Ἐκ τῆς «Πρὸς Διόγνητον» ἐπιστολῆς

(Ἀγνώστου Ἀποστολικοῦ Πατρός, πιστωθεῖσα εἰς Ἰουστῖνον)

Προκαταρκτικά. Ὁ Διόγνητος εἶχε ζητήσει νὰ μάθει ἀπὸ κάποιον ἄγνωστό μας Ἀποστολικὸ Πατέρα (πιθανῶς τὸν Ἅγιο Εἰρηναῖο τῆς Λυών), 1) γιὰ τὸν Θεὸ στὸν ὁποῖο πιστεύουν οἱ Χριστιανοί· 2) γιὰ τὸ πῶς θρησκεύονται· 3) γιὰ τὸ πῶς μποροῦν καὶ παραβλέπουν τὰ τοῦ κόσμου· 4) πῶς καταφέρνουν νὰ περιφρονοῦν τὸν θάνατο· 5) τί εἶναι ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη· 6) γιατί οἱ Χριστιανοὶ δὲν παρουσιάστηκαν πρωτύτερα στὸν κόσμο. Στὴν ἀπάντησή του ὁ Ἀποστολικὸς Πατέρας προτρέπει κατ᾿ ἀρχὰς τὸν Διόγνητο νὰ καθαρίσει πρῶτα τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ ἀναγεννηθεῖ καὶ ἔτσι νὰ μπορέσει νὰ καταλάβει τὴ νέα γλώσσα ποὺ πρόκειται νὰ ἀκούσει. Ἐν συνεχεία, παρουσιάζει μὲ τὴ σειρὰ Χριστιανικὲς ἀπόψεις γιὰ τὴν εἰδωλολατρία, γιὰ τὶς αἱματηρὲς θυσίες, καὶ τὴν Ἰουδαϊκὴ θρησκευτικότητα. Στὴν παράγραφο § 5 μιλᾶ γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ χριστιανισμοῦ, καὶ στὴν παράγραφο § 6 σκιαγραφεῖ τὴν εἰκόνα τῶν Χριστιανῶν ὡς ψυχὴ τοῦ κόσμου· στὴν παράγραφο § 7 γράφει ὅτι ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ἐξ Ἀποκαλύψεως· στὴν 8 ὅτι ἡ φιλοσοφία εἶναι ἀδύναμη νὰ διαπραγματευτεῖ τὸ ζήτημα τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου· μιλᾶ τέλος γιὰ τὸ μυστήριο τῆς μετάνοιας, ἑρμηνεύει τὴν παρουσία τῶν Χριστιανῶν κατὰ τὴ συγκεκριμένη ἐποχή, ἀνακεφαλαιώνει καὶ συμπληρώνει. Παρακάτω παρουσιάζεται μία νεοελληνικὴ ἀπόδοση τῶν παραγράφων § 5 καὶ § 6.

5. Οἱ Χριστιανοὶ δὲν διακρίνονται ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους οὔτε ἀπὸ τὴ χώρα ποὺ μένουν, οὔτε ἀπὸ τὴ γλώσσα ποὺ μιλοῦν, οὔτε ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ντύνονται. Δὲν κατοικοῦν σὲ δικές τους πόλεις, οὔτε ἔχουν κάποια περίεργη προφορά, οὔτε ὁ τρόπος ζωῆς τους ἔχει τίποτε ποὺ νὰ τραβάει τὴν προσοχή. Ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία δὲν εἶναι ἀνθρώπινη. Οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρωτοστατοῦν σὲ ἔργο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν φαντασία καὶ τὴ σκέψη πολυσπούδαστων ἀνθρώπων. Κατοικοῦν βέβαια σὲ κάποιες πόλεις, Ἑλληνικὲς ἢ μή, ὁ καθένας κατὰ τὸν κλῆρο του· ἀλλὰ ἂν καὶ ἀκολουθοῦν τὰ τοπικὰ ἔθιμα, τὴν τοπικὴ ἐνδυμασία καὶ διατροφή, ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τοὺς εἶναι θαυμαστὸς μαζὶ καὶ παράδοξος. Στὶς πατρίδες τους κατοικοῦν σὰν νὰ ἦταν πάροικοι· μετέχουν σὲ ὅλα ὅπως κάθε πολίτης, ἀλλὰ ὑπομένουν τὰ πάντα λὲς καὶ ἦταν ξένοι· κάθε ξένη γῆ εἶναι γι᾿ αὐτοὺς πατρίδα, καὶ κάθε πατρίδα εἶναι γι᾿ αὐτοὺς ξενιτειά. Παντρεύονται ὅπως ὅλοι καὶ κάνουν παιδιά, ἀλλὰ δὲν τὰ ἐγκαταλείπουν. Ὅλοι τους μοιράζονται τὸ ἴδιο τραπέζι, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὸ ἴδιο κρεβάτι. Ἔχουν σάρκα, ἀλλὰ δὲν ζοῦν κατὰ σάρκα. Πάνω στὴ γῆ καταγίνονται, ἀλλὰ στὸν οὐρανὸ βρίσκεται ἡ πραγματικὰ δική τους πολιτεία. Πείθονται στοὺς διατεταγμένους νόμους, ἀλλὰ μὲ τὴν ἰδιαίτερη ζωὴ ποὺ κάνουν ὑπερνικοῦν αὐτοὺς τοὺς νόμους. Ὅλους τους ἀγαποῦν, καὶ ὑπὸ ὅλων διώκονται. Ἀγνοοῦνται, καὶ καταδικάζονται, καὶ θανατώνονται, καὶ (δι᾿ αὐτῶν) ζωοποιοῦνται. Οἱ ἴδιοι πτωχεύουν, ἀλλὰ πλουτίζουν τοὺς ἄλλους· στεροῦνται τὰ πάντα, ἀλλὰ καὶ ὅλα τα ἔχουν σὲ ἀφθονία. Περιφρονοῦνται, καὶ ὅμως μὲ τὴν περιφρόνηση ποὺ τοὺς γίνεται αὐτοὶ δοξάζονται. Βλασφημοῦνται καὶ δικαιώνονται, καὶ ἐμπαίζονται, ἀλλὰ αὐτοὶ εὐλογοῦν· σὲ ὅσους τοὺς ὑβρίζουν, ἀποδίδουν τιμή. Κάνουν τὸ καλὸ ἀλλὰ καταδικάζονται ὅπως οἱ κακοί· καὶ ἐνῶ καταδικάζονται χαίρονται καὶ εἶναι ὡς νὰ παίρνουν πάνω τους ζωή. Ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πολεμοῦνται ὡς ἀλλόφυλοι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες (ἐθνικοὺς στὸ θρήσκευμα) ἐπίσης διώκονται. Ὅμως, τὸ γιὰ ποιὰ αἰτία τοὺς ἐχθρεύονται δὲν τὸ ξέρουν οὔτε αὐτοὶ ποὺ τοὺς μισοῦν.

6. Μὲ δύο λόγια, ὅπως εἶναι ἡ ψυχὴ γιὰ τὸ σῶμα, ἔτσι εἶναι οἱ Χριστιανοὶ γιὰ τὸν κόσμο. Ἡ ψυχὴ ἐπεκτείνεται σὲ ὁλόκληρο τὸ σῶμα, καὶ οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονται μέσα σὲ ὅλες τὶς πόλεις τοῦ κόσμου. Ἡ ψυχὴ κατοικεῖ εἰς τὸ σῶμα ἀλλὰ δὲν ἀνήκει στὸ σῶμα· παρόμοια καὶ οἱ Χριστιανοί, κατοικοῦν μὲν στὸν κόσμο ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Ἡ ψυχὴ φρουρεῖται ἀόρατη μέσα στὸ ὁρατὸ σῶμα· καὶ τοὺς Χριστιανοὺς τοὺς βλέπουμε στὸν κόσμο, ἡ θεοσέβειά τους ὅμως παραμένει ἀόρατη. Ἡ σάρκα μισεῖ καὶ πολεμᾶ τὴν ψυχή, χωρὶς νὰ ἀδικεῖται ἀπὸ αὐτήν, γιὰ τὸν λόγο ὅτι ἐμποδίζεται στὶς ἡδονικὲς ἀπολαύσεις· καὶ ὁ κόσμος ποὺ καὶ αὐτὸς δὲν ἀδικεῖται σὲ τίποτε ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, τοὺς μισεῖ γιατὶ τοῦ γίνεται ἐμπόδιο γιὰ τὶς ἡδονές. Ἡ ψυχὴ ὅμως ἀγαπᾶ τὴ σάρκα ποὺ τὴ μισεῖ ὅπως καὶ κάθε μέλος τοῦ σώματος· καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἀγαποῦν καὶ αὐτοὶ ὅσους τοὺς μισοῦν. Ἡ ψυχὴ εἶναι ἔγκλειστη στὸ σῶμα, αὐτὴ ὅμως εἶναι ποὺ διατηρεῖ τὸ σῶμα· καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἐνῶ βρίσκονται σὰν σὲ φυλακὴ στὸν κόσμο, διατηροῦν τὸν κόσμο. Ἡ ἀθάνατη ψυχὴ κατοικεῖ σὲ σκηνὴ θνητή· καὶ οἱ Χριστιανοὶ σκηνώνουν μέσα στὴ φθορὰ σὲ ἀναμονὴ τῆς οὐράνιας ἀφθαρσίας. Μὲ τὴν πείνα καὶ τὴν δίψα ἡ ψυχὴ βελτιώνεται· καὶ οἱ κατατρεγμένοι Χριστιανοὶ κάθε μέρα ὅλο καὶ πολλαπλασιάζονται. Τόσο ὑψηλὴ εἶναι ἡ κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ αὐτούς, ποὺ δὲν τοὺς ἐπιτρέπεται νὰ ἐγκαταλείψουν τὴ θέση τους.

πηγή

Ο ΦΛΕΒΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

  Το όνομα του (κοινώς Φλεβάρης) προέρχεται από τη λατινική λέξη februare (=εξαγνίζω), που σημαίνει καθαρτήρια γιορτή, γιατί κατά την διάρκεια  του γίνονταν στη Ρώμη γιορτές θρησκευτικού καθαρμού και εξαγνισμού. Επίσης λέγεται Φλιάρης, Κουτσουφλέβαρος ή Κουτσός, Κούντουρος ή Κούτσουρος (δηλ. με κομμένη την ουρά, Πόντος), Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος) και Κλαδευτής. Από το 46 π.Χ. οπότε καθιερώθηκε το Ιουλιανό ημερολόγιο, οι ημέρες του μήνα αυτού, από 30  περιορίστηκαν σε 29, ενώ κατά την εποχή του Αυγούστου μειώθηκαν κατά μια ακόμη ημέρα, η οποία προστέθηκε στο μήνα Αύγουστο, για να τιμηθεί ο αυτοκράτορας. Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το  ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε 4 χρόνια. Τότε λέμε πως η χρονιά είναι δίσεκτη. Το δίσεκτο έτος, θεωρείται από το λαό μας κακότυχο, γι’ αυτό δεν πρέπει να φυτεύουν αμπέλια οιγεωργοί ούτε να γίνονται γάμοι ούτε να χτίζονται σπίτια.
                ΕΡΓΑΣΙΕΣ:
                Φυτεύουν πατάτες.
                Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά & ενισχύουν τα φθινοπωρινά, λιπαίνοντάς τα.
                Κλαδεύουν αμπέλια & δέντρα.
                Καθαρισμός μαντριών.
                Συντήρηση κοπριάς σε λάκκους.
                Σβάρνισμα χωραφιών.
                ΕΘΙΜΑ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ:                ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της αποκριάς.
                ΜΠΟΥΛΕΣ & ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ (Νάουσα): Ένα έθιμο με βαθιές ρίζες, που στο πέρασμα της μακραίωνης ιστορίας του ενσωμάτωσε στοιχεία της τοπικής παράδοσης και των ηρωικών αγώνων.
         Πρώτη μαρτυρία για το δρώμενο έχουμε το 1706, αντί μνημόσυνου για το παιδομάζωμα της προηγούμενης χρονιάς. Την μεγαλύτερη ακμή του γνώρισε στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα και φθάνει αναλλοίωτο μέχρι τις μέρες μας.
                Οι άνδρες συνηθίζουν να μεταμφιέζονται σε Γενίτσαρους και Μπούλες. Μπούλες ντύνονται οι λεπτοκαμωμένοι, ενώ Γενίτσαροι οι γεροδεμένοι. Η Μπούλα φορεί την τοπική γυναικεία νυφική φορεσιά και στολίζει το κεφάλι της με λευκό πέπλο, χρωματιστές κορδέλες και πολλά χάρτινα λουλούδια. Ο Γενίτσαρος φορεί φουστανέλα, τσαρούχια, μάλλινες μακριές κάλτσες και γιλέκο. Στολίζει το στήθος και την πλάτη του με πολλά νομίσματα και τη φουστανέλα του με πολλές αλυσίδες. Όταν περπατά, κουνάει το σώμα του και χοροπηδάει, για να κουδουνίζουν όσα φορεί. Στο κεφάλι, στη μέση και στο χέρι του δένει από ένα μαντίλι, ενώ στο λαιμό κρεμά σταυρό και αλυσίδα με φυλακτό. Η Μπούλα κι ο Γενίτσαρος φορούν στο πρόσωπο κέρινες μάσκες. Μαζεύονται παρέες-παρέες και κατεβαίνουν στην πλατεία της πόλης χορεύοντας.
                Οι κάτοικοι της Νάουσας λένε, ότι στα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι αρματολοί έβρισκαν στις Απόκριες την ευκαιρία να έλθουν στην πόλη μασκαρεμένοι και να γλεντήσουν με τους συγγενείς και τους φίλους τους, χωρίς να φοβούνται ότι θα τους αναγνωρίσουν οι Τούρκοι.
                ΓΕΡΟΙ & ΚΟΡΕΛΕΣ (Σκύρος). Τοπικός μύθος ο οποίος λέει: Ήταν κάποτε ένας γέρος με τη γριά του κι είχαν πολλά κατσίκια. Όμως μια νύχτα του χειμώνα έπεσε στο βουνό χιόνι κι άγρια παγωνιά κι όλα τα κατσίκια ψόφησαν. Στην απελπισία τους οι βοσκοί ζώστηκαν τα κουδούνια των νεκρών ζώων και ροβόλησαν τις δύσβατες πλαγιές του βουνού μέχρι τη Χώρα. Με το κτύπο των κουδουνιών έφεραν στους χωριανούς τους το μήνυμα της καταστροφής. Από τότε κρατούν το έθιμο.
                Οι μεταμφιεσμένοι, με ζωόμορφη όψη, κρατώντας μακριές ξύλινες μαγκούρες και ζωσμένοι πολλά κουδούνια που ζυγίζουν ως και 50 κιλά (Γέροι), και οι Κορέλες, άντρες ντυμένοι γυναικεία, γυρίζουν δρόμους και σπίτια σηκώνοντας το νησί με χαρούμενες φωνές, ορχηστρικές κινήσεις, τραγούδια, χορούς και προπαντός με τους δυνατούς και αρμονικούς χτύπους των κουδουνιών.
                «ΜΠΑΜΠΟΥΓΕΡΑ» (Δράμα): Στην Καλή Βρύση πρωταγωνιστούν τα "Μπαμπούγερα", άντρες μεταμφιεσμένοι ζωόμορφα, ζωσμένοι βαριά κουδούνια. Με το πέρας της τελετής του αγιασμού τα Μπαμπούγερα έχουν ήδη συγκεντρωθεί έξω από την εκκλησία και με την εντυπωσιακή και θορυβώδη παρουσία τους κυριαρχούν σ' όλο το χωριό την ημέρα των Θεοφανίων και τις δύο επόμενες (6-8 Ιανουαρίου). Η αμφίεση των Μπαμπούγερων αποτελείται από άσπρη περισκελίδα, γυναικείο μαύρο επενδύτη αμανίκωτο, φλοκωτό στην εσωτερική μεριά, άσπρο πουκάμισο και πέντε μεγάλα κουδούνια που ζώνονται στη μέση. Η κεφαλή καλύπτεται με προσωπίδα από μάλλινο λευκό ύφασμα του αργαλειού. Στο μέτωπο ράβεται ένα στρογγυλό καθρεπτάκι, ενώ με ρούχα σχηματίζουν μεγάλη καμπούρα στη ράχη του μεταμφιεσμένου. Αποκορύφωμα και λήξη του γιορτασμού αποτελεί η σατιρική αναπαράσταση γάμου στις 8 Ιανουαρίου, με συμμετοχή στη χαρά και το γλέντι όλου του χωριού και των πολλών επισκεπτών, που τη μέρα αυτή συρρέουν στην Καλή Βρύση όχι μόνο από την περιοχή της Δράμας αλλά και από μακρινά μέρη. Η αναπαράσταση μιμείται το τοπικό εθιμικό τυπικό, με κάποιους νεωτερισμούς ή ευρηματικές προσαρμογές στην πραγματικότητα. Εντυπωσιακό στοιχείο αποτελεί η ξαφνική αρπαγή της νύφης από τα Μπαμπούγερα η οποία όμως αμέσως απελευθερώνεται. Παρότι το στοιχείο αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως υστερογενές, αποτελεί παραδοσιακό μοτίβο. Την τρίτη μέρα, 8 Ιανουαρίου της Αγίας Δομνίκης, τιμούσαν τη μαμή, της οποίας η παρουσία ήταν τόσο πολύτιμη στην παραδοσιακή κοινότητα και κοινωνία.
                Μπαμπούγερα ντύνονται και παιδιά, στοιχείο της συνέχισης του εθίμου το οποίο στην Καλή Βρύση βιώνεται ως έκφραση ψυχικής ανάγκης και λειτουργεί ως συνειδητό χρέος στην προγονική κληρονομιά. Τα αναβιωμένα εθιμικά δρώμενα συνοδεύουν τα παραδοσιακά όργανα της περιοχής, η γκάιντα (είδος ασκού, μουσικού οργάνου γνωστού και στην αρχαιότητα), η λύρα και ο νταχαρές ή νταϊρές (ντέφι). Εκτός από αυτά όμως, ως μέσα μουσικής έκφρασης χρησιμοποιούνται και αντικείμενα της καθημερινής ζωής (κουδούνια καισήμαντρα). Το ανθρώπινο δε σώμα ως ηχοποιητικό μέσο με τα πόδια που χτυπούν στο έδαφος καθώς και ο τρόπος που κινείται φανερώνουν το πρωταρχικό στοιχείο της μουσικής, το ρυθμό.
                ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ (=Καλός γέρος). Θρακικό δρώμενο (στη Βιζύη) τη Δευτέρα της «Τυρινής».         Τελείται σε 3 διαδοχικές σκηνές:
                1. την μπάμπω με το εφταμηνίτικο
                2. το φόνο του καλόγερου
                3. την ψευδοαροτροίωση
                Οι 2 πρώτες σκηνές είναι σατυρικές, η τελευταία σοβαρή. Έπαιρναν μέρος τα εξής πρόσωπα: οι 2 καλόγεροι (εκλέγονταν από τους προεστούς κάθε 4 χρόνια κι έπρεπε να ‘ναι παντρεμένοι), 2 κορίτσια ή Νύφες (2 ανύπαντροι νέοι που έπρεπε να μην παντρευτούν αυτά τα 4 χρόνια), η Μπάμπω (=μαμή) με το εφταμηνίτικο παιδί της, 2 κατσίβελοι (γύφτοι) και 2 Ζαπτιέδες (χωροφύλακες)
                Οι καλόγεροι φορούσαν δέρματα ζώων, στο κεφάλι τους περικεφαλαία από τομάρι λύκου ή αλεπούς και μάσκα στο πρόσωπό τους πάλι από δέρμα. Γύρω από τη μέση τους κρεμούσαν κουδούνια. Ο Αρχικαλόγερος κρατούσε στο χέρι του ένα τόξο που μ’ αυτό πετούσε στάχτη αντί για βέλη ενώ ο άλλος καλόγερος κρατούσε ένα ραβδί. Η Μπάμπω φορούσε κουρέλια, ήταν καμπούρα κι είχε «κροκιδένια μαλλιά». Το εφταμηνίτικο παιδί της (ομοίωμα) το είχε μέσα σε ένα καλάθι. Οι κατσίβελοι ήταν ντυμένοι με ρούχα φτωχικά, με πρόσωπα μουντζουρωμένα κι έλεγαν πειράγματα κι αστεία. Τέλος οι Ζαπτιέδες βαστούσαν όπλα κι ακολουθούσαν τους καλόγερους.
                Η πομπή ξεκινούσε με τύμπανα και γκάιντες. Περνούσε από τα σπίτια του χωριού κάνοντας έλεγχο σε κάθε σπιτικό, αν τα γεωργικά του εργαλεία ήταν στη θέση τους. Αφού επισκέπτονταν και το τελευταίο σπίτι κατέληγαν στην πλατεία του χωριού. Έτσι άρχιζε το δράμα με τις 3 σκηνές που προαναφέραμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά από την τρίτη σκηνή της «ψευδοαροτροίωσης», οι θεατές συμμετείχαν ενεργά. Έπιαναν διπλό και τριπλό χορό-μπροστά οι καλόγεροι- και χόρευαν ως αργά το βράδυ.
                ΟΙ «ΦΑΝΟΙ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ». Ένα διονυσιακό έθιμο, που αναβιώνει την Αποκριά στηνΚοζάνη είναι ο Φανός. Η παράδοση θέλει με το άναμμα του φανού το βράδυ της Μεγάλης Αποκριάς να ξεκινούν τραγούδια, τα οποία εξιστορούν τα κατορθώματα των κλεφτών, αλλά και τον έρωτα. Τα τραγούδια ονομάζονται ξενίντραπα, μασκαραλίτκα ή νοικοκυρίσια κι έχουν σατιρικό χαρακτήρα και έντονες φαλλικές αναφορές. Στο έθιμο συμμετέχει όλη η Κοζάνη, ανάβουν συνολικά δεκατρείς φανοί, ένας σε κάθε γειτονιά της Κοζάνης.
                Φωτιές που στήνονται στις γειτονιές ως είδος βωμού. Κάθε γειτονιά προσπαθεί να παρουσιάσει όχι μόνο τον ωραιότερο φανό, αλλά και τους πιο καλούς τραγουδιστές, που να έχουν θέση ξεχωριστή στην τοπική κοινωνία.
                ΧΑΣΚΑΣ ή ΧΑΣΚΑΡΗΣ ή ΧΑΨΑΡΟΣ ή ΧΑΨΑΛΟΣ (Πανελλήνιο). Το πιο διασκεδαστικό έθιμο. Ένα παιχνίδι με αβγό καθαρισμένο, σπανιότερα ακαθάριστο. Έδεναν το αβγό με μια κλωστή από το ταβάνι και κάποιος το στριφογύριζε. Όποιος το έπιανε με το στόμα ήταν ο τυχερός. Αλλού το αβγό το έδεναν με κλωστή σ’ ένα μακρύ ξύλο που το κουνούσε ο νοικοκύρης. Αλλού πάλι προσπαθούσαν να το πιάσουν τα παιδιά με το στόμα, γονατιστά και με τα χέρια δεμένα.
                ΑΛΕΥΡΟΜΟΥΤΖΟΥΡΩΜΑΤΑ (Γαλαξίδι). Στο Γαλαξίδι την Καθαρά Δευτέρα δεν παίζουν με σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο, αλλά παίζουν "αλευροπόλεμο" με βασικό υλικό το αλεύρι. Αυτό το έθιμο διατηρείται από το 1801. Εκείνα τα χρόνια, παρ' όλο που το Γαλαξίδι τελούσε υπό την Τουρκική κατοχή, όλοι οι κάτοικοι περίμεναν τις Απόκριες για να διασκεδάσουν και να χορέψουν σε κύκλους. Ένας κύκλος για τις γυναίκες, ένας για τους άνδρες. Φορούσαν μάσκες ή απλά έβαφαν τα πρόσωπά τους με κάρβουνο. Στην συνέχεια προστέθηκε το αλεύρι, το λουλάκι, το βερνίκι των παπουτσιών και ή ώχρα. Στο μουντζούρωμα συμμετέχουν όλοι ανεξαιρέτως ηλικίας.
                Ο γαμπρός και η νύφη (πάλι άντρας παρελαύνουν στη παραλία και στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι στο έθιμο, που ραίνουν το ζευγάρι με φούμο (αλεύρι), αρχίζουν να αλληλομουτζουρώνονται, χορεύοντας και διασκεδάζοντας.
                ΜΠΟΥΡΑΝΙ (Τίρναβος). Διονυσιακό έθιμο. Μια αλάδωτη χορτόσουπα που ετοιμάζεται και μοιράζεται με τη συνοδεία άσεμνων τραγουδιών και τολμηρών χειρονομιών.
                ΒΛΑΧΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ (Θήβα). Η Θήβα φημίζεται για την αναπαράσταση του Βλάχικου Γάμου, κάθε Καθαρή Δευτέρα. Είναι ένα έθιμο που φθάνει στις ημέρες μας από το 1830 περίπου, μετά την απελευθέρωση των ορεινών περιοχών. Οι Βλάχοι, δηλ. οι τσοπάνηδες από την Μακεδονία, την Ήπειρο,Θεσσαλία και Ρούμελη, εγκατέλειψαν τότε την άγονη γη τους και βρήκαν γόνιμο έδαφος νοτιότερα. Το έθιμο αφομοιώθηκε και διατηρήθηκε μόνο στην Θήβα, την πατρίδα του Διονύσου. Πιστεύεται ότι ο Βλάχικος γάμος είναι κατάλοιπο Διονυσιακής Παράδοσης, (Πομπή, Πυρρίχιος χορός, Βακχευόμενος Σάτυρος ) στους βλάχους της Πίνδου.
                Προξενιό, προικοπαράδοση, ξύρισμα γαμπρού, νυφοστόλισμα και όλα τα άλλα γαμήλια νόμιμα γίνονται με την καθιερωμένη εθιμική τάξη. Παλαιότερα, σήμερα παραλείπεται, σε κάποια στιγμή ένας συμπέθερος ή και ο ίδιος ο γαμπρός έπεφτε καταγής, ύστερα δήθεν από κάποια φιλονικία, προσποιούμενος τον πεθαμένο. Άρχιζε μοιρολόγημα και κοπετός (θρήνος με στηθοκτυπήματα). Ξαφνικά όμως ο πεθαμένος σηκωνόταν σαν να ανασταινόταν, με όλους τους συμβολισμούς μιας τέτοιας παράστασης.
                ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ Ο ΓΑΜΟΣ (Μεθώνη). Ανάμνηση πραγματικού γάμου, που έγινε στην πόλη αυτή πριν από αιώνες. Γαμπρός ήταν ο «καβαλάριος κυρ Ιωάννης ο Κουτρούλης», ο οποίος, ύστερα από πολλών χρόνων αναμονή και υπομονή, γιατί αντιδρούσε η εκκλησία, παντρεύτηκε την γυναίκα που αγαπούσε. Ο γάμος μεταβλήθηκε σε χαρούμενο πανηγύρι και πραγματικά έγινε παροιμιώδης. 
                Η ΜΟΝΟΗΜΕΡΗ ΚΛΩΣΤΗ (Βάρος Λήμνου). Γύρω στα 1916, μια ξαφνική αρρώστια έπληξε το Βάρος. Την αποκάλεσαν πανούκλα και θέριζε πραγματικά.
                Μέσα στο γενικό χαμό, μια γυναίκα του χωριού είδε στον ύπνο της τον Άγιο Χαράλαμπο, που τη συμβούλεψε να γνέσουν, σε μία μόνο μέρα, κλωστή, από τα βαμβάκια που καλλιεργούσαν, να την ενώσουν τρίκλωνη και να ζώσουν μ’ αυτή το χωριό.
                Πράγματι, την άλλη μέρα, όλες οι γυναίκες του χωριού έκαναν αυτό, που τους είπε ο Άγιος και το χωριό σώθηκε από την επιδημία.
                Από τότε, κάθε χρόνο, στη διάρκεια της Σαρακοστής, οι γυναίκες μαζεύονται σ’ ένα μεγάλο χορό και γνέθουν την κλωστή, την κάνουν τριπλή και φτιάχνουν 13 μεγάλα κουβάρια.
                Από την εκκλησία, ξεκινάει η πομπή, με επικεφαλής τον παπά του χωριού και μια γυναίκα, που κουβαλάει τα κουβάρια με τη μονοήμερη κλωστή. Στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαράλαμπου γίνεται η πρώτη στάση για δέηση και ξεκινάει το ζώσιμο του χωριού.
                «ΜΠΡΑΜΔΕΣ» ή «ΟΙ ΚΑΛΕΣ» (Σκόπελος). Οι πιο αριστοκρατικές μεταμφιέσεις του νησιού. Φορούν τοπικές ενδυμασίες (φουστανέλες, βράκες, τουαλέτες εποχής…) και πολλά εξαρτήματα. Γυρίζουν από γειτονιά σε γειτονιά και τραγουδούν το επικό τραγούδι της «Βλάχας»:
                                       Άντε να πάμε Βλάχα στον πέρα καφενέ
                                      Να σε τρατάρω Βλάχα σουμάδα κι αργιλέ…
                                        Δε θέλω τη σουμάδα ούτε τον αργιλέ
                                     Μον θέλω ένα λουκούμι κι ένα γλυκό καφέ…                Οι Μπράμδες μαζεύονται την Κυριακή της Τυρινής στις πλατείες κι άλλα κεντρικά σημεία του νησιού, τραγουδούν και χορεύουν, ενώ παράλληλα τους κερνούν ρυζόγαλο, γαλατομπούρεκο κι άφθονο κρασί.
               «Το έθιμο του Αχυρένιου-Γληγοράκη» αναβιώνει κάθε Καθαρά Δευτέρα  στην πόλη τηςΒόνιτσας. Είναι μια νότα παράδοσης που καταφέρνει συνδυάζοντας σάτιρα και διασκέδαση να προσφέρει κάθε φορά ξεχωριστές στιγμές στους επισκέπτες και τους ντόπιους. Οι απόψεις για τη προέλευση του εθίμου διίστανται. Κατά μία εκδοχή το έθιμο είναι εξέλιξη της σκωπτικής παράστασης κάποιων μοναχών της Αγίας Παρασκευής εις βάρος ενός μοναχού με το όνομα Γρηγόριος. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το έθιμο είναι κληρονομιά από τους Βενετσιάνους από την περίοδο που κατείχαν την περιοχή. Όμως η επικρατέστερη άποψη είναι αυτή που θέλει τον Γληγοράκη ψαρά ο οποίος αρνήθηκε τη θάλασσα και έψαξε τη τύχη του στη στεριά. Η θάλασσα όμως τον εκδικήθηκε και τον έριξε στα ξένα, να ταλαιπωρείται και να μην μπορεί να έχει σταθερή δουλειά. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το δρώμενο έχει στοιχεία των Διονυσιακών τελετών και των αρχαίων τελετών που γίνονταν για την υποδοχή της Άνοιξης.
               Η διατήρηση και ο εμπλουτισμός του δρώμενου οφείλεται σίγουρα στους ντόπιους ψαράδες. Κάθε χρόνο την Αποκριά, οι ψαράδες ξαναθυμούνται εκείνο τον ψαρά, τον Γληγοράκη, και τον καταδικάζουν με το δικό τους τρόπο. Αφού πιουν, μασκαρευτούν από το Σαββατόβραδο της Τυρινής έως την Καθαρά Δευτέρα βλέπουν τον αρνητή της θάλασσας να έρχεται όπως τότε, που τον έφεραν σηκωτό για να τον πάνε στο Κοιμητήριο του ψαράδικου συνοικισμού.
               Πρόχειρα φτιαγμένος από άχυρο και παλιά ρούχα κάνει την είσοδό του πάνω σε ένα γάιδαρο που τον τραβά ένας αγροφύλακας και του προσφέρουν βοήθεια δύο γιδοβοσκοί. Οι ρόλοι είναι από χρόνια μοιρασμένοι. Η μάνα, η γυναίκα, οι μοιρολογίστρες, ο γιατρός, οι συγγενείς, ο παπάς. Κάθε χρόνο καινούργια βάσανα περιμένουν τον Γληγοράκη. Κάθε στάση που κάνει δίνεται και μια μικρή θεατρική παράσταση. Ο γιατρός βγάζει γνωμάτευση κάνοντας ερωτήσεις στους συγγενείς και εξετάζει τον ασθενή. Με το πέρασμα των χρόνων η γνωμάτευση άρχισε να προσαρμόζεται στα δεδομένα της εποχής και κατέληξε σε αναπαράσταση και διακωμώδηση της επικαιρότητας.
                Μέσα σε μοιρολόγια και θρήνους πλησιάζει ο παπάς με τα παπαδοπαίδια. Τα λόγια του παραλλαγμένα τροπάρια της νεκρώσιμης ακολουθίας. Το δειλινό στην κεντρική πλατεία της Βόνιτσας δίνεται η πιο μεγάλη παράσταση. Γλέντι με θαλασσινά, άφθονο κρασί, χορός και τραγούδι. Προς το τέλος της τελετής, σε κάποια διακοπή του γλεντιού, κάποιος εκφωνεί τον επικήδειο, που δεν είναι παρά μια καυστική σάτιρα της επικαιρότητας. Το απόβραδο ο Γληγοράκης στην άκρη του γιαλού ή μέσα σε πρόχειρα κατασκευασμένη βάρκα, ρίχνεται στη φωτιά. Γύρω από τον αχυρένιο που σιγοκαίγεται, γίνεται το γλέντι κορυφώνεται με χορό και ποτό. Άλλη μια Αποκριά φεύγει... μαζί με το «Γληγοράκη...»
                ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ.   
                ΓΙΟΡΤΕΣ:
                ΣΥΜΟΓΙΟΡΤΑ. 
                1)Ο Άγιος Τρύφων (1/2). Προστατεύει τα αμπέλια & τους αγρούς από τα τρωκτικά.
                2) Η  Παναγία η Υπαπαντή (2/2). Προστατεύει μυλωνάδες & αγρότες. Λένε στην ΑΙΤΩΛΙΑ: Ό,τι καιρό κάνει της Υπαπαντής, τέτοιο καιρό θα κάνει τις επόμενες 40 μέρες.
                3) Ο Άγιος Συμεών (3/2). Οι έγκυες την ημέρα αυτή δε δούλευαν για μη σημαδευτούν τα παιδιά στην κοιλιά τους.
                ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ. Είναι η Πέμπτη της Κρεατινής, που κάθε σπίτι ήθελε να «τσικνώσει τη γωνιά του», να ψήσει δηλαδή κρέας και η τσίκνα να απλωθεί ολόγυρα. Σήμερα, βέβαια, είναι απλά μία ακόμη ευκαιρία για διασκέδαση.
                ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:
                «Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει. Μα αν τύχει και θυμώσει, μες το χιόνι θα σε χώσει».
                «Φλεβάρης, κουτσοφλέβαρος και του τσαπιού ο μήνας».
                «Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό».
                «Παπαντή καλοβρεμένη, η κοφίνα γεμισμένη».
                «Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς, Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς».
                «Άγιε Πολύκαρπε βόηθα το σπόρο να φυτρώσει και να πολυκαρπίσει».
                «Άμα αγκιάξει ο Κουτσοφλέβαρος το πόδι του, θα μας χώσει στα χιόνια».
                «Αν δεν βγει ο Φλεβάρης δεν μπαίνει ο Μάρτης».
                «Αν της Υπαπαντής δεν φανεί ο ήλιος, θα βρέχει 40 ημέρες. Αν φανεί θα έρθει καλή χρονιά».
                «Άσπρος Φλεβάρης, χαρούμενος ο χωραφιάρης».
                «Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το».
                «Γενάρη και Φλεβάρη καταβολάδα και ξινάρι».
                «Γενάρης με τα κρούσταλλα, Φλεβάρης με τα χιόνια».
                «Γεναριάτικο αρνί και Φλεβαριάτικο κατσίκι».
                «Ζεστός Φλεβάρης, το Πάσχα κρύο».
                «Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ' αντί».
                «Θύμωσε ο Φλεβαράκης, πλάκωσε ο χιονάκης».
                «Κάλλιο Μάρτης με παλούκια παρά Φλεβάρης με μπουμπούκια».
                «Καλοκαιριά της Υπαπαντής, Μαρτιάτικος Χειμώνας».
                «Κύριε ελέησον, Φλεβάρη, και στο χάλκωμα με βάνεις [δηλ. από το κρύο μπαίνω να ζεσταθώ μέσα στο καζάνι».
                «Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει».
                «Ο Φλεβάρης αν θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίζει του Καλοκαιριού μυρίζει κι αν τις φλέβες του ανοίξει, θε να κάψει να φλογίσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίζει του Καλοκαιριού μυρίζει, κι αν αλήθεια φλογίσει πόσους σκύλους θα ψοφήσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίζει, πάλι ή άνοιξη μυρίζει μα κι αν τύχη να θυμώσει, μες στα χιόνια θα μας χώσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει κι άμα πει και θυμώσει μέσ’ τα χιόνια θα μας χώσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει, μ' αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει, μα κι αν δώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει».
                «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ' ανθίσει. Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει».
                «Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει».
                «Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό».
                «Ότι έφτιασε ο Φλεβάρης έχει ο Αλωνάρης».
                «Ότι ημέρα κάμει της Παπαντής, θα την κάνει σαράντα μέρες».
                «Παπαντή καλοβρεμμένη, η κοφίνα γεμισμένη».
                «Παπαντούλα βροχερή και τ’ αλώνια σαν σωροί».
                «Παπαντούλα χιονισμένη, και τ’ αμπάρια γιομισμένα».
                «Σου ‘πανε Φλεβάρη βρέξε και λησμόνησες να πάψεις».
                «Στα μαλακά Φλεβάρη μου και έχει ο Θεός».
                «Στις δέκα εφτά του Φλεβάρη θα ζεσταθεί το νύχι του βοδιού» [δηλ. αρχίζει να ζεσταίνει ο καιρός]
                «Στις δεκαπέντ' από Φλεβάρη βαρεί το άλογο ποδάρι».
                «Τα γέρικα γαϊδούρια Φλεβάρη ψοφάνε».
                «Τα έκανε ο Φλεβάρης κι έσκασε ο Μάρτης».
                «Τα χιόνια του Φλεβάρη, βγάζουν τον Μάρτη παλικάρι».
                «Τα χρέη του Φλεβάρη, ο Μάρτης τα πλερώνει».
                «Την Τυρινή και των Βαγιών μπαίνει ο διάβολος στο γιαλό».
                «Της Κρεατινής τα κομμάτια τα τρώει η Τυρινή και της Τυρινής τα σκυλιά».
                «Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς, Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς».
                «Τον Γενάρη κλάδευε και τον Φλεβάρη απόσκαφτε».
                «Τον κακό Φλεβάρη ψοφούν οι λύκοι απ’ την πείνα».
                «Τον καλό τον Φλεβαράκη σκάρισε τ’ αρνάκι».
                «Τον ξερό Φλεβάρη, σου παίρνει ο διάβολος το γαλάρι».
                «Τον Φλεβάρη ανοίγουνε οι φλέβες».
                «Τον Φλεβάρη τον καλό ανοίγει η γης από το νερό».
                «Του Αϊ-Τρυφώνου μην δουλέψεις και τα χέρια σου κλαδέψεις».
                «Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει».
                «Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει κι αλησμόνησε να πάψει».
                «Του Φλεβάρη το κριθάρι του Μάρτη το κατσίκι».
                «Τρεις τα γέννα, τρεις τη Φώτα κ’ έξι τα μεγάλα Πάσχα».
                «Υπαπαντή καλοβρεγμένη, η κοφίνα γιομισμένη».
                «Φλέβαρε - κουτσοφλέβαρε, καταραμένε μήνα, το έκανες το παράκανες με πέθανες απ’ την πείνα».
                «Φλεβάρη κουτσοφλέβαρε καταραμένε μήνα, μας χιόνισες, μας απόπειρες, μας έλιωσες στην πείνα».
                «Φλεβάρη μήνα κοίταγε ήλιο και φεγγάρι, πάρε και γνώμη από αστρί και κάνε ότι βγάλει».
                «Φλεβάρη το ‘πες, Φλεβάρη το ‘κάνες».
                «Φλεβάρη, φλέβες (νερού) μ’ άνοιξες».
                «Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα».
                «Φλεβάρης κουτσοφλέβαρος, και του τσαπιού ο μήνας».
                «Φοβήθηκε ο παπάς τον Νοέμβρη και ο Δεσπότης τον Φλεβάρη».
                «Φυλάξου από τον διάβολο κι από Φλεβαριάτικο κρύο».
                «Χιόνι το Φλεβάρη βάνει στάπα στο κελάρι».
                «Χιόνι Φλεβαριάτικο, αλώνι αβερτιάτικο».
                «Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού».

Πατέρες καὶ πνευματικὰ τέκνα

 

«Ἐὰν μύριους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ' οὐ πολλοὺς πατέρες»

Προοίμιον: Γιατί τοὺς τρεῖς Ἱεράρχες Βασίλειο, Γρηγόριο καὶ Χρυσόστομο τοὺς λέμε «Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας»; Τί σημαίνει ὁ ὅρος «πατέρες τῆς Ἐκκλησίας»;

α. Μιὰ πνευματικὴ γέννηση: Ἡ πίστη καὶ ὁ χριστιανικὸς τρόπος ζωῆς δὲν εἶναι κάτι ποὺ μαθαίνουμε ἢ ἀποκτοῦμε. Εἶναι μία γέννηση. Τὸ νὰ ἐγκαταλείψει κανεὶς τὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς πλάνης καὶ νὰ πιστέψει στὸν Χριστό, σημαίνει ὅτι ξαναγεννήθηκε σὲ μιὰ νέα ζωή. Πρόκειται γιὰ μιὰ πνευματικὴ γέννηση. Τὴ γέννηση αὐτὴ τὴν πραγματοποιεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ Θεός, εἶναι «γέννησις ἄνωθεν», ὅπως εἶπεν ὁ Χριστὸς (Ἰωαν. γ' 3).

β. Οἱ Πατέρες μας στὴν ἐν Χριστῷ ζωή: Ὅπως στὸ ἔργο τῆς βιολογικῆς γέννησης, ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ τοὺς γονεῖς, ἔτσι καὶ στὸ ἔργο τῆς πνευματικῆς ἀναγεννήσεως, ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ καὶ ἀνθρώπους. Στὴν προκειμένη περίπτωση, ὁ Θεὸς χρησιμοποιεῖ τοὺς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἀναγεννᾶ τὸν ἄνθρωπο. Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ποιμένες καλλιεργοῦν τὸ φυτὸ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, μὲ τὸν λόγο, τὴν προσευχή, τὰ ἱερὰ μυστήρια, μὲ κόπο καὶ δάκρυα... «Αὐτοὶ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν» (Ἑβρ. ιγ' 17). Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος λέγει στοὺς χριστιανούς: «Ἐὰν μύριους παιδαγωγούς...»!

Ἐπίλογος: Στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸν ὁποιοδήποτε ἱερωμένο τὸν ἀποκαλοῦμε «Πατέρα»! Τὸ ὡραῖο αὐτὸ ὀρθόδοξο ἔθιμο ἔχει δύο ἀναφορές: πρῶτα σὲ μᾶς τοὺς ἴδιους, τοὺς ἱερωμένους, διότι μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν κλήση νὰ γινόμαστε πνευματικοὶ πατέρες. Ἔπειτα καὶ σὲ σᾶς τοὺς πιστούς, διότι σᾶς ὑπενθυμίζει νὰ γίνεσθε πνευματικὰ τέκνα. Ὅλοι δέ, Ἱερωμένοι καὶ λαϊκοὶ ἔχομε τὴν κλήση νὰ γινόμαστε πνευματικὰ τέκνα τῶν μεγάλων καὶ ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

(1972)

Μια μικρή απάντηση σε όσους ενοχλήθηκαν από το άρθρο για τον σεισμό στην Κεφαλονιά και την Θεία Επέμβαση

Γράφει ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος

Με αφορμή το άρθρο του Παναγιώτη Μακρή (που μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ) σχετικά με την επέμβαση ή μη της Παναγίας στον πρόσφατο μεγάλο σεισμό της Κεφαλονιάς, χρειάζονται ορισμένες διευκρινήσεις διότι διάφοροι κακόβουλοι "εξυπνάκηδες" διαστρεβλώνουν την ουσία του συγκεκριμένου κειμένου, φτάνοντας στο σημείο να πουν πως εμείς φταίμε «που δεν πατάει ο κόσμος στην Εκκλησία»!
Ενώ άλλοι ψευδέστατα αναμασούν ότι χαρήκαμε για τον σεισμό (!!!) και ότι ευχόμαστε να μας τιμωρήσει ο Θεός με άλλα παρόμοια δεινά!

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά:
- Το άρθρο ξεκινά κάνοντας αναφορά στις αισχρές αμαρτίες που διαπράττουμε προσωπικά και ως κοινωνία γενικότερα.
Ενοχλούνται κάποιοι επειδή μιλάμε γι' αυτές!
Και λένε πως "δεν έγινε γι' αυτό ο σεισμός"!
- Το ότι η νεοελληνική κοινωνία είναι ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ, ΤΗΝ ΑΘΕ ΪΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΟΛΑΣΙΑ, αυτό δεν ενοχλεί κανέναν (τους)!!
Μα πόσο υποκριτές είστε πια;
Δηλαδή δεν σας ενοχλούν οι παθογένειες, αλλά όσοι τις επισημαίνουν;
- Πάμε παρακάτω:
Οι ίδιοι θεωρούν πως παρουσιάζουμε τον Θεό ως "τιμωρό", που...καταδυναστεύει τους ανθρώπους και τους στέλνει σεισμούς για να τους "τιμωρήσει"!
Άρα - συμπληρώνουν οι Φαρισαίοι - "για ποιον Χριστιανισμό αγάπης μας μιλάτε, όταν ο ίδιος ο Χριστός μίλησε γι' αυτήν και συγχώρεσε όλους τους αμαρτωλούς;"
Πρόκειται για μεγίστη πλάνη και κακοδοξία!
Φανερώνει, εκτός από α-κατήχητους και κουτοπόνηρους ανθρώπους, αφού θέλουν μια Εκκλησία κομμένη και ραμμένη στα ΑΣΩΤΑ μέτρα τους!
Ας μάθουν λοιπόν ότι:
- Ο ληστής στον Σταυρό κέρδισε τον Παράδεισο ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΥΓΝΩΜΗ!
Όχι λέγοντας στον Χριστό "καλά έκανα όσα έκανα"!
- Ακόμα και στην πόρνη που συγχώρεσε ο Χριστός, της είπε ξεκάθαρα:
"ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙΣ ΞΑΝΑ"!
Δεν της είπε πήγαινε και συνέχισε ό,τι έκανες πριν!
Ναι λοιπόν!
Να συγχωρεθεί και ο πιο αμαρτωλός, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΕΙ ΚΙΟΛΑΣ!
Όχι να συνεχίσει να κυλιέται σαν γουρούνι στον βούρκο της ακολασίας και της αθεΐας!
Μερικοί ίσως βρουν σκληρά αυτά τα λόγια.
Δεν πειράζει.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ δεν είναι χάϊδεμα των αυτιών!
Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ!
Τότε μόνο θα βρούμε το έλεος του Θεού!
Όχι βρίζοντάς τον πριν, κατά τη διάρκεια (!!!) και μετά τον σεισμό ή άλλης καταστροφής!
Αυτά γράφω απευθυνόμενος σε όσους και όσες πιστεύουν λίγο, πολύ ή καθόλου, αλλά έχουν αγαθή προαίρεση.
Με τους υπόλοιπους, αισχρούς υβριστές που πιάνουν στο απύλωτο στόμα τους το Πανάγιο όνομα του Χριστού και της Υπεραγίας Θεοτόκου, δεν θέλω να έχω καμιά κουβέντα!

Ας κοιταχτούμε λοιπόν στον καθρέφτη!
Όχι τον εξωτερικό, αλλά αυτόν της ψυχής μας!
Κι όταν θα αντικρύσουμε τη βρώμα που έχουμε μέσα μας, ας την καθαρίσουμε ΜΕΤΑΝΟΩΝΤΑΣ.!

πηγή

ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΣ ΥΜΑΣ,ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤΑΡΑΣΘΕ

''Ευλογείτε τους διώκοντας υμας,ευλογείτε και μη καταράσθε''(Προς Ρωμαίους Επιστολή).


ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΥΛΟΓΩ στη χριστιανική μας παράδοση —τη βιβλική αντίληψη καί την εκκλησιαστική ευσέβεια— έχει διάφορες σημασίες, πού ό παρών χώρος δεν μας επιτρέπει να αναπτύξουμε. Εδώ σημαίνει εύχομαι, επικαλούμαι την ευλογία του Θεοϋ για κάποιον. Είναι βέβαιο ότι ό απόστολος Παύλος σε αυτή την προτροπή του έχει υπόψη του ανάλογα λόγια του Κυρίου μας (Ματθ. 5,44' Λουκ. 6,28), τα όποΐα ασφαλώς ήταν γνωστά στην πρώτη Εκκλησία από την προφορική παράδοση.

Ή αγάπη είναι το γνώρισμα μας ως χριστιανών. "Εχουμε χρέος να αγαπούμε τους πάντες. Χωρίς διακρίσεις καί χωρίς περιορισμούς. Ακόμη καί τους ίδιους τους έχθρούς μας. Αυτούς πού μας μισούν καί μας καταδιώκουν. "Ενας από τους τρόπους με τους οποίους οί πιστοί θα πρέπει να εκφράζουμε αυτή την αγάπη μας είναι καί ή ευλογία. Δηλαδή να ευχόμαστε για τους εχθρούς μας. Να επικαλούμαστε γι' αυτούς την ευλογία καί τη χάρη του Θεοϋ. Να παρακαλούμε τον Κύριο να τους φωτίσει καί να οδηγήσει τα βήματα τους στο δρόμο της σωτηρίας.
Ασφαλώς μια τέτοια στάση δεν είναι κάτι εύκολο καί απλό. ' Η εμπάθεια συχνά παγιδεύει την καρδιά μας καί ή επιθυμία για αντεκδίκηση πολλές φορές συνταράσσει τον εσωτερικό μας κόσμο. ' Από τα πάθη αυτά, αν δεν τα καταπολεμήσουμε έγκαιρα, παρασύρεται καί ή γλώσσα, ή οποία αρχίζει να κατακρίνει, να υβρίζει, να κακολογεί. ' Ως χριστιανοί όμως οφείλουμε να υπερνικούμε αυτές τίς αντιδράσεις του παλαιού ανθρώπου. Να ελέγχουμε τους λόγους μας καί να αναδεικνύουμε τη γλώσσα μας όργανο ευλογίας.
Ο Άγιος Αντώνιος, μεταξύ άλλων, συμβούλευε τον άββά Παμβώ: «Εγκρατής γενοϋ γλώσσης!». Κι ένας άλλος μεγάλος ασκητής, ό άββάς Σισώης, για τριάντα ολόκληρα χρόνια στην έρημο προσευχόταν καί έλεγε: «Κύριε Ίησού, σκέπασαν με από της γλώσσης μου».

«Και μη καταρασθε»

 

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΘΟΣ εναντίον του αλλού αφεθεί ελεύθερο καί θεριέψει μέσα μας, τότε δεν κυριεύει μόνο την καρδιά, υποτάσσει καί τη γλώσσα καί την καθίστα υποχείριο του. Καί αντί να ευλογούμε, όπως οφείλουμε, αρχίζουμε καί καταριόμαστε. Καταρώμαι σημαίνει επιθυμώ καί εύχομαι το κακό καί τη δυστυχία του αλλού. Με τη δύναμη του λόγου επικαλούμαι για το συνάνθρωπο μου ο,τι χειρότερο.  Ακόμη καί αυτό το χωρισμό του από το Θεό. Δεν πρόκειται για ένα απλό αμάρτημα της γλώσσας, αλλά για βαρύτατη αμαρτία πού φανερώνει κακότητα ψυχής, μανία άντεκδικήσεως καί όργίλο χαρακτήρα.

Παρά τη βαρύτητα καί την άποκρουστικότητά της, ή κατάρα δυστυχώς είναι φαινόμενο πολύ διαδεδομένο. Πολλοί από τους συνανθρώπους μας —περισσότερο, βέβαια, από τους άνδρες οί γυναίκες— καταριούνται με μεγάλη ευκολία. ' Ακόμη καί γονείς τα ίδια τα παιδιά τους. Καί τίς περισσότερες φορές από επιπολαιότητα καί αθυροστομία. Σέ όλους μας είναι γνωστές οί φράσεις - κατάρες: «Να μη σε βρει ό χρόνος!», «Κακιά ώρα να σ' ευρει!», «Κακό χαμπάρι να σουρθεί».


Μορφή κατάρας, καί μάλιστα βαρύτερη, είναι καί ή πολυχρησιμοποιούμενη φράση «ανάθεμα σε» καί «αναθεματισμένε» ή αυτές πού δυστυχώς ακούονται νύχτα - μέρα, ακόμη καί από μικρά παιδιά, «άι στο διάβολο!», «Να πας στο διάβολο!», «Να σε πάρει ό διάβολος!».

"Αν με τίς πρώτες επικαλούμαστε το κακό —έστω καί το βαρύτερο — για τους άλλους, αναθεματίζοντας ή διαβολοστέλνοντας κάποιον ευχόμαστε ό,τι χειρότερο: να χωριστεί ό αδελφός μας για πάντα από το Θεό καί να περιέλθει στην εξουσία του σατανά, ' Ο Χριστός μας έχυσε το αίμα Του για να ελευθερώσει «πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου» (Πράξ. 10,38)• «ίνα τα τέκνα του Θεοϋ τα διεσκορπισμένα συναγάγη είς εν» (Ίω. 11,52). Κι έμεΐς ευχόμαστε για ορισμένους αδελφούς μας να χωριστούν από το Χριστό και να γίνουν λεία του σατανά! Πόσο βαριά λόγια! Τί φρικτό αμάρτημα!

 

Ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, πολεμώντας την κάκιστη συνήθεια της κατάρας πού επιπόλαζε καί τότε μεταξύ των χριστιανών, σε μία ομιλία του ερωτά: «Τί λοιπόν, είναι αυτό το ανάθεμα πού λες; Δεν σημαίνει αυτός να πάει στο διάβολο, να χάσει τη δυνατότητα σωτηρίας καί να αποξενωθεί από το Χριστό; Καί ποιος είσαι συ; Αυτό είναι έργο της εξουσίας καί της μεγάλης δυνάμεως του Θεοϋ... Γιατί, λοιπόν, ανέλαβες ένα τέτοιο έργο»; Καί ό πολύς ' Ιωσήφ ό Βρυέννιος σαν εξήγηση των δεινών πού έπέρχονταν κατά τα τελευταία χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας δίνει, «ότι και ημάς αυτούς και ετέρους και ανάθεματίζομεν το καθ' ήμέραν και μυρίαις άραϊς ύποβάλλομεν».

' Αναφέρεται στο Γεροντικό πώς κάποτε ό άββάς Μακάριος ό Αιγύπτιος ανέβαινε από τη Σκήτη στο ορός της Νιτρίας. "Οταν είχε σχεδόν πλησιάσει, λέει στο μαθητή του: «Προχώρα συ λίγο μπροστά». Καθώς ό μαθητής προχωρούσε, συνάντησε έναν ειδωλολάτρη ιερέα. Ό αδελφός του φώναξε καί του είπε: «"Αχ, δαίμονα, που τρέχεις»; Τότε εκείνος γύρισε καί τον χτύπησε τόσο, ώστε τον άφησε σχεδόν ήμιθανή. Λίγο παρακάτω τον συναντά ό άββάς Μακάριος καί του λέει: «Μακάρι να σωθείς! Μακάρι να σωθείς, κουρασμένε!». Εκείνος απόρησε, τον πλησίασε καί του είπε: «Τί καλό είδες σε μένα καί μου μίλησες έτσι»;  Ο γέροντας του λέει: «Επειδή σε είδα να κοπιάζεις, καί δεν γνωρίζεις ότι μάταια κοπιάζεις». Αυτός του απάντησε: «Κι εγώ με το χαιρετισμό σου συγκλονίστηκα. Καί συνειδητοποίησα ότι είσαι άνθρωπος του Θεοϋ, ενώ ένας άλλος κακός μοναχός πού με συνάντησε, με ύβρισε. Κι εγώ τον χτύπησα αλύπητα».

Ό γέροντας κατάλαβε ότι ήταν ό μαθητής του. Ό ιερεύς τότε, πέφτοντας στα πόδια του γέροντα, του έλεγε: «Δεν θα σε αφήσω, αν δεν με κάνεις μοναχό!». Στή συνέχεια καί οί δυο ήρθαν επάνω οπού ήταν ό μοναχός, τον σήκωσαν καί τον μετέφεραν στην εκκλησία του ορούς. Οί μοναχοί πού είδαν τον ειδωλολάτρη ιερέα μαζί του απόρησαν. Καί τον έκαναν μοναχό. Καί πολλοί από τους εθνικούς έγιναν εξαιτίας του χριστιανοί. "Ελεγε, λοιπόν, ό άββάς Μακάριος: «Ό λόγος ό κακός και τους καλούς ποιεί κακούς• και ό καλός λόγος καί τους κακούς ποιεί καλούς».
Αδελφοί μου,
"Ας φυλάσσουμε τη γλώσσα μας καί ας προσέχουμε τους λόγους μας. Ό καλός λόγος ωφελεί, ενώ ό κακός ζη¬μιώνει. Πάντοτε ας ευλογούμε. "Ολους. Ακόμη καί τους εχθρούς μας. Να ευλογούμε καί να μην καταριόμαστε.

πηγή
-Μητρ.Συμεών Κούτσα
ΜΑΘΗΤΕΥΣΑΤΕ(Ομιλίες στους Αποστόλους)
Εκδ.''Τήνος''

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΡΟΥ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

Γιορτάζουμε σήμερα 31 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Κύρου και Ιωάννου των Αναργύρων.

Οι Άγιοι Μάρτυρες Κύρος και Ιωάννης άθλησαν κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.). Ο Άγιος Κύρος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια, ενώ ο Άγιος Ιωάννης καταγόταν από την Έδεσσα της Μεσοποταμίας.

Όταν ξέσπασε ο διωγμός του Διοκλητιανού, ο Άγιος Κύρος πήγε σε ένα παραθαλάσσιο τόπο της Αραβίας και, αφού περιεβλήθηκε το μοναχικό σχήμα, κατοίκησε στον τόπο αυτό.

Ο Άγιος Ιωάννης πήγε στα Ιεροσόλυμα και εκεί άκουσε για τα θαύματα που επιτελούσε ο Άγιος Κύρος. Στην συνέχεια μετέβη στην Αλεξάνδρεια. Από εκεί, αφού από διάφορες φήμες έμαθε που διέμενε ο Άγιος Κύρος, πήγε και τον βρήκε και έμεινε μαζί του. Τα θαύματα των Αγίων Αναργύρων συνέγραψε ο Άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων, διότι οι Άγιοι θεράπευσαν τα μάτια του.

Κατά την περίοδο του διωγμού συνελήφθη και η Αγία Αθανασία, που ήταν χήρα, καθώς επίσης και οι τρεις θυγατέρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία. Η είδηση τάραξε τον Κύρο και τον Ιωάννη. Έτσι οι Άγιοι, επειδή φοβήθηκαν μήπως αυτές δειλιάσουν από την σκληρότητα των βασανιστηρίων, εξαιτίας της αδυναμίας της φύσεως της γυναίκας, έσπευσαν κοντά τους και έδιναν σε αυτές θάρρος, ενώ παράλληλα προετοιμάζονταν και οι ίδιοι για το μαρτύριο.

Και πράγματι, συνελήφθησαν και αυτοί και οδηγήθηκαν στον ηγεμόνα. Εκεί διακήρυξαν με παρρησία και θάρρος την πίστη τους στον Θεό. Μάταια ο ηγεμόνας ζητούσε να κάμψει την ανδρεία της μητέρας, δείχνοντας σε αυτή τις θυγατέρες της και επιρρίπτοντάς της την ενοχή. Εκείνη, αφού στράφηκε προς τις θυγατέρες της, τις ενίσχυε λέγουσα ότι η σωματική ωραιότητα είναι πρόσκαιρη, ενώ στην αιωνιότητα διατηρείται η ομορφιά της ψυχής του ανθρώπου αθάνατη.

Αυτές δε έλεγαν προς την μητέρα τους ότι αισθάνονταν μεγάλη χαρά, επειδή έμελλε να φύγουν από τον μάταιο αυτό κόσμο μαζί της για την αγάπη του Χριστού και να μην χωρισθούν ποτέ από κοντά της. Ο ηγεμόνας εξαγριώθηκε και διέταξε να τους υποβάλουν σε πολλά και σκληρά βασανιστήρια. Μετά από τα βασανιστήρια αποκεφάλισαν διά ξίφους τον Άγιο Κύρο και τον Άγιο Ιωάννη, το έτος 292 μ.Χ.. Έτσι μαρτύρησαν και η Αγία Αθανασία με τις τρεις θυγατέρες της. Τον βίο και το μαρτύριο αυτών έγραψε ο Σωφρόνιος ο Σοφιστής.

Η Σύναξη αυτών ετελείτο στο Μαρτύριο που είχε ανεγερθεί προς τιμήν τους και βρίσκεται στην περιοχή Φωρακίου.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως Αθλοφόροι ευκλεείς του Σωτήρος, και ιατήρες των ψυχών και σωμάτων, Ανάργυροι εκλάμπετε εν πάση τη γη, νόσων μεν ιώμενοι, ανωδύνως τα βάρη, χάριν δε πορίζαντες, τοις βοώαιν απαύστως χαίρετε κρήναι θείων δωρεών, Κύρε θεόφρον, και Ιωάννη ένδοξε.

Πρεσβ. Αθανάσιος Μηνάς: Έξω από την Εκκλησία συντελείτε το μυστήριο της ανομίας

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ἀπάντηση  στὰ  πνευματικὰ  καὶ  σαρκικά του τέκνα»

Ἀγαπητά μου παιδιά,

μὲ ρωτᾶτε ξανὰ καὶ  ξανὰ γιὰ τὸ ἂν εἶναι ἁμαρτία ὅλες αὐτὲς οἱ φιέστες ποὺ γίνονται, μὲ κέντρο τὸν καρνάβαλο, τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου, καθὼς καὶ τὰ ἔκτροπα ποὺ τὶς συνοδεύουν. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἐπέτρεψαν, λόγω τῶν παθῶν τους, στοὺς δαίμονες νὰ κατοικοῦν μέσα τους, πηγαίνοντας μαζὶ στὴν αὐτοκαταστροφή. Ὁ διάβολος δὲν ἔχει ἐξουσία νὰ σκοτώσει τὸν ἄνθρωπο. Ἐν τούτοις, ἂν κάποιος τοῦ παραχωρήσει στὴν καρδιά του δικαιώματα, ἐξαιτίας ἁμαρτιῶν, τότε μεθοδικά, ἀδίστακτα καὶ μὲ πάσαν κακίαν ὁδηγεῖται ἀπὸ τὸ πονηρὸ πνεῦμα σὲ πνευματικὴ καὶ σωματικὴ αὐτοκτονία. «…ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ·» (Α΄Πέτρου, κεφ.ε΄,στ.8). Τότε καὶ μόνον τότε, τὰ πνεύματα αὐτὰ τῆς κακίας διεκδικοῦν ψυχοσωματικά, μὲ θράσος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τὸν κάθε ταλαίπωρο, θέλοντας νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸν τόπο τῆς κολάσεως.

Ἔτσι, λοιπόν, αὐτὲς τὶς  ἅγιες ἡμέρες τοῦ Τριωδίου, μὲ ὄργανά τους ἀνθρώπους(;) ὑβριστὰς καὶ βλασφήμους, κινοῦνται λυσσωδῶς ἐναντίον τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ, μὲ εἰλημμένη ἀπόφαση τὴν διαπόμπευση τοῦ Τιμίου Του Σταυροῦ καὶ τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του. Πάλιν καὶ πολλάκις Τὸν ξανασταυρώνουν, ἐπισύροντας ἐπὶ τῆς κεφαλῆς των τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἰώνια καταδίκη, ὄχι μόνον αὐτοὶ (οἱ πρωταγωνιστές), ἀλλὰ καὶ ὅποιοι συνευδοκοῦν καὶ συμπράττουν μαζί τους. «καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας.» (Πρὸς Ἐβρ., κεφ.στ΄,στ.6), «Καὶ οἱ ὁποῖοι ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἐξέπεσαν, εἶναι ἀδύνατον νὰ ξανακαινουργώνῃ κανεὶς αὐτοὺς πρὸς μετάνοιαν. Καὶ εἶναι ἀδύνατον, διότι αὐτοὶ μὲ τὴν ἀποστασίαν των ξανασταυρώνουν πάλιν πρὸς καταστροφὴν τοῦ ἑαυτοῦ των τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν διαπομπεύουν καὶ ἀπέναντι τοῦ κόσμου.»(Ἐρμηνευτικὴ ἀπόδοσις  Π. Ν. Τρεμπέλα).

Ἀντί τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀληθείας ὅπως αὐτὴ μᾶς παρεδόθῃ ἀπὸ τὸν Υἱὸν Του, οἱ ἐχθροὶ αὐτοὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του εἰσάγουν μὲ ὅλα τὰ μέσα  καινὰ δαιμόνια καὶ προβάλλουν ψευδοσωτῆρες καὶ θεωρίες ἀνθρώπινες, ὅπως ἡ «θεὰ» τύχη, τὰ ζώδια, ἡ μοιρολατρεία, ἡ ἀριθμολογία, ἡ «θετικὴ» ἐνέργεια κ.ἄ., ποὺ ἔχουν σκοπό τὴν ἐνίσχυση τῆς φιλαυτίας καὶ τῶν παθῶν, ἀποφεύγοντες τὴν συσταύρωσίν τους σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Σταυρῷ. Ἀλλ’ ὅμως ὅ,τι δὲν ἔχει Χριστὸ καὶ Σταύρωση, χωρὶς προσωπικὸ ἀγῶνα, θυσίες καὶ πόνους καὶ κυρίως χωρὶς τὴν Ἄκτιστον Χάριν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ δίχως τὴν ὁποία δὲν ὑπάρχει σωτηρία ἀφοῦ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ Μοναδικὸς Σωτῆρας καὶ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ», «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου·», «Ἐγὼ εἰμι ἡ θύρα·δι’ἐμοῦ ἐὰν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται», ὁδηγεῖ  τὸν ἄνθρωπο μακρὰν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπομένως, στὸ ὰπόλυτο σκοτάδι, στὴν πλάνη καὶ τέλος, ἄνευ μετανοίας, στὸν αἰώνιο θάνατο.

Ἐξάλλου, μὴν σᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἐχθροὶ τοῦ Ἐσταυρωμένου, στὰ ἀνώτερα κλιμάκια ἱεραρχίας, κινοῦν τὰ νήματα τῆς πλάνης καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις, μὲ δῆθεν ἐπιστηνονικὲς ἀνακαλύψεις ἢ ἐπιστημονικοφανῆ γεγονότα, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὶς ἠλίθιες θεωρίες γιὰ ἐξωγήινους, UFO, καὶ τὰ παρεμφερῆ γιὰ ζωὴ καὶ κατοικίες σὲ ἄλλους πλανήτες, π.χ. στὸ φεγγάρι, στὸν Ἄρη ἢ καὶ σὲ ἄλλους γαλαξίες. Λὲς καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ἡ Μοναδικὴ Ἀλήθεια, θὰ μᾶς τὰ ἔκρυβε αὐτὰ κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἐπιγείου ἐμφανίσεώς Του καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον λὲς καὶ δὲν ὁδηγεῖ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τὴν Ἐκκλησία Του εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν, ἀπὸ τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ μέχρι σήμερα καὶ ἕως τῆς συντελείας  τῶν αἰώνων. Ἀλλὰ, ὅλοι αὐτοί, ἐπιμένοντες στὴν πλάνη τους,  περιμένουν τὰ UFO νὰ τοὺς τὰ ποῦν!!! Ὦ, τῆς ἀνοησίας καὶ τῆς ἀφροσύνης!!! ( Ὁ Καλὸς Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν σωτηρία τους, γιὰ νὰ τοὺς δείξει πόσο ἀνόητοι εἶναι, ἐπέτρεψε στὶς ἡμέρες μας σὲ κατοικημένες περιοχὲς τοῦ πλανήτη γῆ νὰ βιώνουν γιὰ λίγο καταστάσεις κατάψυξης ὅπως αὐτὲς στὸν Ἄρη καὶ στὸ φεγγάρι, καθὼς καὶ σεισμοὺς κάτω ἀπὸ τὰ πόδια ἐκείνων πού βλασφημοῦν τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως, τὴν Κυριακή, ἐργαζόμενοι, καὶ μάλιστα στὸ νησὶ ἐκεῖνο ποὺ αἰώνια μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ σεπτὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Θαυματουργοῦ καὶ Μυροβλύτου, κάνοντας ἀπολογισμὸ καὶ ταμεῖο εἰσπράττοντες τὴν «ὕβριν» ἀπόγευμα Κυριακῆς, μήπως καὶ συνέλθουν ἀπὸ τὴν ἀνοησία καὶ τὰ τραγικὰ ἀδιέξοδα στὰ ὁποῖα ὁδηγοῦνται καὶ ὁδηγοῦν καὶ τὸν κόσμο, καὶ τελικὰ συνετιστοῦν.)

Ὅπως, ἐπίσης, εἶναι οἱ ἴδιοι, στὴν ἀνώτατη πλέον πυραμίδα, ποὺ μὲ βλακώδη πειράματα προσπαθοῦν δῆθεν νὰ μάθουν περὶ τῆς ἀρχῆς τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, ἐνῶ αὐτὰ εἶναι ξεκαθαρισμένα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἔτσι ὅπως Αὐτὸ ἀπεκάλυψε καὶ ἐνέπνευσε τοὺς Ἁγίους Προφήτας, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ πάντας τοὺς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι τὰ κατέγραψαν μὲ πάσαν ἀκρίβειαν. (Βλέπε Πεντάτευχο Μωϋσέως καὶ τὴν Ἐρμηνεία εἰς αὐτὴν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου). Βέβαια, μὲ αὐτὰ καὶ τὰ τοιαῦτα, συντηροῦνται αὐτὰ τὰ ἀνθρωποειδῆ…; (οἱ ἴδιοι διατείνονται ὅτι κατάγονται ἀπὸ τοὺς πιθήκους!), ἀφοῦ καταφέρνουν καὶ εἰσπράττουν πακτωλοὺς χρημάτων καὶ κονδύλια ὑπέρογκα γιὰ τὶς δῆθεν ἐφευρέσεις καὶ ἀνακαλύψεις τους, ὥστε νὰ βολεύονται αὐτοὶ καὶ οἱ ἡμέτεροι σὲ βάρος τῶν ἀδύναμων ἀνθρώπων καὶ κρατῶν τοῦ πλανήτη.

Ἡ δυστυχία εἶναι ὅτι κατάφεραν, σὲ αὐτὴ τὴν δυσώδη Νέα Ἐποχή, οἱ πολλοὶ νὰ κλίνουν εὐήκοα ὦτα σὲ τέτοιους ἀνόητους μύθους καὶ πλάνες καὶ νὰ συντηρεῖται ἔτσι, ἄχρι καιροῦ, αὐτὴ ἡ νοσηρὴ κατάσταση. Ἰδοῦ τί γράφει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος στήν Α΄καὶ Β΄ ἐπιστολή του πρὸς Τιμόθεο: , «Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων, ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυστηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν» (Α΄ Τιμόθ., κεφ.δ΄, στ.1-2)

« τὰς δὲ βεβήλους κενοφωνίας περιίστασο· ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, καὶ  ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει·…» (Β΄Τιμόθ., κεφ.β΄,στ.16-17)

«Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι,…ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι… ἀνθίστανται τῇ ἀληθείᾳ, ἄνθρωποι κατεφθαρμένοι τὸν νοῦν, ἀδόκιμοι περὶ τὴν πίστιν….  πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.» (Β΄Τιμόθ., κεφ.γ΄, στ.1,2,5,8,13)

« …ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν,  καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται.» (Β΄Τιμόθ., κεφ.δ΄, στ.3-4).

Ἑμεῖς, ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ παιδιά μου, ποὺ ἀποτελοῦμε τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, γνωρίζουμε διὰ τῶν Ἁγίων μας διαχρονικὰ τὴν αἰώνια ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ὠς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ἐπιτρέπουμε τὰ μασκαρέματα καὶ τὸν σαρκικὸ βόρβορο ποὺ προηγεῖται ἢ ἀκολουθεῖ αὐτῶν. Ὅπως, ἐπίσης, ἐκ Θείας ἀποκαλύψεως καὶ ἐμπειρικὰ, μαθαίνουμε ὅτι ὄντως ὑπάρχουν ἐξωγήινα πλάσματα, τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι καὶ Ἀρχάγγελοι καὶ ὅλες οἱ ἐπουράνιες ταξιαρχίες τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων, καθώς καὶ ἄλλα, ἀντίθετα πνεύματα κακίας καὶ πονηρίας, ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοῦς καὶ ἡ Ἁγία Του Ἐκκλησία τὰ ὀνομάζει δαιμόνια. Αὐτὰ εἶναι ὄντως τὰ ἐξωγήινα πνεύματα. Τὰ μὲν πρῶτα, οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι συμπαρίστανται καὶ ἐμπνέουν τοὺς ἀνθρώπους στὸν ἀγαθὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρίαν των, τὰ δὲ δεύτερα, οἱ ἀνθρωποκτόνοι δαίμονες, οἱ ὁποῖοι μεθύουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ «ἐγώ» τους μέσα στὴν ἁμαρτία καὶ ζητοῦν νὰ ὁδηγήσουν εἰ δυνατὸν ὅλη τὴν δημιουργία τοῦ Θεοῦ στὴν πλάνη καὶ τὴν ἀσέβεια, καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει σήμερα στὴν Νέα Ἐποχὴ τῆς Παγκοσμιοποίησης.

Σᾶς πληροφορῶ, μὲ πολὺ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη στὴν προσωπική σας ἐλευθερία, τὴν ὁποία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς ἀφαιρέσει οὔτε ἀκόμη καὶ ὁ Δημιουργός, ὅτι τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας ἐνεργεῖται μέσα στὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, δηλαδὴ τὴν Ὀρθόδοξη. Ἔξω ὅμως ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, παράλληλα, συντελεῖται καὶ τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας, δηλαδὴ τῆς ἐπικείμενης ἐμφανίσεως τοῦ ἀντί τοῦ Χριστοῦ (Ἀντιχρίστου). Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Μεσσίας, νὰ σᾶς χαρίζει πάντοτε σοφία, φώτιση καὶ σύνεση ἐν πάσι. Ἀμήν.

πηγή

Η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

"ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΜΟΝΟ ΑΓΓΕΛΟΙ" (ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ)

 ΕΙΝΑΙ Η ΡΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ !!!

"ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ Η ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ"

                                                                                                                                                                                                                       ..

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ ΣΟΛΩΝΑ ΠΟΥ "ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ" ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2.500 ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΛΟΓΩ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ ΤΟΥΣ ...
ΣΗΜΕΡΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΓΕΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ...
ΚΑΙ ΕΝΩ Η ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ, ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ  ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ, ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΟΥ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ "ΕΠΙΒΗΤΟΡΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ" ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΣΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ...
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ "ΣΙΝΑΧΩΘΗΚΑΝ" ...
Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ "ΚΑΤΑΡΑΚΩΘΗΚΕ" ...
Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ...
ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΙ ΠΟΙΑ;
ΤΙ ΠΡΟΣΔΟΚΑ;
ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΙΣΤΗ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ "ΑΝΟΙΞΗ"  ...
ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΤΗΝ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ...
ΟΠΩΣ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ "ΛΩΤ" Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΣΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΕ, ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΔΟΜΑ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ "ΜΑΓΙΑΣ" ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ,
ΚΑΙ ΑΣ ΜΗ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ...
ΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΜΑΣ ΑΚΡΙΒΑ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ "ΚΑΚΟΥ" ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΨΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΒΛΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ  ΜΑΣ ΔΙΑΣΥΡΡΟΥΝ ...
ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΟΜΩΣ Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΣΟΝ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ  ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΠΟΛΛΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ...
ΟΣΟ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ "ΝΕΟΤΑΞΙΤΩΝ" ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΗΝΥΣΕ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΤΟΥ, ΟΤΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΤΟΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ Ο
"ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ" ΠΟΥ ΘΑ ΜΗΔΕΝΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ...
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΚΑΙ Ο ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ...
Η "ΓΛΥΚΙΑ ΜΕΘΗ" ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΗΣΕ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ ΘΑ ΣΑΛΕΨΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ, ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΟΥΣ ...
ΟΤΑΝ ΑΛΛΗΛΟΦΑΓΩΘΟΥΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥΣ ...
ΘΑ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ "ΜΠΑΛΩΝΟΥΝ" ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥΣ ...
Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ "ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ" ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΝΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΠΛΥΣΗ, (ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ) ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ "ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ", ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΞΕΧΩΡΙΣΕΙ Η ΗΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΡΙ ...
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΤΟ ΣΤΕΓΝΩΜΑ ΘΑ ΒΡΕΙ ΜΟΝΟ ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ...
ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΓΗ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ...
ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ...
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ,
ΠΡΟΟΡΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ...
ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ "ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ" ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΑ ΑΝΥΨΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ,
ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΗ ...
ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΦΟΡΟΙ, ΤΕΡΜΑ Η ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΙΑ,
ΤΕΛΟΣ ΤΟ "ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ" ...
ΗΔΗ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΝΑ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ...
ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΤΟ ΣΑΚΟΥΛΙ ΤΟΥ "ΜΥΡΜΗΓΚΟΛΕΟΝΤΑ" ΨΑΧΝΟΥΝ ΜΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΨΥΧΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΣΤΟ ΛΙΓΟΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΜΕΙΝΕ ...
ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΗΝ ΕΝΔΙΔΕΤΕ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟ "ΣΑΚΙ"
ΤΟΥ "ΜΙΣΟΚΑΛΟΥ" ...
ΒΑΛΤΕ ΧΡΙΣΤΟ ΜΕΣΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΚΑΚΟ ΜΕ ΟΠΛΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ...
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΤΟ "ΚΑΚΟ" ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ, ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΣΑΣ,
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ "ΓΥΡΩ" ΣΑΣ ...
ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙΣΤΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ...
ΟΙ "ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ" ΕΧΟΥΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΗΔΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΘΕΙ ...
ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΩΣΕ, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΤΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΥΨΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ...
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ Η ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΥΣΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΓΗ ...
ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΓΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ, ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΒΙΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΝΕΟΤΑΞΙΤΕΣ ...
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΑΦΟΥ ΑΠ' ΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΟΡΗΣΑΝ ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΤΕΚΤΕΝΟΜΕΝΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΛΕΞΗ ΚΑΙ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΓΠΠ !!!

πηγή