48 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ: «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» Όταν η νύμφη δεν ήτο «εθνικόφρων»… Τα «κοινωνικά φρονήματα» και το μυστήριο του γάμου επί Επταετίας

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
            ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

48 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ: «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» 

Όταν η νύμφη δεν ήτο «εθνικόφρων»… 

Οι περιπτώσεις των γάμων στρατιωτικών υπό προϋποθέσεις 

Του Χάρη Ανδρεόπουλου* 

Σήμερα μοιάζει με αστείο. Οι κάποιας ηλικίας - 60ρηδες, ας πούμε, και άνω – μάλλον θα γελάσουν, καγχάζοντας και διακωμωδώντας το θέμα για το όποιο «κάτι έχουν ακούσει, κάτι θυμούνται…». Αλλοι – οι της νεώτερης γενιάς - θ΄ αναρωτηθούν και θα διαπορήσουν: συνέβαιναν τέτοια πράγματα, είναι δυνατόν; Κι, όμως! Υπήρχε περίοδος που στη χώρα μας η διενέργεια του ιερού μυστηρίου του γάμου (το κατά τον Απ. Παύλο «μέγα μυστήριον», Εφεσ. 5, 25-32) τελούσε, όχι υπό τους δεδομένους για τη χριστιανική θρησκεία θεολογικούς όρους και προϋποθέσεις, αλλά πολιτικούς! Γυρνάμε 48 χρόνια πίσω, στη θλιβερή επέτειο της εγκαθιδρύσεως της δικτατορίας της 21η Απριλίου 1967. Μιλάμε για την περίοδο της «εθνοσωτηρίου» Επταετίας (1967 – 1974), κατά τη διάρκεια της οποίας για να δημιουργήσει οικογένεια ένας αξιωματικός (ένας «ένστολος» των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, ευρύτερα), κάνοντας το πρώτο βήμα που λέγεται γάμος, θα έπρεπε προηγουμένως να ελέγξει το πολιτικό «ποιόν» της αγαπημένης του, διότι σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις της τότε εποχής όταν η νύμφη δεν ήτο «εθνικόφρων» (σύμφωνα με τη φαλκιδευμένη, προπαγανδιστικού χαρακτήρα εκδοχή της εθνικοφροσύνης) το «Ησαϊα χόρευε…» καθίστατο απαγορευτικό καθώς η «Υπηρεσία» ηρνείτο να εγκρίνει την τέλεση γάμου και οι επιμένοντες να νυμφευθούν απειλούντο με απόταξη. Οι παρεμβάσεις της δικτατορίας και στη προκειμένη περίπτωση υπήρξαν κατάφωρα αντίθετες προς το κανονικό δίκαιο και την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτό, όμως, δεν ήταν τόσο περίεργο. Το πραγματικά περίεργο ήταν ότι στις αντικανονικές αυτές παρεμβάσεις συνέδραμε και η ίδια η υπό τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α’ (Κοτσώνη) διοίκηση της Εκκλησίας. 

ΚΩΛΥΜΑ ΓΑΜΟΥ ΤΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΟ» ΦΡΟΝΗΜΑ 

Τη περίοδο της Επταετίας, όπως τεκμαίρεται από τα σχετικά έγγραφα που συνοδεύουν το παρόν άρθρο, εάν, μετά τη σχετική αίτηση που υποχρεώνονταν να υποβάλλουν προς την Στρατιωτική Υπηρεσία τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, διεπιστώνετο από τις Υπηρεσίες Ασφαλείας («Α2») ότι η μνηστή του μόνιμου αξιωματικού ή υπαξιωματικού διέκειτο φιλικά η ίδια, ή οι γονείς της προς την παράταξη της Αριστεράς (ακόμη και του Κέντρου), τότε καθίστατο de facto απαγορευτική η τέλεση του μυστηρίου του γάμου! Σύμφωνα, λοιπόν, με τις - απολύτως και κραυγαλέα ασύμφωνες με τη σχετική δογματική διδασκαλία της Χριστιανικής Εκκλησίας - αντιλήψεις του (ψευδωνύμου, όπως αποδεικνύεται) «ελληνοχριστιανικού» καθεστώτος της δικτατορίας, τα αριστερά πολιτικά φρονήματα, αποτελούσαν κώλυμα για τη τέλεση ενός θρησκευτικού μυστηρίου, όπως αυτό του γάμου. Το δικτατορικό καθεστώς μάλιστα με το πέρασμα του χρόνου αυστηροποιώντας τις προϋποθέσεις για τη παροχή αδείας συνάψεως γάμου θα απαιτήσει «αφοσίωσιν εις τα εθνικά ιδεώδη» όχι μόνο για τη μέλλουσα σύζυγο του ενστόλου (η τον μέλλοντα σύζυγο, αναφορικώς με το θήλυ προσωπικό), αλλά μέχρι και του δευτέρου βαθμού των εξ αίματος συγγενών αυτού / αυτής. Το γεγονός αυτό είχε σαν επακόλουθη συνέπεια να χωρίσουν εξαναγκαστικώ τω τρόπω οι δρόμοι ανθρώπων που αγαπήθηκαν και θέλησαν να ενώσουν με την ευλογία της Εκκλησίας και δια του μυστηρίου του γάμου τις ζωές τους «εις σάρκαν μίαν» κατά το πρότυπο της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία, πλήν, όμως, δεν είχαν υπολογίσει ότι εκείνη τη περίοδο η βούλησή τους να συζευχθούν δεν υπαγόταν, όπως προβλέπει η χριστιανική διδασκαλία και παράδοση, στην ευλογία της Εκκλησίας, αλλά στις διαθέσεις της δικτατορίας. Κι΄ όλα αυτά παρά το γεγονός ότι σύμφωνα την ορθόδοξη θεολογική θεώρηση, η ποιμαίνουσα Εκκλησία ευλογεί το γάμο και τον συνδέει με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, σχετικοποιώντας τον δε ως κοινωνικό θεσμό, ή ως θεσμό φυσικού δικαίου, τον εντάσσει στη λειτουργική αναφορά του ανθρώπου προς το Θεό (Μαντζαρίδη, Γ., Κοινωνιολογία του Χριστιανισμού, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1999, σ. 283). Ετσι ο γάμος τοποθετείται πέρα από τη φυσική νομοτέλεια και αποκτά εκκλησιολογικό και εσχατολογικό νόημα: «Ούτω το μυστήριον της εκ σωμάτων συναφείας εις μιαν σάρκα συμβολής όντως μέγα εστίν, αλλά εις Χριστόν και εις Εκκλησίαν» (βλ. «Γρηγορίου Παλαμά, Περί θείας και θεοποιού μεθέξεως 22», Γρηγορίου του Παλαμά, Συγγράμματα, επιμ. Παν. Χ ρ ή σ τ ο υ, τ. 2, Θεσσαλονίκη, 1966, σ. 136). 

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΕΠΙΣΗΜΗΣ» ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

Για τις αντιχριστιανικές αυτές συμπεριφορές η τότε, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α΄ (τον και καθηγητή Κανονικού Δικαίου), διοικούσα Εκκλησία, ενώ θα όφειλε, ασφαλώς, να ορθώσει το ανάστημά της και υπερασπίζοντας το Ευαγγέλιο και τους Ιερούς Κανόνες, ν’ αντιδράσει δυναμικά στην συγκεκριμένη ωμή πολιτική παρέμβαση - η οποία στραγγαλίζοντας το συγκεκριμένο βασικό ατομικό δικαίωμα και εισχωρώντας στον πυρήνα της ανθρώπινης συνειδήσεως καταδυνάστευε το (δογματικά κατοχυρούμενο, βάσει της χριστιανικής διδασκαλίας) αυτεξούσιο της ανθρώπινης βουλήσεως που παρεχώρησε στον άνθρωπο ο Θεός (βλ. Γρηγορίου Νύσσης, Περί κατασκευής ανθρώπου, P.G. 44, 184B) - εν τούτοις αδράνησε αντιμετωπίζοντας την εν λόγω αντιχριστιανική παρέμβαση με «στωϊκή απάθεια». Αλλά και, επί της ουσίας, συνέδραμε στο έργο της δικτατορίας καθώς τις αντισυνταγματικές και προδήλως αντιχριστιανικές προϋποθέσεις της «εθνικοφροσύνης» που εθέσπιζε το καθεστώς για να παραχωρήσει άδεια γάμου σε μελλονύμφους στρατιωτικούς, η Εκκλησία τις ενσωμάτωνε σε «οδηγίες» και εγκυκλίους της, συνεργώντας στη κατάφωρη παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας. Ο ίδιος ο Ιερώνυμος Α’ αν και ανεγνώριζε και διεκήρυττε, εξ αφορμής της προθέσεως της δικτατορίας το 1968 να καθιερώσει το θεσμό του «αυτομάτου διαζυγίου», ότι εξ επόψεως θεολογικής «η Εκκλησία, ως φύλαξ των μυστηρίων, έχει χρέος ιερόν και αμετακίνητον να αρνηθή άνευ συζητήσεως και άνευ συμβιβασμών οιανδήποτε κατά του θείου μυστηρίου του γάμου παρέμβασιν» (βλ. Αρχιεπισκόπου πρώην Αθηνών Ιερωνύμου, «Το δράμα ενός Αρχιεπισκόπου», σσ. 113 – 119), εν τούτοις για το θέμα της πολιτικοποιήσεως του ιερού μυστηρίου του γάμου εσιώπησε, προφανώς, για να μη τραυματισθούν οι φιλικές και μη διαταραχθούν οι ιδεολογικοπολιτικές σχέσεις της Εκκλησίας με το δικτατορικό καθεστώς. Ο ίδιος μάλιστα, ως Αθηνών, συνέδραμε στο έργο της δικτατορίας δίδοντας εντολές στους ιερείς της Αρχιεπισκοπής, για τις περιπτώσεις των μελλονύμφων που ήταν στρατιωτικοί να ζητούν την «άδεια της Υπηρεσίας τους που τους επιτρέπει να κάνουν το γάμο τους» (βλ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου, 1829 ημέραι (17 Μαϊου 1967 – 16 Μαϊου 1972) εις το πηδάλιον, τ. Α’ («Το έργον της Αρχιεπισκοπής Αθηνών»), εν Αθήναις, 1972, σ. 195). Για τον ίδιο λόγο – για να μη τα «χαλάσουν» - εσιώπησε στη εξ επόψεως χριστιανικής εφάμαρτη εξωσυζυγική σχέση που διατηρούσε ο (κατά τ΄ άλλα διαπρύσιος κήρυκας του Χριστιανισμού) δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος καθώς και για το 24ώρου διαρκείας (!) διάταγμα που εψήφισε το 1969 προκειμένου να επιτύχει εκβιαστικά την έκδοση του διαζυγίου με την γυναίκα του Νίκη Παπαδοπούλου (με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά) προκειμένου να παντρευθεί τη Δέσποινα Γάσπαρη.

Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος με τη σύζυγό του Δέσποινα Γάσπαρη

Χαρακτηριστικές είναι οι παρατιθέμενες κατωτέρω περιπτώσεις αρνήσεως της Στρατιωτικής Υπηρεσίας να χορηγήσει άδεια τελέσεως θρησκευτικού γάμου, σε στελέχη των Ε.Δ. επειδή οι υποψήφιες σύζυγοι αυτών «βαρύνονταν», οι ίδιες - ή ακόμη και συγγενικά τους πρόσωπα – υπό πολιτικών φρονημάτων «αριστεράς» αποκλίσεως. Φρονήματα τα οποία υπό του καθεστώτος, σύμφωνα με τις ιδεολογικές του αντιλήψεις και θεωρίες, εθεωρούντο ως μη συμβατά για τη σύναψη θρησκευτικού γάμου των στρατιωτικών - των οποίων έτσι οι σχετικές αιτήσεις χορηγήσεως αδείας απορρίπτονταν, ή εγκρίνονταν αν διαπιστωνόταν ότι η οικογένεια της ελεγχομένης μελλονύμφου είχε «αποχαρακτηρισθεί» και, άρα, δεν εθεωρείτο πλέον «αριστερή». Τα σχετικά έγγραφα – ντοκουμέντα έχουν εκδοθεί υπό του Τμήματος Ασφαλείας του 2ου Επιτελικού Γραφείου της 28ης Τακτικής Αεροπορικής Δυνάμεως (του νυν Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας / Α.Τ.Α.) και είναι δεκάδες.

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΓΑΜΟΥ ΤΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ» 

Τα περισσότερα εκ των εγγράφων αυτών κατεστράφησαν, παραδοθέντα στη πυρά, ίσως για να μην υπάρχουν τα ίχνη τους στη μετά τη δικτατορία εποχή. Εκ των διασωθέντων, όμως, μπορεί κάλλιστα να αντιληφθεί κανείς τη σκοπιμότητα που υπηρετούσε το περιεχόμενό τους καταλύοντας κάθε έννοια ελευθερίας ακόμη και αυτή της θρησκευτικής και μάλιστα με τις εντολές ενός καθεστώτος, το οποίο επαίρονταν για τη θρησκευτικότητά του και τη προσήλωσή του στις χριστιανικές αρχές, μόνο που στη πράξη όλα αυτά αποδείχθηκαν δήθεν… 

Τι αναφερόταν στα έγγραφα αυτά; Eνδεικτικά, στο έγγραφο Φ.144/200/Α582/αριθ. σχεδ. 83 / 8 Μαϊου 1973, με θέμα «Εξακρίβωσις ποιού μελλονύμφου» αφού σημειώνεται ότι «...ο πατήρ αυτής συναναστραφείς μετά κομμουνιστού πιστεύεται ότι επηρεασθείς υπ΄ αυτού, εξεδηλώθη υπέρ της Κεντροαριστεράς παρατάξεως....» και πως «ο αδελφός αυτής προ της Επαναστάσεως εξεδηλούτο υπέρ του Α. Παπανδρέου, πολλάκις δε εντός καφενείου του χωρίου του κατεφέρθη κατά του Βασιλέως...» και εν τέλει κρίνεται ότι «Κατόπιν των ανωτέρω φρονούμεν ότι δεν δύναται να παρασχεθεί η υπό του Ασμίου (.....) αιτουμένη έγκρισις...». Στο σχετικό Φ.144/100/Α176/Αριθ. σχεδ. 41/ 9 Φεβ. 1973, με θέμα «Κοινωνικά φρονήματα μελλονύμφου», αφού σημειώνεται ότι «ο πατήρ της ειρημένης κατά την περίοδο της Κατοχής παρασυρθείς ανεμίχθη εις την ΕΠΟΝ άνευ δράσεως» και ότι «έκτοτε και μέχρι του έτους 1961 δεν απησχόλησε τας Αστυνομικάς αρχάς δι΄ ο και απεχαρακτηρίσθη αυτοδικαίως» καθώς και πως «από της αποκαταστάσεώς του και μέχρι σήμερον διάγει νομιμοφρόνως» κρίνεται ότι «κατόπιν των ανωτέρω και δοθέντος ότι η μελλόνυμφος δεν επηρεάζεται υφ΄ οιουδήποτε προσώπου έχοντος δυσμενή εις βάρος του στοιχεία εισηγούμεθα την παροχήν της υπό του εν λόγω Αξ/κού αιτουμένης εγκρίσεως». Πρόκειται για περίπτωση θετικής εκβάσεως, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι δικαιολογείται ο ένας τέτοιου τύπου έλεγχος, για το απλούστατο λόγο ότι δεν συνάδει με τη χριστιανική διδασκαλία, αλλά ούτε με το κατοχυρούμενο διεθνώς ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα θρησκευτικής ελευθερίας η θεώρηση του πολιτικού φρονήματος ως κωλύματος γάμου! Σήμερα – μεσούσης της Δημοκρατίας και παρά τα όποια της προβλήματα – το θέμα φαντάζει «κωμικό», αλλά τότε ήταν πράγματι τραγικό, καθώς με την απαγόρευση της τελέσεως θρησκευτικών γάμων στρατιωτικών με Ελληνίδες που εφέροντο ως εμφορούμενες οι ίδιες ή συγγενικά τους πρόσωπα «υπό αριστερών φρονημάτων», το καθεστώς είχε υπεισέλθει στο εσώτερο – μυστηριακό χώρο της θρησκείας, αδιαφορώντας τόσο για τις αρνητικές συνέπειες που προκαλούσε στο σώμα της Εκκλησίας δια της εισχωρήσεώς του στα εσωτερικά – interna corporis – θέματα αυτής, όπως το μυστήριο του γάμου όσο και και τη βλάβη που προκαλούσε στη θρησκευτική συνείδηση των θιγομένων ανθρώπων, στερώντας τους – με ποιό δικαίωμα άρα γε;... - την θεόθεν ευλογία της συζυγίας. Θα χρειασθεί να περάσει μια ολόκληρη επταετία από τη πτώση της δικτατορίας για να εκδοθεί, επί αρχιεπισκοπείας Σεραφείμ (Τίκα), εγκύκλιος της Εκκλησίας βάσει της οποίας η έκδοση επισκοπικής αδείας για τη τέλεση του μυστηρίου του γάμου «καθίσταται δυνατή άνευ της προσκομίσεως αδείας στρατιωτικής αρχής, ευθυνομένου μόνον του ενδιαφερομένου» (βλ. Α.Π. 1272/999/03.06.1981 εγκύκλιο της Δ.Ι.Σ., η οποία εξεδόθη κατόπιν σχετικής αποφάσεως της Ι.Σ.Ι. ληφθείσης στη τακτική συνεδρίαση του Οκτωβρίου του 1980). Ενώ για την άρση των ιδίων πρoϋποθέσεων «εθνικοφροσύνης» περί την τέλεση του γάμου και την υποβολή της εγκριτικής αδείας εκ μέρους της Στρατιωτικής Υπηρεσίας - αν και στη πράξη οι προϋποθέσεις αυτές περιήλθαν σταδιακά σε αχρησία - θα χρειασθεί για τις κυβερνήσεις της μεταπολιτεύσεως να παρέλθουν, τα διπλάσια - σε σχέση με την Εκκλησία, χρόνια – και συγκεκριμένα δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, όταν με το άρθρο 18 του ν. 1848/1989 θα καταργηθούν οι σχετικές υποχρεώσεις των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Από εκεί και πέρα αρκούσε αυτό που προβλέπουν οι Κανόνες της Εκκλησίας μας, ήτοι η άδεια του επιχωρίου Μητροπολίτου, η πιστοποιούσα για το ζευγάρι ότι πρόκειται περί βεβαπτισμένων χριστιανών, δυναμένων (αφ΄ ης στιγμής δεν υφίστανται σχετικά κανονικά κωλύματα όπως π.χ. της ετεροθρησκείας, της συγγενείας, της αώρου ηλικίας, κ.λ.π.), να έλθουν εις κοινωνίαν γάμου. 

* Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι θεολόγος καθηγητής Β/θμιας Εκπαίδευσης (http://religiousnet.blogspot.com).

Το είδαμε εδώ

Εορτή του Αγίου Ιανουαρίου και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
                ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

Τη μνήμη του Αγίου Ιανουαρίου και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 21 Απριλίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Ιανουάριος ήταν επίσκοπος στη Νεάπολη της Ιταλίας, στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-304) και όταν έπαρχος στην περιοχή αυτή ήταν ο Τιμόθεος.

Ο Ιανουάριος μαζί με μια πολύ καλή ομάδα συνεργατών-χριστιανών, που την αποτελούσαν: οι διάκονοι Πρόκουλος (ή Πρόκλος), Σώσσος, Φαύστος, ο αναγνώστης Δησιδέριος, ο Ακούτιος και ο Ευτύχιος, αγωνίζονταν τον άγιο αγώνα της αρετής και έφερναν στο Χριστό πολλούς ειδωλολάτρες. Όταν έγινε ο μεγάλος διωγμός κατά των χριστιανών, συνελήφθησαν και υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια. Τον Ιανουάριο έριξαν στη φωτιά για να καεί, αλλά με τη θεία χάρη έμεινε αβλαβής. Αμέσως, τότε, τον οδήγησαν σε άλλο τόπο, όπου του έκοψαν τα νεύρα και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Στο δρόμο για το μαρτύριο, συνέβη το έξης περιστατικό: Οι πολυάριθμοι χριστιανοί της Νεάπολης, προσπάθησαν να πάρουν από τα χέρια των στρατιωτών τον Ιανουάριο. Εκείνος, όμως, αρνήθηκε και τους είπε: «Αφήστε, παιδιά μου, να τελειώσω τον καλό αγώνα του μαρτυρίου, και σας υπόσχομαι ότι θα είμαι πάντοτε προστάτης της πόλης σας». Έτσι και έγινε. Η Νεάπολη τον ανακήρυξε πολιούχο της Άγιο.

Στο Συναξάρι του Αγίου Ιανουαρίου αναφέρεται ότι μια γυναίκα, που ονομαζόταν Μαξιμίνα και ήταν χήρα, είχε την ατυχία να χάσει το μονάκριβο παιδί της. Κάποια στιγμή, ενώ θρηνούσε, συνήλθε για λίγο και κοιτάζοντας ψηλά, είδε άνω από την πύλη του ναού ένα ύφασμα κρεμασμένο, στο οποίο ήταν ζωγραφισμένη η εικόνα του Αγίου Ιανουαρίου.

Τότε η γυναίκα έφερε στο νου της εκείνο που κάποτε έκανε ο προφήτης Ελισσαίος, όταν ανέστησε τον υιό της Σωμανίτιδος. Αφού κινήθηκε λοιπόν η Μαξιμίνα από θείο φωτισμό, έκανε και αυτή το ίδιο. Σχημάτισε δηλαδή κατάλληλα τον υιό της και ακολούθως σχημάτισε το ομοίωμα του Αγίου Ιανουαρίου.

Στη συνέχεια δε, στα μάτια του παιδιού της προσάρμοσε τα μάτια της εικόνας του Αγίου. Το ίδιο έκανε και με τα αυτιά, το στόμα και με τα υπόλοιπα μέλη. Κάνοντας το έργο αυτό η γυναίκα προσευχόταν θερμά προς τον Άγιο Ιανουάριο λέγοντας: «Δούλε του Θεού, ελέησέ με και ανάστησε τον υιό μου, γιατί είναι το μόνο μου παιδί, δεν έχω άλλο». Και πραγματικά, ο Άγιος άκουσε την παράκληση της Μαξιμίνας και ανέστησε τον υιό αυτής.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως Ιεράρχης και σοφός θεηγόρος, τύπος εγένου προς αθλήσεως πόνους, Πάτερ Ιανουάριε τοις περί σεαυτόν. Σώσος γαρ και Πρόκουλος, Δισιδέριος Φαύστος, και συν Ακουτίωνι, ο Ευτύχιος άμα, συν σοι αθλούσι μάκαρ ευσεβώς, μεθ' ων δυσώπει, υπέρ των ψυχών ημών.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Ασυγχώρητη αμαρτία το να μην συγχωρείς τον αδελφό σου!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
           ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.
- Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.
- Αν σου πω να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.
- Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.
- Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου.
Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι...

- Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

Διότι νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.
Γι' αυτό απ' όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη. Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς; Πως θα ζητήσεις συγνώμη;

Ακόμη κι' αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.
Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του. Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

το είδαμε εδώ

Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς: Ευθύνεται η Εκκλησία για Αντισημιτισμό;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

                   ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

Εν Πειραιεί τη 20η  Απριλίου 2015. 

ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ;

 Ο ρατσισμός, σε όλες τους τις εκφάνσεις, αποτελεί σήμερα ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα. Οι όντως δύσκολες οικονομικές και άλλες συνθήκες, σε παγκόσμιο επίπεδο, ευνοούν την ανάδυση τέτοιων φαινομένων. Μια έκφανση του ρατσισμού είναι και ο αντισημιτισμός. Το εκπεφρασμένο με φράσεις και πράξεις μίσος κατά του εβραϊκού λαού, το οποίο εμφανίζεται, σύμφωνα με την ιστορία, ήδη στην προ Χριστού εποχή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα του κ.Δημήτρη Ψαρρά, στην εφημερίδα «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» (φύλλο: 30-3-2015), με τίτλο: «Πολλοί Εβραίοι αισθάνονται ταραγμένοι σήμερα από τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη». Ο συντάκτης στο δημοσίευμά του σχολιάζει μια έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σχετικά με τον αντισημιτισμό, η οποία παρουσιάστηκε στη βρετανική πρεσβευτική κατοικία στην Αθήνα υπό την αιγίδα της βρετανικής προεδρίας της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA). Στην εκδήλωση αυτή κεντρικός ομιλητής ήταν ο Βρετανός αναλυτής κ. Τζόναθαν Μπόιντ, του οποίου στη συνέχεια παραθέτει θέσεις και απόψεις πάνω στο εν λόγω θέμα.

Ο κ. Μπόιντ, αφού προηγουμένως έδωσε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία γύρω το φαινόμενο του αντισημιτισμού στην Ευρώπη, στη συνέχεια, τελειώνοντας τη συνέντευξή του, είπε και τα εξής: «Τα φαινόμενα αντισημιτισμού δεν φαίνεται ότι θα εξαλειφτούν ποτέ. […] οι Εβραίοι έχουν συχνά παρουσιαστεί ως αουτσάιντερ, και δυστυχώς, μεγάλο μέρος αυτής της αντιπάθειας πηγάζει από τον τρόπο που παραδοσιακά τους έβλεπε η Εκκλησία. Μέχρι πολύ πρόσφατα, σε ένα μεγάλο μέρος της χριστιανικής παράδοσης, οι Εβραίοι δυσφημίζονταν ως δολοφόνοι του Χριστού, ως μια διεφθαρμένη δαιμονική παρουσία που τυφλά διατηρεί τις δικές της αρχαϊκές παραδόσεις, παρόλο που η διαθήκη του Θεού με τους Εβραίους έχει από καιρό αντικατασταθεί από τη νέα διαθήκη του Θεού -ή αλλιώς την Καινή Διαθήκη- με τους χριστιανούς. Αυτές είναι όλες φρικτές ιδέες, αλλά έχουν χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για να θυματοποιήσουν ποικιλοτρόπως, στιγματίσουν, παρενοχλήσουν, «χτυπήσουν», απομακρύνουν και σφαγιάσουν τους Εβραίους για αιώνες».

Επειδή, προφανώς, ο κ. Μπόιντ δεν έδωσε τις σωστές διαστάσεις στις αιτίες που εξέθρεψαν τον αντισημιτισμό, εμπλέκοντας την Εκκλησία σε αυτή τη διαδικασία, θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε ορισμένες διευκρινήσεις επί των δηλώσεών του.

Τις βαθύτερες αιτίες του αντισημιτισμού, όπως και κάθε άλλης μορφής ρατσισμού, θα πρέπει να αναζητήσουμε όχι στην Εκκλησία, αλλά στην ίδια την πεπτωκυΐα και στα πάθη υποδουλωμένη ανθρώπινη φύση, η οποία αδυνατεί να  αγαπήσει τον πλησίον του γνήσια και έμπρακτα. Ο ανθρώπινος εγωισμός, όταν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, δημιουργεί, με την σειρά του, ιδεολογικές, φυλετικές, εθνικιστικές,ή θρησκευτικές προκαταλήψεις, που μπορεί να πάρουν την μορφή μίσους και αποστροφής απέναντι σε άλλους λαούς, ή να γεννήσουν την επιθυμία επιβολής και εκμεταλλεύσεως αυτών. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η αποικιοκρατία και η οικονομική εκμετάλλευση των χωρών του τρίτου κόσμου, (Αφρική, Ασία), κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, η οποία υπήρξε  καρπός ρατσιστικών αντιλήψεων των λαών των χωρών αυτών. Γενικότερα μπορούμε να πούμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, το ιδεολογικό υπόβαθρο των πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των λαών και των εθνών είναι ρατσιστικές αντιλήψεις και εθνικιστικές προκαταλήψεις.

Ειδικότερα εις ό, τι αφορά τον εβραϊκό λαό παρατηρούμε, ότι από αρχαιοτάτων χρόνων βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τους γειτονικούς λαούς που τον περιβάλλουν. Πρώτοι οι Ασσύριοι το 722 π. Χ. κατέλυσαν το βασίλειο του Ισραήλ και στην συνέχεια οιΒαβυλώνιοι το 587 π. Χ., αφού κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ ολοσχερώς, οδήγησαν τους αιχμαλώτους Ιουδαίους σε εξορία στη Βαβυλώνα. Αργότερα οι Έλληνες κατά την ελληνιστική περίοδο υπό τον Αντιόχο τον Επιφανή (215-164 π. Χ.), εξαπέλυσαν σκληρότατο διωγμό εναντίον των Εβραίων, που έφθασε μέχρι βεβηλώσεως του ναού της Ιερουσαλήμ, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να εκδηλωθούν στη συνέχεια οι ηρωϊκοί αγώνες των Μακκαβαίων για την απελευθέρωση του έθνους των. Κατά την περίοδο της κυριαρχίας των Ρωμαίων μνημονεύουμε την μαζική απέλαση των Ιουδαίων από την Ρώμη επί Κλαυδίου Καίσαρος και την εκ νέου ολοσχερή καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τα στρατεύματα του Τίτου το 70 μ. Χ. Τέλος αναφέρουμε τη συστηματική εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων από την ναζιστική Γερμανία κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε είδε με «αντιπάθεια» τους Εβραίους, όπως ισχυρίζεται ο κ. Μπόιντ. Την αντιπάθεια θα πρέπει να την αναζητήσει από την πλευρά των Εβραίων και όχι από την πλευρά της Εκκλησίας. Οι Εβραίοι και πιο συγκεκριμένα η θρησκευτική ηγεσία του Ισραήλ, ήταν εκείνη που «αντιπάθησε» τον Χριστό και όχι απλώς τον «αντιπάθησε», αλλά τον μίσησε με θανάσιμο μίσος, μέχρις ότου τελικά τον οδήγησε σε σταυρικό θάνατο, καθ’ όν χρόνον Εκείνος δεν έπαυε επί τριετία να ευεργετεί τον λαό των Εβραίων με μια πληθώρα θαυμάτων, μοναδικών στο είδος τους, που απεδείκνυαν την μεσσιανική του ιδιότητα. Αλλά και όταν τον κάρφωναν πάνω στο σταυρό και τότε ακόμη Εκείνος έδειξε σ’ αυτούς τον ανεξάντλητο πλούτο της αγάπης και της ανεξικακίας του: «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ.23,34). Το παράδειγμα της ανεξικακίας και της αγάπης του Κυρίου ακολούθησε κατόπιν και η Εκκλησία. Οι απόστολοι ουδέποτε καλλιέργησαν μεταξύ των μελών της Εκκλησίας μίσος κατά των Εβραίων. Αντίθετα μάλιστα θεώρησαν χρέος τους να κηρύξουν το ευαγγέλιο και να καλέσουν σε μετάνοια πρώτα τους Εβραίους και αργότερα, μετά από μερικά χρόνια, (γύρω στο 39 μ. Χ.)  και τους εθνικούς, με πρώτο τον Κορνήλιο τον εκατόνταρχο. Τι θα έλεγε ο κ. Μπόιντ αν ζούσε την εποχή των αποστόλων και έβλεπε την παράδοξη αυτή τακτική των αποστόλων, να κηρύττουν δηλαδή τα έξι πρώτα χρόνια της ιεραποστολικής δράσεώς των αποκλειστικά μόνο στους Εβραίους και όχι ταυτόχρονα και στους εθνικούς και τους έκρινε με τα δικά του κριτήρια; Άραγε θα τους χαρακτήριζε ως σημίτες - ρατσιστές; Όταν αργότερα εκδηλώθηκε ο πρώτος μεγάλος διωγμός των Εβραίων εναντίον της Εκκλησίας, (βλ. Πράξεις 8^ο κεφ.), μετά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, με αποτέλεσμα να διασκορπιστούν οι χριστιανοί από την Ιερουσαλήμ σ’ όλη την Παλαιστίνη και τότε ακόμη η Εκκλησία έδειξε μακρόθυμη στάση ανεξικακίας και αγάπης απέναντι στους απειθούντες και βλασφημούντες Ιουδαίους. Εξακολουθούσε να κηρύττει το Ευαγγέλιο τόσο προς τους Εβραίους, όσο και προς τους Εθνικούς. Ο απόστολος Παύλος σ’ όποια πόλη πήγαινε, θεωρούσε χρέος του να κηρύξει το ευαγγέλιο πρώτα στους Εβραίους, (στις εβραϊκές συναγωγές) και κατόπιν στους εθνικούς. Στην προς Ρωμαίους επιστολή του εκφράζεται με τέτοια αγάπη, αλλά ταυτόχρονα και με τόσο μεγάλη λύπη και οδύνη για τους συμπατριώτες του Εβραίους, ώστε θα προτιμούσε αυτός να χωρισθεί για πάντα από τον Χριστό, αρκεί να σωθούν οι συμπατριώτες του:  «λύπη μοι εστί μεγάλη και αδιάλειπτος οδύνη τη καρδία μου. Ηυχόμην γαρ αυτός εγώ ανάθεμα είναι από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα» (9,2-3). Επίσης στην προς Εβραίους Επιστολή του, εξαίρει το ρόλο και τη διακονία του παλαιού Ισραήλ για την πραγματοποίηση της εν Χριστώ σωτηρίας και προφητεύει, ότι στα έσχατα«πας Ισραήλ σωθήσεται» (Ρωμ.11,26). Παραθέτουμε μερικές ακόμη χαρακτηριστικές περιπτώσεις από την ιστορία της Εκκλησίας: Στην περίφημη Βασιλειάδα του Μ. Βασιλείου έβρισκαν καταφύγιο και βοήθεια όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και Ιουδαίοι, όπως και ειδωλολάτρες.  Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι «χριστιανοί» της Ευρώπης και φυσικά ο Ναζισμός έστελνε στα φονικά κρεμαντόρια τους Εβραίους της Ευρώπης, η Εκκλησία στην Ελλάδα τους έκρυβε. Ηρωικοί Επίσκοποι, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Δαμασκηνός, ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κυρός Χρυσόστομος, εκατοντάδες κληρικοί, μοναχοί και απλοί πιστοί έκρυβαν με κίνδυνο της ζωής τους Έλληνες Εβραίους. Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός εξέδιδε χιλιάδες πλαστές ταυτότητες, παρουσιάζοντας πολλούς καταδιωκόμενους Εβραίους ως Ορθοδόξους Χριστιανούς! Δεν είναι τυχαίο ότι οι εν Έλλάδι Εβραίοι αναγνωρίζουν αυτή την υπέρτατη προσφορά της Εκκλησίας μας και τιμούν κάθε χρόνο τους αείμνηστους Ιεράρχες της ως «Δικαίους των Εθνών».Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες πολλές παρόμοιες μαρτυρίες, ωστόσο περιοριζόμαστε σ’ αυτές για να μη μακρύνουμε πολύ τον λόγο.

Επίσης ο ισχυρισμός του ότι «οι Εβραίοι δυσφημίζονταν ως δολοφόνοι του Χριστού, ως μια διεφθαρμένη δαιμονική παρουσία που τυφλά διατηρεί τις δικές της αρχαϊκές παραδόσεις», δεν αποδίδει την αλήθεια των πραγμάτων με αποτέλεσμα να φθάνει στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι «αυτές είναι όλες φρικτές ιδέες» και επομένως, κατά την άποψή του, απορριπτέες. Το ότι οι Εβραίοι εφόνευσαν τον Χριστό, με πρωταγωνιστές τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού, δεν αποτελεί δυσφήμιση, ούτε συκοφαντία, αλλά μια αναντίρρητη ιστορική αλήθεια. Μια απλή ματιά στα ευαγγελικά κείμενα αποδεικνύει τετραγωνικά του λόγου το αληθές. Παραθέτουμε δύο μόνον βιβλικές μαρτυρίες από τις πολλές, αντιπροσωπευτικώς: «Ην δε παρασκευή του πάσχα, ώρα δε ωσεί έκτη και λέγει τοις Ιουδαίοις, ίδε ο βασιλεύς υμών. Οι δε εκραύγασαν, άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιω.19,14-15). «Τούτον (τον Ιησούν) τη ωρισμένη βουλή και προγνώσει του Θεού έκδοτον λαβόντες, δια χειρών ανόμων προσπήξαντες ανείλετε» (Πραξ.2,23). Εάν ο Βρετανός αναλυτής πιστεύει, ότι τα ευαγγελικά κείμενα δεν αποδίδουν την αλήθεια, ας το αποδείξει. Αν όμως δεν μπορεί να αποδείξει, ως ιστορικώς αναξιόπιστα τα ευαγγελικά κείμενα, τότε οφείλει να δει κατάματα την αλήθεια και να την παραδεχθεί. Να παραδεχθεί δηλαδή και να ομολογήσει, ότι ο λαός αυτός διέπραξε την μεγαλύτερη αμαρτία όλων των αιώνων και όλων των εποχών στην ιστορία της ανθρωπότητος. Και να μη προσπαθεί πονηρά, να παρουσιάσει την μεγίστη ευθύνη των Εβραίων για το φοβερό αυτό έγκλημα, ως μια άδικη συκοφαντική  δυσφήμιση και ως μια «φρικτή ιδέα», που οφείλει να απορριφθεί. Εξ ίσου αληθές επίσης είναι το γεγονός, ότι ο Θεός απέρριψε και εγκατέλειψε τον λαό αυτό εξ’ αιτίας της απιστίας του να αποδεχθεί τον Χριστό ως τον προαναγγελθέντα και αναμενόμενο από τους προφήτες Μεσσία και ιδίως μετά το φοβερό έγκλημα, που διέπραξε,να σταυρώσει τον Χριστό: «Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ, η αποκτέννουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν! ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε. ιδού αφίεταιυμίν ο οίκος υμών έρημος»(Ματθ.23,37-38). Ο Θεός δεν δίστασε να απορρίψει τον λαό Του και να αποσύρει την Χάρη Του από αυτόν, (εκτός βέβαια από το κατ’ εκλογήν λήμμα, που ήταν όλοι όσοι επίστευσαν σ’ Αυτόν), παρ’ όλο που μέχρι τότε και καθ’ όλη την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης ήταν ο εκλεκτός Του λαός: «και εμπεριπατήσω εν υμίν και έσομαι υμών Θεός, και υμείς έσεσθέμοι λαός» (Λευϊτ.26,12). «Και έσται η κατασκήνωσίς μου εν αυτοίς, και έσομαι αυτοίς Θεός, και αυτοί μου έσονται λαός» (Ιεζεκ.37,27). Τι λοιπόν; Με βάση την παρά πάνω εκλογή θα κατηγορήσουμε τον Θεό ως σημίτη -ρατσιστή; Άπαγε της βλασφημίας. Βέβαια αν σκεπτόμασταν με την λογική του κ. Μπόιντ, σε τέτοιο συμπέρασμα θα καταλήγαμε. Ο Θεός ούτε όταν εξέλεξε τους Εβραίους ως τον εκλεκτό Του λαό ήταν σημίτης - ρατσιστής, ούτε όταν τον απέρριψε έγινε αντισημίτης, αλλά όλες του οι ενέργειες και στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης και σ’ αυτήν της Καινής υπήρξαν θεοπρεπείς και κατά πάντα δίκαιες. Έχουμε ανάγκη θείου φωτισμού, διότι χωρίς αυτόν αδυνατούμε να εισχωρήσουμε και να κατανοήσουμε με την εμπαθή ανθρώπινη λογική μας τις θεοπρεπείς αυτές ενέργειες  και να δούμε την εκλογή του εβραϊκού λαού μέσα στο σχέδιο της οικονομίας του Θεού για την σωτηρία όλης της ανθρωπότητος και όχι μόνον ενός λαού. Διότι όπως λέγει ο προφήτης, ή μάλλον ο ίδιος ο Θεός διά του προφήτου: «ου γαρ εισίν αι βουλαί μου ώσπερ αι βουλαί υμών, ουδ’  ώσπερ αι οδοί υμών αι οδοί μου, λέγει Κύριος.  Αλλ’  ως απέχει ο ουρανός από της γης, ούτως απέχει η οδός μου από των οδών υμών και τα διανοήματα υμών από της διανοίας μου»(Ησ.55,8-9).

  Πέραν αυτών ο κ. Μπόιντ, αν ήθελε να είναι δίκαιος και αντικειμενικός απέναντι στην ιστορία, θα έπρεπε να παρουσιάσει και την άλλη πλευρά του θέματος. Να παρουσιάσει δηλαδή παράλληλα και τα φρικτά ταλμουδικά κείμενα, που ανασταυρώνουν τον Χριστό, τα οποία δεν είναι μόνον συκοφαντικά κατά του Κυρίου μας, της Εκκλησίας και των χριστιανών κείμενα, αλλά και άκρως ρατσιστικά. Να μας αναλύσει ο κ. Μπόιντ την δυσώνυμη Καμπάλα, που διδάσκεται στα Πανεπιστήμια του Ισραήλ. Να κάνει επίσης λόγο για τον εθνικισμό και ρατσισμό, ο οποίος καλλιεργήθηκε επί 20 και πλέον αιώνες μέχρι σήμερα, μέσα στους κόλπους του Διεθνούς Σιωνισμού, τον οποίον ο τότε αδέσμευτος Ο.Η.Ε. καταδίκασε το 1985 ως όντως ρατσισμό. 

  Τελειώνοντας την αναφορά μας αυτή και με βάση όσα αναφέραμε παρά πάνω, θέλουμε να τονίσουμε και πάλι, ότι η Εκκλησία ουδέποτε εγκλωβίστηκε και παγιδεύτηκε σε ρατσιστικά, ή αντιρατσιστικά, σε σημιτικά, ή αντισημιτικά σύνδρομα. Τέτοιου είδους καταστάσεις που τροφοδοτούν έχθρες, αντιπάθειες και πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών αποτελούν γνωρίσματα του παλαιού ανθρώπου, του μακράν της Εκκλησίας ευρισκομένου κόσμου. Αντίθετα η Εκκλησία καλλιέργησε στους κόλπους της την ανιδιοτελή αγάπη προς τον πλησίον ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, ή εθνικής καταγωγής, σύμφωνα με τον λόγο του αποστόλου Παύλου: «ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ.3,11). Αυτά για του λόγου το αληθές!        

Εκ του Γραφείου επί τω Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Το είδαμε εδώ

πορευθέντες ... τί;

Ποιος κληρικός ή ιεροκήρυκας έχει αποσταλεί από την Ιερά Σύνοδο για να φέρει το φώς της Αλήθειας στούς δυστυχείς «μετανάστες»; Σε ποιους έχει ανατεθεί η διδασκαλία της Ορθοδοξίας στους χώρους φιλοξενίας τών «μεταναστών»;

Ποιος εφαρμόζει τον λόγο τού Θεού «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη»;

Μην ψάχνετε...

ΚΑΝΕΙΣ

Ο σεβασμός στήν θρησκεία τών «μεταναστών», ο σεβασμός στις κομματικές και ιδεολογικές εντολές επικρατεί. Καλό και άγιο τό ντύσιμο και το τάϊσμα τών «μεταναστών», αλλά πάντα και πρώτα ο Θεός, που ΕΣΕΙΣ περιφρονείτε ή φοβάστε.

Η περιφρόνηση τού Λόγου τού Θεού και της Πατρίδος είναι το ισχύον καθεστώς για τήν Ιεραρχία.

Είχατε πεί ότι τα αίτια τού οικονομικού και κοινωνικού προβλήματος τής Ελλάδος είναι κυρίως πνευματικό.

Έχετε δίκιο...

Υπεύθυνοι είστε ΕΣΕΙΣ οι κατεξοχήν πνευματικοί ταγοί. Εσείς είστε η αιτία όλων τών κακών που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία και Εκκλησία. Εσείς που στην θέση τού Χριστού βάλατε την ιδεολογία και τον κόσμο τούτο. Εσείς που φέρατε το πνεύμα της εκκοσμίκευσης στήν Εκκλησία.

Αυτά πληρώνουμε όλοι, δίκαιοι και άδικοι.

Η ευθύνη είναι όμως δική σας, αποκλειστικά δική σας. Εσείς θα δώσετε λόγο στόν δίκαιο και φιλάνθρωπο κριτή. Και Αυτός ΔΕΝ είναι προσωπολήπτης. 

Το είδαμε εδώ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ:ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ : Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα αυτό το άρθρο (Δεν καταφέρομαι κατά του ιστολογίου που καλώς ή κακώς αναρτήθηκε)αλλά ενάντια στην γενική του ιδέα :Tον Ρατσμό και την Βία 

.Η ανάγνωση του μου δημιούργησε ειλικρινά μεγάλο προβληματισμό  :

Στo διαδίκτυο πόσοι προβατόσχημοι λύκοι υπάρχουν;

Ποια είναι δογματική θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στον Ρατσισμό και την Ξενοφοβία;

Με βάση αυτόν τον προσωπικό μου προβληματισμό θα ακολουθήσουν κάποιες αναρτήσεις με θέμα τον Ρατσισμό στην Εκλλησία.

Δυστυχώς η σημερινή κοινωνία –πέρα από τα τόσα προβλήματα που τη μαστίζουν- ταλαιπωρείται κι από το πρόβλημα της διακρίσεως των ανθρώπων ως προς το φύλο, τη φυλή ή την κοινωνική τους κατάσταση. Η λανθασμένη αυτή νοοτροπία ονομάζεται κοινωνικός ρατσισμός και εμπνευστής της ήταν ο Γάλλος διπλωμάτης Αρθούρος Γκομπινό (1816-1882).

Εκδηλώσεις ρατσισμού συναντάμε στην αρχαιότητα, στους Αιγυπτίους, στους Πέρσες, στους Εβραίους, στους Ρωμαίους και στους Έλληνες. Τον κοινωνικό ρατσισμό τον συναντάμε και στους τελευταίους δυστυχώς αιώνες ως τις μέρες μας. Θυμίζω τις φυλετικές διακρίσεις κατά των μαύρων στις ΗΠΑ και την θεωρία της αρίας φυλής του γερμανικού ναζισμού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναρωτιέμαι και απαντώ: Υπάρχει στο χώρο της πίστης μας, στην Εκκλησία μας «ξένος, αλλιώτικος, άλλος και άλλος»; Ποια απάντηση δίνει ο λόγος του Θεού και η Ιερή μας Παράδοση;

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς μας με τη στάση του και το λόγο του δίδαξε 20 αιώνες πριν πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε παιδιά του Θεού, αδέλφια, όποιοι και όπως κι αν είμαστε. Θυμίζω τη στάση του απέναντι στην αλλοεθνή Σαμαρείτιδα και τη Χαναναία ή την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Σε αυτές τις περιπτώσεις καταργείται ο ρατσισμός και διαλαλιέται η αγάπη προς όλους, ακόμα και απέναντι σε έναν αλλοεθνή. Για τον Σαμαρείτη ο Ιουδαίος ήταν ο «ξένος» ο «αλλιώτικος». Θα λέγαμε σήμερα, ήταν ένας Αλβανός, ένας Ιρακινός λαθρομετανάστης ή –γιατί όχι- ένας Τούρκος. Κι όμως φέρθηκε έτσι όπως πρέπει να φερόμαστε όλοι εμείς οι Ορθόδοξοι. Αλήθεια εμείς συμπεριφερόμαστε όπως ο καλός Σαμαρείτης στην καθημερινή μας ζωή;

Πηγή της εξ Αποκαλύψεως Πίστης μας δεν είναι μόνο η Αγία Γραφή αλλά και η Ιερή μας Παράδοση. Επιβάλλεται άρα να αναλογισθούμε τι μας συμβουλεύει η Πατερική σκέψη; Οι Πατέρες δίδαξαν και εφάρμοσαν όσα παρέλαβαν από τους Αποστόλους και από τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Αντέγραψαν το Χριστό. Ο ιερός Χρυσόστομος έλεγε: «Όλα τα της φύσεως είναι κοινά, είναι για όλους. Γιατί λοιπόν παρουσιάζεις σαν αφορμή διαίρεσης το εξωτερικό ένδυμα ή το χρώμα της επιδερμίδας; Ο ουρανός δεν είναι για όλους;

Ο ήλιος και η σελήνη και το σύνολο των αστέρων δεν είναι για όλους»; Αυτές οι σκέψεις του Ιερού Χρυσοστόμου ήταν, είναι και θα είναι η πράξη της Εκκλησίας μας. Η Εκκλησία ποτέ δεν διέκρινε, δεν ξεχώρισε τους ανθρώπους της γης ή τα μέλη της σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Έδωσε και δίνει σε όλους την αληθινή πίστη ανεξαρτήτως. Η Εκκλησία είχε και έχει οικουμενικό χαρακτήρα. Βαπτίζει και αγκαλιάζει τους πάντες. Η φιλανθρωπία της απλώθηκε και απλώνεται σε όλους ανεξαρτήτως.

Είναι σημαντικό το γεγονός πως όλοι μεταλαμβάνουμε από το ίδιο Άγιο Ποτήριο, από την ίδια Ιερή Λαβίδα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Δεν μπορούμε να προσφωνούμε Πατέρα μας το Θεό αν δεν πλημμυρίζει η καρδιά μας από αγάπη προς όλους! Δεν μπορούμε να προσφωνούμε Πατέρα μας το Θεό αν δεν θεωρούμε τους πάντες αδερφούς μας!

του πατρός Ευστρατίου Γιουσμά*
 Το κείμενο του π. Ευστρατίου Γιουσμά απο Εδώ

“Δεν φοβάται ο λαγός τη βροντή τόσο, όσο φοβείται ο διάβολος τον λόγο τού Θεού”!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

                 ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

Του π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Σε κάθε εποχή, αλλά κυρίως στη δική μας που τόσα ρεύματα έχουν διαπεράσει τον κόσμο και συνεχίζουν να κυκλώνουν την οικουμένη, τίθενται δύο ερωτήματα.  α) Έχει λόγο η Εκκλησία; και β) ποιο πρέπει να είναι το περιεχόμενο αυτού του λόγου - κηρύγματος που εάν έχει, οφείλει να καλλιεργεί η Εκκλησία; Όντως ερωτήματα που κάνουν τους εντός της Εκκλησίας να “βασανίζουν το θέμα” ώστε να απαντήσουν υπεύθυνα. Υπεύθυνα, δοθέντος ότι τους τελευταίους καιρούς, παρά
το πλήθος των “κηρύκων”, φαίνεται να απουσιάζει το ριζοσπαστικό κήρυγμα της Αναστάσεως και να 
επέρχεται ένας συμβιβασμός προς το πνεύμα τού κόσμου, συν το ότι ο θεσμός των ιεροκηρύκων δείχνει να συρρικνώνεται δραματικά.

 

Ας αφήσουμε όμως τους εχθρούς τής Εκκλησίας που σκοπό έχουν να καταργήσουν το ζωντανό της κήρυγμα - παρά τα γλυκόλογα και τους “αδελφικούς ασπασμούς”, και ας μη λησμονούμε ότι σε κάθε εποχή και οπουδήποτε υφίσταται ο “φιλοπρωτεύων Διοτρεφής” (Γ' Ιωαν. 9), και με δέος ας ακούσουμε μέσω τού Αποστολικού αναγνώσματος τον Άγγελο Κυρίου. Το λειτουργικό πνεύμα όπου “διά της νυκτός ήνοιξε τας θύρας τής φυλακής, εξαγαγών τε αυτούς (τους Αποστόλους) είπε· πορεύεσθε, και σταθέντες λαλείτε εν τω ιερώ τω λαώ πάντα τα ρήματα της ζωής ταύτης” (Πραξ. ε' 19-20).

 

Μάλιστα! Στα δύο ερωτήματα, εάν δηλ. υφίσταται κήρυγμα της Εκκλησίας και ποιο το περιεχόμενό του, μας απαντά ο Θεός διά του αγίου Αγγέλου. Επαναλαμβάνεται και εδώ με διαφορετικά λόγια η εντολή τού Αναστάντος Κυρίου μας: “πορευθέντες, μαθητεύσατε (=εκχριστιανίσατε), πάντα τα έθνη” (Ματθ. κη' 19).

 

Αυτή επίσης την πραγματικότητα την βλέπουμε στους χρόνους όπου επικρατούσε ο Νόμος. Εκεί που τα εκλεκτά πνεύματα των Δικαίων και των εκλεκτών εκήρυσσαν και έλεγχαν, προφητεύοντας ταυτοχρόνως τον αναμενόμενο Μεσσία, και φυσικά την ευλογημένη αυτή πραγματικότητα που βιώνει η Εκκλησία στο Νόμο τής Χάριτος. Εκεί που το λειτουργικό Σώμα, μέσα στο Κυριακό Δείπνο δέχεται διά του θείου κηρύγματος το μήνυμα της ελπίδος. Την βεβαιότητα της νίκης εναντίον τού θανάτου και τού διαβόλου.

 

Ουδέποτε υπήρξε εποχή κατά την οποία η Εκκλησία υποτίμησε το πραγματικό κήρυγμα. Η εκκλησιαστική ιστορία αποτελεί τον αψευδή μάρτυρα αυτής τής πραγματικότητος.

 

Εάν κάπου υπήρξε υποτίμησις του λόγου τού Θεού, δηλ. του κηρύγματος, εκεί επήλθε πνευματικός μαρασμός και η άγνοια της αληθείας οδήγησε σε επικίνδυνα μονοπάτια, σε πλάνες, σε αιρέσεις και τέλος σε αυτήν την αποκοπή από την Ορθοδοξία. Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο πως όταν κατά καιρούς ξεσπούν περιπέτειες εναντίον τής Εκκλησίας, από τα πρώτα που τίθενται εν περιορισμώ και κατόπιν σε διωγμό, είναι αυτό το κήρυγμα. (Φυσικά όταν γίνεται λόγος περί κηρύγματος, εννοούμε το γνήσιο, πατερικό, απολογητικό, ελεγκτικό, αφυπνιστικό κήρυγμα συμφώνως προς τις προδιαγραφές των μεγάλων Πατέρων και Διδασκάλων οι οποίοι επί καθημερινής βάσεως, ουχί άπαξ αλλά και δις την ημέραν αρκετές φορές, εδίδασκαν το εμπιστευθέν εις αυτούς χριστεπώνυμον πλήρωμα των τοπικών τους Εκκλησιών).

 

Εκείνο επίσης που είναι ανάγκη να σημειωθεί, είναι πως τις πονηρές ημέρες που ζούμε, όχι μόνο το αυθεντικό εκκλησιαστικό κήρυγμα ολονέν και περισσότερον ολιγοστεύει, αλλά ταυτοχρόνως αναπτύσσεται το νόθο και ξένο προς τις αρχές, τα δόγματα και τον αγιαστικόν (ασκητικόν-ησυχαστικόν) τρόπον ζωής που αδιασπάστως οι άγιοι παραδίδουν από την μία γενεάν εις την άλλην. Το αποτέλεσμα τώρα τούτης τής καταστάσεως όλοι το βιώνουμε. Είναι το να ακούωνται από επίσημα χείλη απόψεις, και δη εκκλησιολογικές, που σε παλαιότερες εποχές οι εκφράζοντες και υποστηρίζοντες παρόμοιες θέσεις θα καλούνταν προς απολογίαν. Έτσι, συν τοις άλλοις, διαμορφώνεται ένα “ξύλινο κήρυγμα” που μπορεί να ακούεται όχι μόνο σε χώρους αιρετικών οίκων, αλλά ακόμα και σε αλλοθρήσκους και γιατί όχι και σε συνάξεις ακόμα αθέων και απίστων, αφού και αυτοί ενδιαφέρονται δήθεν για την “οικολογία” και τα “κοινά προβλήματα της ανθρωπότητας”.

 

Οπωσδήποτε όσοι ποιμένες έχουν συνείδηση της υψηλής τους αποστολής, όσοι επιτέλους πιστεύουν στον Θεό, γνωρίζουν ότι δεν θα δώσουν λόγο σε ανθρώπους και ανθρωπάκια ποικίλλων θρησκευτικών και πολιτικομματικών αποχρώσεων, αλλά στον ίδιο τον Νικητή τού θανάτου.

 

Γνωρίζουν ότι το “λαλείτε” τού Αγγέλου προς τους Αποστόλους δεν είναι κάτι που επαφίεται στην διάθεση του εργάτου τού αμπελώνος, αλλά παράγγελμα επιτακτικόν προς τους ιδίους αλλά και προς όσους βρίσκονται στην ιερά αποστολή τής Ορθοδοξίας. Παράγγελμα προς όσους λιτανεύουν τον σταυρόν τής αληθείας και του αποκαλυπτικού Χριστοκεντρικού κηρύγματος.

 

Οι κήρυκες λοιπόν του θείου λόγου δεν έχουν παρά να εμπνέονται από τα Βιβλικά κείμενα, να ενθουσιάζονται από τα πατερικά ομιλητικά αριστουργήματα και “ευκαίρως ακαίρως” προς κάθε κατεύθυνση να σπείρουν δαψιλώς τον λόγο τού Θεού, όντας βέβαιοι ότι τα εμπόδια που εφεξής θα αντιμετωπίσουν δεν είναι παρά η επιβεβαίωσις του έργου τους. Έργου μεστού από την ευλογία τού Αναστάντος Χριστού.

 

Ας μη λησμονούν δε ποτέ οι αυθεντικοί κήρυκες του Ευαγγελίου ότι “δεν φοβάται ο λαγός τη βροντή τόσο, όσο φοβείται ο διάβολος τον λόγο τού Θεού”.

Το είδαμε εδώ

Ο άθεος ροκ μπασίστας που έγινε …. αρχιμανδρίτης !

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
           ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

---

Σήμερα είναι επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης Ιεραποστολής της Σιέρρα Λεόνε. Ο πάτερ Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος όμως στα νιάτα του υπήρξε μαρξιστής, άθεος, αντιδραστικός, μακρυμάλλης και αμετανόητος ροκάς. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο αρχιμανδρίτης και ιεραπόστολος που συναντά ήταν κάποτε μέλος του συγκροτήματος Flies.

Η ιστορία του ξεκινάει κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ένα συγκρότημα Αυστραλών, με βασικό τραγουδιστή το μετέπειτα αστέρι της αυστραλιανής μουσικής, Ρόνι Μπερνς κερδίζει έδαφος. Στο μπάσο ήταν ένας Ελληνοαυστραλός. Ο Θέμι Άνταμς, κατά κόσμον Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος, ο οποίος αλλάζει το όνομά του, αρνείται την ελληνική καταγωγή και τις παραδόσεις, για να ενσαρκώσει την αντίδραση στην κοινωνική αδικία. Για Ορθοδοξία και θρησκεία; Ούτε λόγος.

Μια περίεργη εμπειρία, του αλλάξει και πάλι τον δρόμο και τον κάνει να στραφεί στον Θεό και την ιεροσύνη. Πουλάει τα υπάρχοντά του και χαρίζει τα χρήματα στους φτωχούς. Μετά από λίγο καιρό, αποφασίζει να ενταχθεί στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία. Η απίστευτη ιστορία του έκανε το Χόλιγουντ να ονειρεύεται να την κάνει ταινία. Ο ίδιος μιλάει για όλα αυτά στον Χριστόδουλο Αθανασάτο και το New Greek TV.

Το είδαμε εδώ

ΠΩΣ ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
            ΑΛΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

ΠΩΣ ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΡ.ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ – ΔΡ.ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

    Ηπλύση εγκεφάλου. Από τρεις έως έξι μήνες κρατάει η «πλύση εγκεφάλου». Κι όταν ο έφηβος δείχνει «ώριμος», τον πηγαίνουν στο «μαύρο» ναό. Τον δέχονται με ανοιχτές αγκαλιές, του προσφέρουν καφέ και αναψυ­κτικά. Όλα αυτά για να του καλύψουν τασυναισθηματι­κά κενάπου έχει απ’ το σπίτι του και να νιώθει πως βρήκε καινούργιους φίλους και πως επιτέλους θ’ ανήκει κάπου.

Οι απορίες

Ηπρώτη αντίδραση του παιδιού είναι να ρωτήσει,γιατίο σταυρός στο «μαύρο» ναό είναι ανάπο­δος.

— «Γιατί συμβολίζειτη δύναμη του κάτω κόσμου», του απαντούν. Κι ύστερα αρχίζουν την «εξήγηση»:

«Άκουσε τι συνέβη: Ο Χριστός έχασε τη μάχη του με το Σατανά, γι’ αυτό άλλωστε σταυρώθηκε. Μην ακούς αυτά που σου λένε. Είναι ψέματα. Η γη κυβερνιέται από το Διάβολο. Κι αν δεν μας πιστεύεις, το γράφει και η Καινή Διαθήκη.Να, εδώ στην προς Γαλάτας επιστολή, λέει: “φανερά είναι τα έργα της σάρκας. Μοιχεία, πορ­νεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθρες, ζήλιες, θυμοί, φανατισμοί, αιρέσεις, φθόνοι, φό­νοι, μεθύσια, άσεμνα γλέντια”».

Δεν του λένε βέβαια, ότι ο Μέγας Παύλος εξηγεί πως όποιος πράττει τα παραπάνω δεν κληρονομεί τη βασιλεία του Θεού. Και συνεχίζουν:

«Και στη δεύτερη επιστολή προς Τιμόθεον, λέει: “Είναι οι άνθρωποι φιλάργυροι, αλαζόνες,υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς στους γονείς τους, αχάριστοι, ασεβείς, άστοργοι, άσπονδοι, διαβολείς, ακρατείς, σκληροί και ανήμεροι, εχθροί κάθε αγαθού, προδότες, αυθάδεις φιλήδονοι κ.λ.π.”».

Και πάλι δεν του εξηγούν πως ο Παύλος συστήνει ακριβώς να αποφεύγουμε τη συναναστροφή με τέτοια άτο­μα.

Το καταλυτικό επιχείρημα

Και καταλήγουν με το πιο... ισχυρό τους επιχείρημα!Το απόσπασμα από την προς Εφεσίους επιστολή:

«Διότι δεν παλεύουμεμε αντιπάλους με αίμα και σάρ­κα, αλλά με τις αρχές, τις εξουσίες, με τους κοσμοκράτο­ρες του σκότους του αιώνα αυτού».

Και φυσικά ούτε τώρα του φανερώνουν πως, ακριβώς στον επόμενο στίχο, ο ένθερμος Απόστολος λέει πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον πονηρό με την πανο­πλία του Θεού.

Τι κρίμα αλήθεια!Να χρησιμοποιούν οι σατανιστές την Αγία Γραφήγια να διαστρέψουν τα μηνύματά της και τις εφηβικές ψυχές, και να μην την χρησιμοποιούμε εμείς, οι «χριστιανοί», για να σταλάξουμε Φως και γνώση στις καρδιές των παιδιών μας. Κι εκείνα, χαμένα, εξαπατημένα, χωρίς αντίλογο πείθονται...Και οδηγούνται στη σατανιστική μύηση, στην οποία καλούνται να απαρνηθούν το βάπτισμά τους, την Αγία Τριάδα, να σπάσουν ένα σταυρό και να καλέσουν το δαίμονα μέσα τους. Και για να εξασφαλίσουν οι σατανιστές την εφηβική συγκα­τάθεση, δίνουν στο νέο ένα χρηματικό ποσό, ή του αγο­ράζουν κάτι που επιθυμεί.

 

ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΓΙΔΕΣ  «ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ»  ΣΕΙΡΑ Β’

Το είδαμε :εδώ

Γιατί ο “νεοέλληνας” μισεί την ελληνικότητά του

Τα όσα δραματικά συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν στον κατατρεγμένο του το τόπο ,αποτελούν πλέον αντικείμενο ερεύνης από πολλές γωνίες. Είναι πλέον αυταπόδεικτο γεγονός ότι οδεύουμε σε μια κορύφωση ,αν μπορούσαμε να το δούμε με μαθηματική απεικόνιση ολοκληρώματος ,μιας Κοινωνικής κι Εθνικής Εντροπίας η οποία ξεκίνησε ,να μορφοποιείται από την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Θέλω πεισματικά να παραμείνω εκτός εσχατολογικών και λοιπών ερμηνειών,όχι ότι δεν χρήζουν μελέτης ,απλά καμμιά φορά η ψυχρή Λογική και η εμπειρία δίνει μια πιο αντικειμενική απεικόνιση της Πραγματικότητας και της Αλήθειας που αυτή συνεπάγεται.

Κι από το τελευταίο ως αφετηρία δεηλ.την Αλήθεια θα ξεκινήσω την προσεγγισή μου στην απάντηση του ερωτήματοςτου τίτλου: «Γιατί ο “νεοέλληνας” μισεί την ελληνικότητά του».

Γιατί έκανε εμφανείς και προφανείς τις αδυναμίες του .Την καλοζωϊα χωρίς κόπο,την ραστώνη χωρίς παραγωγή,την λαμογιά ως επιχειρηματικότητα,την υπεκφυγή ως μαγκιά και τέλος την ηθελημένη λοβοτομή της Εθνικής του υπόστασης χάριν του μιμητισμού….να μην υστερεί από τους «Φράγκους».

Όσο εύκολο είναι πάντα, όλα τα δεινά μας να τα φορτώνουμε στους άλλους, άλλο τόσο εύκολο είναι ναμην θέλουμε να αντικρίσουμε την Αλήθεια.Είμαστε μονίμως «τσακωμένοι» με αυτήν και εμμένουμε πεισματικά σε θέσεις ,είτε δικές μας(αυθαίρετες και αφοριστικές ανάλογα με το εκάστοτε ατομικό μας συμφέρον) είτε των Δυναστών,που δια της «ελευθέρας βουλήσεως και Δημοκρατικότατα» εξελέξαμε ,έτσι ώστε να μην επιτρέπουμε σε κανέναν άλλο ,επι ποινή θανάτου,να τολμήσει να μας κρίνει λεγοντάς μας την ….Αλήθεια.

Η Αλήθεια λοιπόν, δεν μπορεί ποτέ να είναι υποκειμενική.Υποκειμενική είναι η προσωπική αντίληψη της Πραγματικότητας,που σχεδόν πάντα ,αντιστρατεύεται την Αυθεντικότητα της Αλήθειας προς όφελος της ατομικής Ηθικής ή του Ηθικισμού.

Και για να είμαστε συνεπείς προς αυτήν ,συμφωνούμε ότι η Οικογένεια αποτελεί το κύτταρο εκείνο που συνθέτει και διαμορφώνει μια Κοινωνία ανθρώπων??Αν συμφωνούμε σε αυτό τότε συμφωνούμε και στο ότι,αυτός ο πανανθρώπινος θεσμός πρέπει να διαφυλάσσεται και να συντηρείται .Εντός αυτού του Θεμσού διαμορφώνετει ο νεός άνθρωπος ,εντός αυτού λαμβάνει τις πρώτες πληροφορίες και κυρίως ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑπερί του ποιος είναι ,από που κατάγεται και που οδεύει και εν τέλει οδηγείται με την σειρά του στην δημιουργία ενός δικού του κυττάρου.

Εμείς τι αποδεχθήκαμε όμως??Αποδεχθήκαμε την Μοιχεία ως «αναπόδραστη ανάγκη αυτοέκφρασης και αυτοεπιβεβαίωσης» αφού ο «Ηγέτης» που εμείς εξελέξαμε γνωρίζαμε ότι θα προωθούσε αυτό το «βαθύ μας απωθημένο» και θα απενοχοποιούμασταν και Τυπικά .

Το πόσο Χριστιανικό είναι να βεβηλώνεις κάτι τόσο σημαντικό κι Ευλογημένο το αφηνω στην κρίση του καθενός το πόσο Εθνικά επιζήμιο όμως είναι αυτό πρέπει να αποτελεί μέλημα όλων μας.

Τους δώσαμε λοιπόν τις αδυναμίες μας και τα απωθημένα μας και τα έκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο.Κάθε τι που έδινες από Ηθική και Ταυτότητα στο επέστρεφαν ως «έπαινο» και «αναγνώριση» που έγινες ,επιτέλους,»σύγχρονος άνθρωπος χωρίς αγκυλώσεις» κι έτσι έφθασες εδώ,στο και πέντε(+5’) της Ιστορικής καμπής να χαθείς εξ’ ολοκλήρου από τον χάρτη ως Εθνική αυθύπαρκτη οντότητα με την αρωγή κι ενεργή συμμετοχή σου κιόλας…..

Κι αυτό γιατί βρισκόμαστε να έχουμε χάσει έναν Πόλεμο του οποίου οι τελευταίες και μόνες σφαίρες που έπεσαν ,ήταν αυτές που κατέρριψαν τους Βλαχάκο,Γιαλοψό,Καραθανάση το χειμώνα του 1996 κι εσύ ψήφισες αυτόν που «βεβήλωσε» αυτή την θυσία τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους!!!!!!.

Δεν ήξερες την Αλήθεια???Την ήξερες..δεν ήθελες όμως να την δεχθείς γιατί τότε θα έπρεπε να κάνεις σκληρή αυτοκριτική ,πράγμα που θα εμπόδιζε τον ναρκισσισμό σου να ριζωθεί βαθύτερα στα «οφέλη της νέας απατηλής ζωής» ,που σου έγνεφε από μακριά ο «εξ’ευρωπαϊσμός « που σου έταζε ολά όσα ,ποτε δεν θα έπρεπε να αποτελούν προτεραιότητες σου.Το χειρότερο είναι που δεν μετάνοιωσες ούτε μια στιγμή γιατί είχες ότι επιθυμούσες,από αυτά που απλόχερα σου «χάριζαν» οι Δυναστες που θεωρούσες Σωτήρες μιας και σου χάϊδευαν την ύπαρξη με φενάκες εξαρτησιογόνες των 5 αισθήσεων σου.

Αν όλα τα παραπάνω συνθέτουν μιαν «ακατάσχετη»συμπερασματολογία η αποκατάσταση είναι πολύ πιο επώδυνη και δεν μπορεί να είναι αλλιώς.Κι επειδή η Ιστορία ως μέγας Δάσκαλος κι Οδηγός μπορεί να γίνεται Προφητική θυμήσου ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν έπεσε στις 29 Μαϊου 1453 αλλά την περίοδο 1341-47 όταν ο Ιωάννης Κατακουζηνός προσκάλεσε τον Οθωμανό σουλτάνο με 10.000 στρατιώτες για να πολεμήσει εναντίον των Παλαιολόγων.Κι αυτό αναφέρεται γιατί ακόμα εθελοτυφλείς στην δόλια υποδούλωση που ενεργείται κατά΄του χώρου που κατοικείς,της ιδιαιτερης Πατρίδας σου δηλ.με την δική σου και πάλι συμμετοχή. Τα ψεύτικα τσιτάτα περί «κοινωνιών όλων των εθνών» ,»βοήθεια των κατατρεγμένων»,»παγκόσμια αλληλεγγύη « κλπ ηχούν πολύ ωραία στα αυτιά αλλά στοχεύουν ,κυρίως στην Δική Σου απάλειψη αποτον Παγκόσμιο Πολιτισμικό χάρτη.

Οχι γιατί είσαι κάτι το ιδιαίτερο…….Απο την στιγμή Που,απαξίωσες την Γυναίκα μέσω της Μοιχείας (κι αυτή εσένα με την σειρά της),Που δέχθηκες να μην διδάσκονται τα παιδιά σου την Ιστορία του Εθνους των Πατέρων τους αλλά την ιστορία των κομματικών μηχανισμών,Που παρέδωσες το Αφθαρτο εσωτερικό σου Πύρ στην ύλη που είναι πεπερασμένη και Ψευτικη καθ΄όλα γιατί φθείρεται και χάνεται,Που έγινες δούλος των πραγμάτων αντί για Κύριός τους,Που διαλέγεις Ηγεμόνες μόνο για το ατομικό σου συμφέρον ,Που αρνήθηκες να αντιδράσεις στην επέλαση των «αλλοφρόνων» αντ΄αυτού τους υιοθέτησες,Που έκανες πρότυπα ότι σου σερβίριζαν τα περιοδικά του Life Style,Που θεωρούσες σημαντικότερο να γίνει η κόρη σου τραγουδίστρια (τρόπος του λέγειν) σε κάποιο νυκτερινό κέντρο παρά μια τίμια εργαζόμενη,Που έλαβες τον ρόλο του «αφεντικού» και πήρες λαθρεργάτες στην επιχειρησή σου και μάλιστα τις περισσότερες φορές τους φερόσουν απάνθρωπα,Που ήθελες σώνει και καλά να κάνεις τον γυιό σου επιστήμονα ,ήθελε δεν ήθελε,για να τον κάνεις στατιστική στους πίνακες ανεργίας ,αλλά παρ΄όλα αυτά τον πίεσες και τον έστειλες στο εξωτερικό για σπουδές λές και μια χώρα μπορεί να λειτουργήσει μόνο με επιστήμονες ενώ οι εργάτες και οι τεχνίτες είναι «ειδικότητες» υποδεέστερες του εγωισμού σου,Που πλήρωνες για να μην πληρώνεις φόρους,Που την Ορθόδοξη Πίστη ,στην οποία εβαπτίσθηκες την εκδίωξες αποτην ζωή σου,Που τις θυσίες των προγόνων σου τις έκανες 3ήμερα εκδρομής κι όχι μέρες περισυλλογής και μνήμης κι εθνικής ανατάσεως,Που δέχθηκες να κυβερνηθείς από σειρά άθρησκων και ανθελλήνων ,οι οποίοι τώρα σου ετοιμάζουν ζυγό χειρότερο από τον Οθωμανικό και μιλάω για το ακραίο Ισλάμ,Που θεωρούσες την τρομοκρατία «επαναστατική πολιτικη πράξη» κι έδωσες άλλοθι σε όλα τα αποβράσματα των Ξένων Μυστικών Υπηρεσιών αλλά και των εγκληματιών του Κοινού Ποινικού Δικαίου για κάθε ανομία,Που….Που…κι ο κατάλογος μπορεί να πάρει άλλες τόσες σελίδες…….

Ολατα παραπάνω φωνάζουντο αυτονόητο……

ΦΘΟΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΘΕΝΟΣ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΟΥ,ΦΘΟΝΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΙΟ ΙΣΧΝΩΝ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΒΕΛΗΝΕΚΟΥΣ ,ΦΘΟΝΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΙΤΟΙ ΠΙΟ «ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ» ΑΠΟΕΣΕΝΑ ΕΙΧΑ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟ ΔΡΟΜΟ,ΦΘΟΝΕΙΣ ΟΤΙ ΕΝΩ ΜΕ ΜΕΣΑ ΥΠΟΤΗΠΩΔΗ Ή ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΝ ,ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ-ΕΝΩ ΕΣΥ ΣΤΕΝΑΖΕΙΣ ΑΝ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΑΝΨΕΙ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ,ΦΘΟΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ Ή ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ Ή ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ,ΦΘΟΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΤΗΑΤ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙΧΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΝΕΡΟ,ΕΝΩ ΕΣΥ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΥΖΙΝΕς ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ»ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ».

Αυτό είναι το βαθύτερο μυστικό λοιπόν .Ο Φθόνος.Κι αυτό γιατί προτίμησες την εξαφάνιση παρά να μιμηθείς αυτούς.Ηταν πολύ βαρύ τοφορτίο όντως αλλά και τομόνο που θα σε εξύψωνε κι έτσι διάλεξες τον εύκολο δρόμο της παραίτησης και υποταγής.

Στο κεφάλαιο «Γιατί επαινείται ο Ηγέτης και γιατί επικρίνεται» ο Νικολό Μακιαβέλι γράφει:

“Το πώς ζούμε ,βρίσκεται πολύ μακριά αποτο πως θα έπρεπε να ζούμε» και παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο: « Για να γίνεις καλός Ηγέτης ,να αποβάλεις την εικόνα που δίνουν για τον καλό Ηγέτη τα παραμύθια και να βάλεις στος νού σου ό,τι αποτελεί Αλήθεια και Πραγματικότητα».

Κι αν νομίζεις ότι τα έγραψε αυτά για τους μελλοντικούς Ηγέτες λαών ,σφάλλεις κατά το ήμισυ.Πρωτίστως τα έγραψε για ΕΣΕΝΑ τον απλό καθημερινο «Ηγέτη» του κυττάρου ,που εκουσίως πάς να διαγράψεις.

Η Αλήθεια διακατέχεται από Αυθεντία κι είναι πικρή αλλά και Σωτήρια όταν γίνεται αποδεκτή.Κι αυτή ποτέ δεν μένει κρυμμένη .Αλλάπάντα βρίσκει επώδυβνους τρόπους για να εμφανίζεται.Θυμίσου των Σωκράτη.Αν δεν έπινε το κώνειο θα μαθαίναμε ποτε την διδασκαλία του??ο Ιησούς???Αν δεν θυσιαζόταν για εμάς τι θα ήταν το Δόγμα της Ορθοδόξου Πίστεως??Τίποτα ,παρά άλλη μια «ιουδαϊκή αίρεση» .

Δυστυχώς θα πρέπει να αποδεχθείς το γεγονός ότι θα πονέσεις για να θελήσεις να απελευθερωθείς.Ερχεται η ώρα που θα αναμετρηθείς με τις χιμαιρικές σου επιλογες, που έχουν πάρει πλέον μορφή,ζητώντας να σου αποστερήσουν το δικαίωμα του «ΖΕΙΝ» γιατί το «ευ ζείν» έχει απωλεσθεί προ πολλού.

Βλέπεις ,το χρήμα και τα παραγωγά του δεν χαρακτηρίσθηκαν τυχαία ως «ψεύτικα κι απατηλά».Ο Διάβολος έχει την ικανότητα να σε δεσμεύει με το Ψέμα μιας κι είναι κυρίαρχος στον Τομέα του.Κι όπως διαμορφώθηκε ή μαλλον εμφανίστηκε η κατάσταση στην Ελλάδα (αλλά κι αλλού σύντομα) , ούτεχρήμα θα έχεις ,ούτε το χρημα που είχες θα ξαναέχεις και κατά συνέπεια ούτε τα παραγωγά του.Αρα όσο πιο σύντομα αντιληφθείς την Αλήθεια που φωτίζει το Ψέμα και επιστρέψεις εκεί από όπου έπρεπε να είχες ξεκινήσει τόσο το καλύτερο για σένα και το κυτταρό σου.

Η ώρα και η μέρα που θα πρέπει να σταθούμε αντιμέτωποι με τον χειρότερο εαυτό μας που μας καταδυνάστευε …επέστη. Ο Αγώνας είναι πάντα Δίκαιος κι Όμορφος για αυτούς που ξέρουν για Τι να αγωνιστούν κι ας μην ξέρουν το Πως…

Κωνσταντίνος Β.Γκλαβάς.

πηγή