Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Σκέψεις με αφορμή την Κυριακή της Ορθοδοξίας


Κυριακή της Ορθοδοξίας


«Οἱ Προφῆται ὡς εἰδον, οἱ ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν…Οὕτω φρονουμεν, οὔτε λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ ἁγίους….Αὐτὴ ἡ πίστις τῶν ἀποστόλων, αὐτὴ ἡ πίστις τῶν πατέρων, αὐτὴ ἡ πίστις τῶν ὀρθόδοξων, αὐτὴ ἡ πίστις τὴν οἰκουμένην ἐστηριξεν….»
Τα παραπάνω λόγια θα ακουστούν καθαρά, πανηγυρικά σε λίγο από τους Ιερείς, την ώρα που όλοι θα κρατάμε στην λιτανεία από μια εικόνα.
Το κενό της ιδιωτείας, η απομόνωση θα δώσει για λίγο την θέση της στην χαρά της συμπόρευσης όλων μέσα στην Εκκλησία! Ξέρουμε καλά ότι πέρα από την οικονομική κρίση έχουμε και έναν άλλο υπαρξιακό σταυρό: Την μοναξιά, την απαξίωση, την από-ϊεροποίησηπου «κατατρώγουν τα σωθικά» κάθε ευαίσθητου ανθρώπου. Η Κυριακή που διανύουμε έρχεται να μας βροντοφωνάξει ότι δεν είμαστε μόνοι, χωρίς αξία. Έχουμε έναν θησαυρό που μας τον κληροδότησαν οι πρόγονοί μας με πολύ κόπο: Την Ορθόδοξη πίστη. Τον Χριστό. Τους Αγίους. Μετέχουμε σε μια τεράστια αλυσίδα που ξεκινά από τον Χριστό, τους Αποστόλους και τους Αγίους και καταλήγει σε εμάς μέσα στην Εκκλησία: Είμαστε στο σήμερα οι μαθητές του Χριστού! Πως μπορεί ένας άνθρωπος να αισθάνεται μόνος, ξεκάρφωτος, όταν τόσοι πριν από αυτόν, Αρχιερείς, Ιερείς, μοναχοί, λαϊκοί αγωνίστηκαν για την κοινή πίστη, για την αλήθεια; Πολύ εύστοχα ο Νίκος ο Καζαντζάκης κάπου τονίζει στο ίδιο μήκος κύματος με την σημερινή ημέρα, την τρομερή ευθύνη κάθε ανθρώπου πάνω στην γη: «Κάποτε, λέει ήταν μόνος. Άκουσα μια φωνή από μέσα μου που μου φάνηκε σαν να ήταν μία και πολλές να μου λέει. -Εσύ δεν είσαι εσύ, αλλά εμείς: Αναρίθμητες γενιές από τον Αδάμ και την Εύα. Άλλοι από εμάς με νόμιμο, άλλοι με παράνομο τρόπο, με πόνους και κινδύνους, με αποτυχίες και απρόοπτα, πασχίσαμε  για αιώνες να συνεχίσουμε την ανθρωπότητα…. Εσύ μας εκπροσωπείς τώρα πάνω στην γη. Σαν μάρτυρες από εδώ ψηλά βλέπουμε την ζωή σου. Συνέχισε το κοινό χρέος. Την ασταμάτητη ανθρώπινη αλυσίδα που με τόση αγωνία κτίσαμε αιώνες τώρα από το πρώτο ζευγάρι, τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τον έσχατο κρίκο, εσένα. Μην προδώσεις τον κάματο μας. Μην κόψεις την αλυσίδα. Μην μας ακυρώνεις. Συνέχισε….»!!!
Παρόμοια είναι η αλυσίδα της οικογένειας, της κοινής πίστης. Της κατ οίκον (της μικρής) και της κατά ενορίας (της μεγάλης) Εκκλησίας. Η αποστολική διαδοχή είναι η συνέχεια, η μεταλαμπάδευση της πίστεως μας στις επόμενες γενεές. Ιδιαίτερα σήμερα όπου ο σεβασμός, η τιμή, το φιλότιμο, η ποιότητα είναι αξίες παραγκωνισμένες, από την κυνικότητα του κέρδους.Ευτυχώς όμως. Κρατάμε έναν θησαυρό που οφείλουμε να μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενεές.    Εξάλλου, το κυριότερο ιδίωμα της ζωής είναι ότι εκείνη μεταδίδεται. Το φώς διαμοιράζεται. Η ομορφιά κοινοποιείται. Η πίστη είναι παρόμοια μια μετοχή. Μια αλληλο- περιχώρηση Θεού και ανθρώπων.
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή επίσης μας τονίζει την ανάγκη για αληθινή επί- κοινωνία. Ο Φίλιππος δεν κρατάει για τον ίδιο την χαρά της γνωριμίας του με τον Ιησού Χριστό. «Τρέχει» να την μεταδώσει στον καλύτερο φίλο του, τον Ναθαναήλ. Από τα παραπάνω βλέπουμε ότι η Ορθοδοξία δεν είναι ένας ατομικός συναισθηματισμός, ένα μουσειακό έκθεμα. Μια ιδεολογία. Ένα έθιμο. Είναι ξεκάθαρα υπαρξιακή εμπειρία. Πολιτισμός. Βίωμα. Κοινωνία ζωής.
Κυριακή της Ορθοδοξίας: Η πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής είναι αφιερωμένη στο να μας «υποψιάσει» για την μεγάλη ευθύνη τουανεκτίμητου θησαυρού, μια ζωντανής πίστεως.
Από την σημερινή ημέρα ας κρατήσουμε δύο πράγματα.
Πρώτον: Το γεγονός ότι η Ορθόδοξηπίστη μας παραδόθηκε καθαρή με αιμάτινους αγώνες. Από τους Μάρτυρες, τους εγκρατευτές και ομολογητές προγόνους μας. Από τον κάθε οικογενειάρχη που θυσίασε το εγώ του για τους υπόλοιπους.
Δεύτερον: Έχουμε ευθύνη να διατηρήσουμε με εξίσου μαρτυρικόκαι υπεύθυνο τρόπο, την αλήθεια της Ορθοδοξίας από κάθε λογής συγκρητισμούς και νοθείες.
Ο κόσμος διψάει απεγνωσμένα για αλήθεια. Έχει κορεστεί από μια τεχνολογική πρόοδο χωρίς Θεό. Εμείς οι Χριστιανοί είμαστε για την κοσμική κοινωνία η πολύτιμη μαγιά, το προζύμι της. Και να το ξεχνάει η τελευταία μέσα στην ανεμοζάλη της, έχει καλώς… Το να το λησμονούμε όμως οι ίδιοι οι Χριστιανοί, είναι έγκλημα!
Η Εκκλησία σήμερα με την λαμπρότητα της τονίζει την ξεχασμένη αγιότητα που λάβαμε με την Βάπτισή μας.
Η πορεία προς την Ανάσταση περνάει μέσα από την Μεγάλη Σαρακοστή της επί Γής ζωής μας. Κάθε στιγμή είναι κρίση, ευκαιρία για αγιασμό. Μάχη που χάνεται ή που κερδίζεται ανάμεσα στην μιζέρια ενός κόσμου χωρίς Θεό και της αλήθειας του Θεανθρώπου.
Η ευχή όλων μας ας είναι αυτή η Μεγάλη Σαρακοστή να γίνει σταθμός προσωπικής και συλλογικής αλλαγής ώστε «η θολούρα, το μπέρδεμα» που επικρατεί μέσα και γύρω μας να δώσουν την θέση τους στο φώς της Βασιλείας του Θεού.
Καλή και ευλογημένη συνέχεια στο ταξίδι της Μεγάλης Σαρακοστής!!!
π. Νεκτάριος Κουτρουμάνης Μ.Th.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου