ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤO BLOG "ATTIKA NEA" ...!!!

Αργήσαμε να αντιληφθούμε το θέμα αλλά η συμπαράστασή μας είναι δεδομένη

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤO BLOG "ATTIKA NEA" ...!!!

πηγή

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ !‏ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !

Η προδομένη Πατρίδα ματώνει…Θρηνεί σιωπηλά για το κατάντημα των παιδιών της. Όταν όμως οι αδικίες τους περισσέψουν και ο χαμός τους είναι βέβαιος, τότε παίρνει το φραγγέλιο και χτυπά φωνάζοντας:

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, άρχοντες και αλαζόνες κυβερνήτες , που φτιάχνετε και ψηφίζετε άδικους νόμους παίρνοντας ως αντάλλαγμα, χρήματα και αξιώματα! Σεις που εξαπατάτε τον λαό μου υφαρπάζοντας την εμπιστοσύνη του και εκμεταλλεύεστε τον φόβο και την απελπισία του! Εσείς που επιδιώκετε να ικανοποιήσετε μόνο το ατομικό σας συμφέρον, αλήθεια γνωρίζετε σε ποιους στρώνετε κόκκινα χαλιά και με παραδίδετε στα χέρια τους; Δεν ξέρετε ανόητοι, ότι αφού πάρουν ό,τι θέλουν και δεν σας έχουν πια ανάγκη, εσάς θα καταστρέψουν πρώτα; Δεν ξέρετε ότι οι σουλτάνοι σκοτώνουν πρώτα τους υποτακτικούς τους;

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ άνδρες της δικαιοσύνης, εισαγγελείς και δικαστές, που συμπράττετε με τους φαύλους άρχοντες, καλύπτετε τα ανόσια έργα τους και με τις άδικες αποφάσεις σας συμμετέχετε στο έγκλημα που συντελείται εναντίον μου! Εσείς που δώσατε όρκο να με προστατεύετε, κλείνετε τα μάτια και τα αυτιά, σωπαίνετε και δεν εκτελείτε το καθήκον σας! Σεις που συνεργείτε για να χάνουν άνθρωποι τις περιουσίες τους, φτωχοί να μπαίνουν φυλακή επειδή αδυνατούν να πληρώσουν δυσβάστακτους φόρους, πολίτες να διώκονται επειδή τολμούν να αντιδράσουν δημόσια ενάντια στην αδικία. Σεις που αφήνετε ελεύθερους τους εγκληματίες και ανοίγετε τη πόρτα της φυλακής σε απελπισμένους οικογενειάρχες που έχουν χάσει τα πάντα. Εσείς που βοηθάτε το άδικο να γίνει νόμος και το δίκιο να διώκεται! Είστε συνεργοί και συναυτουργοί στον φόνο εναντίον μου! Να θυμάστε ότι πάνω από τη ανθρώπινη δικαιοσύνη που χειρίζεστε για το συμφέρον σας, είναι η Θεία δικαιοσύνη, και σ’ αυτήν θα δώσετε λόγο για τις πράξεις σας!

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ σεις αξιωματικοί, ορκισμένοι στρατιώτες στο όνομά μου, με βλέπετε να παραδίδομαι σε χέρια εχθρικά και δεν μιλάτε! Φωνάζετε για τον μισθό σας αλλά μένετε βουβοί μπροστά στην υποδούλωσή μου! Σεις ορκιστήκατε να με φυλάξετε με την ζωή σας! ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ;

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ σεις άνδρες του κλήρου, φωτισμένοι Ποιμένες του λαού μου, που τον αφήσατε ξέσκεπο και μόνο μπροστά στους άρπαγες και τους τοκογλύφους! Εσείς που μιλάτε για την Αλήθεια και το δίκιο Του Χριστού, πώς σωπαίνετε, στα τόσα ψεύδη των αρχόντων οι οποίοι λογίζονται μόνο το κακό, παρά τους ευλογείτε και τους παρασημοφορείτε μέσα στους ναούς;

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ διανοούμενοι εσείς, δάσκαλοι του προοδευτισμού και της επίπλαστης ελευθερίας! Σεις που διδάσκετε στα παιδιά μου να μην με αγαπούν, να ντρέπονται για μένα, που θέλετε να γίνουν άνθρωποι χωρίς ταυτότητα, γιατί τάχα οι πατρίδες δεν είναι τίποτα και δεν αξίζει να πολεμά κανείς γι αυτές. Τυφλοί οδηγοί εσείς , καλλιεργείτε το φυτώριο των νέων δούλων, που δεν θα πιστεύουν σε τίποτα για να τους εκμεταλλεύονται οι αφέντες κατά πως θέλουν. Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΟΥ θα πέσει πάνω στα κεφάλια σας όταν τα φιλότιμα παιδιά μου με λευτερώσουν!

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ σεις Έλληνές μου, που σκύβετε το κεφάλι από ντροπή και απελπισία! Καταφεύγετε σε ξένους τόπους, ψάχνετε για καινούργιες πατρίδες. Εδώ είν’ η γη σας! Εδώ και ο ουρανός σας! Δεν ξέρετε ότι οι πατρίδες δεν αγοράζονται, ούτε πωλούνται; Δεν τις δίνουν χάρισμα, μήτε ελεημοσύνη; Και όσους τις επιβουλεύονται, εκείνες τους εκδικούνται; Πρέπει να πολεμάς και όχι να επαιτείς γι αυτές!
ΘΑΡΣΕΙΤΕ ! Ψηλά το κεφάλι! Ελεύθερους Έλληνες γέννησα εγώ, όχι ραγιάδες!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ (Νίκος Καζαντζάκης)

«Πηδά η φωτιά κι οι σούβλες έτοιμες
κι αυτός ολόρθος στέκει
πεθαίνει αρνούμενος το θάνατο
και λευτεριά φωνάζει

Ελευτεριά για 'σένα χάνομαι
μα θα 'ρθουν πίσω μου άλλοι
στρατοί οι γιοι μου και τα εγγόνια μου
και θα σ' ελευθερώσουν

A

Μην κλαις κυρά κι εγώ θα αναστηθώ
και θα σ' αρπάξω πάλε
θα σπω τις αλυσίδες της σκλαβιάς
θα καταλύω τα κάστρα

Λίγοι είμαστε κι αλίμονο στης γης
αν ξοφληθεί η γενιά μας
στρατοί οι γιοι μου και τα εγγόνια μου
και θα σ' ελευθερώσουν»

Θωμαή Στεφανοπούλου

ΠΗΓΗ

μεταφορά

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Π.Γερμανό Σταυροβουνιώτη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

(1906-1982)

Από την προφορική Διαθήκη του Γέροντος Γερμανού 

«Ποτέ σου μη ζήτησης αξιώματα. Ποτέ σου μη ζήτησης τιμές από τον κόσμο. Ποτέ σου μη ζήτησης να ακουστή το όνομά σου. Να 'σαι πάντα αφανής, άγνωστος στους πολλούς τόσο, ώστε, ει δυνατόν, να μη σε ξέρη κανένας. Και τότε θα σε ξέρη ο Θεός. Εάν ο Θεός θέλη να σε φανερώση, δεν ευθύνεσαι εσύ. Μόνο εσύ να μη φροντίζης να φανής ότι είσαι έτσι και έτσι, ότι τάχα δηλαδή έχεις αρετή, είσαι άξιος κ.λπ. Να ζης με αφάνεια, σαν ξένος και παρεπίδημος, 'ως ο αλλόγλωσσος εν ετερογλώσσοις εν γνώσει καθήμενος', όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Να μη αποκτήσης ποτέ σου παρρησία, να μη θέλης να φαίνεσαι πως κάτι είσαι. Και τέλος, να μη έχης ποτέ, μα ποτέ σου μνησικακία, ούτε ακόμη με τον χειρότερό σου εχθρό. Αλλά αντίθετα να παρακαλής τον Θεό να τους συγχωρήση όλους, να συγχωρήση όλο τον κόσμο».

Ο μακαριστός ηγούμενος της μονής Σταυροβουνίου Γερμανός
(† 31.8.1982)

(Σύντομη αναφορά στην ζωή του)

Γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου το 1906 από ευσεβείς γονείς, το Νικόλαο και τη Μαργαρίτα, το γένος Χατζηγιώργη. Διαβάζοντας, όταν ήταν μικρός, τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, παρακινήθηκε στην απόφαση να ακολουθήσει το μοναχικό βίο.

Σε ηλικία 16 ετών εισήλθε στην Μονή Σταυροβουνίου. Επέδειξε υποδειγματικό  ζήλο  και αξιοθαύμαστη υπακοή σαν δόκιμος Μοναχός. Πήρε την ρασοευχή σε ηλικία 24 ετών και μετονομάστηκε από Γεώργιο σε Γερμανό μοναχό. Χειροτονήθηκε Διάκονος τον επόμενο χρόνο. Εκάρη Μεγαλόσχημος σε ηλικία 29 ετών και εχειροτονήθη Ιερομόναχος στην ηλικία των 38 ετών.

Στα χρόνια που ήταν υποτακτικός τον διέκρινε μεγάλη ταπείνωση, θαυμαστή αυταπάρνηση, ακούραστη εργατικότητα, ιώβεια υπομονή στις θλίψεις, μεγάλη πίστη στις πολλές του δοκιμασίες, ασυναγώνιστη εγκράτεια και απαράμιλλη νηστεία.

Η αγνότητα του βίου του, η αποδεδειγμένη του σύνεση και οι διοικητικές του ικανότητες απετέλεσαν την κύρια αιτία της εκλογής του σε ηγούμενο το έτος 1952, οπότε είχε κοιμηθεί ο προκάτοχός του στην ηγουμενία της μονής, ο αείμνηστος Γέροντας Διονύσιος ο Β’ (1948-1952). Σαν ηγούμενος αρεσκόταν στο να δίδει σ’ όλους τους τομείς πρώτος το καλό και άριστο παράδειγμα. Πρώτος στην ανεξικακία, στη συγχωρητικότητα, στην πραότητα, στην υπομονή, στην διακονία, στην εργατικότητα, στην σιωπή, στις ιερές ακολουθίες. Καλλιεργούσε με συνέπεια μέσα στην ψυχή του την αδιάλειπτη προσευχή.

Κορυφαίος καρπός της όλης αγίας βιοτής του και της συνεχούς προσευχής του ήταν ο θείος έρωτας προς τον Εσταυρωμένον Ιησούν. Απαύγασμα μάλιστα αυτού του θείου έρωτα και ξεχείλισμα συνάμα της ευγενέστατης ψυχής του ήταν και οι ωραιότατοι έμμετροι στίχοι με τους οποίους, από καιρού εις καιρόν, ήθελε να εκφράσει, κατά το δυνατόν, με ταπεινές εγκόσμιες λέξεις τα υπερκόσμια βιώματά του.

Κορυφαία αρετή του ήταν επίσης η ενσυνείδητη αφάνεια. Απέφευγε με κάθε τρόπο οποιαδήποτε προβολή του προς τον έξω κόσμο αλλά και προς τους ανθρώπους γύρω του. Φρόντιζε να κρύβει με κάθε επιμέλεια τις αρετές του, γι’ αυτό και ελάχιστοι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τον ανεκτίμητο θησαυρό που κρυβόταν κάτω από την κατά κανόνα ευτελή του εμφάνιση. Όσο όμως κι αν ο ίδιος κρυβόταν, οι πλούσιοι καρποί του πνευματικού του αναστήματος ήταν φανεροί και αδιαμφισβήτητοι. Η μετά δακρύων αδιάλειπτη προσευχή του, η αγγελική παράστασή του ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου του Κυρίου κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας και το μοναδικό και ανεπανάληπτο παράδειγμα της όλης παρουσίας του απέδωσαν πλουσιώτατη καρποφορία, όχι μόνο στην ίδια τη Μονή του, αλλά και γενικότερα στον γυναικείο Μοναχισμό της Κύπρου, που άνθισε και στηρί­χθηκε χάρις κυρίως στους δικούς του αγώνες.

Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι για μεγάλο διάστημα ο Γέροντας Γερμανός υπήρξε η ουσιαστική καρδιά της αυθεντικής, της αληθινής ζωής ταπεινών και αγίων μορφών, που κοσμούσαν και στήριζαν πνευματικά το νησί μας. Υπήρξε μάλιστα άριστος Πνευματικός-Εξομολόγος και καθοδήγησε πλήθη του λαού μας στη μετάνοια και στη γνήσια πνευματική μεταστροφή προς τον Κύριο. Μόνο ο ουρανός γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις του τεράστιου πνευματικού του έργου, που με τόση επιμέλεια κι αφάνεια επετέλεσε.

Όλη του η ζωή ήταν μία ζώσα μαρτυρία του ζώντος Ιησού.

Η επίγειά του βιοτή επιστεγάστηκε με μαρτυρικό τέλος, κάτι που και ο ίδιος ενδόμυχα το ποθούσε και το επιζητούσε, όπως κάποτε το εκμυστηρεύθηκε σε πνευματικό του αδελφό. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτής της ιδιαίτερης χάριτος, να τύχουν δηλαδή οσιομαρτυρικού τέλους, αξιώθηκαν εκλεκτοί άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως π.χ. ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης.

Το απόγευμα της 31ης Αυγούστου 1982, τελευταίας ημέρας του Εκκλησιαστικού έτους και ημέρας αφιερωμένης κατ’ εξοχήν στην Παναγία, που τόσον λάτρευε ο άγιος Γέροντας, ενώ επέστρεφε από ολοήμερη σκληρή εργασία στους ελαιώνες οδηγώντας το τρακτέρ της μονής, κατέπεσε σε απότομη χαράδρα, όπου βρήκε μόνος και αβοήθητος μαρτυρικό θάνατο. Έτσι, με το τέλος του εκκλησιαστικού έτους, ετελεύτησε ο μακαριστός Γέροντας, μια γνήσια εκκλησιαστική μορφή, του οποίου η όλη ζωή ήταν ουσιαστικά μια διαρκής θυσία, μία αδιάλειπτη λειτουργία. Και με την έναρξη της νέας εκκλησιαστικής περιόδου, μετατέθηκε, αναμφίβολα, εκεί όπου επιτελείται η αέναη Λειτουργία, στο άνω θυσιαστήριο! Οι μοναχοί, που τον αναζητούσαν επίμονα όλο εκείνο το απόγευμα, τον βρήκαν τελικά την άλλη μέρα σε νεκρική και προσευχητική στάση, με τα πόδια και τα χέρια του σταυρωμένα, ορατό σημείο της πνευματικής του εργασίας, ακόμη και κατά τις τελευταίες του εκείνες επώδυνες στιγμές του μαρτυρικού του θανάτου, που, σαν ωδίνες κάποιου άλλου τοκετού, τον εισήγαγαν στην αιωνιότητα.

Το νεκρό του σώμα παρέμεινε θαυματουργικά εύκαμπτο ακόμη και μετά παρέλευση περισσότερο από 24 ώρες, μέχρι την ώρα της ταφής του. Σημείο και αυτό που παρατηρείται κυρίως σε Οσίους της Εκκλησίας.

Το Ζωντανό του παράδειγμα παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένο στις καρδιές των Πατέρων του μοναστηριού του, που, με τις ευλογίες του, προσπαθούν να ενθυμούνται και να υπακούουν στις πατρικές του συμβουλές και υποθήκες. Αιωνία αυτού η μνήμη!

“ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΠΑΤΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΝ”
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009

πηγή

Ο τ. Πάπας - με τον πιο ωραίο άντρα του Βατικανού!;;;

Κάτι παράξενο συμβαίνει στο Βατικανό, σύμφωνα με τον διάσημο μπλόγκερ Andrew Sullivan. Όπως παρατήρησε, το γεγονός ότι ο Πάπας δεν θα αποσυρθεί σε κάποια κατοικία, αλλά θα συνεχίσει να ζει στο Βατικανό μαζί με τον έμπιστο γραμματέα του Georg Gaenswein, τον κάνει να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Πάπας  δεν θέλει να αποχωριστεί τον σύντροφό του.
Ο αρχιεπίσκοπος Georg Ganswein και προσωπικός γραμματέας του Πάπα Βενέδικτου φημίζεται για την ομορφιά του! Μάλιστα πρόσφατα η ιταλική έκδοση του Vanity Fair κυκλοφόρησε με τον γραμματέα στο εξώφυλλο και τίτλο «Πατέρα Georg, δεν είναι αμαρτία να είσαι όμορφος!». Ο «Τζορτζ Κλούνεϊ του Αγίου Πέτρου» επιλέχθηκε από το περιοδικό λόγω της ολοένα και μεγαλύτερης δύναμης που αποκτά στο Βατικανό.




πηγή

Ορθοδοξία και Ελλάδα Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Δεν επιτρέπεται να ντρεπόμαστε που γεννηθήκαμε Έλληνες. Άλλοι θα πρέπει να ντρέπονται. Παρά τα λάθη συνανθρώπων μας δεν παύουμε να έχουμε μία πανάρχαιη ιστορία, έναν άφθαστο πολιτισμό, μία αγιοτρόφο ορθοδοξία.

Ο φιλοσοφικός στοχασμός, η ωραία γλώσσα, η τέχνη, η ποίηση έφθασαν στα ύψη. Η αγάπη για την ελευθερία, ο σεβασμός του άλλου, το φιλάρετο και φιλόκαλο χαρακτήριζαν τους Έλληνες. Η εδραίωση δημοκρατικών θεσμών, το άγιο φιλότιμο, η θεολογία του προσώπου, η πανευφρόσυνη ορθοδοξία. Ασφαλώς και δεν θα πρέπει να κομπορρημονούμε στις δάφνες του ιερού παρελθόντος, αλλά θα πρέπει να συνεχίζουμε την ηρωοτρόφο και αγιοτρόφο παράδοση.
Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία και η ορθόδοξη πίστη έδωσαν την αγαστή ελληνορθοδοξία. Ο Σωκράτης έλεγε πως τιμιότερο από τους γονείς είναι η πατρίδα. Ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα αξιοθαύμαστα «Απομνημονεύματά» του έλεγε πως γλυκύτερο πράγμα από την πατρίδα και τη θρησκεία δεν υπάρχει. Αγάπη στην πατρίδα και την πίστη συμπορεύονται. Ποτέ η πίστη δεν υπερέχει της πατρίδας. Η ορθοδοξία δεν είναι ελληνική αλλά οικουμενική. Η αγάπη στην πατρίδα δεν γίνεται για τον χριστιανό σοβινισμός, εθνικισμός, ρατσισμός, φανατισμός και μισαλλοδοξία. Η ζωντανή ιερή παράδοση του έθνους οδηγεί σε συνέχιση ιερών και ωραίων αγώνων.
Η παράδοση αυτή είναι τίμια, εμπνευσμένη, αντιατομιστική, δημιουργεί ενότητα, ήθος και μόνιασμα. Η ορθοδοξία παρεξηγήθηκε πολύ και κακομεταχειρίστηκε. Η ορθοδοξία στην καθαρή της μορφή υπήρξε πάντοτε παράγοντας ισχυρής ενότητος, ειρήνης, αγάπης και συμφιλιώσεως. Η ορθοδοξία δημιουργεί ολοκληρωμένες προσωπικότητες, ηθικά αναστήματα, ώριμους ανθρώπους. Δίνει βαθύ νόημα ζωής, υπομονή, καρτερικότητα και ελπίδα. Το ορθόδοξο ήθος είναι υγιές, ισόρροπο, διακριτικό και νηφάλιο. Δεν αντιμάχεται βίαια, απειλητικά και εχθρικά. Η ελληνορθοδοξία είναι πηγή ανεφοδιασμού ανανεώσεως και μεταμορφώσεως. Οδηγεί σε ετοιμότητα, εγρήγορση και ηρωισμό.
Ελλάδα και ορθοδοξία είναι πολύτιμες δυνάμεις. Απομακρύνουν από τον πολύ και ψυχρό ορθολογισμό την ανιαρή ανία. Ο ελληνισμός έχει τη γενναιότητα της σκέψης και της ζωής του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ορθοδοξία προβάλλει τη σοφία των αγίων Τριών Ιεραρχών και των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας. Ελλάδα και ορθοδοξία σήμερα δέχονται ισχυρό πόλεμο να περιορισθούν, να απομονωθούν, να σωπάσουν. Δεν είναι καιρός για δειλή σιωπή και φυγή. Θα πρέπει να γίνουμε πιο συνειδητοί πιστοί. Να αυξηθούν οι φιλέλληνες. Να γίνουν φιλέλληνες οι ίδιοι οι Έλληνες. Στη σημερινή κρίση είναι απαραίτητες οι παρούσες σκέψεις και όχι σ’ επιστροφή στο μυθικό δωδεκάθεο. Ας αγαπήσουμε εγκάρδια την ορθοδοξία και την Ελλάδα.
Καλή Σαρακοστή!

πηγή

Την 17ην του μηνός Μαρτίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού.

Την 17ην του μηνός Μαρτίου, 

μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αλεξίου, 

του ανθρώπου του Θεού.

    Γεννήθηκε στη Ρώμη, στα χρόνια του Αρκαδίου και Ονωρίου, γιών του Μ. Θεοδοσίου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ευφημιανός και η μητέρα του Αγλαΐα. Ήταν ευσεβέστατοι χριστιανοί και είχαν μεγάλη περιουσία, που διέθεταν στα ορφανά και στους φτωχούς με μεγάλη προθυμία και γενναιοδωρία.Την ίδια ακριβώς ανατροφή έδωσαν και στο γιο τους Αλέξιο. Με το δικό του χέρι μοίραζαν τα περισσότερα ελέη τους.

    Από μικρή ηλικία ο Όσιος ένοιωσε την επιθυμία να υπηρετήσει τον Κύριο. Όταν όμως έφτασε σε κατάλληλη ηλικία ο Αλέξιος, οι γονείς του θέλησαν να τον νυμφεύσουν. Πράγμα που ο ίδιος δεν επιθυμούσε. Αλλά στην επιμονή των γονέων του, ο Αλέξιος νυμφεύθηκε μια γυναίκα που και αυτή ήθελε να μείνει άγαμη. Οπότε συμφώνησαν να διατηρήσουν και οι δύο την παρθενία τους, γι' αυτό και την ώρα του γάμου έφυγε κρυφά από τη Ρώμη και κατέφυγε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας όπου έζησε δεκαοκτώ έτη φορώντας φθαρμένα και παλαιά ενδύματα και τρεφόμενος από την αγάπη και την φιλευσπλαχνία των χριστιανών της περιοχής. Εκεί επιδόθηκε στη μελέτη του θείου λόγου και στις ασκήσεις. Αλλά και στη βοήθεια και φροντίδα των φτωχών.

   Μετά από 18 χρόνια, επέστρεψε στην πατρίδα του και βρήκε στη ζωή τους γονείς του και τη σύζυγό του. Αυτοί όμως δεν τον αναγνώρισαν. Έμεινε κοντά τους, συνεχίζοντας και καλλιεργώντας το θεάρεστο έργο του.

   Όταν πλησίασε το μακάριο τέλος του έγραψε σ' ένα κομμάτι χαρτί το όνομα του και την καταγωγή του. Μετά την κοίμησή του ο αυτοκράτορας Ονώριος διάβασε το σημείωμα και αποκαλύφθηκε ποιος ήταν. Αυτό στην αρχή λύπησε τους δικούς του, αλλά έπειτα χάρηκαν, διότι ο Αλέξιος μέχρι τέλους ήταν «άρτιος του Θεού άνθρωπος» . Δηλαδή, τέλειος άνθρωπος του Θεού.

Απολυτίκιον
Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐκ ρίζης ἐβλάστησας, περιφανοῦς καί κλεινῆς, ἐκ πόλεως ἤνθησας, βασιλικῆς καί λαμπρᾶς, Ἀλέξιε πάνσοφε. Πάντων δ’ ὑπεφρονήσας ὡς φθαρτῶν καί ρεόντων, ἔσπευσας συναφθῆναι, τῷ Χριστῷ καί Δεσπότη. Αὐτόν οὔν ἐκδυσωπεῖ ἀεί, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

πηγή

Αδαμιαίος θρήνος Γράφει ο π. Βασίλειος Καλλιακμάνης

α) Στην υμνολογία της Κυριακής της Τυροφάγου κυριαρχεί ο «αδαμιαίος θρήνος», αφού «τη αυτή ημέρα ανάμνησιν ποιούμεθα της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτοπλάστου Αδάμ».
Ο Αδάμ, ο πατέρας της οικουμένης, γνώριζε στον Παράδεισο τη γλυκύτητα της θείας αγάπης. Έτσι μετά την έξωσή του από αυτόν για το αμάρτημά του, εγκαταλελειμμένος από την αγάπη του Θεού, θλιβόταν πικρά και οδυρόταν με βαθείς στεναγμούς, αναφέρει ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
β) Σύμφωνα με τη βιβλικοπατερική παράδοση ο Αδάμ πριν από την πτώση μετείχε στη θεία δόξα. Ήταν προικισμένος με το διορατικό και προφητικό χάρισμα. Θεωρούσε ολόκληρη τη δημιουργία προφητικά. Ονομάτιζε τα όντα σύμφωνα με τις ιδιότητές τους. Μετείχε των πνευματικών χαρισμάτων, τα οποία απώλεσε με την παρακοή. Έτσι βρέθηκε γυμνός και γνώρισε την ασχημοσύνη του. Κυριεύτηκε από τον κολαστικό φόβο και το φρόνημά του έγινε γεώδες και πονηρό.
γ) Ο Θεός πριν από την παρακοή είχε προειδοποιήσει για τα επερχόμενα δεινά. Η προειδοποίηση μοιάζει με είδος απειλής, διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και συνεχίζει λέγοντας ότι οι προπάτορες είχαν τη δυνατότητα να αποφύγουν την πτώση με τρεις τρόπους. Ή αγαπώντας το Θεό ή γνωρίζοντάς Τον ή φοβούμενοι την παντοδυναμία του. Η αποδοχή της νεκροποιού συμβολής του διαβόλου, η άγνοια και η λήθη του Δημιουργού και τέλος η απώλεια του θείου φόβου οδήγησαν στην παρακοή.
δ) Οι επιπτώσεις της παράβασης του Αδάμ ήταν καταλυτικές για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Οι άνθρωποι διακόπτοντας την κοινωνία με το Θεό ανατρέφονται εμπαθώς και εθίζονται στη ζωή της αμαρτίας. Σκοτίζεται ο νους και καλλιεργούνται τα πάθη. Κίνητρο της τήρησης των θείων εντολών δεν είναι η αγάπη του Θεού αλλά ο φόβος της τιμωρίας.
ε) Πολλοί καταλογίζουν ευθύνες στον Αδάμ, παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, διότι αθέτησε τη θεία εντολή και εισήγαγε στον κόσμο τη φθορά και το θάνατο. Όμως ο Αδάμ δεν μπορεί να κατακριθεί τόσο, γιατί δεν είχε δοκιμάσει την εμπειρία της θανάσιμης ιδιότητας της παρακοής. Μεγαλύτερη ευθύνη φέρει καθένας από τους χριστιανούς, που, ενώ γνωρίζει τις συνέπειες της παράβασης των θείων εντολών, επιλέγει την ίδια οδό με αυτόν!
στ) Ενώ λοιπόν οι χριστιανοί γνωρίζουν ότι «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6,23), επιλέγουν την οδό του Αδάμ. Αυτό φαίνεται τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή. Για όλα τα δεινά φταίνε οι «άλλοι» και καταγγέλλονται ως διεφθαρμένοι, άρπαγες, πουλημένοι και άδικοι. Η ευθύνη μεταβιβάζεται στους απρόσωπους θεσμούς και τέλος στο Θεό. Δεν υπάρχει ίχνος αυτεπίγνωσης σε έναν λαό που διαχρονικά κολακεύεται από ανερμάτιστες πνευματικά ηγεσίες ότι ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του φέρει ευθύνη τόσο για την παρακμή όσο και για την πρόοδο της κοινωνίας. Φτάσαμε στο τραγικό σημείο να εξορίζουμε από τη ζωή μας το πρόσωπο της Εσταυρωμένης Αγάπης, να μένουμε απορφανισμένοι και να διαμαρτυρόμαστε ότι άλλοι μας σκότωσαν τον πατέρα.
ζ) Όλα αυτά γράφονται με πόνο αλλά και μία νότα ελπίδας, που προκύπτει μέσα από τα λειτουργικά κείμενα και το συναξάρι της Κυριακής της Τυρινής. Διότι το θρήνο του παλαιού Αδάμ ήλθε να μετατρέψει σε ανεκλάλητη χαρά ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, ο οποίος σήκωσε στους ώμους του το βάρος της αλλοτριωμένης ανθρωπότητας, δείχνοντας το δρόμο του Σταυρού και της Ανάστασης. Αντί να ελεεινολογούμε για την πολύμορφη κρίση και να θρηνούμε ως «νυκτικόρακες εν οικοπέδω» (βλ. Ψαλμ. 102,6), ας αναλάβει ο καθένας τη δική του ευθύνη μετανοώντας απέναντι στο Θεό και τους συνανθρώπους του. Τότε μπορεί να μη μετατραπεί η κοινωνία σε Παράδεισο, σίγουρα όμως θα αποτραπεί να γίνει κόλαση.
πηγή

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ἡ εἴσοδός μας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή σηματοδοτεῖ τήν ἔναρξη ἑνός ἐντονωτέρου πνευματικοῦ ἀγῶνoς, προκειμένου νά φτάσωμε νά προσκυνήσωμε τά σεπτά πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά τόν δοξάσωμε Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.
Αὐτός ὁ ἀγώνας εἶναι δύσκολος, ἀφοῦ ἡ πορεία μας γιά συνάντηση μέ τόν Κύριό μας εἶναι «Γολγοθάς», τόν ὁποῖο ἀνεβαίνομε αἴροντες ὁ καθένας τόν σταυρό του. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐνισχύει σ’ αὐτόν τόν ἀνηφορικό δρόμο, χαρίζοντάς μας τήν δυνατότητα νά βαδίζωμε ἔχοντας συνοδοιπόρο μας τόν ἴδιο τόν Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστό, ὁ ὁποῖος κάθε φορά πού πέφτομε καί πληγωνόμαστε, μᾶς πιάνει ἀπό τό χέρι καί μᾶς δίδει οὐράνια χάρη καί δύναμη. Ὅμως ἔχομε καί τήν Παναγία μας, ἡ ὁποία μέ τίς πρεσβεῖες της γίνεται ἡ παραμυθία μας, ἡ παρηγοριά μας δηλαδή, καί μέ τό μητρικό γλυκύτατο βλέμμα της στηρίζει τά ἀδύναμα μέλη μας, ὥστε νά φτάσωμε στό εὐλογημένο τέλος. Τήν συνοδεύουν στήν ἱκεσία της οἱ Ἅγιοί μας, οἱ οποῖοι μέ τήν κατά Θεόν βιοτή καί πολιτεία τους, μᾶς ἐμπνέουν καί μᾶς στηρίζουν στήν πνευματική μας πορεία.
Σ’ αὐτό τόν δρόμο ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία μᾶς παρέχει καί τά σωτήρια φάρμακα, πού εἶναι, ὅπως ὅλοι καλῶς γνωρίζομε, ἀπαραίτητα γιά τήν θεραπεία τῶν «πληγῶν» μας. Εἶναι ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ νήψη, ἡ φυλακή τοῦ νοός, τό λουτρό τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως, καί τέλος ἡ συμμετοχή μας στήν Εὐχαριστιακή Τράπεζα, ὅπου γινόμαστε μέτοχοι τῆς οὐρανίου χαρᾶς καί μακαριότητος, γευόμενοι τοῦ Παναγίου Σώματος καί τοῦ Τιμίου Αἵματος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πρέπει ὅμως νά γνωρίζωμε λεπτομερῶς τίς δυσκολίες αὐτῆς τῆς πορείας καί τούς ἐχθρούς μας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται, ὥστε νά μᾶς ἐμποδίσουν ,παντί τρόπῳ, νά φτάσωμε στό ἐπιθυμητό καί ἅγιο «τέλος», νά ἐπιτύχωμε δηλαδή τήν κατά Χριστόν Ἰησοῦν τελείωση, τήν θέωσή μας.
Ἄς δοῦμε λοιπόν, ἐν ὀλίγοις, αὐτούς τούς ἐχθρούς μας, ὥστε νά συντονίσωμε τόν ἀγῶνα μας πρός τελείαν καί βεβαίαν τήν νίκη.
· Ὁ πρῶτος ἐχθρός μας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ τά ἰδικά του, καί κάθε τόσο τό γαιῶδες, τό χαμαίζηλον φρόνημά μας ἐξέρχεται εἰς βοσκήν βορβορώδη, ὑπηρετώντας τίς σαρκικές ἡδονές καί ἐπιθυμίες μας. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος γράφει σχετικά μέ αὐτό τό θέμα: «Βλέπω δέ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου, ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καί αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου» (Ρωμ. ζ’.23).
Ὅ Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς κάνει ἐπίσης λόγο γιά τίς σωματικές αἰσθήσεις, ἀφοῦ ἔχομε σῶμα, οἱ ὁποῖες πολλάκις ἐπαναστατοῦν ἐναντίον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά κάνει λόγο καί γιά τήν ψυχική αἴσθηση, ἀφοῦ ἔχομε καί ψυχή.
Ὁ ἐμπαθής καί πεπτωκώς ἄνθρωπος, ἔχει φρόνημα σαρκικό καί ὑπηρετεῖ δουλικά τά ταπεινά ἔνστικτα. Ζεῖ γιά τήν εὐχαρίστηση τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, ἡ ὁποία εἶναι πρόσκαιρη καί καταστροφική. Ὅ ἂνθρωπος αὐτῆς τῆς κατηγορίας, «τόν ἀγῶνα πάντα πρός τά ὁρώμενα ἔχει... Σκοτεινός εἰσί τοῖς φρονήμασι καί τῶν ἀκτίνων τοῦ θείου φωτός πάντων ἀμέτοχος» (Νικήτας Στηθᾶτος).
Ὁ πλέον χαρακτηριστικός ὅμως λόγος γιά αὐτό τό εἶδος ἀνθρώπου, εἶναι ἐκεῖνος τοῦ ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου: «Ὁ σαρκικῇ προαιρέσει ἄνθρωπος, ὁπόταν περί Θεοῦ ἀκούσῃ, ὡς ἀηδεῖ ὁμιλία περιοχλούμενος τόν νοῦν ἀηδιάζεται, καθώς καί ὁ προφήτης λέγει: “ἐγένετο αὐτοῖς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς ἔμετος”».
· Ὁ δεύτερος ἐχθρός μας εἶναι ὁ κόσμος, ὁ ὁποῖος μέ τό δικό του «κοσμικό», ἁμαρτωλό φρόνημα καί μέ τήν δύναμη πού διαθέτει, μᾶς ἑλκύει συνεχῶς πρός τά ἡδέα (εὐχάριστα) τῆς γῆς, τά ὁποῖα εἶναι φθαρτά καί παρέρχονται ἀνεπιστρεπτί. Μᾶς ξεγελάει λέγοντάς μας ὅτι ἡ εὐτυχία καί ἡ χαρά εὑρίσκονται ἐδῶ καί ὅτι ὅταν κλείσωμε τά μάτια μας ὅλα τελειώνουν, λές καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ὄν χωρίς εἶδος καί πνευματικό κάλλος.
Ὁ κόσμος, μᾶς κινεῖ σέ ἐξωστρέφεια καί διασπᾶ τίς ἐσωτερικές μας δυνάμεις, ὥστε νά εὑρισκώμεθα συνεχῶς σέ πνευματική ραστώνη καί νά ζοῦμε ἁπλῶς στό «κατά φύσιν», χωρίς πνευματική πρόοδο καί ἀνάταση.
Θά ἀναφέρω δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα, τά ὁποῖα ἔχουν τήν φιλοσοφία τοῦ, «δέν πειράζει...».
- Συνήντησα μετά τήν Πρωτοχρονιά γυναῖκα, μεγάλης ἡλικίας, ἡ ὁποία μοῦ εἶπε «ἐν χαρᾷ» ὅτι ἦτο εὐτυχής, διότι ἐξεπληρώθη ἡ ἐπιθυμία της, πρίν πεθάνει νά πάῃ στό καζίνο. Βρέ γιαγιά, εἶπα, τί λές! Πῆγες ἐσύ στό καζίνο; Ναί Δεσπότη μου, εἶναι κακό; Μά ἐκεῖ εἶναι ναός τοῦ διαβόλου, τῆς εἶπα. Δέν ἔπαιξα λεφτά Δεσπότη μου, ἀλλά... εἶναι ὡραῖα... Θά πάω Δεσπότη μου νά ἐξομολογηθῶ γιά νά μέ συγχωρέσῃ ὁ Θεός.
Ἄχ αὐτή ἡ νοοτροπία, εἶπα μέσα μου, πόσους ἔχει ὁδηγήσει σέ καταστάσεις ὀδυνηρές! «Ἔλα βρέ ἀδελφέ, καί τί ἔγινε...;» Ἡ ἐξωστρέφεια, τό κοσμικό φρόνημα, τό ὁποῖο μᾶς μπερδεύει καί μᾶς ἀποπροσανατολίζει.
Δεύτερο παράδειγμα εἶναι ἡ συμμετοχή τῶν ἀνθρώπων στίς καρναβαλικές ἐκδηλώσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι ξένες μέ τό ἦθος καί τά δεδομένα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς Ἐκκλησίας μας. «Ἔ, δέν πειράζει πού βγαίνομε γιά νά ξεφαντώσωμε...», λένε οἱ περισσότεροι. Αὐτό τό, «δέν πειράζει» τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος ὁδηγεῖ στό παντελές ξέφτισμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
· Τρίτος ἐχθρός μας εἶναι ὁ μισόκαλος διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται νυχθημερόν ἐναντίον τοῦ θείου θελήματος καί διαβάλλει συνεχῶς τόν Θεό στόν ἄνθρωπο, ὡς μιαρός ψυθιριστής. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος μιλάει μέ σαφήνεια καί προειδοποιεῖ: «Εἶδον τάς παγίδας τοῦ διαβόλου ἡπλωμένας ἐν τῇ γῇ». Καραδοκεῖ, ὁ πειραστής, σέ κάθε μας βῆμα καί έπιζητεῖ μανιακῷ τῷ τρόπῳ τίνα καταπίῃ.
Ὁ ἄνθρωπος, «πεσών ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ διαβόλου κλονεῖται τῷ δεινῷ ἀνέμῳ τῆς ἁμαρτίας πνέοντι, καί σείονται ψυχαί καί λογισμοί καί νοῦς. Ὁμοιάζει δέ σίτῳ βεβλημένῳ τῷ σινίῳ τῆς γῆς ταύτης σινιαζόμενος ἐν ἀστάτοις λογισμοῖς τοῦ κόσμου τούτου καί σάλῳ ἀπαύστῳ τῶν γηίνων πραγμάτων, ἐπιθυμιῶν καί πολυπλόκων ἐννοιῶν, ὑλικῶν καί ἡδονῶν παντοδαπῶν καί ποικίλων» (Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος).
Τά τεχνάσματα τοῦ διαβόλου εἶναι ποικίλα καί φοβερά, ἀφοῦ κτυπάει στό σημεῖο ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀδυναμία τοῦ καθενός μας. Ὅπως τό πτηνό δρυοκολάπτης κτυπάει μέ τό ράμφος του τόν κορμό τοῦ δένδρου, προκειμένου νά εὕρῃ κούφιο σημεῖο καί νά κτίσῃ τήν φωλιά του ἤ νά κορέσῃ τήν πεῖνα του, ἔτσι καί ὁ διάβολος κτυπάει τόν ἄνθρωπο ἐκεῖ ὅπου εἶναι κούφιος καί κενός, προκειμένου νά ἐγκαταστήσῃ τό στρατηγεῖο του.
· Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας συνιστοῦν τήν συνεχῆ μνήμη καί ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού γλυκαίνουν τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ στό βάθος τῆς καρδιᾶς μας εἶναι ἐγκαθιδρυμένη ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας, τήν ὁποία ἐλάβαμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς γήινες μέριμνες καί «τότε αὐτῷ ὀχλεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καθαρίζων αὐτόν ἐν αἰσθήσει πολλῇ καί πάσης τῆς γεώδους παχύτητος» (Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς).
Πολλάκις αἰσθάνομαι λύπην βαθυτάτην στήν ψυχή μου, ὅταν σκέπτωμαι ὅτι λίγοι ἀγωνίζονται σωστά καί συνειδητά τόν καλόν ἀγῶνα κατά τήν διάρκεια τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀλλά καί καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τοῦ ἔτους καί ἀκόμη λιγότεροι φτάνουν στό τέρμα.
Εἶναι φανερό ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦν «βίον ἐπίπλαστον», χωρίς ἰδιαίτερο κόπο καί πνευματική ἄσκηση, καί γιά τοῦτο ἔχουν ἀδύναμες πνευματικές αἰσθήσεις καί δέν ἀντέχουν στούς δεινούς ἀνέμους τῶν φρικτῶν πειρασμῶν. Ἔτσι, ἐνῷ κάνομε λόγο γιά τήν πνευματική ζωή, πόρρω ἀπέχομε αὐτῆς, καί ἐνῷ ἑτοιμαζόμαστε γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, οὐδέν ἐπιτυγχάνομε, ἀφοῦ δέν κατορθώνομε τό πέρασμά μας ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς, ἀπό τά πρόσκαιρα καί τά βοσκηματώδη, στή χαρά τῶν τέκνων τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
· Ἡ δυνατότης ὑπάρχει καί ἡ χάρις πλουσία δίδεται παρά Κυρίου. Ἄς καταθέσωμε τήν θέλησή μας καί τήν ὑπομονή μας γιά τόν σωστό πνευματικό ἀγῶνα.
Μιά εὐχή καί προσευχή ἐπί τῇ ἀπαρχῇ τῆς κατανυκτικῆς καί Ἁγίας πνευματικῆς περιόδου ἄς κάνωμε ἐκ βαθέων:
«Νά φτάσωμε εἰς τόν ἐνυπόστατον φωτισμόν καί τήν τελειωτάτην διάκρισιν... πορευόμενοι ἐν πνευματικῇ μεσημβρίᾳ, ἡλιακαῖς ἀκτῖσι ἀοράτοις, φαιδρυνόμενοι» (Ἀδελφοί Κάλλιστος & Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι).
Ἀδελφοί μου, σᾶς εὔχομαι Καλή Τεσσαρακοστή καί καλή Ἀνάσταση.

πηγή

θεία κοινωνία…. π. Ηλίας Υφαντής

Θυμάμαι-μικρό παιδί-κάποιες γυναικούλες, που κουβαλούσαν αλάτι (ζαλίγκα) από το Αιτωλικό, για να το πάνε στ’ Άγραφα.

Σήμερα βέβαια οι συνθήκες της ζωής μας έχουν αλλάξει. Κι όχι μόνο βάρη δεν κουβαλάμε, αλλά, σε μεγάλο βαθμό, ξεχάσαμε κιόλας να περπατάμε. Κι όμως…

Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να κουβαλούν άλλου είδους βάρη. Και μάλιστα δυσβάστακτα:

Και πρώτα-πρώτα σωματικά βάρη.

Απ’ τα οποία, ενώ θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε, δεν φροντίζουμε να τα ξεφορτωθούμε.
Κι έτσι συσσωρεύουμε λίπη στο σώμα μας. Που το κάνουν βαρύ, δυσκίνητο και αντιαισθητικό. Αλλά και ευεπίφορο σε αρρώστιες, ακόμη και στο θάνατο. Για να επαληθεύεται έτσι το σλόγκαν, που λέει ότι «το πάχος μικραίνει τη ζωή».

Αν όμως το πάχος μικραίνει τη ζωή, η νηστεία τη μακραίνει.

Απόδειξη; Οι ασκητές. Που ακολουθούν τη συνταγή της νηστείας. Με αποτέλεσμα να ζούνε πολλά χρόνια. Και μάλιστα να διατηρούν σώες, όχι μόνο τις σωματικές, αλλά και πνευματικές τους δυνάμεις.

Αλλά, πέρα απ’ τα σωματικά βάρη, είναι και τα ψυχικά.

Που, κάποτε, το καμίνι των τύψεων τα κάνει βαρύτερα, ακόμη, κι από την άμμο της θάλασσας. Κι απ’ το άλλο μέρος είναι το βάρος για τις αδικίες, που οι άλλοι έκαμαν σε βάρος μας.

Ε, λοιπόν, για όλα αυτά τα ψυχικά βάρη ο Χριστός μας δίνει μια χρυσή συνταγή:

Ξεφορτωθείτε, μας λέει, απ’ αυτά που οι άλλοι έκαμαν σε βάρος σας, κι ο ουράνιος πατέρας θα σας απαλλάξει απ’ όσα εσείς κάματε σε βάρος των άλλων. Αν όμως εσείς δεν ξεχνάτε τις αδικίες των άλλων, ούτε κι ο ουράνιος πατέρας, θα ξεχάσει τις δικές σας αδικίες …

Με τη νηστεία, λοιπόν, και τη συγνώμη ανεβαίνουμε στο Θαβώρ της Μεταμορφώσεως.

Εκεί, όπου συντελείται το μυστήριο της θείας ευχαριστίας και της θείας κοινωνίας.

Και υποσχόμαστε στο Χριστό ν’ ακολουθήσουμε τα ίχνη του.

Γιατί η θεία κοινωνία δεν είναι το τέρμα στην πνευματική μας προσπάθεια. Αλλά υπόσχεση και αφετηρία ν’ αγωνιστούμε προκειμένου να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας. Κι όχι μόνο στο προσωπικό, αλλά και το κοινωνικό επίπεδο.

Όπως έπραξε ο ίδιος και οι απόστολοί του:

Προκειμένου να κηρύξουν «πτωχοίς επίσκεψιν, αιχμαλώτοις άφεσιν, τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει». Που σημαίνει ν’ αντιμετωπίσουν τη φτώχεια, την αρρώστια, τη σκλαβιά και την πολυδαίδαλη αμαρτία και αθλιότητα, στο σύνολό της. Έτσι ώστε να μεταμορφώσουν την κόλαση, στην οποία ζούμε, σε κοινωνία ανθρώπων.

Αλλά οι υπέρμαχοι της κόλασης έχουν τις αντιρρήσεις τους.

Θέλουν μέσα στην ακόρεστη απληστία τους «να θησαυρίζουν θησαυρούς επί της γης»: Σάμπως να έχουν χιλιάδες στομάχια να ταΐσουν και σώματα να ντύσουν. Ή σάμπως να πρόκειται να ζήσουν αιώνια.

Καταδικάζοντας, έτσι, εκατομμύρια ανθρώπων στη δυστυχία και τη λιμοκτονία.

Και ούτε πολύ ούτε λίγο μας λένε:

Το Ευαγγέλιο είναι για τους ουρανούς και τον άλλο κόσμο. Μεγάλη χάρη σας κάνουμε, που σας αφήνουμε να κάνετε τα μνημόσυνά σας και να ψάλλετε τα τρισάγια. Είχαν μεγάλο δίκιο οι Νέρωνες και οι Διοκλητιανοί, που σας έκαιγαν ζωντανούς και σας σταύρωναν. Ή σας πρόσφεραν τροφή στα λιοντάρια. Γιατί μόνο γι’ αυτό αξίζετε…

Πρέπει να το χωνέψετε καλά ότι πάντοτε τα εγκόσμια προβλήματα είναι στη δικαιοδοσία των λήσταρχων και των κανιβάλων.

Ξαπλώστε, λοιπόν, στους καναπέδες και τις πολυθρόνες σας. Και αφεθείτε στη νάρκη και το λήθαργό των ΜΜΕ (=εξαπατήσεως).

Συμβιβαστείτε με τον αργό θάνατο της εξαθλίωσης και της πείνας, που επιλέξαμε για σας.

Γιατί βέβαια, οφείλετε να ομολογήσετε, ότι ο θάνατός, που επιλέξαμε, είναι περισσότερο «φιλάνθρωπος», έστω κι αν, στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο σαδιστικός.

Στην επιλογή σας αυτή θα σας «βοηθήσουν» τα γενώσιμα φάρμακα και εμβόλια(=δηλητήρια), τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, οι ναρκωτικοί αεροψεκασμοί, η αποβλακωτική και πολτοποιημένη παιδεία, τα τουρκολάγνα σήριαλ, κλπ, κλπ…

Και τόσα άλλα δηλητηριώδη και υπνωτικά άνθη, που διαθέτει ο κανιβαλικός μας μπαχτσές…

Αγνοείστε το «Πάτερ ημών», που σας καλεί να προσευχηθείτε, προκειμένου να έλθει η βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης».

Αγνοείστε το Χριστό, που σας λέει ότι για να λύσετε όλα τα προβλήματά σας πρέπει να ακολουθήσετε το δρόμο της δικαιοσύνης. Και ν’ αγωνιστείτε για μια θεία κοινωνία!…

Ακούστε τι σας λένε ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης!

Μήπως δεν σας εξαπάτησαν και δεν σας καταλήστεψαν αναρίθμητες, μέχρι τώρα, φορές; Έχετε, λοιπόν, κανένα λόγο να πιστεύετε ότι δεν θα κάνουν το ίδιο και στο μέλλον; Και ότι δεν θα ολοκληρώσουν το σχέδιο των αφεντικών τους, για την ολοσχερή εξόντωσή σας. Και την εξαφάνιση της Ελλάδας απ’ το προσκήνιο της ιστορίας!

Γονατίστε, λοιπόν, μπροστά τους και φωνάξτε τους, όπως οι μονομάχοι της ρωμαϊκής αρένες:

Άφεριμ αφέντες μας! Εμείς οι μελλοθάνατοι αποκηρύσσουμε τη θεία κοινωνία.

Και θα στηρίζουμε, μέχρι την τελευταία μας πνοή, τη δική σας και των πατρώνων σας, διαβολική κοινωνία…
παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Συγχώρεση και χαρά !!! Τα απαραίτητα εφόδια στο ταξίδι της Μεγ. Τεσσαρακοστής Του πρωτ. Χρήστου Αιγίδη,

Ο Λόγος του Κυρίου παραμένει επίκαιρος, ωφέλιμος και ουσιαστικός αιώνες τώρα. Γι' αυτό είναι καλή και ευλογημένη συνήθεια να μελετούμε τα ιερά κείμενα σε καθημερινή βάση για να αντλούμε σοφία, δύναμη και χαρά ,για να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και στα ποικίλα προβλήματα της ζωής. Βρισκόμαστε μια ανάσα  από την ανατολή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και η ευαγγελική περικοπή μας ξεκαθαρίζει δυο  σημαντικά δεδομένα για την νηστεία και τον πνευματικό αγώνα που πρόκειται να έχουμε.

  α) Εάν αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος...

  Μας διασαφηνίζει αρχικά ο Κύριος  οτι απαραίτητη προϋπόθεση της πνευματικής ζωής είναι η συγχώρεση. Να μην έχουμε κρατούμενα με τους αδελφούς μας. Τίποτα να μην  βαραίνει τη συνείδηση μας  με τον οποιοδήποτε συνάνθρωπό μας. Διαφορετικά, μάλλον δεν έχει νόημα η νηστεία και η προσπάθεια που κάνουμε. Ο λόγος αυτός είναι ειπωμένος  από το στόμα του Κυρίου μας όταν μας παρέδωσε την Κυριακή προσευχή. Αν δεν συγχωρούμε εμείς ( που είμαστε αμαρτωλοί ) όποιον μας στεναχώρησε , τότε πως ζητάμε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό ( που είναι αναμάρτητός ) ; Για το λόγο αυτό υπάρχει και ο Εσπερινός της Συγνώμης που έχουμε την  Κυριακή της Τυρινής.  Έτσι συμφιλιωμένοι, κλήρος και λαός να εισέλθουμε στο στάδιο των αρετών, να αρχίσουμε τον πνευματικό αγώνα, να ξεκινήσουμε την νηστεία.

 β) Συ δε νηστεύων αλείψαι σου την κεφαλήν και το πρόσωπό σου νίψαι...

  Η νηστεία, η προσευχή και η εγκράτεια είναι αφορμές χαράς. Όταν νηστεύω είμαι χαρούμενος. Δεν κάνω κάτι αναγκαστικά, κακόμοιρα, μίζερα. Άλλο είναι η ευσέβεια και η κατάνυξη και άλλο η μιζέρια και η σκυθρωπή συμπεριφορά. Πολλές φορές αυτά μπερδεύονται και εννίοτε οι δυσκολίες αυτές νοούνται ως υγιής πνευματικότητα. Εδώ γίνεται σαφές οτι η πνευματική ζωή θέλει λεβεντιά και χαρά .Όταν κάτι γίνεται δίχως ελευθερία, δίχως χαρά, μίζερα και θλιβερά, μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

   Ακόμα μην λησμονούμε πως κύριο μέλημά του αγώνα μας είναι η αποφυγή της  κενοδοξίας που προκαλεί ο έπαινος των ανθρώπων. Να επιζητούμε να είμαστε αρεστοί  στον Κύριο που γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς μας, Εκείνος ξέρει τους διαλογισμούς και τις προθέσεις μας.

  Έτσι λοιπόν να προχωρήσουμε στην Τεσσαρακοστή και ας νηστέψουμε  με χαρά  και ενθουσιασμό. Ας δούμε την περίοδο αυτή ως ευκαιρία πνευματικής προόδου και βαθύτερης εσωτερικής διεργασίας. Με την νηστεία πρωτίστως των παθών αλλά και των τροφών, με την προσευχή, με τη σιωπή και με την συμμετοχή μας στις λατρευτικές, κατανυκτικές ακολουθίες που θα ακολουθήσουν, το ταξίδι μας αυτό αποκτά άρωμα παραδείσου, γεύση ουρανού.

    Καλό ταξίδι στο πέλαγος της Αγάπης του Θεού, καλό αγώνα να νικήσουμε τις δυσκολίες που μας προτάσσει ο ίδιος μας ο εαυτός . Και μην ξεχνάμε ότι συνοδοιπόρο στο ταξίδι αυτό πρέπει  να έχουμε  τον  πνευματικό μας  Πατέρα.  Με την καθοδήγηση του θα ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία και  κάθε πειρασμό. 

πηγή