Άγιος Ιερομάρτυς Μεθόδιος Επίσκοπος Πατάρων

Από την παιδική του ηλικία διακρινόταν για την αφοσίωσή του στον Χριστό και την προθυμία του να συμμετέχει στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Η Χάρις του Θεού τον καθοδηγούσε στη ζωή του. Με τα πνευματικά και διανοητικά χαρίσματα, που τον προίκισε ο Δημιουργός, απέκτησε ασυνήθιστη για την εποχή του μόρφωση πάνω σε φιλοσοφικά και θεολογικά θέματα. Ακόμα δεν είχαν διατυπωθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους με σαφείς όρους τα δόγματα της Χριστιανικής πίστεως. Στο β΄ ήμισυ του γ΄ αιώνα βρίσκονταν σε έξαρση οι συζητήσεις, κατά πόσον η ελληνική φιλοσοφία του Πλάτωνος και άλλων μπορεί να επηρεάζει τη Χριστιανική Θεολογία. Και ακόμη, ορισμένες διδασκαλίες που διετύπωσε ο Ωριγένης είχαν φέρει αναστάτωση στους εκκλησιαστικούς κύκλους.

Η Εκκλησία εκτιμώντας τη φιλοσοφική και θεολογική κατάρτιση του Μεθοδίου, αλλά και την αφοσίωσή του στον Θεό τον εξέλεξε Επίσκοπον Πατάρων της Λυκίας. Με ένθεο ζήλον ανέλαβε τη διαποίμανση των ψυχών, που του εμπιστεύθηκε ο Αρχιποίμην Κύριος.

Με τα εμπνευσμένα κηρύγματά του και την αγία βιωτή του εφώτιζε και οικοδομούσε πνευματικά το πλήρωμα της Εκκλησίας. Και δεν περιοριζόταν μόνον στην Επαρχία του. Με προθυμία έσπευδε, όπου τον καλούσαν, για να κατατροπώνει τους κακοδόξους και αιρετικούς. Για την ευρύτερη διάδοση της Ορθοδόξου πίστεως ασχολήθηκε με τη συγγραφήν σπουδαίων έργων[1]. Από αυτά γνωστά είναι δέκα τρία, αλλά έγραψε και πολλά άλλα, τα οποία έχουν χαθεί. Στα συγγράμματά του χρησιμοποιεί λαμπρά γλώσσα, δροσερή έκφραση και πρωτότυπη σκέψη. Έχουν ασχοληθεί με αυτά περίφημοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, οι οποίοι θεωρούν τον Άγιον Μεθόδιον ως «μίαν των σπουδαιοτέρων θεολογικών προσωπικοτήτων των πρώτων χριστιανικών αιώνων»[2].

Μεταξύ άλλων μορφών λόγου χρησιμοποίησε και τον λογοτεχνικό διάλογο. Φαίνεται ότι ως πρότυπόν του είχε τους πλατωνικούς διαλόγους, αλλά και χριστιανούς συγγραφείς, όπως ήταν ο ιερός Ιουστίνος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θαυματουργός και άλλοι.

Το μόνον έργο του σε μορφή διαλόγου, που σώζεται ολόκληρο στην ελληνική, είναι το Συμπόσιον η Περί Αγνείας[3].

Στο συμπόσιο αυτό διαλέγονται δέκα παρθένες, υπό τη διεύθυνση της Αρετής. Ολόκληρη η σκηνοθεσία, για το θέμα που συζητείται, είναι συμβολική. Μερικές από τις απόψεις που εκφράζονται για το θέμα της αγνείας είναι:

—Η παρθενία είναι ουράνιος αρετή. Οδηγεί σε αφθαρσία και ομοίωση προς τον «αρχιπάρθενον» Χριστόν.

—Η λέξη παρθενία σημαίνει «παρθεία» (παρά τον Θεόν). Και είναι η δύναμη η οποία φέρει σε συνάντηση και ένωση με τον Θεόν.

—Η παρθενία και η αγνότητα δεν είναι μόνον η περί τα γενετήσια εγκράτεια, αλλά η αποφυγή παντός κακού. «Διότι είναι χλεύη-εμπαιγμός να τηρεί κανείς παρθένα τα όργανα της παιδοποιήσεως, αλλά να μη τηρεί αγνήν τη γλώσσα, την όραση, την ακοήν, τα χέρια ή την καρδιά του και να αφήνει να εισέρχονται σ’ αυτήν η αλαζονία και ο θυμός».

«Το Συμπόσιο αυτό είναι λαμπρόν και δυνατόν έργον, αναγινωσκόμενον ευχαρίστως και σήμερον»[4].

Ο Άγιος Μεθόδιος παρ’ ότι εξυμνεί την παρθενία δεν μειώνει τον «εν Κυρίω» Γάμον, ως μέσον και οδόν προς εκπλήρωση της τελειότητος. «Επειδή το μέλι -λέγει – είναι γλυκύ δεν σημαίνει ότι τα άλλα είδη είναι πικρά».

Η πολύπλευρη εντυπωσιακή ποιμαντική και κηρυκτική δραστηριότητα του Ποιμένα της Επισκοπής Πατάρων δεν μπορούσε να μην ενοχλήσει τη ρωμαϊκή εξουσία, η οποία στα τέλη του γ΄ αιώνα εξακολουθούσε με μένος να καταδιώκει τους χριστιανούς.

Δεν έχουν διασωθεί λεπτομέρειες του Μαρτυρίου του Αγίου Μεθοδίου παρά μόνον ότι, πιστός μέχρι θανάτου παρέδωκε την αγιασμένη ψυχή του στον Κύριο δι’ αποκεφαλισμού. Έτσι πορφύρωσε την αρχιερατική στολή του με αθλητικά αίματα.

Ως χρόνος μαρτυρίου του υπολογίζεται το μεταξύ 275 και 310 χρονικόν διάστημα.

Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του την 20ήν  Ιουνίου.

Απολυτίκιον

Ήχος γ΄. Θείας πίστεως.

Θείαν μέθοδον της ευσεβείας, εθησαύρισας τη Εκκλησία, ως Ιεράρχης και Μάρτυς Μεθόδιε·  συ γαρ σοφίας τον πλούτον δρεψάμενος, αθλητικώς το σον τάλαντον ηύξησας  Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον

Ήχος δ΄. Επεφάνης σήμερον.

Ως πυρσόν κτησάμενος την θείαν γνώσιν, εν αθλήσει έφανας, μυσταγωγέ των υπέρ νουν, καταφαιδρύνων τους ψάλλοντας·  χαίροις εκφάντωρ του Λόγου Μεθόδιε.

Μεγαλυνάριον

Εύσημος κιθάρα και μελουργός, θείων διδαγμάτων ανεδείχθης Ιερουργέ·  όθεν και τω ξίφει, τμηθείς σου τον αυχένα απέτεμες την πλάνην, Πάτερ Μεθόδιε.

Πηγή: Επισκόπου Σωτηρίου Τράμπα· Μητροπολίτου Πισιδίας, Αθλητές στεφανηφόροι· Πισιδίας Παμφυλίας Λυκίας της Μικρασίας, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2010.

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Στα συγγράμματά του φέρεται και ως Επίσκοπος Ολύμπου της Λυκίας.

[2] Θ.Η.Ε. Τόμ. 8, σελ. 891.

[3] P.G. 18, 27-220. Β.ΕΠ, 18, 15-92.

[4] Καθηγητής Παν. Κ. Χρήστου: Θ.Η.Ε. Τόμ. 8, σελ. 895.

Ευσεβιστικές ακρότητες

Αιρέσεις χωρίς επίσημη ταυτότητα

Ίσως ακούγεται βαρύς ο χαρακτηρισμός του αιρετικού, ειδικά όταν προσάπτεται σε ορθοδόξους κατά την εξωτερική τους ταυτότητα και ομολογία. Ωστόσο, εκείνο που μετράει, για μας τους Ορθοδόξους εξάπαντος, είναι η εσωτερική πραγματικότητα και καθαρότητα. Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ευκαίρως ακαίρως ότι η αίρεση εδράζεται προπαντός στη νοοτροπία και στο ήθος, παρά στην παπαγαλίστικη διακήρυξη  κάποιων δογματικών όρων και ορισμών, οι οποίοι συνηθέστατα είναι δυσνόητοι – και ακατανόητοι πολλάκις – στους εκφορείς τους.

Βασικό χαρακτηριστικό των απανταχού αιρετικών είναι η εξωτερική, η ψευδεπίγραφη ευσέβεια (: ευσεβισμός) και ο άκρατος, ο στυγνός, ο πνιγηρός ηθικισμός. Αν θα θέλαμε να δούμε αυτήν την κατηγορία «ορθοδόξων» χριστιανών στη χώρα μας, θα πέφταμε αναπόφευκτα πάνω στους αποκαλούμενους Οργανωσιακούς. Μια γενική λεζάντα, που θα ταίριαζε γάντι στην περίπτωσή τους, δεν είναι άλλη από τον κοινότοπο πλέον για αυτούς χαρακτηρισμό ως προτεστάντες ή προτεσταντίζοντες. Και τούτο δικαιότατα, διότι για αυτούς η σέχτα στην οποία ανήκει έκαστος, τις περισσότερες φορές, συνειδητά ή ασυνείδητα, ίσταται πάνω από την ίδια την Εκκλησία. Και δεν υπάρχει χείριστη στάση για έναν χριστιανό από αυτήν την εκκλησιολογική διαστροφή…

Έπεσε στα χέρια μου ένα πενιχρό από πολλές απόψεις εγχειρίδιο απολογητικής υπέρ των εν Ελλάδι χριστιανικών οργανώσεων.[1] Αυτές ακριβώς που παρά τις αρχικές «καλές» προθέσεις των ιδρυτικών στελεχών τους – και τούτο μπορεί πλέον να τίθεται υπό ικανές ποσότητες αμφισβήτησης – δυστυχέστατα δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και προσπάθησαν να αλώσουν εκ των έσω την ελλαδική Ορθοδοξία, αναπαράγοντας τον δυτικό πιετισμό, την ίδια ώρα που επιχειρούσαν να ηγηθούν της επίσημης Εκκλησίας – και Πολιτείας – αυτόκλητοι σταυροφόροι της ιδεοληπτικής εκστρατείας τους περί ανασύστασης του δήθεν απολεσθέντος ελληνοχριστιανικού ιδεώδους και πολιτισμού. Το περίεργο εδώ είναι, βεβαίως, ότι λησμόνησαν τον βυζαντινό χαρακτήρα της εγχώριας σχετικής παράδοσης και άντλησαν τις προϋποθέσεις, τα σχεδιαγράμματα, τα όπλα και τις στοχοθεσίες τους από τον εκδυτικισμένο, τον εν πολλοίς αιρετικό χριστιανισμό…

Επανερχόμαστε στην καταθλιπτική διαπίστωση της στρεβλής νοοτροπίας τους, σύμφωνα με την οποία υπεράνω απάντων τοποθετούν την οικεία Οργάνωση έκαστος παρά την – ως θα όφειλαν – μητέρα όλων μας, την Εκκλησία του Χριστού. Στην πρώτη σελίδα του απολογητικού φυλλαδίου διαβάζουμε, με ισχυρά αισθήματα αγανάκτησης: «άλλωστε και ο απ. Παύλος, ο οποίος επίσης συνάντησε πόλεμο από τους ψευδαδέλφους…». Εδώ θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να συνεχιστεί η ανάγνωση, καθώς είναι εμφανέστατη η απαξίωση ημών των «ψευδαδέλφων», οι οποίοι απλά και μόνο διαφωνούμε με το έργο και τις ιδεοληψίες εκείνων. Για να δούμε, όμως, είναι άραγε απλά μια ιδιοτροπία και ζηλοφθονία ημών των «κακών και εμπαθών» αδελφών ή μήπως και οι σύγχρονοι Άγιοι τους απορρίπτουν παντοιοτρόπως;

Ο συγγραφέας του προαναφερόμενου πονήματος προσπαθεί ανεπιτυχώς να νομιμοποιήσει την υπόσταση και τη δράση των εν λόγω Αδελφοτήτων πάνω σε ιστορική, θεολογική και εκκλησιολογική βάση. Δεν κατανοεί, ωστόσο, πως το δομικό, το ουσιαστικό του φάουλ έχει την αρχή του στην προεπιλεγμένη αντίληψη που έχει πάνω στον θεμελιώδη χαρακτήρα και στο βαθύτερο είναι της αίρεσης και της ορθοδοξίας. Και τούτα προφανώς δεν εστιάζονται στοφαίνεσθαι και στον εξωτερικό τύπο ούτε στα ψιλά λόγια και στους στείρους, στους αποφλοιωμένους από στοιχεία ζωής, δογματικούς ορισμούς. Τι νόημα έχουν, άλλωστε, οι λέξεις, όταν έχει χαθεί ή διαστραφεί η ίδια η ζωή; Το μεγάλο ερώτημα που εκκρεμεί μετά το πέρας της σύντομης ανάγνωσης τού εν λόγω εγχειριδίου συνίσταται στην παραμένουσα απορία της πλειοψηφίας περί του ισχυρού λόγου συνύπαρξής τους με τα επίσημα θεσμοθετημένα και διαχρονικώς καθιερωμένα ποιμαντικά σχήματα και όργανα της Εκκλησίας. Για ποιον λόγο δεν ενσωματώνονται – επιτέλους – στις Επισκοπικές ενορίες; Ποιο άλλο πρόσχημα στέκεται με αξιοπρέπεια μετά από τόσα χρόνια παρεκκλησιαστικής δραστηριοποίησής τους;

Πραγματικά, ίσως δεν θα είχαμε ισχυρό αντίλογο, εάν οι κύριοι αυτοί δεν αντιπολιτεύονταν υποδορίως – ενίοτε και απροκάλυπτα – το έργο της Εκκλησίας και εφόσον παρέμενε ανόθευτη η προσωπική τους πνευματικότητα, η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία και η γνησιότητα τής εν πνεύματι αγάπης, ταπεινώσεως και αυτομεμψίας στάσης τους κατενώπιον Κυρίου και των λοιπών χριστιανών αδελφών τους. Ας ακούσουμε εν προκειμένω τον όσιο Πορφύριο στην τελευταία προφορική παρακαταθήκη του, όπως ακριβώς σχολιάζει τα λόγια του ένας από τους πιο κοντινούς μαθητές του, ο π. Γεώργιος: «ο καθένας σήκωσε δικιά του παντιέρα. Θα σωθούμε μόνο αν μπούμε στην άκτιστη Εκκλησία του Χριστού και ενωθούμε στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Με παίρνουν τηλέφωνο ‘’προτεστάντες’’ και μασόνοι και θέλουν να μου πάρουν συνεντεύξεις με κασετόφωνα (εννοούσε οργανωσιακούς (sic) κι ορθοδόξους κατά τ’ άλλα ανθρώπους). Φεύγω γιατί με εκμεταλλεύονται».[2] Το χωρίο αυτό υπομνηματίζει άριστα και λίαν περιεκτικώς και ευστόχως το πνεύμα αυτού του άρθρου. No comment θα λέγαμε καλύτερα…

Ο στυγνός ευσεβισμός, ο στεγνός πουριτανισμός, η ανυπόφορη και απεχθής φαρισαΐζουσα υποτίμηση του «ακάθαρτου» και «υποδεέστερου πνευματικά» αδερφού, η αλαζονική νοοτροπία και η καμουφλαρισμένη έπαρση, ο παγερός και ανούσιος ηθικισμός, η εκπροτεσταντισμένη πνευματικότητα και ο άγονος σεχταρισμός, ο στείρος αυτοδικαιωτισμός και ο άνοστος καθωσπρεπισμός, είναι ολίγα ενδεικτικά στοιχεία της ψυχολογικής και λοιπής νοσηρότητας που εκπορεύεται από τις καταθλιπτικές αίθουσες και συνάξεις των πάσης φύσεως και επωνυμίας παρεκκλησιαστικών. Και όπως είναι επόμενο, θα ήταν αδύνατον οι αρρωστημένες και διεστραμμένες αυτές νοοτροπίες και βαθύτατες ψυχικές και πνευματικές αλλοιώσεις να μην προβληθούν στο φως των συνειδητών συμπεριφορών και των εξωτερικών εκδηλώσεων.

Καλό είναι, λοιπόν, να μη μιλάμε εν προκειμένω με αοριστολογίες και φαντασμαγορικά λεκτικά σχήματα, αλλά με συγκεκριμένα παραδείγματα, στα οποία (απο)δείχνεται του λόγου τούτου το αληθές. Πρόσφατα κατέστην μέσω βιωματικών αφηγήσεων έμμεσος κοινωνός της τραγελαφικής, μάλλον σχιζοειδούς πνευματικότητας των Οργανωσιακών, η οποία κινείται ανάμεσα στην υποκρισία και στη βαυκαλισμένη αγιότητα, πάνω στον φαντασμένο και ψευδαισθητικό ναρκισσισμό που κτίζεται πάνω στο δοκητικό επίπεδο ανυπόστατων αρετών και καθαρότητας, σχεδόν πάντοτε σε συγκριτική αντιπαράθεση και στη φυσικώς εξ αυτής απορρέουσα κατάκριση και απόρριψη της οιασδήποτε ετερότητας, ακόμα και αν αυτή υφίσταται στον ίδιο εκκλησιαστικό χώρο, στην αυτή χριστιανική ομολογία. Το αξιοσημείωτο στην επικείμενη περιπτωσιολογική παράθεση βρίσκεται στην αναφορά σε ηγετικά, σημαίνοντα στελέχη δύο εκ των κορυφαίων Οργανώσεων στη χώρα μας.

Θα αρχίσω με ιερωμένο – προϊστάμενο αδελφότητος επαρχιακής πόλης. Συλλειτουργούσε με έτερο αρχιμανδρίτη, φιλοξενούμενος σε ενοριακό ναό, χωρίς να γνωρίζει την παρουσία εκεί του άλλου, επισκέπτη και αυτού, ιερομονάχου. Το «πρόγραμμά» του φαίνεται να χάλασε, καθώς ο μη οργανωσιακός ιερέας ετύγχανε αρχαιότερος στα πρεσβεία της ιερωσύνης, πράγμα που «ανάγκασε» τον ιεροκήρυκα της Αδελφότητος να του εκχωρήσει τόσο τα λειτουργικά «πρωτεία», όσο και τα κηρυκτικά, αν θα μας επιτρεπόταν η έκφραση. Αυτό φαίνεται να στοίχισε στον οργανωσιακό κληρικό, τον κατά τον τύπον ταπεινόν και ευλαβέστατον (Β’ Τιμ. 3:5), σε σημείο που, ενώ εκείνη την ημέρα δεν έδειξε καμία δυσφορία, την ακριβώς επομένη κατήγγειλε τον συλλειτουργό του, ο οποίος σημειωτέον ήταν επισκέπτης από άλλη Μητρόπολη. Το γεγονός μού διηγήθηκε ο παθών κληρικός. Άξιον απορίας παραμένει ποιο ακριβώς «κανονικό» ή πνευματικό έγκλημα διέπραξε ο άνθρωπος, ούτως ώστε να ωθήσει τον «αδερφό» του στην δωσιλογική τούτη ενέργεια. Μήπως ότι του χάλασε το κήρυγμα; Μήπως που του έκλεψε τη δόξα της «πρωτιάς»; Τελικά αναρωτιέσαι, τον ενδιέφερε τωόντι ο λόγος του Θεού – ο οποίος ούτως ή άλλως εκηρύχθη εκείνη τη μέρα – ή μήπως η προσωπική αίγλη και η υποφώσκουσα κενόδοξη τάση αυτοπροβολής; Οι τεράστιες αυτές διαστροφικές διαθέσεις και ενέργειες – απότοκα εξάπαντος στρεβλωμένης πνευματικότητας – πρέπει να μας προβληματίσουν ισχυρά ως προς την αδράνεια της επίσημης Εκκλησίας απέναντί τους. Για την ιστορία αξίζει να υπενθυμίσω στο σημείο αυτό ότι ο ίδιος οργανωσιακός κληρικός – δυστυχέστατα πνευματικός οδηγός ουκ ολίγων «θυμάτων» – προσέβαλε παλιότερα τον οικοδεσπότη έγγαμο κληρικό της αυτής ενορίας, διατάσσοντάς τον να με βγάζει άλλη φορά από το ιερό βήμα – χωρίς, εννοείται, να με ξέρει ούτε κατ’ όψιν – καθώς πληροφορήθηκε τις «αντιοργανωσιακές» μου πεποιθήσεις και σχολιάζοντας ότι το έργο της Εκκλησίας το κάνουν μονάχα «αυτοί» και οι οπαδοί τους! Στο ίδιο εξάπαντος πνεύμα του χαφιεδισμού, του φασισμού, του στρατωνισμού της χριστιανικής ζωής, της ολοκληρωτικής τους νοοτροπίας, στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της οποίας εκπαιδεύονται με το δυτικό, το ακτιβιστικό, το ιεραποστολικό μιλιταριστικό πνεύμα και στρατεύονται στον υπερορθόδοξο αγώνα τους οι μπροστάρηδες αυτοί, τα λοκ – κατ’ αυτούς – της Εκκλησίας. Θλιβερό…

Ανεβαίνουμε στη συνέχεια στη Β. Ελλάδα. Ηγετικό στέλεχος μεγάλης αδελφότητας, γυναίκα τούτη τη φορά, κατηφορίζει στην Αθήνα προκειμένου να συναντήσει μία δια Χριστόν σαλή, για την οποία πληροφορήθηκε σχετικά. Φυσικά δεν προτιθέμεθα να αποκαλύψουμε το πρόσωπο αυτό εδώ για πολλούς και ποικίλους λόγους. Το αξιομνημόνευτο είναι η αντίδραση της «αφιερωμένης» φουστανελοφορούσης κυρίας έναντι της απλής, της «σαλής» γηραιάς κυρίας με τη φόρμα. Πέρα από τις ανάρμοστες, τις προσβλητικές και απαξιωτικές για εκείνην εκφράσεις προς τον κύριο που τις έφερε σε επαφή – και από τον οποίον πληροφορήθηκα όλα τα διαμειφθέντα – είναι τραγική η επιδερμική της κρίση, μάλλον κατάκριση της φτωχής γιαγιάς, την οποία πλησίασε προκειμένου να διαπιστώσει αγιότητα. Είναι ποτέ δυνατό μια κυρία με φόρμα – αντί φούστας βεβαίως βεβαίως – να είναι τόσο ανεβασμένη πνευματικά; Αδιανόητη για τα δικά της ψυχοσυνθετικά δεδομένα οιαδήποτε πιθανότητα σύγκρισης με αυτές, τις άμωμες και άσπιλες, τις ξεχωριστές… Με πιο καθαρές κουβέντες, δηλαδή, ο φαρισαϊσμός (Ματθ. κεφ. 23), ο ευσεβισμός, η πνευματική αθλιότητα ξετυλιγμένη στην πληρότητα του μεγαλείου τους.

Το τελευταίο περιστατικό είναι το πλέον διδακτικό. Οι άνθρωποι αυτοί, θύματα λαθεμένης, δυτικόφερτης «πνευματικότητας», ευσεβιστές παρά ορθόδοξα ευλαβείς (Β’ Τιμ. 3:5), δεν μπορούν να οσφρανθούν, ούτε καν να υποψιαστούν, το άρωμα της μυστικής Ορθοδοξίας, που μπορεί να εκπορεύεται από μια άσημη καθημερινή γυναίκα, από μια κατά Θεόν σαλή, από έναν απλό καλόγηρο, από τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας… Και εδώ κλείνουμε με το επιμύθιο του άρθρου αυτού: την αντίστροφη ακριβώς πορεία του Ορθοδόξου και του κάθε αιρετικού. Η κραυγαλέα διαφοροποίηση εντοπίζεται στις εκ διαμέτρου αντίθετες διαδρομές αμφοτέρων: ο Ορθόδοξος κινείται ad intra, προς τα μέσα και αδιαφορεί για την κατασκευή ειδωλικών ξοάνων, θεωρώντας χείριστο όλων το αυτοείδωλο. Φροντίζει την κάθαρση του εσωτερικού του ποτηρίου, την πιο ουσιώδη προϋπόθεση και αυτής του εξωτερικού (Λουκ. 11:39). Ο αιρετικός, είτε με τη βούλα είτε χωρίς τέτοια, πορεύεται ad extra, νοιάζεται, αγωνιά, κόπτεται για το έξωθεν, για τη βιτρίνα, για το image. Πώς είναι δυνατόν, επομένως, τέτοιοι άνθρωποι να έχουν σχέση με τον Χριστό; Ας ακούσουμε τον ίδιο ακριβώς συλλογισμό δια στόματος οσίου Πορφυρίου: «της είχε πει, ωστόσο, ο Γέροντας για μια κυρία, που μιλούσε κάπως περίεργα για τον Θεό, με ωραίες φράσεις, με μια συναισθηματική ορολογία, που κατά τη γνώμη της δεν έπειθε. Κι όμως, μια άλλη φορά, ο ίδιος είχε πει κάτι, που την είχε ξαφνιάσει και την είχε αφήσει άφωνη. Επρόκειτο για μια συντροφιά επισκεπτών, με κηρυκτικό ζήλο, σεμνών και αξιοπρεπών, που ανήκε σε θρησκευτική οργάνωση. Μετά την αναχώρησή τους, είπε μ’ ένα χαμόγελο απορίας ο Γέροντας, χωρίς ίχνος μομφής: – Αυτοί, τι να σου πω παιδί μου, δεν πιστεύουν στον Χριστό!».[3]

[1] Οι Χριστιανικές Οργανώσεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία, εκδ. Πανελληνίου Ομοσπονδίας Ορθοδόξων Χριστιανικών Σωματείων «ο Απόστολος Παύλος», Αθήνα 1996.

[2] Αρχιμ. Αρσένιου Κωτσόπουλου, Από το Χάος στο Φως, εκδ. ιδίου, Αθήνα 2012, σ. 297.

[3] Άννας Κωστάκου – Μαρίνη, Δύσκολο να ζεις μ’ έναν Άγιο, εκδ. Επτάλοφος, Αθήνα 2012, σσ. 100-101.

πηγή

Η ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ «ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΕΟΝΤΩΝ» ΚΑΙ ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστῖνος Καντιώτης προείδε τις συμφορές ποὺ θὰ ἔρχονταν στην Πατρίδα μας ἀπὸ τὴν ἔνταξι στὴν Κοινὴ Ἀγορά και διαμαρτυρήθηκε πολλές φορές και με κάθε τρόπο.

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα παλαιών ομιλιών·

1.  Στο περιοδικό του «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» φυλ. 386, Ιουνίου-Ιουλίου 1977, ονομάζει την Ε.Ο.Κ.  «ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΕΟΝΤΩΝ» κατά τον μύθο του Αισώπου. Επίσης τονίζει ὅτι ἡ ΕΟΚ εἶναι τὸ ἴδιο κακή γιὰ τὴν Ἐλλάδα, ὅσο τὸ ΝΑΤΟ καὶ οἱ ἀμερικανικὲς βάσεις. Καὶ θὰ σημάνῃ γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴν εἰσβολὴ ἐραστῶν τοῦ κακοῦ, τυχωδιωκτῶν, ὑλιστῶν καὶ ἀθέων.
2. Ακούστε στη συνέχεια απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, από τις 6.2.1972.
3.  Διαμαρτυρυθηκε εντονότατα για τα λεφτά που έδωσε η ΕΟΚ στο ανθελληνικό έργο ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ και επανέλαβε οτι η ΕΟΚ είναι κίνδυνος της Φλωρίνης και της Ελλάδος, στις 19.11.1990
4.  Διαβάστε απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα ἀπὸ ἐρμηνεία Ἁγίας Γραφῆς του 1975, σε κύκλο ἀνδρῶν στο Μητροπολιτικό μέγαρο, ἐρμηνεύοντας τὴν πρὸς Β΄Θεσσαλονικῆς ἐπιστολή. Περιέχεται στο βιβλίο· «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»

__________

____________

_

Η ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δὲν ἔχουμε ἀνάγκη οὔτε ἀπὸ κομμουνισμό, οὔτε ἀπὸ σοσιαλισμό, οὔτε ἀπὸ τὴν Κοινὴ Ἀγορά (τὴ σημερινὴ Ε.Ο.Κ. καὶ Ε.Ε.). Οἱ πολιτικοί μας ἀναμένουν τὴ σωτηρία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν Κοινὴ Ἀγορά. Ἐγὼ διαφωνῶ. Δὲν εἶμαι πολιτικός, ἀλλὰ σᾶς τὸ λέω καθαρὰ καὶ σημειώσατέ το· Ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ θὰ εἶνε ὁ τάφος τῆς Ἑλλάδος.
Τὸ καπιτὰλ (=κεφάλαιο, χρῆμα) θὰ κυβερνήσῃ. Θὰ σβήσουν τὰ μικρὰ ἐπαγγέλματα. Θὰ ᾿ρθοῦν στὴν Ἑλλάδα οἱ μεγάλοι καρχαρίες, Ἰταλιάνοι, Γάλλοι, Ἄγγλοι…, καὶ θ᾿ ἀνοίξουν μεγάλα καταστήματα. Ἐπὶ παραδείγματι θὰ γίνῃ ἕνα μεγάλο παπουτσάδικο, ποὺ θὰ τροφοδοτῇ τὸν κόσμο. Αὐτοὶ θὰ κερδίζουν ἑκατομμύρια τῶν ἑκατομμυρίων· καὶ ὅλα τὰ πτωχαδάκια, τὰ σπουργιτάκια, τὰ ὁποῖα τώρα ζοῦν καὶ πετοῦν καὶ τρῶνε λίγα σποράκια, θὰ ψοφήσουν. Θὰ ζήσουν οἱ γῦπες καὶ οἱ κόρακες καὶ οἱ μεγάλοι καρχαρίες· αὐτοί θὰ κυβερνήσουν.
Ἀφήνω δὲ ὅτι καὶ ἠθικῶς ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ θὰ εἶνε ὁ τάφος τῆς Ἑλλάδος. Θὰ μαζευτοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ θὰ κουβαλήσουν ἐδῶ ὅλη τὴ διαφθορά. Τώρα τελευταῖα ζητοῦν ἀπὸ τὴν κυβέρνησι, νὰ τοὺς παραχωρήσῃ ἕνα νησάκι, γιὰ νὰ τὸ κάνουν καθαρῶς νησὶ γυμνιστῶν, καὶ νὰ φύγουν οἱ κάτοικοι ἀπ᾿ αὐτό. Αὐτὴ ἡ κατάστασι διαμορφώνεται. Μπαίνουμε καθαρὰ στὴν ἐποχή τοῦ ἀντιχρίστου.
Δὲν χρειάζεται Κοινὴ Ἀγορά· φτάνει τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ μᾶς κυβερνήσῃ. Καὶ ὅτι φτάνει φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι καὶ οἱ ἄθεοι τὸ χρησιμοποιοῦν.
Ἂν πᾶτε στὸ Κρεμλῖνο, εἶνε γραμμένο μὲ χρυσᾶ γράμματα, σὰν ταμπέλλα, τὸ ῥητό· «Εἰͺτις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω». Θὰ τὸ δοῦμε παρακάτω. Μόνο ποὺ αὐτοὶ τὸ ἄλλαξαν λίγο καὶ λένε· Ὅποιος δὲν ἐργάζεται, οὔτε καὶ νὰ τρώῃ. Τὸ ἔγραψαν αὐτοί, ἀλλὰ δὲν τὸ ἐφαρμόζουν.
Αὐτὸς εἶνε παγκόσμιος νόμος· δουλειά, καὶ νὰ σοῦ δίνουν ὅ,τι χρειάζεσαι γιὰ νὰ ζήσης. Ὄχι προνόμια. Ἐπειδὴ σπούδασες γιατρός, πρέπει νὰ παίρνῃς μέσα στὴν Ἀθήνα 500.000 δραχμὲς τὴν ἡμέρα καὶ νὰ ὀργιάζῃς τὴ νύχτα μὲ τὶς πόρνες; Κ᾿ ἐπειδὴ ἔγινες μηχανικὸς ἢ καθηγητὴς ἢ δεσπότης ἢ νομάρχης, πρέπει νὰ παίρνῃς πιό πολλά; Δὲν ἔχεις ἐσὺ στομάχι μεγάλο, καὶ ὁ ἄλλος καναρινιοῦ. Ἕνα στομάχι ἔδωσε ὁ Θεός, σ᾿ ὅλους τὸ ἴδιο. Τί σημασία ἔχει ἂν ἐσὺ σπούδασες, κι ὁ ἄλλος δουλεύει στοὺς δρόμους; Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἴση ἀξία. Ποιός τὰ παραδέχεται αὐτά; Θέλεις ἐσὺ Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον ἢ τὸν Βαραββᾶν; Βαραββᾶν ζητᾷς; Ὁ Βαραββᾶς εἶνε φαΐ, εἶνε καλοπέρασι, εἶνε ἄλλα πράγματα.
Θὰ τὰ γράψω αὐτά. Τὸ τί θ᾿ ἀκούσω δὲν περιγράφεται. Ὁ ἕνας θὰ μοῦ πῇ ὅτι εἶμαι σοσιαλιστής, ὁ ἄλλος θὰ μὲ πῇ κομμουνιστή. Ὄχι, κύριε, δὲν εἶμαι τίποτε ἀπ᾿ αὐτά· εἶμαι μόνο Χριστιανός.
Δὲν μὲ ἀκοῦς; Τότε θὰ ἔρθῃ ὁ ἀντίχριστος γιὰ νὰ σὲ κυβερνήσῃ καὶ θὰ γίνουν αὐτὰ ποὺ εἴπαμε.

πηγή

Περί των τεσσάρων ειδών κοινωνίας με τον Θεό στην Ορθόδοξη Εκκλησία ( Γέροντος Κλεόπα )

Πατέρες και αδελφοί,
Η ένωση και κοινωνία μας με τον Θεό σε γενικότερες γραμμές γίνεται με δύο τρόπους. Με την μυστική κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου και με την πνευματική κοινωνία. Ο 

 

δεύτερος τρόπος διαιρείται εν συνεχεία σε τρεις άλλους τρόπους. Γι’ αυτό, στον παρόντα λόγο θα σας ομιλήσω γι’ αυτούς τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να κοινωνήσουμε και να ενωθούμε με τον Θεό, φέροντας μαρτυρίες από την Θεία Γραφή και τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων.


1. Η πρώτη και σπουδαιότερη κοινωνία μας με τον Χριστό γίνεται με την κοινωνία του Σώματος και του Αίματός Του.

Ένας χριστιανός που δεν πιστεύει ότι το φαινόμενο ψωμί και κρασί είναι αληθώς το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, είναι ένας αιρετικός και ξένος προς την αληθινή πίστη του Χριστού, ο Οποίος λέγει στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (6,55)• «Η γάρ σαρξ μου αληθώς εστί βρώσις, και το αίμα μου αληθώς εστί πόσις». Ενώ ο Απόστολος Παύλος μας λέγει τα εξής: «Το ποτήριον της ευλογίας ό ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του αίματος του Χριστού εστί; τον άρτον ον κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστίν;» (Α' Κορ. 10,16). Όποιος λοιπόν κοινωνεί αναξίως, γίνεται ένοχος, όπως λέγει ο ίδιος ο Απόστολος• «Ος αν εσθίη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και του αίματος του Κυρίου» (Α' Κορ. 11,27).

Ο χριστιανός όμως που κοινωνεί με φόβο, ευλάβεια και προετοιμασία, αξιώνεται αναρίθμητων δωρεών, στις οποίες οι σπουδαιότερες είναι οι εξής:



α) Ενώνεται με τον Χριστό κατά χάριν, διότι όπως λέγει το χωρίο: «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ίωάν. 6,56)


β) Συμμετέχει στην αιώνιο ζωή, όπως λέγει το χωρίο: «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον (Ίωάν. 6,54).


γ) Θα αναστηθεί την ημέρα της κρίσεως, όπως λέγει το χωρίο: «Και εγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ενθ' ανωτ.).


δ) Δημιουργεί κατοικία ο Χριστός μέσα στην καρδιά μας, όπως λέγουν τα χωρία: «κατοικήσαι τον Χριστόν διά της πίστεως εν ταις καρδίαις υμών» (Έφεσ. 3,17) και «εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε υμείς ότι εγώ εν τω πατρί μου και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν» (Ιωάν. 14,20) και αλλά.


ε) Όποιος κοινωνεί τον Χριστό έχει Αυτόν ζώντα μέσα του «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2,20), και «τεκνία μου, ους πάλιν ωδίνω, μέχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν!» (Ενθ. ανωτ. 4,19).


στ) Προοδεύει και αυξάνεται στα πνευματικά έργα, κατά το χωρίο: «αληθεύοντες δε εν αγάπη αύξήσωμεν εις αυτόν τα πάντα, ος έστιν η κεφαλή, ο Χριστός» (Εφεσ. 4,15).


ζ) Καθαρίζει από αμαρτίες, αγιάζει, φωτίζει και χαρίζει την αιώνια ζωή. (Από την ευχή της Θ. Μεταλήψεως του αγίου Ιωάννου Δαμάσκηνου).


η) Επιφέρει τον αγιασμό σώματος και ψυχής, εκδιώκει τις φαντασίες και καθαρίζει από τα πάθη, δίνει παρρησία προς τον Θεό, φωτισμό και ενίσχυση για την αύξηση των αρετών και την τελειότητα (6η ευχή Θ. Μεταλήψεως του αγίου Βασιλείου).


θ) Επιφέρει πνευματική χαρά, υγεία σώματος και ψυχής, κατά τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας.
Αυτοί και άλλοι πολλοί ακόμη είναι οι πνευματικοί καρποί τους οποίους αποκτά ο πιστός που προσέρχεται συχνά και με καλή προετοιμασία στην Θεία Ευχαριστία. Αυτός που δεν προσέρχεται σ’ αυτό το Μυστήριο, ποτέ δεν θα μπορέσει να προοδεύσει στην εργασία των αρετών, διότι δεν παραμένει μέσα στον Χριστό και Εκείνος μέσα του, καθώς λέγει και ο Ίδιος: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 15,4).


2) Ο δεύτερος τρόπος κοινωνίας και ενώσεως με τον Χριστό γίνεται με την προσευχή του Ιησού, κατά την οποία ο νους βυθίζεται στην καρδιά και εκεί λέγει συνεχώς το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό».



α) Η προσευχή που γίνεται με τον νου στην καρδιά έχει μεγάλη σημασία, διότι ενώνεται η ψυχή μας με τον Ιησού Χριστό και δι’ Αυτού με τον Πατέρα, διότι η μόνη οδός που οδηγεί στην ένωση με τον Πατέρα είναι ο Χριστός, όπως λέγει ο Ίδιος: «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι’ εμού» (Ιωάν. 14,6).


β) Η καρδιακή προσευχή προσφέρει την δυνατότητα στο Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει και εργασθεί στην καρδιά μας και να ενωθούμε εμείς με το Πνεύμα. Αυτή η ένωση με την ακατάπαυστη προσευχή ομοιάζει με την νύμφη που αγαπά πάρα πολύ τον Νυμφίο Χριστό και δεν θέλει ποτέ να αποχωρισθεί απ’ Αυτόν.


3) Ο τρίτος τρόπος κοινωνίας με τον Δημιουργό Θεό μας γίνεται με την εφαρμογή των εντολών Του και την απόκτηση των αρετών.



α) Αυτή η συγκατοίκηση με τον Ιησού φανερώνεται στην Γραφή από τον Ίδιο, όταν λέγει: «Εάν τις αγαπά με τον λόγον μου τηρήσει και ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρά αυτώ ποιήσωμεν» (Ιωάν. 14, 23), ενώ σε άλλο κεφάλαιο λέγει: «εάν τας εντολάς μου τηρήσητε μενείτε εν τη αγάπη μου, καθώς εγώ τας εντολάς του πατρός μου τετήρηκα και μένω αυτού εν τη αγάπη» (Ιωάν: 15,10).


β) Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης λέγει ότι η ομοιότητα και ένωση μας με τον Θεό επιτελείται μόνο με την εφαρμογή των θείων εντολών (Λόγος περί σωτηριώδους γνώσεως).


γ) Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, όσον αφορά την ένωση μας με τον Θεό, λέγει: «Ο λόγος του Θεού και Πατρός ευρίσκεται μυστικά σε κάθε μία από τις εντολές Του, οπότε αυτός που δέχεται τον λόγο του Θεού δέχεται τον Θεό.


δ) Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ομιλώντας για την θέωση του ανθρώπου με την εφαρμογή των εντολών του Θεού, λέγει: «Οι εντολές του Θεού παρέχουν όχι μόνο την γνώσι, αλλά και την θέωση».


4. Ο τέταρτος τρόπος κοινωνίας με τον Χριστό γίνεται με την ακρόαση των λόγων του Θεού.



α) Περί αυτού μας ομιλεί η Καινή Διαθήκη: «πολλοί δε των ακουσάντων τον λόγον επίστευσαν, και εγενήθη ο αριθμός των ανδρών ωσεί χιλιάδες πέντε» (Πράξ. 4,4).


β) Ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι: «η πίστις εξ ακοής, η δε ακοή διά ρήματος Θεού» (Ρωμ. 10,17)


γ) Εάν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου είναι η αληθινή βρώσις και πόσις, τότε ο λόγος του Κυρίου γενόμενος δεκτός από τους πιστούς γίνεται σ’ αυτούς «πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον (Ιωάν. 4,14) και «άρτος ζωής ο εκ του ουρανού καταβάς» (Ιωάν. 6,58), ενώ κατά τον άγιο Δαμασκηνό λέγεται μάννα της αφθαρσίας και μάννα το μυστικό.


Ο Απόστολος Παύλος διά της ακοής δέχθηκε τον λόγο του Θεού, όταν προσκλήθηκε με το θείο φως στον δρόμο προς Δαμασκό και φωνή άκουσε εξ ουρανού. Η Σαμαρείτιδα διά της ακοής λαμβάνει τον λόγο του Θεού, ενώ πάλι οι Σαμαρείτες πιστεύουν και βαπτίζονται από το κήρυγμα του Αποστόλου Φιλίππου (Πράξ. 8,5 6,12) και λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα (Πράξ. 8,14,18).


Πατέρες και αδελφοί, σας έφερα μερικές από τις σπουδαιότερες μαρτυρίες της Γραφής και των Αγίων Πατέρων, οι οποίες θα μας βοηθούν στην πορεία μας για μία ακατάπαυστη ένωση με τον Νυμφίο Χριστό. Ο ιδιαίτερος και αγιότερος τόπος, όπου επιτυγχάνεται αυτή η πολύτροπος κοινωνία μας με τον Χριστό είναι η Εκκλησία μας. Εκεί όλοι οι πιστοί μας, ερχόμενοι με ευλάβεια και πίστη στις ιερές ακολουθίες, ευρίσκονται σε μία ατμόσφαιρα μυστική και κοινωνούν με τον νου, την καρδιά, την προσευχή και την συμμετοχή στην Θεία Κοινωνία των δωρεών του Αγίου Πνεύματος. Προπαντός η λειτουργική Θυσία είναι η τέλεια έκφραση της ενώσεως με τον Κύριο μας. Η μνημόνευση ονομάτων των χριστιανών στην Προσκομιδή, και όταν αυτοί είναι μεν αμαρτωλοί αλλά μετανοημένοι, δίνει την ευλογία της κοινωνίας αοράτως των ψυχών με τον Σαρκωθέντα και Αναστάντα Κύριο, ο Οποίος παρέχει ενίοτε και την σωματική των θεραπεία.


Είθε το έλεος και οι οικτιρμοί του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι ο Λόγος του Θεού να έλθει και κατασκηνώσει μέσα μας με τους ανωτέρω τέσσερις τρόπους που συνοπτικά αναφέραμε.


Γέροντος π. Κλεόπα 

πηγή'

το είδαμε εδώ

Η εικόνα της αδικίας (Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Αδικία είναι η συνήθεια να βλέπη κανείς τους νόμους με υπεροψία. Αδικία είναι η περιφρόνηση των νόμων, η καταπάτηση του δικαίου. Αδικία είναι η εναντίωση στο θείο θέλημα. Είναι ενέργεια για να επικρατήσει το κακό, ο πόλεμος, η ταραχή, η κακοδαιμονία, η βασιλεία του πονηρού. Η αδικία είναι ανοσιούργημα κι αυτόν που την εργάζεται τον καθιστά ακάθαρτο μπροστά στον Θεό. Η αδικία είναι αποκρουστική στα μάτια του Θεού, καθώς προσβάλλει το πρώτο των θείων χαρακτηριστικών που είναι η θεία δικαιοσύνη. Είναι δε μητέρα κάθε κακίας, αφού μέσα στην αδικία κρύβεται διαμιάς η κακία... Η αδικία είναι πράξη ψυχής που δεν συντάσσεται με τον Θεό αλλά με τον πονηρό. Η αδικία φανερώνει ψυχή που δεν έχει καμιά επαφή των συναισθημάτων με τη λογική, ούτε βέβαια μπορεί να κυριαρχήσει πάνω στα πάθη και τις επιθυμίες της. Η αδικία  κρίνει προς το συμφέρον και όχι προς το δίκαιο. Αποδίδει το δίκαιο σ’ αυτούς που αδικούν και το αφαιρεί απ’ αυτούς που δικαιούνται να το λάβουν. Η αδικία γεμίζει τη γη με θρήνους και ο στεναγμός των αδικημένων ανεβαίνει μέχρι τον ουρανό. Η αδικία, η οποία δεν έχει έλεος και οικτιρμούς, δεν δειλιάζει μπροστά σε τίποτα. Συνθλίβει τις καρδιές των αδικημένων και κάνει από τα μάτια τους να τρέχουν πηγές δακρύων. Δεν ελεεί τον ορφανό και δεν λυπάται την χήρα. Πάντοτε αδυσώπητη και ανελέητη, επιβάλλει τις θελήσεις της και εκτελεί τις αποφάσεις της. Η τυραννία της είναι σκληρή∙ όπου δε επικρατεί, κυριαρχεί ο στεναγμός και ο πόνος. Η αδικία αρνείται τον Θεό και δεν υπολογίζει το κράτος της δύναμής Του. Η εικόνα της προκαλεί φρίκη και τρόμος καταλαμβάνει αυτούς που την αντικρύζουν. Είναι δύσμορφη και αποτρόπαιη και η όψη της μοιάζει με αρχαία ερινύα. Όπου κι αν εμφανισθεί, απομακρύνεται απ’ εκεί η ειρήνη, η χαρά και η ευθυμία. Η παρουσία της προμηνύει καταιγίδα και η φωνή της αναγγέλει την καταστροφή. Απ’ όπου κι αν περάσει, η ερήμωση γίνεται ολοκληρωτική. Η αδικία είναι ο κακός δαίμονας που αφαιρεί την ευτυχία από τους ανθρώπους. («Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ», ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, Απόδοση στη Νέα Ελληνική: Ευανθία Χατζή, Επιμέλεια κειμένου - Επίμετρο: Γιώργος Μπάρλας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ) (Πηγή ηλ. κειμένου: hristospanagia3.blogspot.gr) πηγή

Συνέντευξη τοῦ Μητροπολίτη Αἰτωλοακαρνανίας Κοσμᾶ

Κάθε συζήτηση μὲ τὸ Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας καταλήγει νὰ εἶναι εὐχάριστος ὁδηγὸς ζωῆς πρὸς ὅλους. Ὁ Μητροπολίτης μᾶς ἀνοίγει τὴν καρδιά του. Μιλάει γιὰ τὶς δράσεις ποὺ ἀναπτύσσει ἡ Ἱερὰ Μητροπόλις Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σχέδια ποὺ ὑπάρχουν γιὰ τὸ μέλλον. Κατασκηνώσεις, Σχολὲς Ἁγιογραφίας καὶ Βυζαντινῆς Μουσικῆς, Συσίτια. Ἐθελοντὲς καὶ Δομές. Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία.

Δεῖτε αὐτὰ καὶ ἄλλα ἐνδιαφέροντα 

                                                                                      στὸ βίντεο ποὺ ἀκολουθεῖ…

 
Onairnews.gr
πηγή

Συνολική συμφωνία μὲ τὸν ΧΡΙΣΤΟ καὶ ὄχι μὲ τοὺς τοκογλύφους... Κατάλαβες ΕΛΛΑΔΑ;

Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας

Στὸ τέλος αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ξεφτιλίσουν οἱ ἴδιοι θὰ ντροπιαστοὺν ἀπὸ τὶς  πανοῦργες πράξεις τους. Καὶ νὰ σκεφτεῖτε  εἴμαστε ἀκόμα στὴν ἀρχὴ τῶν δεινῶν ἀποκαλύψεων. Τί ἄλλο μποροῦν νὰ σημαίνουν τὰ παρακάτω δημοσιεύματα;

"Την ἀναστολὴ πληρωμῆς τοῦ χρέους καὶ τὴν ἀμφισβήτηση τῆς νομιμότητάς του ἔθεσε ὡς στόχο τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀλήθειας γιὰ τὸ δημόσιο χρέος ἡ πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ζωὴ Κωνσταντοπούλου κατὰ τὴν συνέντευξη Τύπου, γιὰ  τὰ πρῶτα συμπεράσματα τῆς ἔρευνας. Ὅπως εἶπε «τὸ χρέος εἶναι παράνομο, μὴ νόμιμο, ἀπεχθές, ἐπονείδιστο καὶ μὴ βιώσιμο»,  καὶ πρόσθεσε πὼς τὰ μέχρι τώρα εὐρήματα δημιουργοῦν ἰσχυρὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν «ἀπονομιμοποίησή » του.

«Τὰ κράτη ἔχουν δικαίωμα νὰ κηρύξουν μονομερῶς πτώχευση ὅταν δὲν εἶναι βιώσιμη ἡ ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους, στὴν ὁποία περίπτωση δὲν διαπράττουν διεθνῶς παράνομη πράξη καί, ἑπομένως, δὲν φέρουν εὐθύνη» τόνισε ἡ κ. Κωνσταντοπούλου.

Σημείωσε, ἀκόμα, ὅτι τὸ πόρισμα ποὺ ἔχει ἑτοιμάσει ἡ ἐπιστημονικὴ ὁμάδα περιλαμβάνει ἐννέα κεφάλαια καὶ ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ τὸ ἔνατο ποὺ τιτλοφορεῖται ὡς «Νομικὴ θεμελίωση τῆς ἀποκήρυξης καὶ ἀναστολῆς πληρωμῶν τοῦ....

ἑλληνικοῦ δημόσιου χρέους». 18/06/2015 - 21:40 http://www.bankingnews.gr/

Τί ἄλλο μπορεῖ νὰ σημαίνει ἡ παρακάτω μεθόδευση σὲ βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ;

“Ἑταιρεῖες καὶ ἱδρύματα ἔλαβαν τεράστια ποσὰ γιὰ τὴν ἐκπαίδευση δημοσιογράφων καὶ οἰκονομολόγων”

«Ἕλληνες δημοσιογράφοι κλήθηκαν ἀπὸ τὸ ΔΝΤ νὰ παρακολουθήσουν σεμινάρια μὲ στόχο τὴν προβολὴ τῶν θέσεων τοῦ Ταμείου». Σὲ αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη προχώρησε τὶς προάλλες ὁ Παναγιώτης Ρουμελιώτης στὴν  Ἐπιτροπὴ Ἀλήθειας γιὰ τὸ Χρέος τῆς Βουλῆς. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος θὰ μποροῦσε ἡ Ἐπιτροπὴ νὰ ζητήσει ἐπισήμως νὰ τῆς δοθοῦν τὰ ὀνόματα ἀπὸ τὸν ὑπεύθυνο ἐπικοινωνίας τοῦ Ταμείου κ. Τζέρυ Ρέϊς, μὲ τὸ προεδρεῖο νὰ ἀναθέτει σὲ μέλος τῆς ἐπιτροπῆς νὰ συντάξει τὸ σχετικὸ αἴτημα προκειμενου νὰ πληροφορηθοῦν ὅλοι τους δημοσιογράφους ποὺ κλήθηκαν καὶ παρακολούθησαν τὴν ἀνάπτυξη τῶν θέσεων τοῦ ΔΝΤ.

Ὁ κ. Ρουμελιώτης ἀκόμη ἀναφέρθηκε καὶ σὲ ὁμάδα καθηγητῶν οἰκονομολόγων οἱ ὁποῖοι μὲ λυσσαλέο τρόπο καὶ σαθρὰ ἐπιχειρήματα προσπαθοῦσαν νὰ πείσουν ὅτι τὸ χρέος ἦταν βιώσιμο.

Ὅμως ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἐκπαιδευόμενους, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐκπαιδευτές. Ἐκεῖνοι δηλαδὴ ποὺ ἀνέλαβαν ἐργολαβικὰ καὶ ἔναντι ὑψηλῶν ἀμοιβῶν, ὄχι μόνο τὴν ἐκπαίδευση δημοσιογράφων ἢ οἰκονομολόγων ἢ ἀκόμη τῶν «σύγχρονων γκαουλάιντερ», ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι, ἀλλὰ καὶ τὴν προώθηση τῶν θέσεων, τῶν ἀντιλήψεων, τῶν ἀπόψεων καὶ τῶν συμφερόντων τῶν δανειστῶν. Κυρίως, ὅμως, προσπάθησαν νὰ ἐπιβάλλουν στὴ συλλογικὴ συνείδηση – εὐτυχῶς ἀνεπιτυχῶς – ὡς ἀναγκαία τὴν ἐπιβολὴ τῆς νεοφιλελεύθερης στρατηγικῆς ποὺ χαράχθηκε γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ νότο καὶ τὴν ἐπιβολὴ σκληρῶν μέτρων ποὺ φτωχοποίησαν τοὺς λαούς, στραγγάλισαν τὶς ἐθνικὲς οἰκονομίες καὶ λειτούργησαν ἀπορρυθμιστικὰ γιὰ τὸ ὑπάρχον κοινωνικὸ status. 

Ἡ πλεονεξία κάνει τοὺς ἀνθρώπους φθονερούς. Ἔτσι οἱ τοκογλύφοι ἔχουν μόνιμο καὶ ὑποτροπιάζον φθόνο γιὰ τὴν μικρὴ καὶ ἄσημη Ἑλλάδα.

Ἴσως νὰ φοβοῦνται μήπως ξυπνήσουν ἀπὸ τὸν πυρετὸ τοῦ φθόνου καὶ  δοῦνε τὴν Ἑλλάδα νὰ μεγαλουργεῖ.

Καὶ τελικὰ αὐτὸ θὰ γίνει γιατί σὲ αὐτὸ τὸ μέρος τὰ πανωτόκια τῶν συνεχόμενων ἀδικιῶν γίνονται ¨εὐλογίες¨ κατὰ τὸ σχέδιο τοῦ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ .

Ἐπέρχεται ἡ κάθαρσις. Θὰ τὴν ἀνυψώσει τὴν Ἑλλάδα ὁ Θεός, θὰ τὴν δοξάσει...

Προφητεία τοῦ Γέροντα Σίμωνα Ἀρβανίτη, Μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονα Νέας Πεντέλης, παρμένη ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ζωσιμᾶ: “Ἱερομόναχος Σίμων Ἀρβανίτης 1901-1988, ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο του.”
Σήμερα ὅμως, ἔχουμε ἀνάγκη νὰ θέλουμε νὰ κάνουμε κάτι τοιοῦτο, γιὰ νὰ ἴδωμεν ὅτι, ὅτι μποροῦμε σήμερα στὴν ζωὴν αὐτήν, νὰ φέρομε ὡραία ἀποτελέσματα, διότι ὅπως βλέπουμε σήμερα τὸν κόσμο γενικῶς, ὅτι δὲν ἐδύνατο ὁ Θεὸς πλέον νὰ ἀνεχθεῖ ἐκείνη τὴν λυπηρᾶν κατάσταση σ’ὅλη τὴν οἰκουμένη μηδαμῶς ἑξαιρουμένης καὶ τῆς Ἑλλάδος, ποῦ τὴν ἀγαπᾶ περισσότερο  καὶ τὸ ὁποῖο στὰ χαρτιὰ μᾶς λέει καὶ σὲ λίγο πραγματοποιοῦνται, ὅτι ἢ Ἑλλάς, ἢ Ἑλλὰς θὰ δεῖτε σὲ λίγο πόσο θὰ γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη.Ὄχι μόνο θὰ δεῖτε, θὰ ἔχει ἐξαίρετο καὶ λαμπρὸ παράδειγμα εἰς ὅλη τὴν οἰκουμένη,διότι ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἐδῶ δὲν ἐχύθηκε αἷμα, ὅταν ἐκήρυξε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἐνῶ ξέρεις τί αἷμα χύθηκε σ’ ὅλα τα ἔθνη.

Ἔνθυμειστε ὅτι εἶπε, τί εἶπε ὁ Χριστός, ὅταν ἐπῆγαν τίνες Ἕλληνες, ὅταν ἐπῆγε ὁ Ἀνδρέας καὶὁ Φίλιππος.

Ἔνθυμειστε τώρα ποὺ εἴπανε, τίνες ἄνδρες Ἰδεῖν θέλουνε τὸν Κύριο καὶ εἶπε:

«Νῦν ἔδοξασθη ὁ ΥΙός τοῦ Ἄνθρωπου», Καὶ γιατί;

Πῶς γιατί; τὰ πράγματα μαρτυροῦν γιατί, Εἴπαμε ὅτι διότι δὲν ἐχύθηκε αἷμα, διότι μετὰ πιστῶν φιλοσόφων ἐπλησίαζαν τὸν Θεὸ μερικοί.

Καὶ διὰ τοῦτο, ἦταν ἑτοιμασμένοι καὶ ὡραῖαι ψυχαί.

Εἰς αὐτὲς τὶς ὡραῖες ψυχὲς λοιπὸν θέλησε ὁ Θεὸς τὶς ὀλίγες νὰ πλέξει τὸ ἐγκώμιο, Σὺν τοῦτο ἔχομε καὶ ἕνα ἄλλο.

Ποιὸς ὁ λόγος λοιπόν, αὐτοὶ οἱ Ἀπόστολοι, νὰ μὴν ἔγραψαν τὰ Εὐαγγέλια, τὴν Καινὴ Διαθήκην, τὰ ἄλλα ὅλα εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλώσσα, τὴν δική τους, ποῦ μάλιστα ἦταν καὶ ἀγράμματοι;

Πρὸς ἔντροπήν των συμπατριωτῶν, διότι ἦταν ἀνάξιοι αὐτοὶ νὰ ἀκούσουνε στὴν ἑβραϊκὴ γλώσσα τὰ λόγια αὐτῶν ποῦ σταύρωσαν τὸν Χριστό,

Καὶ ἔγραψαν εἰς τὴν, εἰς τὴν Ἑλλάδα, γιατί ἢ Ἑλλὰς εἶχε τὴν γλώσσα αὐτὴν ἢ ὅποια ἤτανε ὡραία γλώσσα, ἂφ’ ἑνὸς μὲν ποῦ ἤτανε ὡραία γλώσσα καὶ εἶχε καὶ ἀπήχηση σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη, ἀλλὰ ἂφ ἑτέρου δέ, ὅτι ἤτανε καὶ ἄξιοι.

Διότι δὲν ἤθελησαν νὰ κάνουν κακό,

Ὅτι ἦταν ἁμαρτωλοί, ὅλος ὁ κόσμος. ἤτανε ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ ὅμως καὶ δὲν μπορούσανε νὰ μὴν δεχθοῦν τὸ ὡραῖο το ὅποιο ἤκουοαν, τὴν ὕψηλην αὐτήν, τὴν ὕψηλην διδασκαλία, τὴν ἐδέχθηοαν.

Ὄχι ὅτι δὲν ἤτανε ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοὶ ἤτανε, ἀλλὰ δὲν ἐδέχοντο τὰ ἄλλα ἔθνη. “Ολίγοι μόνοι καὶ γι’ αὐτὸ γινόταν τόσα καὶ τόσα μαρτύρια, τὶς χιλιάδες τῶν μαρτύρων.

Ἅμα λοιπόν, διὰ τοῦτο καὶ φυλάει ὁ Θεὸς τὴν Ἑλλάδα, τώρα ἰδιαιτέρως νὰ τὴν δοξάσει, ἂν καὶ πάντοτε ἔδειχνε τὸ μεγαλεῖον, ὅταν ἐγινότανε πόλεμος, ἀλλὰ καὶ τώρα ἰδίως ποῦ πρόκειται λοιπὸν ἅπαντες διὰ παντός.

Ὄχι ὅτι θὰ τὴν μεγαλώσει ὁ Θεός. Θὰ τὴν ἀνυψώσει, θὰ τὴν δοξάσει ὁπότε ἐπέρχεται ἡ κάθαρσις,

ἔχουμε ὀλίγες ἡμέρες νὰ μὴν ἔρχονται σὲ ἀπόγνωση.

μόνο ὀφείλουμε νὰ κηρύττουμε παντοῦ καὶ νὰ λέγωμε παντοῦ ὅτι καὶ πολλὰ καλὰ θέλουμε,

Ἔχει πεῖ καὶ ὁ Θεὸς ὅτι «οὐδὲ θρὶξ τῆς κεφαλῆς δὲν θὰ πειραχθῆ εἰς τοὺς μετανοοῦντας», ἀλλὰ ὄχι μετάνοια ὅπως τὴν θέλουμε.

Ἄρα λοιπόν, ἀγαπητοί, ὀφείλουμε νὰ γνωρίσουμε ὅτι, μὴ φοβηθοῦμε ὅ,τι λέγουν, ὅ,τι κάνουν καὶ ὅτι γίνεται, «ταῦτα δεῖ γενέσθαι». Καταλάβατε; Πρέπει νὰ γίνουν αὐτά.

Ἦλθε ἡ ὥρα πλέον νὰ καθαρίσει, ὄχι ἡ Δευτέρα Παρουσία, νὰ καθαρίσει τὴν ἤρα ἄπό το στάρι.

Καὶ ἢ πρώτη, ἡ πρώτη Ἑλλὰς αὐτὴν ποῦ θὰ ὑποστεῖ ἀπὸ τοὺς Τούρκους μιὰ Μικρή, μιὰ μικρὴ αὐτὴν ὅπως εἴπομεν προσβολή, ἀλλὰ εἶναι ὁ τάφος τοὺς ὅμως τῆς Τουρκίας.

Ὁ τάφος τοὺς καθὼς τὸ εἴχανε πεῖ καὶ αὐτοὶ οἱ Τοῦρκοι, ὅπως εἶπαν μερικοὶ τώρα.

Εἶπαν λέει ὅτι εἶναι ἀδύνατον ὁ Ἀλλὰχ νὰ ἀνεχθεῖ, εἶναι ἀδύνατον ὁ Ἀλλὰχ νὰ ἀνεχθεῖ, ἐμεῖς θὰ γίνουμε θηρία, σεῖς δὲ δὲν ξέρω ἂν θὰ μείνει κανένας ἀπό σας.

Ὄλιγοι ποῦ θὰ μείνετε, θὰ πᾶτε στὴν Κόκκινη Μηλιά. Τὸ ὅποιο και...

Ἄρα λοιπόν, ἄρα λοιπόν, νὰ εἴμεθα ἑτοιμασμένοι, χαρούμενοι, ὅτι ὁ μετανοών ἄνθρωπος, δὲν πρόκειται νὰ ὕποστη τίποτα.

Νὰ εἴμεθα χαρούμενοι, διότι ἐγνωρίσαμε τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὄχι ὅμως νὰ τὸν λατρεύουμε ὅπως θέλει καθένας καὶ λέγονται χριστιανοὶ ἄνθρωποι.

Ἂν θέλουμε νὰ δοῦμε τὸν Χριστό, πρέπει νὰ εἴμαστε ἀνεξίκακοι, πρέπει νὰ ἔχουμε ἀγάπη, διὰ νὰ τὴν μεταδίδουνε καὶ αὐτή, μὲ τὴν συμπεριφορά μας, μὲ τὸν τρόπο μας καὶ μὲ τὶς καλὲς πράξεις μας.

Καὶ ἂν οἳ ἄλλοι ἄνθρωποι εἶναι ἀδύνατοι, νὰ τοὺς βοηθήσουμε. Ἔαν οἱ ἄλλοι αὐτοὶ εἶναι κακοί, νὰ προσπαθήσουμε, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθοῦν τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.

Τότε ἀσφαλῶς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ καταξιωθῆ διὰ διπλῆς, ὄχι μερίδος, ἀλλὰ τιμῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ παρὰ τῶν ἀνθρώπων.

Γέρων Σίμων Μονῆς Πεντέλης (ὁ Ἀρβανίτης)

http://oparadeisos.wordpress.com/

Ο ΘΕΟΣ φυλάει τὴν Ἑλλάδα καὶ ἡ συνολικὴ-διαχρονικὴ συμφωνία ποὺ ὑπέγραψε μαζί της εἶναι καθαρή, βιώσιμη καὶ πηγὴ ζωηφόρου δημιουργίας καὶ πραγματικῆς ἀνάπτυξης.

Συμφωνία ὑπάρχει.

 …θέληση ἐκ μέρους μας ὑπάρχει;

Ἂν δὲν ὑπάρχει τὰ ἐπερχόμενα γεγονότα θὰ μᾶς ἀναγκάζουν νὰ ἀποκτήσουμε θέληση   γιὰ νὰ ἐπικαιροποιήσουμε τὴν συμφωνία μας μὲ τὸν ΑΓΙΟ ΘΕΟ.

ΠΗΓΗ

Αββάς Μωυσής ο Αιθίοπας – «Στις μέρες εκείνες θα βασιλεύει το μίσος και η διχόνοια…»

Ο Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας εορτάζει στις 28 Αυγούστου.
Ο μακάριος Μωυσής είναι ένας από τους μεγάλους Οσίους πατέρες της Εκκλησίας μας. Αυτός γεννήθηκε στην Αιθιοπία και όπως είναι φυσικό, το σώμα του ήταν μαύρο,
λόγω της καταγωγής του.

Μεταξύ των άλλων είχε πει για τους μοναχούς των έσχατων καιρών:

«Οι μοναχοί θα περπατούν ανάμεσα στους θορύβους και στις ταραχές, εσκοτισμένοι, ανωφελείς και ράθυμοι, μη επιμελούμενοι την αρετή, υποδουλωμένοι στα πάθη της αμαρτίας και θα συναναστρέφονται μέσα στις πόλεις χωρίς φόβο θεού, με λαιμαργία και οινοποσία…

Στις μέρες εκείνες θα βασιλεύει το μίσος και η διχόνοια στα κοινόβια μοναστήρια. Θα χει-ροτονούνται ηγούμενοι και ποιμένες των μοναχών, άνθρωποι αδόκιμοι, μη διακρίνοντες την δεξιάν οδό από την αριστερά και πολλοί μοναχοί θα απορρίψουν το σχήμα για να παντρευτούν».

Σημεία Καιρών

το είδαμε εδώ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΑΤΑΡΩΝ (20 ΙΟΥΝΙΟΥ)

“Αυτός ο μακάριος ανέθεσε τον εαυτό του από την παιδική του ηλικία στον Θεό, γι᾽ αυτό και έγινε θείο σκεύος και δοχείο του αγίου Πνεύματος. Έλαβε την ιερωσύνη από τη θεία χάρη, με το θέλημα του Θεού, και ποίμανε καλώς και θεοφιλώς το ποίμνιο που του εμπιστεύτηκε η Εκκλησία, καταφωτίζοντας με λόγια παράκλησης το πλήρωμα της Εκκλησίας. Όταν είδε να διαχέεται η πλάνη του Ωριγένη, σαν άριστος ποιμένας την κατέφλεξε με τη θεία φλόγα, διαλύοντας έτσι τη θολούρα και τη μανία του σκοταδιού με τη σοφία των λόγων του και τη θεία χάρη. Η αστραπή μάλιστα των λόγων του και η σάλπιγγα της γνώσης έφτασε σε όλη τη γη. Γι᾽ αυτό, μη υποφέροντας ο εχθρός την παρρησία και την αντιρρητική δύναμη των λόγων του μεγάλου αυτού, οπλίζει τους υπηρέτες του για την εξόντωσή του. Αυτός δε αφού ντύθηκε πριν από το μαρτύριο τη ζωηφόρο νέκρωση, με αποτομή διά ξίφους της κεφαλής του, μετατέθηκε προς την καλύτερη ζωή. Πρώτα μεν ιερουργώντας τον αμνό του Θεού, ύστερα δε θυσιαζόμενος, οδηγήθηκε στον Χριστό ως ζωντανή θυσία. Γι᾽ αυτό και κατακοσμήθηκε με διπλούς στεφάνους ο γενναίος υπερασπιστής της αλήθειας. Κι αφού έλαβε το τέλος με μαρτυρικά αίματα, αναπαύτηκε αιώνια.

Αυτός ο θείος πράγματι ιερέας του Θεού και μάρτυρας μάς άφησε συγγράμματα της φιλοπονίας του, που είναι γεμάτα από κάθε γνώση και ωφέλεια. Αλλά και για τα μέλλοντα με μεγάλη σαφήνεια προφήτευσε και προανήγγειλε καθαρότατα, για τις εναλλαγές των βασιλειών και τις μεταβολές και τις αλλαγές τους, και για τις επεκτάσεις εθνών και τις ερημώσεις χωρών και τόπων και τους αφανισμούς. Για ορθοδόξους και αιρετικούς βασιλείς και για τη συντέλεια του κόσμου, και για τον Αντίχριστο και τη βασιλεία του, και για τον αφανισμό και την πανωλεθρία κάθε ανθρώπου. Όλα αυτά σαφέστατα ο θείος αυτός άνδρας τα προφήτευσε”.

Ο υμνογράφος άγιος Θεοφάνης για μία ακόμη φορά αφορμάται από το όνομα του αγίου, προκειμένου να το αξιοποιήσει από πλευράς πνευματικής. Το όνομα του αγίου λειτουργεί κατ᾽ αυτόν με τρόπο που υπενθυμίζει τη μέθοδο που πρέπει να ακολουθεί κανείς για τη σωτηρία του, δηλαδή για να οδεύει τον δρόμο της αρετής που οδηγεί προς τον Θεό.῾Η μνήμη σου, Ιεράρχα Μεθόδιε, που φέρνει σε εμάς την οδό της σωτηρίας, έφτασε με λαμπρότητα᾽(῾Μέθοδον η μνήμη σου ημίν σωτήριον φέρουσα, Ιεράρχα Μεθόδιε, λαμπρώς επεδήμησε᾽) (στιχηρό εσπερινού). ῾Δίδαξέ με, μακάριε μύστη, τη μέθοδο της αρετής᾽ (῾Της αρετής μέθοδόν με, πανόλβιε μύστα, δίδαξον᾽ (ακροστιχίδα κανόνα). ῾Δίδαξέ με, ιερομύστα, δείχνοντάς μου τον δρόμο της σπουδαιότατης οδού που οδηγεί προς τον Θεό᾽(῾Τρίβου συντονωτάτης προς τον Θεόν με φερούσης, δεικνύων την μέθοδον, ιερομύστα, δίδαξον᾽) (ωδή α´). Κι αυτό συμβαίνει, κατά τον άγιο υμνογράφο, διότι ο άγιος Μεθόδιος με τους λόγους του, αλλά και με το μαρτύριό του φώτισε το πλήρωμα της Εκκλησίας, διαλύοντας το σκοτάδι της πολυθεΐας, κι έφτασε στο αιώνιο φως της Βασιλείας του Θεού. Συνεπώς η ζωή του η ίδια συνιστά την ορθή μέθοδο που ακολουθώντας την κανείς εκβάλλει στη Βασιλεία του Θεού. ῾Καταφώτισες με τους λόγους σου το πλήρωμα της Εκκλησίας, θεοφάντορα Μεθόδιε. Και με τη λαμπρότητα των άθλων σου μείωσες το σκοτάδι της πολυθεΐας, οπότε τώρα έχεις φτάσει στο αιώνιο φως᾽(῾Λόγοις κατεφώτισας της Εκκλησίας το πλήρωμα, θεοφάντορ Μεθόδιε. Άθλων δε λαμπρότητι, της πολυθεΐας εμείωσας ζόφον και μεταβέβηκας προς φως, ιεροφάντα, νυν το ανέσπερον᾽) (στιχηρό εσπερινού).

Ο υμνογράφος επιμένει ιδιαιτέρως στη διπλή θυσία που πρόσφερε στον Θεό ο άγιος Μεθόδιος. Πρώτα πρόσφερε ως ιερέας τις αναίμακτες θυσίες στον Θεό κι έπειτα ολόκληρο τον εαυτό του διά του μαρτυρίου. ῾Πρόσφερες αναίμακτες θυσίες, ιερουργέ, στον Θεό. Κι αφού αθλήθηκες πολύ σταθερά και θυσιάστηκες, προσφέρθηκες ως θυσία, Μεθόδιε, σ᾽ Εκείνον που θυσιάστηκε για χάρη μας᾽(῾Αναιμάκτους, ιερουργέ, προσήγαγες θυσίας Θεώ. Αθλήσας δε στερρότατα και τυθείς, προσηνέχθης θυσία, ω Μεθόδιε, δι᾽ ημάς τω τυθέντι᾽) (κάθισμα όρθρου). Γι᾽ αυτό και τονίζει ο Θεοφάνης ότι άστραψε με δύο στεφάνια ο άγιος Μεθόδιος: με το στεφάνι της ιερωσύνης και με το στεφάνι του μαρτυρίου. ῾Έχοντας ως κόσμημα το στεφάνι του μαρτυρίου και το μύρο της ιερωσύνης, μακάριε, και με τα δύο άστραψες᾽(῾Στέφει του μαρτυρίου ιερωσύνης τε μύρω, παμμάκαρ, κοσμούμενος, δι᾽ αμφοτέρων ήστραψας᾽) (ωδή α´). Προβαίνει όμως ο άγιος υμνογράφος σε μία πολύ σημαντική παρατήρηση, αναφερόμενος στις αναίμακτες θυσίες λόγω της ιερωσύνης του. Ο άγιος Μεθόδιος δεν λειτουργούσε ως ιερέας με έναν τρόπο τυπικό και επιφανειακό. Το πρώτο θυσιαστήριο, πάνω στο οποίο πρόσφερε την αναίμακτη θυσία, ήταν η ίδια η καρδιά του. ῾Είχες κάνει ωραίο θυσιαστήριο την καρδιά σου, ιερουργέ, και πάνω σ᾽ αυτό πρόσφερες τις αναίμακτες θυσίες στον Θεό᾽(῾Θυσιαστήριον τερπνόν την καρδίαν αποτελέσας εν αυτώ αναιμάκτους, ιερουργέ, προσήγαγες θυσίας Θεώ᾽) (κάθισμα όρθρου). Με άλλα λόγια ο άγιος Μεθόδιος είχε ως πρώτη αγία Τράπεζα για να λειτουργεί στον Θεό την ίδια την καρδιά του, γεγονός που σημαίνει ότι ο ιερέας αν τη θυσία που επιτελεί χάριτι Θεού δεν την επιτελεί καρδιακά, δεν είναι σωστός ιερέας. Η αλήθεια αυτή υπενθυμίζει αυτό που υπάρχει ως παράδοση στην πίστη μας, ότι δηλαδή σε περίπτωση που ελλείπει από κάπου αγία Τράπεζα αλλά υπάρχει ιερέας, το στήθος του ιερέα μπορεί να παίξει τον ρόλο της αγίας αυτής Τραπέζης. Πόσο ζωντανή και με αισθήματα καθιστά την πίστη μας μία τέτοια τοποθέτηση της θείας ιερουργίας σαν αυτή που προβάλλει ο άγιος Θεοφάνης για τον άγιο Μεθόδιο. Και βεβαίως είναι ευνόητο ότι μία τέτοια πυρακτωμένη καρδιά που λειτουργεί στον Θεό με τέτοιο τρόπο καταλήγει εύκολα και στη θυσία της ζωής, όταν συντρέξουν οι συνθήκες.

Ο Θεοφάνης συνεχίζει το παραπάνω σκεπτικό και με άλλο τρόπο. Η καρδιακή ιερουργία του αγίου Μεθοδίου αποδείκνυε ότι ο ίδιος είχε νεκρωθεί κατ᾽ άνθρωπον ως προς τις αμαρτίες του. Διότι βεβαίως κανείς δεν μπορεί να έχει τον Χριστό στην καρδιά του, αν δεν έχει εξορύξει από εκεί την αμαρτία. ῾Ουδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν᾽, όπως είπε ο Κύριος. Έτσι ο άγιος Μεθόδιος ήδη ήταν νεκρωμένος και πριν από το μαρτυρικό τέλος του, είχε δηλαδή ενεργοποιηθεί σε αυτόν η εν Χριστώ ανάστασή Του – η νέκρωση της αμαρτίας συνιστά την ανάσταση μέσα μας του Χριστού – συνεπώς το μαρτύριό του ήταν η μετάθεσή του προς την αιώνια ζωή. ῾Ντύθηκες, πάτερ, τη ζωηφόρο νέκρωση πριν από το τέλος σου, και όταν αποτεμνόσουν την κεφαλή με το ξίφος κατά το μαρτύριό σου, μετατέθηκες, ένδοξε, προς ζωή απείρως καλύτερη από την εδώ᾽(῾Νέκρωσιν ζωηφόρον ενεδύσω, πάτερ, προ τελευτής σου, και ξίφει τεμνόμενος τω του μαρτυρίου σου, προς ζωήν απειροπλασίως μετετέθης, ένδοξε, κρείττονα᾽) (ωδή ε´). Η επισήμανση αυτή του αγίου υμνογράφου παραπέμπει στο γνωστό ασκητικό λόγιο, που ηχεί λίγο παράδοξα, εκφράζει όμως τη βαθύτατη παραπάνω πνευματική αλήθεια: ῾αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις᾽. Ο άγιος λοιπόν πριν ακόμη πεθάνει σωματικά, είχε πεθάνει ως προς την αμαρτία. Συνεπώς εν Χριστώ ήταν αναστημένος, κάτι που επιβεβαιώθηκε ακόμη περισσότερο και με το άγιο μαρτύριό του.

Ο άγιος Θεοφάνης όμως δεν μπορεί να μην αναφερθεί και στο κηρυκτικό έργο του αγίου ιερομάρτυρα. Ο άγιος Μεθόδιος υπήρξε χαρισματούχος δάσκαλος της Εκκλησίας, σε βαθμό τέτοιο μάλιστα, που ορισμένοι, υπερτονίζοντας το έργο του αυτό,  επιμένουν, λανθασμένα βεβαίως, ότι ήταν μόνον δάσκαλος και όχι ιερέας. Ως δάσκαλος όχι μόνο κήρυσσε με τον προφορικό λόγο, αλλά και με τον γραπτό. Μας άφησε μάλιστα και σπουδαία συγγράμματα, όπως ήδη αναφέρθηκε στο συναξάρι του. Το κήρυγμά του στρεφόταν τόσο κατά των αιρετικών, των οπαδών της πλάνης του Ωριγένη εν προκειμένω, όσο και στην προβολή της χριστιανικής πίστης και διδασκαλίας. Κατά τον υμνογράφο μας: ῾Είδες να διαχέεται η απάτη του Ωριγένη, κι επειδή ήσουν άριστος ποιμένας κατέφλεξες σύντομα όλη την αχλύ εκείνου με το θείο πυρ᾽(῾Επιπολάζουσαν ιδών την του Ωριγένους απάτην, ως υπάρχων άριστος ποιμήν, τω θείω πυρί συντόμως έφλεξας πάσας εκείνου την αχλύν᾽) (ωδή γ´). Ενώ: ῾κήρυξες την ορθόδοξη πίστη, πανσεβάσμιε, και δίδαξες το ποίμνιό σου᾽ (῾Την ορθόδοξον εκήρυξας πίστιν, πανσεβάσμιε, και εδίδαξας σου το ποίμνιον᾽) (ωδή δ´). Και το κήρυγμά του αυτό ήταν ῾γλυκασμός ψυχωφελής που προέρχεται σαν από πηγή, η οποία ευφραίνει όλους τους μετόχους της και καταγλυκαίνει τα αισθητήρια της ψυχής᾽(῾Ο γλυκασμός ο ψυχωφελής των σων δογμάτων ως πηγή προέρχεται, τους μετέχοντας ευφραίνουσα και καταγλυκαίνουσα τα της ψυχής ημών αισθητήρια᾽) (ωδή δ´).

Βρίσκει μάλιστα την ευκαιρία ο άγιος Θεοφάνης να προβάλει έμμεσα το γνωστότερο έργο του αγίου Μεθοδίου, ο οποίος περισσότερο είναι γνωστός ως Μεθόδιος Ολύμπου, παρά Πατάρων, το ῾Συμπόσιον ή περί Παρθενίας᾽, κατά αντιστοιχία προς το διάσημο έργο του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Πλάτωνα ῾Συμπόσιον᾽. Στο έργο αυτό ο άγιος, χωρίς να υποβαθμίζει τον γάμο, τονίζει όμως τη σπουδαιότητα της παρθενίας, κι αυτό έχοντας υπόψη του ο Θεοφάνης σημειώνει: ῾Το αξιοσέβαστο της παρθενίας και το κάλλος της αγνότητας τα έμαθες από την πείρα σου, ένδοξε, γι᾽αυτό με τη σοφία σου και τη χάρη των λόγων σου υποδεικνύεις σε όλους την ομορφιά αυτών και την αιώνια χαρμοσύνη τους, θεόφρονα᾽(῾Της παρθενίας το σεπτόν και της αγνείας το κάλλος, διά πείρας, ένδοξε, μαθών, σοφία τη ση και λόγων χάριτι πάσι την τούτων καλλονήν υποδεικνύεις, θεόφρον, και την αιωνίζουσαν φαιδρότητα᾽) (ωδή γ´). 

Δεν κερδίζεις με το άγριο.

Αγίου Πορφύριου

Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του.

Ο Γέροντας τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του. 

Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν.

Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του.

Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του. Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;» Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».

 «Ανθολόγιο Συμβουλών» Γέροντος Πορφύριου Ιερομονάχου 

Πηγή:   xristianos.gr

το είδαμε εδώ