Γέροντα, έχω ζήλεια, μνησικακία, κατακρίνω, θυμώνω…

- Η ζήλεια, η κατάκριση, ο θυμός, η μνησικακία κ.λ.π., όλα από την υπερηφάνεια ξεκινούν. Η υπερηφάνεια είναι το Γενικό Επιτελείο όλων των παθών. Αν λοιπόν χτυπήσης την υπερηφάνεια, χτυπάς όλα τα πάθη και έρχεται μέσα σου η ταπείνωση και η αγάπη. Γι΄ αυτό, νομίζω, αρκετό είναι να ασχοληθής ή μάλλον να ανοίξης μέτωπο μάχης με την υπερηφάνεια· να στρέψης όλα τα πυρά προς το κάστρο της υπερηφανείας, το οποίο μας χωρίζει από τον Θεό. Βλέπεις, όταν ο εχθρός πολεμάη ένα κράτος, τις περισσότερες δυνάμεις θα τις στείλη να χτυπήσουν την πρωτεύουσα. Μία βόμβα αν ρίξη στην πρωτεύουσα και την καταστρέψη, πάει μετά, κατέστρεψε όλο το κράτος.
πηγή

Οἱ «Θρησκευόμενοι» τῆς Νέας Δημοκρατίας…

Ὅσον ἀφορᾶ τὸν «θρησκευτικὸ πόλεμο» ποὺ πραγματώνει ἡ Νέα Δημοκρατία κατά τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τὸ ἂν ὁ Τσίπρας εἶναι ἄθεος:

Οἱ καρεκλοκένταυροι τῆς Νέας Δημοκρατίας καλὸ θὰ ἦταν νὰ σταματήσουν νὰ παριστάνουν τοὺς «θρησκευόμενους». Σχεδὸν ἡ μεγαλύτερη μερίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἔχει ἀντιληφθεῖ τὸ «Χριστεμπόριο» ποὺ πραγματοποίησε ἐπὶ δεκαετίες τὸ ἀντιχριστιανικὸ καὶ ἀνθελληνικὸ κόμμα τῆς Ν.Δ.. Βεβαίως, σὲ καμμία περίπτωση δὲν δίνουμε ἄλλοθι, οὔτε ξεχνᾶμε δηλώσεις καὶ πράξεις τοῦ συνονθυλεύματος ποὺ ὀνομάζεται ΣΥΡΙΖΑ (ἢ ἀλλιῶς νέο ΠΑΣΟΚ).

Δὲν ξεχνᾶμε ὅμως ὅτι τὸ κόμμα τῆς Ν.Δ. ἔχει ἄρρηκτες σχέσεις μὲ μασσωνικὲς στοές, τὸν Σιωνισμό, τὴν Νέα Τάξη Πραγμάτων. Εἶναι φίλοι τῶν μασσώνων (ὅπως εἶχε πεῖ ὁ Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξης Δένδιας), ἔβαλε τὴν Ἑλλάδα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, νομιμοποίησε τὸ ΚΚΕ (μὲ ὅλες τὶς συνέπειες π.χ. διεθνισμὸ κι ἀθεϊσμό), ἔστειλε στὸ ἰκρίωμα τοὺς πολυτέκνους μὲ τοὺς φόρους ποὺ ἐπέβαλε καὶ τὰ τεκμήρια στὰ παιδιά, δὲν ἔπραξε ἀπολύτως τίποτα γιὰ τὴν νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων ποὺ εἶχε πραγματοποιήσει τὸ ΠΑΣΟΚ, ἑτοιμάζονται νὰ ψηφίσουν σύμφωνο συμβίωσής  τῶν ὁμοφυλοφίλων  ἐνῶ προσφάτως κατήργησαν τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς. Χθές, καθὼς καὶ ἄλλες Κυριακές ποὺ ἔχουν ὁρισθεῖ, τὰ μαγαζιὰ ἦταν ἀνοιχτὰ καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ, προπαγανδίζουν στὶς τηλεκολάσεις (=τηλεοράσεις, φράση τοῦ Γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Βατοπαιδινοῦ) καὶ δείχνουν ὅτι ὁ κόσμος εἶναι κατενθουσιασμένος μὲ τὴν συγκεκριμένη ἀπόφαση, χωρὶς νὰ βρεθεῖ οὔτε ἕνας ἀπὸ τοὺς τυχαίους ποὺ ρώτησαν νὰ διαφωνεῖ.

Κλείνoντας, θὰ ἐπισημάνουμε μία φράση ποὺ εἶπε προσφάτως ὁ Μητροπολίτης Κονίτσης π. Ἀνδρέας: «Ὅσα δὲν πέτυχε ὁ κομμουνισμὸς μὲ τὴν ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ Ἔθνους, γίνονται σήμερα κατορθωτὰ μὲ τοὺς...
πρόθυμους συνοδοιπόρους του πού βρίσκονται στὸν δεξιὸ χῶρο»!

πηγή

Ἡ κρίση, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων. Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων… Ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρεή: μὲ δάκρυα!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ  τὸ βιβλίο “Ἐν μέσω κρίσης” τῆς Μαρίας Μουρζά τῶν Ἐκδόσεων “Ἄθως”

Διατελοῦμεν ἐν μέσω κρίσης! Ἐκεί πού πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεί πού κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτημονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά;  Κοιτᾶς καὶ λές: Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας; Ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ποῦ μᾶς πούλησαν; Ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν; Ποιοὶ θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία; Χιλιάδες ἀπελπισμένες κραυγὲς σὰ σεισμικὲς δονήσεις… Προεόρτια μεγάλου σεισμοῦ;

Διατελοῦμε ἐν μέσω κρίσης, βιώνοντας ἕνα σκληρὸ παιχνίδι, πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη μας καὶ πάντα σὲ βάρος μας. Εἰσπράττουμε τὴν προδοσία σὰ γεύση ἀπὸ χῶμα, σὰν ὀργὴ καὶ σὰν ἀπελπιστικὴ διαπίστωση: βρισκόμαστε ὑπὸ ζυγόν! Καὶ ὁ πόνος τοῦ ζυγοῦ εἶναι τόσο δυνατὸς ὥστε ἄλλος γρήγορα καὶ ἄλλος ἀργὰ ξυπνᾶμε! Ξυπνᾶμε σὰν ἀπὸ βαρὺ ὕπνο. Μᾶς ξυπνάει ὁ ἥλιος τῆς νύχτας… Τὸ φῶς ποὺ γεννιέται ἀμέσως μετὰ ἀπ’ τὸ πυκνότερο σκοτάδι. Μᾶς ξυπνάει καὶ βλέπουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἄμοιροί της τύχης μας, πὼς σαφῶς ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὴ δική του εὐθύνη. Ἔχουμε κι ἐμεῖς, ὁ καθένας τὸ δικό του μερίδιο στὴ συμφορά.

Καὶ φωτίζεται ὁ νοῦς μας καὶ μᾶς γίνεται ὁρατὸ πὼς δὲν φταίνει μόνον οἱ ἐχθροὶ ποὺ μπῆκαν ἀπ’ τὴν κερκόπορτα. Φταῖμε καὶ ἐμεῖς ποὺ ἀπαξιώσαμε τὴν κερκόπορτα καὶ….

ἐν γνώσει μας τὴν ἀφήσαμε ἀφύλαχτη. Φταῖμε ὅλοι… καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Πολιτείας καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λαός. Διαπράξαμε ὅλοι τὸ ἴδιο λάθος τῆς ὕβρης: Καταργήσαμε τὸν Θεό!

Εἴτε θέλουμε νὰ τὸ παραδεχτοῦμε εἴτε δὲ θέλουμε, ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας…, πού στὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλε τὶς στοές, ποὺ ἀντικατέστησε τὸν γάμο μὲ συμβολαιογραφικὴ πράξη, ποὺ ἀντικατέστησε τὴ μάνα μὲ τὴν τηλεόραση, ποὺ ἀντικατέστησε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σκυλιά.

Ἀπὸ κεῖ μπῆκαν οἱ ἐχθροί: ἀπὸ τὴν κερκόπορτα τῆς ὑπεροψίας μας, πού ἀντικατέστησε τὸν Πνευματικὸ μὲ τὰ μέντιουμ, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν Λειτουργία μὲ κολυμβητήρια, μὲ φροντιστήρια καὶ ἐκδρομές, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν προσευχὴ μὲ γιόγκα, τὴ νηστεία μὲ δίαιτες, καὶ τὸν Χριστὸ μὲ τὸν χρυσό!…

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ὀδυνηρὴ δὲν εἶναι ποὺ ἀδείασαν τὰ ταμεῖα μας. Εἶναι ποὺ ἀδείασε ἡ ψυχή μας! Ἀδείασαν τὰ σπίτια μας. Ξεκρεμάσαμε τὶς εἰκόνες, σβήσαμε τὸ καντήλι κι ἀνοίξαμε τὶς πόρτες. Τώρα μπορεῖ ἐλεύθερα νὰ μπαινοβγαίνει ὅποιο θέλει, ὅ,τι ὥρα θέλει γιὰ ὅποια σχέση θέλει.

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ δὲν ἀφήσαμε νὰ γεννηθοῦν!… καὶ τὸ κλάμα τῶν παιδιῶν ποὺ ἐγκαταλείψαμε.

Ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι ποὺ γεμίσαμε παιδιὰ ποὺ δὲν ἔχουν κατὰ ποὺ νὰ κοιτάξουν. Γεμίσαμε παιδιὰ-τορπίλες! Ἕτοιμα νὰ ἐκραγοῦν. Παιδιὰ γνωστῆς ἢ ἀγνώστου πατρότητας ποὺ δὲν τὰ θέλει κανείς, παρὰ μόνον αὐτοὶ ποὺ θὰ τὰ ἐμπορευτοῦν.  Ἀδελφοί μου, γεμίσαμε ἐμπόρους ποῦ μαζεύουν ἀργύρια τριάκοντα, ἀλίμονο γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸν ἀγρὸ τοῦ Κεραμέως;

Κρύο… Τόσο πολὺ κρύο… Κι αὐτὴ ἡ κρίση… ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνή μας μαζεύει ἀπ’ τοὺς δρόμους καὶ γυρίζουμε μέσα μας. Ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει νὰ πάλλεται ἡ καρδιά μας ἡ πέτρινη καὶ νὰ δίνει ξανὰ σημεῖα ζωῆς, ζωῆς ἄλλης, ζωῆς ἀληθινῆς. Ἐκεῖ ποὺ δυναμώνει λίγο-λίγο ἡ φωνὴ τῆς χαμένης συνείδησης κι ἀρχίζεις νὰ διακρίνεις ἀνάμεσα στὶς χιλιάδες φωνὲς τὴ φωνὴ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Κι ἀρχίζει ἡ ψυχή μας νὰ ψάχνει τρόπους ἀποκατάστασης: ποιὰ “αὐθαίρετα” νὰ γκρεμίσουμε καὶ ποιὰ “νόμιμα” νὰ ξαναχτίσουμε…

Ἀρχίζει ἡ ψυχή μας καὶ διψάει τὴν ἄφεση. Ἀφήνει τὶς χῶρες τῶν ἀλλοφύλων τὶς ἀλλότριες συμπεριφορὲς καὶ ξαναπαίρνει ἡ πολύπαθη ψυχή μας τοὺς πατροπαράδοτους δρόμους… γιὰ τὸ πετραχήλι τὸ ἅγιο γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἀδελφοί μου, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἐπώδυνη εἶναι καὶ σωτήρια καὶ ἰαματική. Ἀρχίζεις καὶ νοιάζεσαι καὶ μοιράζεσαι τὸ τριμμένο παλτό σου μ’ αὐτὸν ποὺ κρυώνει! Ἀρχίζεις καὶ πονᾶς καὶ συμπονᾶς… Καὶ ὁ ἄλλος ἄνθρωπος γίνεται συνάνθρωπος, ὁ κάτοικος συγκάτοικος, ὁ πατριώτης συμπατριώτης, καὶ ὁ ἄλλος Ἕλληνας γίνεται συνέλληνας, ἐγγενὴς καὶ συγγενὴς καὶ ὄμαιμος καὶ ἀδελφός!!

Ἀδελφοί μου, ὁμοιοπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ βαθιὰ καὶ ἡ ὀδυνηρὴ εἶναι γι’ αὐτοὺς ἡ ἀσωτία καὶ γι’ ἄλλους ἡ ὑποκρισία. Ἡ στείρα θρησκευτικότητά μας. Ἡ ἠθική μας αὐτάρκεια…. Κανεὶς δὲν κλαίει… Καὶ ἡ κρίση ἐντείνεται καὶ κάνει κρύο, πολὺ κρύο!

Χωρὶς μετάνοια, πῶς νὰ τὸ διαχειριστεῖς; Χωρὶς ἐλπίδα στὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ ἀγαπῶντος Θεοῦ, χωρὶς τὴν ἐμπειρία τῆς Παρουσίας Του, πῶς νὰ βγοῦν οἱ χειμῶνες; Πῶς νὰ βγοῦμε ἀπ’ τ’ ἀδιέξοδο χωρὶς θύρα ἐξόδου;

Ἀδελφοί μου, ὁμοιπαθεῖς καὶ συμπένητες, ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ δὲν εὐημεροῦμε. Εἶναι ποὺ δὲν μετανοοῦμε. Ἡ κρίση ἡ μεγάλη δὲν εἶναι ποὺ ἀλώσαμε τὴν ψυχή μας. Εἶναι ποὺ τὴν παραδώσαμε μόνοι μας. Πρέπει νὰ περάσει καλὰ καὶ γιὰ πάντα στὸν πυρήνα τοῦ εἶναι μας: ἡ κρίση ἡ μεγάλη, ἡ μέγιστη τῶν συμφορῶν, δὲν εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δανείων . Εἶναι ἡ ὀφειλὴ τῶν δακρύων… Ἀδελφοί μου, ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρεή: μὲ δάκρυα! Καὶ θὰ δοῦμε τὴν ἄνοιξη νὰ πετάγεται κάτω ἀπ’ τὰ μάρμαρα… Καὶ τὰ δένδρα νὰ ἀνθίζουν… Καὶ θὰ ‘ρθεῖ ἡ Ἀνάσταση!

πηγη

Ένας ερημίτης του Αγίου Όρους μου είπε...

 

Μιλήστε μου για το μέλλον.
Τι μπορεί να περιμένει η ανθρωπότητα από δω και πέρα, και ειδικότερα η Ελλάδα και οι Έλληνες;
Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν και εσάς να μας μιλάνε και να τους ακούμε με μεγάλη προσοχή.
Η εποχή των λόγων έχει παρέλθη.
Όχι εγώ ο μηδαμινός, αλλά ούτε άνθρωποι αξιόλογοι δεν μπορούν πλέον να πούνε κάτι που να βοηθήσει τον κόσμο.
Γιατί η ανθρωπότητα έχει αλλάξει πολύ.
Η διείσδυση της τεχνολογίας στο μυαλό του ανθρώπου έχει κάνει τέτοια ζημιά που δεν ακούει κανείς.
Λόγω του τεραστίου όγκου της πληροφορίας που διαχέεται όλοι νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.
Το μόνο που απομένει να κάνουμε είναι ΕΡΓΑ.
Ο Χριστός είπε: «(Ματθ. 5:16) ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθέν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς.» Δεν είπε «όπως ακούσωσιν υμών τα καλά λόγια».
Νομίζω ότι ο καθένας μας οφείλει να βελτιώσει τον εαυτό του, και τότε το παράδειγμά του θα λάμψει και στους γύρω του.
Τότε μπορεί να έρθει και κάποιος και να του πεί: «Αδελφέ, πως το κατάφερες αυτό;» Μόνο τότε μπορείς να πείς κάτι. Αλλιώς χάνεις τα λόγια σου.
Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι κάτι που έγινε τώρα και κατά λάθος.
Είναι απλά το σημείο καμπής στο οποίο ξύπνησαν αρκετοί και είπαν: «Α, εκεί μας οδηγούσαν τόσα χρόνια;» Δυστυχώς όμως όχι όλοι.
Πολλοί συνεχίζουν τον υπό μανδραγόρα ύπνο τους: τηλεόραση, ποδόσφαιρο, με μία λέξη ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ, δηλ. σκορπισμός του νού.
Όσο έχουν ένα κομμάτι ψωμί, έναν καναπέ και μια οθόνη, δεν αντιδρούν.
Αν τους τα πάρουν, ξυπνούν για να διεκδικήσουν, όχι την ελευθερία τους, αλλά το αντικείμενο που τους διατηρεί στην ύπνωσή τους, στον κόσμο τους. Οι παγκόσμιοι επί-κυρίαρχοι δεν κοιμούνται όμως. Αυτοί πλάθουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων που τους ακούνε.
Έχουν μια ατζέντα για όλον τον κόσμο.
Εκατοντάδες χρόνια τώρα. Η ατζέντα για την Ελλάδα ξεκινά το 1821, ίσως και παλαιότερα.
Όσο θα τους αφήνουμε αυτοί θα προχωρούν.
Σκοπός τους είναι η τελεία σκλαβιά: η σκλαβιά του Νού.
Όποιος αποφασίσει να ελευθερωθεί πλήρως, δηλ. να ελευθερωθεί από τα πάθη του, και με το παράδειγμά του να ξυπνήσει-ελευθερώσει και άλλους, δεν τους φοβάται.
Το πολύ-πολύ να τον βοηθήσουν να μεταβεί εκεί που επιθυμεί: στην αιωνιότητα. Αν όμως γίνουν πολλοί οι ελεύθεροι, φτάσουν την critical mass, όπως λένε, τότε δεν θα μπορέσουν να μας κάνουν τίποτα.
Γιατί είναι λίγοι και είμαστε πολλοί.
Καλή Λευτεριά!

πηγή

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΠΟΡΤΕΡ ΤΟΥ 1947 ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 2014

Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος. Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές με σήμερα. Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ.

«Απ" ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος. [...] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ" αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί. 

Οι περισσότεροι απ" αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τα αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ΄ τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή.

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ΄ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλ΄ ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν. 

Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες.»

πηγή

«Ο Χριστόδουλος είχε πολλούς θαυμαστές και σκληρούς διώκτες» Του Σεβ. Μητροπολίτου Καισαριανής , Βύρωνος και Υμηττού κ.κ. Δανιήλ

Η Εκκλησία, που συγκροτούν οι πιστοί στον αληθινό και ζωντανό, δίκαιο και σοφό, αγαθό και παντοδύναμο Τριαδικό Θεό μνημονεύουν, ενθυμούνται τους ηγουμένους τους που αγρύπνησαν για τις ψυχές τους (Προς Εβραίους ιγ  17), τους καλούς ποιμένες που ποίμαναν τις λογικές ψυχές τους κατά το πρότυπο του καλού Ποιμένος (Ιωάννου ι  1-10) Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τους κοπιάσαντες προεστώτες «εν λόγω και διδασκαλία» (Προς Τιμόθεον Α  ε  17). 

Χρέος ηγούμεθα και μεις να καταθέσουμε την μαρτυρία μας για τον αοίδιμο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον πεπνυμένο Προκαθήμενο της Εκκλησίας μας που «εδούλευσεν εις το ευαγγέλιον» (Προς Φιλιππησίους β  22), όπως τον γνωρίσαμε κατά την εκκλησιαστική διακονία μας με την πνευματική καθοδήγηση του για τριάντα και τέσσαρα έτη (1974-2008).

1. Η οικογένειά του

Γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1939. Οι γονείς του είχαν ήλθαν πρόσφυγες στην Ξάνθη από την Αδριανούπολη. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος ήταν έμπορος και η μητέρα του Βασιλική δασκάλα. Στην οικογένεια ο Χρήστος (Χριστόδουλος) ήταν ο δεύτερος υιός. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήτο ο Ιωάννης.

Από την Ξάνθη η οικογένεια του μετά τον πόλεμο του ᾽40 μετεκώμισε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε στην Κυψέλη.

2. Η μόρφωσή του.

Οι γονείς του φρόντισαν να του παράσχουν όλα τα μέσα για να μορφωθεί. Εφοίτησε στην Λεόντειο Σχολή των Πατησίων. Μετά εισήχθη για να σπουδάσει στην Νομική Σχολή, επειδή ο πατέρας του διέκρινε, ότι μπορούσε να έχει λαμπρή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, η να σταδιοδρομήσει ως νομικός.

Μετά την Νομική Σχολή από την οποία πήρε το πτυχίο του με Άριστα το 1962 φοίτησε στην Θεολογική Σχολή, από την οποία αποφοίτησε επίσης με Άριστα το 1967.

Το 1981 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το θέμα της εναισίμου επί διδακτορία διατριβής του ήτο «Ιστορική και Κανονική θεώρησις του παλαιοημερολογητικού ζητήματος κατά την γένεσιν και την εξέλιξιν αυτού», η οποία έκτοτε παραμένει η μοναδική επιστημονική αναφορά στο ζήτημα.

Εισηγητής στην κρίση της διατριβής ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Τυρολόης και Σερεντίου κ. Παντελεήμων, τότε πρύτανις του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και καθηγητής του Κανονικού Δικαίου του ιδίου Πανεπιστημίου.

Ως Αρχιεπίσκοπος ανηγορεύθη επίτιμος Διδάκτορας του Ποντιφηκικού Πανεπιστημίου του Λατερανού της Ρώμης καθώς και των Πανεπιστημίων της Κραϊόβας και Ιασίου.

Μιλούσε απταίστως γαλλικά που διδάχθηκε ως μητρική γλώσσα στην Λεόντειο Σχολή, όπως επίσης και αγγλικά. Εγνώριζε καλώς Γερμανικά, Ιταλικά και Ρωσσικά.

3. Η Ιερατική κλήση και αφιέρωση του στον Θεό.

Από μικρό παιδί είχε την κλίση και την κλήση στην ιερωσύνη και πολλές ώρες κάθε μέρα περνούσε στο ιερό βήμα και στο αναλόγιο. Νέος εφοίτησε αριστούχος και με υποτροφία στο Ωδείο Αθηνών έχοντας διδάσκαλο τον αείμηστο Πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών Σπύρο Περιστέρη και καταρτίσθηκε στην ιεροψαλτική, κοσμημένος με σπάνια μελωδική φωνή, που την χαρακτήριζε η γλυκύτητα και η εκφραστικότητα.

Από το Ωδείο έλαβε και την εξαιρετική διάκριση να του απονεμηθούν Διπλώματα μετ’ επαίνων στην Ευρωπαϊκή και Βυζαντινή Μουσική. Νεώτατος ως ιεροψάλτης έψαλε στον Ιερό Ναό της αγίας Ζώνης Κυψέλης, που ήτο η ενορία του.

Εκεί εγνωρίσθη με τον Γέροντά του τον μετέπειτα Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Καλλίνικο και το πνευματικό αδελφό του μετέπειτα Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο. Ο πνευματικός αυτός σύνδεσμος ήταν καθοριστικός για την ζωή του.

Διότι από την Κυψέλη το 1959, ακολούθησε τον Γέροντά του, που μόλις είχε χειροτονηθεί Πρεσβύτερος και είχε λάβει το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη, και συμμετείχε στην ίδρυση της Αδελφότητας «Η Χρυσοπηγή», και στην εγκαταβίωση τους σε οίκημα που τους πραραχωρήθηκε από ευλαβείς Χριστιανούς στην οδό Στέντορος 4 του Παγκρατίου.

Σκοπός η δημιουργία Αδελφότητας κληρικών, εντεταγμένης στον οικείο Επίσκοπο και εχούσης ως κύρια στοιχεία τον συνδυασμό της πνευματικής ζωής των Αδελφών με την ιεραποστολή εντός του κόσμου. Το 1961 και μετά από πρόσκληση του αειμνήστου Μητροπολίτου Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου η Αδελφότητα πλαισιωμένη και με νέα μέλη, όπως τον νυν Μητροπολίτη Κίτρους κ. Αγαθόνικο και τον νυν Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Βαρλαάμ κ. Ισίδωρο Τσιατά επάνδρωσε τη Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων.

Ο Γέροντας του ανέλαβε Ηγούμενος και ο ίδιος ακολουθώντας την κλήση του εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε το 1961 Διάκονος από τον Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, προσφέροντας έτσι θυσία στην Εκκλησία όλα του τα πτυχία, τις γνώσεις, τις ικανότητες και τα τάλαντα, με τα οποία τον είχε κοσμήσει ο Θεός, διότι παρά τις πολλές και ελκυστικές προτάσεις που είχε για ακαδημαϊκή καριέρα και λαμπρή σταδιοδρομία στον κόσμο προτίμησε να αφιερωθεί στον Κύριο και να θέσει τα χαρίσματά του στην διακονία του Ευαγγελίου.

Ο Μητροπολίτης Διονύσιος διακρίνοντας τα πολλές του ικανότητες του ανέθεσε ιεραποστολική διακονία να κηρύττει στις διάφορες Ενορίες της περιοχής και να διδάσκει σε Κατηχητικά Σχολεία.

Μετά την αποχώρηση τους από τα Μετέωρα οι τρεις π. Καλλίνικος, π. Χριστόδουλος και π. Αμβρόσιος συνέστησαν το 1964 τον «Σύνδεσμο Αγάπης ο Ιερός Χρυσόστομος», στην οδό Πυργοτέλους 3 στο Παγκράτι, και ανεπτυξαν ευρύτατα και ευφήμως γνωστή ιεροποστολική και φιλανθρωπική διακονία στην Πρωτεύουσα με κέντρο το Παγκράτι. Σήμερα τα περισσότερα ορφανά παιδιά - τρόφιμοι του Ιδρύματος – είναι επίλεκτα και έντιμα μέλη της κοινωνίας μας. Επίσης ως κατηχητής προσέλκυσε πολλούς νέους του Παγκρατίου, δημιουργώντας ένα «Φοιτητικό Σύνδεσμο» με πάνω από πενήντα μέλη.

Ο π. Χριστόδουλος χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Κίτρους Βαρνάβα το 1965 και διορίσθηκε για λίγους μήνες Εφημέριος στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ασυρμάτου και στην συνέχεια και έως την εις Επίσκοπο χειροτονία του Προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παλαιού Φαλήρου.

Στην Ενορία του εργάσθηκε με θείο ζήλο λειτουργώντας, κηρύττοντας, οργανώνοντας την κατήχηση των νέων, με πρωτοποριακές καινοτομίες, όπως με την έκδοση πρωτοποριακού νεανικού περιοδικού. Επίσης ανέπτυξε την φιλανθρωπική διακονία και σημαντικές δημιουργικές δραστηριότητες για την πνευματική κατάρτιση των ενοριτών, που τον αγάπησαν γιατί στο πρόσωπο του ανεγνώριζαν τον αυθεντικό Ποιμένα και Διδάσκαλο, Πατέρα και Αδελφό με την εξαιρετική πρωτοποριακή διακονία.

4. Η διακονία του στην Ιερά Σύνοδο.

Όταν επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου του Α  προκηρύχθησαν να πληρωθούν οι θέσεις των Γραμματέων της Ιεράς Συνόδου ο π. Χριστόδουλος έλαβε μέρος στις εξετάσεις και προσλήφθηκε το 1968 στην Γραμματεία των Συνοδικών για Αρχιερείς Δικαστηρίων. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξεπλάγη ευχάριστα από τις ικανότητες, τις δυνατότητες και τις γνώσεις του νεαρού Αρχιμανδρίτου, που αν και δεν τον εγνώριζε προσωπικώς, διότι δεν ανήκε στον κύκλο των γνωριμιών του, αμέσως τον προσέλαβε.

Από εκεί προήχθη σε Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Επί εξάμηνο, το 1967, απεσπάσθη στη Μητρόπολη Κιλκισίου, όπου ανέπτυξε λαμπρή πνευματική δραστηριότητα σε χαλεπούς για το Έθνος καιρούς. Ως Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου και λόγω των ικανοτήτων του, αλλά και της απροσωπόληπτης διακονίας του απετέλεσε σε χαλεπούς καιρούς πολύτιμο συνεργάτη των αειμνήστων Αρχιεπισκόπων Ιερωνύμου και Σεραφείμ, παρασχών, κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του που του έδιδε η θέση και η προσφορά του, πολύτιμες υπηρεσίες στην Εκκλησία, που ο Κύριος γνωρίζει και δεν είναι ο καιρός να αποκαλυφθούν.

Από την θέση αυτή εκλέχθηκε Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού την 13.7.1974, σε ηλικία 35 ετών.

5. Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού.

Ως Μητροπολίτης Δημητριάδος με το σφρίγος της νεότητός του, τον δυναμισμό του χαρακτήρα του, την ιεραποστολική έμπνευση του, την πνευματική εξάρτηση του ανέλαβε την διακονία του λαού του Θεού στην Ιερά Μητρόπολη που εκλέχθηκε.

Διαποίμανε την Ιερά Μητρόπολη επί είκοσι τέσσαρα έτη. Λειτουργούσε ανελλιπώς και εκήρυττε σε κάθε ευκαιρία. Ωργάνωσε τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως για να ανταποκρίνονται στις πνευματικές ανάγκες και απαιτήσεις των πιστών.

Ιδιαίτερη μέριμνα έδειξε για τους νέους. Με την ποιμαντική πρόνοια του αγκάλιασε τους έχοντες ανάγκη, ασθενείς, φυλακισμένους, γέροντες. Ίδρυσε “Σπίτια Γαλήνης Χριστού” που προσεφέρετο φαγητό σε ενδεείς.

Ο ίδιος με τους συνεργάτες του επισκέπτετο Σχολεία, Νοσοκομεία, Γηροκομεία, Άσυλα, Ορφανοτροφεία, Φυλακές, Στρατόπεδα, αλλά και καφετέριες και άλλα στέκια της νεότητας για να διδάξει, να στηρίξει, να παρηγορήσει. Κατήρτισε ιεραποστολικά στελέχη και εθέσπισε θεσμούς για την πνευματική καλλιέργεια των ψυχών.

Εξέδωσε την πρωτοποριακή εφημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως «Πληροφόρηση» και ίδρυσε τον Ραδιοφωνικό Σταθμό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» που εξέπεμπε το πρόγραμμα του επί δωδεκάωρο και την πρώτη στην Ελλάδα κινητή έκθεση για τις συνέπειες από την χρήση των ναρκωτικών ουσιών.

Ο πιστός λαός τον αγάπησε και τον εμπιστεύθηκε, γιατί ήταν γνήσιος, αυθεντικός και αληθινός Ποιμένας που νοιαζόταν για όλους και για όλα. Ήταν κατά τον αποστολικό λόγο «προϊστάμενος εν σπουδή» που διαχειριζόταν την πνευματική εξουσία, που του έδωσε η Εκκλησία με επιμέλεια και φροντίδα αναποσκοπώντας στην ανάπτυξη και προκοπή της Τοπικής Εκκλησίας.

6. Αρχιεπίσκοπος.

Την 28.4.1998 η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εξέλεξε πανηγυρικά Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Προκαθήμενο της καθ’ Ελλάδα Εκκλησίας.

Η αρχιεπισκοπεία του διήρκησε περί τα δέκα έτη. Στην διάρκεια της το πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος γνώρισε ένα εκκλησιαστικό άνδρα έτοιμο για την αποστολή του και με πρόγραμμα και στρατηγική για την Εκκλησία της Ελλάδος.

Ένα πνευματικό ηγέτη συνεπή στην αποστολή του, ανιδιοτελή στις αποφάσεις του, ακέραιο στην συμπεριφορά του, αφειδώλευτο στην αγάπη του, ευγενικό στους τρόπους του, υψηλό στο ήθος του, μοναδικό στα χαρίσματά του, πειστικό στον διάλογο, διαλεκτικό με τους αντιτιθεμένους, γενναίο στους αγώνες του, ανυποχώρητο στα δίκαια του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας, εγκρατέστατο σε γνώσεις θύραθεν και εκκλησιαστικές, χειμαρώδη ρήτορα που σαγήνευε τον νου και αιχμαλώτιζε τις καρδιές των ακροατών του.

Αγαπήθηκε και μισήθηκε εξ ίσου. Είχε πολλούς θαυμαστές και σκληρούς διώκτες. Δεν φοβήθηκε να πολεμήσει για τις ιδέες του. Δεν έκρυψε τις σκέψεις του. Υπερασπίσθηκε τις αξίες και τους θεσμούς της Εκκλησίας.

Δεν υπέστειλε την σημαία των αγώνων του. Υπηρέτησε το όραμα της Εκκλησίας. Με τις αποφάσεις που έπερνε προηγείτο της εποχής του πολλές δεκαετίες.

Ενέπνευσε τους πιστούς να έχουν θάρρος και δύναμη. Δεν φοβήθηκε τις προκλήσεις για να προωθήσει την πνευματικότητα και το ήθος της Εκκλησίας.

7. Συγγραφέας

Μακρύς και πλούσιος είναι ο κατάλογος των συγγραφών του που έγραψε για να καλύψει τις πνευματικές ανάγκες των πιστών.

Με την πλούσια έμπνευση του και τον ακάματο κάλαμό του παρέδωσε μελέτες πνευματικής οικοδομής, ιστορικές και δοκίμια που απαντούσαν σε σύγχρονους προβληματισμούς, κατέθεσαν την άποψη της Εκκλησίας για την σύγχρονη ιστορική μας πορεία με αυτογνωσία και συνέπεια.

Έζησε και πέθανε προσφέροντας τα πάντα στον Χριστό και στην Εκκλησία.

Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης -«Μπράβο»! Στην Βίβλο όσοι ασχολούνται και την μελετούν γνωρίζουν καλά ότι τον Ιησού Χριστό τον σταύρωση οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Σήμερα την χώρα αυτή την σταυρώνουν όλοι αυτοί οι περίλαμπροι ρασοφόροι που έχουν συνταχτεί με τους άθεους, προδότες πολιτικούς και όλους τους εχθρούς της Ορθοδοξίας και του έθνους και με αυτούς που εξοντώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο τον ελληνικό λαό και το ίδιο τους το ποίμνιο.

Αλήθεια τι εντύπωση  προκαλεί στους εκκλησιαζομένους όταν ο ίδιος ο Παναγιότατος Θεσσαλονίκης δηλώνει πως, «Η Εκκλησία χάλασε τα σχέδια σε κάποιους που ήθελαν να εξεγερθεί ο λαός», (αγιορείτικο Βήμα 19/1). Δηλαδή παραδέχεται ότι με τις χιλιάδες μερίδες που προσφέρει ελεημοσύνη η εκκλησία σε ένα λαό που έχει καταστραφεί από μια προδοτική πολιτική ηγεσία και έχει φτάσει στο σημείο να μην έχει, όχι μόνον που την κεφαλή κλείναι, αλλά και τον ίδιο τον επιούσιο, σώζει αυτό το ίδιο το καθεστώς που έχει καταστρέψει τον ελληνικό λαό και έχει επιβάλλει την πιο σκληρή μεταπολεμική κατοχή στην χώρα. Αυτή είναι η εκκλησιαστική ιεραρχία που έχει ταχτεί να σώζει και να υπερασπίζεται το ποίμνιο ;  Δηλαδή  να μην μιλάμε, να τρώμε τις μερίδες τους και να σιωπάμε  στην καταστροφή της ίδιας μας της πατρίδας! Ο πάτερ Παΐσιος, αγαπητέ Παναγιότατε είχε πει : «Το ορθόδοξο πνεύμα είναι να λέει και να καταχωρεί ο καθένας την γνώμη του όχι να μην μιλεί γιατί φοβάται, ή να κολακεύει για να τα έχει καλά με τον αρχιεπίσκοπο ή με τον ηγούμενο». Πάτερ Παΐσιος ο αγιορείτης, Τόμος Α.

Οι Έλληνες βουλιάζουν στην ανέχεια, στην ανεργία, οικογένειες διαλύονται και πολλοί νέοι αναγκάζονται σαν καινούργιο παιδομάζωμα να φεύγουν στο εξωτερικό και έπονται πολύ χειρότερα για μια χώρα που υποτίθεται ότι  είναι ο φάρος της Ορθοδοξίας. Ο αρχιερέας όμως, φωτογραφίζεται χαμογελαστός… «εν μέσω των  ληστών». Όταν πράγματι έχουν αρχίσει να κατεδαφίζουν ότι ακόμα έχει μείνει όρθιο, είναι σωστό ο πιστός να μένει αδιάφορος εν ονόματι κάποιας ευλαβικότητας του;  Στο Βυζάντιο,  μας αναφέρει ο Στήβεν Ρανσιμαν, αυτός ο κορυφαίας βυζαντινολόγος στο βιβλίο του Βυζαντινή Θεοκρατία, «Ο σεβασμός  για την θεϊκή εξουσία του Αυτοκράτορα ή του Πατριάρχη δεν εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να ξεσηκώνονται σε επανάσταση εναντίον ενός ανθρώπου που τον θωρούσαν ανάξιο για τέτοια θέση». Είναι αμέτρητοι οι ιεράρχες και οι ρασοφόροι που θυσιάστηκαν για τη ελευθερία της πίστεως μας τα ιδανικά της ελληνοορθοδοξίας που δεν χρειάζεται να τους αναφέρουμε.  Τους θυμούμαστε με κάποια θλίψη.   Κανείς δεν ζητάει να σηκωθούν φλάμπουρα ένοπλης επανάστασης, αλλά η απάθεια στην επερχόμενη καταστροφή δεν αρμόζει σε Ορθόδοξους ιεράρχες. Εδώ ίσως θα πρέπει  να θυμηθούμε αυτό που έγραψε το 1984 ο κορυφαίος ελληνορθόδοξος θεολόγος, Ιωάννης Ρωμανίδης, στο μεγαλειώδες έργο του, «Πατερική Θεολογία»  :  «Η εκκλησία όμως όταν αντιμετωπίζει ανέντιμο αγώνα εναντίον της είναι υποχρεωμένη να αμυνθεί».  Αλλά πως θα αμυνθεί μια εκκλησία με μια ηγεσία που διστάζει και παρακολουθεί αδρανής κάνοντας δημόσιες σχέσεις ενώ το ποίμνιο καταρρέει και οι εκκλησίες ερημώνουν έλλειψη ιερέων ;  Μήπως έχουμε φτάσει στο σημείο που επισημαίνει πάλι ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης,   «διότι η κρίση που νομίζω ότι περνά σήμερα η εκκλησία θα είναι και η τελευταία Της. Μετά δεν θα υπάρχει τίποτα όρθιο για να σαλευτεί και να υποστεί κρίση». Αν είναι έτσι τότε υπάρχουν και κάποιοι υπεύθυνοι για το πως φτάσαμε εδώ και οι υπεύθυνοι σίγουρα δεν είναι οι βομβαρδιζόμενοι πανταχόθεν πιστοί. Βγάλαμε τους εαυτούς μας έξω από αυτή την κοινωνία και τώρα βλέπουμε να καταρρέουν τα πάντα να δυναμώνουν ακραίες και επικίνδυνες δυνάμεις και εμείς να είμαστε απλοί θεατές. Οχυρωθήκαμε από την κυριακάτικη προσέλευση μας στην θεια λειτουργία και αδιαφορήσαμε για τα πάντα. Αναζητάμε με αγωνία πνευματική ηγεσία να οδηγήσει το ποίμνιο.

«Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχει  η Ελλάδα μας κάνει κακό λένε πρέπει να την εξαφανίσουμε»,  μας λέει ο πάτερ Παΐσιος που τελευταία κάποιοι προσπάθησαν ακόμα και  να τον γελοιοποιήσουν χάριν της λεγομένης «ελευθερίας του λόγου». Σίγουρα ο πάτερ Παΐσιος θα τους είχε συγχωρέσει εκείνο όμως που δεν συγχωρούσε είναι η παθητικότητα στις προσβολές της Ορθοδοξίας χάριν του.. «πολιτισμού της διαστροφής».  «Αυτό όμως είναι ένα σημείο της εποχής μας όπου την ομορφιά την πνευματική την θεωρούν ασχήμια»,  όπως πάλι μας λέει ο πάτε ρ Παΐσιος. Ζούμε στη εποχή όπου το άρρωστο και το διεστραμμένο, το ψυχοφθόρο και το διεφθαρμένο προβάλλεται σαν το «προοδευτικό», «δημοκρατικό» και «εκσυγχρονιστικό». Έτσι το να εξευτελίζουμε το ιερό μυστήριο της θειας κοινωνίας θεωρήθηκε… αποκατάσταση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η Ελλάδα μας καταρρέει και εμείς μοιάζουμε σαν το όστρακο που έχασε το περιεχόμενο του και φιγουράρει κούφιο σε δημόσιες σχέσεις με ένα διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο που έχει απαξιωθεί με τα εγκλήματα του.  Γίναμε άραγε η δεύτερη Κωνσταντινούπολη πριν την άλωση, αλλά με διαφορετικά ιστορικά δεδομένα ;  Γιατί σήμερα η «άλωση» δεν  είναι άλωση αρχών και εξουσίας, αλλά άλωση εγκεφάλων και ψυχών.  Θα μείνουμε έτσι απαθείς ; «Την εξουσία δεν την φοβάται όποιος κάνει το καλό αλλά όποιος κάνει το κακό» μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ένας ιεράρχης που πολέμησε την διαφθορά του κατεστημένου της εποχής του. Γιατί άραγε  αυτό βρισκόμαστε στο σημερινό μας χάλι ; Όμορφες εκκλησίες που σε λίγο καιρό θα μείνουν άδειες, φανταχτερά άμφια που σε λίγο καιρό θα ξεπουλιούνται για λίγα αργύρια. Ως που θα φτάσουμε ακόμα ;

Πρόσφατα κάποιος χαρισματικός ηγούμενος μιας πολύ γνωστής ιεράς μονής της Χαλκιδικής, σε μια συνομιλία μαζί του μου είπε ότι είχε απευθυνθεί στον τοπικό Δεσπότη και του είχε ζητήσει να οργανώσει μια δέηση σε όλες τις εκκλησίες της μητρόπολης για να προσευχηθεί το ποίμνιο για την πατρίδα που περνάει αυτή την ιστορική κρίση.    Αντιμετώπισε την πλήρη αδιαφορία. Αλλά εκείνο που με συγκλόνισε ήταν αυτό που μου είπε όταν τον ρώτησα τι έχει να πει γιατί άρχισαν να φεύγουν ομαδικά οι νέοι μας στο εξωτερικό. Γύρισε και με κοίταξε με ύφος θλιμμένο και μου είπε το εξής που ειλικρινά με ανατρίχιασε : «Αυτό είναι ένα καινούργιο παιδομάζωμα». Γυρίσαμε δηλαδή πίσω στη εποχή του παιδομαζώματος. Αυτοί που φεύγουν θα χάσουν και την συνείδηση τους και σιγά σιγά θα αλλοτριωθούν όπως έγινε και με χιλιάδες άλλους και θα είναι κατ όνομα, (ή ακόμα και αυτό θα λείψει ; ) ορθόδοξοι.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλα αυτά έπρεπε να γίνουν γιατί κάπου είχαμε «ξεφύγει». Σωστό, αλλά μέχρις ενός σημείου και σίγουρα αυτό δεν μας απαλλάσσει από τις ευθύνες αντίστασης μας.  Αλλιώς  κανείς δεν θα είχε αγωνιστεί να μην πέσει το Βυζάντιο στους εχθρούς. Σήμερα οι «εχθροί» δεν παιανίζουν αλαλάζοντας τα φλάμπουρα της ημισελήνου, (τουλάχιστον ακόμα), αλλά οθόνες, «δημοκρατικές διαδικασίες» και άφθονο «εκσυγχρονισμό». Εμάς τι μας απομένει ;

 ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

πηγή

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος +Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης Διονύσιος

Σήμερα, 20 τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου, ἑορτάζομε τὴν ἱερὴ μνήμη τοῦ ὁσίου πατέρα μας Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου. Ὁ ὅσιος Εὐθύμιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Γρατιανοῦ, δηλαδὴ στὰ 377 μετὰ τὸ Χριστό. Πατρίδα του ἦταν ἡ Μελιτινὴ τῆς Ἀρμενίας καὶ γονεῖς του ὁ Παῦλος καὶ ἡ Διονυσία, ἄνθρωποι πιστοὶ καὶ εὐσεβεῖς χριστιανοί. Γεννήθηκε, καθὼς κι ὁ πρόδρομος Ἰωάννης ἀπὸ τὴν Ἐλισάβετ. Ἡ μητέρα του δηλαδὴ Διονυσία σὲ μεγάλη πιὰ ἡλικία δὲν εἶχε ἀκόμα παιδιά, ἀλλὰ δὲν ἔπαυαν αὐτὴ κι ὁ πατέρας του ὁ Παῦλος νὰ παρακαλοῦν τὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώση ἕνα παιδί. Γιατί πάντα ἡ ἀτεκνία ἦταν καὶ εἶναι βαρὺ καὶ ἀσήκωτο πράγμα γιὰ τοὺς συζύγους, καὶ μάλιστα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ.

Μιὰ μέρα ἐκεῖ ποὺ προσεύχονταν, ὁ Παῦλος κι ἡ Διονυσία ἄκουσαν φωνὴ Ἀγγέλου, ποὺ τοὺς ἔλεγε νὰ εὐθυμοῦν καὶ νὰ χαίρουν, γιατί θὰ γεννήσουν παιδί, ποὺ θὰ εἶναι χαρὰ γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι γεννήθηκε τὸ παιδὶ καὶ γι’ αὐτὴ τὴν αἰτία οἱ γονεῖς του τὸ ὠνόμασαν Εὐθύμιο. Γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους ὅσα συμβαίνουν στὸ βίο τους δὲν εἶναι τυχαῖα γεγονότα, γι’ αὐτὸ καὶ τὰ συνδέουν πάντα μὲ τὴ βουλὴ καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ· «Ἄνευ γὰρ αὐτοῦ», καθὼς ψάλλομε σ’ ἕναν ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας, «οὐ πράξις οὐ λόγος τελεῖται». Μποροῦσε νὰ ρωτάη ὁ κόσμος καὶ γιὰ τὸν Εὐθύμιο, ἔτσι ποὺ γεννήθηκε, καθὼς ρωτοῦσαν γιὰ τὸν πρόδρομο Ἰωάννη• «Τί ἄρα τὸ παιδίον τοῦτο ἔσται;»· τί λοιπὸν θὰ γίνη αὐτὸ τὸ παιδί; Καὶ καθὼς πάλι λέγει τὸ Εὐαγγέλιο γιὰ τὸν Πρόδρομο, ἔτσι καὶ μὲ τὸν Εὐθύμιο «Χεὶρ Κυρίου ἦν μετ’ αὐτοῦ».

Ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, ἡ μητέρα του πρόσφερε τὸν Εὐθύμιο στὸν Ἐπίσκοπο τῆς Μελιτινῆς, γιατί κι αὐτὴ τὸ ἐπιθυμοῦσε καὶ τὸ παιδὶ ἔδειχνε πὼς ἦταν γιὰ νὰ ὑπηρέτηση τὴν Ἐκκλησία. Τότε καὶ μέχρι πρὶν λίγα τώρα χρόνια οἱ χριστιανοὶ γονεῖς τὸ εἶχαν εὐλογία Θεοῦ καὶ μεγάλη τους χαρὰ νὰ δώσουν παιδιά τους στὴν Ἐκκλησία. Τώρα βέβαια μὲ κάθε τρόπο τὰ ἀποτρέπουν καὶ τὰ ἐμποδίζουν, κι ἂν κάποιο ἀγόρι ἤ κορίτσι φύγουν γιὰ τὸ μοναστῆρι, οἱ γονεῖς κλαῖνε καὶ ὀδύρονται, γιὰ τὸ κακὸ τάχα ποὺ ἔπαθαν. Καὶ δὲν λογαριάζουν τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ πραγματικὰ γίνεται, ὅταν τόσα παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια, χάνονται στὴν τρικυμισμένη θάλασσα τοῦ βίου. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐφημερίδες καὶ ἡ κοινὴ γνώμη ξεσηκώνονται ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος κοντὰ στὸν Ἐπίσκοπο Μελιτινῆς σπούδασε τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ ξεχώρισε μέσα σὲ πολλούς τῆς ἡλικίας του, γιὰ τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴ σεμνότητά του, τὶς δυὸ ἀρετὲς ποὺ στολίζουν τοὺς νέους, ποὺ εἶναι γιὰ νὰ προκόψουν καὶ νὰ πᾶνε ψηλά. Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ κερδίσουν τὸ βίο καὶ τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα, ἀλλὰ γιὰ νὰ προκόψουν σὲ χριστιανικὴ ἀρετὴ καὶ ἁγιωσύνη. Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος στὰ τριάντα του χρόνια ἦταν κι ὅλα ἱερέας κι εἶχε τὴν ἐπιμέλεια ὅλων τῶν μοναστηριῶν τῆς ἐπισκοπῆς Μελιτινῆς. Ἐδῶ ταιριάζει νὰ ἐπαναλάβωμε τὰ λόγια τῆς Σοφίας Σολωμόντα, ὅτι «Γῆρας τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται· πολιὰ δὲ ἔστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος». Στὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ δὲν μετρᾶνε τὰ χρόνια, ἀλλὰ ἡ φρονιμάδα καὶ ἡ καθαρότητα τοῦ βίου.

Μετὰ τὴ διακονία του στὴ Μελιτινή, ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ἔφυγε στὰ Ἱεροσόλυμα κι ἔγινε ἐκεῖ ἱδρυτὴς πολλῶν μοναστηριῶν μαζὶ μὲ τὸν ὅσιο Θεόκτιστο. Ὁ καιρὸς μας βέβαια δὲν ἐκτιμᾶ τέτοιες δραστηριότητες· τὶς θεωρεῖ ὄχι μόνο ἄσκοπες, ἀλλὰ ἀντικοινωνικὲς καὶ ἐπιζήμιες. Κι ὅμως δὲν ζημιώνεται ὁ κόσμος, ἐπειδὴ κάποιοι ἅγιοι στὶς σπηλιὲς σηκώνουν τὰ χέρια τους σὲ νυχθήμερη προσευχή, ὅταν πολλὰ χέρια σ’ ὅλο τὸν κόσμο κινοῦνται στὸ ἔγκλημα καὶ τὴν παρανομία. Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ἔφτασε σὲ τόση καθαρότητα βίου, ὥστε ὅταν τελοῦσε τὴ θεία Λειτουργία οἱ πιστοὶ τὸν ἔβλεπαν σὰν μία φωτεινὴ στήλη, κι ὅταν ὕστερα πλησίαζαν γιὰ νὰ κοινωνήσουν, ἐκεῖνος σὰν καὶ νὰ 'βλεπε μέσα τους ἤξερε ποιοὶ κοινωνοῦσαν ἀξίως καὶ ποιοὶ ἀναξίως. Μακάρι κάθε ἱερέας ἀπό μᾶς, ὡς «οἰκονόμος μυστηρίων Θεοῦ», νὰ εἶχε αὐτὸ τὸ χάρισμα.

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος πλήρωσε τὸ κοινὸ χρέος σὲ ἡλικία ἐνενήντα - ἑπτὰ ἐτῶν. Τὰ ἑξήντα - ἑπτὰ τὰ ἔζησε στὴ σιωπὴ καὶ τὴν προσευχὴ μέσα σ’ ἕνα σπήλαιο τῆς Παλαιστίνης, ὅπου δίδασκε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔρχονταν ἐκεῖ καὶ θαυματουργοῦσε. Τετρακόσιους ταξιδιῶτες, ποὺ ἔχασαν τὸ δρόμο τους κι ἔφτασαν στὴν πόρτα του, τοὺς ἔθρεψε πολλαπλασιάζοντας λίγο ξερὸ ψωμὶ ποὺ εἶχε γιὰ νὰ περάση. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε· «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει...». Ἀλλὰ στὸν καιρό μας οἱ ἄνθρωποι καταστρέφουν καὶ θάβουν τὴν παραγωγή, ὅταν ἄλλοι πεθαίνουν χιλιάδες κάθε μέρα ἀπὸ τὴν πείνα. Κι αὐτοὶ βέβαια, ποὺ διαχειρίζονται καὶ διευθύνουν τὰ οἰκονομικά τοῦ κόσμου, δὲν εἶναι ἀπόκοσμοι ἀσκητές, ἀλλ’ ἄνθρωποι ποὺ ἐνδιαφέρονται, καθὼς λένε, γιὰ τὸ κοινωνικὸ καλό. Ὁ μεγάλος Ἀπόστολος θὰ ἔλεγε ὅτι «παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα». Ἀμήν.



 

Ὁ Ἥλιος τῆς Ἐρήμου, ὁ Μέγας Εὐθύμιος

Ἀληθινὰ κράζει ὁ προφήτης: "Ἀγαλλιάσθω ἡ ἔρημος καὶ ἀνθήτω ὡς κρίνον". Μὲ τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ γεμίσανε οἱ ἐρημιὲς ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους, ἀπὸ ἄνθη πνευματικά. "Καὶ ἀντὶ τῆς στιβῆς, ἀναβήσεται κυπάρισσος, ἀντὶ δὲ τῆς κονίζης, ἀναβήσεται μυρσίνη". Καὶ ὁ ὑμνῳδὸς γιὰ τὸν καθένα ἀπ' αὐτοὺς τοὺς ἀγγελικοὺς κατοίκους τῆς ἐρήμου, ποὺ εἴχανε τὸ δάκρυ καθημερινό, ἀλλὰ ὄχι τὸ δάκρυ τῆς ἀπελπισίας, ἀλλὰ τῆς κατανύξεως τὸ "χαροποιὸν δάκρυον" ψέλνει παθητικά: "Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας, καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασι, Εὐθύμιε πατὴρ ἡμῶν ὅσιε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν."


 

Ὅ ἅγιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας, ποὺ ἑορτάζει τὴ μνήμη του ἡ Ἐκκλησία στὶς 20 τοῦ Ἰανουαρίου, ἐστάθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς φωστῆρες τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας. Γεννήθηκε στὴ Μελιτηνὴ τῆς Ἀρμενίας στὰ 377 μ.X. Ἀληθινὰ ἐκ κοιλίας μητρὸς ἤτανε ἁγιασμένος, γιατί ἀφοσιώθηκε στὸ Θεὸ ἀπὸ τριῶν χρονῶν παιδί. Ὁ Κύριλλος ὁ Σκυθοπολίτης, ποὺ μόνασε στὸ κοινόβιο τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου ὕστερα ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἁγίου, γράφει πὼς ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἡλικίας του τὸ στόμα του ἀενάως δοξολογοῦσε τὸ Θεό, ἡ χαρὰ του ἤτανε νὰ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ἀκούγει τὰ ἅγια γράμματα μὲ φόβο καὶ κατάνυξη. "Τὸν δὲ μεταξὺ χρόνον, οἴκοι ἐσχόλαζεν ἐν τε τῇ προσευχῃ καὶ τὴ ψαλμῳδίᾳ καὶ ταῖς τῶν θείων λόγων ἀναγνώσεσι, διανυκτερεύων τε καὶ ἡμερεύων, εἰδὼς ὅτι ὁ μελετῶν ἐν νόμῳ Κυρίου ἡμέρας τε καὶ νυκτὸς ἔσται ὡς καὶ τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὅ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ".

Σὰν ἔγινε 29 χρονῶν, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ προσκύνησε τοὺς ἁγίους Τόπους, ἔπειτα ἐπισκέφθηκε τοὺς πατέρας τῆς ἐρήμου καὶ τέλος κατοίκησε σ' ἕνα σπήλαιο τῆς λαύρας τοῦ Φαρᾶν, κ' ἐζοῦσε μὲ τέλεια ἀκτημοσύνη, πλέκοντας ψάθες γιὰ τὴ συντήρησή του. Ἐκεῖ κάθισε πέντε χρόνια, μ' ἕναν ἄλλον ἀσκητὴ Θεόκτιστο. Μετὰ τὰ πέντε χρόνια πήγανε ἀπὸ τὸ Φαρᾶν καὶ ἤβρανε μέσα σ' ἕνα ξεροπόταμο, ποὺ τὸ λένε τώρα Οὐάντι Δαμπόρ, ἕνα σπήλαιο ἀπόγκρεμνο, κ' ἐκεῖ κατοικήσανε. Μὲ τὸν καιρὸ πληθύνανε οἱ ἀδελφοί, καὶ στὸ τέλος κάνανε ἕνα μοναστῆρι κοινόβιο, τὸ πρῶτο ποὺ γίνηκε στὴν Παλαιστίνη, καὶ μέσα σ' αὐτὸ οἱ μοναχοὶ ζούσανε μὲ ἄκραν αὐστηρότητα. Ὁ μέγας Εὐθύμιος, ὁ ἡγούμενός του, ἔλεγε: "Ὀφείλει εἶναι ὁ μοναχὸς ὅλος ὀφθαλμός, πάντοθεν ἑαυτὸν περισκέπην ἀκοίμητον ἔχων πρὸς τὴν αὐτοῦ φυλακὴν τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα, ὡς ἐν μέσῳ παγίδων διοδεύων ἀεί". Ἀπὸ τὴν αὐστηρότητα τοῦ βίου κάποιοι μοναχοὶ ἀπαυδήσανε καὶ θέλανε νὰ φύγουνε. "Τὰ κελλία στενὰ λίαν καὶ ἀπαραμύθητα ἦσαν, οὕτως αὐτὰ τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου κελεύσαντος".

Χρειάζεται πολὺ χαρτὶ καὶ μελάνι γιὰ νὰ γράψει κανένας καταλεπτῶς τὴν πολιτεία τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, τὰ λόγια του ποὺ σωθήκανε στὸ βίο του, τὰ θαύματά του καὶ τὴν κοίμησή του. H ἁγιότητά του ἀκούσθηκε σ' ὅλη τὴ χριστιανοσύνη. Ὀνομάσθηκε "μέγας φωστὴρ καὶ ἥλιος τῆς ἐρήμου". Ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ στὶς 20 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 473 μ.X., ἡμέρα Σάββατο, σὲ ἡλικία 97 χρονῶν. "Ἦν δὲ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἀγγελικόν, ἡ ἕξις ἄπλαστος (ἀφελής, ἀπροσποίητη), τὸ ἦθος πραΰτατον, ἡ δὲ φαινομένη τοῦ σώματος αὐτοῦ ὄψις στρογγυλοειδὴς τε ὑπῆρχε καὶ φαιδρὰ καὶ λευκὴ καὶ εὐόμματος. Ἦν δὲ ὑποκόλοβος τὴν ἡλικίαν καὶ ὁλοπόλιος, ἔχων τὸν πώγωνα μέγαν, φθάνοντα ἕως τῆς κοιλίας, καὶ ἀσινῆ πάντα τὰ μέλη• οὔτε γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἢ οἱ ὀδόντες ἢ ἕτερον μέλος τὸ παράπαν ἐβλάβη ἀλλὰ στερρὸς τε καὶ πρόθυμος ὤν ἐτελειώθη".

Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ ἔκανε εἶναι καὶ τὸ ἀκόλουθο, ποὺ τὸ διηγήθηκε στὸν Κύριλλο, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὸ βίο τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, ἕνας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, γιὰ τὸν πάππο του ποὺ εἶχε τὸ ἴδιο ὄνομα καὶ ποὺ τὸν ἔγιανε ὁ ἅγιος. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ γέρο - Τερέβωνας, τὸν καιρὸ ποὺ ἦταν ἀκόμα παιδὶ παράλυσε τὸ μισὸ κορμί του, τὸ δεξιὸ μέρος, ἀπὸ τὸ κεφάλι ἕως τὰ πόδια. Ὁ πατέρας του Ἀσπέβετος, ποὺ ἤτανε κι' αὐτὸς φύλαρχος, ἤτανε ἀπαρηγόρητος, γιατί οἱ γιατροὶ δὲν μπορέσανε νὰ δώσουνε ὠφέλεια στὸ παιδί του. Βρισκότανε στὴν Ἀραβία κ' εἴχανε στήσει τὰ τσαντήρια τους. Ὅπου, μία νύχτα, βλέπει τὸ ἄρρωστο παιδὶ στὸν ὕπνο του ἕναν καλόγερο μὲ μακριὰ γενειάδα καὶ τοῦ λέγει: "Τί ἀσθένεια ἔχεις;" K' ἐκεῖνο ἔδειξε τὸ παράλυτο μέρος τοῦ κορμιοῦ του. Κι' ὁ μοναχός τοῦ λέγει πάλι: "Ὅ,τι τάξεις στὸ Θεό, θὰ τὸ κάνεις, ἂν ἐλευθερωθεῖς ἀπὸ τὴν ἀρρώστια;" Καὶ τὸ παιδὶ εἶπε: "Ναί". Τότε τοῦ λέγει ὁ γέροντας: "Ἐγὼ εἶμαι ὁ Εὐθύμιος, ποὺ κάθουμαι στὴν ἔρημο, δέκα μίλια ἀνατολικά τῆς Ἱερουσαλήμ, μέσα στὸ ξεροπόταμο ποὺ εἶναι νοτινὰ ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ πηγαίνει στὴν Ἱεριχῶ. Ἂν θέλεις νὰ θεραπευθεῖς, ἔλα σὲ μένα κι' ὁ Θεὸς θὰ σὲ γιατρέψει".

Τὸ πρωί, εἶπε τὸ ὄνειρο τὸ παιδὶ στὸν πατέρα του, κ' ἐκεῖνος ἀμέσως πρόσταξε νὰ σηκώσουνε τὶς τέντες καὶ νὰ τραβήξουνε κατὰ τὸ μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, ποὺ τὸ βρήκανε ρωτώντας. Οἱ μοναχοί, σὰν εἴδανε τὸ πλῆθος τῶν βαρβάρων, φοβηθήκανε. Μοναχὰ ὁ Θεόκτιστος κατέβηκε καὶ τοὺς ρώτησε τί ζητᾶνε. K' ἐκεῖνοι τοῦ εἴπανε "τὸν Εὐθύμιο, τὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ". Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ἡσύχαζε κ' εἶχε δώσει παραγγελία νὰ μὴν τὸν ἀνησυχήσουνε ὡς τὸ Σάββατο, εἶπε στὸν Ἀσπέβετο νὰ περιμένουνε. Ἀλλὰ ὁ δυστυχὴς πατέρας τοῦ ἔδειξε τὸ παιδὶ ποὺ κειτότανε ξυλιασμένο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τὸν λυπηθεῖ. Τότε ὁ Θεόκτιστος πῆγε καὶ εἶπε στὸν ἅγιο τὴν ἱστορία. K' ἐκεῖνος κατέβηκε, καὶ σὰν εἶδε τὸ παιδί, ἔκανε προσευχὴ πολλὴν ὥρα, ὕστερα τὸ σταύρωσε, καὶ παρευθὺς ἔγινε καλὰ ὁ Τερέβωνας. Βλέποντας οἱ Ἀραπάδες αὐτὸ τὸ θαῦμα, γονατίσανε καὶ φιλούσανε τὰ πόδια τοῦ ἁγίου, καὶ τὸν παρακαλούσανε νὰ τοὺς βαφτίσει. Τότε ὁ ἅγιος παράγγειλε νὰ κάνουνε μία μικρὴ κολυμβήθρα σὲ μία γωνιὰ τῆς σπηλιᾶς, ποὺ σώζουνταν ὡς τὸν καιρὸ ποὺ τὰ ἔγραφε ὁ Κύριλλος, κι' ἀφοῦ τοὺς κατήχησε, τοὺς βάφτισε. Τοὺς κράτησε στὸ μοναστῆρι σαράντα μέρες γιὰ νὰ τοὺς διδάξει τὰ τῆς θρησκείας, κ' ὕστερα φύγανε. Ἕνας μοναχὰ ἀπόμεινε στὸ μοναστῆρι, ὁ θεῖος τοῦ Τερέβωνα, Τερέβωνας κι' αὐτός, ἀδελφός τῆς μητέρας του, καὶ χειροτονήθηκε καλόγηρος, καὶ μοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, ἀφοῦ ἔδωσε πολλὰ χρήματα γιὰ νὰ μεγαλώσουνε τὸ μοναστῆρι. Στάθηκε τύπος καὶ ὑπογραμμὸς στὴν εὐσέβεια, καὶ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ.

Μία Κυριακὴ λειτουργοῦσε ὁ ἅγιος Εὐθύμιος, καὶ κατὰ τὰ συνηθισμένα κάποιος εὐλαβέστατος μοναχὸς Δομετιανὸς στεκότανε στὰ δεξιὰ τῆς ἁγίας Τραπέζης βαστώντας τὸ λειτουργικὸ ριπίδι, κι' ὁ Μαρίνος ὁ Σαρακηνὸς στεκότανε κοντὰ στὸ θυσιαστήριο, ἀκουμπώντας τὰ χέρια του στὰ κάγκελα. Ἄξαφνα βλέπει φωτιὰ νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ ἁπλώνεται ἀπάνω στὸ θυσιαστήριο σὰν νἄτανε σεντόνι πύρινο, καὶ σκέπασε τὸ μέγα Εὐθύμιο καὶ τὸ μακάριο Δομετιανό. Καὶ ἔμεινε ἔτσι σ' ὅλο τὸ χερουβικό. "Τοῦτο δὲ τὸ θαῦμα οὐδεὶς εἶδεν εἰμὴ οἱ ὄντες τοῦ πυρὸς ἔνδον, καὶ Τερέβων, καὶ ὁ Χρυσίππου ἀδελφὸς Γαβρήλιος ὁ Καππαδόκης, εὐνοῦχος ὤν ἀπὸ γεννήσεως καὶ δι' εἰκοσιπέντε ἐνιαυτῶν τότε εἰς τὴν ἐκκλησίαν προσελθών. Φόβῳ τοίνυν συσχεθεὶς ὁ Τερέβων, ἔφυγεν εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ἀπὸ τότε οὐκέτι προέθετο ἐπιστηρίζεσθαι τῷ καγκέλῳ τοῦ ἱερατείου, καθ' ἥν εἶχε συνήθειαν τολμηρῶς καὶ θρασέως τοῦτο ποιεῖν κατὰ τὴν ὥραν τῆς θείας προσκομιδῆς, ἀλλ' ὀπίσω πλησίον τῆς θύρας τῆς ἐκκλησίας ἵστατο, μετὰ φόβου καὶ εὐλαβείας κατὰ τὴν τῆς συνάξεως ὥραν κατὰ τὴν κελεύουσαν ἐντολὴν εὐλαβεῖς ἔσεσθαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ καὶ μὴ καταφρονητάς".

πηγή

Άγιοι Ευθύμιοι της 20ης Ιανουαρίου

Ο άγ. Ευθύμιος ο Μέγας (από εδώ)

Άγ. Ευθύμιος του Κιέβου

Εὐθύμιος ὁ Μέγας

Εὐθύμιος καὶ Λαυρέντιος τοῦ Κιέβου 

Εὐθύμιος Ἀρχιεπίσκοπος Τυρνόβου
(& Οι άγιοι της Βουλγαρίας) 

Εὐθύμιος τοῦ Ἀρχαγγέλσκ (Ρωσίας)

Όσιος Ευθύμιος του Ζυανζέμσκ, μοναχός (1456 ή 1470), & Χαρίτων ο μαθητής του (δε βρήκα στοιχεία*) 
*Γ. Πιπεράκι, Πανάγιον, Μήλεσι 2006, σελ. 42.

Την ίδια μέρα γιορτάζει και ο άγιος Πέτρος ο Τελώνης (έναςαπάνθρωπος φοροεισπράκτορας, που πούλησε τον εαυτό του δούλο). ΑΞΙΖΕΙ να τον γνωρίσετε εδώ!

Τροπάρια του αγ. Ευθυμίου του Μεγάλου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.

Άγ. Ευθύμιος Τυρνόβου

Εὐφραίνου ἔρημος ἡ οὐ τίκτουσα, εὐθύμησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· ὅτι ἐπλήθυνέ σοι τέκνα, ἀνὴρ ἐπιθυμιῶν τῶν τοῦ Πνεύματος, εὐσεβείᾳ φυτεύσας, ἐγκρατείᾳ, ἐκθρέψας, εἰς ἀρετῶν τελειότητα. Ταῖς αὐτοῦ ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς δῶρον θεόσδοτον καὶ εὐθυμίας ἀρχή, ἐκ στείρας ἐβλάστησας τῇ Ἐκκλησίᾳ Χριστοῦ, Εὐθύμιε Ὅσιε· ὅθεν δι’ εὐσεβείας, διαλάμψας τῷ κόσμῳ, γέγονας Μοναζόντων πρακτικὸς ὑποφήτης· διὸ τοὺς σὲ εὐφημοῦντας, Χριστῷ οἰκείωσαι.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.

Ἐν τῇ σεπτῇ γεννήσει σου, χαρὰν ἡ κτίσις εὕρατο, καὶ ἐν τῇ θείᾳ μνήμῃ σου Ὅσιε, τὴν εὐθυμίαν ἔλαβε, τῶν πολλῶν σου θαυμάτων· ἐξ ὧν παράσχου πλουσίως ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν, καὶ ἀποκάθαρον ἁμαρτημάτων κηλῖδας, ὅπως ψάλλωμεν, Ἀλληλούϊα.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Στειρωτικῆς ἀπὸ νηδύος ἀνεβλάστησας

Καὶ γεωργὸς τῆς εὐσεβείας ὤφθης ἄριστος,

Μοναστῶν δὲ ὑποφήτης καὶ ποδηγέτης.

Ἀλλ’ ὡς θείας εὐθυμίας πέλων ἔμπλεως

Ἀθυμίας ψυχικῆς ἡμᾶς ἀπάλλαξον
Τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Εὐθύμιε.

Μεγαλυνάριον.
Ἐξ ἀκάρπου μήτρας ἀποτεχθείς, κατάκαρπος ὤφθης, τοῖς τοῦ Πνεύματος ἀγαθοῖς, δι’ ὧν ἀγαθύνεις, Πατέρων τὰς χορείας, Εὐθύμιε παμμάκαρ, ἀσκήσας ἄριστα.

πηγή