Όσιος Δανιήλ ὁ ἐν τῷ κάστρῳ τῶν Πατρῶν

Στο βίο του Οσίου Νικήτα εκ Θηβών αναφέρεται ότι ήλθε στην Πάτρα και συνάντησε τον Όσιο Δανιήλ τον ἐν Κάστρῳ. Ἔζησε τον ΙΑ' αιώνα μ.Χ., καταγόταν από την Πάτρα και ζούσε με μεγάλη άσκηση και πολλή προσευχή. Έλαβε από το Θεό το χάρισμα της φιλοξενίας, όπως ο Αβραάμ, δηλαδή να δέχεται, να φιλοξενεί ανθρώπους και να τους αναπαύει καθοδηγώντας τους πνευματικά

Ὕβρις

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάνουμε λά­θη. Ἄλλοι μικρά, ἄλλοι μεγάλα. Ἄλλοτε μεγαλύτερα, ἄλλοτε μικρότερα. Στὰ ἁρμόδια Δικαστήρια ἐκδικάζονται ὡς πταίσματα, πλημμελήματα ἢ κακουργήματα.
   Εἶναι ὅμως ἕνα λάθος γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ἀντίστοιχο Δικαστήριο νὰ τὸ ἐκδικάσει. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες τὸ ὀνόμαζαν «ὕβριν».
   «Ὕβρις» εἶναι τὸ νὰ ξεπεράσει ὁ ἄν­θρωπος τὰ ὅριά του καὶ νὰ αὐθαδιάσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Νὰ ὑψώσει τὸ ἀνάστημά του καὶ νὰ ­παραβιάσει ὄχι ἀνθρώπινους νόμους ἀλλὰ τοὺς θεϊκοὺς νόμους. Τότε ἡ θεϊκὴ δικαιοσύνη τὸν παραδίδει στὴν «Ἄτην», τὴ ­θόλωση τοῦ νοῦ, τὴ σύγχυση τῆς ­σκέψεως, ὥσ­τε νὰ πράξει ἀκόμη χειρότερα καὶ ἔτσι νὰ ἐπισύρει εἰς βάρος του τὴν «Νέ­μεσιν», τὴ θεϊκὴ τιμωρία ποὺ θὰ ἐπιφέρει τελικὰ τὴν «Τίσιν», τὴν καταστροφή.
   Αὐτὸ ἀποφάσισε νὰ κάνει ἡ παρούσα κυβέρνηση. Ἐπέλεξε νὰ προσχωρήσει στὸ χῶρο τῆς «ὕβρεως». Αὐτὸ ποὺ δὲν τόλμησαν ἢ δὲν ­πρόφθασαν οἱ προηγούμενες κυβερνήσεις, οἱ ὁ­­­ποῖ­ες κατερείπωσαν μὲ τοὺς νόμους τους τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, σπεύδει τώρα ἡ σημερινὴ κυβέρνηση νὰ τὸ νομοθετήσει: Στὶς 10 τοῦ μηνὸς Ἰουνίου ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης κατέθεσε σχέδιο νόμου μὲ τὸ ὁποῖο τὸ περιβόητο, καταλυτικὸ τοῦ γάμου, «σύμφωνο συμβίωσης» ἐπεκτείνεται καὶ θὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, γιὰ ἄνδρα μὲ ἄνδρα καὶ γιὰ γυναίκα μὲ ­γυναίκα.
   «Ἀνατροπὴ ὅλων τῶν ἀξιῶν», εἶχε κραυγάσει παλαιότερα ὁ Νίτσε. Ἀνατροπή! Νομιμοποιεῖται τὸ ἀφύσικο, ἡ ἀνωμαλία, ἡ διαστροφή! Ὕβρις!!
   Καὶ ἤδη ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνεται ἡ «Ἄ­­­τη», ἡ σύγχυση τῶν φρενῶν. Τρεῖς μόλις μέρες μετὰ τὴν κατάθεση τοῦ νομοσχεδίου, στὴν προκλητικὴ «παρέλαση ὑπερηφάνειας» (Pride) τῶν ΛΟΑΤ (Λεσβίες, Ὁμοφυλόφιλοι, Ἀμφιφυλόφιλοι, Τρανσέξουαλ) στὴν Ἀθήνα, ἡ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Ζωὴ Κωνσταντοπούλου ὄχι μόνο παραβρέθηκε, ἀλλὰ καὶ μίλησε καὶ ἐπήνεσε τὴ διαστροφι­κὴ ἐκδήλωση, καί, στὸ ­ἀποκορύφωμα τῆς συγχύσεως, ζήτησε ὥστε κατὰ τὸ ἑπόμενο ἔτος ἡ βρω­με­ρὴ ­παρέλαση νὰ περάσει καί... μέσα ἀπὸ τὴ Βουλή!!
   Ἂν θελήσει ­κανεὶς νὰ ­ἀναμετρήσει τὸ μέγεθος τῆς «ὕβρεως», θὰ ­φρίξει. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας (κδ΄ [24] 5-6) τὸ εἶ­­­χε προφητεύσει ­αἰ­­ῶνες πρὸ Χριστοῦ: Κα­τά­­ρα θὰ καταφάει τὴ γῆ καὶ «πτωχοὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ γῇ», διότι «παρήλθοσαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα, διαθήκην αἰώνιον»· ἄλλαξαν αὐτὰ ποὺ ἦταν ἀκατάλυτη ἀ­­λήθεια, νόμος αἰώνιος. Αὐτὰ τώρα καταπατοῦνται καὶ ­περιφρονοῦνται. Παραπάνω ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς νόμους τῆς φύσεως, σεβαστοὺς ἐπὶ τόσες χιλιετίες ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὅλους τοὺς λαούς, τοποθετοῦνται οἱ βαβελικές, θρασεῖες καὶ ὑβριστικὲς ἀποφάσεις τῶν μικρῶν ἀν­θρώπων, τῶν νάνων τούτης τῆς ἀ­­πο­στατημένης ἐποχῆς.
   Κάποια στιγμὴ καὶ τοῦτοι οἱ κυβερ­νῆτες μας, ὅπως καὶ οἱ προηγούμενοι, θὰ σταθοῦν μπροστὰ στὴν Ἱστορία. Τὸ βλέμμα της θὰ τοὺς διαπεράσει ἐταστικό. Τότε τὸ σήμερα ὑπερήφανο πρόσωπό τους, τὸ θρασύτατα ὑψωμένο κεφάλι τους, τὸ γεμάτο αὐθάδεια ὕφος τους τί θὰ κάνει; Τί θὰ τραυλίσει ἡ ἀσύστολη γλώσσα τους;
   Τὸ πρῶτο βῆμα τῆς προκλητικῆς «ὕ­­­βρεως» ἔγινε. Ὅ­­­μως ἡ φοβερὰ ­ὀρ­­γανωμένη καὶ ἔντεχνα ­δικτυωμένη ­ὁ­­­μάδα τῶν ­λεγό­με­νων ΛΟΑΤ δὲν θὰ σταματήσει στὸ «σύμ­φωνο συμβίωσης». Θὰ συνεχί­σει. Θὰ ἀπαιτήσει καὶ ἐνδεχομένως θὰ ἐπιβάλει τὴ νομοθέτηση καὶ πολιτικοῦ γάμου γιὰ τὰ ὁ­­­μόφυλα ζευγάρια, ἀρ­­γότερα δὲ θὰ ἐπιχειρήσει ἐπιβολὴ καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ.
   Τὸ ξέρασμα τῆς κολάσεως θὰ ἐπεκ­ταθεῖ. Τὸ ἀδίστακτο συνδικάτο τῶν ὑ­­ποδουλωμένων στὸ βδελυρὸ πάθος σὰν μανιασμένη κόμπρα ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ λύσσα νὰ ἐκτοξεύσει τὸ θανατηφόρο δηλητήριό του σ᾿ ὅλη τὴ γῆ. «Θυμὸς αὐτοῖς κατὰ τὴν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως» (Ψαλμ. νζ΄ [57] 5). Πιέζουν, ἀ­­­πειλοῦν, προκαλοῦν μὲ τὶς «παρελάσεις ὑπερηφάνειας» (pride), συκοφαν­τοῦν καὶ διασύρουν καθέναν ποὺ θὰ τολμήσει νὰ ὀνομάσει τὸ πάθος τους μὲ τὸ πραγματικό του ὄνομα· ὡς ἀνωμαλία καὶ διαστροφὴ τῆς φύσεως.
   Ἤδη τὸ βδελυρὸ πάθος σαρώνει ἀπ᾿ ἄκρου σ᾿ ἄκρο τὸν πλανήτη. Στὴν Εὐ­ρώπη οἱ χῶρες: Ἀγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ἱσπανία, Πορτογαλία, Ὀλλανδία, Ἰρλανδία, Ἰσλανδία, Νορβηγία, Σουη­δία, Φινλανδία, Ἐσθονία, Δανία καὶ Λουξεμβοῦργο ἔχουν νομοθετήσει τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἄλλες: Ἑλ­βετία, Γερμανία, Τσεχία, Οὐγγαρία, Κροατία, Αὐστρία, Σλοβενία, τὸ «σύμφωνο συμβίωσης». Εἶναι καὶ 16 ποὺ δὲν ἔχουν δεχτεῖ οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο: Ἰταλία, Σερβία, Ρωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Οὐκρανία, Σλοβακία, Ἀλβανία, ΠΓΔΜ, Μολδαβία, Λευκορωσία, Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Ἀρμενία, Γεωργία. (Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου, «Ἡ ἅλωση τῆς οἰκογένειας καὶ στὴν Ἑλλάδα», Ἱστολόγιο «Ἀκτῖνες», 12 Ἰουνίου 2015).
   Ἡ Ἑλλάδα μὲ τὸ νομοθέτημα αὐτὸ γίνεται, δυστυχῶς, ἡ πρώτη Ὀρθόδοξη χώρα ποὺ βυθίζεται στὸ βόθρο τῆς σοδομοποιημένης Εὐρώπης.
   Εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἀνθρώπινη ἁπλῶς ἐπιχείρηση. Ἐδῶ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ φαινόμενο ὑπερφυσικό, σὲ ἔκρηξη τῆς κολάσεως! Ὁ ἴδιος ὁ σατανᾶς ἔχει ἐξαπολύσει μανιώδη ἐπίθεση ἐφ᾿ ὅλου τοῦ μετώπου.
   Αὐτὸ τὸ πρωτοφανὲς φαινόμενο οἱ πιστοὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιμετωπίσουμε μὲ ἀνθρώπινα ὅπλα. Πρὶν ὁ τόπος παραδοθεῖ στὴν «Ἄτην» καὶ ἐπέλθει ἡ «Νέμεσις» καὶ ἀκολουθήσει ἡ «Τίσις», δηλαδὴ πρὶν ὁ ἐν Τριάδι Θεὸς μᾶς ἐγκαταλείψει καὶ καταστραφοῦμε, πρέπει νὰ συνέλθουμε.
   Ἀπαιτεῖται πρωτίστως προσευχή. Προσ­ευχὴ νὰ φωτίσει ὁ Θεὸς τοὺς κυβερνῆτες μας νὰ σταματήσουν, νὰ μὴν ἁπλώσουν τὸ πόδι τους στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ. Μὴν παρασύρουν τὴν Ἑλλάδα στὸ χάος τῆς Σοδομιτικῆς ­κολάσεως.
   –Κύριε Ὑπουργὲ τῆς ­Δικαι­ο­­σύνης, βγάλ­τε τοὺς παραμορφωτικοὺς ­φακοὺς τῶν Σοδομιτῶν ἀπὸ τὰ μάτια σας καὶ ρίξτε μιὰ ματιὰ στὸ διάτρητο νομοσχέδιό σας. Ἂν κάτι ἄλλο δὲν κατανοήσετε, τουλάχιστον δεῖτε τὰ ἄρθρα 9, 10 καὶ 11. Μιλᾶτε ἐκεῖ γιὰ ἀπόκτηση τέκνου. Ἀπόκτηση τέκνου πῶς, κύριε Ὑπουργέ; Ἀσφαλῶς δὲν τὸ ἀγνοεῖτε. Γνωρίζετε ὅτι οἱ εὐνοούμενοι τοῦ νομοθετήματός σας θὰ πληρώσουν μὲ λίγα σάπια εὐρωδολάρια τὰ δυστυχισμένα πλάσματα τοῦ Νεπάλ, γιὰ νὰ «ἀποκτήσουν» τέκνα. Μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ κραυγαλέο ἔγκλημα γιατί κλείνετε τὰ μάτια σας; Τὸ περίφημο Δικαστήριο Ἀν­θρωπίνων Δικαιωμάτων, τοῦ ὁποίου τὴν καταδικαστικὴ τῆς χώρας μας ἀπόφαση ἐπικαλεῖσθε, δὲν τὰ γνωρίζει αὐτά; Αὐτὲς οἱ ταλαίπωρες γυναῖκες τοῦ Νεπάλ, ἢ ὅποιας ἄλλης χώρας, δὲν ἔχουν ἀνθρώπινα δικαιώματα; Τί εἶναι; Δὲν εἶναι ἄνθρωποι;
   Ἀπευθύνουμε ἔκκληση πρὸς τὸν κύριο Πρωθυπουργὸ νὰ μὴν ἐπιτρέψει νὰ συντελεσθεῖ τὸ κυοφορούμενο ἔγκλημα. Ἡ κυβέρνησή του, ποὺ ἐπὶ μῆνες διαπραγματεύεται μὲ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς θεσμοὺς καὶ ἀρνεῖται νὰ παραδοθεῖ ἀμαχητὶ στὶς ἐντολές τους γιὰ τὴν οἰκονομία, γιατί σπεύδει στὸ ζήτημα αὐτό, ποὺ πλήττει καίρια τὴν Παράδοσή μας, νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐπιταγὲς τῆς Εὐρώπης;
   Χρειάζεται ὅμως καὶ κινητοποίηση καὶ εἰρηνικὴ ἀντίδραση τοῦ λαοῦ τοῦ Θε­οῦ. Στὰ δικά του χέρια βρίσκεται ἡ ὑπόθεση. Ὁ καθένας ἂς ἀναλάβει πλέον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὶς εὐθύνες του.Ὥστε νὰ ὑψωθεῖ τεῖχος ­ἀπόρθητο στὴν κατὰ τοῦ τόπου μας ­καταστροφικὴ ἐ­­­­πέλαση.
πηγή / αντιγραφή

Η βραδυνή προσευχή

                

Την βραδυνή προσευχή να μην την αμελής. 
Να προσεύχεσαι με διάθεσιν, όπως εκείνοι που πηγαίνουν σε συμπόσιον.
 Αυτοί είναι ξύπνιοι και αισθάνονται όλο χαρά. 
Έτσι και συ, αφού πρόκειται να ομιλήσης με τον Νυμφίο σου να μην ακούς, όταν σου λέγη ο πειρασμός διάφορα για να σε εμποδίση, γιατί ξέρεις έχομεν ένα που ενδιαφέρεται πολύ για μας. 


Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής  
πηγή

Αλέξη αν δεν το γκρεμίσεις θα σε πλακώσει...

Το ελληνικό κράτος μοιάζει με ένα μανάβικο 50 τετραγωνικών (θα μπορούσε να είναι μπακάλικο, φούρνος ή βουλκανιζατέρ...) που πουλάει σάπιες ντομάτες προς 8 ευρώ το κιλό όταν στη λαϊκή παραδίπλα πωλούνται προς 2 ευρώ το κιλό.

Έχει 50 υπαλλήλους και 30 πελάτες και υποχρεώνει τους τελευταίους να αγοράζουν τις ντομάτες υποχρεωτικά, για να έχουν μισθό οι 50 υπάλληλοι να αγοράζουν ντομάτες για να κάνει τζίρο το μανάβικο...

Όποιος έχει επισκεφτεί νοσοκομείο τελευταία χωρίς σεντόνια φάρμακα και υποχρεωτικό φακελάκι, μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει η φράση σάπιες ντομάτες προς 8 ευρώ το κιλό.

Όποιος έχει σπουδάσει παιδί στην Ελλάδα της δωρεάν παιδείας με υποχρεωτικό το κόστος της παραπαιδείας, καταλαβαίνει τι θα πει υποχρεωτική αγορά πανάκριβων σάπιων ντοματών. 

Δωρεάν υγεία και παιδεία με τους όρους του μανάβικου σημαίνει πως κάποιοι υπάλληλοι κρύβουν τις καλύτερες ντομάτες και τις πουλάνε κάτω από το τραπέζι σε όποιον εκτός από τα 8 ευρώ το κιλό τους δίνει και έξτρα ευρώ που πάνε στην τσέπη του και όχι στο ταμείο του μαγαζιού.

Το γεγονός πως όποτε γίνονται εκλογές στη γειτονιά που υπάρχει το ελληνικό μανάβικο οι 50 υπάλληλοι είναι περισσότεροι από τους 30 πελάτες διασφαλίζει πολιτικά τη συνέχιση της λειτουργίας του μανάβικου. 

Το γεγονός πως η γειτονιά που βρίσκεται το μανάβικο ανήκει στην Ευρωζώνη που έχει χαμηλά επιτόκια και της ΕΕ που προσφέρει επιδοτήσεις στις φτωχότερες συνοικίες για να υπάρξει σύγκλιση, διατήρησε αυτή τη στρεβλή και οικονομικά ανάρμοστη σχέση περισσότερο απ’ όσο η πραγματικότητα θα επέτρεπε υπό φυσιολογικές συνθήκες.  

Το 2010 το μανάβικο χρεοκόπησε αλλά αντί να απολύσει τους μισούς υπαλλήλους και να τους βοηθήσει να βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα μείωσε τους μισθούς οριζόντια. 

Το αποτέλεσμα ήταν οι υπάλληλοι του μανάβικου να εξεγερθούν εναντίον της λιτότητας (λες και υπάρχει τρόπος να ξοδεύεις περισσότερα από όσα εισπράττεις αν κανένας δεν σε δανείζει). Αποτέλεσμα ήταν επίσης από τους 30 πελάτες του μανάβικου οι 10 να χάσουν τη δουλειά τους, οπότε η πελατεία και τα έσοδα του μανάβικού μειώθηκαν.

Πώς απάντησε η διεύθυνση του μανάβικου στα λιγότερα έσοδα; Αύξησε την τιμή που πουλάει τις ντομάτες.

Έτσι, π.χ. την "μαύρη τρύπα" στα ασφαλιστικά ταμεία η κυβέρνηση αποφάσισε να την αντιμετωπίσει με αύξηση των εισφορών των εργαζομένων και των εργοδοτών.

Αυτό για τους εργοδότες σημαίνει αύξηση του κόστους λειτουργίας και όσοι δούλευαν με οριακά κόστη, οι περισσότεροι την περίοδο της κρίσης, θα αναγκαστούν να κατεβάσουν ρολά για να μην συσσωρεύουν και χρέη και χάσουν και τα σπίτια τους στο τέλος...

Για τους εργαζόμενους η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών σημαίνει μείωση του καθαρού μισθού αλλά και μέσω της ανεργίας παντελής εξάλειψή του. 

Η αδυναμία των πελατών του μανάβικου (εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα) να αγοράσουν όσες ντομάτες χρειάζεται για να συντηρηθεί το μανάβικο, θα αναγκάσει τη διεύθυνση να ανεβάζει τις τιμές μέχρι την τελική χρεοκοπία.

Αν είχε επιλέξει τη μείωση του προσωπικού μέσω αξιολόγησης και την κατάργηση του συνοικιακού μονοπωλίου οι μισοί από τους υπαλλήλους δεν θα έχαναν την εργασία τους και οι υπηρεσίες που θα πρόσφεραν λόγω αξιολόγησης θα ήταν καλύτερες. 

Αν άνοιγαν το επάγγελμα του μανάβη στον ανταγωνισμό και τα προϊόντα που προσφέρονται θα ήταν καλύτερα και φθηνότερα. Επιπλέον όσοι απολύθηκαν από το μονοπώλιο θα είχαν την ευκαιρία να εργαστούν στους ανταγωνιστές. 

Αναφέραμε την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών ενδεικτικά. Προσθέστε και ειδικές εισφορές αλληλεγγύης, αύξηση ΦΠΑ, ειδικούς φόρους στις επιχειρήσεις. Όλα αυτά θα γονατίσουν την οικονομία και το αργότερο σε μερικούς μήνες (αφού περάσει και η τουριστική ανάσα του καλοκαιριού) το ελληνικό μανάβικο της συμφοράς θα καταρρεύσει και θα πλακώσει στα ερείπια τους εντός και τους εκτός...

Ο μόνος τρόπος να τα καταφέρει θα ήταν να το είχε γκρεμίσει ο ιδιοκτήτης μόνος και οργανωμένα να έχτιζε στη θέση του ένα άλλο μικρότερο...

Τώρα είναι ίσως αργά...

Την ιδέα για το σημερινό άρθρο την βρήκα στην παρακάτω πινακίδα που κυκλοφορεί στο φ/β 

Κώστας Στούπας 

πηγή

Ο Χριστός εχθές και σήμερα ο ίδιος, αλλά εμείς κλείσαμε τα μάτια μας και βλέπουμε σκοτεινά

Γέροντας Αμφιλόχιος

Αφού βλέπετε, Γέροντα, τόσο καθαρά τις αδυναμίες μας, τα λάθη μας γιατί δε μας τα υποδεικνύετε;

Λυπάμαι για όσα βλέπω ώς πατέρας, αλλά ελπίζω στην καλλιτέρευση. Υποδεικνύω όσα πρέπει, αλλά πιο κερδισμένος είσαι, όταν χύσεις δύο ή τρία δάκρυα μπροστά στο Χριστό γι’αυτά, παρά να πεις πολλά λόγια.

Εκείνος είναι ο γιατρός και παιδαγωγός μας. Ο Χριστός εχθές και σήμερα ο ίδιος, αλλά εμείς κλείσαμε τα μάτια μας και βλέπουμε σκοτεινά.

Αφού προχωράμε έτσι, άλλοι λασπώνονται και άλλοι σκοτώνονται.

Από το βιβλίο «Ο γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής. Μια σύγχρονη μορφή της Πάτμου», έκδοση Επτάλοφος, www.eptalofos.gr

πηγή

Ποια είναι η ασπίδα του ορθόδοξου ιερέα;

Διαβάστε μια εκπληκτική ανάλυση, που κάνει ο μεγάλος Έλληνας λόγιος και θεοσεβής καλλιτέχνης, Φώτης Κόντογλου, για το ράσο και τι ακριβώς σημαίνει για τους ορθόδοξους Έλληνες αυτό, όταν κάποιοι εξ αυτών δεν επιθυμούν τη μορφή του σχήματος των ιερέων μας με το ράσο και τα γένια τους!.. 

Φώτης Κόντογλου - Το ράσο και τα γένεια

(από το Ασάλευτο Θεμέλιο, Ακρίτας 1996)

 Πολλά έχουν γραφή για τα ράσα και τα γένια των κληρικών. Οι περισσότεροι απ’ εκείνους που δεν τα χωνεύουνε, είναι κάποιοι που θέλουνε να φαίνουνται ελεύθεροι και νεωτεριστικά πνεύματα. Αυτοί όλοι είναι πάντα «πρακτικοί» άθρωποι, που κρίνουνε τα της θρησκείας με το πρακτικό και πεζό μυαλό τους, ενώ η χριστιανική θρησκεία δεν έχει καμιά σχέση με τα πρακτικά μυαλά, γιατί είναι η βαθύτερη ποίηση, η άβυσσο της ποίησης. Η κακοδαιμονία της Εκκλησίας μας έχει την αιτία της, κατά την γνώμη μου, στο ότι λείψανε απ’ αυτὴν οι ποιητικές ψυχές, με την πραγματική σημαία της ποίησης, και γέμισε από «πρακτικούς ανθρώπους, ήγουν από ξεραΐλα και το μέγα έλεος.
Να βάλη κανείς με τον νου του και ν’ απορήσῃ τι σχέση έχουν αυτοί οι «θετικοί και πρακτικοί» άνθρωποι, οι λεγόμενοι φρόνιμοι και έξυπνοι, με τον Χριστό, που είπε τα παρακάτω λόγια: Αν δεν γυρίσετε πίσω και γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα μπείτε στην βασιλεία των ουρανών.- μην φροντίζετε τι θα φάτε και τι θα πιήτε και τι ρούχο θα φορέσετε.- Εγώ σας λέγω μην αντισταθείτε στον πονηρό, αλλά όποιος σε χτυπήσει από το δεξί μάγουλό σου, στρέψε και τα’ άλλο.- Μακάριοι όσοι καταδιώκονται για μένα. - Αγαπάτε τους εχθρούς σας.- Μη θησαυρίζετε θησαυρούς απάνω στη γη.- Εμπάτε από την στενή πύλη, γιατί είναι στενός και θλιμμένος, ο δρόμος που πηγαίνει στη ζωή, κ’ είναι λίγοι που τον βρίσκουνε.- Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους πεθαμένους τους.- Δεν ήλθα να φέρω ειρήνη αλλά μάχαιρα.- Η βασιλεία του Θεού παίρνεται με τη βία κ’ οι βιαστές την αρπάζουνε».

  Ποιά σχέση μπορούνε να έχουνε αυτά τα πράγματα κι άλλα πολλά που είπε ο Χριστός, με το πρακτικό μυαλό; Το πρακτικό μυαλό κοιτάζει ποιό είναι το συμφέρον και το ωφέλιμο για την υλική ζωή και για την ασφάλειά της• δε μπορεί να πετάξει ελεύθερο εκεί που το καλεί ο Χριστός. 


Μια θρησκεία που παραγγέλνει κάποια πράγματα που είναι ολότελα ανάποδα από ό,τι νοιώθει το πρακτικό μυαλό, μπορεί να είναι για πρακτικούς ανθρώπους; Πώς να παραδεχθή ο πρακτικός άνθρωπος πως δεν ωφελείται σε τίποτα αν κερδίση τον κόσμον όλον; Πώς, αυτός ο θετικός άνθρωπος να θυσιάσει όλα τα χεροπιαστά τούτου του κόσμου, κυνηγώντας τους ίσκιους της μέλλουσας ζωής; «Οι βιαστές αρπάζουνε τη βασιλεία του Θεού», λέγει ο Χριστός. Μπορεί να είναι βιαστής ο πρακτικός άνθρωπος, που τα μετρά όλα και δεν ριψοκινδυνεύει ποτέ; Πρακτικοί ήτανε οι Φαρισαίοι, οι Ρωμαίοι, ο ίδιος ο Ιούδας, που φρόντιζε τόσο πολύ για το γλωσσοκόμο. 
Ο πρακτικός άνθρωπος δε μπορεί να μην είναι καχύποπτος, πονηρός, κι ο Χριστός είπε στους Ιουδαίους: «Πώς μπορείτε να μιλάτε αγαθά, αφού είστε πονηροί»; Η Σαμαρείτιδα δε καταλάβαινε τι της έλεγε ο Χριστός, επειδή το μυαλό της ήτανε πρακτικό, και σε καιρό που της μιλούσε για «το ύδωρ το ζων το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον», αυτή μιλούσε για το φυσικό νερό, «για να μη διψά, και να πηγαίνη στο πηγάδι να τ’ ανεβάζῃ με τον κουβά», «ίνα μη διψώ, μηδέ έρχομαι ενθάδε αντλείν».
Πρακτικοί ήτανε οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης, κολλημένοι στο επίγειο συμφέρον, και γι’ αυτό, όσα τους υποσχέθηκε ο Θεός, τις «επαγγελίες», τις καταλαβαίνανε για υλικές με το υλικό φρόνημά τους...

 Λοιπόν, οι πρακτικοί άνθρωποι, που είναι και μικρολόγοι, τα ζητήματα της θρησκείας τα βλέπουνε και τα κρίνουνε με τον ωφελιμιστικόν τρόπο που δουλεύει το μυαλό τους. Αυτοί είναι που αγαπάνε τις καινοτομίες στη λατρεία και σε όλα τα εκκλησιαστικά πράγματα. Αυτοί θέλουνε τη συντόμεψη των ακολουθιών, αυτοί δείχνουνε υπερβολική φροντίδα για τα αναπαυτικά καθίσματα του ναού, για την εξωτερική τάξη και καθαριότητα, για τον συγχρονισμό της λατρείας με ευρωπαϊκή μουσική, με φυσική σαρκική εικονογράφηση, με την αλλαγή του κάθε τι που βαστά από την παράδοση, με την κατάργηση τελετουργικών διατάξεων, και τέλος, με την αλλαγή της εξωτερικής μορφής των κληρικών: 

 Κατά την γνώμη τους το ράσο πρέπει να καταργηθή, κι ο παπάς να φορά πανταλόνι και σακκάκι όπως όλοι οι άνδρες, πρέπει οι ιερείς να κόψουν τα μαλλιά και τα γένεια τους, να ξουρίσουνε το μουστάκι τους, «για να είναι καθαροί». Βλέπετε πως οι πρακτικοί άνθρωποι προσέχουνε πολύ, όπως είπα και πριν, «το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος». Λοιπόν, με τις σοφές και βαθυστόχαστες υποδείξεις τους δεν θα είναι παραμελημένοι και λεροί σαν τον άγιο Γιάννη, σαν τον άγιο Αντώνιο, σαν τον άγιο Χρυσόστομο, σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό με την γιδότριχα, αλλά θα κάνουνε ταχτικά το μπάνιο τους, θα συχνοξουρίζονται, και θα μοσκοβολούνε, όπως όλοι οι σημερινοί πολιτισμένοι, ακόμα κ’ οι γκάγκστερς, οι μεγάλοι απατεώνες, οι άνθρωποι των πάρτυ, των ιπποδρομίων, των πλαζ, κλπ.

Έγραψα πολλές φορές για την περιβολή των ιερωμένων και για την εξωτερική όψη τους, απ’ αφορμὴ κάποιων «πρακτικών» νεωτεριστών που κόπτονται για «την αναχρονιστική και βάρβαρη αμφίεσή τους και για την ασχήμια (πόση ευαισθησία και καιλαισθησία!) των μαλλιών και των γενιών των». Δεν θα ξαναγράψω όσα έγραψα άλλη φορά, (υ)περασπίζοντας την εξωτερική μορφή των κληρικών μας από την άποψη της παράδοσης.
Τούτο μονάχα θα πω τώρα σχετικά με την παράδοση στο ντύσιμο του κλήρου μας: Ας φαντασθή όποιος θέλει, αν μπορή να σταθή πια τίποτε ελληνικό, από τη μέρα που θα εμφανισθή ο παπάς στο χωριό με σακκάκι και με πανταλόνι, με γραβάτα και με ρεπούμπλικα, ξουρισμένος και μαδημένος, όπως είναι μερικοί που έρχουνται από το εξωτερικό, και αηδιάζει κανένας να βλέπη ξουρισμένους σβέρκους, μάγουλα σαν καθαρισμένα αυγά, προγούλια, έκφραση τραπεζίτη ή οπερατέρ του κινηματογράφου, χειρονομίες και φωνές της πιάτσας, κλπ.

 Σήμερα θα πω λίγα λόγια μονάχα για το ράσο και για τα γένεια, «από αισθητικής απόψεως», όπως λένε κ’ οι αισθητικοί, επειδή οι νεωτεριστές που φωνάζουνε πως πρέπει να καταργηθούνε, λένε πως αηδιάζουνε από την ασχήμια του ράσου και των γενείων, και πως όσα λένε τα λένε εν ονόματι «της καλαισθησίας».
Και πρώτα - πρώτα ποιά είναι η καλαισθησία στα θρησκευτικά και εκκλησιαστικά πράγματα; Σ’ αυτὰ δεν υπάρχει «καλαισθησία» κατά τα γούστα του κόσμου, αλλά είναι καλό και έμορφο ό,τι είναι ευπρεπές και σεμνό, ό,τι είναι πρέπον στο πνευματικό αξίωμα του ιερέως. Όπως η μορφή που έχουνε τόσα αντικείμενα είναι σχετικά με την εκκλησία, κτίρια, εικόνες, ψαλμός, σκεύη, βιβλία, άμφια, που είναι τέτοια, ώστε να ανεβάζουν τον νουν και την καρδιά του πιστού στον πνευματικό κόσμο, σαν να είναι σύμβολα ιερά και υπομνήματα στον λόγο του Θεού, «αναγωγικά» από τον υλικό στον φθαρτό κόσμο στον πνευματικό και άφθαρτον της βασιλείας των ουρανών, έτσι και η αμφίεση κ’ η όψη των κληρικών, πρέπει να δείχνη το πνευματικό αξίωμά τους.

 Από τους αρχαίους που ζούσαν προ Χριστού, οι ιερείς, οι μάντεις, οι πυθίες, είχανε ιδιαίτερη στολή κ’ οι άντρες είχανε και γένεια και μαλλιά, ώστε να δυναμώνη με τη μορφή και το πνευματικό επιβάλλον τους. Οι Έλληνες που εκτιμήσανε τη μορφή μέχρι λατρείας, δίνανε μεγάλη προσοχή σ’ αυτὰ που τα νομίζουνε «άνευ σημασίας και πάρεργα» οι ευρύνοες και ελευθερόφρονες πρακτικοί χριστιανοί με το θετικό μυαλό τους. Τουλάχιστον δεν φαντάζονται πως κ’ ένα λιοντάρι στη φυσική του κατάστασή του, που το στόλισε ο Θεός με τη μεγαλοπρέπεια της χαίτης του, θα γίνη σαν ένα ψωρόσκυλο, αν το κουρέψουνε; Μήτε ένα τόσο πρακτικό πράγμα δεν βάζουνε στον νου τους αυτοί οι «πρακτικοί» κύριοι; Μα τέτοια κεφάλια δεν γεμίζουνε μήτε με χίλια πράγματα που μπορεί να πη κανένας απάνω σ’ αυτὸ το θέμα.

 Αλλά όπως είπα και παραπάνω, ας πάρουμε το πράγμα κι απὸ τη μεριά «της καλαισθησίας», γιατί τώρα τελευταία οι πρακτικοί νεωτεριστές γυρίσανε το τραγούδι τού ράσου και των γενειών στην αισθητική, ίσως επειδή η εποχή μας που είναι η πιο ακαλαίσθητη, δίνει μεγάλη σημασία στην «αισθητική» και στο «καλό γούστο».
Θα θελα να γράψω ένα φυλλάδιο ολόκληρο που νάχη για τίτλο «Η ακαλαισθησία ομιλούσα περί αισθητκής». Να το γράψω μάλιστα στην καθαρεύουσα, ώστε να είναι σύμφωνο με κείνους που μου δώσανε αφορμή για να γράψω.
Λοιπόν, ποιοί είναι αυτοί που αποτροπιάζονται το ράσο και τους γενειοφόρους ιερείς, στόνομα της καλαισθησίας; Απάντηση; Κατά κανόνα είναι οι πιο ακαλαίσθητοι, οι άνθρωποι του «κακού γούστου», που δεν έχουνε καμία σχέση με την τέχνη, και μήτε καν με τη συνηθισμένη καλαισθησία. Μπήτε στα σπίτια τους και στα γραφεία του και θα φρίξετε. Αρχιτεκτονική, έπιπλα, εικόνες, βιβλία, βάζα, πολύφωτα, όλα σε σπρώχνουνε να βγης έξω. Εκείνο που θα σου κάνη τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι κανένα ελεεινό κάντρο με ελεεινότερη κορνίζα, κρεμασμένο απάνω από το γραφείο ή από το κρεβάτι, που θα παριστάνη κενέναν «γλυκύν Ιησούν» γεμάτον ζαχαρίνη, μ’ εκείνο το μειδίαμα που παραγγέλνουν οι φωτογράφοι στους πελάτες μπροστά στο φακό, με ρεφλεδάκια στο πρόσωπο, με μαλλιά που έχουνε γίνει μπούκλες στο κομμωτήριο, με κινηματογραφικές χειρονομίες κλπ.
Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπειά του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του. Είμαι ζωγράφος, το μάτι μου είναι ακονισμένο στο τι είναι γενικά το έμορφο, κι όχι μοναχά δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι απάνω του, αλλά και τον θαυμάζω. Και να συλλογίζεσαι πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, και θεολόγοι μάλιστα, που ξυνίζουνε τα μούτρα τους, που τον βρίσκουνε «αντιαισθητικόν»! Αντιαισθητικόν βρίσκουνε τον Όμηρο, τον μάντη Τειρεσία, τον Μέντορα, τον Αχιλλέα με τα μαύρα στριφτά γένια, τον Θεμιστοκλή, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Λουκιανό που τον είδε και τάχασε ο σκληρός Διοκλητιανός, τον άγιο Νικόλαο, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Θανάση Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε άσχημο τον πνευματικό λέοντα με την φυσική χαίτη του, και έχουνε για όμορφον εκείνον τον μαδημένον, που είναι σαν το κριάρι που το κουρέψανε και γίνηκε αγνώριστο, με τα στραβά ποδάρια του, με το λαιμό της γαλοπούλας και με το κωμικό μούσι! Μη χειρότερα! Πού μπορεί να φτάση ο άνθρωπος από ξιπασιά για να φανή ευρωπαϊσμένος! Εμείς που κάτι γομάμε (1) από τέχνη, νοιώθουμε αυτά τα αισθήματα, κ’ οι απελέκητοι και κακόγουστοι «αχαλούν για την άκομψον και βάρβαρον εμφάνισιν των κληρικών»! Ποιοί; εκείνοι που το μάτι τους θέλει να βλέπει τριμμένα κι ανέκφραστα σχήματα.
Αλλά και κακοφτιαγμένος να είναι ο παπάς, με το ντύσιμό του παρουσιάζεται ευπρεπισμένος, παρά αν φορούσε σακκάκια και πανταλόνια: με τα γένια και τα μαλλιά κρύβονται οι ασχήμιες του κεφαλιού, τα προγούλια, οι σβέρκοι, τα πλατειά χείλια, τα παχειά μάγουλα. Βάλε και το καλυμαύχι, που είναι ένα θαυμάσιο κάλυμμα, και που γίνεται πιο θαυμάσιο με το επανωκαλύμμαυχο*. Τα κουσούρια (ελαττώματα) πάλι που έχει τυχόν το σώμα ενός κληρικού κρύβουνται και μετασχηματίζονται από τα ράσα, οι κοιλιές, τα στραβά πόδια, τα μακρυά χέρια, η καμπούρα, κ.ο.κ. Όλα ντύνουνται με ευπρέπεια και πνευματική αρχοντιά, μπροστά στα στενά και στα μεσάτα των καθολικών, τα κλὸς και τα μοδιστράδικα πλισσέ. Οι παπάδες μας είναι σαν πνευματικοί άρχοντες. Δόξα σοι ο Θεός που βλέπουμε ακόμα τέτοιες βιβλικές μορφές στον αιώνα της μονοτονίας, της ανέκφραστης ομοιομορφίας και της αντιπνευματικής πεζότητας! Ωστόσο, κ’ εκεῖνοι που δεν χωνεύουν τα μαλλιά και τα ράσα, μιλούμε συχνά με γεροντοκοριτσίστικη έκσταση για κάποιες «βιβλικές μορφές». Θέλεις μήλον έπαρε, θέλεις κυδώνι λάβε, που λέγει και η παροιμία.
Το πόσο στολίζουν τα γένεια ένα ιερό πρόσωπο και του δίνουνε ευπρέπεια και πνευματικό αξίωμα, το δείχνει ανάμεσα σε άλλα και το άγαλμα του Μωϋσή από τον Μιχαήλ Άγγελο. (Το γράφω αυτό για τους δυτικόπληκτους). Ενώ κατά την αρχαία παράδοση ο Μωϋσής παριστάνεται σπανός με λίγες αραιές τρίχες στο πηγούνι, ο Μιχαήλ Άγγελος. δηλ. ένας τεχνίτης κατόλικος, που έβλεπε γύρω τους ξουρισμένους κληρικούς, τον έκανε με μακρυά και μπλεγμένα γένεια και με πολλά σγουρά μαλλιά, για να δώση χαρακτήρα υπερανθρώπου και ιερατικόν, όπως στον Σαβαώθ, στους Πατριάρχες και στ’ άλλα σεβάσμια πρόσωπα της Αγίας Γραφής.
Κάποιος γνωστός μου κληρικός που ταξίδεψε πριν από λίγα χρόνια στη Συρία και στο Λίβανο, μου ’λεγε πως του είπε ένας αρχιμανδρίτης Σύρος πως ο βασιλιάς της Ιορδανίας Αβδουλλάχ, έλεγε στον μακαρίτη Πατριάρχη Αντιοχείας: «Εσείς οι Ορθόδοξοι έχετε στο παρουσιαστικό σας κάποιο πράγμα που μας κάνει, εμάς τους μουσουλμάνους, να νοιώθουμε σεβασμό. Ενώ εκείνοι οι φραγκοπαπάδες μάς φαίνουνται σαν πράκτορες υπόπτων υποθέσεων». Αλλά και κάποιοι ιερείς μας που πήγανε σε ξένες χώρες χριστιανικές της Ευρώπης και της Αμερικής, με τα ράσα και τα γένεια, όπως κάνουνε ο Ρώσοι, ήτανε σεβάσμιοι για τους ντόπιους, ενώ στους κουρεμένους φραγκοφορεμένους δικούς μας δεν δείχνανε κανένα σεβασμό σαν σε θρησκευτικούς ανθρώπους. Πολλοί ξένοι μου το τονίσανε αυτό, και γι’ αυτὸ η Εκκλησία μας που στέλνει στις παροικίες παπάδες, έχει ξεπέσει στην συνείδηση των ξένων. Εξ άλλου, το κοστούμι κ’ η γραβάτα έχει μεγάλη επίδραση στο ήθος των κληρικών μας που τα φοράνε.**.
Ένας ευλαβής ιερεύς, γνωστός μου, μου έλεγε πως όταν το βράδυ βγάλη τα ράσα για να κοιμηθή, δεν γνωρίζει τον εαυτό του, και θαρρεί πως η θεία χάρη που νοιώθει όταν τα φορή, φεύγει από πάνω του.
Όπως ο αξιωματικός ή ο αστυνόμος που υπηρετεί την επίγεια εξουσία, φορεί τη στολή του για να γνωρίζεται, έτσι κι ὁ ιερωμένος, και πολύ περισσότερο, γιατί υπηρετεί την ουράνια εξουσία πρέπει να φορεί την στολή του, κι όχι να ντρέπεται, όπως κάνουνε εκείνοι που δεν θέλουν το ράσο. Αν βγάζανε την ιερατική περιβολή τους οι παπάδες και βάζανε πολιτικά, θα βλέπανε τι περίπαιγμα θα παθαίνανε από τους άθρησκους, προπάντων στην επαρχία. Γιατί το ράσο είναι ασπίδα.
Για τούτο, πως αλλοίμονο αν παρουσιασθή ο παπάς στο χωριό με πανταλόνια και με γραβάτα, και το καλοκαίρι με κοντά μανίκια! Ω τι δυστυχία! Ω διάλυση των πάντων! Τι Ελλάδα μπορεί να σταθή πιά; Όλα θα διαλυθούνε. Ο παπάς στο χωριό είναι σύμβολο. Σύμβολο θρησκευτικό και εθνικό, ας είναι και αγράμματος, ο πιο απελέκητος. Το ράσο θυμίζει στον λαό την ιστορία του, τις θυσίες του, τους πόνους του, τις χαρές του, και γι’ αυτὸ το ράσο τον ζεσταίνει, του δίνει φρόνημα, πίστη, πεποίθηση, εμπιστοσύνη κι αγάπη στη φυλή του. Αυτοί που θέλουνε να καταργήσουνε το ράσο και να μοντερνίσουνε την αρχαία όψη του παπά, συλλογιστήκανε καλά τι ζητάνε; Ας ρωτήσουν τους ξενητεμένους Έλληνες τι χαρά και τι κατάνυξη νοιώθουν όταν αντικρύσουν, στις χώρες που ζουν, κάποιον ιερέα μας με γένεια και με ράσο. Είδα κάπου να γράφει ένας διάκος ευσεβής ότι σε ένα γράμμα που έλαβε από έναν γνωστό του νέον, αλλά έγγαμον ιερέα, που υπηρετεί στην Τασμανία της Αυστραλίας, έγραφε τα παρακάτω λόγια: «το ευχάριστο είναι ότι κατώρθωσα να διατηρώ τα ράσα και τα γένειά μου, και ούτω απολαμβάνω σεβασμού και πολλής εκτιμήσεως από τους ομογενείς της Τασμανίας».
Αλλά ας γυρίσουμε για λίγο ακόμα σε εκείνους που δε μπορούνε να χωνέψουνε το ράσο και τα γένεια των ιερέων από τη μεγάλη «αισθητική» καλλιέργεια που έχουνε.
Ένας απ’ αυτούς, που είναι τώρα μακαρίτης κ’ ήτανε τότε που ζούσε καθηγητής σπουδαίος της Θεολογίας, με προσκάλεσε στο σπίτι του για να μου δείξη τα «καλλιτεχνήματα» που είχε... Δεν έβλεπα την ώρα και την στιγμή να φύγω από κει μέσα και σαν βγήκα, έκανα τον σταυρό μου, ανασαίνοντας βαθειά, και ευχαρίστησα τον Κύριο που δεν με αξίωσε να γίνω σοφός καθηγητής. Λοιπόν, εκείνος ο φτωχός άνθρωπος, εκείνος ο ψυχικός ξέρακας που περνούσε για σοφός, δεν χώνευε μήτε τα ράσα, μήτε τη βυζαντινή εικονογραφία, μήτε «την βάρβαρον βυζαντινήν μουσικήν, ηνάλωσε δε τας δυνάμεις αυτού μέχρι του θανάτου του, μοχθήσας δια την συγχρόνισιν των εκκλησιαστικών ημών τεχνών»! Θεός συχωρέστον.

* Κ’ η μίτρα του δεσπότη (η κορόνα) είναι από τα πλέον επιβλητικά και θαυμαστά καλύμματα, μ’ όλο που είναι ρώσικη. Ενώ η τιάρα των καρδιναλίων εκφράζει αλαζονεία και σατανικότητα, είναι και κακού γούστου κατασκεύασμα.
** Κάποιος πολύξερος και σπουδασμένος και που γνωρίζει καλά τα εκκλησιαστικά πράγματα, μου έλεγε πως από τον καιρό που ιερωμένοι μας βγάλανε τα ράσα, πλήθηνε η κακοήθεια του κλήρου σε κείνη τη χώρα που κατοικούσε. (2)

ΠΗΓΗ

το είδαμε εδώ

Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία. Το λένε και αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή, «είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων…». Φοβάται ο ταπεινός μήπως με τις ταπεινολογίες πέσει στην κενοδοξία. Η χάρις του Θεού δεν πλησιάζει εδώ.

πηγή/αντιγραφή

το είδαμε εδώ

Ὑπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε...

                            

Επάκουσον της οικτράς μου δεήσεως και μη καταισχύνης με από της προσδοκίας μου, η μετά Θεόν ελπίς πάντων των περάτων της γης. Τον βρασμόν της σαρκός μου κατάσβεσον.

Τον εν τη ψυχή μου αγριώτατον· κλύδωνα κατεύνασον.

Τον πικρόν θυμόν καταπράϋνον.
Τον τύφον και την αλαζονείαν της ματαίας οιήσεως εκ του νοός μου αφάνισον.
Τας νυκτερινάς φαντασίας των πονηρών πνευμάτων και τας μεθημερινάς των ακαθάρων εννοιών προσβολάς εκ της καρδίας μου μείωσον.

Παίδευσόν μου την γλώσσαν λαλείν τα συμφέροντα.
Δίδαξον τους οφθαλμούς μου βλέπειν ορθώς της αρετής την ευθύτητα.
Τούς πόδας μου τρέχειν ανυποσκελίστως ποίησον την μακαρίαν οδόν των του Θεού εντολών.

Τας χείράς μου αγιασθήναι παρασκεύασον, ίνα αξίως αίρω αυτάς προς τον Ύψιστον.
Κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλήται Πατέραν, τον φοβερόν Θεόν και πανάγιον.
Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούω αισθητώς και νοητώς τα υπέρ μέλι και κηρίον γλυκύτερα των αγίων Γραφών λόγια, και βιώ κατ᾿ αυτά από Σού κραταιούμενος.

Διά γαρ Σου, πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα βροτεία φύσις αινούσα και ευλογούσα Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».
Αμήν!

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

πηγή

Αφησέ το στο Θεό το θέμα του δίκιου σου ( ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ )

Κάποιος αδελφός, που αδικήθηκε από άλλον αδελφό, ήλθε στον αββά Σισώη και του είπε:
«Αδικήθηκα από κάποιον αδελφό και θέλω να πάρω πίσω το δίκιο μου». Ο Γέροντας όμως τον παρακαλούσε λέγοντας: «Μη, τέκνον, καλύτερα άφησέ το στο Θεό το θέμα του δίκιου σου».
Κι εκείνος επέμεινε: «Δεν θα σταματήσω την υπόθεση, ώσπου να πάρω το δίκιο μου πίσω».
Τότε ο Γέροντας του είπε: «Ας σηκωθούμε για προσευχή, αδελφέ». Και, αφού σηκώθηκε, είπε ο Γέροντας: «Θεέ δεν σ΄ έχουμε πλέον ανάγκη να φροντίζεις για μας, γιατί εμείς οι ίδιοι
παίρνουμε πίσω το δίκιο μας». Μόλις λοιπόν το άκουσε αυτό ο αδελφός, έπεσε στα πόδια του Γέροντα
λέγοντας: «Συγχώρεσέ με, αββά, δεν θα ζητήσω πλέον το δίκιο μου από τον αδελφό».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΣΤ΄
Περί ανεξικακίας

 πηγή
το είδαμε εδώ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΥΓΧΥΣΗ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

                                     

Κωνσταντίνου Παπαχριστοδούλου,

Προέδρου του Δ.Σ της "Π.Ε.Γ"

«Χριστός, Απόλλωνας, Λευκή Αδελφότητα, Κοίλη Γη, Έλ, Ελοχίμ, Νεφελίμ, Διεθνείς Συνωμοσίες, Γέροντες, Προφητείες, UFO, Αποκρυφισμός, Δαιμονολογία, Εξορκισμοί»,είναι μερικά μόνο από τα θέματα με τα οποία ασχολούνται οι τηλεοπτικές εκπομπές προώθησης βιβλίων και πονημάτων του «ερευνητή-συγγραφέα» κ. Δημοσθένη Λιακόπουλου^1..

Το γεγονός δεν θα ήταν άξιο ιδιαίτερου σχολιασμού, αφού τέτοιου είδους βιβλία κυκλοφορούν, με ανάλογο περιεχόμενο, από την εποχή ακόμα του Μεσαίωνα. Μπορεί να τα ανακαλύψει κανείς στα ράφια βιβλιοπωλείων αλλά και ομάδων που ασχολούνται με μεταφυσικές αναζητήσεις. Το φαινόμενο όμως έχει πάρει διαστάσεις από τη στιγμή που δημιουργεί σύγχυση και αλλοίωση της Χριστιανικής συνείδησης του μέσου Έλληνα πολίτη, αφού για την προώθηση αυτών των βιβλίων γίνεται χρήση του μέσου της Τηλεόρασης σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Ο κ. Λιακόπουλος είναι ο αποκλειστικός παρουσιαστής και διαφημιστής μιας μεγάλης γκάμας βιβλίων, πολλά από τα οποία φέρεται να έχει γράψει ο ίδιος. Ο συγγραφέας ασχολείται με πλήθος μεταφυσικών και παραφυσικών θεμάτων, που μπλέκονται όμως -και αυτό είναι το πρόβλημα- με την Εθνική ταυτότητα των Ελλήνων αλλά και την Χριστιανική και Ορθόδοξη πνευματικότητα.

 Ο ίδιος διαθέτει ένα χαρακτηριστικό επικοινωνιακό χάρισμα και μια αμεσότητα, που θυμίζει σε πολλά σημεία τους αμερικανούς «τηλε-ευαγγελιστές». Ο λόγος του χειμαρρώδης. Χρησιμοποιεί διάφορα επικοινωνιακά τρυκ (αυξομείωση στην ένταση της φωνής, παρακλήσεις, ρητορικά σχήματα, ακόμα και προσταγές προς τους τηλεθεατές π.χ. «… Σηκωθείτε τώρα! από καναπέδες, ντιβάνια, πολυθρόνες, καρέκλες… Και πάρτε τηλέφωνο»!) και διάφορα εποπτικά μέσα: νideo, animation, τραγούδια και μουσικές αναλόγου περιεχομένου με τα βιβλία κ. ά., τα οποία προκαλούν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή.

 Επαναλαμβάνουμε, ότι η διαφήμιση και μόνο βιβλίων δεν θα ήταν άξια σχολιασμού. Μέσα όμως από αυτές τις εκπομπές, προβάλλονται κάθε είδους αποκρυφιστικές θεωρίες (Κοίλη Γη, Λευκή Αδελφότητα, μεγάλη Πυραμίδα), αναβιώνει μια λανθάνουσα αρχαιολατρία μπλεγμένη με τη Χριστιανική διδασκαλία, ένα κράμα εθνικισμού και προγονολατρίας με ρατσιστικές αποχρώσεις, αλλά και μια ακατάσχετη συνωμοσιολογία -οι πάντες απεργάζονται, κατά τον κ. Λιακόπουλο, τον αφανισμό των Ελλήνων. Μπλέκονται με μεγάλη ευκολία η δαιμονολογία με την ουφολογία και τους εξωγήινους. Και τέλος, χώρο στις εκπομπές του κ. Λιακόπουλου έχουν οι γέροντες της Ορθοδοξίας, οι προφητείες του πατροκοσμά και του γέροντος Παϊσίου, μάλιστα ερμηνευμένες με τέτοιο τρόπο που σίγουρα δεν φαντάζονταν ακόμα και οι ίδιοι οι πατέρες.

 Μετά από μια σχετική έρευνα όλων των «καταπληκτικών» και εξωφρενικών θεωριών του κ. Λιακόπουλου καταλήξαμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:

 1. Στα βιβλία που υπογράφει περιέχονται «ανακαλύψεις» και θεωρίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζουν με τη λογική και την επιστήμη. Αυτό βέβαια δικαιολογείται από το συγγραφέα, αφού πάντοτε δίνεται μια μεταφυσική διάσταση σε κάθε επιστημονική θεωρία. Έτσι, σύμφωνα με τον κ. Λιακόπουλο: «η γη είναι κούφια, γεμάτη μιαρά έθνη, διαβολαραίους και καλλικατζαραίους Νεφελίμ, ο ήλιος είναι σιδερένια μηχανή, οι υποχθόνιοι ζουν ανάμεσά μας και τρώνε ανθρώπους, ο Διόνυσος και ο Μεγαλέξανδρος έπειτα από εντολή του Θεού βούλωσαν τρύπες με τεράστιες τάπες-πυραμίδες, η σελήνη είναι γεμάτη ελληνικές πόλεις και μέλαθρα, ο Λουκιανός έγραψε αληθή ιστορία, ο πλανήτης είναι ελληνικός, όλοι οι πολιτισμοί είναι ελληνικοί, όλες οι γλώσσες προέρχονται από την ελληνική, ο Αριστοτέλης ανακάλυψε τη σχετικότητα και το νόμο της απροσδιοριστίας, όλες οι γνώσεις του κόσμου είναι γραμμένες στα αρχαία Ελληνικά χειρόγραφα, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν μονοθεϊστές, μάλλον πρώιμοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και δεν πίστευαν στο δωδεκάθεο… »². Σε αυτό τον «ορυμαγδό» των θεωριών ο κ. Λιακόπουλος απαντά πάντα με πλήθος «επιχειρημάτων», νideo, φωτογραφιών, εγγράφων και δημοσιευμάτων. Οι περισσότερες από αυτές τις θεωρίες καταρρίπτονται ως αβάσιμες, από ανθρώπους που έχουν μια σχετική γνώση και πανεπιστημιακή μόρφωση. Ο μέσος όμως πολίτης μπορεί εύκολα να εντυπωσιαστεί, να προβληματιστεί, έως και να εκστασιαστεί με τον τρόπο που προβάλλονται όλα αυτά μέσα από τις σχετικές εκπομπές.

 2. Είναι απορίας άξιο πώς ο κ. Λιακόπουλος χρησιμοποιεί στοιχεία, που με μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και στη σχετική βιβλιογραφία αποδεικνύεται περίτρανα ότι είναι αστήρικτα και παραπλανητικά. Έτσι, έχει διαπιστωθεί ότι «ο σκελετός Κενταύρου, που ανακαλύφθηκε και φυλάσσεται σε πανεπιστήμιο», δεν είναι τίποτα άλλο από μια φάρσα, που θέλησε να κάνει ένας καθηγητής, ενώ οι φωτογραφίες με σκελετούς γιγάντων με «μικροσκοπικούς» ανθρώπους δίπλα τους, αποτελούν «πειραγμένες» φωτογραφίες από διαγωνιζόμενους σε ένα διαγωνισμό του «photoshop». Η παράθεση παρόμοιων «ντοκουμέντων» είναι ατελείωτη. Η χρήση τέτοιων «αποδεικτικών» μέσων όμως, κατά τη γνώμη μας, μπορεί να οδηγήσει το κοινό σε παραπληροφόρηση και σύγχυση.

 3. Παραποιείται συστηματικά από τον κ. Λιακόπουλο το περιεχόμενο της Άγιας Γραφής προκειμένου να υποστηριχθούν και με χωρία οι θεωρίες του. Άλλωστε, όπως έχει πει ο ίδιος σε εκπομπή του, οι «Εβδομήκοντα», που μετέφρασαν το εβραϊκό κείμενο στα Ελληνικά, «παραχάραξαν» το κείμενο της Π. Διαθήκης. Έτσι, δεν διστάζει να αλλοιώνει ο ίδιος τα χωρία, προκειμένου να στηρίξει τις θεωρίες του. Το χωρίο π. χ. Του: Ψαλμοί ργ', στίχ. 4: «ο ποιών τους αγγέλους αυτού πνεύματα και τους λειτουργούς αυτού πυρός φλόγα», γίνεται: «ο ποιών τους αγγέλους αυτού πνεύματα και τους ελοχίμ αυτού πυρός φλόγα»³. Αλλοιώνοντας το χωρίο: Γένεση στ' στίχ. 1-4, προσπαθεί να στηρίξει την περίφημη θεωρία του για τα «Ελοχίμ και τα Νεφελίμ». Η θεωρία του έχει ως εξής: «Εν αρχή ο Θεός έκανε τους Ελοχίμ, τον ουρανό και την γη, αυτοί κάναν Νεφελίμ, αφού διασταυρώθηκαν με τους ανθρώπους, τα κακά Νεφελίμ έμειναν κακά και τα καλά γίναν Έλ. Από τα καλά Νεφελίμ τα Έλ βγήκαν οι Έλληνες. Τα κακά ζούνε κάτω από τη γη (την κοίλη γη) και εξουσιάζουν τον κόσμο, μέχρι να γίνει πόλεμος ξανά… »⁴.

 4. Στο βιβλίο που διαφημίζει: «Ο καιρός γαρ εγγύς», παρουσιάζεται και σχολιάζεται εκτενώς η λεγόμενη «Προφητεία του Τραχωνίου Λεμεσού». Μάλιστα επί καθημερινής βάσης στις εκπομπές του γίνεται προσπάθεια να συνδεθούν διάφορα γεγονότα της επικαιρότητας με τις εν λόγω «προφητείες». Αποκρύπτεται όμως το γεγονός ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου εξέτασε το φαινόμενο και απέρριψε τις δήθεν «προφητείες» ως απαράδεκτες: «Η Ιερά Σύνοδος έχοντας υπόψη τις απόψεις μελών της, που εκφράστηκαν από καιρό, καθώς και την έκθεση της Επιτροπής, που ορίστηκε για εξέταση της εμφάνισης "σημείων", σε οικία στοΤραχώνι, αποδέχεται χωρίς καμία επιφύλαξη το πόρισμα της Επιτροπής ότι τα κακότεχνα σχεδιάσματα, τα γράμματα και οι ημερομηνίες στην πιο πάνω οικία είναι "Προϊόντα Απάτης" και "ασυνάρτητον συνονθύλευμα φαντασιών πασχούσης και απατώσης προσωπικότητος"». (Ανακοινωθέν Ιεράς Συνόδου Κύπρου 7/7/99).

 Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι ανά τους αιώνες συνέχονται από ένα φόβο για το μέλλον και τα έσχατα. Έτσι, πολύ εύκολα σαγηνεύονται από κάθε είδους προφητείες και ενοράσεις. Το κλειδί για την αναγνώριση κάθε είδους προφητικού λόγου, κατ' αρχήν, είναι η «διάκριση των πνευμάτων», διότι είναι δυνατόν πολλές φορές να ομιλούν ακόμη και δαιμόνια. Για την ερμηνεία μιας προφητείας τον πρώτο λόγο έχει η Εκκλησία. Κάθε ιδιωτική προσπάθεια ερμηνείας, ακόμα και αν κρύβει ευσεβή πόθο και θρησκευτική ευλάβεια, εφόσον είναι ξεκομμένη από την Εκκλησία, μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε επικίνδυνες ατραπούς. Πόσο μάλλον όταν κάποιος, αντί να ερμηνεύει προφητείες, παράγει ο ίδιος «προφητικό» λόγο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις «φωτισμένων» «Προφητών» που δημιούργησαν σύγχυση σε πλήθος ανθρώπων και τελικά καταδικάστηκαν από την Εκκλησία.

 Η εμμονή του κ. Λιακόπουλου σε αμφιβόλου ποιότητας προοράσεις και λαϊκού τύπου προφητείες, που είναι μάλιστα καταδικασμένες επίσημα από την Εκκλησία της Κύπρου, προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση. Η ενασχόλησή του επίσης με θεωρίες ξεχασμένες από καιρό, τις οποίες προβάλλει ως νέες, πρωτότυπες δικές του ανακαλύψεις, όπως επίσης και τα αμφιβόλου προέλευσης «ντοκουμέντα» και αποδείξεις των θεωριών του, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ψευδοεπιστήμη και η μελλοντολογία «πουλάνε» και μάλιστα πολύ. Η ανάμιξη δε των ονομάτων και των λόγων του γέροντος Παϊσίου και του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού με όλο αυτό το συνονθύλευμα των κοσμοθεωριών του κ. Λιακόπουλου αποτελεί τουλάχιστον ασέβεια προς τα πρόσωπά τους, αν όχι προσπάθεια σύγχυσης του κοινού.

---

1. Τα όσα αναφέρομε και σχολιάζομε κατωτέρω, αφορούν μόνο στις απόψεις του κ. Λιακόπουλου και όχι στο πρόσωπό του, το οποίο σεβόμαστε δεόντως.

2. http://reader.feedshow.com/show_items-feed=835e8ddec02de8cd96943df93a43557b

3. http://infolysis.info/?p=62

4. Στο ίδιο.

πηγή:Από το περιοδικό Διάλογος τεύχος 52

πηγή