναι άπειρη και ακατάληπτη, και ουδέποτε κτιστό ον κατόρθωσε ή θα κατορθώσει στο μέλλον να την εννοήσει.

Είναι «τη ουσία αναφής», όπως δογματικώς καταγράφει ο Ιερός υμνογράφος, και όπως πολύ χαρακτηριστικά τονίζει ο «λευκός κύκνος» της Εκκλησίας μας, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «Θεόν φράσαι μεν αδύνατον, νοήσαι δεν αδυνατώτερον».

Αν όμως η ουσία της Αγίας Τριάδος είναι «απρόσιτος και ακατάληπτος», ο ίδιος τώρα ο Θεός, συγκαταβαίνει και μας αποκαλύπτει τις ιδιότητές Του. Και οι ιδιότητές Του αυτές, σε ουδεμία των περιπτώσεων είναι εφεύρεση ή αποκάλυψη της ανθρώπινης διάνοιας.

Αποτελούν αποκαλύψεις Θεού. Είναι ουράνιες αλήθειες, που έχουν φανερωθεί σ' εμάς από τον ίδιο τον Θεό. Και αυτά τα γνωρίζουμε τόσο από την Αγία Γραφή, όσο και από τις εμπειρίες των φωτισμένων και κυρίως θεουμένων αγίων μας.

Οπωσδήποτε, οι ιδιότητες του Θεού είναι πολλές, όπως μελετούμε στον θεόπνευστο λόγο της Γραφής. Η κορυφή όμως όλων αυτών είναι η «αγάπη».

Στην «έκρηξη» λοιπόν αυτής της αγάπης Του, ο Τριαδικός Θεός δημιουργεί τα πάντα «εκ του μη όντος», από το τίποτε, από το μηδέν. Και φθάνει μέσα από την θεία οικονομία του να μας ανεβάσει έως τον ουρανό. Να μας εξαγιάζει και να μας Χριστοποιεί. Να μας χαρίζει δηλ. αυτό για το οποίο και μας έπλασε. «Έως τον ουρανόν ανήγαγες ημάς», αναφέρει πολύ χαρακτηριστικά στην λειτουργική «μυστική ευχή» ο Ιερός Χρυσόστομος.

Άραγε, υπάρχει άνθρωπος, έστω και αυτός που βρίσκεται στο έσχατο σκαλοπάτι της πτώσεως, η πλέον αμαυρωμένη εικόνα του Θεού θα λέγαμε, που να αποστρέφεται την αγάπη;

Αδύνατον. Φύσει αδύνατον. Και αυτό, διότι η κορωνίδα των δημιουργημάτων, ο θεότευκτος άνθρωπος, δεν ζει, παρά εν αγάπη και δια της αγάπης. Αυτή είναι η πραγματικότητα, έστω κι αν τούτο σε κάποιες των περιπτώσεων δεν συνειδητοποιείται από το ίδιο το δημιούργημα.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο «μαθητής της αγάπης», ο 'Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, λαμβάνει ανάμεσα απ' όλες τις Θεϊκές ιδιότητες που γίνονται γνωστές τους ανθρώπους, την κορυφή της αγάπης. Αυτό δηλ. που συγκινεί περισσότερο απ' όλα τ' άλλα την ανθρώπινη καρδιά και που εκδηλώνεται πλούσια και αφάνταστα ενεργητικά σε όλη την ορατή και αόρατη δημιουργία, και που το αποτυπώνει ως λόγο Θεού στην γεροντική του ηλικία. Ότι δηλ. «ο Θεός αγάπη εστί».

Ναι, πολλά είναι τα γνωρίσματα του Θεού. Και το κυριότερο, όπως ήδη τονίσαμε, και εξαιρετικώς χαρακτηριστικό, είναι η αγάπη η οποία εκφαίνεται στην εικόνα του Θεού, αλλά και στην όλη κτίση. Είναι πράγματι καταπληκτική η μοναδική στοργή, η θεία αγαθότητα και αυτή η ανέκφραστη ουράνια καλοσύνη.

Αλλά δεν είναι μονάχα οΕευαγγελιστής Ιωάννης «ον ο Κύριος ηγάπα» που κάνει ειδικές αναφορές περί της αγάπης του Θεού, τόσο στο Ιερό Ευαγγέλιο, όσο και στις καθολικές του επιστολές, και ο οποίος και πάλι θα μας διδάξει στη συνέχεια από το ξεχείλισμα της θεόπνευστης αγάπης του. Είναι και ολόκληρη η Βίβλος. Τόσο η Παλαιά, όσο και η Καινή ιδίως, που κάνει λόγο και αναφέρει γεγονότα που μαρτυρούν το δώρο αυτό της άπειρης του Θεού αγάπης.

Από τον Προφητάνακτα μαθαίνουμε : «Χρηστός Κύριος τοις σύμπασι, και οι οικτιρμοί αυτού επί πάντα τα έργα αυτού» (Ψαλμ. ΡΜΔ' 9). Αυτός παρέχει την τροφή και την ζωή και προστατεύει κάθε τι που ζει και κινείται επάνω στη γη. « Ανοίγεις συ την χείρα σου και εμπιπλάς παν ζώον ευδοκίας» (Ψαλμ. ΡΜΔ' 16). Ανοίγει δηλ. το χέρι του και γεμίζει με δώρα της αγάπης του Του κάθε δημιούργημά Του. Και σε πολλά άλλα βεβαίως σημεία οι ψαλμοί, όπως μελετούν οι πιστοί, εκφράζουν αυτή την αγάπη του Θεού. Ο συγκεκριμένος όμως ψαλμός, έχει κάτι το ιδιαίτερο. Ναι, από την αρχαία ακόμα Εκκλησία, οι πιστοί τον συνέδεαν με την θεία Κοινωνία, η οποία αποτελεί την κορυφή των κορυφών της Θεϊκής αγάπης.

Σε όλη λοιπόν την αισθητή και υλική δημιουργία, αλλά και σε αυτή την άυλη και νοερά, στα φωτεινά τάγματα του ουράνιου και Αγγελικού κόσμου, αποτυπώνεται εναργώς η αγάπη του Θεού, αλλά ασύγκριτα περισσότερο, ο Πατήρ δι' Υιού, εν Αγίω Πνεύματι, εκδηλώνει και αποτυπώνει την αγάπη του προς τον άνθρωπο. Τον αγαπά δε τον άνθρωπο ο Δημιουργός του σε τέτοιο και τόσο ανέκφραστο βαθμό, ώστε όχι μόνο τον δημιουργεί ο ίδιος εξ' αρχής, με ιδιαίτερη δημιουργική ενέργεια, κατά τον λόγο των Πατέρων, αλλά Αυτός ο ίδιος ο Θεός είναι το πρότυπο του ανθρώπου.

Είναι αφάνταστα συγκλονιστικό το γεγονός. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο «κάτ' εικόνα του». Σύμφωνα τώρα με την Αγία Γραφή και τους Αγίους της Εκκλησίας μας, «εικόνα του Θεού» είναι ο Υιός του Θεού. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος!

Αυτό σημαίνει ότι ο Υιός του Θεού, ως Θεάνθρωπος, είναι το προαιώνιο πρότυπο (αρχέτυπο-μοντέλο) του ανθρώπου (Γεν. Α' 27).

Στη συνέχεια, ο Θεός, έθεσε ως σκοπό του ανθρώπου να γίνει όμοιος (να μοιάσει) με την «εικόνα» Του. Με τον Θεάνθρωπο, να πετύχει, με άλλα λόγια, το «καθ' ομοίωσιν» (Γεν. Α' 26).

Όπως δηλ. ο Θεάνθρωπος είναι «κατά φύσιν» υιός του Θεού, έτσι και ο άνθρωπος να ομοιάσει με τον Θεάνθρωπο, ώστε να γίνει «κατά χάριν» υιός Θεού!

Και φυσικά, όλα αυτά μέσα στο υπερευλογημένο σχέδιο και στην Θεϊκή ατμόσφαιρά της Τριαδικής αγάπης προς τον άνθρωπο, και αντιστρόφως της ανθρωπίνης ελεύθερης και απόλυτης υπακοής προς τον Θεάνθρωπο.

Το δε επίσης συγκινητικό, που όσο ο πιστός το συνειδητοποιεί, μεθά από την αγάπη του Θεού, είναι τούτο: ότι ο κάθε ένας από εμάς, ο κάθε άνθρωπος, από του Αδάμ και της Εύας έως και αυτής της συντελείας των αιώνων, υπήρχαμε. Ναι, υπήρχαμε στο κέντρο της αγάπης του Θεού!

Υπήρχαμε προαιώνια! Πριν δηλ. δημιουργηθεί και πριν υπάρξει ο κόσμος που αισθανόμαστε, αλλά και αυτός που δεν βλέπουμε, πριν ακόμα συλληφθούμε και έλθουμε στην ύπαρξη!

Μέσα στο σχέδιο της Αγάπης του ο Θεός, γνωρίζει στο συνεχές παρόν της Τριαδικής του παρουσίας, ποία χιλιετία, ποίον αιώνα, ποίο έτος, τη συγκεκριμένη ημέρα αλλά και αυτή τη στιγμή που θα εισέλθουμε στις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, μέσω των ευλογημένων γονέων μας.

Και τούτο τώρα είναι το συγκλονιστικό που, εάν ο άνθρωπος δεν προσέξει και επιλέξει την κακή χρήση της ελευθερία του, μπορεί να πάθει και να υποστεί. Να αρνηθεί το προαιώνιο σχέδιο αυτής της Θεϊκής αγάπης για τη σωτηρία του και τελικώς να αστοχήσει, να αποτύχει και να χαθεί, αλλοίμονο, αιωνίως.

Πόσο επιγραμματικά, μα και συνάμμα δραματικά ο Ιερός Αυγουστίνος, περιγράφει αυτήν την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα της συνυπάρξεως αγάπης και ελευθερίας. Λέει λοιπόν: «εκείνος που σε έπλασε δίχως να σε ρωτήσει, δεν μπορεί να σε σώσει εάν εσύ ο ίδιος δεν του το επιτρέψεις»!

Όντως, κανένας πατέρας δεν αγάπησε, ούτε είναι δυνατόν να αγαπήσει με τόση στοργή το τέκνο του, με όση αγαπά ο Θεός τον κάθε άνθρωπο.

Είναι ανέκφραστη αυτή η αγάπη. Γι' αυτό και πάλι ο θεολόγος μαθητής, με τον δυναμικό του λόγο, θα καταθέσει στα βαπτισμένα τέκνα της εκκλησίας, που ήδη γεύονται την άκτιστη χάρη του θεού: «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απώληται, αλλ' έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. Γ' 16).

Μάλιστα! Έτσι αγάπησε ο Θεός των κόσμο, ώστε τον Υιό Του τον Μονογενή πρόσφερε για θυσία, ώστε να μη χαθεί σε αιώνιο θάνατο, κάθε άνθρωπος που πιστεύει σ' αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια!

Αυτά καταγράφει ο παρθένος και αγαπημένος μαθητής και δεν θα ήταν υπερβολή φίλοι μου εάν υποστηρίξουμε, ότι σ' αυτόν και μόνο το στίχο του Ιερού Ευαγγελίου, συνοψίζεται ολόκληρη η θεία οικονομία. Ολόκληρο το κεφάλαιο της Σωτηριολογίας και πως αποτυπώνεται «εκτός ορίων» η αγάπη του Θεού.

(Συνεχίζεται)

Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Εις Τα Άγια Θεοφάνεια π.Χρίστος Πιτυρίνης

Εορτή μεγάλη σήμερα, αγαπητοί μου, για όλους τους ορθοδόξους λαούς. Ιδιαιτέρως την εορτάζει ή Ελλάς, χώρα ναυτική. Οι ναυτικοί μας, όπου και να πλέουν, είτε στον Ατλαντικό είτε στον Ειρηνικό ωκεανό, την τιμούν χαρμοσύνως. Σήμερα αγιάζονται τα νερά και οι θάλασσες με τον Τίμιο Σταυρό. Η εορτή των Φώτων είναι το τέλος μιας εκκλησιαστικής περιόδου που ονομάζεται Δωδεκαήμερο. Τελειώνει σήμερα το Δωδεκαήμερο, που άρχισε με τη γέννηση του Χριστού.

Να μιλήσουμε για την εορτή των Φώτων; Μικρή ή διάνοιά μας, ασθενής ή γλώσσα μας, και το μυστήριο που αποκαλύπτεται σήμερα με τη βάπτιση του Κυρίου απέραντο όπως ο ωκεανός. Μάλλον πρέπει να σιωπήσουμε. Άλλα για να μη μείνη ο άμβωνας άφωνος τέτοια μέρα, τολμώ, επικαλούμενος τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, κάτι να πω. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός παρουσιάστηκε στη γη ως άνθρωπος υπό τις πλέον ταπεινές συνθήκες, ήλθε ως νήπιο, γεννήθηκε από πάμπτωχη κόρη σε μια κωμόπολη της Ιουδαίας μέσα σε ένα σπήλαιο. 

Ποιος, βλέποντας το βρέφος εκείνο, ήταν δυνατόν να φανταστή, ότι κάτω από αυτό το σχήμα κρυβόταν ή Θεότης; Μετά από οκτώ ήμερες δέχθηκε την περιτομή και έλαβε το όνομα Ιησούς Χριστός, «το ὑπέρ πᾶν ὄνομα». Δώδεκα ετών τον βλέπουμε πάλι στο ναό του Σολομώντος, όπου κατέπληξε τους σοφούς πρεσβυτέρους με τις ερωτήσεις και απαντήσεις του. Μετά, για το διάστημα από δώδεκα ετών έως τριάντα, ορισμένοι λένε πολλά φανταστικά, άσχετα όμως με το Ευαγγέλιο. Αλλά ένα είναι το βέβαιο, ότι ο Ιησούς Χριστός έζησε αφανής. Αφάνεια.

Ωραία είναι ή αφάνεια! Που ήταν; Έμενε και εργαζόταν στη Ναζαρέτ ως ξυλουργός. Κρατούσε σκεπάρνια, πριόνια, σφυριά και καρφιά. Είναι ό πρώτος εργάτης! Τίμησε την εργασία εκεί στο εργαστήριο του νομιζομένου πατρός του. Έτσι έμεινε άγνωστος.Ποιος φανταζόταν, ότι αυτός ο ξυλουργός είναι ο προφητευμένος από αιώνων «υἰός ἀνθρώπου»; Αλλά ήρθε ή ώρα να εμφανιστεί. Και τότε παρουσιάστηκε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. Κήρυττε μετάνοια και είλκυε κόσμο πολύ. Όλοι έσπευδαν στα ρείθρα του Ιορδανού, μετανοούσαν και βαπτίζονταν.

Μέσα στο πλήθος ήρθε και ο Χριστός. Ήταν απέριττος, χωρίς κάποιο εξωτερικό διακριτικό, δεν φορούσε διάδημα. Ο Ιωάννης όμως διέκρινε, ότι κάτω από το φτωχικό του παρουσιαστικό υπήρχε ή Θεότης. Τον αντιλήφθηκε, γι’ αυτό ακριβώς ήταν εκεί. Ο Χριστός του λέει Βάπτισε με. Ο Ιωάννης του απαντά. Δεν είμαι άξιος, εγώ έχω ανάγκη να βαπτισθώ από σ’ ένα. Ο Χριστός επιμένει και στο τέλος ο Ιωάννης πειθαρχεί. Κι όταν τον βάπτισε, τότε άνοιξαν οι ουρανοί, είδε το Πνεύμα το Άγιο σαν περιστερά λευκή να κατεβαίνει επάνω στην κεφαλή του Χριστού μας, και ακούστηκε ή φωνή του ουρανίου Πατρός να μαρτυρεί για αυτόν. Έτσι αποκαλύφθηκε το Μέγα Μυστήριο.

Ένας ασεβέστατος «λογοτέχνης» τόλμησε να διακωμώδηση το μυστήριο αυτό. Μα τί θα πή «λογοτέχνης»; Αν βρίσει κάποιος τον πατέρα σου, θα το δεχτής επειδή είναι λογοτέχνης; Ο ένας βρίζει χυδαίως και ο άλλος βρίζει λογοτεχνικώς. Τί σημασία έχει; είτε σε χυδαία γλώσσα είτε σε λογοτεχνική, ύβρις είναι. Το ύβρισαν λοιπόν οι άπιστοι το μυστήριο. Τους φαίνεται σκάνδαλο. Εμείς το βλέπουμε διαφορετικά. Υπάρχει μία λέξη του ευαγγελίου πολύ χαρακτηριστική. Τί λέει; Στον Ιορδάνη έμπαιναν γυμνοί στο νερό και, όπως ήταν, εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους. Και άλλοι μεν έμεναν περισσότερο, άλλοι λιγότερο, αναλόγως των αμαρτημάτων πού είχαν να πουν. Όλοι πάντως έμεναν ένα διάστημα βυθισμένοι. Ένας μόνο δεν έμεινε καθόλου, ο «Χριστός».

Το λέει το ευαγγέλιο. «Καὶ βαπτισθεῖς ὁ Ἰησούς ἀνέβει εὐθύς ἀπό τοῦ ὕδατος».Είδατε μια λέξη τί σημασία έχει; «Εὐθύς», λέει. Μόλις μπήκε, βγήκε. Γιατί; Διότι δεν είχε τί να πή, δεν είχε αμαρτήματα! Το «ευθύς» είναι μαρτυρία της Αγίας Γραφής, ότι ο Κύριος ήταν λευκός όχι μόνο από το προπατορικό αμάρτημα, αλλά και από προσωπικά αμαρτήματα. Ήταν ο μόνος πού απηύθυνε εκείνο το αναπάντητο ερώτημα. «Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περί ἀμαρτίας;». Αλλά αφού είναι αναμάρτητος,τότε γιατί βαπτίσθηκε; Ή βάπτισις του Χρίστου έχει πολλούς λόγους. Βαπτίσθηκε, για να ακουσθή η μαρτυρία του Πατρός, να φανή ή συμφωνία του Αγίου Πνεύματος, και να βεβαιωθεί έτσι ή Θεότης του Υιού. Βαπτίσθηκε, για να φανερωθή το Μέγα μυστήριο της Αγίας Τριάδος.

Βαπτίσθηκε, για να αγιάσει τα ύδατα. Βαπτίσθηκε ακόμα, για να είναι το βάπτισμα του υπόδειγμα σε εμάς, αν βαπτίσθηκε εκείνος που δεν είχε ανάγκη βαπτίσεως, πολύ περισσότερο έχουμε εμείς ανάγκη να βαπτισθούμε. Στο βάπτισμα γίνεται μυστήριο.Ποιος όμως το νιώθει; Γελούν τώρα όλοι οι καλεσμένοι την ώρα που τελείτε το Μυστήριο του Βαπτίσματος. Όλοι μας θεομπαίχτες καταντήσαμε... Αλλά και στο βαπτιζόμενο, λόγω της ηλικίας, δεν υπάρχει συνείδησις του μυστηρίου.

Το μυστήριο θέλει πίστη «ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών». Αν πιστεύαμε, αν είχαμε μάτια αγγέλων, θα βλέπαμε ότι ή ψυχή εκείνου πού βαπτίζεται, προτού να μπη στην κολυμβήθρα είναι μαύρη σαν τα φτερά του κόρακα, αλλά όταν βγαίνει από την κολυμβήθρα, μετά την τρίτη κατάδυση «εἰς το ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἰού καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» αυτή είναι αγαπητοί μου ή πίστη μας, βγαίνει πιο λευκή και από το χιόνι που καλύπτει τώρα τα βουνά της πατρίδος μας. Για αυτό βλέπεις, το παιδί που βαπτίζεται είναι υποχρεωτικό να το ντύνουν στα λευκά, σύμβολο ότι καθαρίστηκε. Σαν να λέει. Πλύνε με, Κύριε, «και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι».

Γεννάται όμως το ερώτημα. Μετά το βάπτισμα τί γίνεται; Όλοι λερώνουμε το χιτώνα του βαπτίσματος, δεν τον κρατούμε καθαρό και αμόλυντο, όπως λέει σήμερα ή Εκκλησία «Όσοι εις Χριστόν έβαπτίσθητε, Χριστόν ένεδύσασθε». Και το ερώτημα, που συγκλόνισε ολόκληρη την Εκκλησία είναι. Τα αμαρτήματα πρίν από το βάπτισμα, είτε κληρονομικά είτε προσωπικά, συγχωρούνται. Μετά το βάπτισμα συγχωρούνται; Διχάστηκαν στην πρώτη Εκκλησία. Άλλοι είπαν, ότι δεν συγχωρούνται. Αλλά ή Εκκλησία είπε ότι, κατά το πνεύμα του Ευαγγελίου, συγχωρούνται. Πώς συγχωρούνται; Έχει ή Εκκλησία ένα άλλο μυστήριο, που είναι ένα δεύτερο βάπτισμα.

Βαπτισθήκαμε στην κολυμβήθρα, πρέπει να βαπτισθούμε και σ’ αυτό. Όπως αυτός που δεν βαπτίζεται δεν θεωρείται Χριστιανός, έτσι και αυτός που αμάρτησε δεν συγχωρείται αν δεν πέραση από αυτό. Ποιο είναι το δεύτερο βάπτισμα; Είναι ή μετάνοια και η εξομολόγησης. Πολλά άχρηστα δάκρυα χύνουν οι άνθρωποι. Ένα δάκρυ έχει αξία. Δώστε μου ένα τέτοιο δάκρυ! είναι το δάκρυ για τις αμαρτίες, το δάκρυ της μετανοίας. Αυτό γίνεται Ιορδάνης ποταμός, δεύτερο βάπτισμα.

Πού τελείται; Τελείτε Στην Εκκλησία όταν πας στον πνευματικό πατέρα και ομολογήσεις ειλικρινά τα αμαρτήματα σου, εκείνα που δεν ξέρει ούτε ή γυναίκα σου ούτε ο εισαγγελέας ούτε ό κόσμος (πού μπορεί να σε θεωρεί καλό και έντιμο άνθρωπο, αλλά ή συνείδηση βοά μέσα σου). Σπεύσε λοιπόν σ’ αυτό το δεύτερο βάπτισμα σας το συνιστώ επ’ ευκαιρία σήμερα. Οι περισσότεροι δυστυχώς είναι ακόμη ανεξομολόγητοι. Το τονίζω. Η εξομολόγησης είναι η κάθαρσης του Αγίου Πνεύματος. Το είπαν και μεγάλοι ψυχολόγοι ή εξομολόγησις σε έμπειρο πνευματικό πατέρα απαλλάσσει τον άνθρωπο από το άγχος. Λίγοι δοκίμασαν την έξομολόγηση.

Μεταξύ αυτών είναι και ένας Ρώσος συγγραφέας, προφήτης του Ρωσικού λαού, ο Ντοστογιέφσκυ. Ήταν κατάδικος επί τσάρου μέσα στις φυλακές της Σιβηρίας, και εκεί γνώρισε τον Χριστό. Εκεί διάβασε και θαύμασε το Ευαγγέλιο, πίστεψε στο Χριστό. Βρήκε λοιπόν ένα πνευματικό πατέρα και εξομολογήθηκε όλα τα αμαρτήματα πού έκανε ως άνθρωπος. Τότε είπε «Όταν εξομολογήθηκα, παράδεισος φύτρωσε στην ψυχή μου». Αγαπητοί μου, χωρίς εξομολόγηση παράδεισο δεν πρόκειτε να δούμε.

Γι’ αυτό μικροί και μεγάλοι, όλοι στην έξομολόγηση. Ας πέσει από το μάτι μας ένα δάκρυ ενώπιον του πνευματικού. Και το δάκρυ αυτό θα γίνει Ιορδάνης. Και ή Αγία Τριάδα θα κάνη να ανοίξουν και για μας οι ουρανοί των ουρανών. Και τότε θα αισθανθούμε, ότι μέσα στην καρδιά μας ήλθε αυτή η Αγία Τριάς, ο Πατήρ ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, ω ή δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν

π.Χρίστος Πιτυρίνης

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ: «Γλώσσα έχετε; Να μιλάτε για τον Χριστό!»

«…Δεν ζητώ κάτι δύσκολο από σας· ΓΛΩΣΣΑ ΕΧΕΤΕ; ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΤΕ ΠΑΝΤΟΥ…. Ανοίξτε τα στόματά σας. Επίστευσα διο έλάλησα. Αυτά που σας είπα, πέστε τα παντού στα πέρατα του κόσμου, για να αυξηθεί η μάντρα του Χριστού, και να κυβερνήσουμε την Ελλάδα εν Χριστώ Ιησού, ων παίδες Ελλήνων υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας αμήν.

Στο τέλος ο μεγάλος αγωνιστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Ελληνικού Εθνους σηκώνει και τα χέρια του και ευλογεί όλους τους χριστιανούς και η ευλογία του φτάνει μέχρι των ημερών μας. Όσοι διαδίδουν τον λόγο του Θεού που ακούν, έχουν την ευλογία του.

πηγή