Mεταξύ αλήθειας και αρετής.

                         Mεταξύ αλήθειας και αρετής! 
                             Ποιά είναι η πρώτη επιλογή μας;

Ένα βασικό και ουσιαστικό κριτήριο της γνησιότητας της πνευματικής ζωής του χριστιανού ανθρώπου είναι πάντοτε η σχέση του ή καλύτερα το είδος της σχέσεώς του με τις δύο αυτές ευαγγελικές αξίες· την αλήθεια και την αρετή! 

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι κάθε συνειδητός χριστιανός βρίσκεται πάντοτε μεταξύ αλήθειας και αρετής, εφ’ όσον η πνευματική του ζωή αποτελεί προσπάθεια συμμορφώσεώς του με τις δύο βασικές εντολές· 

α) «γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερωθεί υμάς»]  
  
β) «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος έστι». 
 
Οι δύο αυτές εντολές είναι όντως βασικές, επειδή εφαρμοζόμενες με «νουν Χριστού» συμπίπτουν στο ίδιο πάντοτε αποτέλεσμα: στην αυθεντική και θεοφιλή βίωση της εν Χριστώ Ιησού τελειότητας.

Πράγματι στις δύο αυτές εντολές συμπυκνώνεται όλο το περιεχόμενο του Ευαγγελίου του Χριστού, εφ’ όσον η Αλήθεια είναι ο Χριστός και εφ’ όσον τελειότητα, στο Ευαγγέλιο σημαίνει να φθάσει ο χριστιανός στην...
«έπιγνωσιν του Υιού τοΰ Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». 
 
Αλλά το πρόβλημα της σχέσεως του χριστιανού ανθρώπου με την αλήθεια και την αρετή καταντά υπαρξιακό για την πνευματική του ζωή, δηλ. αποβαίνει ουσιαστικό κριτήριο της γνησιότητας της χριστιανικής του αυτοσυνειδησίας, επειδή η μεγάλη δυσκολία της βιώσεως των δύο αυτών ευαγγελικών αξιών βρίσκεται κυρίως στη δυνατότητα που έχει ή δεν έχει ο άνθρωπος αυτός να επιλέγει σταθερά και αμετακίνητα μεταξύ της αλήθειας και της αρετής, ως πρωταρχικό κριτήριο αυθεντικής πνευματικής ζωής, την αλήθεια!

Το πρόβλημα της σχέσεως του Χριστιανού ανθρώπου με την αλήθεια και την αρετή το διευκρίνισε ο Κύριος κα το παρουσίασε με εξαιρετική σαφήνεια ιδιαίτερα με την παραβολή του Φαρισαίου. 

Το βασικό μήνυμα αυτής της παραβολής σε σχέση με τη γνησιότητα της χριστιανικής αυτοσυνειδησίας είναι ότι ο θρησκευτικός άνθρωπος, που στερείται ταπεινώσεως (και άρα αυθεντικής αυτογνωσίας), τείνει σταθερά στην επιδίωξη της αρετής, επειδή η αρετή είναι συνήθως η φανερή η εξωτερική βεβαίωση (επίδειξη) τελειότητας ή τουλάχιστον πορείας προς την τελειότητα.

Αλλά το ερώτημα που αισθάνεται κανείς την ανάγκη να θέσει στο σημείο τούτο είναι· γιατί ο θρησκευτικός άνθρωπος επιδιώκει την εξωτερική επίδειξη της αρετής 
του; 
 
Σύγχρονες γνώσεις για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός σε μια τέτοια περίπτωση, μας βοηθούν να αντιληφθούμε ότι κάθε άνθρωπος επιλέγει την «αρετή» ως βασικό βίωμα, επειδή το βίωμα αυτό ικανοποιεί σε ορισμένο μέτρο και κατασιγάζει σε κάποιο βάθος εσωτερικές ψυχικές ανάγκες για αυτοβεβαίωση και αυτοδικαίωση απέναντι στον εαυτό αλλά και στις απαιτήσεις του κοινωνικού χώρου.

Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση η «αρετή» λειτουργεί ως «προσωπείο», επειδή χρησιμοποιείται από τον ανθρώπινο ψυχισμό ως ψυχολογική αναπλήρωση βιωματικών ελλείψεων και κενών στη σχέση του ανθρώπου με την πραγματική εικόνα του εαυτού του. 

Όταν δηλ, η εικόνα του εαυτού δεν ικανοποιεί, λόγω τραυματικών εμπειριών αισθημάτων μειονεξίας και κατωτερότητας, ο ανθρώπινος ψυχισμός αντιδρά με τη δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας του εαυτού, που λειτουργεί πλέον ως μάσκα, ως προσωπείο. 

Η «αρετή» επομένως ως προσωπείο, χρησιμοποιείται για να ικανοποιηθούν ψυχικές ανάγκες για αυτοβεβαίωση και κοινωνική αναγνώριση.  

Γι’ αυτό ο Φαρισαίος επικαλείται τις εξωτερικές αρετές του· «νηστεύω δις του σαββάτου. αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι»· Οι θρησκευτικές αρετές του συνθέτουν το θρησκευτικό του προσωπείο, το οποίο υψώνει ως λάβαρο υπεροχής και μεγαλείου σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους· «ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων»!

Από την άλλη μεριά η προτίμηση της «αρετής» συνεπάγεται μοιραίως «απώθηση» της αλήθειας στο περιθώριο της προσωπικής αλλά και της κοινωνικής συνειδήσεως. Εφ’ όσον ο «ενάρετος» κερδίζει κοινωνικά, προτιμώ την «αρετή» και την υψώνω μέσα μου ως την πρωταρχική πυξίδα της πορείας της ζωής μου.

Μια τέτοια όμως εμμονή στην πρωταρχική αξία της «αρετής» με οδηγεί αναπόφευκτα στην παραποίηση ή την άρνηση της αλήθειας. 

Έτσι συμβαίνει πολλοί από μας τους χριστιανούς, «ενάρετοι» κατά τα άλλα, να αδικούμε την αλήθεια. Να τη χρησιμοποιούμε για να στηρίξουμε την «αρετή» μας (το προσωπείο μας), στην περίπτωση λ.χ. που η μισή αλήθεια μας εξυπηρετεί ή να την αθετούμε και να την αρνούμεθα στην περίπτωση που ο σεβασμός μας σ’ αυτή ζημιώνει το προσωπείο μας ή γενικότερα τα συμφέροντά μας!

Στο ερώτημα· σε ποιά από τις δύο αξίες ανήκει πρώτα-πρώτα ο σεβασμός, στην αλήθεια ή στην αρετή, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής σημειώνει επιγραμματικά:

«διά την αλήθειαν εστίν η αρετή, αλλ’ ου διά την αρετήν η αλήθεια». 
Και στη συνέχεια επεξηγεί τις συνέπειες του πρωτείου της αλήθειας ή του πρωτείου της αρετής.

«Όθεν ο διά την αλήθειαν πράττων την αρετήν κενοδοξίας ου τιτρώσκεται βέλεσιν· 
 
Ο δε την αλήθειαν αρετής ένεκεν επιτηδεύων σύνοικον έχει της κενοδοξίας την οίησιν».Το πατερικό αξίωμα· «Για την αλήθεια βιώνεται η αρετή και όχι η αλήθεια για την αρετή» αποτελεί (πρέπει να αποτελεί) τη λυδία λίθο της γνησιότητας της χριστιανικής μας αυτοσυνειδησίας.

Το να ζούμε «εν αληθεία» σημαίνει αγώνα, πόνους, δάκρυα, θλίψη, ονειδισμό και ατίμωση, αφού η αλήθεια ποτέ δεν βιώνεται χωρίς πόνους και χωρίς σταυρό. Η αρετή όμως που δεν γεννιέται και δεν προέρχεται από τους αγώνες και τα παθήματα για την αλήθεια, είναι μόνο κενοδοξία και αλαζονεία, δηλ. «προσωπείο».

Να λοιπόν το πρόβλημά μας· ποιό είναι άραγε το πρώτιστο κριτήριο και κίνητρο των πράξεων μας και του βίου μας γενικά; 

Η αλήθεια (ο Χριστός) ή η φαντασίωση της πρωτοκαθεδρίας μας στο πλευρό ενός Χριστού της αρεσκείας των αδυναμιών μας; 

Όντως, σε κάθε στιγμή της ζωής μας βρισκόμαστε μεταξύ αλήθειας και «αρετής»! 
Ποιά είναι η πρώτη επιλογή μας; 

(Ιωαν. Κ. Κορναράκη, «Θέματα ποιμαντικής ψυχολογίας, ΙΙΙ», εκδ. Αφών Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, σ. 237-241)
πηγή

Νομιμότητα, σχισματικότητα και βλασφημία. του Θεολόγου Νικολάου Πανταζή

Δημοσιοποιουμε το κειμενο του αδελφου μας Νικολαου, εστω και με τις επιμερους επιφυλαξεις μας που ισως θα χρειασθη να αναφερουμε.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πολύ περισσότερο οι Ρασοφόροι όλων των τάξεων ανεξαιρέτως, είναι και πρέπει να είναι πάντοτε καθ' όλα νομοταγείς. Σέβονται απολύτως τις αρχές και εξουσίες καθώς τις θεωρούν δοσμένες από το Θεό.

Η απάντηση του Χριστού στην πρόκληση και απειλή του Πιλάτου είναι άκρως αποκαλυπτική με επέκταση μάλιστα γενική: «Ουκ είχες εξουσίαν ουδεμίαν κατ' εμού, ει μη ην σοι δεδομένον άνωθεν!» (Ιωάν. 19, 11).

Είναι λοιπόν οι εξουσίες «δοσμένες άνωθεν» από το Θεό, ακόμη και... μη σας φανεί παράξενο, ακόμη και οι άδικες, οι τυρρανικές, οι χουντικές, οι Νέρωνες και λοιποί διώκτες, οι εισβολείς ισλαμιστές και οι παπικοί κατακτητές, είν’ όλοι και όλα κατά παραχώρηση Θεού. Τα επιτρέπει, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το θέλει πραγματικά, ότι ευαρεστείται και «τέρπεται» επ’ αδικίαν και κακίαν. «Ουκ έστιν αίτιος κακών ο Θεός!» (Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός).

Υπενθυμίζω στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό πως στην Ορθόδοξη Θεολογία έχουμε δύο θελήματα του Θεού: το «Κατ’ ευδοκίαν» (αυτό που θέλει και επιθυμεί πάρα πολύ) και το «κατά παραχώρισιν θέλημα», αυτό που δεν θέλει «κατά βάθος» ούτε επιθυμεί αλλά παραχωρεί από παντογνωσία και σοφία Θεϊκή, για λόγους που εμείς δεν πρόκειται ποτέ να εξερευνήσουμε ή να συλλάβουμε παρά μόνο εν εκείνη τη ημέρα που δεν θα βλέπουμε πλέον «δι’ εσόπτρου εν αινίγματι» αλλά "πρόσωπο προς πρόσωπον" (Α' Κορ. 13, 12).

Το ότι είναι οι εξουσίες «υπό Θεού» το μαρτυρεί επί πλέον ο Λόγος του Θεού, όχι μόνο ως απλό Νόμο του Θεού αλλά ως «διαταγή Θεού!». Θα υποστούν μάλιστα μεγάλη τιμωρία και καταδίκη όσοι παρανομούν και δεν συμμορφώνονται, δεν υποτάσσονται στις διαταγές του Θεού "εαυτοίς κρίμα λήψονται". Ας δούμε όλη τη συγκεκριμένη παράγραφο από την Προς Ρωμαίους Επιστολή:

«Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω. Ού γαρ έστιν εξουσία ει μη υπό Θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού τεταγμέναι εισίν. 2 ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκεν· οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται. 3 οι γαρ άρχοντες ουκ εισί φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. θέλεις δε μη φοβείσθαι την εξουσίαν; το αγαθόν ποίει, και έξεις έπαινον εξ αυτής· 4 Θεού γαρ διάκονός εστι σοι εις το αγαθόν. εάν δε το κακόν ποιής, φοβού· ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί· Θεού γαρ διάκονός εστιν εις οργήν, έκδικος τω το κακόν πράσσοντι. 5 διό ανάγκη υποτάσσεσθαι ου μόνον δια την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν» (Ρωμ. 13, 1-5).

Αυτό το βαθιά ψυχολογικό και πνευματικών παραμέτρων περιεκτικό "ανάγκη υποτάσσεσθαι" δεν αναφέρεται σε εξωτερικό εξαναγκασμό, αλλά σε παρόρμηση εσωτερική, σε πειθαρχία συνειδησιακή, για αυτό και λέγει: "διά την συνείδησιν". Ενεργούμε συμφώνως με αυτό που μας υπαγορεύει η Ορθόδοξη, Αγιογραφική συνείδηση, την οποία συνεχώς καλλιεργούμε.

Όταν ένας Ορθόδοξος Πιστός ακολουθεί εκούσια και συνειδητά το Ευαγγέλιο, δεν έχει στην ουσία καμιά ανάγκη από άλλο ανθρώπινο ποινικό κώδικα παραβάσεων απλούστατα διότι δεν παραβαίνει, δεν παρανομεί. Ακόμη και όταν κάνει πορεία διαμαρτυρίας, την κάνει φιλήσυχη, ειρηνική και έννομη εν παντί. Δεν μετέρχεται ποτέ παρανόμους, αναρχικούς μεθόδους ούτε «στασιάζει» καταφεύγοντας στη παραβατικότητα και τη βία, διότι έτσι βλασφημεί τον Ίδιο το Θεό. Ιδίως εάν φορεί και ράσο, δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση. Οι Ιεροί Κανόνες είναι πάρα πολύ αυστηροί στο θέμα αυτό και δικαιολογημένα.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δέν δημιουργεί αταξίες, δεν εμπλέκεται με ταραξίες και δεν αποδέχεται αναρχίες. Είναι συνειδητά και ολόψυχα νομοταγής και ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Κινείται πάντοτε στο χώρο της Αγιοπνευματικής ζωής. Συμπεριφέρεται όμορφα με ταπείνωση, απλότητα και ωραιότητα. Αγαπά την αλήθεια, υποστηρίζει το δίκαιο και πολεμά το άδικο. Εφαρμόζει το νόμο και ενεργεί πάντοτε με κοσμιότητα, με τάξη. «Πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω» (Α’ Κορ. 14, 40).

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός ΔΕΝ ποιεί χειροδικία, δεν αναλαμβάνει αυτοδικία.

Έχοντες όλα τα παραπάνω κατά νου, παρουσιάζω στην αγάπη σας τα εξής:

1. Το Μοναχικό Σχήμα είναι ανώτερο, άριστο κι' αγγελικό σχήμα. "Ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν" (Ρωμ. 13, 13). Ο Ορθόδοξος Μοναχός περπατεί ως άγγελος αληθινός, εκπέμπει θεϊκό φως, δηλώνει εσταυρωμένος διαρκώς και δεν έχει ποτέ χρόνο να κατέβει από το σταυρό και να εμπλακεί σε ασχημίες, βιαιότητες και ατιμίες. Φέρεται όμορφα χωρίς καμία απολύτως ασχημοσύνη, αισχροσύνη και «αδικοσύνη». Έστω και εν καιρώ πολυμόρφου διωγμού. Ο Μοναχός στην εχθρική επίθεση, δεν κάνει αντεπίθεση, ούτε με μολότοφ, ούτε με σφενδόνα. Συνεργάζεται με την αστυνομία και το νόμο, δεν επεξεργάζεται αντίποινα, δεν εκδικείται. Δεν πολεμά το κακό με κακό: «Μηδενί κακόν αντί κακού αποδιδόντες. προνοούμενοι καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων· 18 ει δυνατόν, το εξ υμών μετά πάντων ανθρώπων ειρηνεύοντες. 19 μη εαυτούς εκδικούντες, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· γέγραπται γαρ· εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος» (Ρωμ. 12, 17-19).

2. Ο Μοναχός ζει την απόλυτη και παντελή ακτημοσύνη. Δεν έχει τίποτε δικό του. Έχει δικαιώματα μα όχι ιδιοκτησίες. Ανήκει η Μονή της μετανοίας του σε διοικητικές δικαιοδοσίες αλλά προσωπικώς δεν του ανήκει τίποτε κληρονομικό, υλικό, χρηματικό, ακόμη και ενδυμασιακό. Ο κάθε Ηγούμενος είναι εξουσιοδοτημένος, νομικός διαχειριστής της όποιας περιουσίας και των κτηρίων αλλά όχι αποκλειστικός, κυρίαρχος ιδιοκτήτης. Δεν του ανήκει τίποτε και δεν θα πάρει τίποτε μαζί του, ούτε μπορεί ποτέ να τα κληροδοτήσει σε άλλα πρόσωπα. Ο Μοναχός διώκεται αλλά δεν διώκει, εξορίζεται αλλά δεν καταδιώκει. Πολεμείται αλλά δεν αντιπολεμεί, ούτε κάνει χρήση πολεμικών όπλων, πυρομαχικών και εκρηκτικών. Η διάφορες συμμετοχές μοναχών σε ιστορικούς Εθνικούς Αγώνες ανεξαρτησίας δεν καταλογίζονται διότι δεν ήταν για κατάκτηση ή κατάληψη κάποιας «προσωπικής» περιουσίας ή Μονής ή Σκήτης, αλλά για την Ελευθερία της Πατρίδος και της Πίστεως. Οι Εσφιγμενίτες και όλοι οι Αγιορείτες μοναχοί, είναι φιλοξενούμενοι. Είμαστε όλοι πάροικοι και παρεπίδημοι. (Α΄ Πέτρου 2, 11). Οι Μονές του Αγίου Όρους υπάγονται στην Ιερά Κοινότητα, δεν είναι προσωπικό κτήμα κανενός. Η εγκαταβίωση δεν σημαίνει αυθύπαρκτα και τίτλος ιδοκτησίας. Υπάρχουν νόμοι και νομικά δικαιώματα. Υπάρχει η Κανονικότητα, το Σύνταγμα και το Νομικό Καταστατικό του Όρους. Υπάρχουν τίτλοι αλλά και πνευματικές, εκκλησιαστικές, πατριαρχικές δικαιοδοσίες και εξουσίες. Πρέπει να τις σεβαστούμε. Απολύτως.

3. Ο αγώνας εναντίον των αιρέσεων και ιδίως του Οικουμενισμού, ο οποίος περιέχει την πανσπερμία των αιρέσεων, είναι μία άθληση υπέρ της Πίστεως που πρέπει να γίνεται νόμιμα. "Εάν δε και αθλή τις, ού στεφανούται εάν μη νομίμως αθλήση" (Β' Τιμ. 2, 5). Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και δεν πρέπει να μετερχόμαστε αθέμιτα μέσα. Η κατάληψη είναι κατάληψη και αποτελεί παρανομία, ασχέτως εάν οι λόγοι μας είναι δίκαιοι και άγιοι ακόμη. Είναι όντως αξιέπαινο, αξιότιμο και ευλογημένο, μοναχοί και δη υπέργηροι, να διακόπτουν την Συνοδικώς προαιρετική Μνημόνευση αιρετικού ηγουμένου, Αρχιεπισκόπου ή Πατριάρχου και να διαχωρίζουν εαυτούς "της προς τον καλούμενον Επίσκοπον κοινωνίας αποτειχίζοντες, αλλά και της πρεπούσης τιμής τοις ορθοδόξοις αξιωθήσονται" (ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτερας Συνοδου). Αλλά ο Νόμος του Θεού, ο οποίος υπερτερεί, το ξεκαθαρίζει: «ΟΥ στεφανούται!». Δεν λαμβάνεις καμία πρέπουσα τιμή, καμία ευλογία από το Θεό, όταν αθλείς παρανόμως και ιδίως όταν βλασφημείς τον Ίδιο το Θεό, το Άγιο Πνεύμα. Οι Εσφιγμενίτες Μοναχοί υπέπεσαν όχι απλά σε σφάλματα, αλλά στην χειρότερη, ανατριχιαστικότερη και ασυγχώρητη αμαρτία, την βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος! Όχι μόνο διέκοψαν τη Μνημόνευση, (αυτό ήταν Συνοδικό, Αγιοπατερικό Δικαίωμά τους και για να είμαστε πιό ακριβείς και ειλικρινείς, υποχρέωσή τους) αλλά έπεσαν στο άλλο άκρο...

4. Είναι πράγματι σχισματικοί όχι επειδή ακολουθούν το Παλαιό Ημερολόγιο αλλά επειδή δεν αναγνωρίζουν κανέναν, εκτός από τον εαυτό τους. Δεν αναγνωρίζουν εγκυρότητα Μυστηρίων, ούτε κατ’ οικονομίαν, ούτε ιερωσύνη, ούτε καμία αγιωσύνη. Δεν έχουν κοινωνία με κανένα άλλο Μοναστήρι όχι στο Άγιο Όρος αλλ’ ούτε στον κόσμο ολόκληρο. Δεν αναγνωρίζουν καμμία άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία ή Πατριαρχείο, δεν αναγνωρίζουν τους συγχρόνους μας Αγίους τους οποίους Ο ΘΕΟΣ το ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ απεκάλυψε και εχάρισε σε μας, οι οποίοι δεν είχαν αποτειχιστεί. Όχι μόνο μας αποκαλούν όλους (και τους Αποτειχισμένους ακόμη) μολυσμένους, ξεβαφτισμένους και αιρετικούς επειδή αναγνωρίζουμε αυτούς τους Αγίους,  αλλά τόλμησαν, από ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ υπερηφάνεια να βλασφημίσουν το Άγιο Πνεύμα αποκαλώντας τους ομολογουμένους, δεδηλωμένους και όντως μεγάλους, συγχρόνους, νεοφανείς, χαρισματούχους και θαυματουργούς ΑΓΙΟΥΣ της Εκκλησίας μας, τον Άγιο Γέροντα Παίσιο, τον Άγιο Γέροντα Πορφύριο και τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο, τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη, την Αγία Σοφία Μυρτιδιώτισσα της Κλεισούρας και όλους ως «μάγους», τσαρλατάνους και απατεώνες!!! Τα πυρά της κολάσεως που εξαπέλυσαν οι αθεόφοβοι «πήραν σβάρνα» και τον Μέγαλο μας Άγιο Νεκτάριο! Έχω ο ίδιος δικός τους Περιοδικό, «Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης» που αποκαλεί την Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία ως «φάμπρικα ψευτοαγίων που βγάζει κάτι μπαραϊκτάρηδες, παϊσιδες και τσαλίκηδες ως δήθεν αγίους!» Μπορείτε να βρείτε και άλλες βλασφημίες τους εδώ.  «Ανάθεμα τρις για την κόλασι» απονέμουν και στους Αγίους μου Γέροντες πρώην Φλωρίνης π. Αυγουστίνο και Άγιο Γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο, ως «κοινωνούντες με Οικουμενιστές!»  

Παρ’ όλο που ο ίδιος, λόγω της Παναιρέσεως του Οικουμενισιμού, έχω Αποτειχισθεί από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Στυλιανό και τον Οικουμενιστή μας Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αναγνωρίζω τη χάρι και την εγκυρότητα των Μυστηρίων, αναγνωρίζω τους Μεγάλους Νέους Αγίους της Εκκλησίας μας. Ο Θεός αξίωσε εμένα τον όντως ανάξιο και μεγάλο αμαρτωλό, να γνωρίσω την μεγάλη Αγιότητα των Αγίων αυτών Γερόντων, ιδίως του Αγίου Γέροντος Πορφυρίου, τον οποίο είχα την μεγάλη ευλογία και τιμή να γνωρίσω, και να εμπειρευτώ υπερφυσικές Θεοσημείες, μέσω του αδίκως, ανυποστάτως και ψευδώς «αφορισμένου» διδασκάλου μου κ. Νικολάου Σωτηροπούλου, ο οποίος ήταν και πάρα πολύ αγαπητός στον Άγιο Γέροντα Πορφύριο αλλά και στον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

Εάν όμως ήμουν Ιερεύς ή Μοναχός σε Μονή που να υπαγόταν κάτω από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας και με εξεδίωκε λόγω διακοπής μου της Μνημονεύσεώς του, δεν θα έκανα κατάληψη ούτε θα επέμενα «με το στανιό» να παραμείνω, λες και θα ήταν ιδιοκτησία μου. Θα αποδεχόμουν την οποιαδήποτε Νομική-Εκκλησιαστική Έξωση, θα έκανα το σταυρό μου, θα δόξαζα το Θεό και θα αποχωρούσα τινάζοντας και τη σκόνη των υποδημάτων μου. Από την άλλη θα συνέχιζα τον αγώνα μου ΧΩΡΙΣ όμως να βλασφημώ το Άγιο Πνεύμα διά της απορρίψεως της αγιότητος των Νέων μας Αγίων και να τους υβρίζω ως "μάγους" και απατεώνες. Εάν δεν προσέξουμε, μπορούμε εύκολα από τον υπερβολικό ου κατ’ επίγνωσιν ζήλο να φτάσουμε στο φανατισμό και το σχίσμα. Και τότε, ώ τότε, κόλασις μας περιμένει!

Κλεινοντας, απορρίπτουμε και καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε παράνομη ενέργεια, είτε προέρχεται από τη πλευρά των σχισματικών και άκρως βλασφήμων μοναχών της παλαιάς αδελφότητος Εσφιγμένου, είτε προέρχεται από όργανα του Οικουμενιστού, φιλοπαπικού Πατριάρχου. Ο Πατριάρχης κατά βάθος τους διώκει αδίκως διότι αισθάνεται θιγμένος από τη Διακοπή του Μνημοσύνου, όπως ακριβώς προσεβλήθη με την Ομολογία Πίστεως, τη Διακοπή Μνημονεύσεως και την Συνοδικώς υποδεικνυομένη Αποτείχιση άλλων Επισκόπων, Ιερέων και Λαϊκών. Παρ’ όλο που έχει τη δυνατότητα και κάθε δικαίωμα να υποκινήσει νομικώς το διωγμό τους μέσω της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους και των Νόμων της Πολιτείας, δεν έπρεπε όμως να φθάσει έως στα ΜΑΤ, τις μπουλντόζες και άλλες βιαιότητες που μόνο δίνουν τη χειρότερη εικόνα της Ορθοδοξίας προς τον υπόλοιπο κόσμο που δεν γνωρίζει από Ιερούς Κανόνες. Επίσης προξενούν μεγάλο σκάνδαλο και δίνουν δικαίωμα στους αθέους και απίστους να μας εξευτελίζουν διεθνώς.

Από την άλλη, οι μοναχοί έπρεπε να καταλάβουν και να αποδεχτούν πως είναι ανεπιθύμητοι και υποχρεούνται να σεβαστούν τους νόμους, την πολιτική και Εκκλησιαστική εξουσία και να αποχωρήσουν από μία Μονή που δεν τους ανήκει. Θα μπορούσαν να ενταχτούν σε άλλη Μονή εκτός του Αγίου Όρους που να ανήκει στην παράταξή τους, αλλά δεν αναγωνρίζουν κανένα, ούτε τους Γ.Ο.Χ., τους ΚΟΧ και τους ΜΟΧ παρά μόνο τους «Αγαθαγγελίτες». Άξια ων έπραξαν απολαμβάνουν διότι δεν έπρεπε να φτάσουν σε αυτές τις ανεπίτρεπτες σχισματικές ακρότητες και βλασφημίες εναντίον του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, επέφεραν τη δίκαιη τιμωρία του Θεού και έχασαν παντοτινά τη χάρι. Απώλεσαν τον στέφανον διότι δεν ήθλησαν ΝΟΜΙΜΩΣ. Το να είσαι Μοναχός, Ιερέας ή Επίσκοπος, ας είσαι και Πατριάρχης, και να αποκαλείς έναν ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΟ ΑΓΙΟ σαν τον Άγιο Γέροντα Πορφύριο και Άγιο Γέροντα Παϊσιο ως ΜΑΓΟΥΣ, («θού, Κύριε, φυλακήν τω στοματί μου!») αμφιβάλλω και φοβούμαι πολύ εάν υπάρχει πλέον δυνατότητα και ελπίδα μετανοίας...

Παρ’ όλα αυτά την εύχομαι σε όλους, και σε μένα που τα γράφω.

πηγή

Ο πηλός και το κερί (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)

«Ο Θεός είναι ο Ήλιος της δικαιοσύνης, όπως έχει γραφεί, σκορπώντας σ’ όλους γενικά τις ακτίνες της καλοσύνης του, και η ψυχή γίνεται στο φρόνημα είτε κερί όταν αγαπά τον Θεό ή πηλός όταν αγαπά την ύλη. 

Όπως λοιπόν σύμφωνα με τη φύση του ο πηλός ξεραίνεται από τον ήλιο, ενώ το κερί κατά φύση μαλακώνει, έτσι και ψυχή που αγαπά την ύλη και τον κόσμοακούοντας τις νουθεσίες του Θεού κι αντιδρώντας με το φρόνημα καθώς ο πηλός σκληραίνει κι όπως ο Φαραώ, σπρώχνει τον εαυτό της στην καταστροφή. Αλλά κάθε ψυχή που αγαπά το Θεό σαν κερί που είναι μαλακώνει και με την εισδοχή των θεϊκών σημείων και τύπων γίνεται πνευματικό κατοικητήριο του Θεού.

Όποιος καταφώτισε το νου του με τα θεία νοήματα και συνήθισε την γλώσσα του να δοξολογεί αδιάκοπα τον Δημιουργό με θείους ύμνους και εξαγίασε τις αισθήσεις του με τις αγνές φαντασίες, αυτός στο κατ’ εικόνα θείο καλό, πρόσθεσε το καθ’ ομοίωση αγαθό της γνώμης του.

Φυλάει κανείς ακηλίδωτη την ψυχή του για το Θεό, αν εξαναγκάσει το πνεύμα του να διανοείται μόνο για το Θεό και τις αρετές του, αν καταστήσει το λόγο του εξηγητή κι ερμηνευτή των ιδίων αρετών, κι αν διδάξει την αίσθησή του να φαντάζεται με ευλάβεια τον ορατό κόσμο κι όλα όσα περιέχει πληροφορώντας την ψυχή του για το μεγαλείο των λόγων που αυτά περικλείουν.

Ο Θεός, αφού μας ελευθέρωσε από τη σκληρή δουλεία των δαιμόνων που μας εξουσιάζουν, μας χάρισε φιλάνθρωπο ζυγό της θεοσέβειας την ταπεινοφροσύνη· δαμάζει αυτή κάθε διαβολική δύναμη και σ’ όποιους την προτιμήσουν χτίζει κάθε αγαθό και το φυλάει ανάλωτο από τις ραδιουργίες.

Όποιος πιστεύει φοβάται, κι όποιος φοβάται ταπεινοφρονεί, κι όποιος ταπεινοφρονεί γίνεται πράος κρατώντας μέσα του άπρακτα τα παρά φύση κινήματα του θυμού και της επιθυμίας. Ο πράος φυλάει τις εντολές· όποιος φυλάει τις εντολές γίνεται καθαρός· όποιος γίνει καθαρός φωτίζεται εσωτερικά, κι όποιος φωτιστεί γίνεται άξιος να συγκοιμηθεί με το νυμφίο Λόγο στον κοιτώνα των Μυστηρίων».

(Από τα ‘’Θεολογικά κεφάλαια’’, σελ. 451- 453, Έργα αγίου Μάξιμου του Ομολογητή, ΕΠΕ 14). 

ΠΗΓΗ  / ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

Παναγία μου! Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Λιονάκης

Του Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη*

«Παναγία μου»! Ὄνομα μυριοειπωμένο, ἐπίκληση θερμή, ἱκεσία ταπεινή, καρδιακή. Μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας γόνατα κάμπτονται καί χέρια ὑψώνονται, δάκρυα χύνονται, καρδιές ἀνοίγονται, ὀνόματα μνημονεύονται, «πᾶσαι αἱ γενεαὶ» δεητικῶς προσεύχονται…

Στήν σπλαγχνική Μητέρα τοῦ Θεοῦ καταφεύγουμε σέ κάθε περίσταση τοῦ βίου, αὐτῆς τό ὄνομα προφέρουμε καί τήν βοήθεια ἐπιζητοῦμε.

Κατά δέ τόν μῆνα Αὔγουστο, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀφιερωμένος στήν χάρη της, ἀμέτρητες παρακλήσεις ἀναπέμπονται στήν Παναγία ἀπό τούς πιστούς χριστιανούς.

Ναοί Ἐνοριῶν καί Ἱερῶν Μονῶν γεμίζουν ἀπό ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἡλικιῶν· οἱ Παρακλητικοί Κανόνες κατανύσσουν ψυχές καί ἀρωματίζουν τά αὐγουστιάτικα ἀπογεύματα, δροσίζουν «τοὺς βαστάσαντας τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα»…

Πλῆθος ἐπιθέτων καί προσωνυμιῶν ἀπέδωσε στήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡ ἀγάπη καί ἡ εὐγνωμοσύνη τῶν πιστῶν· Γοργοεπήκοος, Παντάνασσα, Γιάτρισσα, Παυσολύπη, Παραμυθία, Χρυσοπηγή καί Καταφυγή εἶναι ἐλάχιστα ἀπό αὐτά.

Ἡ Παναγία μας, «ἡ μόνη ἁγνὴ καὶ ἄχραντος Παρθένος», εἶναι «ἡ μετὰ Θεὸν προστασία ἡμῶν».

Δέεται ἀδιαλείπτως ὑπέρ τοῦ κόσμου, ἀποσοβεῖ κινδύνους καί ἀποδιώκει πειρασμούς, προστατεύει ἔθνη καί λαούς, θεραπεύει ἀρρώστους, καλεῖ σέ μετάνοια, παρηγορεῖ καί χαροποιεῖ θλιβομένους, ἐνθαρρύνει ἀπογοητευμένους, νουθετεῖ κυβερνῆτες, προφυλάσσει τούς νέους, στηρίζει τούς γέροντες, διατρέχει θάλασσες καί βουνά, πόλεις καί χωριά, ἀσφαλίζει ψυχές, στερεώνει στό ἀγαθό, μοιράζει χαρίσματα, μεριμνᾶ γιά πνευματικές καί βιοτικές ἀνάγκες, τακτοποιεῖ λογισμούς, λύνει παρεξηγήσεις, καταλλάσσει καί εἰρηνεύει.

Συμπαρίσταται στίς χῆρες καί τά ὀρφανά, στίς πονεμένες μητέρες, στούς ἀγωνιστές τῆς βιοπάλης, σέ ὅσους ἀσκοῦνται κατά τῆς ἁμαρτίας καί ποθοῦν τήν πνευματική τελείωση.

«Μυριάκις» προφέρεται τό ὄνομα τῆς Κεχαριτωμένης Θεοτόκου καθημερινῶς, ἀλλά «ἀπειράκις» ὁ κόσμος ὁλόκληρος δέχεται τίς εὐεργεσίες τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος!

Ἡ Παναγία μας, ἡ ὁποία ποτέ δέν ἁμάρτησε οὔτε μέ τόν λογισμό, ἀλλά ἀφιερώθηκε στόν Θεό καί ὑπηρέτησε τό σχέδιό Του γιά τήν σωτηρία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, βρίσκεται μέ τό σῶμα της στόν Παράδεισο, ὅπου μέ μητρική παρρησία καί ἀρχοντική ἀγάπη ἱκετεύει τόν Υἱό καί Θεό της γιά τήν σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Καί γνωρίζουμε ὅτι «πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου»!

Εἶναι, ὅμως, ἀνάγκη νά τονίσουμε ὅτι ἡ Θεοτόκος δέν παραβιάζει κλειστές πόρτες, ἀλλά στέκεται μέ σεβασμό πρός τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί τήν θεόσδοτη ἐλευθερία του. Προτρέπει μητρικῶς, δέν ἐξαναγκάζει δυναστικῶς!

Ἀναπαύεται στήν πνευματική ζωή μας, στήν ἀγαθή μας προαίρεση καί τήν ὑπακοή μας στό θέλημα τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της.

Ὅποιος τιμᾶ καί ἐργάζεται τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ὅποιος μέ φιλότιμο ἀγωνίζεται γιά τήν σωτηρία καί τόν ἁγιασμό του, ὅποιος «ἀγαθοποιεῖ», εὐεργετεῖ καί ἀμνησικακεῖ, αὐτός δρέπει τούς καρπούς τῆς ἰσχυρῆς θεομητορικῆς προστασίας.

Τό πέρασμα τῆς Παναγίας χαρίζει ἐλπίδα, παύει τήν λύπη, μελώνει τόν πόνο, ἀναιρεῖ τήν κατήφεια, ἀποδιώκει τήν ἀπελπισία.

Ἡ παρουσία της εἶναι πρόξενος εἰρήνης, χαρᾶς καί καλῆς ἀνησυχίας, ἀφορμή μετανοίας, διόρθωσης καί τελείωσης.

Πόσο ἀπαραίτητη, ἀδελφοί μου, εἶναι στήν σημερινή δύσκολη πραγματικότητα ἡ καταφυγή στήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ...

Πόσο χρειάζονται τήν μητρική στοργή τῆς Ἀειπαρθένου ἄνθρωποι πού ἀποκάμνουν καί ἀπογοητεύονται ἀπό τήν λύπη καί τά προβλήματα…

Ὁ ὀρθόδοξος λαός μας εἶναι ζυμωμένος μέ τήν τιμή στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Τό παράδειγμα τῶν ἁπλοϊκῶν προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι «οὐκ ἔγνωσαν γραμματείας», ἀλλά μέ ἐλπίδα κατέφευγαν στήν Παναγία καί ἀνακουφίζονταν στίς δυσκολίες καί τίς θλίψεις τῆς ζωῆς, μᾶς διδάσκει, ἀδελφοί μου, νά μήν ὑποκύπτουμε στήν ἀπελπισία καί τήν ἀπόγνωση, ἀλλά μέ θάρρος νά καταφεύγουμε στήν Παναγία μας, νά ἀνοίγουμε τήν καρδιά μας, νά ἐξωτερικεύουμε τόν πόνο μας καί νά ἔχουμε τήν βεβαιότητα ὅτι δέν θά φύγουμε «κατῃσχυμμένοι». Ἀμήν.

*Ο Αρχιμ. Δαμασκηνός Λιονάκης είναι Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Κυδωνίας και Αποκορώνου. 

  πηγή

ΝΕΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ "Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΜΕ ΜΟΝΟ ΔΙΑΚΟΝΗΜΑ ΤΗΝ ΕΚΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ"

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


 Μετά λύπης μας ακούμε και διαβάζουμε ανακρίβειες και στοχευμένα ψεύδη και θα θέλαμε να επαναλάβουμε θέσεις που ποτέ δεν κρύψαμε. Διότι είναι πολύ σημαντικές για τον καθένα μας ξεχωριστά αλλά και ολόκληρη την αδελφότητα μας. Μπορεί για πολλούς να είναι ήδη γνωστά αλλά έχουμε ανάγκη να επαναλάβουμε ακόμη μία φορά τα αυτονόητα.Η αδελφότητα μας εδώ και δέκα χρόνια είναι σε θέση άμυνας απέναντι σε προβοκάτσιες (λοστούς, βαριές και φαγάνες) και ποτέ δεν προκαλέσαμε τα επεισόδια εμείς. Δεν ζητήσαμε ποτέ τίποτα, ούτε χρήματα ούτε εξουσίες. Τα αφήνουμε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, μόνη μας ανάγκη και παράκληση είναι η ησυχία μας για προσευχή. Όταν όμως σε χτυπάνε με λοστούς, βαριές ή προσπαθεί μία "φαγάνα" να γκρεμίσει μια πόρτα και έναν τοίχο που πίσω του βρίσκονται μοναχοί, τότε κάνεις το "λάθος" να αμύνεσαι. Πάντα είμαστε σε θέση άμυνας ποτέ η αδελφότητα μας δεν ξεκίνησε επεισόδια και ούτε έχει τέτοια διάθεση.


Σεβόμαστε απόλυτα το Ελληνικό Κράτος και δεν θα θέλαμε σε τέτοιες δύσκολες στιγμές που περνάει η Ελλάδα να την επιβαρύνουμε με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο με τέτοια επεισόδια. Ίσα ίσα που κατηγορηθήκαμε κιόλας από την Νέα Αδελφότητα όταν προτείναμε στην Ελληνική Κυβέρνηση να διαθέσουμε και κειμήλια (Σκηνή του Ναπολέοντα) για να αποσβεστεί μέρος του δημόσιου χρέους. Σαν Έλληνες θεωρούμαι ότι αυτό ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε αρκετά, όλα τα περιουσιακά στοιχεία μας έχουν δεσμευτεί από την Νέα Αδελφότητα των πέντε μοναχών.


Είπαν ότι μνημονεύουμε άλλους Επισκόπους. Το Άγιο όρος έχει έναν Επίσκοπο, τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Κάνοντας χρήση όρων του Κ.Χ.Α.Ο. δεν μνημονεύουμε τον Οικουμενικό διότι πράττει αίρεση (τον ίδιο όρο έχουν κάνει χρήση πολλές μονές του Α.Ο. έστω μία φορά τα τελευταία πενήντα χρόνια), αλλά δεν μνημονεύουμε άλλο Επίσκοπο. Η ένσταση μας είναι στο πρόσωπο όχι στον θεσμό. Είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε το Φανάρι και με την ζωή μας αν χρειαστεί. Αλλά σας θυμίζουμε ότι ο ρόλος στο Όρος του Οικουμενικού είναι πνευματικός όχι διοικητικός διότι στο Άγιο Όρος έχει το αυτοδιοίκητο. Επίσης πιστεύουμε ότι ο Πατριάρχης ουδέποτε έκανε πράξη την Πατερική αγάπη στην αδελφότητα μας. 'Ισα ίσα, όσα καταλογίζει στην Τουρκική μεριά ότι κάνει εναντίον του, ο ίδιος κάνει χειρότερα σε ομόθρησκους εντός Αγίου Όρους και χωρίς να έχει αποδεχτεί ποτέ τις κατά καιρούς εκκλήσεις μας για δημόσια συζήτηση επί συγκεκριμένων θεμάτων. Η απόφαση της σιωπηλής θανατικής ποινής των μοναχών μας ήταν ερήμην. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί ένα δέντρο στον Αμαζόνιο έχει μεγαλύτερη προτεραιότητα για τον ίδιο, από το δικαίωμα στην τροφή ή σε φάρμακα ενός μοναχού μας. Στο κονάκι μας φέρνει ένας 85χρονος μοναχός τρόφιμα, γιατί ως γνωστό οι Εσφιγμενίτες έχουν περιορισμό, αυτός λοιπόν ό 85χρονος μοναχός έχει συλληφθεί την τελευταία εβδομάδα τρεις φορές.

 
Στο "καταληψίες" έχω να θυμίσω ότι η αδελφότητα μας λειτουργεί αδιάλειπτα εντός κτιριακών εγκαταστάσεων της πάνω από 17 αιώνες. Στο "σχισματικοί" έχω να ρωτήσω από πότε ο ορθός δρόμος είναι τα συλλείτουργα με τον Πάπα; Στο "σκληροί ζηλωτές" να διαπιστώσω ότι το ζηλωτής είναι τιμή, παρά ο μοντέρνος μοναχός με σπάσιμο στην φωνή, με rolex και offshore σε νησιά "οικονομικούς παραδείσους" και για το τέλος τρεις απορίες έχουμε να παραθέσουμε υπάρχει σχίσμα με τους καθολικούς ή να πιστεύουμε στο αλάθητο του Πάπα; Έγινε πανορθόδοξη σύνοδος που επιτρέπει τα συλλείτουργα με τους Καθολικούς; Και στα επόμενα ασφαλιστικά μέτρα που ετοιμάζουν ήδη στην Νέα αδελφότητα των Κατσουλιέρηδων, θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν και τάνκ;


Ξυπνήστε Αγιορείτες αδελφοί, ο εχθρός μας δεν είναι το ΦΠΑ που χρειάζεται από εμάς η πατρίδα για να ορθοποδήσει αλλά οι μοναχοί του ευρώ με μόνο διακόνημα την έκπτωση της πίστης.

 

Ι. Μ. Εσφιγμένου

 

Η αμαρτία του Πάπα Ρώμης.

.

Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

῾Ο ᾽Αγαπητός, ὁ ἅγιος πάπας τῆς Ρώμης, καθόταν πετρωμένος σ᾽ ἕνα κάθισμα στόν μικρό χῶρο ὑποδοχῆς πού εἶχε στό ἐπισκοπεῖο του. Αὐτό πού ἄκουγε ἀπό τούς πέντε ἄντρες πού στέκονταν ἐνώπιόν του ἀρνιόταν νά τό πιστέψει. ῾Μά εἶναι δυνατόν;᾽ ἔλεγε καί ξανάλεγε. ῾῾Ο ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλης σας Ρωμίλλας, τόσο κοντά καί σ᾽ ἐμένα, εἶχε μέχρι τώρα φήμη ὄχι ἁπλῶς ἀγαθοῦ κληρικοῦ, ἀλλά ἁγίου. Ποτέ δέν ἀκούστηκε κάτι κακό γι᾽ αὐτόν. Τό ἀντίθετο. ῞Ολοι λέγανε τά καλύτερα. Καί ἡ δική μου ἡ ἐμπειρία ἀπό τίς προσωπικές μας ἐπαφές ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἴδια. Καί τώρα μοῦ λέτε πώς κάνει τέτοια πράγματα; Μά εἶστε σίγουροι;᾽ ἔθεσε γιά πολλοστή φορά τό ἐρώτημα.

῾᾽Εντελῶς σίγουροι, ἁγιότατε᾽, ἔσπευσαν ἀμέσως καί πάλι νά βεβαιώσουν τόν λόγο τους οἱ ἄντρες, πού ἀνῆκαν στούς ἐξέχοντες τῆς πόλης τους. ῾Τόν εἶδαν κληρικοί τῆς ἐπισκοπῆς, ὅπως σᾶς εἴπαμε ἤδη᾽, πῆρε τόν λόγο ὁ μεγαλύτερος ἀπό ὅλους κι ἔκανε μία ὑπόκλιση δουλικότητας. ῾Κι ὄχι μόνο μιά φορά. Μετά ἀπό κάθε Θεία Λειτουργία παραμένει μέσα στόν Ναό κι ὅταν πιά ἔχουν φύγει ὅλοι κι εἶναι μόνος, ἔτσι τουλάχιστον νομίζει, τό φαγητό πού τοῦ ἔχει φέρει ὁ διάκος τό τρώει μέσα στό ἅγιο δισκάριο! ᾽Εκεῖ πού τελέστηκε ἡ Θεία Εὐχαριστία! Μά ἔγινε ἀντιληπτός. Εἶναι φρικτό κι ἀνήκουστο αὐτό πού συμβαίνει. Οἱ κληρικοί του εἶναι ἀνάστατοι καί δέν ξέρουν τί νά κάνουν. ᾽Από ἐκείνους κι ἐμεῖς τό μάθαμε καί πήραμε τήν πρωτοβουλία νά ἔρθουμε νά σᾶς ἐνημερώσουμε. Νομίζουμε ὅτι αὐτό ἦταν τό σωστό᾽.
Εἶπε καί μιά λάμψη εὐχαριστίας ἄστραψε στό βλέμμα του πού ἔσπευσε ἀμέσως νά τό κατεβάσει γιά νά μή γίνει ἀντιληπτός, καθώς ἔβλεπε ὅτι ὁ πάπας ἀντιδρᾶ μέ τόν τρόπο πού εἶχαν ὑπολογίσει ὅλοι τους. ῾Ο ἐπίσκοπος τῆς Ρωμίλλας πού βρισκόταν τριάντα μίλια περίπου ἔξω ἀπό τήν Ρώμη, εἶχε γίνει γιά τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας ἀπό ἀρκετά ἕως πολύ ἐνοχλητικός. Στήν ἀρχή ὅταν τοποθετήθηκε ἐκεῖ εἶχαν πιστέψει ὅτι θά προσαρμοστεῖ στά δεδομένα τά δικά τους. ῞Οτι σιγά σιγά θά τόν πλησιάσουν, θά τόν προσεταιριστοῦν, θά κάνει αὐτό πού ἐκεῖνοι ἤθελαν. Δέν ἦταν μικρό πράγμα νά ἔχουν μέ τό μέρος τους καί τήν πνευματική ἐξουσία. ῾Ο λαός πολύ εὔκολα ἄγεται καί φέρεται ὅταν βλέπει ὅτι ἡ πνευματική κεφαλή του εἶναι συντονισμένη μέ τά βήματα τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν του.

᾽Αλλά ἀπατήθηκαν. Οἱ ἐκτιμήσεις τους βγῆκαν λανθασμένες. ῾Ο συγκεκριμένος ἐπίσκοπος δέν ἔπαιζε μέ τήν πίστη του. ῾Η πίστη στόν Χριστό γι᾽ αὐτόν ἦταν ἡ ζωή του. ῾Οπότε ὄχι μόνο δέν προσαρμόστηκε, ἀλλά ἄρχισε νά ἐλέγχει τήν ἐξουσία κάθε φορά πού ἔβλεπε ὅτι αὐτή στραβοπατᾶ καί προβαίνει σέ ἀδικίες σέ βάρος τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ. Οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι ἄρχισαν νά τόν λατρεύουν. ῾Σάν τόν ἅγιο ᾽Ιωάννη τόν Βαπτιστή μᾶς ὑπερασπίζεται᾽, ἔλεγαν καί δόξαζαν τόν Θεό. Οἱ ἄνθρωποι ὅμως τῆς ἐξουσίας κινήθηκαν φυσικά μέ τόν τρόπο πού κάνουν ὅλοι οἱ ὁμόλογοί τους διαχρονικά. Τόν εἶδαν ἀντίπαλό τους, γι᾽ αὐτό κι ἀποφάσισαν ὅτι ἔπρεπε νά βγεῖ ἀπό τήν μέση. Τί καλύτερο λοιπόν ἀπό τό νά τόν συκοφαντήσουν; ῎Οχι ἀπό πλευρᾶς ἠθικῆς ἤ οἰκονομικῆς – δέν ὑπῆρχε κανένα πάτημα γι᾽ αὐτά - ἀλλά ἀπό πλευρᾶς ὑποκρισίας καί βλασφημίας. Ναί, τό διαβολικό μυαλό τους σκέφτηκε τό ἀνοσιούργημα αὐτό: τρώει τό φαγητό του μέσα στό δισκάριο πού τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία.

Δέν ἦταν δύσκολο νά βροῦν καί κληρικούς νά ὑποστηρίξουν τήν κατηγορία. Πάντοτε στήν ᾽Εκκλησία φυτρώνουν μαζί μέ τά στάρια καί τά ζιζάνια. Πάντοτε ὑπάρχουν κι οἱ ᾽Ιοῦδες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νά προδώσουν τήν πίστη τους, ὅτα μάλιστα στό χέρι τούς ἔχουν βάλει καί τό συγκεκριμένο ἀντίτιμο. ῾Υπάρχει ἄραγε κάτι πού στέκεται ἐμπόδιο μπροστά στό κλειδί πού λέγεται χρυσάφι;

῾Η ἔκπληξη ἀπό τήν εἴδηση ἄρχισε νά φεύγει ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου ᾽Αγαπητοῦ. ῾Η ἔκπληξη ἔγινε ἀπορία, ἡ ἀπορία θυμός καί ὀργή. Δέν ἦταν δυνατόν τόσοι ἄνθρωποι νά ψεύδονται, ὅταν μάλιστα ἐπικαλοῦνται καί τήν μαρτυρία κληρικῶν! ῾Ο ἴδιος ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν λέει πώς ῾ἐπί στόματος δύο ἤ τριῶν μαρτύρων σταθήσεται πᾶν ρῆμα;᾽ ῾Προφανῶς εἶναι ἀλήθεια αὐτά πού καταγγέλλουν᾽, σκέφτηκε ὁ πάπας. ῾῾Απλῶς ἔπεσα κι ἐγώ ἔξω στίς ἐκτιμήσεις μου, ὅπως καί τόσοι ἄλλοι. ῾Ο ἄνθρωπος εἶναι ἠθοποιός καί ὑποκριτής. ᾽Αλλά πόσο θά μποροῦσε ἀκόμη νά κρύβεται; ῾Ο Θεός θέλησε νά ἀποκαλύψει πιά τό πραγματικό του πρόσωπο. Γι᾽ αὐτό καί πρέπει νά δράσω ἀμέσως. Θά δώσω λόγο στόν Θεό ἄν ἀφήσω νά διαιωνίζεται ἡ κατάσταση. Καί μάλιστα χωρίς ἀνακρίσεις καί τέτοια πού εἶναι γιά νά κερδίζει χρόνο ἕνας τέτοιος ἔνοχος᾽.

Τήν ἀπόφαση τήν ἔβγαλε ὁ πάπας χωρίς δεύτερη κουβέντα. ῏Ηταν παρορμητικός ὡς χαρακτήρας καί αὐτό λειτουργοῦσε μερικές φορές θετικά στά θέματα τῆς πίστης, γιατί μέ τόν ζῆλο του ἔσωζε καταστάσεις ἀπό αἱρετικούς. Τίς περισσότερες φορές ὅμως ὁ ζηλωτισμός καί ὁ παρορμητισμός του ἔκανε κακό. ᾽Αδικοῦσε κάποιους, ἀπό τούς ὁποίους βεβαίως ἔπειτα ζητοῦσε ταπεινά συγγνώμη. Τό κακό ὅμως εἶχε γίνει. ῎Ετσι καί τώρα. Κατεδίκασε ἐρήμην τόν ἐπίσκοπό του: δεμένο θά τόν ἔριχνε στήν φυλακή καί ἀργότερα θά ἀποφάσιζε πιό συγκεκριμένα τί θά κάνει. Τήν ἀπόφασή του τήν ἀνακοίνωσε καί στούς ἀνθρώπους τῆς Ρωμίλλας, οἱ ὁποῖοι μόνο πού δέν πέταξαν ἀπό τήν χαρά τους ῏Ηταν ὅμως ἔμπειροι σέ τέτοια. Μέ πρόσωπο τάχα λυπητερό ἄκουσαν τήν καταδίκη, εὐχαρίστησαν μέ ὑποκλίσεις τόν πάπα γιά τήν εὐαισθησία του, πῆραν τήν εὐχή του καί ἔφυγαν. ῾Ο δρόμος τους πιά ἀπό ἐδῶ καί πέρα θά ἦταν ἀνοικτός. Κανείς δέν θά ἔμπαινε ἐμπόδιο στά ἄνομα σχέδιά τους.

῾῞Αμ᾽ ἔπος, ἅμ᾽ ἔργον᾽ λοιπόν γιά τόν ᾽Αγαπητό. Ξαναμμένος καί μέ βαριά καρδιά τήν ἴδια ὥρα ἔστειλε δύο μεγαλόσωμους διακόνους νά πᾶνε στήν Ρωμίλλα καί νά φέρουν δεμένο τόν βλάσφημο ἐπίσκοπο. Καί μάλιστα γιά νά ταλαιπωρηθεῖ περισσότερο, νά τόν φέρουν μέ τά πόδια.

Τόν βρῆκαν νά προσεύχεται στό φτωχικό ἐπισκοπεῖο του. Γονατιστός ἦταν καί μέ δάκρυα στά μάτια. Μέ μεγάλη ἔκπληξη ἄκουσε τήν κατηγόρια καί τήν ἀπόφαση τοῦ πάπα, ἀλλά δέν εἶπε τίποτε. Κατάλαβε ἀμέσως τί διαδραματιζόταν καί τό μόνο πού ἔκανε ἦταν νά στραφεῖ στόν ᾽Εσταυρωμένο τοῦ προσκυνηταριοῦ του, νά κλίνει τό κεφάλι του καί νά παραδοθεῖ στούς διακόνους.

Κατάκοπος, ἐξαντλημένος, χωρίς καμία περιποίηση ρίχτηκε στήν φυλακή. ῾Η σκέψη του πῆγε στόν Κύριο καί στούς ἀποστόλους. ῾Εὐχαριστῶ, Κύριε, πού μοῦ δίνεις τήν χάρη νά πάσχω γιά τό ἅγιο ὄνομά Σου!᾽ ψιθύρισε. Θέλησε νά γονατίσει καί νά συνεχίσει τήν προσευχή του. Δέν ἄντεξε. ῎Επεσε πλαγιαστός κι ἐκεῖ συνέχισε νά ψελλίζει τήν συνήθη του εὐχή: ῾Κύριε, ἐλέησόν με᾽, ῾῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον με᾽. ῎Ενιωσε γλύκα στήν καρδιά καί σάν νά ἐξαφανίστηκαν οἱ πόνοι του. ῾Ο Κύριος καί ἡ Παναγία ἦταν μαζί του. Συνέχισε μέ δύναμη τώρα τήν προσευχή του.

῾Ο ᾽Αγαπητός προσπαθοῦσε νά πείσει τόν ἑαυτό του ὅτι ἔδρασε σωστά. ῎Εμαθε ἀμέσως τόν ἐρχομό τοῦ ἐπισκόπου του στήν Ρώμη καί τό ρίξιμό του στήν φυλακή. Σάν νά δαγκώθηκε λίγο ἡ συνείδησή του ὅταν τοῦ εἶπαν οἱ διάκοι πού τόν ἔφεραν ὅτι ὄχι μόνο δέν ἀντέδρασε μέ τήν σύλληψή του, ἀλλά τούς ἀκολούθησε εὐχαρίστως, ἔχοντας τήν ἔγνοια τους μάλιστα γιά τήν δική τους ταλαιπωρία τόσο δρόμο πού θά ἔκαναν. ῾Τόση ἠθοποιΐα λοιπόν; ᾽Ακόμη καί τώρα παίζει τό παιχνίδι τοῦ εὐσεβῆ;᾽ σκεφτόταν ὁ πάπας. ῾Δέν τόν παίρνει βέβαια νά κάνει καί κάτι ἄλλο. ᾽Ασφαλῶς θά εἶναι τρομοκρατημένος μέ ὅ,τι πρόκειται νά ἀκολουθήσει. ᾽Επιτέλους ὅμως ἡ ᾽Εκκλησία πρέπει νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τέτοιες πληγές. Δέν μπορεῖς νά παίζεις ῾ἐν οὐ παικτοῖς᾽.

Πέρασαν τρεῖς ἡμέρες ἀφότου εἶχε βρεθεῖ στήν φυλακή ὁ ῾βλάσφημος᾽ ἐπίσκοπος. ῾Ο πάπας σάν νά τόν ξέχασε, καθώς ἦταν ἀπορροφημένος ἀπό τά προβλήματα τῆς διαποίμανσης μιᾶς τόσο μεγάλης πόλης καί ἀπό τόν ἀγώνα πού ἔδινε κατά τῶν αἱρετικῶν μονοφυσιτῶν πού ἀγωνίζονταν νά ἐπιβάλουν τήν δική τους ἀλλοιωμένη εἰκόνα περί τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ. Μπροστάρης αὐτός στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς ὀρθοδοξίας καί μέ συνεχή ἐπικοινωνία μέ τό ἄλλο κέντρο τῆς αὐτοκρατορίας, τήν Κωνσταντινούπολη.

Ξημέρωνε ἡ ἡμέρα Κυρίου, ἡ Κυριακή. Εἶχε παρατείνει ἀρκετά τήν προσευχή του ὁ ἅγιος πάπας τό προηγούμενο βράδυ, ἐνόψει μάλιστα τῆς Θείας Λειτουργίας πού θά τελοῦσε σέ λίγες ὧρες. Ζήτησε ἐπανειλημμένως ἀπό τόν Κύριο νά τόν συγχωρήσει γιά ὅ,τι κακό ἐνδεχομένως εἶχε κάνει. ῎Εγειρε στό στέλος νά κοιμηθεῖ. ᾽Αλλά τί ὕπνος ἦταν κι αὐτός; Στριφογύριζε ἀρκετές φορές στό κρεβάτι του. ῾Η εἰκόνα τοῦ ἐπισκόπου στήν φυλακή ἦρθε ξαφνικά μπροστά του. Σάν νά τόν στοίχειωσε. ῾Κύριε, ἐλέησον καί αὐτόν᾽ ψέλλισε λίγο μετανιωμένος. ῾Δῶσε του μετάνοια νά μή κάνει κακό στό ἅγιο Σῶμα Σου᾽ εἶπε κι ἔνιωσε νά τόν παίρνει γιά λίγο ὁ ὕπνος.

Δέν κατάλαβε ἄν ἦταν στό ξύπνιο του ἤ στόν ὕπνο του ἡ φωνή πού ἄκουσε καί τόν τρόμαξε: ῾Αὐτήν τήν Κυριακή μήν προσκομίσεις οὔτε σύ οὔτε κανείς ἄλλος ἀπό τούς κληρικούς ἤ τούς ἐπισκόπους πού εἶναι στήν πόλη, παρά μόνον ὁ ἐπίσκοπος τόν ὁποῖο ἔχεις ἐγκατάκλειστο στήν φυλακή. ᾽Εκεῖνον θέλω σήμερα νά προσκομίσει᾽.

Πετάχτηκε κάθιδρος. ῾Μά τί μοῦ συμβαίνει;᾽ ψιθύρισε. ῾Βάλθηκε ὁ Πονηρός νά μέ ταράξει τώρα πού ξημερώνει Κυριακή καί θά λειτουργήσω; Τέτοια κατηγορία ἄκουσα ἐναντίον τοῦ ὐποκριτῆ αὐτοῦ ἐπισκόπου κι αὐτός θά προσκομίσει; ῎Οχι, δέν θά σοῦ περάσει, τρισκατάρατε, μέ τά δεξιά σου ὅπλα. ῞Υπαγε ὀπίσω μου᾽.

Ξανάπεσε στό κρεβάτι ὁ πάπας ταραγμένος. Τά χείλη του ψιθύριζαν ἔντονα τήν εὐχή τοῦ ᾽Ιησοῦ. Μά γιά δεύτερη φορά ἦλθε ἡ φωνή σέ ὅραμα πού ἔλεγε: ῾Σοῦ εἶπα ὅτι ὁ ἐπίσκοπος πού εἶναι στήν φυλακή, ἐκεῖνος θά προσκομίσει᾽. Ἡ ἀπορία τοῦ πάπα ᾽Αγαπητοῦ αὔξανε ὁλοένα. Δέν μποροῦσε νά καταλάβει τί συνέβαινε. Παρόμοια καί τρίτη φορά τοῦ φανερώθηκε καί τοῦ εἶπε τά ἴδια.

῏Ηταν ἀδύνατο νά μείνει στό κρεβάτι του. ᾽Αξημέρωτα ἀκόμη κάλεσε τόν διάκο του καί τόν ἔστειλε ἐκείνην τήν ὥρα νά φέρει τόν ἐπίσκοπο ἀπό τήν φυλακή. ῾Ο διάκος ἀπορημένος δέν εἶπε τίποτε κι ἔσπευσε νά ἐκτελέσει τήν ἐντολή. ῾Ο ἐπίσκοπος βρέθηκε μέ σκυφτό τό κεφάλι, ταπεινός καί σεμνός νά στέκει ἐνώπιον τοῦ πάπα ᾽Αγαπητοῦ. ᾽Από πάντα ἔνιωθε βαθύ σεβασμό ἀπέναντί του καί γιά τούς ἀγῶνες του ὑπέρ τῆς ᾽Ορθοδοξίας, ἀλλά καί γιά τήν ἁγία βιοτή του. Καί τώρα ἀκόμη, μέ ὅ,τι ἔγινε, δέν ἄφησε σκέψεις κατάκρισης νά ἀνέβουν στήν καρδιά του. ῎Ηξερε ὅτι κάποιοι τόν εἶχαν συκοφαντήσει. Κι ὁ πάπας τούς εἶχε πιστέψει. Δέν ἔφταιγε αὐτός. Προσευχόταν ἁπλῶς ὁ Κύριος νά φωτίζει τόν ἱεράρχη, καθώς βρισκόταν σέ τέτοια καίρια καί μεγάλη θέση στήν ᾽Εκκλησία καί οἱ μέριμνες τόν ἔτρωγαν ἀπό παντοῦ. ῾Κύριε, ἄς μή γίνω ἐγώ ἡ ἀφορμή πρόκλησης ὁποιασδήποτε ταραχῆς στήν ᾽Εκκλησία σου. ῎Ας χαθῶ ἐγώ, ἀρκεῖ νά γίνεται τό ἅγιο θέλημά Σου᾽.

῾Ποιά εἶναι ἡ πνευματική σου ἐργασία;᾽ σήκωσε τά μάτια του ὁ ᾽Αγαπητός, ὁ πάπας τῆς Ρώμης, καί ρώτησε τόν ταπεινό ἐπίσκοπο, κοιτώντας τον ἐρευνητικά.
῾῾Αγιότατε, ἐγώ δέν ἔχω πνευματική ἐργασία. Εἶμαι ἁμαρτωλός᾽ ἀπάντησε ψιθυριστά ἐκεῖνος.
῾Ποιά εἶναι ἡ πνευματική σου ἐργασία;᾽ ξαναρώτησε πιό ἔντονα ὁ πάπας, γιά νά εἰσπράξει ὅμως τήν ἴδια ἀπάντηση. Κατάλαβε ὅτι δέν θά ἔβγαζε πουθενά ἡ συζήτηση κι ὅτι δέν πείθει τόν ἐπίσκοπο νά τοῦ ἀποκαλύψει κάτι ἀπό τήν ἐσωτερική του ζωή.
῾῎Ακου᾽, τοῦ εἶπε. ῾Σήμερα ἐσύ θά προσκομίσεις στήν Θεία Λειτουργία᾽.

Μπροστά στήν ἁγία Τράπεζα ὁ ἐπίσκοπος τελοῦσε πιά τήν Λειτουργία. Δέν εἶχε δείξει καμία ἔκπληξη μ᾽ αὐτό πού τοῦ ᾽χε προτείνει ὁ πάπας. Εἶχε μάθει νά ὑπακούει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνωτέρων του. Οἱ ἀντιρρήσεις καί τά ῾μά τί λέτε;᾽ ἤξερε ὅτι εἶναι ταπεινολογίες πού δέν τόν ἐξέφραζαν. Βρέθηκε λοιπόν ἐνδεδυμένος τήν ἀρχιερατική στολή, μόνος αὐτός ἐνώπιον τῆς ἁγίας Τραπέζης, βοηθούμενος ἀπό διακόνους, ἔχοντας συμπροσευχόμενους τόν ἅγιο πάπα καί ἄλλους κληρικούς τῆς ἁγίας πόλης.

Ἡ Λειτουργία προχωροῦσε. ῾Η ὅλη ἀτμόσφαιρα ἦταν πράγματι μία μυσταγωγία. Οἱ εὐχές ἀκούονταν εὐκρινῶς ἀπό τόν ἐπίσκοπο πού τίς ἔλεγε εἰς ἐπήκοον τῶν παρευρισκομένων καί μέ μεγάλη αἴσθηση ψυχῆς. ῏Ηλθε ἡ ὥρα τῆς ἁγίας προσκομιδῆς καί τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς. Λίγο ἀκόμη καί ὁ ἐπίσκοπος ἐξ ὀνόματος ὅλου τοῦ πιστοῦ λαοῦ θά ἐπικαλεῖτο τό ῞Αγιον Πνεῦμα νά μεταβάλει τό ψωμί καί τό κρασί σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ ἀντιστοίχως.

᾽Αλλά κάτι ἄρχισε νά μήν πηγαίνει πιά καλά. Λίγο πρίν τήν τελική ἁγιαστική εὐχή ὁ ἐπίσκοπος ἄρχισε νά λέει καί πάλι τήν εὐχή τῆς ἀναφορᾶς ἀπό τήν ἀρχή. Σήκωσε τά μάτια του ὁ πάπας. ῾Ξέχασε τά λόγια;᾽ σκέφτηκε. ῾῎Εχασε τήν σειρά;᾽ ῎Ακουσε νά λέγονται οἱ ἴδιες εὐχές.

῾Μά τί ᾽ναι τοῦτο πάλι;᾽ ταράχτηκε ὁ πάπας, ὁ ὁποῖος εἶδε στά πρόσωπα καί τῶν ἄλλων τήν ἴδια ταραχή. ῞Ολοι εἶχαν σηκώσει τά βλέμματα καί παρακολουθοῦσαν μέ ἀπορία τόν λειτουργοῦντα ἐπίσκοπο πού καθυστεροῦσε χωρίς νά φαίνεται ὅτι ὑπάρχει κανένας λόγος. Τό ἴδιο καί οἱ διάκοι πού τόν ὑπηρετοῦσαν δίπλα του. Καί πάλι πρίν τήν τελική ἁγιαστική εὐχή γιά τήν μεταβολή τῶν δώρων ὁ ἐπίσκοπος πήγαινε πίσω καί ξανάλεγε ἀπό τήν ἀρχή τίς εὐχές. Τρίτη καί τέταρτη φορά τό ἴδιο.

Δέν ἄντεξε ὁ ἅγιος ᾽Αγαπητός. Πλησίασε τόν ἐπίσκοπο καί τοῦ λέει σιγανά: ῾Τί συμβαίνει, πάτερ; Τώρα γιά τέταρτη φορά εἶπες τήν ἁγία εὐχή καί δέν τήν ὁλοκληρώνεις, δέν τήν τελεῖς. Τί συμβαίνει;᾽
῾Συγχώρα με, ἅγια πατέρα᾽, ἀπάντησε ψιθυριστά ἐκεῖνος. ῾Δέν μπορῶ νά συνεχίσω γιατί δέν εἶδα ἀκόμη ὡς συνήθως τήν ἐπιφοίτηση τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ῞Ομως, ἄν θέλεις, ἀπομάκρυνε ἀπό τό θυσιαστήριο τόν διάκονο πού κρατᾶ τό ριπίδιο, γιατί αὐτός εἶναι ἡ αἰτία τῆς μή παρουσίας τοῦ Πνεύματος, κι ἐγώ δέν τολμῶ νά τοῦ τό πῶ᾽.

Δέν εἶπε τίποτε ὁ πάπας στόν ἐπίσκοπο. Παρήγγειλε ὅμως στόν διάκονο νά φύγει ἀπό τήν ἁγία Τράπεζα κι ἐκεῖνος πράγματι ἀπομακρύνθηκε. Καί τότε τέλειωσε τήν εὐχή ὁ λειτουργός.

Μά αὐτό πού συνέβη ἦταν συγκλονιστικό. Κι ὁ ἐπίσκοπος κι ὁ πάπας μαζί του εἶδαν μέ μάτια πού τούς ἔδινε ὁ Θεός τήν παρουσία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, τό ῾Οποῖο μετέβαλε τά δῶρα σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ.

Κι ὄχι μόνον αὐτό. ῞Ολοι ἔμειναν ἄφωνοι ὅταν τό καταπέτασμα πού βρισκόταν πάνω ἀπό τό ἅγιο θυσιαστήριο σηκώθηκε μόνο του καί σκέπασε καί τόν πάπα καί τόν ἐπίσκοπο κι ὅλους τούς παρευρισκομένους διακόνους, μαζί μέ τό ἅγιο θυσιαστήριο, κι αὐτό ἐπί τρεῖς ὧρες. ῞Ο,τι συνέβη στόν Ναό τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν σέ ἀγρυπνία τοῦ λαοῦ, ὅπου ἡ ἴδια ἡ Παναγία συνοδευόμενη ἀπό τούς ἁγίους ᾽Ιωάννη τόν Θεολόγο καί ᾽Ιωάννη τόν Πρόδρομο μαζί μέ πλῆθος ἀγίων ἀγγέλων ἅπλωσε τό μαφόρι της καί ἐπί ὧρες ἡ χάρη του προχεόταν στόν προσευχόμενο λαό, τό ἴδιο καί ἐδῶ.

Ὁ ἅγιος ᾽Αγαπητός γονατιστός ἔνιωθε τά δάκρυά του νά καῖνε τό πρόσωπό του. ῾Η δοξολογία πρός τόν Θεό συμπλεκόταν πρός τά αἰτήματα συγχώρησής του ἀπό τόν Κύριο. ῾Πῶς μέ κορόιδεψαν;᾽ σκεφτόταν. ῾Πῶς ἄφησα νά παρασυρθῶ ἀπό ἀνθρώπους πού φαίνονταν ὅτι ἦταν πονηροί; Πῶς κατηγόρησα καί ἔριξα στήν φυλακή ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ; Θεέ μου, συγχώρησέ με καί δῶσε μου τήν δύναμη νά μή κινοῦμαι παρορμητικά κι ἀπό συναρπαγή, ἀλλά πάντοτε μέ σκέψη καί μέ μακροθυμία᾽.

Γονάτισε τό ἴδιο καί φίλησε τά πόδια τοῦ ἁγίου λειτουργοῦ. Τοῦ ζήτησε ταπεινά συγγνώμη. ᾽Εκεῖνος σεμνός γονάτισε τό ἴδιο. Ζητοῦσε κι αὐτός συγγνώμη γιατί ἔγινε ἀφορμή νά στενοχωρηθεῖ ὁ πάπας του. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πολλαπλασίασε τήν φωτεινότητα τῆς παρουσίας Του. ῎Αγγελοι καί ἄνθρωποι χαίρονταν γιά ὅ,τι τώρα διαδραματιζόταν.

(Πηγή: ῾Λειμωνάριον᾽ ᾽Ιωάννου Μόσχου, κεφ. 150)

 πηγή

Την Κυριακή η πορεία μνήμης Ισαάκ-Σολομού (βίντεο)

Την ερχόμενη Κυριακή 11 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη πορεία μοτοσικλετιστών στη μνήμη των ηρώων Σολομού Σολομού και του Τάσου Ισαάκ, η οποία διοργανώνεται από την Πρωτοβουλία Μνήμης.

Στη Λευκωσία οι μοτοσικλετιστές θα συγκεντρωθούν στο περίπτερο Οκτάγωνο στο Στρόβολο στις 7.30 το πρωί. Στη Λεμεσό η συγκέντρωση θα γίνει στο χώρο στάθμευσης του K-Cineplex στις 7.30 το πρωί και στη Λάρνακα στον κυκλικό κόμβο Ριζοελιάς στις 8 το πρωί. Στην ελεύθερη Αμμόχωστο η συγκέντρωση θα γίνει στον κυκλικό κόμβο Αγίας Νάπας στις 8.30 το πρωί και στην Πάφο στο χώρο στάθμευσης του Παφιακού Σταδίου στις 6.30 το πρωί.

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν σε δύο μέρη:

     Α. Διήμερη Πορεία Μοτοσικλετιστών κατά μήκος της Νεκρής ζώνης με εκκίνηση την Πάφο και τερματισμό την Δερύνεια.

Η πορεία θα ξεκινήσει την Παρασκευή 9 Αυγούστου. Θα περάσει από ιστορικά σημεία θυσίας και μνήμης, τα Φυλακισμένα Μνήματα, τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, τα οδοφράγματα Αστρομερίτη, Αγίου Δομετίου και Λήδρα Πάλας και διάφορα ακριτικά χωριά. Η διανυκτέρευση θα γίνει στο χωριό Μάμμαρι.

Στο ταξίδι θα τηρηθούν αυστηρά οι κανόνες που τίθενται από την οργανωτική επιτροπή:

    Αποφυγή των προκλήσεων προς τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα.
    Τήρηση των οδηγιών που θα δίνονται από τους συνοδούς.
    Αυστηρή τήρηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.


Β. Την καθιερωμένη πορεία μοτοσυκλετιστών την Κυριακή 11 Αυγούστου από όλες τις πόλεις της Κύπρου, προς το κοιμητήριο Παραλιμνίου μέσω του οδοφράγματος της Δερύνειας.

 
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Nqxh4ccsk4M 

πηγή

Τι σημαίνει: Μαρία – Θεοτόκος- Παναγία

Ασφαλώς δεν είναι γνωστό το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ' αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.«Το πανσεβάσμιον και κεχαριτωμένον όνομα της Μαρίας προσφυέστατα και αρμοδιώτατα εδόθη εις την αειπάρθενον Θεοτόκον κατά πρόγνωση και βουλή Θεού, παρά του οποίου παρά του οποίου ήταν ωρισμένη να γίνη Μητέρα Αυτού. Σημαίνει δε το όνομα Μαρία: Παντοδυναμία, τουτέστιν εκείνη η οποία ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα Θεό και άνθρωπο. Ακόμη σημαίνει Σοφία, η οποία βρήκε τον τρόπο δια να ενώση δύο φύσεις σε μια υπόσταση, χωρίς να συγχύση τα ιδιώματα των φύσεων. Και τρίτον σημαίνει Αγαθότης, ήτοι χάρις, η οποία εθεοποίησε την ανθρώπινη φύση και ανεβίβασε αυτή υπεράνω των ουρανίων δυνάμεων. Αυτά τα τρία περιέχει το όνομα Μαρία. Δόθηκε διότι έμελλε να υπηρετήσει το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας.
...» Το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊός το οποίο δηλοί Κύριος και ερμηνεύεται Κυρία διότι, ως Μήτηρ Θεού κυριεύει και εξουσιάζει ουράνια και επίγεια κτίσματα. Έχει δε την κυριότητα της δυνάμεως επειδή το θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμις».(Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, στην ερμηνεία της ενάτης ωδής της Παρθένου). 

Το όνομα Μαρία περιγράφει τα χαρίσματα της Παναγίας.

Της έδωσαν τ όνομα της γιαγιάς της, όμως το καθένα από τα πέντε γράμματα του ονόματός της παραπέμπεικαι σε ένα γυναικείο πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης το οποίο διακρίθηκε για μία τουλάχιστον αρετή:

η Μ- αριάμ, για την αγνότητά της

η Α- βιγαία (πηγή χαράς) για ταπείνωση και σωφροσύνη

η Ρ- αχήλ (αμνάδα) για την ομορφιά της

η Ι- ουδήθ, για την ανδρειοφροσύνη και την πίστη της

η Ά- ννα (Θεία Χάρη) για την υπομονή της.  Θεοτόκος
Το καθ' εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος. Δι αυτό έγινε λόγος σ' όσα αναφέρθηκαν. Εδώ χρονολογικά πότε δόθηκε αυτό στη Μητέρα του φωτός.
«Θεοτόκον ωνόμασαν την Παρθένον Πατέρες προ της Γ' Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιωρίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε... Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ονόμασε και ομολόγει». (Πηδάλιον Εκκλησίας σ. 168) Παναγία
Το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το «ΠΑΝΑΓΙΑ». Πότε ιστορικά έλαβε αυτή την προσωνιμία η Παρθένος;
«Αποδίδεται εις την Θεοτόκον και σταθεροποιείται δι ατυήν η προσωνυμία «Παναγία». Ταύτην γνωρίζει ως επικρατούσαν πλέον κατά τον Ε' αιώνα ο Βασίλειος Σελευκείας (P.G. 85 425). Βραδύτερον κατά τον Ζ' αιώνα, ο Ανδρέας Κρήτης αποκαλεί επιμόνως την Άχραντον «αγιωτέραν των αγίων»
Το όνομα πλέον Παναγία υπερίσχυσε, ταυτίστηκε με την ιερά μορφή και προσωπικότητά της. Το πόσο έχει το όνομα Παναγία επικρατήσει στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα, φαίνεται κυρίως στις δυσκολίες της ζωής, και μάλιστα σε ξαφνικούς κινδύνους, όπου αυθόρμητα προέρχεται εκ των έσωθεν το όνομα «Παναγία μου». Σ' αυτές τις περιπτώσεις ούτε μάνα μου, ούτε, ούτε, όλα τότε δεν μετρούν υποχωρούν. Πώς συμβαίνει αυτό σε μικρούς και μεγάλους; Μήπως οι πολέμιοι οι ολιγόπιστοι οι είρωνες της πίστεως μπορούν να μάς πουν πώς το όνομα της Παναγίας στις φουρτούνες της ζωής σε πολλούς ανθρώπους εκτοπίζει κάθε άλλο προσφιλές όνομα; Ασφαλώς η Παναγία δεν επέβαλε να την επικαλούνται, αυτό είναι θέμα επιλογής και αυθορμήτου ψυχικής ανάγκης των πιστών, που το αλάνθαστο ψυχικό τους κριτήριο, τους πληροφορεί, ότι απ' Εκείνη, θα έλθει η δύναμη η βοήθεια. Αλλά γιατί; Διότι έχει όλη τη Χάρη του Θεού για παροχή βοηθείας σε ώρες κινδύνου που άλλες δυνάμεις, πρόσωπα, δεν δύναται να προσφέρουν. Διάχυτο πλέον τούτο ότι η θεία δύναμις παρέχεται μέσω της Παναγίας. Βέβαια, το πότε κανείς λαμβάνει και σ' αυτές τις ώρες του κινδύνου είναι αστάθμητο. Έγινε λόγος γι' αυτό. 
Από το βιβλίο
Σαράντα Εικόνες της Παναγίας
Αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα
πηγή

Η Εργασία της Κυριακής είναι βλασφημία των αντιχρίστων στην ορθόδοξη παράδοση - π. Νικόλαος Μανώλης

Ἡ Ὁμιλία πραγματοποιήθηκε τὴν Τετάρτη 7 Αὐγούστου στὶς 7.30 μμ., στὸ πνευματικὸ κέντρο τοῦ Ἱεροῦ Βυζαντινοῦ Ναοῦ Προφήτου Ἡλιού τῆς Ι.Μ. Θεσσαλονίκης, στὴν διεύθυνση, Ὀλυμπιάδος 53 (ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Ναό). 

 πηγή / αντιγραφή

Καντάδες στην Παναγία

 

Του αρχιμ.Χρυσόστομου Χρυσόπουλου 

Συνεχίζονται οι Παρακλήσεις στην Παναγία μας. Στους στίχους τους ο ιερός υμνωδός:
·  Επιστρετεύει επιχειρήματα
·  Προσφέρει ικεσία
·  Καταθέτει εμπιστοσύνη
Γι΄αυτό και μπορούμε να πούμε ότι είναι οι καντάδες του ρομαντικού ορθόδοξου Έλληνα χριστιανού στο παραθύρι-εικόνα της παντοτινής και ανυπέρβλητης  αγάπης του,της Παναγίας. Απ΄Εκείνη περιμένει πια:
·  Να του χαμογελάσει
·  Να τον ευχαριστήσει
·  Να τον βοηθήσει
Στις καντάδες αυτές δόθηκαν διάφορες ονομασίες και μορφές κατά περίσταση: έγιναν Μικρός και Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας, έγιναν Χαιρετισμοί, έγιναν Εγκώμια και Μεγαλυνάρια. Είναι  αριστουργήματα ιερής ποίησης και δείχνουν:
·  Ανυπόκριτη παράκληση
·  Καρδιακό χαιρετισμό
·  Εξομολόγηση ψυχής
Οι σελίδες της προσωπικής μας εμπειρίας και βιωτής φιλοξενούν σίγουρα κάποιο στίχο ή στροφή των ποιημάτων αυτών, εκείνους που θ΄ακουμπούν τον πόνο μας ή το αιτημά μας,όποιοι και όπου είμαστε: 
·  Πότε με τον ιδρώτα της αγωνίας
·  Πότε με το δάκρυ της απελπισίας
Η Παναγία έγινε πρώτα Βασίλισσα των αισθήσεών Της και ύστερα του κόσμου όλου.Τιμήθηκε από τον Θεό για να Τον φέρει στον κόσμο και τιμάται από τον κόσμο, γιατί είναι η όντως Θεοτόκος. Αρκετά είναι τα παραδείγματα στην ζωή μας όπου:
·  Οι φιλίες αποδείχθηκαν κίβδιλες
·  Οι αγάπες φάνηκαν ψεύτικες
·  Οι σχέσεις κατάντησαν κάλπικες
Μόνη άξια εμπιστοσύνης σύντροφός μας  είναι η Θεόπαιδα Μαριάμ.Δεν θα μας απογοητεύσει, αλλά θα μας καθοδηγήσει. Δεν θα μας διαπομπεύσει, αλλά θα μας παρηγορήσει. Στις καντάδες μας προς τιμήν Της  το αναγνωρίσαμε και το τραγουδήσαμε. Για τον λόγο αυτό:
·  Αντί για λύπη γευόμαστε χαρά
·  Αντί γι΄απογοήτευση βρίσκουμε ελπίδα
·  Αντί γι΄αναμονή ζούμε την σιγουριά
Δεν είναι συνθήματα γραπτά, αλλά σκιρτήματα καρδιάς. Το αύριό μας θα είναι με τις πρεσβείες Της στον Κύριό μας και παιδί Της:
·  Νικηφόρο
·  Σωστικό
·  Βέβαιο
·  Καρποφόρο
Ας επιστρατεύσουμε δυνάμεις, ας δούμε καλύτερα και ειλικρινέστερα την ζωή μας, με τα καλά της και τ΄ασχημά της, ας συναντήσουμε την Παναγία με τις καντάδες μας, όχι μόνο τώρα, αλλά τον χρόνο όλο, για πάντα. Να Της κανταδίζουμε συχνά-πυκνά τους ύμνους Της ως έκφραση γνήσιου θείου έρωτα. Τότε,να είμαστε σίγουροι, δεν θα είναι η γυναίκα των ονείρων μας, αλλ' η Μάνα της ζωής μας.

πηγή / αντιγραφή