ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΔΙΑΒΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ

 Ἰωάννης Β. Βελιτσιάνος

  Διδάκτωρ Θεολογίας Α.Π.Θ.  –      Ἐπιστημονικός Συνεργάτης (Ι.Ε.Θ.Π.)

Ἡ με­γά­λη ἐ­πι­τυ­χί­α τοῦ ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Παύ­λου στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη ἐ­ξόρ­γι­σε τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους, οἱ ὁ­ποῖ­οι «προσ­λα­βό­με­νοι τῶν ἀ­γο­ραί­ων ἄν­δρας τι­νὰς πο­νη­ροὺς καὶ ὀ­χλο­ποι­ή­σαν­τες ἐ­θο­ρύ­βουν τὴν πό­λιν» (Πρξ. 17,5). Οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι ἀ­να­ζή­τη­σαν τὸν Παῦ­λο καὶ τοὺς συ­νερ­γά­τες του στὸ σπί­τι τοῦ Ἰ­ά­σο­να καὶ «μὴ εὑ­ρόν­τες δὲ αὐ­τοὺς ἔ­συ­ρον Ἰ­ά­σο­να καὶ τι­νὰς ἀ­δελ­φοὺς ἐ­πὶ τοὺς πο­λι­τάρ­χας βο­ῶν­τες ὅ­τι οἱ τὴν οἰ­κου­μέ­νην ἀ­να­στα­τώ­σαν­τες οὗ­τοι καὶ ἐν­θά­δε πά­ρει­σιν, οὗς ὑ­πο­δέ­δε­κται Ἰ­ά­σων» (Πρξ.17,6-7). Ἡ κα­τη­γο­ρί­α ποὺ δι­α­τύ­πω­σαν ἐ­ναν­τί­ον τῶν φι­λο­ξε­νού­με­νων τοῦ Ἰ­ά­σο­να ἦ­ταν πο­λι­τι­κὴ∙ «οὗ­τοι πάν­τες ἀ­πέ­ναν­τι τῶν δογ­μά­των καί­σα­ρος πράσ­σου­σιν βα­σι­λέα­ ἕ­τε­ρον λέ­γον­τες εἶ­ναι Ἰ­η­σοῦν» (Πρξ. 17,7). Αὐ­τὸ συγ­κλό­νι­σε «τὸν ὄ­χλον καὶ τοὺς πο­λι­τάρ­χας» (Πρξ. 17,7) ἀλ­λὰ τὸ θέ­μα δι­ευ­θε­τή­θη­κε, δηλ. ὁ Ἰ­ά­σο­νας πλή­ρω­σε ἱ­κα­νο­ποι­η­τι­κὴ ἐγ­γύ­η­ση καὶ ἀ­φέ­θη­κε ἐ­λεύ­θε­ρος.

Με­τὰ ἀ­πὸ ὅ­λα αὐ­τὰ τὰ γε­γο­νό­τα οἱ νέ­οι χρι­στια­νοὶ φρόν­τι­σαν νὰ φυ­γα­δεύ­σουν τὸν Παῦ­λο μὲ τοὺς συ­νερ­γά­τες του στὴ Βέ­ροι­α[1] γιὰ νὰ συ­νε­χί­σει ἐ­κεῖ τὸ ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κό του ἔρ­γο. Ὁ ἴ­διος ὁ Παῦ­λος στὴ πρώ­τη ἐ­πι­στο­λὴ πρὸς Θεσ­σα­λο­νι­κεῖς (2,17) ἐκ­φρά­ζει τὸν ἀ­πο­χω­ρι­σμό του μὲ τὴ λ. «ἀπορ­φα­νι­σθέν­τες». Ἔ­τσι θέ­λει νὰ δώ­σει ἔμ­φα­ση στὸν ἀ­πο­χω­ρι­σμὸ καὶ νὰ το­νί­σει τὸ πό­σο ἔν­το­να ἔ­ζη­σε τὸ γε­γο­νὸς αὐ­τό, γι᾿ αὐ­τὸ προ­σθέ­τει στὸ πα­θη­τι­κὸ ρῆ­μα «ὀρ­φα­νί­ζο­μαι» τήν πρό­θε­ση «ἀπό»[2].

 Ὅ­πως μᾶς πε­ρι­γρά­φει ὁ Λου­κᾶς «οἱ δὲ ἀ­δελ­φοὶ εὐ­θέ­ως διὰ νυ­κτὸς ἐ­ξέ­πεμ­ψαν τὸν τε Παῦ­λον καὶ τὸν Σί­λαν εἰς Βέ­ροι­αν, οἵ­τι­νες πα­ρα­γε­νό­με­νοι εἰς τὴν συ­να­γω­γὴν τῶν Ἰ­ου­δαί­ων ἀ­πή­ε­σαν»[3]. Τὸ ἐ­πίρ­ρη­μα εὐ­θέ­ως δη­λώ­νει ὅ­τι χω­ρὶς χρο­νο­τρι­βή οἱ ἀ­δελ­φοὶ συ­νεν­νο­οῦν­ται μὲ τὸν Παῦ­λο καὶ τὸν Σί­λα καὶ ἀ­πο­φα­σί­ζουν νὰ τοὺς φυ­γα­δεύ­σουν ἀ­πὸ τὴν πό­λη[4], ἐ­νῶ ὁ προσ­δι­ο­ρι­σμὸς διά νυ­κτός ἐ­πι­τεί­νει τὸ ἐ­σπευ­σμέ­νο τῆς ἀ­να­χω­ρή­σε­ως. Πράγ­μα­τι τὸ σκο­τά­δι ἦ­ταν πο­λύ­τι­μος σύμ­μα­χος, δι­ό­τι θὰ προ­στά­τευ­ε τὴ συ­νο­δεί­α ἀ­πὸ τὶς ἄ­γρι­ες δι­α­θέ­σεις τῶν Ἰ­ου­δαί­ων[5]. Πί­σω ἀ­πὸ τὸν ἀ­ό­ρι­στο ἐξέ­πεμ­ψεν, ὁ ὁ­ποῖ­ος δη­λώ­νει τὸ κα­τευ­ό­διο τῶν Θεσ­σα­λο­νι­κέ­ων στὸν Ἀ­πό­στο­λο, μπο­ροῦ­με νὰ δι­α­κρί­νου­με τὴν ἀ­γω­νί­α καὶ τὴ συγ­κί­νη­ση ἐ­κεί­νη τὴ νύ­χτα[6].

Ὅ­σο ἀ­φο­ρᾶ τὴ δι­α­δρο­μὴ τοῦ ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη στὴ Βέ­ροι­α εἰ­πώ­θη­καν καὶ γρά­φτη­καν ἀρ­κε­τά. Ὅ­μως ἐ­μεῖς θὰ ἐ­πι­κεν­τρώ­σου­με τὴν ἔ­ρευ­νά μας μὲ τὴν ἀ­να­ζή­τη­ση τοῦ πι­θα­νό­τε­ρου δρό­μου, τὸν ὁ­ποῖ­ο χρη­σι­μο­ποί­η­σε ὁ Παῦ­λος μὲ τὴν συ­νο­δεί­α του γιὰ νὰ φτά­σει ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη στὴ Βέ­ροι­α. Ἡ ὁ­δι­κὴ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α – συγ­κοι­νω­νί­α τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης μὲ τὴ Βέ­ροι­α γι­νό­ταν μέ­σῳ τῆς ἀρ­χαί­ας Πέλ­λας. Ὅ­πως πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε ἡ Πέλ­λα ἀ­πεῖ­χε ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη 27 ρω­μα­ϊ­κὰ μί­λια (πε­ρί­που 40 χι­λι­ό­με­τρα) καὶ ἡ Βέ­ροι­α ἀ­πὸ τὴν Πέλ­λα ἄλ­λα 30 ρω­μα­ϊ­κὰ μί­λια (πε­ρί­που 44,5 χι­λι­ό­με­τρα). Ἄ­ρα ἡ χι­λι­ο­με­τρι­κὴ ἀ­πό­στα­ση ποὺ ἔ­πρε­πε νὰ δι­α­νύ­σει ἡ ὁ­μά­δα τοῦ ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου, ἂν βέ­βαι­α ἀ­κο­λού­θη­σε τὴν Ἐ­γνα­τί­α ὁ­δό, ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη μέ­χρι τὴν Πέλ­λα καὶ στὴ συ­νέ­χεια κά­ποι­α δι­α­κλά­δω­σή της ἀ­πὸ τὴν Πέλ­λα στὴ Βέ­ροι­α ἦ­ταν 57 ρω­μα­ϊ­κὰ μί­λια ἢ 84,5 ση­με­ρι­νὰ χι­λι­ό­με­τρα. Αὐ­τὴ τὴν ἀ­πό­στα­ση θὰ πρέ­πει ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος νὰ δι­έ­νυ­σε σὲ 12 ὧ­ρες ποὺ πι­θα­νὸν νὰ μοί­ρα­σε σὲ δύ­ο μέ­ρες.  

Ἐ­δῶ πρέ­πει νὰ ἐν­το­πί­σου­με καὶ τοὺς ἐν­δε­χό­με­νους δι­α­φο­ρε­τι­κοὺς δρό­μους, ἐ­κτός τῆς Ἐ­γνα­τί­ας, ποὺ θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ φθά­σει ὁ ὁ­δοι­πό­ρος ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη στὴ Βέ­ροι­α, μέ­σῳ ἄλ­λης πα­ρα­καμ­πτη­ρί­ου τῆς Ἐ­γνα­τί­ας ὁ­δοῦ. Ἀ­φοῦ λά­βα­με ὑ­πό­ψη εἰ­δι­κὲς με­λέ­τες[7] γι᾿ αὐ­τὸ τὸ ζή­τη­μα, συμ­πε­ραί­νου­με πὼς ἡ ὁ­δι­κὴ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α τῆς Βέ­ροι­ας μὲ τὴν Πέλ­λα, στὰ χρό­νια τῆς ἐ­πι­σκέ­ψε­ως τοῦ ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου, ἐ­πι­τυγ­χά­νον­ταν κα­λύ­τε­ρα ἀ­πὸ τὸν οἰ­κι­σμὸ Σταυ­ρό, μέ­σῳ τῆς νό­τιας ὄ­χθης τῆς τό­τε λί­μνης τοῦ Λου­δί­α ἀ­πὸ ὅ­που κα­τέ­λη­γε ὁ τα­ξι­δι­ώ­της στὴν Πέλ­λα–Ἐ­γνα­τί­α ὁ­δό, προ­ερ­χό­με­νος ἀ­πὸ τὴ Βέ­ροι­α. Ἀ­κό­μη ἡ Βέ­ροι­α ἦ­ταν δυ­να­τὸ νὰ ἐ­πι­κοι­νω­νεῖ μὲ τὴν Ἐ­γνα­τί­α ὁ­δὸ καὶ μὲ τὸν ἄλ­λο σταθ­μό, κομ­βι­κὸ ση­μεῖ­ο τῆς τε­λευ­ταί­ας, τῆς Ἔ­δεσ­σας, δε­χό­με­νη ὅ­τι ἡ νέ­α ὁ­δὸς τῆς Βέ­ροι­ας πρὸς τὴ Νά­ου­σα καὶ πρὸς τὴ ση­με­ρι­νὴ Σκύ­δρα ἔ­χει τὸ ἴ­διο μῆ­κος μὲ τὸ δι­δό­με­νο στὰ Ὁ­δοι­πο­ρι­κὰ γιὰ τὴν ἀρ­χαί­α ρω­μα­ϊ­κὴ ἐ­πο­χή, ἄ­πο­ψη ποὺ ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται καὶ ἀ­πὸ μι­λιά­ριο[8], τὸ ὁ­ποῖ­ο βρέ­θη­κε καὶ πρέ­πει νὰ ἦ­ταν το­πο­θε­τη­μέ­νο σ᾿ ἐ­κεί­νη τὴ δι­α­δρο­μή, δηλ. στὸ δρό­μο τῆς Βέ­ροι­ας πρὸς τὴν Ἐ­γνα­τί­α ὁ­δό.

Ἀ­ξί­ζει νὰ ση­μει­ω­θεῖ πὼς ἡ μορ­φο­λο­γί­α τοῦ ἐ­δά­φους κα­τὰ τὴν ἐ­πο­χὴ τοῦ Παύ­λου ἦ­ταν τε­λεί­ως δι­α­φο­ρε­τι­κὴ ἀ­π᾿ ὅ­τι σή­με­ρα. Οἱ προ­σχώ­σεις τῶν πο­τα­μῶν Ἁ­λι­άκ­μο­να, Λου­δί­α, Ἀ­ξιοῦ καὶ Ἐ­χε­δώ­ρου ἄλ­λα­ζαν συ­νε­χῶς τὴ μορ­φο­λο­γί­α τῆς εὐ­ρύ­τε­ρης πε­ρι­ο­χῆς αὐ­ξά­νον­τας τὴν ἔ­κτα­ση τῆς ξη­ρᾶς σὲ βά­ρος τῆς λί­μνης, ὅ­πως καὶ τῆς θά­λασ­σας, ἐ­νῶ μει­ω­νό­ταν ταυ­τό­χρο­να καὶ τὸ εὖ­ρος τῆς κοί­της αὐ­τῶν[9]. Ἄ­ρα, με­τα­βαλ­λό­ταν συγ­χρό­νως καὶ ἡ κα­τεύ­θυν­ση τῶν με­γά­λων καὶ τῶν μι­κρῶν δρό­μων τῆς πε­ρι­ο­χῆς καὶ συ­νε­πῶς καὶ ὁ τρό­πος τῆς ὁ­δι­κῆς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας προ­σαρ­μο­ζό­ταν ἀ­να­λό­γως. Ἡ ἀλ­λα­γὴ αὐ­τή, τῆς το­πο­γρα­φι­κῆς-μορ­φο­λο­γι­κῆς κα­τα­στά­σε­ως τῆς ξη­ρᾶς ὑ­πο­χρέ­ω­νε ἀ­σφα­λῶς στὴ χά­ρα­ξη νέ­ων πα­ρα­λί­μνι­ων ἢ μὴ ὁ­δῶν καὶ δι­ό­δων, δι­α­κλα­δώ­σε­ων καὶ τῆς Ἐ­γνα­τί­ας ὁ­δοῦ, μὲ τὴν ὁ­ποί­α ἐ­πι­κοι­νω­νοῦ­σε πάν­το­τε ἡ Βέ­ροι­α ἀ­σχέ­τως μὲ ποι­ὰ ἀ­π᾿ αὐ­τές, δη­λα­δὴ ἡ πό­λη τῆς Βέ­ροι­ας συγ­κοι­νω­νοῦ­σε μ᾿ ὅ­λους τούς γει­το­νι­κοὺς ἢ οἰ­κι­σμοὺς τοῦ Βάλ­του–Κάμ­που.

Ὅ­σο ἀ­φο­ρᾶ τὸ πρό­βλη­μα τῆς δι­α­δρο­μῆς τοῦ Παύ­λου ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη πρὸς τὴ Βέ­ροι­α, κα­τα­λή­γου­με στὸ συμ­πέ­ρα­σμα ὅ­τι ὁ Ἀπό­στο­λος πρέ­πει νὰ κα­τευ­θύν­θη­κε στὴν Πέλ­λα καὶ ἀ­πὸ κεῖ νὰ ἀ­φί­χθη­κε στὴ Βέ­ροι­α ἀ­κο­λου­θών­τας κά­ποι­α πα­ρα­καμ­πτή­ρια ὁ­δό, δι­α­κλά­δω­ση τῆς Ἐ­γνα­τί­ας, μέ­σῳ τῆς ὁ­ποί­ας ἐ­πι­κοι­νω­νοῦ­σε ὁ­δι­κῶς ἡ Βέ­ροι­α μὲ τὴν Ἐ­γνα­τί­α ὁ­δό, δηλ. τὸ κομ­βι­κὸ σταθ­μό της, τὴν Πέλ­λα. Τοῦ­το θὰ ἔ­γι­νε μὲ πο­ρεί­α στὸ Βάλ­το– Κάμ­πο. Ὅ­μως δὲν γνω­ρί­ζου­με ἂν ἐ­πι­λέ­χτη­κε τε­λι­κὰ ἡ πιὸ με­γά­λη, ἀ­σφα­λὴς ἀ­πὸ τοὺς λη­στὲς κ.τ.λ. πο­λυ­σύ­χνα­στη ὁ­δὸς ποὺ ὁ­δη­γοῦ­σε ἀ­πὸ τὴν Πέλ­λα στὴ Βέ­ροι­α ἢ ἀν­τί­θε­τα, κά­ποι­α μι­κρό­τε­ρη, στε­νό­τε­ρη, γιὰ λό­γους ἀ­σφα­λεί­ας γιὰ τὴν ἀ­πο­φυ­γὴ τῶν δι­ω­κτῶν του ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη. Τὸ ὅ­λο πρό­βλη­μα συν­δυ­ά­ζε­ται μὲ τὸ γε­νι­κό­τε­ρο ζή­τη­μα τῆς μορ­φο­λο­γί­ας τῆς πε­ρι­ο­χῆς, ἡ ὁ­ποί­α ἐ­κτεί­νε­ται στὸν Κάμ­πο ἀ­πὸ τὴ Βέ­ροι­α πρὸς τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη, ὅ­πως καὶ πρὸς τὴν ἀρ­χαί­α Πέλ­λα.

 Ὁ Παῦ­λος κα­τέ­φθα­σε στὴ Βέ­ροι­α, ἡ ὁ­ποί­α ἦ­ταν μί­α ἀρ­κε­τὰ πο­λυ­άν­θρω­πη πό­λη, ἀ­σφα­λῶς ὅ­μως ὑ­πο­δε­έ­στε­ρη τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης ἐμ­πο­ρι­κά, ἱ­στο­ρι­κὰ καὶ πο­λι­τι­κά[10]. Στὴ Βέ­ροι­α κα­τοι­κοῦ­σαν με­τα­ξὺ ἄλ­λων καὶ ἀρ­κε­τὸς ἀ­ριθ­μὸς Ἑ­βραί­ων στὴ συ­νοι­κί­α Μπαρ­μπού­τα[11], ὅ­που συ­νά­γε­ται ἀ­πὸ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι ὑ­πῆρ­χε συ­να­γω­γή. Ὅ­πως σχο­λιά­ζει καὶ ὁ Jacquier ἡ ἰ­ου­δα­ϊ­κὴ κοι­νό­τη­τα ἦ­ταν σε­βα­στὴ στὴ Ρω­μα­ϊ­κὴ δι­οί­κη­ση, καὶ αὐ­τὸ τὸ ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε ὅ­τι τὰ νο­μί­σμα­τα τῆς πό­λε­ως δὲν φέ­ρουν κα­νέ­να εἰ­δω­λο­λα­τρι­κὸ σύμ­βο­λο, προ­φα­νῶς γιὰ νὰ μὴν προ­κα­λέ­σουν τὰ αἰ­σθή­μα­τα τοῦ ἰ­ου­δα­ϊ­κοῦ λα­οῦ.

Ἡ ἄ­φι­ξη τοῦ Παύ­λου καὶ τῆς συ­νο­δεί­ας του στὴν πό­λη τῆς Βέ­ροι­ας, πρέ­πει νὰ ὑ­πο­λο­γί­ζε­ται ἡ­μέ­ρα Σάβ­βα­το καὶ γι᾿ αὐ­τὸ καὶ «πα­ρα­γε­νό­με­νοι ἀπή­ε­σαν» κα­τευ­θύν­θη­καν πρὸς τὴ συ­να­γω­γὴ τῶν Ἰ­ου­δαί­ων. Ὁ Schmithals ἰ­σχυ­ρί­ζε­ται ὅ­τι ἡ «Βέ­ροι­α δὲν κα­τεῖ­χε μί­α ξε­χω­ρι­στὴ συ­να­γω­γὴ», ἀλ­λὰ ἀ­νή­κε στη δι­και­ο­δο­σί­α τῆς συ­να­γω­γῆς τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης[12].  O ἀ­ό­ρι­στος τοῦ ρ. ἀ­πή­ε­σαν μᾶς ὁ­δη­γεῖ νὰ ὑ­πο­θέ­σου­με ὅ­τι ὁ χῶ­ρος τῆς συ­να­γω­γῆς βρι­σκό­ταν ἔ­ξω ἀ­πὸ τὴν πό­λη. Κά­τι πα­ρό­μοι­ο συ­νέ­βαι­νε καὶ στὴ συ­να­γω­γὴ τῶν Φι­λίπ­πων, ὅ­που ἡ συ­να­γω­γὴ βρι­σκό­ταν ἔ­ξω ἀ­πὸ τὴν πό­λη[13].

Οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι τῆς Βέ­ροι­ας ἦ­ταν «εὐ­γε­νέ­στε­ροι τῶν ἐν Θεσ­σα­λο­νί­κῃ», δι­ό­τι χω­ρὶς ἐ­γω­ϊ­στι­κὴ προ­δι­ά­θε­ση, ἀλ­λὰ μὲ προ­θυ­μί­α καὶ ζῆ­λο δέ­χτη­καν τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Παύ­λου. Ἄλ­λω­στε καὶ ὁ Ἰ. Χρυ­σό­στο­μος μὲ τὸ ἐ­πί­θε­το «εὐγε­νής» δὲν χα­ρα­κτη­ρί­ζει τὴν κα­τα­γω­γὴ, ἀλ­λὰ τὴ δι­ά­θε­ση τῶν Βε­ροι­έ­ων[14].  Ἀ­ξί­ζει νὰ ση­μει­ω­θεῖ ὅ­τι οἱ Βε­ροι­εῖς, κα­τὰ τὸν Gaebelin, Ellicott καὶ Stott, συν­δύ­α­ζαν τὴ δε­κτι­κό­τη­τα μὲ τὸ κρι­τι­κὸ πνεῦμα∙ «…οἵ­τι­νες ἐ­δέ­ξαν­το τὸν λό­γον με­τὰ πά­σης προ­θυ­μί­ας, τὸ κα­θ᾿ ἡ­μέ­ραν ἀ­να­κρί­νον­τες τὰς γρα­φάς εἰ ἔ­χοι ταῦ­τα οὕ­τως»[15]. Σπου­δαί­α ση­μα­σί­α ἀ­πο­τε­λεῖ καὶ ἡ με­το­χὴ «ἀνα­κρί­νον­τες»[16], ἡ ὁ­ποί­α δη­λώ­νει τὴν ἀ­προ­κά­λυ­πτη με­λέ­τη τῶν Γρα­φῶν, ἐ­νῶ ὁ ἐ­νε­στώ­τας τῆς με­το­χῆς δεί­χνει τὴ συ­νέ­χεια τῆς ἔ­ρευ­νας καὶ ὁ προσ­δι­ο­ρι­σμός «τὸ κα­θ᾿ ἡ­μέ­ραν» ση­μει­ώ­νει κα­θα­ρὰ τὴν ἐ­πι­μο­νή τους στὴν ἔ­ρευ­να[17]. Ὅ­μως ἡ προ­θυ­μί­α στὴν ὑ­πα­κο­ὴ τοῦ θεί­ου Λό­γου δὲν δη­λώ­νει σὲ κα­μμιὰ πε­ρί­πτω­ση τὴ νω­θρὴ καὶ ἄ­βου­λη πα­ρα­δο­χὴ ποὺ κα­κο­ποι­εῖ ἀ­νε­πα­νόρ­θω­τα τὴν ἀν­θρώ­πι­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα, ἐ­φ᾿ ὅ­σον κα­ταρ­γεῖ τὸ αὐ­τε­ξού­σιο τοῦ ἀν­θρώ­που[18]. Πα­ρό­λο ποὺ οἱ συ­νά­ξεις τῶν Ἰ­ου­δαί­ων στὴ συ­να­γω­γὴ γί­νον­ταν τὸ Σάβ­βα­το καὶ τὶς δύ­ο μέ­ρες νη­στεί­ας Δευ­τέ­ρα καὶ Πέμ­πτη, στὴ Βέ­ροι­α τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Παύ­λου εἶ­χε τέ­τοι­α ἀ­πή­χη­ση, ὥ­στε οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι καὶ προ­σή­λυ­τοι δὲν ἀρ­κοῦν­ταν στὶς συγ­κε­κρι­μέ­νες μέ­ρες, ἀλ­λὰ συ­νάσ­σον­ταν κα­θη­με­ρι­νά[19]. Οἱ Βε­ροι­εῖς μὲ σχο­λα­στι­κό­τη­τα, ἀ­παι­τη­τι­κό­τη­τα καὶ μὲ ἐμ­βρί­θεια ἐ­ξέ­τα­ζαν τὰ προ­φη­τι­κὰ χω­ρί­α ποὺ πα­ρέ­θε­τε ὁ Παῦ­λος, δη­λα­δὴ ἂν εἶ­χαν γρα­φτεῖ γιὰ τὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στὸ καὶ ἂν ἐ­κεῖ­νος τὰ ἐκ­πλή­ρω­νε μὲ τὴ ζω­ή του.

Ὁ Λου­κᾶς μᾶς πλη­ρο­φο­ρεῖ ὅ­τι στὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Παύ­λου, ποὺ ἔ­γι­νε στὴν ἰ­ου­δα­ϊ­κὴ συ­να­γω­γὴ τῆς Βέ­ροι­ας, πί­στε­ψαν πολ­λοὶ Ἰ­ου­δαῖ­οι καὶ μα­ζὶ μ᾿ αὐ­τοὺς καὶ πολ­λὲς ἑλ­λη­νί­δες τῆς ἀ­νώ­τε­ρης τά­ξης, κα­θὼς καὶ ἄν­δρες «πολ­λοὶ μὲ οὖν ἐξ αὐ­τῶν ἐ­πί­στευ­σαν, καὶ τῶν Ἑλ­λη­νί­δων γυ­ναι­κῶν τῶν εὐ­σχη­μό­νων καὶ ἀν­δρῶν οὐκ ὀ­λί­γοι»[20] σὲ ἀν­τί­θε­ση μὲ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη, ὅ­που μό­νο «τι­νὲς ἐξ αὐ­τῶν τῶν Ἰ­ου­δαί­ων». Ἀ­νά­με­σα σ᾿ αὐ­τοὺς ὁ Παῦ­λος ἐν­νο­εῖ καὶ τὸν Σώ­πα­τρο (ἢ Σω­σί­πα­τρο) τὸν συ­νερ­γά­τη ποὺ χά­ρι­σε στὸν Παῦ­λο ἡ ἐκ­κλη­σί­α τῆς Βέ­ροι­ας[21]. Τό ἐπί­θε­το πολ­λοί ἔ­χει διτ­τὴ ἔν­νοι­α, δι­ό­τι ἀ­φ᾿ ἑ­νὸς δη­λώ­νει τὴν ἐ­πι­τυ­χί­α τοῦ κη­ρύγ­μα­τος καὶ ἀ­φ᾿ ἑ­τέ­ρου μας νὰ κα­τα­λά­βου­με ὅ­τι ὑ­πῆρ­χαν καὶ ἐ­κεῖ­νοι ποὺ δὲν πί­στευ­αν. Ὁ κώ­δι­κας τοῦ Beza δι­α­σα­φη­νί­ζει «τι­νὲς μὲν οὖν αὐ­τῶν ἐ­πί­στευ­σαν, τι­νὲς δὲ ἠ­πί­στη­σαν». Ὁ χα­ρα­κτη­ρι­σμός «εὐγε­νέ­στε­ροι», κα­τά τόν Jacquier, δι­και­ώ­νουν τοὺς Βε­ροι­εῖς, δι­ό­τι καὶ αὐ­τοὶ ποὺ ἀρ­νή­θη­καν νὰ πι­στέ­ψουν, δὲν κρά­τη­σαν ἀρ­νη­τι­κὴ στά­ση ἔ­ναν­τι τοῦ Ἀ­πο­στό­λου. Ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τοῦ Ἰ­ου­δαί­ους τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Παύ­λου βρῆ­κε ἀ­πή­χη­ση καὶ στοὺς προ­σή­λυ­τους Ἕλ­λη­νες. Ἀ­νά­με­σα στοὺς προ­σή­λυ­τους ποὺ εἶ­χαν πι­στέ­ψει, προ­βά­δι­σμα εἶ­χαν οἱ γυ­ναῖ­κες τῆς ἀ­νώ­τε­ρης κοι­νω­νι­κῆς τά­ξης καὶ με­τὰ ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν οἱ ἄν­τρες.

Ἡ ἐ­πι­τυ­χί­α τοῦ κη­ρύγ­μα­τος τοῦ Παύ­λου προ­ξέ­νη­σε τὸ φθό­νο τῶν Ἰ­ου­δαί­ων τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης. Κα­τὰ τὸν Holzner  εἶ­ναι φυ­σι­κὸ ἐ­πα­κό­λου­θο, «ὅ­πως τὰ γαυ­γί­σμα­τα τῶν σκύ­λων συ­νο­δεύ­ουν σ᾿ ἕ­να χω­ριὸ τὸν νυ­κτε­ρι­νὸ ὁ­δοι­πό­ρο καὶ ξυ­πνοῦν τοὺς σκύ­λους ὅ­λων τῶν γει­το­νι­κῶν χω­ρι­ῶν γιὰ νὰ τὸν κα­τα­δι­ώ­ξουν», ἔ­τσι οἱ τα­ρα­ξί­ες Θεσ­σα­λο­νι­κεῖς ἀ­να­στά­τω­σαν τούς Βε­ροι­εῖς[22]. Πα­ρο­μοί­ως καὶ στὴ Βέ­ροι­α ἀ­κο­λου­θή­θη­κε ἡ ἴ­δια τα­κτι­κὴ ποὺ εἶ­χε ἐ­φαρ­μο­σθεῖ στοὺς Φι­λίπ­πους καὶ στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη ἀ­πὸ τοὺς δι­ῶ­κτες τοῦ Παύ­λου. Ἡ ἀ­πό­στα­ση τῶν δύ­ο πό­λε­ων, ὡς γνω­στό, δὲν εἶ­ναι με­γά­λη. Ἀ­πο­τέ­λε­σμα τῆς μι­κρῆς αὐ­τῆς ἀ­πό­στα­σης εἶ­ναι νὰ φθά­σει ἡ εἴ­δη­ση πο­λὺ γρή­γο­ρα καὶ νὰ ἔρ­θουν οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι στὴ Βέ­ροι­α μὲ σκο­πὸ «κα­κεῖ σα­λεύ­ον­τες τοὺς ὄ­χλους». Οἱ Belser[23], Holtzmann[24], Jacquier[25] καὶ πολ­λοὶ ἄλ­λοι ἑρ­μη­νευ­τὲς[26] το­νί­ζουν ὅ­τι ἡ με­το­χὴ σα­λεύ­ον­τες ἀ­να­φέ­ρε­ται στὸ ἐ­πίρ­ρη­μα κα­κεῖ καὶ ὄ­χι στὸ ρῆ­μα ἦλ­θον θέ­λον­τας νὰ μι­λή­σουν γιὰ τὸ σά­λο καὶ ὄ­χι γιὰ τὴν ἄ­φι­ξη τῶν Θεσ­σα­λο­νι­κέ­ων[27].

Ἔ­τσι οἱ Βε­ροι­εῖς φυ­γά­δευ­σαν τὸν Ἀ­πό­στο­λο τῶν ἐ­θνῶν, ὁ­δη­γών­τας τον σὲ κά­ποι­ο πα­ρα­θα­λάσ­σιο μέ­ρος, ἴ­σως τὴ Με­θώ­νη καὶ ἀ­πὸ κεῖ ἀ­να­χώ­ρη­σε γιὰ τὴν Ἀ­θή­να, μὲ σκο­πὸ νὰ κα­τα­παύ­σει ὁ σά­λος ποὺ δη­μι­ούρ­γη­σαν οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι «εὐ­θέ­ως δὲ τό­τε τὸν Παῦ­λον ἐ­ξα­πέ­στει­λαν οἱ ἀ­δελ­φοὶ πο­ρεύ­ε­σθαι ὡς ἐ­πὶ τὴν θά­λασ­σαν ὑ­πέ­με­νον δὲ ὁ τε Σί­λας καὶ ὁ Τι­μό­θε­ος ἐ­κεῖ» (Πρξ. 17,14)[28]. Ἔ­τσι μὲ τὴν ἀ­ναγ­κα­στι­κὴ αὐ­τὴ φυ­γὴ οἱ δι­ῶ­κτες τοῦ Παύ­λου συ­νε­τέ­λε­σαν νὰ δι­α­δο­θεῖ ὁ λό­γος τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ στὴ νο­τι­ό­τε­ρη Ἑλ­λά­δα[29].

Κα­τα­λή­γον­τας, θὰ ἤ­θε­λα νὰ ἐ­πι­ση­μά­νω τὰ ἑ­ξῆς:

α) Ἡ χι­λι­ο­με­τρι­κὴ ἀ­πό­στα­ση ποὺ ἔ­πρε­πε νὰ δι­α­νύ­σει ἡ ὁ­μά­δα τοῦ ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου, μὲ βά­ση τὰ μέ­χρι τώ­ρα στοι­χεῖ­α ποὺ ἔ­χου­με στὴ δι­ά­θε­σή μας, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­κο­λού­θη­σε τὴν Ἐ­γνα­τί­α ὁ­δὸ ἀ­πὸ τὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη μέ­χρι τὴν Πέλ­λα καὶ στὴ συ­νέ­χεια κά­ποι­α δι­α­κλά­δω­σή της ἀ­πὸ τὴν Πέλ­λα στὴ Βέ­ροι­α ἦ­ταν 57 ρω­μα­ϊ­κὰ μί­λια ἢ 84,5 ση­με­ρι­νὰ χι­λι­ό­με­τρα. Αὐ­τὴ τὴν ἀ­πό­στα­ση θὰ πρέ­πει ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος νὰ δι­έ­νυ­σε σὲ 12 ὧ­ρες ποὺ πι­θα­νὸν νὰ μοί­ρα­σε σὲ δύ­ο μέ­ρες.

β) Τέ­λος, μὲ βά­ση τὶς πλη­ρο­φο­ρί­ες ποὺ μᾶς πα­ρέ­χει τὸ μο­να­δι­κὸ κεί­με­νο τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς (Πρξ. 17,10-15), ἤ­θε­λα νὰ ἐ­πι­ση­μά­νω ὅ­τι μ᾿ αὐ­τὴ τὴν πε­ρι­κο­πὴ, ἀ­φ᾿ ἑ­νὸς μαρ­τυ­ρεῖ­ται ἡ εὐ­γε­νι­κὴ δι­ά­θε­ση τῶν κα­τοί­κων τῆς πό­λης τῆς Βέ­ροι­ας[30], καὶ ἀ­φ᾿ ἑτέρου κα­το­χυ­ρώ­νε­ται ἡ ἀ­πο­στο­λι­κό­τη­τα τῆς ἐκ­κλη­σί­ας τῶν Βε­ροι­έ­ων.  

---

1. Σύμ­φω­να μὲ τὴ μυ­θο­λο­γί­α, ἡ Βέ­ροι­α εἶ­ναι κό­ρη τοῦ Ὠ­κε­α­νοῦ καὶ τῆς Θέ­τι­δος ἢ κό­ρη τοῦ Ἄ­δω­νη καὶ τῆς Ἀ­φρο­δί­της. Ἡ πό­λη λέ­γε­ται ὅ­τι κτί­σθη­κε ἀ­πὸ τὸ Μα­κε­δό­να στρα­τη­γὸ Φέ­ρω­να, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­δω­σε στὴν πό­λη τὸ ὄ­νο­μά του (τὸ γράμ­μα Φ ἐ­κεί­νη τὴν ἐ­πο­χὴ στὴν πε­ρι­ο­χὴ προ­φέ­ρε­ται σὰν Β). Ἡ ἐκ­δο­χὴ τῆς μα­κε­δο­νι­κῆς μυ­θο­λο­γί­ας λέ­ει ὅ­τι ἡ πό­λη κτί­σθη­κε ἀ­πὸ τὸ βα­σι­λιὰ Βέ­ρη­τα, ὁ ὁ­ποῖ­ος τῆς ἔ­δω­σε τὸ ὄ­νο­μα τῆς μί­α ἀ­πὸ τὶς κό­ρες του. Τὰ ὀ­νό­μα­τα τῶν γό­νων του ἦ­ταν Βέ­ροι­α, Μί­ε­ζα, Ὄλ­γα­νος καὶ Ὀ­ρέ­στης.

Δι­ά­φο­ρες πα­ρα­δό­σεις δι­α­σώ­ζον­ται γιὰ τὴν ἵ­δρυ­ση τῆς πό­λε­ως. Οἱ ἐ­πι­κρα­τέ­στε­ρες εἶ­ναι ὅ­τι ἔ­χει κτι­σθεῖ ἀ­πὸ τὸν Μα­κε­δό­να στρα­τη­γὸ Φέ­ρω­να ἢ Βέ­ρω­να ἐ­ξ᾿ οὐ καὶ τὸ ὄ­νο­μα τῆς πό­λε­ως. Οἱ πρῶ­τοι κά­τοι­κοί της ἦ­ταν Φρύ­γες, νω­ρὶς ὅ­μως τὴν κα­τά­κτη­σαν οἱ Μα­κε­δό­νες βα­σι­λεῖς καὶ τὴν κα­τέ­στη­σαν τὴν πιὸ ὀ­χυ­ρὴ πό­λη τῆς Ἠ­μα­θί­ας με­τὰ τὴν Ἔ­δεσ­σα. Με­τὰ ἀ­πὸ τὴν μά­χη τῆς Πύν­δας (168 π.Χ.) ἦ­ταν καὶ ἡ πρώ­τη πό­λη ποὺ πα­ρα­δό­θη­κε στοὺς Ρω­μαί­ους καὶ συμ­πε­ρι­λή­φθη­κε στὴν τρί­τη ἀ­πὸ τὶς τέσ­σε­ρις με­ρί­δες, στὶς ὁ­ποῖ­ες δι­αι­ρέ­θη­κε ἡ Μα­κε­δο­νί­α (Tertia Regio). Κα­τά τό Τί­το Λί­βιο (Ab urbe condita 45,29) «Tertia pars facta, quamAxius ab oriente, Peneus amnis ab occasu cingunt; ad septentrionem Bora mons obicitur; adiecta huic parti regioPaeonia, qua ab occasu praeter Axium amnen porrigitur; Edessa quoque et Beroea eodem concesserunt». Ἀ­να­φε­ρό­με­νος στὴν ἀ­πό­με­ρη θέ­ση της ὁ Κι­κέ­ρων τὴν χα­ρα­κτη­ρί­ζει oppidium devium, δηλ. ἀ­πρό­σι­τη πό­λη. Οἱ Ρω­μαῖ­οι τῆς ἔ­δω­σαν τὸν τί­τλο τῆς νε­ο­κώ­ρου καὶ τὸ 27 π.Χ. ἱ­δρύ­θη­κε τὸ «κοι­νόν τῶν Μα­κε­δό­νων», ὅ­που ἦ­ταν καὶ ἡ ἕ­δρα κο­πῆς νο­μι­σμά­των τοῦ κοι­νοῦ. Ἀρ­γό­τε­ρα στὴν ἐ­πο­χὴ τοῦ Νέρ­βα, ὀ­νο­μά­σθη­κε «μη­τρό­πο­λις».Βλ. Γ. Χι­ο­νί­δης, Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βέ­ροι­ας, τ. 1, Βέ­ροι­α 1960, σσ. 195-198 καί 208-210. 

Τὸ ὄ­νο­μα Βέ­ροι­α – Βέρ­ροι­α – Βε­ρό­η κα­τὰ τοὺς γλωσ­σο­λό­γους εἶ­ναι μὲν θρα­κι­κῆς προ­ε­λεύ­σε­ως, ἔ­χει ὅ­μως ἑλ­λη­νι­κὴ μορ­φή, τὴν ὁ­ποί­α ἡ μᾶλ­λον πρώ­τη πό­λη μὲ τὸ ἐν λό­γῳ ὄ­νο­μα, ἡ Βέ­ροι­α τῆς Μα­κε­δο­νί­ας, ὕ­στε­ρα δα­νεί­ζει στὶς ἄλ­λες ὁ­μώ­νυ­μες πό­λεις. Τὸ ὄ­νο­μα Βέ­ροι­α πῆ­ραν ἀ­πὸ τὴ μα­κε­δο­νι­κὴ μη­τρό­πο­λη πολ­λὲς πό­λεις τοῦ κό­σμου, ὅ­πως ἡ Βέ­ροι­α ἢ Βε­ρό­η τῆς Θρά­κης (πλέ­ον Στά­ρα Ζα­γό­ρα τῆς Βουλ­γα­ρί­ας), τὸ με­τα­νο­μα­σθὲν Χα­λέ­πι τῆς Συ­ρί­ας, τὰ Βέρ­ρια ἢ Βέρ­ροι­α τῆς Λα­κω­νί­ας, ἤ Berea τοῦ Ὀ­χά­ϊο τῶν Η.Π.Α. (καὶ ἄλ­λοι οἰ­κι­σμοὶ τῆς Ἀ­με­ρι­κῆς), μί­α συ­νοι­κί­α τοῦ Γι­ο­χά­νεσ­μπουργκ τῆς Ἀ­φρι­κῆς, Βε­ρό­η πό­λη τῆς Μοι­σί­ας κον­τὰ στὴ πό­λη Troesmis στὸν Κά­τω Δού­να­βη, Βέ­ροι­α τῆς Συ­ρί­ας, ἡ γνω­στὴ ὡς σή­με­ρα ὡς Alepo ἢ Halep, ἡ Vereia τῆς πε­ρι­φέ­ρειας τῆς Μό­σχας στὴ Ρω­σί­α, κ.ἄ. Βλ. Με­γά­λη ἑλ­λη­νι­κὴ ἐγ­κυ­κλο­παί­δεια (ΜΕΕ), τ. 7, Ἀθῆναι 1929, σ.115. Γενικά δέν ὑπάρχει σαφής προσ­δι­ο­ρι­σμὸς τῆς ἐ­τυ­μο­λο­γί­ας τοῦ ὀ­νό­μα­τος καὶ ὑ­πάρ­χουν δι­ά­φο­ρες ἐκ­δο­χὲς πε­ρὶ αὐ­τοῦ. Σύμ­φω­να μὲ τοὺς γλωσ­σο­λό­γους, ἡ κα­τά­λη­ξη -ροι­α εἶ­ναι πα­ρά­γω­γο τοῦ ρή­μα­τος ρέ­ω καὶ προσ­δί­δε­ται σὲ πό­λεις πλού­σι­ες σὲ ὑ­δά­τι­να ἀ­πο­θέ­μα­τα, πρᾶγ­μα τὸ ὁ­ποῖ­ο ἰ­σχύ­ει γιὰ τὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς Βέ­ροι­ας. Οἱ νε­ώ­τε­ροι σχη­μα­τί­ζουν τὸ ὄ­νο­μα Βέ­ροι­α ἀ­πὸ τὸ ἐ­πι­τα­τι­κὸ μό­ριο ἢ τὸ φρυ­γι­κὸ ρῆ­μα βε καὶ τὸ οὐ­σι­α­στι­κὸ ρους. Βλ. Γ. Χι­ο­νί­δης, Ἡ ἱ­στο­ρί­α τῆς Βέ­ροι­ας, 1, σσ. 56-60. Τὸ ρῆ­μα φέ­ρω στὴν ἀρ­χαί­α ἑλ­λη­νι­κὴ ἐ­νέ­χει καὶ τὴν ἔν­νοι­α εἶ­μαι πλού­σιος σὲ κά­τι, ὅ­πως καὶ ἡ λέ­ξη φερ­νή πού ση­μαί­νει προί­κα. Πε­ρισ­σό­τε­ρα βλ. I.Z. Dimitrov, «Ἡ Βέ­ροι­α τῆς Μα­κε­δο­νί­ας καί αἱ ἄλ­λαι Βέ­ροι­αι», Πρα­κτι­κά Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συμ­πο­σί­ου «Ὁ Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος καὶ ἡ Βέ­ροι­α» (26-28 Ἰου­νί­ου 1996), σσ. 109-116. 

2. Βλ. πε­ρισ­σό­τε­ρα, Ἰ. Γα­λά­νη, Ἡ πρώ­τη ἐ­πι­στο­λὴ τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου πρὸς Θεσ­σα­λο­νι­κεῖς, Θεσ­σα­λο­νί­κη 1985, σσ. 194-195.

3. Πρξ. 17,10.

4. Πρβλ. J. E. Belser, Die Apostelgeschichte, Wien 1905, σσ. 216-217. Th. Zahn, Die Apostelgeschichte des Lukas, Kommentar zum Neuen Testament, Leipzig – Erlagen 1921, σ. 592.

5. E. Jacquier, Les Actes des Apotres,Paris 1929, σ. 516.

6. Σ. Σάκ­κος, «Ὁ Παῦ­λος στὴ Βέ­ροι­α (Πρξ. 17, 10-15)»,  Ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος καὶ ἡ Βέ­ροι­α, πρα­κτι­κὰ Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συ­νε­δρί­ου (1985), σ. 205.

7. N.G.L. Hammond καί M.B. Hatzopoulos στὸ ἀ­με­ρι­κά­νι­κο πε­ρι­ο­δι­κὸ τῆς Ἀρ­χαί­ας Ἱ­στο­ρί­ας A- JAH, 7,2 (1982), 128-149 καί 8,1 (1983) 48-53. Βλ. Π. Θε­ο­δω­ρί­δη, «Κοι­νόν Μα­κε­δό­νων», τεῦχος 1 (1996), 24-28.

8. Τά­ μι­λιά­ρια ἦ­ταν τὰ ὁ­δό­ση­μα τῆς ρω­μα­ϊ­κῆς ἐ­πο­χῆς. Συ­νή­θως ἦ­ταν μο­νό­λι­θες κυ­λιν­δρι­κὲς στῆ­λες ποὺ ἔμοια­ζαν μὲ μο­νο­κι­ό­νιο. Δι­α­σώ­θη­καν, στὸ σύ­στη­μα τῶν πολ­λῶν χι­λιά­δων μι­λι­α­ρί­ων κα­τὰ μῆ­κος τῶν ρω­μα­ϊ­κῶν ὁ­δῶν, με­ρι­κὲς δε­κά­δες. Τὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον τους ἔγ­κει­ται στὸ ὅ­τι ἀ­να­γρα­φό­ταν ἡ ἀ­πό­στα­ση τοῦ ση­μεί­ου ἐγ­κα­τά­στα­σης τοῦ μι­λι­α­ρί­ου εἴ­τε ἀ­πὸ τὴν πιὸ κον­τι­νὴ πό­λη, εἴ­τε ἀ­πὸ ἕ­να ση­μαν­τι­κό­τε­ρο ἀ­στι­κὸ κέν­τρο. Ἐ­πι­πλέ­ον, ἐ­πά­νω στὰ μι­λιά­ρια ὑ­πῆρ­χαν ση­μει­ώ­σεις καὶ μνη­μο­νεύ­σεις ἐ­πι­δι­ορ­θώ­σε­ων, κυ­ρί­ως τμη­μα­τι­κῶν, τοῦ ὁ­δο­στρώ­μα­τος. Ὁ τύ­πος τῆς ἀ­να­φο­ρᾶς εἶ­ναι τυ­πι­κὸς καὶ ἐ­φαρ­μό­ζε­ται σὲ ὅ­λη τὴν αὐ­το­κρα­το­ρί­α. Συ­νή­θως ἀ­να­φέ­ρε­ται ὁ Αὐ­το­κρά­το­ρας ἐ­πὶ τῶν ἡ­με­ρῶν τοῦ ὁ­ποί­ου πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ἡ συν­τή­ρη­ση τῆς ὁ­δοῦ. Θε­ω­ρεί­ται πι­θα­νὸν ὅ­τι κα­θ᾿ ὅ­λη τὴ δι­α­δρο­μή, ἡ «κα­τα­στή­λω­σις κα­τά μί­λιον» ἦ­ταν ἐ­παμ­φο­τε­ρής, δη­λα­δὴ ὅ­τι ὑ­πῆρ­χαν μι­λιά­ρια καὶ στὶς δύ­ο πλευ­ρὲς τοῦ δρό­μου, ἀλ­λὰ δὲν ἔ­χει τεκ­μη­ρι­ω­θεῖ κά­ποι­α γε­νι­κευ­μέ­νη­ χρή­ση αὐ­τῆς τῆς με­θό­δου. Γιὰ τὰ μι­λιά­ρια τῆς Ἐ­γνα­τί­ας ὁ­δοῦ ἔ­γρα­ψαν οἱ Λ. Γου­να­ρο­πού­λου καὶ Μ.Β. Χα­τζό­που­λος στὴ σει­ρὰ «Με­λε­τή­μα­τα», τοῦ Κέν­τρου τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς καὶ τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Ἀρ­χαι­ο­λο­γί­ας τοῦ Ἐ­θνι­κοῦ Ἱ­δρύ­μα­τος Ἐ­ρευ­νῶν, Ἀ­θή­να 1985.

9. Βλ.  Ἐγ­κυ­κλο­παί­δεια Πά­πυ­ρος Larousse Britannica, τ. 5, Ἀ­θή­να 2006, σ. 340.

10. Βλ. Ellicott, Bible Commentary, σ. 895.

11. Ἡ Μπαρ­μπού­τα εἶναι ἡ ἑ­βρα­ϊ­κὴ συ­νοι­κί­α, ποὺ χρο­νο­λο­γεῖ­ται ἀ­πὸ τὰ ρω­μα­ϊ­κὰ χρό­νια (50 μ.Χ.) καὶ ὀ­φεί­λει τὸ ὄ­νο­μά της σὲ μί­α βρύ­ση στὴν πε­ρι­ο­χή, ποὺ δι­α­τη­ρεῖ­ται ἀ­κό­μα καὶ σή­με­ρα. Το­πο­θε­τεῖ­ται βο­ρει­ο­δυ­τι­κὰ στὸ χάρ­τη τῆς πό­λης, πλά­ϊ στὸν πο­τα­μὸ Τρι­πό­τα­μο. Ἡ Μπαρ­μπού­τα ἀ­πο­τε­λοῦ­σε μί­α πε­ρί­κλει­στη καὶ ἀ­πο­μο­νω­μέ­νη πε­ρι­ο­χή, μὲ τὴ συ­να­γω­γὴ καὶ τὸ μο­να­δι­κὸ ἐμ­πο­ρι­κὸ δρό­μο τῆς ἐ­πο­χῆς, τὴν ὁ­δὸ Χά­βρας. Ἀρ­χι­κὰ ἐ­ξυ­πη­ρε­τοῦ­σε μί­α μι­κρὴ κοι­νό­τη­τα Ἑ­βραίων, ἡ ὁ­ποί­α πρὸς τὸ τέ­λος τοῦ 15^ου αἰ­ῶ­να μ.Χ. με­γά­λω­σε μὲ τὴν ἄ­φι­ξη πο­λυ­ά­ριθ­μων Ἑ­βραί­ων ἀ­πὸ τή­ν Ἱσπα­νί­α καὶ τήν Πορ­το­γα­λί­α. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὰ ἀρ­χι­τε­κτο­νι­κὰ στοι­χεῖ­α τῆς γει­το­νιᾶς ἀ­πο­τε­λοῦν τὰ πε­ρί­φη­μα σα­χνι­σιά (οἱ προ­ε­ξο­χὲς τῶν κτι­ρί­ων), ὁ ὑ­πε­ρυ­ψω­μέ­νος πά­νω ἀ­πὸ τὴ στέ­γη ἡλι­α­κό­ς καὶ οἱ δί­φυλ­λες βα­ρι­ὲς ἐ­ξώ­πορ­τες μὲ ὁ­ρι­ζόν­τια καὶ δι­α­γώ­νια ξύ­λα, ποὺ φέ­ρουν πλα­τυ­κέ­φα­λα καρ­φιά. Εἰ­κό­νες ἀ­πὸ τὴ ζω­ὴ τῆς πό­λης κα­τὰ τὸν 18^ο αἰ­ῶ­να, φέ­ρει ἡ χρι­στι­α­νι­κὴ συ­νοι­κί­α Κυ­ρι­ώτισ­σα, μὲ τὰ στε­νὰ καλ­ντε­ρί­μια της, τὰ λι­θό­στρω­τα σο­κά­κια καὶ τὶς στέ­γες τῶν σπι­τι­ῶν ποὺ μοιά­ζουν νὰ ἀ­κουμ­ποῦν με­τα­ξύ τους. Πί­σω ἀ­πὸ τοὺς ψη­λοὺς αὐ­λό­γυ­ρους καὶ δί­πλα στὰ σο­κά­κια ξε­προ­βάλ­λουν μι­κρὲς λι­θό­κτι­στες Ἐκ­κλη­σί­ες. Ἡ συ­νοι­κί­α ἀ­πα­ριθ­μεῖ πολ­λὲς χρι­στι­α­νι­κὲς καὶ βυ­ζαν­τι­νὲς Ἐκ­κλη­σί­ες. Ἡ Κυ­ρι­ώ­τισ­σα ἀ­κο­λου­θεῖ τὸ ἀρ­χι­τε­κτο­νι­κὸ στὺλ τῆς Μπαρ­μπού­τας μὲ τὰ σα­χνι­σιά (= ὁ­ρο­λο­γί­α τῆς ἀρ­χι­τε­κτο­νι­κῆς, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­να­φέ­ρε­ται στὶς προ­σό­ψεις πα­ρα­δο­σια­κῶν κτη­ρί­ων, καὶ πε­ρι­γρά­φει τὶς προ­ε­ξο­χὲς στη­ριγ­μέ­νες σὲ ξύ­λι­να δο­κά­ρια, οἱ ὁ­ποῖ­ες βρί­σκον­ται πέ­ρα ἀ­πὸ τὰ ὅ­ρια τῆς τοι­χο­ποι­ΐας τοῦ ἰ­σο­γεί­ου) καὶ τὶς βα­ρι­ὲς πόρ­τες. Πολ­λὰ ἀ­πὸ τὰ δι­α­τη­ρη­τέ­α σπί­τια ἔ­χουν ἀ­να­πα­λαι­ω­θεῖ καὶ ἔ­χουν με­τα­τρα­πεῖ σὲ χώ­ρους ἀ­να­ψυ­χῆς καὶ δι­α­σκέ­δα­σης.

12. W. Schmithals, Die Apostelgeschichte des Lukas, Zuerich 1982, σ. 157.

13. Πρξ. 16,13.

14. Πρβλ. J. Knabenbauer, Commentarius in Actus Apostolorum, Cursus Schripturae Sacrae, τ. 5, Parisiis 1899, σ. 298. Th. Zahn, Die Apostelgeschichte des Lukas, Kommentar zum Neuen Testament, Leipzig – Erlagen 1921, σ. 593. Fr. Blass, Acta Apostolorum, Goettingen 1895, σ. 187. F.F. Bruce, The Acts of the Apostels, London 1956, σ. 328. A.C. Gaebelein, The Acts of the Apostels, Edinburgh 1961, σ. 301. H. Conzelmann, Acts of the Apostels, μετ­φρ. Ἀ­πὸ τὴ γερμ. 2^α ἒκδ. (1972), σ. 116. Πε­ρισ­σό­τε­ρα γιὰ τὸ θέ­μα βλ. Π. Κου­τλε­μά­νη, «Οὗ­τοι δὲ (οἱ Βε­ροι­εῖς) ἦσαν εὐ­γε­νέ­στε­ροι τῶν ἐν Θεσ­σα­λο­νί­κῃ (Πρξ. 17,11), Ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος καὶ ἡ Βέ­ροι­α, πρα­κτι­κὰ Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συ­νε­δρί­ου (1985), σσ. 95-103.

15. Πρξ. 17,11β.

16. Τὸ ρ. ἀ­να­κρί­νω ἔ­χει δι­κα­στι­κὴ ἔν­νοι­α καὶ ση­μαί­νει τὴ δι­ε­ξα­γω­γὴ ἀ­να­κρί­σε­ως, κα­θὼς τὴν ἐ­πι­με­λῆ καὶ πλή­ρη ἐ­ξέ­τα­ση τῶν δε­δο­μέ­νων σύμ­φω­να, μὲ τὴν ὁ­ποί­α θὰ δι­ε­ξα­χθεῖ μί­α δι­κα­στι­κὴ ἀ­πό­φα­ση. Βλ. σχε­τι­κὸ λῆμ­μα στὸ λε­ξι­κὸ Liddell – Scott, Μέ­γα λε­ξι­κὸν τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σης, μετ­φρ. Ξ.Π. Μό­σχου, Ἀ­θῆ­ναι α.ε.

17. Ὁ­ρι­σμέ­νοι κώ­δι­κες, ὅ­πως σι­να­ϊ­τι­κός, ἀ­λε­ξαν­δρι­νός, βα­τι­κα­νός, κ.ἄ. πα­ρα­λεί­πουν τὸ ἄρ­θρο, χω­ρὶς αὐ­τὸ νὰ ση­μαί­νει ὅ­τι ἀλ­λά­ζει τὸ νό­η­μα τῆς γρα­φῆς.

19. G. Schille, Die Apostelgeschichte des Lukas, Berlin 1984, σ. 352.

19. G. Schille, Die Apostelgeschichte des Lukas, Berlin 1984, σ. 352.

20. Πρξ. 17,12. Πε­ρισ­σό­τε­ρα βλ. Ἰ. Γα­λά­νη, Οἱ «ἑλ­λη­νί­δες γυ­ναῖ­κες…» τῆς Βέ­ροι­ας, πρα­κτι­κὰ Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συμ­πο­σί­ου «Ὁ Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος καὶ ἡ Βέ­ροι­α» (27-28 Ι­ου­νί­ου 1995), σσ. 69-77. 

21. Ὁ κώ­δι­κας τοῦ Beza καὶ με­ρι­κοὶ ἄλ­λοι ἀ­να­φέ­ρουν κά­ποι­ο Πύρ­ρο ὡς πα­τέ­ρα τοῦ Σω­πά­τρου. Ἂν ἡ προ­σθή­κη δι­α­σώ­ζει ἱ­στο­ρι­κὴ πλη­ρο­φο­ρί­α, πι­θα­νὸν ὁ Σώ­πα­τρος κα­τα­γό­ταν ἀ­πὸ τὴν Ἤ­πει­ρο, ὡς γνω­στὸ ἀ­να­φέ­ρε­ται καὶ βα­σι­λιὰς τῆς πε­ρι­ο­χῆς μὲ τὸ ὄ­νο­μα Πύρ­ρος. Αὐ­τὸ ἐ­νι­σχύ­ε­ται καὶ ἀ­πὸ τὸ πρω­τό­τυ­πο κεί­με­νο τῶν Πρά­ξε­ων τῶν Ἀ­πο­στό­λων, δηλ. ὅ­τι ὁ Σω­σί­πα­τρος ἦ­ταν Ἕλ­λη­νας καὶ κα­τα­γό­ταν ἀ­πὸ εὐ­γε­νῆ οἰ­κο­γέ­νεια «Σώ­πα­τρος ο Πύρ­ρου Βε­ροια­ίος». Βλ. Nestle Alena, Novum testamentum, σ. 362 καί The Neu testament in the original Gress, 1890, σ. 294.

22. J. Holzner, Παῦ­λος, μετ­φρ. Ἀρ­χι­επ. Ἱ­ε­ρω­νύ­μου, Ἀ­θῆ­ναι 1986, σ. 197.

23. J. E.Belser, Die Apostelgeschichte, Wien 1905, σ. 216.

24. H.J. Holtzmann, Hand-Kommentar zum Neuen Testament, Tübingen und Leipzig 1901, σ. 110.

25. Ε. Jacquier, Les Actes des Apotres, Paris 1926, σ. 518.          

26. Ὁ Blass στὸ ἔρ­γο του Acta Apostolorum, ἀ­να­φέ­ρει ὅ­τι ἡ με­το­χὴ σα­λεύ­ον­τες ἀ­να­φέ­ρε­ται στὸ ἐ­πίρ­ρη­μακα­κεῖ καὶ ὄ­χι στὸ ρ. ἦλ­θον, ὁπότε θὰ ἦ­ταν ταυ­τό­ση­μο μὲ τὸ κα­κεῖνο δη­λώ­νον­τας τὸ τό­πο σὲ κί­νη­ση,  σ. 188. Τὴν ἴ­δια ἄ­πο­ψη ἔ­χει καὶ ὁ W. Eckey, Die Apostelgeshichte, (1968), σ. 125.

27. Πρβλ. Πρξ. 14,19.

28. Βλ. πε­ρισ­σό­τε­ρα, Ἰ. Βε­λι­τσιά­νου, «Ἡ προ­βλη­μα­τι­κή, ἡ σχε­τι­κὴ μὲ τὴ δι­έ­λευ­ση τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου ἀ­πὸ τὴν Πι­ε­ρὶ­α», Ἡ Πι­ε­ρί­α στὰ Βυ­ζαν­τι­νὰ καὶ Νε­ό­τε­ρα Χρό­νια, 3^ο ἐ­πι­στη­μο­νι­κὸ συ­νέ­δριο Κα­τε­ρί­νη 2008, σσ. 209-217.

29. Βλ. Χρ. Κρι­κώ­νης, ὁ Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος καὶ οἱ Σί­λας καὶ Τι­μό­θε­ος, Θεσ/νί­κη 1997, σ. 51.

30. Ἐ­παι­νε­τι­κὲς ἀ­να­φο­ρὲς στὶς Ἐκ­κλη­σί­ες τῆς Μα­κε­δο­νί­ας γί­νον­ται καὶ στὴν Β΄ πρὸς Κο­ριν­θί­ους ἐ­πι­στο­λὴ (8, 1-6∙ 11,9), στὶς ὁ­ποῖ­ες συγ­κα­τα­λέ­γε­ται καὶ ἡ εὐ­γε­νὴς χρι­στι­α­νι­κὴ κοι­νό­τη­τα τῶν Βε­ροι­έ­ων.

πηγή

Γέρ. Εφραίμ Κατουνακιώτης: Το κομποσχοινάκι είναι Θαυματουργό!

Η καλυτέρα προσευχή είναι ό,τι εσύ επινοείς εκείνην την ώρα. 

Δεν είναι μόνον, θέλω να διαβάσουμε Μετάληψη να μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αύριο. Α, «από ρυπαρών χειλέων, από βδελυράς καρδίας...»· διαβάζουμε, ούτε καταλαμβάνουμε τι λέμε.

Εσύ ο ίδιος να βρεις προσευχή, εσύ ο ίδιος· οπότε καταλαμβάνεις τι λες εις τον Θεό. Αυτό έχει μεγάλη δύναμη, να πούμε, μεγάλη δύναμη!

Ε, ας υποθέσουμε ότι αύριο θα μεταλάβουμε. Θα μεταλάβουμε. Θά 'ρθει ουσιωδώς ο Παράκλητος ν' αγιάσει τα Δώρα· πώς θα τον υποδεχθείς; «Στο έλεός Σου, στην ευσπλαχνία Σου, συγχώρεσέ με».

Έχει δύναμη διότι το λες και το καταλαμβάνεις, από μέσα απ' την ψυχή σου βγαίνει αυτή η ευχή, να πούμε. Διότι πολλές φορές διαβάζουμε, αλλού τρέχει ο νους, αλλά αυτό που βγαίνει από μέσα σου, το καταλαμβάνεις τι λες.

Μπροστά ο παππούλης, με την ράβδο του Οσίου....

Τα τελευταία πρωινά, ξυπνάει με πολλά από τα συμπτώματα της παλιάς κατάθλιψης. 
Κοιτάζει τις βαριές μπλε κουρτίνες -που της κρύβουν τον κόσμο, τον γεμάτο απειλές και ξεδιαντροπιά- και νιώθει ασφαλής που είναι ακόμη κλειστές. Αργεί να τις ανοίξει, για να συνεχίσει να είναι προστατευμένη.
Αυτό το πρωί είπε "Κύριε ελέησον", έκανε το σταυρό της και σηκώθηκε. Δυνάμωσε την ένταση του ραδιοφώνου και η ψαλμωδία (από τον σταθμό του μοναστηριού) ακούμπησε μέσα της απαλά, σαν ευγενική νιφάδα χιονιού σε κουρασμένη γη.
Βάζοντας το μπρίκι στη φωτιά ανακάτευε ελάχιστη ζάχαρη, "βοήθα Άγιε Νεκτάριε", λίγο καφέ, κοίταζε τον Άγιο στην εικόνα πάνω στο ψυγείο...φούσκωσε ο καφές.
Του είπε του Δεσπότη της Αίγινας μισόλογα (ντρεπόταν κιόλας που του μιλούσε για τα οικονομικά της) αλλά αναθάρρησε γιατί αυτός ήξερε από αφραγκίες -συνέχεια πάμφτωχος έως πείνας ήταν-. 
Του ζήτησε να πει λόγο στην Κυρά για να οικονομήσει ο Γυιός τα πράγματα. 
Να είναι κοντά στην Γυιό ήθελε αυτή, να μπορέσει λίγο να Τον αγαπήσει και όλα τα άλλα θα έρχονταν. Σίγουρα θα έρχονταν -προς το συμφέρον της αιτήσεως- αλλά το πρόβλημα ήταν πως η ψυχή της παρέμενε άνυδρος και απαράκλητη, σκασμένη, όπως σκάζει το χώμα από την ξηρασία.
Έπιασε να πλένει τα βραδινά πιάτα μουρμουρίζοντας την ευχή και ξαστέρωνε σιγά- σιγά η ομίχλη των μεριμνών. 
"Θα τα βολέψεις Παναγίτσα μου" έλεγε "έτσι δεν είναι; Μια κουβέντα να πεις έγινε το πράγμα".
Και το "πράγμα" ήταν να ξυποληθεί από τις έγνοιες της -όπως όταν ήταν παιδί και πλατσούριζε με το λάστιχο στην φλογισμένη, καλοκαιρινή, γκρο μπετόν αυλή- και να τρέξει να μπει στον προστατευμένο κύκλο των αγαπώντων τον Κύριο. Το ένιωθε αυτό σαν τα παλιά παιχνίδια που έτσι κι' έμπαινες στον κύκλο που ήταν χαραγμένος στο χώμα, είχες ασυλία από την αντίθετη ομάδα. 
Τώρα που είπε αντίθετη ομάδα, ο ενάντιος είχε θεριέψει πάλι..."Υπέρ εμέ " ψέλλισε. Φέρνει λογισμούς, αμφιβολίες, χίλια δυο.
"Αυτός την δουλειά του και μεις την δική μας " είπε αποφασιστικά και έλυσε την ποδιά της. 
Χώθηκε στο μπάνιο, άνοιξε αφρόλουτρο, ζεστό νερό, ετοιμασία για το γραφείο.
Είχε ανοιχτή την πόρτα και άκουγε το ραδιόφωνο. 
Η φωνή "Ευλογητός ο Θεός ημών" την έκανε να ανατριχιάσει.
Αναγνώρισε στο βάθος του ήχου της, τον βηματισμό στην αγιότητα και στα κομπιάσματα του αργόσυρτου ψαλσίματος, τις ατέλειωτες μετάνοιες του ασκητή. Ήταν ο γέροντας της Εύβοιας, ο πατήρ Ιάκωβος που έψαλε στην παράκληση του οσίου Δαβίδ. Μια μαγνητοφώνηση της ακολουθίας, λίγο πριν κοιμηθεί ο παππούλης. Την είχε ξανακούσει.
Χαμήλωσε το νερό " Γέροντα πες κι' εσύ του Οσίου να πει του Χριστού"...
Ξανάρθε στο νου της η φωτογραφία του γέροντος Ιακώβου, όπου φοράει το πετραχήλι του Δαβίδ και κρατάει την ξύλινη ράβδο του. 
Κάτι για την κάρα του οσίου έψαλλαν οι καλόγεροι και την χάρη και τα ιάματα που αναβλύζουν της.
Έβαλε το μπουρνούζι και βγήκε σταυροκοπούμενη. 

Ο Γέροντας με το ραβδί του Οσίου, γυρνούσε χαμογελαστός -με κείνο το συγκαταβατικό ακρόγελο των αγίων- μαζί της στο σπίτι. Να βρει τα ρούχα, να ντυθεί, να στρώσει τα μαλλιά της. 
Ύστερα φόρεσε το πανωφόρι ήρεμα και ήταν σίγουρη πια:Ο Γέροντας, ο Όσιος, ο γείτονάς τους Αη Γιάννης ο Ρώσος, η φιλενάδα η Ματρωνίτσα, ο άλλος Ρώσος ο Λουκάς ο ιατρός, ο Άγιος Νεκταράκης της, η Αγία Αναστασία και τόσοι Άλλοι (συν οι Άγγελοι) μαζί με την Κυρά. "Πωπώ είναι πολλοί" είπε και σώπασαν τα νερά στους προσωπικούς της καταρράκτες. 
Μπροστά ο παππούλης με την μαγκούρα του Οσίου και πίσω σινάμενη, κουνάμενη αυτή (έκανε και μαγκιές τώρα που είχε βέβαιο μέσον), σίγουρη πορεία...
"Δόξα Σοι Κύριε" αναστέναξε και κάνοντας τον σταυρό της, ξεκίνησε. 

πηγή

Ο Οικουμενισμός

Ο Οικουμενισμός αποτελεί ένα κοκτέιλ, συντεθειμένον 
από τας πλέον παραδόξους θρησκευτικάς δοξασίας
 και τας πλέον εκκεντρικάς φιλοσοφίας. 
Είναι ένας θρησκευτικός και φιλοσοφικός συγκρητισμός.
 Είναι μία σαθρά στέγη, όπου στεγάζει ό,τι ημπορεί 
κανείς να διανοηθή, ως θρησκειολογίαν και φιλοσοφίαν. 
Ένα μόνον δεν είναι: α λ ή θ ε ι α. 
Είναι ένα δυσθεώρητον ψεύδος, αλλ’  ωραίον ψεύδος,
 όπου θέτει εις δοκιμασίαν τας συνειδήσεις, τας πεπειθήσεις, 
την πίστιν. Είναι ένα γοητευτικόν μηδέν, όπου λαμβάνει 
υπόστασιν υπαρξιακήν εις την ψυχήν εκείνων, οίτινες 
δεν έζησαν την πληρότητα της Ορθοδοξίας και δεν εύρον
 «ανάπαυσιν ταις ψυχαίς αυτών»…                     
Ο οικουμενισμός έχει δαιμονικήν διάρθρωσιν.
 Υποστηρίζει ότι ουδαμού υπάρχει αλήθεια. 
Υπόσχεται ότι με την μωσαϊκήν του σύνθεσιν
 θα δώση λύσιν εις όλα τα προβλήματα του ανθρώπου. 
Αποτελεί το μέσον μιας νέας θεωρήσεως της ζωής. 
Είναι άθεος μέσα εις την πολυθεϊαν του. 
Είναι ασεβής εν τη αποδοχή του υπό την στέγην 
του όλων των ασεβών. 
Παντού βλέπει κλάσματα αληθείας, κλάσματα
 ενός τεθραυσμένου καθρέπτου, τα οποία φιλοδοξεί 
να ενώση. 
Δεν παραδέχεται προσωπικόν Θεόν. 
Αρνείται να δεχθή αυθεντικά, θεόπνευστα δόγματα. 
Δεν πιστεύει εις αποκεκαλυμμένην αλήθειαν.
 Δεν υπάρχει μία αλήθεια, αλλά πολλαί, μερικαί, ατελείς. 
Ο οικουμενισμός δεν κάμνει διακρίσεις.
 Δεν στενοχωρείται δια την ποικιλίαν ιδεών. 
Διαλέγετε και παίρνετε. 
Δεν υπάρχουν αυθεντικά κριτήρια θρησκείας, 
φιλοσοφίας, τέχνης, ηθικής.
 Όλα είναι δεκτά και συγχωρημένα.
 Η αρνητική στάσις του εις πάσαν αλήθειαν, ως απόλυτον 
τον οδηγεί εις πάσαν ελευθερίαν. Ηθικόν είναι 
ό,τι επιθυμείς. 
Αληθές είναι ό,τι φρονείς. 
Καλόν ό,τι αισθάνεσαι.
 Ο οικουμενισμός λοιπόν αποτελεί μίαν
 νέαν έκδοσιν του παλαιού μηδενισμού. 
Δεν πιστεύει εις τίποτε και δεν απορρίπτει τίποτε.
 Είναι ένα τέρας, όπου αφομοιώνει τα πάντα…
πηγή

Μοναχὸς Κυπριανὸς ἁγιορείτης ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

Μοναχὸς Κυπριανὸς ἁγιορείτης
ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ
Ἔτσι λύνονται τὰ μάγιαΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ

Αἰτία καὶ ἀφορμὴ γι᾿ αὐτὸ τὸ βιβλίο στάθηκε ὁ ἀνθρώπινος πόνος. 

Ὅλο καὶ πιὸ συχνά, ἔρχονται τελευταῖα ἄνθρωποι καὶ μοῦ ἐξομολογοῦνται

 τὰ βάσανά τους, τὶς στεναχώριες τους καὶ τὰ ἀδιέξοδά τους.

Γέμισε ὁ κόσμος, ἡ κοινωνία, ἀπὸ τὰ κακὰ αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ποὺ 

ὑπηρετοῦν τὸν διάβολο δηλαδὴ οἱ μάγοι, ἀστρολόγοι, μέντιουμς, μελλοντολόγοι.

Ρίξτε μία ματιὰ ποὺ φαντάζομαι ὅτι πολὺ καλὰ γνωρίζετε στὰ περιοδικά,

 στὶς ἐφημερίδες, στὴν τηλεόραση! Ἀμέτρητοι ὅλοι αὐτοί, ποὺ μὲ τὴ μαγεία

 καὶ τὴν μαντεία, γεμίζουν τὸν κόσμο μας ἀπὸ δαιμόνια. 

Αὐτοὶ γνωρίζουν τί κάνουν, δυστυχῶς ὅμως, πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τοὺς 

πλησιάζουν δὲν γνωρίζουν ἀκριβῶς τί κάνουν. Ἄλλωστε ὡς ὄργανα τοῦ πονηροῦ, 

ξέρουν καλὰ τὴ δουλειά τους. Χρησιμοποιοῦν πολλὲς φορὲς καὶ εἰκόνες τῶν Ἁγίων, 

λιβάνια, κεριὰ καὶ διάφορες προσευχές. Μ᾿ αὐτὰ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀφελεῖς, 

γιατὶ στὰ κρυφὰ ἄλλα κάνουν.

Δὲν τοὺς διόρισε καμμιὰ ἐκκλησία καὶ κανεὶς δεσπότης γιὰ αὐτὰ ποὺ κάνουν,

 ἀλλὰ ἀντιθέτως τὸ σωματεῖο τοῦ διαβόλου, κάποια ἀπὸ τὶς

 ψυχοερευνητικὲς ἐταιρίες τοῦ Σατανᾶ.

Ὁ ἀριθμὸς τους πιά, εἶναι πολὺ μεγάλος. Χιλιάδες. 

Καὶ δυστυχῶς, χιλιάδες εἶναι καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ σκέπτονται νὰ κάνουν κακὸ

 στὸν συνάνθρωπό τους, ζητώντας τὴ βοήθεια ὅλων αὐτῶν. 

Μάλιστα, μετὰ ἀμοιβῆς πλούσιας. Βλέπετε ὅμως ὁ διάβολος ἐξαπατάει καὶ

 τοὺς ἴδιους, τὰ ὄργανά του δηλαδή, γιατὶ ὅλοι τους ὅταν τοὺς γνωρίσει κανεὶ

ς ἔχουν τρομερὰ προβλήματα ἰδίως ψυχολογικά. Ἄιντε τώρα νὰ λύσουν αὐτοὶ

 καὶ τῶν πελατῶν τους. Μπερδεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ διάβολο, καὶ ζοῦν

 σὰν κλέφτες καὶ τρελοί, μὲ τὶς ἐνοχές τους καὶ τὶς κακίες τους.

Πολλοὶ Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ἔχουν δίκιο ποὺ λένε, ὁ διάβολος ἔβαλε τέτοια

 φωτιὰ στὸν κόσμο ποὺ δὲν σβήνει εὔκολα. Ἔγιναν κουμπάροι μὲ τὸν διάβολο 

καὶ ἄιντε νὰ ξεμπλέξουν.

Πολὺ τυχεροί, εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔμπλεξαν στὰ δίχτυα τους. Καμμιὰ φορά, 

σκέφτομαι καὶ ᾿γω ὁ ταλαίπωρος, καλύτερα νὰ μὴν εἶχαν γεννηθεῖ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι. 

Δὲν τὸ λέω αὐτὸ γιὰ τὸ ἁμάρτημά τους, ἀλλὰ γιὰ τὸν λόγο ὅτι καὶ αὐτοὶ ποὺ μετανοοῦν,

 ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ζήταγαν χατήρια, ἀπὸ τὰ δαιμόνια, πολὺ πίστη πρέπει νἄχουν μετά, 

γιατὶ τὸ μίσος τοῦ διαβόλου πάνω τους, εἶναι τεράστιο. Ἀρνήθηκαν τὴν πίστη τους, 

καὶ δέθηκαν ἀπὸ τὰ μίση τους. Ἔγιναν δοῦλοι τοῦ διαβόλου οἱ κακόμοιροι καὶ ποῦ 

νὰ μπορέσουν τώρα νὰ τοῦ φύγουν. Τοὺς περιποιεῖται ἀμέσως ὁ πονηρός, καὶ ἔτσι 

ζοῦν τὴν ἀντίδρασή τους, κάνοντας καὶ αὐτοὶ τὸ κακὸ γύρω τους.

Ὁ Θεὸς νὰ βοηθήσει κάθε ἄνθρωπο. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ζωὴ στὸν ἄνθρωπο, 

γιὰ νὰ χαίρεται καὶ νὰ προγεύεται τὸν Παράδεισο. Τὰ ὄργανα τοῦ Σατανᾶ ὅμως, 

ἀντὶ γιὰ τὴν χαρὰ ἔχουν τὸ μίσος καὶ ἀντὶ γιὰ τὴν πρόγευση τοῦ Παραδείσου, 

τὶς ἁλυσίδες γιὰ τὴν κόλαση. Μέσα τους γνωρίζουν, ὅτι ἀκόμη καὶ αὐτοὶ ποὺ 

πηγαίνουν στὶς πόρτες τους τοὺς σιχαίνονται. Ὑποφέρουν μέσα τους, 

ἀλλὰ ὁ διάβολος τοὺς ἔχει δεμένους καλά. Βλέπετε ὡστόσο ἡ μετάνοια, πάντοτε

 ὑπάρχει καὶ ἡ ἐκκλησία, ὁ Χριστός, πάντοτε τοὺς περιμένει καὶ πονάει καὶ

 γι᾿ αὐτούς. Ἄλλωστε τὸ παράδειγμα τῶν μάγων καὶ ἀστρολόγων, μάντεων

 καὶ πνευματιστῶν, ποὺ ἀναφέρονται σ᾿ αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶναι πάρα πολλὰ 

μέσα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ὀρθοδοξίας. Εὔχομαι ὁ Ἅγιος Θεός,

 νὰ βοηθήσει καὶ νὰ φωτίσει, κάθε ἄνθρωπο σὲ ὅποια κατάσταση καὶ νὰ βρίσκεται

 ἀπὸ τὸν διάβολο.

Τὸ κακό, γεννάει κακὸ καὶ τὸ καλό, καλό. Ὁ Θεὸς τὸν ἁμαρτωλὸ τὸν ἀγαπάει, 

τὴν ἁμαρτία μισεῖ. Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος αἰώνια 

στὸν παράδεισο. Κατάργησε τὸν θάνατο καὶ τὴ δύναμη τοῦ διαβόλου μὲ τὸν Σταυρό.

---

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ

Θεωρῶ ὑποχρέωσή μου καὶ καθῆκον μου στὸν Θεό, νὰ μπορέσω μὲ τὴ βοήθειά του,

 ἡ πράξη ἐτούτη νὰ γίνει καλό σε πολλοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ χτυπήθηκαν

 καὶ πόνεσαν στὴ ζωή τους, στενοχωρήθηκαν καὶ γνώρισαν θλίψεις, νὰ γλιτώσουν 

ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ τοῦ διαβόλου ποὺ κάνουν οἱ μάγοι, οἱ ἀστρολόγοι, 

οἱ χαρτορίχτρες καὶ τὰ μέντιουμ καὶ νὰ γνωρίσουν τὸν Θεό, ποὺ ἴσως πολλοὶ ν

ὰ τὸν ξέχασαν, καὶ νὰ τὸν περιφρόνησαν καὶ ἔτσι ὁ διάβολος τοὺς βρῆκε ἐκτεθειμένους.

Οὔτε τὰ μάγια, οὔτε ἡ γλωσσοφαγιὰ καὶ ἡ βασκανία, ἔχουν δύναμη ὅταν

 ὁ ἄνθρωπος ζεῖ κοντὰ στὸν Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους. 

Ἐπειδὴ σὲ ἐξομολογήσεις ποὺ ἄκουσα, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ γεύθηκαν τὸν πόλεμο τοῦ Σατανᾶ, ἀντιλήφθηκα ὅτι δὲν γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ἀκριβῶς, μὲ ποιὸ τρόπο θὰ ἀπαλλαχτοῦν ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ τὰ ὄργανά του, ἀναφέρω τὶς πιὸ σημαντικὲς πράξεις ποὺ πρέπει νὰ κάνει ὁ κάθε παθῶν.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἀκατανόητη. Δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου αὐτὴ τὴν ἄπειρη ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ ὅλους μας. Μπορεῖ ὅμως, νὰ ἀρχίσει νὰ κατανοεῖ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος στρέφει τὸ βλέμμα του, τὸ μυαλό του στὸν Χριστό. Τότε τὰ δαιμόνια καὶ τὰ ἔργα τους χάνουν τὴ δύναμή τους. Ὁ διάβολος παίρνει δύναμη ἀπὸ τὴν ἀποστασία μας στὸν Θεό, ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐμεῖς μετανοοῦμε, τοῦ κόβουμε τὰ δικαιώματα καὶ τὶς πονηρὲς ἐνέργειές του πάνω μας. Τὰ μάγια καὶ ὅλα τὰ κακὰ τοῦ διαβόλου χαλᾶνε ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἐξομολογεῖται. Ὅταν ὑπάρχουν αἰτίες τοῦ διαβόλου ποὺ μᾶς θλίβουν, ἂς καταφύγουμε στὴν ἐκκλησία. Πρέπει νὰ ἐξομολογηθοῦμε σὲ Ἱερέα τὶς ἁμαρτίες μας. Δὲν πρέπει νὰ ντρεπόμαστε τὴν ὥρα τῆς ἐξομολόγησης, ἔτσι ὥστε ὁ πονηρὸς νὰ μᾶς φέρει σὲ δύσκολη θέση γιὰ νὰ ἔχει μαζί μας κρατούμενα. Καλὸ εἶναι νὰ σκεφτοῦμε ὅτι ὁ Ἱερέας, ἔγινε λειτουργός του Ὑψίστου ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ δώρησε τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ σὲ μᾶς.

Εἶναι ὁ δικός μας ἄνθρωπος. Νοσταλγεῖ τὸ καλό μας. Μὴν διστάζετε. Ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ τὶς μεθοδεῖες του, θέλει ἀποφασιστικότητα. «Ὁ Θεὸς θέλει πάντας σωθῆναι» «Δὲν θέλω τὸν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἕως ἐπιστρέψει καὶ ξαναζήσει», μᾶς λέει ὁ Κύριος. Καὶ ἀκόμη, μᾶς καλεῖ ὁ ἴδιος «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Ἔτσι τὸ πρῶτο πράγμα εἶναι ἡ σωστὴ ἐξομολόγηση. Ἂς ἀποβάλετε τὴν φιλαυτία, τὶς σαρκικὲς ἁμαρτίες ἔγγαμοι καὶ ἄγαμοι, τοὺς θυμούς, τὶς ἀδικίες μας καὶ τόσα ἄλλα. Τὸ δεύτερο κύριο πράγμα ποὺ πρέπει κανεὶς νὰ κάνει εἶναι νὰ συγχωρήσει τοὺς ἐχθροὺς «ἐκ καρδίας». Τὸ προστάζει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθαι ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς». Αὐτὰ δὲν τὰ ἀντέχει ὁ διάβολος. Θέλετε νὰ νικᾶτε ὅλα τὰ πονηρὰ ἔργα; «ἀγαπεῖστε καὶ ταπεινωθεῖτε». Τίποτε δὲν θὰ μπορεῖ νὰ σᾶς βλάψει. Μὲ τὴν ἐξομολόγηση ὁ ἄνθρωπος νιώθει ἀμέσως νὰ τὸν σκεπάζει ὁ Θεός. Ἔτσι χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσει πῶς συμβαίνει, γεμίζει μὲ εἰρήνη, εὐτυχία, μακαριότητα, σιγουριά. Νιώθει τὴ ζωή του νὰ ξαναρχίζει, νιώθει τὸ σῶμα του πανάλαφρο. Ἐξομολογηθεῖτε τὴν ψυχική σας κατάσταση. Μὴν λέτε τὶς ἐμπειρίες σας, τὰ γεγονότα. Τὴν ψυχική σας κατάσταση νὰ λέτε.

Ἔτσι θὰ ἀξιωθεῖτε νὰ κοινωνήσετε μὲ τὴν ἄδεια τοῦ ἐξομολόγου, καὶ τότε ὁ Θεὸς θὰ σᾶς δωρήσει ὑγεία ψυχῆς τε καὶ σώματος. Ἔτσι θὰ πέσουν ὁλοκληρωτικὰ τὰ δεσμὰ τῆς μαγείας καὶ τοῦ Σατανᾶ. Μιὰ ἄλλη περίπτωση ἄμυνάς σας εἶναι ἡ ἑξῆς. Δέχεσθε κακιὰ ἐπήρεια εἴτε πνευματική, εἴτε ψυχική, εἴτε σωματική; Τότε βάλτε ἕναν σταυρὸ πάνω στὸ κεφάλι σας καὶ προσευχηθεῖτε. Κάντε μία παράκληση ἢ χαιρετισμοὺς στὴν Παναγία μας, ἢ σὲ κάποιον Ἅγιο ποὺ ἔχετε στὴν καρδιά σας. Ἀμέσως θὰ ἀνακουφισθεῖτε. Ἂν θέλετε ἀκόμη προσευχηθεῖτε μ᾿ ἕνα κομποσχοίνι «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με καὶ συγχώρησε Κύριε ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους ἐχθροὺς ἡμῶν» ἢ καὶ «Δόξα σοὶ ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντων ἕνεκεν».

Ἕνας γέροντας ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἔλεγε, τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ... ἀξίζει 100 δραχμές, τὸ Δόξα τῷ Θεῷ 1.000 δραχμὲς σὲ καιροὺς πειρασμῶν. Ζῆστε τὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Μὴν παραπονεῖσθε. Εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ ποὺ σᾶς κάλεσε «ἐν μέσῳ πειρασμῶν».

Νιώθετε ὅτι σᾶς γλωσσοτρῶνε ἢ σᾶς βασκαίνουν; προσευχηθεῖτε λέγοντας ὅσο μπορεῖτε τὸ Πάτερ ἡμῶν..., τὸ Χαῖρε Κεχαριτωμένη..., συγχωρέστε τους. Ζητεῖσθε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ φωτίσει τοὺς ἐχθρούς. Νὰ θεραπεύσει τὶς ψυχικές τους ἀσθένειες. Δεηθεῖτε στὴν ἐκκλησία γιὰ ὅλους. Δὲν μπορεῖ ὁ πειρασμὸς νὰ σταθεῖ μ᾿ ὅλα αὐτά. Γκρεμίζεται. Συνηθεῖστε νὰ κάνετε ἐλεημοσύνες. Συνηθεῖστε νὰ διαβάζετε κάθε μέρα λίγο ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, θὰ δεῖτε πόση ἀνακούφιση θὰ νιώθετε. Ζητεῖσθε ἀπὸ ἕναν ἱερέα νὰ σᾶς διαβάσει ἐξορκισμούς, διαβάσθε καὶ ἐσεῖς τὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ καὶ τὴν εὐχὴ στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ποὺ ἐμπεριέχεται στὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ βιβλίου.

Μεγάλο καλὸ θὰ δεῖτε, κάνοντας λειτουργίες ἢ καὶ σαρανταλείτουργο ἀκόμη. Μάθετε μὲ τὸν καιρό, νὰ περιφρονεῖτε τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἐπιβουλεύονται τὸ κακό. Ὄχι ὅμως μειώνοντας τὸ πρόσωπο, ἀλλὰ τὸν πειρασμό τους ποὺ σᾶς βαραίνουν.

Μὴν ἀπελπίζεσθε, ὁ Χριστὸς γιὰ μᾶς «Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν». Ἐκεῖνος μᾶς εἶπε στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο τὸ «Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν». Ἐφαρμόσθε καὶ τὶς μετάνοιες. Πολὺ τὶς μισεῖ ὁ πονηρός. Μὴν κρίνετε καὶ κατακρίνετε. Στὴν θέση τῆς κατάκρισης, βάλτε τὴν κατανόηση. Δεῖτε τὸ φῶς στὰ παράθυρα ποὺ ἀνοίγει στὴν ψυχή σας ὁ Θεός, καὶ πράξτε μὲ ἀνιδιοτέλεια. Τότε ὅλα ἀλλάζουν. Ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει σιγὰ σιγὰ τὸν Θεό. Τέλος, συνηθεῖστε νὰ ἔχετε πάντοτε μόνο καλοὺς λογισμούς, γιὰ ὅλα καὶ γιὰ ὅλους. Ὁ διάβολος πλέον, θὰ ξέρει ὅτι ὅποια παγίδα καὶ νὰ χρησιμοποιήσει, θὰ χάνει. Περπατῆσθε στὴν ζωή σας μὲ τὰ δυὸ πόδια τῆς ὑπομονῆς καὶ ἐπιμονῆς, τῆς πίστης καὶ τῶν ἔργων τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς Ἀγάπης. Μετὰ ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰ θὰ δεῖτε ὅτι, μὲ τὸ φτυάρι νὰ σᾶς ρίχνουν τὰ μάγια νὰ τὰ τρῶτε, νὰ τὰ πατᾶτε δὲν θἄχουν καμμία ἀπολύτως ἐξουσία πάνω σας. Οἱ Ἅγιοι ποὺ θὰ διαβάσετε παρακάτω στὸ βιβλίο, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα ἔκαναν μέσα ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν Ἀγάπη τους στὸν Θεὸ καὶ τίποτε δὲν πάθαιναν. Τοὐναντίον πολλοὶ μάγοι, μετάνιωσαν καὶ ἔγιναν χριστιανοὶ καὶ πολλοὶ μάλιστα, ἅγιασαν καὶ μαρτύρησαν, γιατὶ γνώρισαν τὴν ἀληθινὴ δύναμη.

Γιὰ νὰ γράψει κανείς, ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔζησαν οἱ Ἅγιοι ἀπὸ τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους ποὺ συνεργοῦσαν μὲ τὰ δαιμόνια, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸν ἀριθμὸ ὅλων τῶν Ἁγίων εἶναι μᾶλλον ἀδύνατο, γιατὶ θὰ χρειάζονταν πολλοὶ τόμοι.

Ὡστόσο ὅμως, ἀναφέρονται ἐνδεικτικὰ πολλὲς περιπτώσεις ἀπὸ ἀνθρώπους πονηρούς, ποὺ ἔδρασαν μὲ μίσος καὶ λύσσα ἔναντι τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

---

ΤΡΙΤΗ ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ

ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ποὺ ζοῦμε, γίνεται μία μάχη ὅσο ζοῦμε, ἀνάμεσα στὸν Ἄνθρωπο καὶ τὸν διάβολο. Αὐτό, εἶναι κάτι ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀποφύγει κανείς μας. Ἀπὸ τότε ποὺ οἱ πρωτόπλαστοι ἔφυγαν ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ὁ διάβολος συνέχισε νὰ τοὺς πολεμάει, νομίζοντας ἔτσι ὅτι πολεμάει τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς ποὺ δὲν ἐγκατέλειψε ὅμως, ποτὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, εἶπε στὸν διάβολο: «καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σου καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς αὐτὸς σοῦ τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν».

Ἡ Εὔα, ἡ Παναγία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτὴ ἡ γυναίκα. Αὐτὴ ἡ μεταφορικὴ γυναίκα, κτυπάει τὸν σατανᾶ θανάσιμα στὸ κεφάλι. Τὸ ἴδιο ἀναφέρεται καὶ στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη στὸ Εὐαγγέλιο, στὸ 12ο Κεφάλαιο: «καὶ ὠργίσθη ὁ δράκων ἐπὶ τῇ γυναικί, καὶ ἀπῆλθε ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν λοιπῶν τοῦ σπέρματος αὐτῆς, τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχόντων τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ».

Ὁ Θεὸς ἔκλαψε, περπατώντας μόνος του στὸν παράδεισο τὴ μέρα ποὺ ἔπεσε ὁ ἄνθρωπός μας λέει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς. Τρεῖς φορὲς τὸν ρώτησε τὸν Ἀδάμ: «Ποῦ εἶσαι;» γιατὶ περίμενε μία δικαιολογία νὰ διορθώσει στὸ καλό. Ὁ Ἀδὰμ ἔνιωθε ἔνοχος καὶ δὲν τολμοῦσε νὰ ἀντικρύσει τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν ἐπέμβηκε στὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ στὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔτσι ὁ Ἀδάμ, ἀκολούθησε τὸ δρόμο ποὺ πῆρε ἀπὸ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ διαβόλου.

Ὁ καλὸς Θεὸς ὅμως ἀπὸ τότε, δὲν ἔπαψε νὰ προστατεύει τὸ δημιούργημά του ἀπὸ τὸν πονηρό. Ἔτσι αὐτὴ ἡ μάχη, μέχρι συντέλειας τοῦ κόσμου θὰ γίνεται ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν διάβολο. Ὁ διάβολος ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα, πολεμάει νὰ ἀπομακρύνει μὲ χίλιους δυὸ τρόπους, τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πολεμάει τὸν διάβολο καὶ τὶς παγίδες του. Ἔτσι πέρασαν αἰῶνες καὶ αἰῶνες καὶ τὸ κακό, δὲν διορθώθηκε. Θὰ πάρει τέλος στὴν Δευτέρα Παρουσία. Ὡς τότε ὁ πονηρός, θὰ πολεμάει τὰ παιδιὰ τῆς γυναίκας ποὺ εἴπαμε πιὸ πάνω. Ὁ ἄνθρωπος θὰ παλεύει μέσα του, μὲ τὸ καλὸ τὸ κακό. Μήπως αὐτὸ δὲν γίνεται καὶ σὲ ἐκείνους, ποὺ δὲν εἶναι Χριστιανοὶ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ; Ὅλοι δὲν μιλοῦν γι᾿ αὐτὴν τὴν μάχη τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ; Βλέπετε καλοί μου Χριστιανοί, ὁ Θεὸς ἔδωσε τιμόνι στὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ βρεῖ τὸ δρόμο του, τὸν ἠθικὸ νόμο, τὴν συνείδηση, τὴ λογική. Ὁ σατανᾶς ὅμως, διαβάλε τὴ λογικὴ καὶ τὴ συνείδηση, γι᾿ αὐτὸ ὀνομάζεται καὶ διάβολος. Μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο κέρδισε καὶ τὰ ὄργανά του, μάγους, ἀστρολόγους, μέντιουμς καὶ τόσους ἄλλους μετὰ δόγματα τῆς κόλασής του.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ οἰκονομία Θεοῦ εἶναι. Γιατὶ φαίνεται, ὅτι αὐτὲς οἱ ψυχὲς δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν, μὲ καλὸ τρόπο τὸν Θεό, τὸ δρόμο του, τὴν Ἀγάπη του. Νά τόσα κακὰ κάνουν, καὶ γνωρίζουν ποῦ ὑποτάσσονται, κι ὅμως δὲν λένε νὰ διορθωθοῦν. Φωνάζουν τὰ δαιμόνια, ζητᾶνε βοήθεια ἀπὸ τὸν διάβολο, ἑπομένως γνωρίζουν καλύτερα ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ὅτι, ὑπάρχει ὁ Θεὸς καὶ οἱ Ἅγιοί του, καὶ ὅμως δὲν τοὺς κόβει τὸ μυαλό. Καταδικάζονται μόνοι τους, στὴν αἰωνιότητα τοῦ πόνου καὶ τῆς ὀδύνης. Ὁ Θεὸς νὰ τοὺς φωτίσει. Ἂς προσευχόμαστε γιὰ ὅλους. Ὁ Θεὸς τὸν ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο. Πολὺ τὸν ἀγαπάει. Γι᾿ αὐτὸ δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος ποὺ παθαίνει κακό, ἢ περνάει δυσκολία ἀπὸ τὸν πονηρὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ γογγύζει, νὰ ἀγανακτεῖ, νὰ χάνει τὸ θάρρος του, νὰ στεναχωριέται.

Οἱ Ἅγιοι χαίρονταν ὅταν εἶχαν πειρασμοὺς καὶ ἔκλαιγαν ὅταν δὲν εἶχαν, γιατὶ νόμιζαν ὅτι τοὺς ἐγκατέλειψε ὁ Θεὸς γιὰ κάποια μεγάλη τους ἁμαρτία. Ναί, ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ δοκιμάζεται ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι πολλοὶ οἱ λόγοι καὶ γιὰ χάρη αὐτοῦ, γνωρίζουμε ποιοὶ εἴμαστε καὶ πῶς εἴμαστε. Ἔτσι μποροῦμε νὰ πλησιάσουμε, νὰ γνωρίσουμε τὸν Θεό. Ὄχι ὅπως νομίζουμε ἐμεῖς στὸ μυαλό μας, μὲ τὴν ἄποψή μας. Νά γιατὶ, οἱ Ἅγιοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ λένε ὅτι, δὲν πρέπει ὁ χριστιανὸς νἄχει ἄποψη.

Ὄχι γιατὶ εἶναι ἄβουλο ὄν, γιατὶ πρῶτος ὁ Θεὸς ἔδειξε ὅτι τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἔχει ἐλεύθερο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὕπαρξής του, ἀλλὰ γιατὶ ὁ ἄνθρωπος, δὲν γνωρίζει τί εἶναι πράγματι τὸ σωστὸ γιὰ τὴ σωτηρία του, ἂν δὲν τὸν ὁδηγήσει ὁ Θεός. Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει ἕναν δικό του πόλεμο ἀπὸ τὸν διάβολο, ἀρκεῖ νὰ τὸν καταλάβει, καὶ νὰ μὴν συγκατατεθεῖ μὲ τὸν πονηρό. Οἱ κύριες αἰτίες ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, εἶναι αὐτὲς ποὺ μᾶς λέει ὁ Ἅγιος Μάξιμος, ὁ Ὁμολογητής. Ἡ πρώτη εἶναι γιὰ νὰ καταλάβουμε μὲ τὴν πείρα τοῦ πολέμου, νὰ γνωρίζουμε τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό. Ἡ δεύτερη αἰτία, εἶναι γιὰ νὰ γίνουμε σταθεροί, στὴν Ἀρετὴ ποὺ ἀποκτοῦμε ἀπὸ τὸν πόλεμο τῆς πρώτης αἰτίας. Ἡ τρίτη αἰτία, ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ νὰ μὴν ὑπερηφανευόμαστε, ὅταν νιώθουμε ὅτι ἀποκτοῦμε ἀρετὲς καὶ γευόμεθα τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ τέταρτη εἶναι αὐτή, ποὺ μᾶς δείχνει τοὺς τρόπους καὶ τοὺς λόγους, νὰ μισήσουμε μὲ τὴ δύναμή μας τὸ κάθε κακό. Καὶ τελευταία ἡ πέμπτη αἰτία, νὰ μὴν ξεχάσουμε ποτέ, πῶς φθάσαμε στὰ διάφορα κατορθώματα ἔναντι τοῦ πονηροῦ με τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ Χάρη Του ποὺ μᾶς βοήθησε. Πάντως ἐπειδὴ ζοῦμε, σὲ καιροὺς μεγάλης ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἐπειδή, ἐμεῖς γινόμαστε αἰτία τῶν κακῶν ποὺ μᾶς βρίσκουν, ἂς προσέχουμε.

Ἂς ἔχουμε φιλότιμο στὸν Θεό. Νὰ μὴν γινόμαστε ἀχάριστοι, φίλαυτοι, ὑπερήφανοι. Νὰ μὴν προσβάλουμε τὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν ἐκμεταλλευόμαστε τὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε τὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ποτέ, ὁ διάβολος καὶ τὰ ἔργα του, δὲν ἀντέχουν αὐτὴ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Τὸ μίσος του καὶ τὰ ἔργα του ἀφανίζονται μόνο, μὲ τὴ δύναμη τῆς Ἀγάπης, τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Η ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗ ΑΦΡΟΣΥΝΗ -Δημήτρης Νατσιός

                                                                                                                            

«Όλες οι άλλες θρησκείες είναι  ψεύτικες και μονάχα η δική μας  Πίστη είναι αληθινή»
άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Έχω παρατηρήσει ότι σε κάποια κείμενά  μου- και ζητώ συγγνώμη για τον  προσωπικό τόνο, αλλά κάποιες προκλήσεις απαιτούν απάντηση- στα οποία εκφράζω την ελλιπή, αλλά εδραία μου πίστη στο Χριστό και την κοσμοσώτειρα και ελληνοσώτειρα Εκκλησία μας, πίστη και ευλάβεια που προσπαθώ, κατά το δυνατόν, να μεταλαμπαδεύσω και στους μαθητές μου, ορισμένοι σχολιαστές, συνήθως ανώνυμοι, εξεμέουν δηλητήρια και γράφουν ανόητα σχόλια. Είναι οι λεγόμενοι δωδεκαθεϊστές, νεοπαγανιστές, οπαδοί της «πατρώας θρησκείας» και λοιπές ευτράπελες και γελοίες ονομασίες που επιλέγουν. Τα τελευταία δε χρόνια πληθαίνουν οι εκδόσεις «ιστορικών» βιβλίων στα οποία εκθειάζονται κυρίως ο Ιουλιανός ο Παραβάτης και ο ματαιόσπουδος φιλόσοφος του 15ου αιώνα, Γεώργιος Γεμιστός, ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, «Πλήθων». (Προφανώς το «Γεμιστός» το θεωρούσε παρακατιανό και επέλεξε το αρχαιοελληνικό συνώνυμο).
Κάτω όμως από αυτές τις φαινομενικά  ανώδυνες ιστορικές αναφορές, κρύβεται επιμελώς το φρούτο του νεοπαγανισμού. (Η λέξη παγανισμός προέρχεται από  το λατινικό pagus=ύπαιθρος χώρα. Στους  πρώτους αιώνες ο Χριστιανισμός  είχε επικρατήσει κυρίως στις πόλεις, ενώ στην «ύπαιθρο χώρα» αντιμετώπισε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ο πληθυσμός της υπαίθρου έμενε πιστά δεμένος με τις λαϊκές θεότητες και δοξασίες. Αυτό συνέβη κυρίως στη Δύση. Στην καθ’ ημάς Ανατολή η ειδωλολατρία, ο παγανισμός σαρώθηκαν πολύ γρήγορα από την χριστιανική πίστη). Τα τελευταία όμως χρόνια παρατηρείται στην ελληνική κοινωνία μία περίεργη αναβίωση του παγανισμού, ο οποίος έχει σαφή αντορθόδοξο και ανθελληνικό χαρακτήρα. Δεν πρόκειται για ένα ακίνδυνο ρεύμα, για μια εξόφθαλμα φαιδρή ονειροφαντασία, που κινείται στα όρια ενός ιδιότυπου εθνικισμού και προγονοπληξίας, αλλά για μια καθαρά νεοεποχίτικη μόδα, που συνδέεται με έξωθεν πανθρησκειακά κέντρα. Σκοπός τους, καταπώς υποστηρίζουν, είναι η επιστροφή στην γνήσια και ανόθευτη ελληνικότητα, στόχος τους όμως, ανομολόγητος, είναι να καταστρέψουν την χριστιανικότητα των Ελλήνων. (Γι’ αυτό και ο θαυμασμός τους για τον Ιουλιανό και τον Πλήθωνα αγγίζει τα όρια της λατρείας. Και οι δύο προσπάθησαν να επαναφέρουν τα αρχαία είδωλα, καταργώντας τον Χριστιανισμό). Δυστυχώς οι καινοφανείς αυτές νεοπαγανιστικές ομάδες, χρησιμοποιώντας το δέλεαρ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, παρασύρουν πολλούς, όσους κυρίως δεν έχουν λύσει ακόμη «υπαρξιακά» προβλήματα και λοιπούς ανώριμους, που «ανακαλύπτουν» ξαφνικά όλα όσα τους «έκρυβαν» τόσα χρόνια οι δάσκαλοι στα σχολεία και οι παπάδες. Υπάρχει και μία μερίδα ανθρώπων που προσχωρούν στην ελευθεριάζουσα «πατρώα θρησκεία» διότι η ανήθικη ζωή τους ελέγχεται από την χριστιανική διδασκαλία. Αν και η επιχειρηματολογία τους δεν αντέχει στην κοινή λογική, όλοι αυτοί οι φανατικοί και ημιμαθείς, συγκλίνουν σε κάποιες ιδεοληψίες. Έτσι λοιπόν οι νεοπαγανιστές:
Α. Αρνούνται και απορρίπτουν  μετά βδελυγμίας την Παλαιά Διαθήκη, την οποία εκλαμβάνουν ως μυθολογικό κατασκευάσμα των Εβραίων (διακρίνονται από έντονο αντισημιτισμό).
Β. Θεωρούν τον Χριστιανισμό ιουδαϊκό παρακλάδι και, συνέπεια αυτού, αρνούνται  την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, μέσα από έναν ακραία αντιβυζαντινισμό, ταυτιζόμενοι ουσιαστικά με τους τσαρλατάνους της Νέας Τάξης, που υποδύονται τους ιστορικούς, και που θεωρούν το ιστορικό έθνος των Ελλήνων δημιούργημα των δύο τελευταίων αιώνων.
Γ. Αποδέχονται επιλεκτικά την Καινή  Διαθήκη. (Για παράδειγμα, ο απόστολος  Παύλος, δεν τους είναι  και πολύ αγαπητός. Φρίττεις διαβάζοντας τις βλασφημίες της Λιλής Ζωγράφου στο «γνώση και αντιγνώση»). Μιλούν για έναν φυλετικό χριστιανισμό, απορρίπτοντας την οικουμενικότητα του ευαγγελικού μηνύματος. Κεντρικός πυρήνας όμως των δοξασιών τους, παραμένει η εξαφάνιση της Ορθοδοξίας, εφ’ όσον όπως διατείνονται, υποτάχτηκε στον κατά πολύ ανώτερό της αρχαίο πολιτισμό. Ευστοχότατα παρατήρησε ο καθηγητής Μπαμπινιώτης, σε άρθρο στο «Βήμα», πριν από 4-5 χρόνια, πως «όποιος μιλάει για Ορθοδοξία ερήμην του Ελληνισμού, νομίζω ότι ματαιοπονεί. Όποιος όμως, μιλάει για Ελληνισμό, ερήμην της Ορθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο, ασχημονεί».
Δ. Προσγράφουν μίσος αβυσσαλέο  στους πρώτους Χριστιανούς κατά του Ελληνισμού, κατηγορώντας τους για την καταστροφή και λεηλασία των αρχαιοελληνικών ιερών, ναών, βιβλίων, έργων τέχνης και λοιπά. Λησμονούν βέβαια ότι τους τρεις πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού οι Έλληνες αβίαστα προσχώρησαν στη νέα πίστη, κοσμώντας και το Συναξάρι της Εκκλησίας με εκατομμύρια αθλοφόρους μάρτυρες. Μέχρι το 313 μ.Χ που υπογράφτηκε το διάταγμα των Μεδιολάνων από τον άγιο Κωνσταντίο, στις ρωμαϊκές αρένες προχέοντο αίματα χριστιανών, κυρίως ελληνικής καταγωγής. (άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος, Θεόδωρος, Χαράλαμπος, το ένδοξο «νέφος των μαρτύρων», κατά τον απόστολο Παύλο)..
Ας μην ξεχνούμε πως ό,τι έχει διασωθεί από τα όντως θαυμαστά έργα  των αρχαίων σοφών, διασώθηκε στις αραχνιασμένες βιβλιοθήκες των ιερών μονών. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας δεν δίστασε να απεικονίσει στους νάρθηκες εκκλησιών τους επιφανείς του αρχαίου λόγου. (Μονή Φιλανθρωπηνών στο νησάκι των Ιωαννίνων, μοναστήρια του Αγίου Όρους). Οι αρχαίοι σοφοί καμμιά σχέση δεν έχουν με τις ευφάνταστες ανοησίες και τους λήρους των νεοπαγανιστών. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο άγιος Ιωάννης ο Μαυρόπους, επίσκοπος Ευχαϊτων (10ος αι.), αν ζούσε ο Πλάτων μετά Χριστόν, θα αναφωνούσε ως άλλος Θωμάς «ο Κύριός μου και ο Θεός μου».
Ε. Το αντορθόδοξο πνεύμα των ομάδων αυτών εκφράζεται, εξάλλου με την  εισαγωγή νέας χρονολογίας και μηνολογίας, την αλλαγή των βαπτιστικών ονομάτων (Ραδάμανθυς, Πελασγός, Απολλώνειος, «Άδωνις»- το «Σπύρος» τον ενοχλούσε τον λεγάμενο). Κυκλοφορούν αρκετά «δικά τους» περιοδικά, τα οποία βρίθουν κακοδοξιών, δεν στερούνται και τηλεοπτικής εκπροσώπησης, μέσω κάποιων ουφολόγων τηλεπλασιέ. Άρα δεν μιλάμε για μια  αθώα «φολκλορική» εκδήλωση, αλλά για ενσυνείδητη επίθεση κατά της Ορθοδόξου πίστεως. Οι συνέπειες, γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, εξαιτίας του νεοπαγανισμού «είναι καταστροφικές για την ελληνική κοινωνία. Διάσπαση του κοινωνικού ιστού και της εθνικής ενότητας, δηλητηριασμός των συνειδήσεων και μάλιστα της νεολαίας και άνοιγμα των πυλών, συνειδησιακών και εθνικών, στο πνεύμα της Νέας Εποχής. Έτσι η απειλή από το παρελθόν (νεοειδωλολατρία) βαίνει παράλληλα με την απειλή από το μέλλον, που είναι η Νέα Εποχή και η συναφής με αυτήν παγκοσμιοποίηση». («Στα μονοπάτια της Ρωμηοσύνης», εκδ. «Αρμός», σελ 335).
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν ανήλθε στον θρόνο της Νέας Ρώμης, ο ανόσιος και φαντασιόπληκτος  Ιουλιανός, δεν δίστασαν να τον στηλιτεύσουν με δριμύτητα, υπερασπιζόμενοι την  αγία του Χριστού πίστη. (Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στους δύο στηλιτευτικούς λόγους του προς τον Ιουλιανό, εξηγεί ότι όλη αυτή η κίνηση προέρχεται από φθόνο και  μίσος εναντίον του Χριστιανισμού). Και ο  Καβάφης στο περίφημο «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας», διακωμωδεί την προσπάθεια του Ιουλιανού να «καθαρίσει» το τέμενος του Απόλλωνα στην περιοχή της Δάφνης, από τον τάφο του «καλλίνικου μάρτυρος Βαβύλα». Κάποια στιγμή κάηκε το τέμενος. Γράφει ο ποιητής: «Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδωσε τι άλλο θα έκαμνε – πώς η φωτιά ήταν βαλτή- από τους Χριστιανούς εμάς. Ας πάει να λέει. Δεν αποδείχθηκε. Ας πάει να λέει. Το ουσιώδες είναι που έσκασε».
Τι δείχνει η «άνθιση» του  νεοπαγανισμού στις μέρες, όπως και  η περιρρέουσα αθεϊα και αφιλοπατρία  που την δορυφορούν; Ότι η γενιά  μας θα μείνει γνωστή στην ιστορία ως μια γενιά που περιφρόνησε και κατέστρεψε θεσμούς και θησαυρούς που επότισαν όλη την οικουμένη στο διάβα των αιώνων.
Παρ΄όλη όμως την κατάπτωση…ζει  Κύριος. Από το άμφιο της Εκκλησίας  του Χριστού θα κρατηθούμε και  θα σωθούμε και πάλι στην νέα Τουρκοκρατία που βιώνουμε.
Σε παρόμοια κρίσιμη περίοδο, όταν το Γένος έμπαινε στη σκοτεινή περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο  πρώτος εθνάρχης και Προφήτης του  Γένους, ο πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, επαναλαμβάνοντας, σχεδόν επί λέξει, τα λόγια του μεγάλου διδασκάλου του και διδασκάλου της Ορθοδοξίας Ιωσήφ Βρυέννιου, έδινε την εξής διαβεβαίωση:
«Ουκ αρνησόμεθά σου, φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθα σε πατροπαράδοτον σέβας, ουκ αφιστάμεθα σου μήτερ ευσέβεια, εν σοι εγεννήθημεν και σοι  ζώμεν και εν σοι κοιμησόμεθα, ει δε καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα».
(π. Θεόδωρου Ζήση, «Φραγκέψαμε», σελ 100).

πηγή

"ΠΡΩΤΑ Ο ΣΤΙΒΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ" ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ

"ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ"

                                                                                                                                                                                                                          ..

"ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ...

ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙΣ, ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΤΟΥΣ, ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥΣ, Η ΤΑ ΑΓΝΟΟΥΝ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ (ΣΥΛΛΗΨΗ, Η ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ, Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΩΝ ΛΙΓΟΣΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥΣ)..

ΑΦΗΝΟΝΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΑ ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ..

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΝ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΗΜΕΡΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΙΒΙΑΖΟΥΝ ΒΙΑΙΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ...

ΠΟΛΛΟΙ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΠΡΟΧΩΡΗΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ..

ΟΥΤΕ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑ, ΟΥΤΕ Η ''ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ''...

ΑΛΛΟΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΖΗΤΟΥΝ ΨΥΧΙΚΗ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ...

ΑΦΗΝΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΜΟΝΕΣ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ, ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ, ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΚΑΤΕΦΥΓΕ ΣΕ ΜΟΝΗ...

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ...

ΠΟΛΛΟΙ ΜΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΦΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΑΝ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ, ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ, ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;"

"ΛΑΘΟΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ ...

ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΦΥΓΗΣ, ΟΧΙ ΠΙΣΤΗΣ ...

ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΕΙΛΙΑΣ, ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΜΠΑΙΓΜΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ...

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΦΟΡΟΥΝ ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΟΥ ΔΟΚΙΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΕΙ...

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΝΑ ΘΥΜΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ...

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ : ''ΓΙΑΤΙ ΜΠΑΜΠΑ ΕΦΥΓΕΣ'', ''ΓΙΑΤΙ ΑΔΕΛΦΕ ΜΑΣ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ'', ''ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ'', ΤΡΥΠΩΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΤΡΩΝΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΑΚΤΙΔΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗΣ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ...

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ, Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ...

ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ''ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟ'' ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΤΩΡΑ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ...

Η ΠΡΑΞΗ ΤΟΥΣ ΑΥΤΗ, ΣΑΝ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ''ΕΣΧΑΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ'' ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΔΕΝ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ, ΟΥΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΟΣΜΙΑ...

ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΗΡΕΜΙΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ.

ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΤΙ: ''ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΗΡΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΚΑ ΤΟΥΣ'' ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΦΥΓΗ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΤΟΥΣ, ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ Η ΔΕΙΛΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΝΙΓΕΙ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ, ΚΑΘΕ ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ...

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΣΑΝ ΘΕΟΣ, ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ..

ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΙΩΝΙΣΕΙ ΤΗ ΦΥΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ..

ΑΠΟΦΥΓΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΔΕΝ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΘΕΩΡΗΣΕ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ ΔΙΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΕΠΙΓΕΙΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ..

ΙΣΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΜΟΝΩΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΖΗΤΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗ  ΤΟΥΣ, ΩΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΝΑ ΕΜΦΥΣΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ''ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ'' ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥΣ, Η ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ..."    

+++

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ.-ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

πηγή

Στο πρόσωπο του Χριστού εκπληρώθηκαν όλες οι προφητείες τηςΠαλαιάς Διαθήκης.Το 70 μ.Χ.οι Ρωμαίοι καταστρέφουν τον 2ο Ναό του Σολομώντα και οι Ρωμαίοι διασκορπίζουν τους Εβραίους σε όλο τον πλανήτη όπου περιπλανούνται μέχρι τον Μά'ι'ο του 1948,οπότε το Ισραήλ θα ξαναφτιάξει το κράτος του και θα εκπληρωθεί η προφητεία του Χριστού:           '' καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· βλέπεις ταύτας τὰς μεγάλας οἰκοδομάς; οὐ μὴ ἀφεθῇ ὧδε λίθος ἐπὶ λίθον ὃς οὐ μὴ καταλυθῇ.''[Mαρκ.ιγ' 2]
Kι ο Iησούς του είπε: “Bλέπεις τα μεγάλα αυτά κτίρια; Δε θα αφεθεί εδώ πέτρα πάνω στην πέτρα που δε θα γκρεμιστεί”."         καθώς και η προφητεία του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού,του προφήτη Ησα'ί'α και η επιστολή προς Ρωμαίους:"Επανασύστασις του Ισραηλιτικού κράτους              



- Μετά την συμπλήρωση της βασιλείας των εθνών, λένε μερικοί ότι ο Θεός θα επανασυστήσει το ισραηλιτικό κράτος, για να βασιλεύσει στη γη μέχρι το τέλος του κόσμου. Επικαλούνται μάλιστα ως μαρτυρία το ακόλουθο χωρίο του Ησαΐου: «Και έσται εν ταις εσχάτες ημέραις, αρεί Κύριος ο Θεός σημείον εν τη συμπληρώσει των εθνών επί πάντα τα πρόβατα Ιούδα, τα διεσκορπισμένα εν τοις έθνεσι και συνάξει τους απωσμένους Ισραήλ εν τη αγία πόλει Ιερουσαλήμ. Και έσται τω Ισραήλ ως τη ημέρα η εξήλθεν εκ γης Αιγύπτου» (πρβλ. ια΄ 12,16). Επικαλούνται επίσης και τον απόστολο Παύλο που λέει: «Όταν το πλήρωμα των εθνών ήξη, τότε πας Ισραήλ σωθήσεται» (πρβλ. Ρωμ. ια΄ 25,26).'' To 1967 το Ισραήλ θα αποκτήσει τα σημερινά του εδάφη μετά τον πόλεμο των έξι ημερών.Όμως δεν έχει πάρει όλα τα εδάφη που του ανήκουν και η ιστορία δεν τελειώνει εδώ για το Ισραήλ,αφού μετά τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο,θα μεγαλώσει αφού θα ξεκαθαρίσει η κατάσταση στην Μ.Ανατολή.Από τον Μά'ι'ο του 1948 έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση στην πορεία προς το τέλος του κόσμου.Ο δρόμος όμως είναι πολύ μακρύς.Τα χρόνια περνάνε και φτάνουμε στην δεκαετία του 80 για να συμβεί κάτι συνταρακτικό που να είναι προφητευμένο στην Αγία γραφή ή από από Αγίους.Κάπου εκεί γύρω στα 1984 σκάει μύτη το bar code που μπαίνει σε όλα τα προ'ι'όντα και γίνεται θόρυβος πλέον για το 666 που αναφέρεται στην Αποκάλυψη.  

              :"καὶ ἐδόθη αὐτῷ πνεῦμα δοῦναι τῇ εἰκόνι τοῦ θηρίου, ἵνα καὶ λαλήσῃ ἡ εἰκὼν τοῦ θηρίου καὶ ποιήσῃ, ὅσοι ἐὰν μὴ προσκυνήσωσι τῇ εἰκόνι τοῦ θηρίου, ἵνα ἀποκτανθῶσι. 16 καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, 17 καὶ ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.
18 ῟Ωδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς´." Τα σούπερ-μάρκετ προμηθεύονται μηχανήματα -σκάνερ για τα ταμεία τους και το 666 που ήταν παλαιά το Εβρα'ι'κό οικονομικό σύστημα μπαίνει σε εφαρμογή.Τα χρόνια περνούν έρχεται το 1986 και τότε συμβαίνει το πηρυνικό ατύχημα στο Τσέρνοπμπιλ της Ουκρανίας,οι νοικοκυρές βρίσκουν βρεγμένα τα ρούχα τους με σταγόνες χωρίς να βρέχει και απορούν τι συμβαίνει,γιατί το ατύχημα ανακοινώθηκε με πολλές μέρες καθυστέρηση αφού τότε η Ουκρανία ανήκε στην υπερδύναμη ΕΣΣΔ.{σοβιετική ένωση}η οποία παρέχει τις ειδήσεις με το σταγονόμετρο,αφού η σιωπή στον κομμουνισμό είναι γνωστή.Χρόνια αργότερα ο Γέροντας Πα'ί'σιος θα μας ειδοποιήσει ότι το ατύχημα στο τσέρνομπιλ ήταν το αστέρι ''άψινθος" στην Αποκάλυψη,και η τρίτη σάλπιγγα   

         " Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀστὴρ μέγας καιόμενος ὡς λαμπάς, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ τρίτον τῶν ποταμῶν καὶ ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων. 11 καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀστέρος λέγεται ὁ ῎Αψινθος. καὶ ἐγένετο τὸ τρίτον τῶν ὑδάτων εἰς ἄψινθον, καὶ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἀπέθανον ἐκ τῶν ὑδάτων, ὅτι ἐπικράνθησαν." Έχουμε μπει πλέον στο σενάριο του Θεού ,στην πορεία για το τέλος του κόσμου,το οποίο είναι ακόμα πολύ μακρύ. Απανωτές προφητείες εκπληρώνονται στην δεκαετία του 90.Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1990[είναι τα εδάφη της παλαιάς Αυστρίας που αναφέρει ο 'Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.]Η ένωση της ΑνατολικήςΓερμανίας με την Δυτική την ημέρα που έπεσε το τείχος του Βερολίνου:     

Το Τείχος του Βερολίνου

             "To Τείχος του Βερολίνου (γερμ. Berliner Mauer), ήταν τμήμα των ενδογερμανικών συνόρων, δηλ. των συνόρων που χώριζαν τηΓερμανία σε δύο κράτη, στην περιοχή του Βερολίνου. Από την ανέγερσή του, από τους Ανατολικογερμανούς, στις 13 Αυγούστου 1961 μέχρι την πτώση του στις 9 Νοεμβρίου 1989 χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από τοΑνατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας. Υπήρξε το γνωστότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Γερμανίας, ως επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948."                    H διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1992 από τον Γκορμπατσόφ ήταν ένα ακόμα δείγμα το που πάει το σενάριο.Οι προφητείες μιλούν για Γερμανία και Ρωσία κατά την διάρκεια του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.Ο Γέρων Πα'ί'σιος έλεγε χαρακτηριστικά το 1992 να το θυμάστε.Ολες αυτές οι καταστάσεις έφεραν και το άνοιγμα των συνόρων της Αλβανίας ώστε οι Βορειοηπειρώτες[και μαζί τους και Αλβανοί] να επιστρέψουν και να εργαστούν στην Μητέρα Πατρίδα.Λίγο καιρό αργότερα ξεκινά το πρόβλημα των λαθρομεταναστών,αφού στην αρχή πρώτα Κούρδοι και μετά πολλοί Aσιάτες και Αφρικανοί κάνουν την εμφανισή τους στην Ελλάδα και μετά σε όλη την Ευρώπη.

Συνεχίζεται..

ο πολιτικός Χριστός… π.Ηλίας Υφαντής

Μετά την Πρωτοχρονιά ο μακαριστός Μητροπολίτης της Αίγινας, αείμνηστος Ιερόθεος, συνήθιζε να μας καλεί στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, για να κόψουμε τη βασιλόπιτα.

Κάποια χρονιά είχε μαζί του και άλλους δυο Μητροπολίτες.

Μας έβαλε και διαβάσαμε την ευαγγελική περικοπή της 1ης Σεπτεμβρίου, που είναι η Πρωτοχρονιά του εκκλησιαστικού έτους.

Στην περικοπή αυτή ο Χριστός διαβάζει, στη συναγωγή της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ναζαρέτ, τα σχετικά με τον Μεσσία λόγια του Ησαΐα.

Συμφωνά με τα οποία, έργο του Μεσσία είναι να καταπιαστεί, όχι μόνο με τα πνευματικά, αλλά και με τα υλικά προβλήματα των ανθρώπων: Τη φτώχεια, τη σκλαβιά την αρρώστια…

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το περιεχόμενο της περικοπής, διαβάσαμε και τη σχετική ερμηνεία του αείμνηστου Παναγιώτη Τρεμπέλα.

Η οποία όμως έδινε, σε όλο, σχεδόν, το περιεχόμενο της περικοπής πνευματικό νόημα. Γνώμη, με την οποία συμφωνούσαν και οι τρεις μητροπολίτες…

Ένα όμως παπαδάκι τόλμησε να διαφωνήσει:

Δεν μπορούμε, είπε, να δίνουμε σε όλα πνευματικό νόημα!
Δεν θεράπευσε ο Χριστός αρρώστους; Τυφλούς, χωλούς, παράλυτους; Ή μήπως δεν χόρτασε τους πεινασμένους στην έρημο!

Δεν καταδίκασε όλους αυτούς, που ανατρέπουν τη δικαιοσύνη και πρόνοια του Θεού, στις οποίες ο ίδιος έδινε πρωταρχική σημασία;

Δεν είχαν οι πρώτοι χριστιανοί εφαρμόσει καθεστώς κοινοκτημοσύνης; Όπου ο καθένας πρόσφερε, ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε, ανάλογα με τις ανάγκες του; Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους!…
Και στην περίπτωση, που το καθεστώς αυτό διαταράχτηκε απ’ την ιδιοτέλεια των εχόντων και κατεχόντων, οι απόστολοι υπέδειξαν την εκλογή των επτά διακόνων. Και μάλιστα με τα πλέον δημοκρατικά και καθαρά κριτήρια:
Ποια κριτήρια;

1.Να έχουν αυτοί, που θα εκλέγονταν, καλή φήμη.

Έτσι ώστε να μη συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν στις μέρες μας. Όπου το «χριστεπώνυμο» πλήρωμα χειροκροτεί, ζητωκραυγάζει και εκλέγει τους επαγγελματίες ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες…

2.Να έχουν οι εκλεγόμενοι γνώση του αντικειμένου, με το οποίο θα ασχοληθούν.

Και να μην ισχύει, όπως τώρα, το καθεστώς της ημετεροκρατίας. Όπου άσχετοι άνθρωποι αναλαμβάνουν αρμοδιότητες άσχετες με το γνωσιολογικό τους οπλοστάσιο. Σε σημείο, ώστε κάποτε, ακόμη και θεολόγοι, να γίνονται υπουργοί Βιομηχανίας. Και άλλα πολλά τέτοια οξύμωρα και παράδοξα…Και:

3.Να είναι φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα.

Που σημαίνει να ρυθμίζουν το βίο και την πολιτεία της κοινωνίας σύμφωνα με τη δικαιοσύνη. Και όχι να πολεμούν με όλους τους υποχθόνιους τρόπους κάθε μορφή κοινωνικής πρόνοιας. Όπως οι τωρινοί εκπρόσωποι του μισάνθρωπου σιωνισμού και του απάνθρωπου ναζισμού…

Βέβαια στην ομήγυρη εκείνη της πρωτοχρονιάτικης πίτας δεν ειπώθηκαν όλα αυτά. Γιατί ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος το επέτρεπαν.

Αλλά όλα αυτά και πάμπολλα άλλα, που θα μπορούσαν να ειπωθούν, δείχνουν ότι ο Χριστός δεν ήταν μονοφυσίτης.

Δεν ασχολήθηκε, δηλαδή, μόνο με τα, λεγόμενα, «πνευματικά» και «μεταφυσικά» θέματα. Λες και η δικαιοσύνη και η πρόνοια δεν είναι πνευματικό και μεταφυσικό θέμα…
Αφού στη Δευτέρα Παρουσία του ο Χριστός θα δώσει απόλυτη, σχεδόν, προτεραιότητα στα γήινα και υλικά προβλήματα των ανθρώπων.

Και θα πει στους κρινόμενους τα περίφημα εκείνα:

Πείνασα και δίψασα και ήμουν φυλακισμένος και ξένος και άρρωστος και δεν με φροντίσατε…
Που σημαίνει ότι ο Χριστός ασχολήθηκε αναμφίβολα και με τα γήινα και υλικά προβλήματα των ανθρώπων. Που, σε τελική ανάλυση, είναι και αυτά, πέρα για πέρα πνευματικά. Αφού την επίλυση αυτών καθόρισε, ως βασικό κριτήριο, για τον αιώνιο προορισμό του ανθρώπου.

Και προς αυτή την κατεύθυνση χρησιμοποίησε «τον τομότερον υπέρ δίστομον μάχαιραν» και καταλυτικό λόγο του.

Χωρίς, σε καμιά περίπτωση, να πει στους Αποστόλους να εγκαταλείψουν το φραγγέλιο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, για ν’ ασχολούνται μόνο με τις κηδείες και τα μνημόσυνα…

Κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο όργιο της αρπαγής και της ληστείας του επιούσιου άρτου του λαού εκ μέρους της πολιτικάντικης και τοκογλυφικής μαφίας και αλητείας.

Για να εκλιπαρούν, εκ των υστέρων, απ’ τους ανελέητους και άσπλαχνους προδότες και δολοφόνους έλεος και ευσπλαχνία!

Και να προσπαθούν να μπαλώσουν τα αμπάλωτα με τα ψίχουλα της οποιασδήποτε ελεημοσύνης…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.Wordpress.com