Το κήρυγμα της Εορτής: Αποστόλων Πέτρου & Παύλου «Ποίοις πνευματικοῖς ᾄσμασιν ἐπαίνέσωμεν Πέτρον καί Παῦλον;»

Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη
Ιεροκήρυκος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

«Ποίοις πνευματικοῖς ᾄσμασιν ἐπαίνέσωμεν Πέτρον καί Παῦλον;».
 Εορτάζουν σήμερα «οἱ τῶν Ἀποστόλων πρωτόθρομοι καί τῆς οἰκουμένης διδάσκαλοι», κι ιερός υμνωδός της Εκκλησίας εκφράζει την απορία όλων μας: Με τι λόγια και με ποιους ύμνους να πλέξουμε εγκώμια και να τιμήσουμε επάξια τους δύο Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους;
Κι η είναι η εορτή αυτή και η χαρά ένα γεγονός πολυσήμαντο και πολυδιάστατο για τη θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία· για το επουράνιο και το επίγειο θυσιαστήριο της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο.
Αν κάθε έθνος έχει τους ήρωες του και τους τιμά όπως τους αρμόζει, αν κάθε πόλη έχει τους ευεργέτες της, που πολλά προσέφεραν σ’ αυτήν από πολύ αγάπη έτσι και η Αγία μας Εκκλησία έχει τους δικούς της ήρωες. Τους ήρωες της πίστεως, της αυταπάρνησης, της αρετής και της αγιότητας. Τα ονόματά τους γραμμένα με χρυσά γράμματα στα δίπτυχα του ουρανού, είναι σύμβολα. Το άφθαστο μεγαλείο τους ουράνιο.
Και σήμερα δύο απ’ αυτούς τους ήρωες μάς παρουσιάζει η Εκκλησία μας. Δύο φωστήρες ολόλαμπροι του νοητού στερεώματος. Δύο μάρτυρες της πίστεως. Δύο άσειστοι και αρραγείς στύλοι της Εκκλησίας. Δύο διδάσκαλοι της οικουμένης. Δύο Απόστολοι του Κυρίου. Οι κορυφαίοι του χορού των Αποστόλων. Οι πρώτοι. Ο Πέτρος και ο Παύλος.
Ο Απόστολος Πέτρος, η πέτρα της πίστεως. Ένας άνθρωπος αγράμματος και απλοϊκός. Όταν ο Κύριος τον κάλεσε, αμέσως άφησε δίχτυα, πλοία, άφησε τα πάντα και τον ακολούθησε. Έγινε ψαράς ανθρώπων ή όπως πολύ ωραία υπογραμμίζουν τα Καθίσματα της εορτής «τόν βυθόν τῆς ἁλιείας καταλιπών…», «βροτῶν ἁλιέα θεῖον ἀπειργάσατο». 
Κι όταν ο Κύριος, όπως αναφέρει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, ζήτησε να του πουν οι Μαθητές του ποια ιδέα έχουν γι’ Αυτόν «ὑμεῖς δέ τίνα με λέγετε εἶναι;», ο Πέτρος πρώτος και σαν εκπρόσωπος των άλλων ομολόγησε: «Σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζώντος». Πάνω στη πέτρα, πάνω στο θεμέλιο λίθο αυτής της ομολογίας ο Ιησούς Χριστός θεμελιώνει την Εκκλησία Του.
Αργότερα γνωρίζουμε τον κλονισμό, τον οποίο δοκίμασε η πίστη του. Έπεσε ο Πέτρος. Αρνήθηκε τον Διδάσκαλο. Όμως δεν έμεινε εκεί. Σηκώθηκε και με δάκρυα γεμάτα μετάνοια στερεώθηκε στην ψυχή του περισσότερο η πίστη. Έζησε κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο του Θεού, γράφοντας τις Επιστολές του, στηρίζοντας τους χριστιανούς. Εργάσθηκε πολύ, κοπίασε, υπέφερε και πέθανε με μαρτυρικό θάνατο ο Απόστολος Πέτρος, κι όλα αυτά για την αγάπη του Χριστού.
Και είναι για όλους μας μεγάλο παράδειγμα. Κι εμείς πολλές φορές στη ζωή μας δοκιμάζουμε ταλαντεύσεις, συχνά δοκιμάζεται η πίστη μας. Η ανόρθωσή του από την πτώση και η μετέπειτα σταθερή πορεία του οφείλει να είναι έμπνευση και οδοδείκτης στη ζωή μας, με τις δυσκολίες, τα εμπόδια, τις κρίσεις που καθημερινά αντιμετωπίζουμε. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη την πίστη. Πολύ περισσότερο την έχει ανάγκη σήμερα. Γι’ αυτό πρέπει όλοι μας να έχουμε στην καρδιά μας την ομολογία του Πέτρου· «Σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζώντος».
Ο Απόστολος Παύλος είναι ο αγιότερος των ηρώων. Άγριο λιοντάρι, κατά την ιερή υμνολογία, που ως Σαούλ κατασπάραζε την Εκκλησία του Χριστού. Τιθασεύτηκε όμως αυτό το λιοντάρι από τη φωνή της Δαμασκού κι έγινε αμνός, έγινε «σκεῦος ἐκλογῆς». Έγινε το όργανο του Χριστού για να κάνει γνωστό το όνομά του στα έθνη. Όπως ψάλλει ο ιερός υμνογράφος «κύκλῳ τήν οἰκουμένην πᾶσαν περιέλαβεν», «διαδραμών τό κλίτος ὃλον τῆς γῆς, ὣσπερ ἀρότρῳ ἒσπειρε τήν πίστιν».
Ο θείος, ο ουρανοβάμων Απόστολος, έφθασε μέχρι τρίτου ουρανού. Ο Απόστολος της αγάπης, της αυταπάρνησης, της αυτοθυσίας. Διέτρεξε Ανατολή και Δύση για το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Για να φωτίσει την οικουμένη, να αναγεννήσει τους ανθρώπους, να στηρίξει, να καθοδηγήσει, να εμπνεύσει, να διδάξει και νουθετήσει, να παρακαλέσει και να επιπλήξει, να γίνει «τοῖς πᾶσι τά πάντα». 
Ποια χώρα δεν άκουσε το κήρυγμά του; Ποια πόλη δεν δέχθηκε τους μαθητές του; Ποια γενεά δια μέσου των αιώνων δεν φωτίσθηκε από τα ρήματα του Αποστόλου Παύλου;
Ήταν ο ακαταπόνητος, ο πιο ριψοκίνδυνος και μαρτυρικός Απόστολος. Τι δεν δοκίμασε! «Τά κατά πόλιν δεσμά καί τάς θλίψεις» ή «τούς ἀγῶνας καί τάς βασάνους διά Χριστόν», ποιος μπορεί να διηγηθεί ή να αναπαραστήσει; Τι κατατρεγμούς, τι διωγμούς, τι συκοφαντίες, τι κόπους και στερήσεις, τι ταλαιπωρίες και αντιδράσεις, τι πολέμους και καθημερινούς θανάτους στο αποστολικό του έργο!
Τα περιγράφει ο ίδιος στην σημερινή αποστολική περικοπή, από την Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του. Εκεί απαριθμεί κόπους, πληγές, φυλακίσεις, ραβδισμούς, λιθοβολισμούς, οδοιπορίες, ναυάγια, στερήσεις και αγρυπνίες. 
Δείλιασε σ’ όλα αυτά; Παραπονέθηκε; Όχι. Τα δέχθηκε με χαρά. Τα υπέμεινε με αδάμαστη καρτερία. Θυσίαζε πάντοτε τον εαυτό του στο άγιο έργο του. Και στο τέλος παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο με μαρτυρικό θάνατο.
Και σήμερα στην εορτή του θα πρέπει αντί για κάποιο άλλο ύμνο, να σκεφθούμε πόσες φορές εμείς δειλιάζουμε, πόσες φορές υποχωρούμε, όχι μπροστά σε μαρτύρια, σε διωγμούς, σε ραβδισμούς και φυλακίσεις, αλλά σε πράγματα και ζητήματα πολύ μικρότερα, μηδαμινά. Μπροστά σε μια ειρωνεία, σε κάποιο χλευασμό υποστέλλουμε τη σημαία μας. Μπροστά και στην πιο μικρή δυσκολία συμβιβαζόμαστε με το κακό και την αμαρτία.
Ας μάς ταρακουνήσει λίγο από την ησυχία, από την νωθρότητα που βρισκόμαστε το φωτεινό παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου. Ας μάς βοηθήσει να αναθεωρήσουμε τη στάση μας, την καθημερινή πορεία της ζωής μας, δείχνοντας παντού και πάντοτε εμμονή στις αρχές μας. Σταθερότητα και φρόνημα άκαμπτο, ότι κι αν μάς στοιχίζει η στάση μας αυτή.
Οι δύο «ζευκτοί βόες τοῦ Χριστοῦ», Πέτρος και Παύλος, «πάντας εἳλκυσαν πρός τήν θεογνωσίαν ἒθνη, πόλεις τε καί νήσους». Να ευχαριστούμε τον Κύριο, γιατί ως φιλάνθρωπος Θεός έδωσε καυχήματα στην Εκκλησία Του, τους Πρωτοκορυφαίους των Αποστόλων, που ως αστέρια λάμπουν στον νοητό στερέωμα.
Και η πορεία της πίστεως και η ζωή της αυταπάρνησης είναι η πορεία που πρέπει να βαδίσουμε όσοι θέλουμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και να γίνουμε γνήσιοι μαθητές τους. Αμήν.

Το θαύμα συναντά, εκείνον που το αναζητά...

Σε μια ακόμα ευαγγελική περικοπή, ο Χριστός μας εισερχόμενος στην πόλη της Καπερναούμ γίνεται αποδέκτης ενός αιτήματος θεραπείας ενός πάσχοντος νέου. Ο άνθρωπος που υποβάλλει το αίτημα διαφέρει από όλους τους άλλους ανθρώπους που προσεγγίζουν τον Χριστό και οι οποίοι στο Πρόσωπο Του, αναζητούν το θαύμα... Ο άνθρωπος αυτός, είναι ένας σκληροτράχηλος στρατιώτης της μεγάλης τότε υπερδυνάμεως, της Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας. Ένας Ρωμαίος Εκατόνταρχος που πονά βλέποντας το παιδί του καθηλωμένο στο κρεβάτι του πόνου!  Παρακαλεί τον Χριστό, αυτός ο σκληροτράχηλος στρατιώτης, ο πονεμένος πατέρας, ώστε να θεραπευθεί το παιδί του που κείτεται επί της οδυνηράς κλίνης. 

Ο Χριστός, δεν διακρίνει έθνη! Βλέπει μονάχα τις ψυχές των ανθρώπων. Και διακρίνει την πίστη να φλέγει την ψυχή του ανθρώπου εκείνου. Του λέει λοιπόν, πως θα έρθει στο σπίτι του για να θεραπεύσει τον νέον. Όμως ο πατέρας αντιδρά! Όχι Κύριε, Του λέει! Δεν είμαι άξιος να εισέλθεις μέσα στο σπίτι μου. Ένας σου λόγος μόνον, είναι αρκετός! Και δεν σταματά μόνον σε αυτό. Χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα από την δική του ζωή. Του λέει πως με την άνεση που διατάζει εκείνος τους υφισταμένους του στον στρατό, με την ίδια άνεση και ακόμη περισσότερο μπορεί ο Κύριος να διατάξει το θαύμα να αλλάξει την ζωή ενός ανθρώπου... 

Τότε ο Κύριος θαυμάζει την μεγάλη πίστη του Εκατοντάρχου. Την εγκωμιάζει με έναν ανεπανάληπτο τρόπο: σας διαβεβαιώνω- λέει στους παρισταμένους '' οὐδὲ ἐν τῷ  Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον..'' Τι μεγαλείο ψυχής! Τι δύναμη οδηγεί έναν ειδωλολάτρη να προσπέσει στα πόδια του Χριστού, όταν κάποιοι άλλοι που Τον ακολουθούν, αρνούνται να το κάνουν! 

Το θαύμα, επιτελείται χωρίς να χρειασθεί ο Χριστός να προσέλθει στην οικία του Εκατοντάρχου. Αλίμονο σε όσους δεν μπορούν να δουν, το θαύμα πους τους προσπερνά... Αλίμονο σε όσους θεωρούν πως ο Θεός αποτελεί κεκτημένο όλων όσων απλώς Τον επικαλούνται... Όσων θέλουν να πιστεύουν, πως η πίστις εξαντλείται σε έναν εκκλησιασμό, σε μια ακρωτηριασμένη  προσευχή και μια επίπλαστη μετάνοια η οποία δεν είναι ικανή να κάνει τον άνθρωπο να συγχωρήσει τον αδελφό του... 

Διαβάζοντας την περικοπή, θυμάμαι τον Άι- Γιώργη τον Κουδουνά στην Πρίγκηπο. Τότε που με δέος κοίταζα ευσεβείς μοσουλμάνους, όχι τρομοκράτες της πίστης, να προσεύχονται στον Θεό και στον Άγιο Γεώργιο και να γίνονται αποδέκτες της Θείας Χάριτος και του επιτελουμένου σε αυτούς θαύματος!  Και τότε θυμάμαι κάτι άλλο και αναριγώ! Θυμάμαι τον φοβερό λόγο Εκείνου, που το πέρασμα του άλλαξε την παγκόσμια ιστορία. «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι ‘‘Κύριε, Κύριε’’ εἰσελεύσεται εἰς την βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν το θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». Και κάνοντας τον σταυρό μου θερμώς τον παρακαλώ: '' Κύριε, φώτισον μου το σκότος....'' 

                                                                                                                π. Θωμάς Ανδρέου 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ευαγγέλιο της Κυριακής Δ΄ Ματθαίου (Γραπτό Κήρυγμα)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης

Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Μάιος 2015, αρ. φ. 167)

Κήρυγμα στο «Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης· αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου[1]».

«Πρώτα να ζητήτε (για να λάβετε) τη βασιλεία και τη δόξα που δίνει ο Θεός, και όλα αυτά θα σας δοθούν επιπροσθέτως[2]».

Αποτελεί πραγματικό ύμνο προς τον Εκατόνταρχο του σημερινού ευαγγελίου, ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου[3]. Θαυμάζει την συμπεριφορά αυτού του αξιωματούχου όπως άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος θαύμασε την πίστη του. Θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στησυμπεριφορά του εκατόνταρχου ώστε και εμείς θαυμάζοντας τον, να λάβουμε παράδειγμα άξιο μιμήσεως.

Τι λέγει ο εκατόνταρχος; «Δεν είμαι άξιος να εισέλθεις εις την οικία μου». Ας το ακούσουμε όσοι πρόκειται να υποδεχθούμε τον Χριστό· διότι είναι δυνατόν να τον υποδεχθούμε και σήμερα! Ας γίνουμε ζηλωτές του και ας το δεχθούμε με την ίδια πίστη. Καθόσον όταν υποδέχεσαι πτωχό που πεινά και είναι γυμνός, είναι σαν να υποδέχεσαι Εκείνον. Ας θυμηθούμε τα λόγια ενός μεγάλου αγίου της εκκλησίας μας, του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου που πάνω σε αυτό δίνει και μία άλλη διάσταση. Λέγει : «Αυτό το λόγο δεν τον είπε ο Κυριος μόνο για τούς φτωχούς… και για όσους στερούνται τα υλικά αγαθά, αλλά και για όλους τούς άλλους αδελφούς μας που χάνονται, όχι γιατί στερούνται το ψωμί και το νερό, αλλά από τη μεγάλη και βαριά πείνα που δημιουργεί η ανυπακοή και η περιφρόνηση των εντολών του Κυρίου[4].Διότι όσο είναι η ψυχή ανώτερη από το σώμα, τόσο είναι και η πνευματική τροφή ανώτερη από τη σωματική. Και νομίζω ότι γι’ αυτήν την τροφή λέει ο Κυριος «πείνασα και μου δώσατε να φάγω, δίψασα και μου δώσατε να πιώ νερό»[5] παρά για τη φθαρτη υλική τροφή»[6].

«Αλλ’ ειπέ μόνον ένα λόγο και θα θεραπευθεί ο δούλος μου». Τι απόλυτη εμπιστοσύνη στην θαυμαστή προσωπικότητα του Χριστού! Τι πίστη στην παντοδυναμία του! Τέτοια που και ο ίδιος ο Κύριος έκπληκτος εξύμνησε! Ας θαυμάσουμε λοιπόν όλοι μας την βαθιά ταπείνωση και πίστη του εκατόνταρχου και ας ακούσουμε τέλος πως περιγράφει και ένας άλλος άγιος την θαυμάσια συμπεριφορά του.

«Τί μεγάλη, τί υπέροχη πίστη στο Χριστό και τη δύ­ναμή Του! Μόνον ειπέ λόγω και η αρρώστια θα ξεπεραστεί, ο δούλος μου θα γίνει καλά. Ούτε ο απόστολος Πέτρος δεν μπορούσε, για μεγάλο χρονικό διάστημα, να φτάσει σε τόσο μεγάλη πίστη. Στην παρουσία του Χριστού ο εκατόνταρχος ένιωσε την παρουσία, το πυρ και το φως του ουρανού. Γιατί έπρεπε να μπει τόσο μεγάλη φωτιά στο σπίτι του, όταν και μια σπίθα θα ήταν αρκετή; Γιατί να βάλει ολόκληρο τον ήλιο στο σπίτι του, όταν αρκούσε και μια μόνο ακτίνα του; Αν ο εκατόνταρχος γνώριζε τις Γραφές, όπως εμείς σήμερα, ίσως να έλεγε στο Χριστό: «Εσύ, που μόνο με το λόγο Σου δημιούργησες τον κόσμο και τον άνθρωπο, μπορείς μ’ ένα Σου λόγο να θεραπεύσεις τον άρρωστο. Μία μόνο λέξη Σου είναι αρκετή, γιατί είναι πιο δυνατή από τη φωτιά, πιο λαμπερή από την ακτίνα του ήλιου. Μόνον ειπέ λόγω! Πόση ντροπή πρέπει να προξενήσει σε πολλούς από μας σήμερα η μεγάλη αυτή πίστη, σε μας που γνωρίζουμε τις Γραφές, αλλά η πίστη μας είναι εκατό φορές μικρότερη![7]»

---

[1] Ματθ. η’ 8

[2] Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ με μετάφραση στη δημοτική, Ν.Ι. Σωτηροπούλου, εκδ. Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

[3] Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου, ΕΠΕ 10, Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, σελ. 170 κ.ε.

[4] πρβλ. Ἀμώς 8, 11

[5] Λουκ. 12, 23

[6] Αγίου Συμεών του νέου θεολόγου, Λόγος περί ελεημοσυνης

[7] Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012

 πηγή

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 28 Ιουνίου 2015 - Δ´ Ματθαίου

Σᾶς βεβαιώνω

πὼς τόση πίστη

οὔτε ἀνάμεσα

στοὺς ᾿Ισραηλίτες

δὲν βρῆκα.

(Μτθ. Η´ 5-13)

Εῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσελθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ᾿Εγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. Καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ᾿Ακούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται  μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ῞Υπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. Καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Εκεῖνο τὸν καιρό, μόλις μπῆκε ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν Καπερναούμ, τὸν πλησίασε ἕνας  ἑκατόνταρχος καὶ τὸν παρακαλοῦσε μ᾿ αὐτὰ τὰ λόγια· «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι, παράλυτος, καὶ ὑποφέρει φοβερά». ῾Ο ᾿Ιησοῦς τοῦ λέει· «᾿Εγὼ θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω». ῾Ο ἑκατόνταρχος τοῦ ἀποκρίθηκε· «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ στὸ σπίτι μου· πὲς ὅμως μόνον ἕνα λόγο, καὶ θὰ γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου. Εἶμαι κι ἐγὼ ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία, καὶ ἔχω στρατιῶτες στὴ διοίκησή μου· λέω στὸν ἕνα “πήγαινε” καὶ πηγαίνει, καὶ στὸν ἄλλο “ἔλα” καὶ ἔρχεται, καὶ στὸν δοῦλο μου “κάνε αὐτὸ” καὶ τὸ κάνει». ῞Οταν τὸν ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ᾿ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς ᾿Ισραηλίτες δὲν βρῆκα. Καὶ σᾶς λέω πὼς θά ᾿ρθουν πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολὴ καὶ δύση καὶ θὰ καθίσουν μαζὶ μὲ τὸν ᾿Αβραάμ, τὸν ᾿Ισαὰκ καὶ τὸν ᾿Ιακὼβ στὸ τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας θὰ πεταχτοῦν ἔξω στὸ σκοτάδι· ἐκεῖ θὰ κλαῖνε, καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους». ῞Υστερα εἶπε στὸν ἑκατόνταρχο ὁ ᾿Ιησοῦς· «Πήγαινε, κι ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ πίστεψες». Καὶ γιατρεύτηκε ὁ δοῦλος ἐκείνη τὴν ὥρα.

Ο Απόστολος της Κυριακής 28 Ιουνίου 2015 - Δ´ Ματθαίου

Καρπὸς

τῆς καινούριας ζωῆς σας

εἶναι ἡ ἁγιοσύνη,

καὶ τὸ τέλος

τῆς πορείας σας

εἶναι

ἡ αἰώνια ζωή.

(῾Ρωμ. στ´ 18-23)

Αδελφοί, ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. ᾿Ανθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν. ῞Ωσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν. ῞Οτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας, ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ. Τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ᾿ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; Τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος. Νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. Τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Αδελφοί, εἶστε ἐλεύθεροι πιὰ ἀπὸ τὸν ζυγό τῆς ἁμαρτίας κι ὑπηρετεῖτε τὸ καλὸ καὶ τὸ δίκαιο. Χρησιμοποιῶ τὴν ἀνθρώπινη εἰκόνα τῆς δουλείας, γιατὶ δὲν μπορεῖτε ἀλλιώτικα νὰ μὲ καταλάβετε. Παλιότερα εἴχατε ὑποδουλώσει ὅλο τὸ εἶναι σας σὲ πάθη καὶ πράξεις ἀντίθετες στὸ θεϊκὸ θέλημα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ζεῖτε ἀντίθετα πρὸς τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. ῎Ετσι πρέπει καὶ τώρα νὰ ὑποδουλώσετε ὅλο τὸ εἶναι σας στὸ θεϊκὸ θέλημα, γιὰ νὰ βρεθεῖτε κοντὰ στὸν Θεό. Μὴν ξεχνᾶτε πώς, ὅσον καιρὸ ἤσασταν ὑπόδουλοι στὴν ἁμαρτία, ἤσασταν μακριὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ποιὸ ἦταν τὸ κέρδος σας ἀπὸ τὴ διαγωγή σας ἐκείνη; Ντρέπεστε τώρα γι’ αὐτήν, γιατὶ ὁδηγοῦσε τελικὰ στὸν θάνατο. Τώρα ὅμως εἶστε ἐλεύθεροι πιὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία κι ἀνήκετε στὸν Θεό. Καρπὸς τῆς καινούριας ζωῆς σας εἶναι ἡ ἁγιοσύνη, καὶ τὸ τέλος τῆς πορείας σας εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Γιατὶ ὁ μισθὸς ποὺ δίνει ἡ ἁμαρτία εἶναι ὁ θάνατος, ἐνῶ τὸ δῶρο ποὺ χαρίζει ὁ Θεὸς εἶναι ἡ αἰώνια ζωή, τὴν ὁποία ἔφερε ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, ὁ Κύριός μας. 

Εύρεσις των τιμίων λειψάνων των θαυματουργών Αναργύρων, Κύρου και Ιωάννου

Μνήμη της ευρέσεως των τιμίων λειψάνων των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων, Κύρου και Ιωάννου.

Στίχ. Οστά φανέντα μαρτύρων Αναργύρων

        Βλύζουσι κρουνούς θαυμάτων αναργύρως.

Μετ. Τα ανευρεθέντα οστά των μαρτύρων Αναργύρων αναβλύζουν αναργύρως (δωρεάν) κρουνούς θαυ­μάτων.

Οι άγιοι μάρτυρες και θαυματουργοί Ανάργυροι, Κύ­ρος και Ιωάννης, έζησαν και έδρασαν κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.). Ο Κύρος κα­ταγόταν από την Αλεξάνδρεια, ο δε Ιωάννης από την Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Αυτοί λοιπόν ενώθηκαν, επειδή ταίριαζαν στη γνώμη και τον τρόπο ζωής, και περιερχόμενοι από τόπο σε τόπο θεράπευαν κάθε νόσο και ασθένεια.

Οι άγιοι Ανάργυροι, πέραν των ιατρικών τους υπηρε­σιών, παρακινούσαν πολλούς να μη δειλιάζουν, αλλά να δέχονται με καρτερία τα μαρτύρια και το θάνατο για χάρη του Χριστού. Η ενέργειά τους όμως αυτή έγινε γνωστή στον άρχοντα του τόπου, ο οποίος και πρόσταξε να τους συλλάβουν και να τους οδηγήσουν ενώπιόν του. Οι Ανάρ­γυροι, χωρίς κανένα φόβο, διακήρυξαν την πίστη τους στο Χριστό. Τότε εκείνος υπέβαλε τους Αγίους σε διάφορα βασανιστήρια και εν συνεχεία, με προσταγή του, τους αποκεφάλισαν.

Τα τίμια σώματα των αγίων Αναργύρων, Κύρου και Ιωάννου, τα πήραν οι πιστοί και, επειδή τότε επικρατούσε η ειδωλολατρία, τα έκρυψαν με πολλή φροντίδα και επιμέ­λεια. Αργότερα όμως, όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Αρκάδιος (395-408 μ.Χ.) και πατριάρχης Αλεξαν­δρείας ο Θεόφιλος (385-412 μ.Χ.), βρέθηκαν τα άγια αυτά λείψανα, των οποίων την πανήγυρη πνευματικώς εορτάζουμε σήμερα.

Κατά την ημέρα δε που ήρθαν στο φως από τα σπλά­χνα της γης οι ασύλητοι αυτοί θησαυροί, έτρεξαν στον τό­πο εκείνο αναρίθμητα πλήθη, κατεχόμενα από ποικίλα νο­σήματα, και αξιώθηκαν της θεραπείας και της ιάσεως. Και πραγματικά, δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν από τα δαιμό­νια, ασθενείς θεραπεύονταν, τυφλοί ανέβλεπαν, χωλοί (κουτσοί) περπατούσαν και, με λίγα λόγια, κάθε είδους ίαση και θεραπεία παρείχαν σε όλους τους ανθρώπους τα τίμια αυτά λείψανα. Και βέβαια δεν γίνονταν μόνο τότε τέτοια θαυμάσια, αλλά και μέχρι σήμερα όσοι προσέρχον­ται σ’ αυτά με πίστη και ζητούν τη βοήθειά τους λαμβά­νουν γρήγορα κάθε θεραπεία, προς δόξα και αίνο Χρι­στού, του Θεού μας, που δόξασε τους αγίους Αναργύρους, Κύρο και Ιωάννη.

(Γεωργίου Δ. Παπαδημητρόπουλου, Θεολόγου-Φιλολόγου-Λυκειάρχου, Με τους Αγίους μας, Ιούνιος, σ. 116-117)

ΙΕΡEΑΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ.

πηγή

Απίστευτο: Βιβλίο από το 1952 περιγράφει τι θα συμβεί στη σημερινή Ελλάδα

ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΟΣΔΑΓΛΗ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση. Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων, όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο «μέσα» έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος το 1952.

Read more http://apocalypsejohn.com/2015/06/apistefto-vivlio-apo-1952-perigrafi-tha-simvi-sti-simerini-ellada.html

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική», ένα μικρό βιβλιαράκι που «κάποιοι» φρόντισαν να εξαφανιστεί.

Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις «Μπιστιρλή», το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον «Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης» κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.

Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας – το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ – και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.

Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, «ξεχασμένος» για χρόνια.

Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο «Μπιστιρλή», ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ.

Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.

Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους – που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν – έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;

Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη – το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 – είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:

Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα» σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:

«Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη.»

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:

«Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ό,τι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά».

Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:

«Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους»

Σελίδα 24!

Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!

Στο τέταρτο κεφάλαιο «Τα Κόμματα» γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:

«Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ’ όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση»

Μήπως σας θυμίζει κάτι;

Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:

«Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θα ‘ναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας.

Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους. Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους»

Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής;

Γεώργιος Ν. Πετρακης, Αρχιτέκτων Μηχανικός

το είδαμε  εδώa.html

«Το Μεγαλείο της Πίστεως» το μήνυμα της Κυριακής από τον Μητροπολίτη Ξάνθης

Του Μητροπολίτου Ξάνθης Παντελεήμονος

Ένα συγκινητικό περιστατικό μας περιγράφει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ένας Ρωμαίος αξιωματικός ήρθε να παρακαλέσει τον Χριστό να θεραπεύσει τον δούλο του που ήταν παράλυτος. Κάνουν συγκλονιστική εντύπωση τα λόγια του εκατόνταρχου, όταν ο Κύριος του λέει ότι θα πάει στο σπίτι του: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο και θα γιατρευτεί ο δούλος μου».

Να το πρώτο βήμα της λυτρώσεως: η συναίσθηση της αναξιότητας, το ξεγύμνωμα του εαυτού μας από όλα τα οχυρά που χτίζουμε συνήθως για να σταθούμε με πολλές αξιώσεις μέσα στην ζωή, να δείξουμε στους άλλους την δύναμή μας, να πείσουμε για την υπεροχή μας.

Και όλα αυτά τα οχυρά όχι μόνο μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά απ ότι είμαστε στην πραγματικότητα, αλλά εμποδίζουν την πραγματική επικοινωνία μας με τον Θεό και τους ανθρώπους. Δημιουργούν αυταπάτες που αποβαίνουν πολλές φορές ολέθριες.

Το δεύτερο βήμα είναι η μεγάλη πίστη του εκατόνταρχου, που προκαλεί το θαυμασμό του Χριστού, ο οποίος λέει ότι «θα έρθουν πολλοί από την ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι». Η προειδοποίηση του Χριστού είναι σκληρή αλλά και κατηγορηματική και δεν απευθύνεται μόνο στους ισραηλίτες αλλά και σε κάθε χριστιανό που έχει την ψευδή βεβαιότητα της πνευματικής αυτάρκειας.

Είναι τρομερή η αντιστροφή των πραγμάτων, την οποία προαναγγέλλει το Ευαγγέλιο με τους παραπάνω λόγους του Κυρίου. Είναι τραγικό να ζούμε με την αυτάρεσκη βεβαιότητα της πνευματικής αυτάρκειας του τέλειου πνευματικού ανθρώπου, να κρίνουμε τους άλλους, να περιγράφουμε τις μελλοντικές τιμωρίες των αμαρτωλών και συγχρόνως να λησμονούμε ότι όλοι οι άνθρωποι βρισκόμαστε κάτω από την κρίση του Θεού και, το σπουδαιότερο, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη της λυτρώσεως που προσφέρει η αγάπη του Θεού.

Οι αμαρτωλοί που συναισθάνονται τη γύμνια τους δέχονται την σωστική χάρη του Θεού πολύ πιο εύκολα από τους ευσεβείς που δημιούργησαν τείχος ανάμεσα στον εαυτό τους και την πραγματικότητα. Η συζήτηση του Χριστού με τον Εκατόνταρχο είναι αποκαλυπτική για όλους τους Χριστιανούς κάθε εποχής, όχι μόνο εξ αφορμής της προειδοποιητικής σημασίας που έχουν τα λόγια Του, αλλά και για την υποδειγματική αυτοσυναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η ομολογία του ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου».  

Ουρές στις Εκκλησίες και όχι στα ΑΤΜ

Η χώρα μας αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε μια δύσκολη συγκυρία. Βλέπουμε κάποιους εκτός Ελλάδας να θέλουν να μας βυθίσουν ακόμα περισσότερο σε μια πρωτοφανή ύφεση, χωρίς να τους ενδιαφέρει τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην κοινωνία του σήμερα και του αύριο.

Ο κόσμος από την άλλη, βλέπουμε να τρέχει πανικόβλητος στα ΑΤΜ, να βγάλει τα λεφτά του, λες και έρχεται η συντέλεια του πλανήτη. Γιατί τόση ανασφάλεια; Γιατί αυτός ο πανικός; Πού είναι η πίστη σας στην Πρόνοια του Θεού;

Αφήστε λοιπόν, τις ουρές στα ΑΤΜ και τρέξτε στις εκκλησίες να προσευχηθείτε. Με το κομποσχοίνι στο χέρι, προσευχηθείτε για τον εαυτό σας, για την οικόγενειά σας και για την Πατρίδα μας. Πάντα ο ελληνικός λαός, στις δύσκολες στιγμές κατέφευγε στον Θεό και στις εκκλησίες. Ζητούσε το έλεος και τη βοήθεια του Θεού.

«Κάποτε στην Κατοχή του ’40, σε κάποιο νησί των Κυκλάδων, μια νεαρή γυναίκα πήγε σ’ έναν ιερέα και του ζήτησε να της δώσει λίγο λάδι για να φάνε τα παιδιά της. Ο ιερέας είχε λίγο λάδι, αλλά έφτανε γι’ αυτόν και την οικόγενειά του. Η νεαρή γυναίκα έκλαιγε και τον παρακαλούσε. Οπότε σκέφτηκε, να δώσει καλύτερα όλο το λάδι στη νεαρή γυναίκα και γι’ αυτόν και την οικόγενειά του, έχει ο Θεός. Τα άφησε όλα στην πρόνοια του Θεού.

Η γυναίκα του όταν το έμαθε, τον μάλωσε και του φώναζε γι’ αυτό που έκανε. Όμως ο Θεός, είδε την πράξη του ιερέα και την καλή του προαίρεση και δεν τον άφησε. Τρεις μέρες μετά, έπιασε στο νησί το καράβι από τον Πειραιά και ήρθε στο σπίτι του κάποιος, τον οποίο είχε βοηθήσει ο ιερέας στο παρελθόν. Ο νεαρός για να ανταποδώσει τη βοήθεια που του είχε προσφέρει ο ιερέας στο παρελθόν, του έφερε δύο τενεκέδες λάδι.

Θαυμαστά τα έργα του Θεού! Ο ιερέας τα άφησε όλα στην Πρόνοια του Θεού και η ανταμοιβή του ήρθε γρήγορα και μάλιστα στο δεκαπλάσιο«.

Γι’ αυτό, αφήστε τα ΑΤΜ και τρέξτε στις εκκλησίες να προσευχηθείτε. Ο Θεός δεν θα μας αφήσει. Οι Άγιοι και οι Γέροντες μας διαβεβαίωσαν γι’ αυτό. Αρκεί να ζητήσουμε τη βοήθεια του Υψίστου και να μετανοήσουμε. Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι δεν θα μας αφήσουν, όπως δεν μας άφησαν και άλλες φορές.

Σ.Κ.

το είδαμε εδώ