Ο χάρτης της πείνας στην Ελλάδα του μνημονίου...

Είναι οι άνθρωποι που είχαν μία φυσιολογική ζωή και σήμερα στήνονται στην ουρά για φαγητό, ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης. Το enikos.gr επικοινώνησε με μεγάλους δήμους της χώρας και κατέγραψε την κατάσταση που επικρατεί. Ιστορίες ανθρώπων που συγκλονίζουν και δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Πάτρα

Οι άνθρωποι των κοινωνικών υπηρεσιών του δήμου δηλώνουν συγκλονισμένοι από την ιστορία του πατρινού που πριν από 4 χρόνια ήταν χορηγός των συσσιτίων και προσέφερε είδη πρώτης ανάγκης και σήμερα πηγαίνει κάθε μέρα στις εγκαταστάσεις του δήμου για ένα πιάτο φαΐ. Στην Πάτρα 3.000 με 3.500 πολίτες έχουν απευθυνθεί στον δήμο ζητώντας να πάρουν βιβλιάριο απορίας.

Αθήνα

Στην Πρωτεύουσα ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν καταγραφεί στις λίστες της δημοτικής αρχής και λαμβάνουν βοήθεια σε φαγητό και στέγη ξεπερνά τις 20.000. Όπως μας λένε οι υπεύθυνοι των υπηρεσιών πρόνοιας, αυτό που τους έχει εντυπωσιάσει είναι το γεγονός ότι το 40% αυτών των ανθρώπων έχει ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο λύκειο.

Θεσσαλονίκη
Δραματική είναι η κατάσταση και στην συμπρωτεύουσα καθώς 19.000 άνθρωποι καταφεύγουν στις υπηρεσίες πρόνοιας του δήμου Θεσσαλονίκης, κυρίως ανασφάλιστοι που θέλουν να επωφεληθούν από τα βιβλιάρια πρόνοιας. Καθημερινά ο δήμος εξυπηρετεί 1.000 άτομα, από όλο τον νομό Θεσσαλονίκης, στα συσσίτια ενώ οι υπεύθυνοι τονίζουν την ανάγκη ενίσχυσης των υπηρεσιών εξαιτίας των αυξανόμενων αναγκών.

Πειραιάς
Περισσότεροι από 5.000 Πειραιώτες ζουν με ετήσιο εισόδημα κάτω από 5.000 ενώ εισόδημα έως 8.000 δηλώνουν 2.500 δημότες. Λόγω της κατάστασης ο δήμος έχει δημιουργήσει φροντιστήριο για τα παιδιά οικογενειών που οι γονείς είναι άνεργοι. Στο φροντιστήριο, αυτή τη στιγμή, φοιτούν 350 παιδιά.

Ηράκλειο Κρήτης

Οι άνθρωποι του δήμου μας μιλούν για ένα φαινόμενο που ίσως έως σήμερα να μην είχε καταγραφεί. Κάνουν λόγο για 100 δημότες που ενώ έχουν σπίτι, περνούν ολόκληρη την ημέρα τους σε δημοτικές εγκαταστάσεις καθώς δεν μπορούν να πληρώσουν κανένα από τα χαράτσια και τους λογαριασμούς και ουσιαστικά τα έχουν εγκαταλείψει. Ο δήμος σήμερα βοηθά 800 οικογένειες.

Δραπετσώνα-Κερατσίνι
Περισσότερες από 600 οικογένειες ζητούν την βοήθεια του δήμου και όπως λένε οι άνθρωποι των υπηρεσιών, αυτό που τους συγκλονίζει είναι ότι πολλοί από αυτούς είναι άστεγοι και πρόκειται για ανθρώπους που μέχρι πριν από λίγα χρόνια είχαν μία εντελώς φυσιολογική και αξιοπρεπή ζωή.

Καλλιθέα

1200 οικογένειες που ζουν με ετήσιο εισόδημα κάτω από τις 5.000 επισκέπτονται τον δήμο ζητώντας βοήθεια ενώ οι εκπρόσωποι του δήμου μας λένε ότι αυτός είναι ο επίσημος αριθμός καθώς βοήθεια ζητούν και άνθρωποι που ξεπερνούν κατά λίγα ευρώ το όριο των 5.000

πηγή

Το πυρ της εν Χριστώ αγάπης αντίδοτο σε προβλήματα, κινδύνους και κρίσεις Μία συνομιλία με γνωστό γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους που αναμένεται να προβληματίσει και εκτενώς να συζητηθεί...

Καλή και ευλογημένη χρονιά

Είθισται καλοί μου Χριστιανοί με την αλλαγή του χρόνου να δίδουμε μεταξύ μας διάφορες ευχές που θα μας συνοδεύουν κατά τη διάρκεια του νέου έτους! Ευχές για επιτυχίες στις σπουδές των μαθητών, ευχές για καλή υγεία, ευχές για εξασφάλιση της ειρήνης κ.ο.κ. Με το συνηθισμένο λοιπόν αυτόν τρόπο ευχηθήκαμε και στο γνωστό γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους. 

Καλή χρονιά γέροντα! Καλή χρονιά και για την ευλογημένη πατρίδα μας!

Εκείνος, ωστόσο αντί να αντευχηθεί αναστέναξε βαθιά και είπε:

«Χωρίς Χριστό στις καρδιές μας δεν υφίσταται κάτι καλό. Και η καημένη η Ελλάδα μας υποφέρει και θα συνεχίσει να υποφέρει γιατί οι πολίτες της έχουν ως καθημερινή ασχολία να εξοστρακίζουν τον Χριστό από τη ζωή τους και από το ευλογημένο αυτό μέρος. Πως λοιπόν θα είναι καλή η χρονιά; Για να είναι καλή θα πρέπει η Ορθόδοξη και μόνη αληθινή πίστη να γίνει τρόπος ζωής και να αποτελεί την καθημερινότητά μας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η αγάπη του Χριστού θα καθορίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις μας. Θα συμβάλει ώστε να επικρατεί το θυσιαστικό πνεύμα προς τον πλησίον μας μέσα από το οικογενειακό η εργασιακό περιβάλλον. Θα ενισχύει την ειλικρίνεια, την υπακοή, την ταπείνωση και όλες εκείνες τις ευαγγελικές αρετές που ανακουφίζουν την ψυχή και αποτελούν το υφάδι που σηματοδοτεί το κέντημα της αγιότητας και της εν Χριστώ σωτηρίας. Τότε θα εξαλειφθούν τα σκάνδαλα και οι ανομίες. 

Όταν θωρακίζεσαι με τον Χριστό παιδί μου, τότε δεν έχεις να φοβηθείς από τις τρικυμίες και το σφυροκόπημα των κάθε λογής ανέμων είτε προέρχονται εκ Δύσεως είτε εξ Ανατολής...

Ας μην γελιόμαστε με τις ασυναίσθητες ανταλλαγές ευχολογιών γιατί χωρίς τον Χριστό στην καρδιά μας θα νιώθουμε ανασφαλείς πάντοτε. Θα είμαστε αθωράκιστοι και ως πρόσωπα, όπως αθωράκιστες θα είναι και οι κοινωνίες μας αλλά και η χώρα μας. Το ότι στεκόμαστε ακόμη ως χώρα το οφείλουμε -να το γράψεις αυτό- όχι στην ικανότητα των ηγετών μας αλλά στο αίμα των ομολογητών και των μαρτύρων και στην αγιότητα κάποιων που πάνω από οτιδήποτε στη ζωή τους έβαζαν τον Χριστό και το ευαγγέλιο. Αυτοί έβαλαν γερά θεμέλια στην χώρα.  Και αυτά τα θεμέλια αντέχουν και θα αντέξουν ακόμη στον χρόνο. Εμείς όμως οι απόγονοι αυτών έχουμε βαλθεί μετά πρωτοφανούς μανίας σαν τους Καλικατζάρους να γκρεμίσουμε με τις ανάρμοστες συμπεριφορές μας τα θεμέλια τούτα. Αλλά ζει Κύριος ο Θεός. Και το μόνο που με παρηγορεί στην κατάντιά μου είναι πως οι ουρανοί διαλαλούν πως θα παρέμβει σύντομα Ο Χριστός. Και τότε πολλά θα αλλάξουν».

Αυτό γέροντα υποστηρίζουν σύγχρονοι Άγιοι που μιλούν για θαυμαστά γεγονότα που θα έρθουν και προφητικά προδιαγράφουν τα μελλούμενα να γίνουν. Αυτό εννοείται κάνοντας λόγο για την παρέμβαση του Θεού;

Κι εκείνος μας απάντησε: «Ο γεωργός καλό μου παιδί σκαλίζει το χωραφάκι του για να αναπνεύσει το χώμα, ποτίζει τα δεντράκια του, τα κλαδεύει, τα περιποιείται προσδοκώντας να λάβει γλυκούς και πολλούς καρπούς. Έτσι και ο Θεός ως καλός γεωργός θα παρέμβει ώστε το χωραφάκι του που λέγεται Ελλάδα να του αποδώσει τους αναμενόμενους καρπούς... Οι δοκιμασίες που όλοι μας περνάμε είναι το λίπασμα που έριξε ο καλός Θεός για να ανθίσει και πάλι το δεντράκι που λέγεται άνθρωπος. Να βγάλει καινούργια φύλλα, να δυναμώσει, να ξεπεράσει το βαρύ χειμώνα της ξηρασίας και να είναι έτοιμο την Άνοιξη να ξεπεταχθεί και να κάνει καρπούς... Διερχόμαστε πνευματικά βαρύτατο χειμώνα και κινδυνεύουμε από την παγωνιά, το δαιμονικό αβάστακτο κρύο και τους λυσσασμένους αέρηδες να παρασυρθούμε και να χαθούμε. Μοναδική εστία ζεστασιάς που θα μας διατηρήσει ζωντανούς ως πολίτες και ως Έθνος είναι ο Χριστός. Αυτός είναι ο γεωργός. Το ότι δεν έχει ξηλώσει ακόμη τον αγρό της Ελλάδας οφείλεται σε κάποια μικρά δενδρύλλια που διάσπαρτα έχουν ξεφυτρώσει και δίνουν την προσδοκία της καρποφορίας νοούμενης ως αγιότητας»!

Ενόψει της νέας χρονιάς πολλοί γέροντα αναρωτιούνται τι θα πράξει η Ευρώπη; Άλλοι πάλι μιλούν για τον εξ Ανατολών κίνδυνο, άλλοι υποστηρίζουν ότι γίνεται νοικοκύρεμα, άλλοι ότι καταστρέφεται η χώρα από τη λιτότητα και τη φορολογία; Αν κοπιάζεις καθημερινά να εξασφαλίσεις τις δόσεις των δανείων και τα προς το ζην στην οικογένειά σου δεν είναι φυσικό να λησμονείς ενίοτε τον Χριστό και την προσευχή;  

«Όχι και πάλι όχι. Αρκεί να κάνουμε όλοι μας ένα απλό πείραμα για να διαπιστώσουμε ότι η λησμονιά του Χριστού προκαλεί κλυδωνισμούς και κάθε λογής τραντάγματα και ενισχύει τις μέριμνες. Το πείραμα είναι το εξής: Επί μία εβδομάδα κάθε ορθόδοξος χριστιανός να θέσει ως προτεραιότητα την επικοινωνία με τον Ιησού Χριστό, δηλαδή την προσευχή. Ας ξεκινά την ημέρα του με ειλικρινή ευχαριστία προς το Θεό που δείχνει τη φιλευσπλαχνία Του και δεν μας πετάει κακήν -κακώς έξωθεν του Αμπελώνα Του. Ας συνεχίζει να βαδίζει την ημέρα του σαν να πορεύεται να συναντήσει τον ίδιο τον Χριστό και βασιλιά του Σύμπαντος κόσμου.

Όταν σε καλέσει κάποιος υψηλά ιστάμενος δεν ενδύεσαι το καλό σου το κοστούμι, δεν ξυρίζεσαι και φρεσκαρίζεσαι. Κατά τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να προετοιμάζεσαι να σταθείς ενώπιον του βασιλιά. Και ποιό είναι το κατάλληλο ένδυμα για την σημαντικότερη αυτή συνάντηση που προσδοκάς ότι θα σου λύσει τα όποια προβλήματά σου. Η φωτιά της ανιδιοτελούς θυσιαστικής αγάπης, το έλεος, η ταπείνωση, η συγχώρηση. Αυτά αποτελούν το ένδυμα για τη βασιλική συνάντηση. Να κοπιάζεις λοιπόν μέσα από την καθημερινότητα να υφάνεις το ένδυμα τούτο για να μπορέσεις να ακούσεις όπως ο Αδάμ το δειλινό τα βήματα του Κυρίου μας Ιησού και να απαλλαγείς από τις εκκωφαντικές σειρήνες της εποχής μας... 

Το πυρ της εν Χριστώ αγάπης να είσαι βέβαιος πως όχι μόνο θα σε ελευθερώσει από τα προβλήματα της καθημερινότητας αλλά θα κατακάψει όλα αυτά τα αγκάθια και τις βατσινιές που σε κρατούν δέσμιο στη γη και σε εμποδίζουν να πετάς με αγγελικά φτερά. Λίγες ημέρες αρκούν για να διαπιστώσει κάποιος προσωπικά  τις ευεργεσίες αυτού του πειράματος... 

Εάν μάλιστα οι πολίτες της ευλογημένης αυτής χώρας διακατέχονται από αυτό το πυρ της εν Χριστώ αγάπης τότε η μνησίκακη και κακή πεθερά Ευρώπη θα κλίνει γόνυ βαθιάς υπόκλισης, όπως έπραξε παλαιότερα έναντι των αξιών του ελληνισμού που ανέδειξαν οι προ Χριστού Χριστιανοί, όπως αποκαλούνται Πλάτων, Αριστοτέλης, Σωκράτης και άλλοι που αν και δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό είχαν και έτρεφαν το σεβασμό νοούμενο ως φόβο Θεού. Και αυτό το πυρ της αγάπης θα ανοίξει ακόμη διάπλατα πύλες στην Ανατολή, έτσι ώστε να στραφούν σε άτακτη φυγή τα δαιμόνια που εμποδίζουν εδώ και αιώνες να κτυπήσουν χαρμόσυνα οι καμπάνες της Αγιάς Σοφιάς και να αναπεμφθούν καθημερινές δοξολογίες από τα πανάγια προσκυνήματά μας στην Μικρά Ασία. 

Εύχομαι το πυρ αυτό της εν Χριστώ αγάπης να συνοδεύει την πορεία μας καθ  ὅλη τη διάρκεια του νέου έτους. Μόνο έτσι θα είναι καλή για όλους η χρονιά».  

Σ.Ο.

www.orthodoxia.gr

Συντάκτης: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΤΥΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

"ΚΑΛΕΣΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ"

                                                                                                                               ..

ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΟΡΗΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΠΟΙΕΣ ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ "ΕΩΣΦΟΡΙΣΤΕΣ" ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ ΛΑΦΥΡΩΝ=ΨΥΧΩΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ
ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ  ...
ΟΛΟΙ ΕΝΝΟΟΥΝ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ...
ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΠΟΥ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ, ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΦΑΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟ "ΔΟΓΜΑ",
Η ΝΕΑ ΜΟΡΦΗ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΙΣ ΣΑΡΚΙΚΕΣ  ΤΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ...
ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ ...
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΞ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΘΕΩΘΕΙ ... 
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΙΟΛΑΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ Η ΣΚΕΨΗ, ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ...
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΡΟΜΠΟΤ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ ΘΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΜΦΑΣΗ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ "ΔΙΑΣΑΛΕΥΣΗ"
ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΥ ...  
Η ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΔΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΣΜΟΥ ΘΑ ΕΠΙΜΗΚΥΝΘΕΙ,
ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΛΛΩΣΤΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ
ΤΗΝ "ΠΑΡΑΔΟΣΗ" ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ
ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ...
  Ο ΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΥΤΟΣ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣΜΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΝ ΑΙΔΩ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΘΡΟΝΙΑΣΕΙ ΤΟ ΣΕΞ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΙΟ ΧΥΔΑΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ, ΦΕΡΟΝΤΑΣ ΗΘΙΚΟ ΕΚΤΟΧΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ...
ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΟΥΝ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Η ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ, ΠΡΟΗΛΘΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΘΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ...
ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΟΥΝ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ Η "ΕΡΩΤΙΚΗ" ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ, ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ ΖΥΓΟ ΤΗΣ ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ...
ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΜΕ "ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ", ΟΠΟΥ ΚΑΘΕ ΑΡΝΗΣΗ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΙ "ΤΑΜΠΟΥ" ...
ΘΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΝΑ ΣΥΝΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ, Η Ο ΓΙΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ , ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΙΕΡΟΥΣ ΝΑΟΥΣ, ΟΣΟΥΣ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΦΗΣΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ...
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ΘΑ ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ...
ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΗ ΘΥΜΙΖΕΙ ΧΡΙΣΤΟ, ΜΟΝΟ ΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ, ΤΩΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ...
ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΝ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΩΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΟΡΜΟΝΩΝ (ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ ΕΝΤΕΧΝΩΣ) ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΑΣΤΡΟΦΩΝ ...
ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΙΝΟ ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ "ΝΕΟΤΑΞΙΤΩΝ" ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΟΤΑΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ...
ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΜΩΣ, ΓΙΑΤΙ ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ "ΞΕΝΟΔΟΧΟ ΧΡΙΣΤΟ" ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΧΤΙΣΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ...
   Η "ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ" ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ...
ΚΑΜΜΙΑ ΕΚΛΥΣΗ ΗΘΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΡΟΠΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ,
ΟΥΤΕ ΘΑ ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΘΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ
ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ...
ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΥΤΗ, ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ, ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ...
ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΚΛΗΘΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΒΑΡΥ ΦΟΡΤΙΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ...
ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ "ΣΑΡΚΟΛΑΓΝΟΥΣ" ΑΘΕΪΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΖΟΥΝ
ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥΣ ...

ΧΡΟΝΙΚΑ Η ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ "ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΙΩΑΝΝΗ" ΘΑ ΔΙΑΡΚΕΣΟΥΝ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ, 40 ΧΡΟΝΙΑ ...
ΑΡΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, Η ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΕΦΤΕΙ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΤΟΥ "ΜΑΡΤΥΡΑ" ...
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ ΒΕΒΑΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ,
ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΚΡΑΤΟ ΕΓΩΪΣΜΟ
ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΣΗ ...
ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΥ, ΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΚΑΙ Η ΕΚΒΑΣΗ ΤΗΣ
ΝΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ...
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΛΙΓΟΣΤΑ ...
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΑ ΤΑ ΑΝΥΨΩΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΑΝ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ...
Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ, ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΝ "ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ" ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΤΩΝ ΤΟΥ ...
   ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΑΣ ΑΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΜΦΥΣΥΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ...
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΟΥΝ ΩΣ
"ΟΙ ΜΕΓΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ" !!!

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ

Περιμένεις μέρες, μήνες, χρόνια, σε ένα στημένο ραντεβού. Δεν ήρθε ακόμη. Δεν φάνηκε. Άργησε πολύ, τόσο που μάτωσαν τα μάτια στην αναμονή, τόσο που ράγισε η καρδιά στην προσμονή.

Θα στο πω εγώ κι ας πονέσεις. Δεν θα έρθει… Μην περιμένεις...

Όχι γιατί σε απορρίπτει. Αλλά γιατί δεν μπορεί να έρθει. Δε στο υποσχέθηκε, ποτέ. Εσύ το φαντάστηκες, εσύ είχες ανάγκη να το πιστέψεις.

Δεν θα έρθει ποτέ εκείνος ο εαυτός που περιμένεις χρόνια στο ραντεβού.

Δεν θα έρθει ποτέ η μέρα όπου θα εμφανιστεί εντός σου ένας εαυτός καλοντυμένος, τέλειος, άψογος, αναμάρτητος, αψεγάδιαστος. Όχι δεν θα ‘ρθει. Δεν μπορεί να έρθει, γιατί απλά δεν υπάρχει.

Το ξέρω, στο είπαν, το άκουσες, το ήθελες και εσύ κατά βάθος, σαν άλλοθι σαν δικαιολογία, για να μην ξεκινήσεις ποτέ το ταξίδι. Ίσως κάποιοι που παίζουν με τις καρδιές των άλλων, να στο υποσχέθηκαν.

Ξέχασε τους όλους. Και πάρε την απόφαση εσύ να τον βρεις. Εσύ να τον αγαπήσεις. Εσύ βαθιά να τον συγχωρήσεις. Έτσι όπως είναι, άσχημος, κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, δυσκολεμένος και αμαρτωλός.Δώσε το φιλί της αποδοχής, όπως ο Χριστός σε κάθε μη αξιαγάπητο.

Ξεκίνα την διαδρομή, κι ας μην νιώθεις έτοιμος. Κι ας μην νιώθεις τέλειος, καλός και φοβερός.

Δεν σε κάνει άσχημο η πτώση αλλά η αλαζονεία της τελειότητας. Δεν σε κατακρίνει το λάθος, αλλά η εμμονή και επιμονή σε αυτό.

Μην περιμένεις πρώτα να νιώσεις για να δώσεις. Μην περιμένεις πρώτα να έρθει για να πας, μην περιμένεις να νιώσεις καλά και τέλεια για να ζήσεις.

Είναι ψέμα αυτό του νου σου. Μια φυγή του ψυχισμού σου. Ένα παιγνίδι του μυαλού σου.

Σώπασε με προσευχή και ελπίδα. Ξεκίνα να βαδίζεις.

«Μα δεν ξέρω το δρόμο…» θα πεις. Ας μην τον γνωρίζεις δεν χρειάζεται. Όταν περπατάς ανοίγονται οι δρόμοι και βλέπεις παντού να ξεπροβάλουν μονοπάτια.

Εσύ απλά μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος για να ξεκινήσεις, είναι παγίδα, ξεκίνα και ο δρόμος θα σε διδάξει. 
πηγή

ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ. ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ Η ΚΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΩΣ ΑΙΣΘΗΤΗ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ.

3 Ιουνίου 1966

… Η σκέψη μου είναι πολύ απλή: Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε εμείς μένουμε στο σκοτάδι και είναι αδύνατο να δικαιώσουμε τον Θεό βλέποντας τα ατελείωτα παθήματα του κόσμου. Αν όμως πραγματικά ο Χριστός είναι Θεός, όπως εμείς αδίστακτα πιστεύουμε, τότε κανένας δεν μπορεί να μεμφθεί τον Θεό για τα κακά που διαδραματίζονται στον κόσμο. Χάρη στην εμφάνιση του Χριστού γνωρίζουμε τώρα Ποιος είναι ο Θεός· Τον αγαπούμε και δεν επιρρίπτουμε σε Αυτόν καμία μομφή. Ο Χριστός μας φανέρωσε τον Θεό, ο Οποίος είναι Φως «και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» .

Ομολογούμε ταυτόχρονα τον Χριστό ως αυθεντικό άνθρωπο. Ο Πατέρας, βλέποντας έναν Τέτοιο 

Άνθρωπο, του έδωσε θέση στην αιωνιότητα, στα δεξιά Του. Τον απέδειξε τελείως ίσο με τον Εαυτό Του . Αν αυτός είναι ο άνθρωπος, τότε πια δεν χρειάζεται να μεταμεληθεί ο Θεός Πατέρας διότι δημιούργησε τον άνθρωπο, όπως έχει λεχθεί στη Γραφή: «Μετεμελήθην ότι εποίησα αυτούς (δηλαδή τους ανθρώπους)» . Ίσως ιδιαίτερα στις ημέρες μας  η κακία των ανθρώπων είναι σαφώς αισθητή, διότι το κακό εμφανίζεται οργανωμένο περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Είμαι πλέον γέρος αλλά ήδη από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια δέχθηκα τις εντυπώσεις της ειρήνης και του φωτός. Από την αρχή του ρωσοϊαπωνικού πολέμου (1904-1905) ως τις ημέρες μας βλέπω όλη την ανθρωπότητα βυθισμένη σε αδελφοκτόνους πολέμους, και ακόμη δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Αντιθέτως μάλιστα, κάλυψαν τον ουρανό πρωτοφανή μαύρα σύννεφα, έτοιμα να προκαλέσουν αποκαλυπτική καταιγίδα … Και εγώ, βλέποντας την θηριώδη αυτή κατάσταση από τα νεανικά μου χρόνια, ήμουν έτοιμος να βγω στους δρόμους και τις πλατείες με αναμμένο φανάρι, όπως ο Διογένης, για να αναζητήσω άνθρωπο … Βλέποντας όμως τον Χριστό, χάρηκα για το θαυμάσιο αυτό εύρημα και ποτέ πια δεν μπορώ να ξεχάσω το γεγονός αυτό της ιστορίας του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα μόνο Αυτός, ο Χριστός, είναι και τέλειος Άνθρωπος. 

Εμείς όμως όλοι διερχόμαστε την περίοδο της επίγειας περιπλανήσεώς μας με την έφεση να ομοιωθούμε προς Αυτόν. Ο άνθρωπος αρχίζει πραγματικά να υπάρχει από τη στιγμή που συνειδητοποιεί τον εαυτό του ως υιό του αιωνίου Πατρός και προφέρει την προσευχή «Πάτερ ημών» με τη συνείδηση αυτή. Εμείς όμως δεν έχουμε αισθανθεί ακόμη πλήρως την αξία αυτή του ανθρώπου, και γι’ αυτό παρακάμπτουμε τον δρόμο της διαμορφώσεώς μας, της αυξήσεώς μας εν Πνεύματι Αγίω. Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να δικαιώσουμε την ανθρωπότητα … Και με τον τρόπο αυτό ο Χριστός, ταυτόχρονα Θεός και Άνθρωπος, δικαιώνει τον Θεό μπροστά στον κόσμο, φανερώνοντας στον κόσμο την άπειρη αγάπη του Πατέρα, ενώ δικαιώνει και τον άνθρωπο μπροστά στον Θεό, δείχνοντας στον Θεό Πατέρα τη γνήσια μορφή του Ανθρώπου. Η δικαίωση  όμως αυτή δεν είναι «νομική», όπως πολλοί χριστιανοί τείνουν να νομίζουν, αλλά εντελώς άλλης τάξεως .

Μετά από τόσα χρόνια αδιάκοπης σχεδόν αλληλοεξοντώσεως των ανθρώπων επάνω στη γη, για την οποία δικαιλογούνται όλοι αδιάκοπα μπροστά στον ίδιο τον εαυτό τους, είναι αδύνατο να περιμένουμε ότι αυτοί θα τολμήσουν να ατενίσουν το ύψος του Ουρανού και να ονομάσουν τον Θεό Πατέρα τους. Στις ημέρες μας η «αποκτήνωση» του κόσμου έλαβε φοβερές διαστάσεις. Η έκπτωση από τη χριστιανική πίστη κατά την αυθεντική της ουσία έχει γίνει καθολικό φαινόμενο. Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι αποστασία. Φοβάμαι λοιπόν ότι μόνο η αύξηση των συμφορών μπορεί τώρα να οδηγήσει τους ανθρώπους στα παθήματα εκείνα που θα φανούν πραγματικά κρίσιμα, και τα οποία θα διεγείρουν σ’ αυτούς πάλι την ικανότητα να αντιληφθούν την πρωταρχική τους φύση κατ’ εικόνα Θεού. Τότε θα βασιλεύσει η ειρήνη στη γη. 

Όσο όμως οι άνθρωποι παραμένουν όμοιοι με τα άγρια θηρία, δεν πρέπει να αναμένουμε ειρήνη επάνω στη γη. Είναι μάταιες όλες οι προσπάθειες με τις οδούς της διπλωματίας και με άλλα παρόμοια μέσα για την αποτροπή της συμφοράς του πολέμου. Είναι πρωτίστως απαραίτητη η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, απαραίτητη η «ανθρωποποίηση» του θηριώδους αυτού κόσμου.

Καταλαβαίνεις ότι τα γραφόμενά μου είναι μόνο μικροί  υπαινιγμοί, σύντομα αποσπάσματα από την εικόνα που παρουσιάζεται στον νου μου, ιδιαίτερα κατά τις ώρες της Λειτουργίας, της αιώνιας αυτής θυσίας για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Βέβαια θα ήθελα να συνομιλώ μαζί σου για ώρες επάνω στα ζωτικά αυτά θέματα, αλλά να που δεν μας δόθηκε αυτό στις ημέρες μας.

Ωστόσο, σου εύχομαι όλα τα καλύτερα, ανάμεσα στα οποία και υγεία, αλλά πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα την Άνωθεν έμπνευση, για να περάσεις επάξια τη γεροντική ηλικία που αρχίζει, και που είναι η πιο ευλογημένη περίοδος της ζωής μας επάνω στη γη. Όλα τα μικρά και ταπεινά πράγματα υποχωρούν, εξαφανίζονται με φυσικό τρόπο, και η σκέψη για άλλη τάξη του Είναι γίνεται αδιάκοπη, εξαιτίας της προσεγγίσεως της θριαμβευτικής στιγμής της εξόδου μας από εδώ. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι θα γίνει με μας, διότι η πείρα μας δεν επαρκεί για να κρίνουμε πλήρως για το θέμα αυτό. Γνωρίζουμε μόνο ότι ο Χριστός αναστήθηκε και εν Αυτώ όλοι εμείς θα αναστηθούμε .

Όταν συντελεσθεί αυτό τελείως, ως πραγματοποίηση πλέον της δημιουργίας του Θεού, τότε σε όλους μας, με μεγαλύτερη από «μαθηματική» αξιοπιστία, θα αποκαλυφθούν όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, και η γνώση μας θα πάρει εκείνο τον απόλυτο χαρακτήρα προς τον οποίο ορμά το πνεύμα του ανθρώπου σε όλους τους αιώνες.

Να σε φυλάει ο Θεός και να ευλογεί όλες τις ημέρες της ζωής σου.

Στέλνω σε όλους τη μεγάλη αγάπη μου.

Ο δικός σου Σωφρόνιος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΡΑΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.

ΕΝΑ ΗΡΩΑΣ 13 ΕΤΩΝ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ «Μόνο ὁ ἀβάσταχτος, ὁ βαθύς πόνος φέρνει τήν ἀναγέννηση, τό νέο ἄνθρωπο».

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ 13 ΕΤΩΝ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
στὸ 2ο Συμπόσιο Νοσηλευτικῆς Ὀγκολογίας 
στό Γενικό Νοσοκομεῖο τῆς Ἀεροπορίας 251, 
τό  φθινόπωρο τοῦ 2013

.                      […]Πρόκειται γιά ἕνα παιδί πού προσβλήθηκε ἀπό καρκίνο σέ ἡλικία 13 ἐτῶν καί τελικά πέθανε σέ ἡλικία 18 ἐτῶν. Ἦταν ἕνα ζωηρό παιδί μέ ὄνειρα γιά τήν ζωή, μέ ἔντονη κοινωνική δραστηριότητα, τό ὁποῖο ὅμως κατά τήν διάρκεια τῆς ἀντιμετώπισης τοῦ καρκίνου βοηθήθηκε ἀπό τήν μάνα του καί χρησιμοποίησε τήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.                     Τήν ὅλη περιπέτεια τῆς ἀσθενείας περιγράφει ἡ μάνα του σέ βιβλίο πού κυκλοφορεῖ μέ τόν τίτλο «ὑπόσχεση».[…]
.                       […] Ὅταν τό παιδί ἀρρώστησε στήν ἡλικία τῶν 13 ἐτῶν ἄρχισε μιά συναρπαστική περιπέτεια. Ἀπό τήν μιά μεριά ἔπρεπε νά ἀντιμετωπισθῆ ἡ ἀσθένεια, χρησιμοποιώντας ὅλες τίς μεθόδους, ἰατρικές θεραπεῖες, ἐναλλακτικές θεραπεῖες, ψυχολογικές, διαλογισμός, ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἔπρεπε νά ἀντιμετωπισθῆ ὁ ψυχικός πόνος καί τῶν δύο, ἀλλά κυρίως τό πρόβλημα τοῦ θανάτου πού ἐμφανίσθηκε μπροστά τους.
Τό παιδί «ἦταν πανέξυπνο, ἐρευνητικό μυαλό, ἔψαχνε γιά τά πάντα καί διψοῦσε γιά τή γνώση». Ἡ μάνα «γαλουχήθηκε μέ τό ὅραμα ν’ ἀλλάξει τόν κόσμο. Ἡ γενιά τοῦ Πολυτεχνείου, οἱ τελευταῖοι μαρξιστές, πίστεψαν σ’ αὐτό τό δόγμα». «Μέ τήν ἔπαρση τῆς ἀριστερῆς ἰδεολογίας κάποτε, ἦταν φουσκωμένη μέ ὁράματα, ἰδέες, λύσεις».
.                      Καί ὅταν ἦλθε ὁ καρκίνος, ἐμφανίσθηκε καί μιά ἄλλη πραγματικότητα. Τό ἐρώτημα τοῦ παιδιοῦ στήν μάνα ἦταν ἀδυσώπητο: «Τί γίνεται μετά τό θάνατο; ὅλα τέλος;». Καί ἡ μάνα του αἰσθάνθηκε νά σπάζουν τά μούτρα της «ὅταν κατάλαβε τό ἀτελές τοῦ συστήματος τοῦ κόσμου». Καί διηγεῖται: «Πῶς νά τόν ἱκανοποιήσω μέ ἀπαντήσεις ρηχές μέσα ἀπό τήν σφαίρα τῆς λογικῆς καί τόν κόσμο τοῦ ὀρθολογισμοῦ; Ἄθελά μου, ἐντελῶς μηχανιστικά ἀπό τή δική μου πλευρά, τοῦ ἔστρεψα τήν προσοχή στήν προσευχή. Ἔτσι, ὅπως θά ἔκανε ἡ μάνα μου. Προσευχή γιά νά τιθασεύσει τόν ἀβάσταχτο πόνο. Καί τότε ὁ πόνος ἄρχισε νά δουλεύει θεραπευτικά γιά τήν ψυχή τοῦ Βανή, ἐνῶ ἐμένα ἀπειλοῦσε νά μέ συνθλίψει. Ὁ πόνος, ἄν δέν σέ καταστρέψει, θά σέ ἀναστήσει».
.                      Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει πολλές θεραπευτικές δυνατότητες πού παραμένουν ἄγνωστες ἤ ἀναξιοποίητες … κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἀντιμετωπίζη σωστά ὅλα τά προβλήματά του καί νά ὑπερβαίνη καί αὐτόν τόν θάνατο.
.                      Ἡ ὅλη περιπέτεια τῆς ἀσθένειας ἦταν συγκλονιστική. Ἡ ἴδια διηγεῖται:
«Ἡ “ἐμπειρία” τοῦ καρκίνου πού ζήσαμε, δέν ἦταν ἁπλά μιά “κατάσταση” στή ζωή μας. Ἦταν ἡ ἴδια ἡ ζωή στήν ὁριακή της πλευρά μέ τό θάνατο. Ἀπό τίς πρῶτες μέρες τό ἴδιο τό παιδί μου κοιτάζει κατάματα τό ἐνδεχόμενο τοῦ θανάτου του καί ρωτάει: “τί γίνεται μετά τό θάνατο; Ὅλα τέλος;”Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ἀρχίζει μία ἀναζήτηση στά τρίσβαθα τοῦ εἶναι μας. Ἡ ἐρώτηση ἦταν τέτοια πού σχετιζότανε οὐσιαστικά μέ τό σκοπό τῆς ὕπαρξής μας.
Ἤδη τό νόημα τῆς ὕπαρξης γιά μένα εἶχε θρυμματιστεῖ. Μέ τό χρόνο, διαπίστωσα ὅτι ἡ ἐπιστήμη, ἡ ἰατρική, ὅπως καί τά διάφορα ψυχοθεραπευτικά καί φιλοσοφικά ρεύματα, ἀδυνατοῦν νά δώσουν ἱκανοποιητικές ἀπαντήσεις σέ ὁριακά ζητήματα τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου. Μοῦ πῆρε πολύ χρόνο ἐπίσης νά διαπιστώσω ὅτι, ὅσο καί ἄν πασχίζουν ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα, ἡ ἐξέλιξη τῆς ἰατρικῆς, ἡ ἀνάπτυξη τῆς τεχνολογίας καί ἡ παρουσία ἀναρίθμητων ψυχοθεραπευτικῶν συστημάτων, ἀδυνατοῦν νά διαχειριστοῦν καί νά ἀπαντήσουν σέ ζητήματα πού ἅπτονται τῆς ἠθικῆς, τῆς ἐλεύθερης βούλησης καί τοῦ πόνου στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου». 
Ἡ μάνα ἀγαποῦσε μυστικά καί αἰσθητά, ὠθοῦσε τό παιδί της στήν προσευχή. Καί ἐκεῖνο ἀνταποκρινόταν μέ θαυμαστό τρόπο. Προσευχόταν, ἀναζητοῦσε τήν ἡσυχία. «Ἀνακάλυπτε τόν ἑαυτό του. Προχωροῦσε στήν αὐτογνωσία. Καθόριζε τήν ψυχή του, σέ σχέση μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους γύρω του. Ἀπελευθερωνόταν ἀπό μικρόψυχους κλυδωνισμούς καί ἐξαρτήσεις. Προσπαθοῦσε ν’ ἀντέξει τόν ἑαυτό του, νά τόν κυριαρχήσει. Φαινόταν στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετώπιζε τούς ἀπανωτούς πόνους καί τίς δυσοίωνες διαγνώσεις. Πάσχιζε νά ἐλευθερωθεῖ».
 «Ἡ στάση του ἀπέναντι στό καρκίνο ἦταν ἡρωική. Πάλη ἄνιση, ἀγώνας μέχρι τό τέλος, ἀγόγγυστος καί ΥΠΟΜΟΝΗ-ΥΠΟΜΟΝΗ-ΥΠΟΜΟΝΗ. Ἡ ὑπομονή του δέν εἶχε κανένα στοιχεῖο ἠττοπάθειας ἤ παραίτησης. Ἦταν σκληρή ἀποδοχή τῆς πραγματικότητας. Ἡ ὑπομονή του, τοῦ ἔδωσε χρόνο καί γαλήνη νά στραφῆ στό πνεῦμα του. Ἀνακάλυψε τήν προσευχή, σιωπηλά. Αὐτή τόν ἀπογείωσε. Τόν ἔκανε νά ξεπεράσει τόν ἑαυτό του, νά βγεῖ ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του. Μεταμόρφωσε τόν χαρακτήρα του, τήν ἐγωπάθειά του. Τόν ὁδήγησε ν’ ἀγαπήσει δυνατά. Ἔφυγε σάν ἀετός, ἐλεύθερος!».
Κατά τήν διάρκεια τῆς ἀσθένειας τοῦ καρκίνου ἀνακαλύφθηκε ἕνας ἄλλος κόσμος, μυστικός, πνευματικός. Γράφει ἡ μάνα:
.                      Ἄν ἡ νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας βοηθᾶ κάθε ἄνθρωπο, εἴτε εἶναι ἄρρωστος εἴτε ὄχι, πολύ περισσότερο βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο πού πάσχει ἀπό καρκίνο.
.                      «Ὁ Μίνως (Βανῆς) εἶχε μάθει τούς νόμους τῆς σιωπῆς, τήν εὐεργετική θεραπεία τῆς ἡσυχίας. Ἤξερε πότε ν’ ἀποσυρθεῖ, πότε νά ἐπικοινωνήσει. Αὐτός καί ἡ μάνα του μιλοῦσαν καί μέ τά βλέμματα. Ἐκείνη διάβαζε τά μάτια του. Γνώριζε τί συντελοῦνταν μέσα του. Δέν τῆς ἐπιτρεπόταν νά παραβιάσει τήν ἡσυχία του. Ἤξερε πότε θά τοῦ πιάσει τήν παλάμη νά προσευχηθοῦν μαζί. Ἐκείνη τήν ἱερή στιγμή, ὁ Μίνως (Βανῆς) δέν δυσανασχετοῦσε. Ἀντίθετα, τό περίμενε. Ἤξερε πότε νά τόν ἀφήσει μόνο, στήν ἐντελῶς προσωπική του “κοινωνία” μέ τόν Θεό. Ἱερές στιγμές μέ ἰδιαίτερο μυστικό, ἐκστατικό νόημα. Μετά τόν παρακολουθοῦσε νά βγαίνει μέσα ἀπό μιά ἄλλου χαρακτήρα καί πέραν τῆς αἰσθητῆς φύσεως κατάσταση, μέ νοῦ καθαρό σάν κρύσταλλο, ἑνωμένο μέ τήν καρδιά. Ἀπαλλαγμένο ἀπό τίς ἀπαιτήσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀποδεσμευμένο ἀπό τή φαντασία καί τή γνώση. Ἀπελευθερωμένο ἀπό τά δεσμά αὐτῆς τῆς ζωῆς καί τά ζητήματα πού μᾶς καῖνε. Ὁ νοῦς ὁλοφάνερα εἶχε συναντήσει κάτι ἀνώτερο, εἶχε συνδεθεῖ μέ τήν ἀληθινή γνώση. Τήν τέλεια γνώση. Γι’ αὐτό παρέμενε ἀτάραχος, σίγουρος, γαλήνιος, χωρίς καθημερινούς συλλογισμούς, χωρίς τό φόβο τοῦ θανάτου. Ἡ μάνα του τόν ἔβλεπε μέ θαυμασμό γιά τή δύναμη ψυχῆς πού ἐξέπεμπε, γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο τῆς μιλοῦσε, γιά μιά ἐνέργεια ἐσωτερική, ἄλλου βεληνεκοῦς, ἀκατανόητη». 
Ἡ οἰκογένεια χρησιμοποιώντας τίς δυνατότητες πού δίνει ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, ἀλλά καί οἱ ἐναλλακτικές θεραπεῖες ἔδωσε τήν δυνατότητα νά γίνουν διάφορες ἐσωτερικές διεργασίες. Γράφει: 
«Ὄντως ὅμως ἀπαλλαγμένος ἀπό τίς φρικτές σωματικές ὀδύνες, ὁ νοῦς του παρέμενε εἰρηνικός καί ἔψαχνε προσευχόμενος. Δέν ἱκανοποιοῦνταν ἀπό τίς λογικές ἀπαντήσεις καί τόν παρακολουθοῦσα νά ἀποζητᾶ τήν ἡσυχία πολλές φορές καί μετά νά ἐπιστρέφει στή φυσιολογική ζωή ἤρεμος, δημιουργικός, δυνατός. Συγκεντρωνότανε σίγουρα σέ μιά προσωπική ἐνδοσκόπηση καί πήγαινε παραπέρα. Ἀκολουθοῦσε μέ καθαρή καρδιά πνευματικά μονοπάτια, ἀναζητώντας τήν πηγή πού θά τοῦ πρόσφερε τήν ἀληθινή γνώση. Ὁ Βανῆς ἀνέπτυξε μιά ἐκπληκτική ἐσωτερική διαύγεια καί πρέπει νά ἄρχισε μέσα του μιά σπάνια ἐσωτερική διεργασία. Εἶχε μιά καθαρή συνειδητότητα γιά τήν ἀσθένειά του, τόν κόσμο, ὅσα συνέβαιναν γύρω του, γιά τό Θεό. Ἔδειχνε ἀκλόνητος ἀπό τίς ὑποτροπές καί τά βάσανά του. Ὁ νοῦς του ἦταν καθαρός, ὑγιής, χωρίς ἀλλοιώσεις μέ ἀπωθημένες ἐπιθυμίες ἤ ἄλυτα προβλήματα. Ἀπαλλαγμένος ἀπό τίς δυσκολίες καί πάνω ἀπ’ ὅλα ἀπό τό φόβο. Τό σῶμα του ἦταν ἄρρωστο ὁ νοῦς του ὅμως καί ἡ καρδιά του δέν ἀρρώστησαν. Τήν ἀλλαγή του αὐτή δέν τήν ὁμολογοῦσε οὔτε εἶχε φαίνεται τήν ἀνάγκη νά τήν συζητάει. Τίς σκέψεις του ὅμως τίς ἔγραφε. Καί βέβαια μόνο μιά μάνα μπορεῖ νά αἰσθανθεῖ καί νά καταλάβει ὅτι κάτι διαφορετικό συμβαίνει στό παιδί της». 
Μετά τήν περιπέτεια αὐτή ἡ μάνα κατάλαβε τήν ἀξία τοῦ πόνου, ὅταν ὁδηγῆται ὁ ἄνθρωπος στήν νοερά προσευχή. «Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἀσθενεῖς οἱ πολύ πονεμένοι, πού καταφέρνουν καί ἐπιτυγχάνουν, μέσω τῆς νοερᾶς προσευχῆς, αὐτήν τήν ἕνωση, μεταμορφώνονται σ’ ἄλλου εἴδους ἀνθρώπων. Ἀλλά αὐτό γίνεται μέσα ἀπό τόν πολύ πόνο. Μόνο ὁ ἀβάσταχτος, ὁ βαθύς πόνος φέρνει τήν ἀναγέννηση, τό νέο ἄνθρωπο». 
Ἡ μάνα αὐτή καί μετά τόν θάνατο τοῦ παιδιοῦ της ἀνακάλυψε «τή δυνατότητα θεραπείας τοῦ νοῦ πού εἶναι δυνατόν νά ἐπιτευχθεῖ, μόνον ὅταν ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου “ἀποκαλυφθεῖ”». Αὐτό γίνεται μέ τήν «ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ», ὅταν ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου «εἶναι συνδεδεμένος μέσω τῆς νοερᾶς προσευχῆς μέ τό Θεό, ὅπως λένε οἱ νηπτικοί πατέρες τοῦ Χριστιανισμοῦ». Ἔμαθε «ὅτι τό βασικό πρόβλημα στήν ζωή μας εἶναι ἡ ἀσθένεια τοῦ νοῦ»· ὅτι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ἐκτός ἀπό τήν λογική ἐνέργεια ἔχει καί τήν νοερά ἐνέργεια καί ὅτι καλλιεργοῦμε «ἔντονα τή λογική» καί ἀναπτύσσουμε «ὑπερβολική δράση» καί ὅτι «ἔχουμε παραμελήσει τήν ἄλλη ἐνέργεια τῆς ψυχῆς, τό νοῦ, πού εἶναι τό κέντρο ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου». Γνώρισε «τή θεραπευτική ἀγωγή πού ἔχει ὁ Χριστιανισμός καί ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία καί παράδοση τῶν νηπτικῶν πατέρων τῆς πίστης μας, κάτι πού σήμερα ἔχει χαθεῖ», «τό θεραπευτικό χαρακτήρα καί τή σωτηριολογική σημασία πού ἔχει ἡ Χριστιανική πίστη, πού εἶναι ἀποκεκαλυμμένη πίστη», ὅτι ἐκτός ἀπό τούς φυσικούς νόμους «πού προάγουν τό φυσικό ὑλικό κόσμο καί πού ἀποδεικνύονται συνεχῶς ἀνεπαρκεῖς νά ἐπιλύσουν λεπτότερα θέματα, ὅπως προανέφερα, ἠθικῆς, ζωῆς, θανάτου», «πρέπει νά ὑπάρχουν καί πνευματικοί νόμοι πού λειτουργοῦν καί ρυθμίζουν τήν ὑλική μέ τήν πνευματική μας ὑπόσταση».
.                      Τό σημαντικό εἶναι ὅτι τό παιδί εἶχε ἕναν ἤρεμο θάνατο, ἀλλά τό σημαντικότερο εἶναι ὅτι ἡ ἴδια ἡ μάνα μετέτρεψε τόν πόνο της σέ ἐλευθερία, ἀγάπη καί δημιουργικότητα, ὅπως τό παρουσιάζει ἐκπληκτικά […] «Δέν αἰσθάνομαι ἡρωίδα γιά τόν ἀγώνα πού δώσαμε σάν οἰκογένεια καί πού τόσες ἄλλες οἰκογένειες δίνουν. Ὅμως, ἡ διδασκαλία καί ὁ λόγος τῆς χριστιανικῆς πίστης σάν θεραπευτικῆς ἀγωγῆς πού διατυπώνετε μέσα ἀπό τό ἔργο σας μ’ ἔσωσαν πνευματικά καί ψυχικά, τά μετέδωσα καρδιακά στό ἄρρωστο παιδί μου κι αὐτό μέ τήν σειρά του μοῦ τό ἀνταπέδωσε στήν πράξη. […] ».
.                      Πολλοί ἄνθρωποι σήμερα, ἀκόμη καί Κληρικοί πού ζοῦν στήν Ἐκκλησία, ἔχουν μιά κακή ἀντίληψη γιά τήν Ἐκκλησία. Ἄλλοι τήν ἐκλαμβάνουν ὡς μιά Θρησκεία πού ἱκανοποιεῖ τά θρησκευτικά συναισθήματα τῶν ἀνθρώπων, ἄλλοι τήν θεωροῦν ὡς ἕνα ἰδεολογικό σύστημα πού ἀντιτάσσεται σέ ἄλλα ἰδεολογικά συστήματα, ἄλλοι ὡς μιά κοινωνική ὀργάνωση πού ἀσχολεῖται μόνον γιά τήν ἀντιμετώπιση διαφόρων κοινωνικῶν ἀναγκῶν. Ὅμως, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει πολλές θεραπευτικές δυνατότητες πού παραμένουν ἄγνωστες ἤ ἀναξιοποίητες, κυρίως δίνει νόημα στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων, θεραπεύει τόν ἐσωτερικό κόσμο τοῦ ἀνθρώπου, καί κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἀντιμετωπίζη σωστά ὅλα τά προβλήματά του καί νά ὑπερβαίνη καί αὐτόν τόν θάνατο. Τόν θάνατο ἤ μπορεῖ νά τόν ἀγνοήση κανείς ἤ νά βρεθῆ κάτω ἀπό τήν ἀσφυκτική πίεσή του ἤ νά τόν ὑπερβῆ, νά νικήση τόν φόβο πού προξενεῖ. Ἡ Ἐκκλησία ἀποβλέπει σέ αὐτό τό τελευταῖο, στήν ὑπέρβαση τοῦ φόβου τοῦ θανάτου καί αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ θανάτου, ἀρκεῖ νά βρεθοῦν οἱ κατάλληλοι ἄνθρωποι νά κάνουν αὐτό τό ἔργο.
 […]

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΑΛΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ (16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

«Κατ’ αυτήν την ημέρα εορτάζουμε την προσκύνηση της τιμίας αλυσίδας του αγίου Πέτρου, την οποία του έβαλε, όταν τον φυλάκισε, ο τετράρχης Ηρώδης, καθώς ιστορεί ο απόστολος Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων. Αυτήν την αλυσίδα που λύθηκε από εμφάνιση Αγγέλου, κάποιοι από τους πιστούς την βρήκαν και την διαφύλαξαν κατά διαδοχή. Αυτή ύστερα μεταφέρθηκε από τους ευσεβείς  στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό του αγίου Πέτρου που βρίσκεται μέσα στη μεγάλη Εκκλησία, όπου τελείται και η σύναξή του».

Δύο τινά προβάλλει η υμνολογία της Εκκλησίας σήμερα με αφορμή την τιμία αλυσίδα του αποστόλου Πέτρου: πρώτον, την ύπαρξη της ίδιας της αλυσίδας και την ερμηνεία της προσκυνήσεώς της, δεύτερον την τιμή της Εκκλησίας απέναντι στο ιερό πρόσωπο του αποστόλου Πέτρου. Κι είναι φυσικό: η αλυσίδα αυτή του αποστόλου κατανοείται όπως και οι εικόνες στην Εκκλησία: ως μέσα αναγωγής προς τους αγίους. «Η τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Το ίδιο και με την αλυσίδα: δι’ αυτής αναφερόμαστε σ’ εκείνον που υπήρξε ο πρώτος των αποστόλων, «αυτός που καθώς ενώθηκε ολόκληρος με το καθαρότατο φως, τον Χριστό, με τη θεία μετοχή σ’ Αυτόν, φάνηκε δεύτερο φως που καταυγάζει και τις δικές μας ψυχές» («όλος τω φωτί ενούμενος τω καθαρωτάτω, αυτού ταις θείαις μεθέξεσι, φως ωράθης δεύτερον, Πέτρε, καταυγάζον τας ψυχάς ημών»). Την διά της αλύσεως αναγωγή στον απόστολο καταγράφει ο υμνογράφος ποικιλοτρόπως, όπως και στην παρακάτω προτροπή: «Εμπρός όλοι αγκαλιάζοντας την αλυσίδα, ας στεφανώσουμε τον απόστολο με εγκωμιασμούς» («Δεύτε πάντες ταύτην προσπτυσσόμενοι, εν ευφήμοις ωδαίς, αυτόν καταστέψωμεν»).

Η υμνολογία της εορτής κινείται με μεγάλη ευελιξία και με θεία έμπνευση, προκειμένου να βρει τις διάφορες εποικοδομητικές και ψυχωφελείς διαστάσεις που δίνει η προσκύνηση της αλύσεως, όπως για παράδειγμα ότι η αλυσίδα που λύθηκε από τον άγγελο ας γίνει με τη δύναμη του αποστόλου στους εν πίστει προσκυνητές της μέσον να λυθούν και οι δικές μας οι αμαρτίες («Σπάσε τα δεσμά της αμαρτίας μας, απόστολε, εμάς που προσκυνούμε με πίστη τη θεία σου άλυση»: «Ρήξον τους κλοιούς ημών της αμαρτίας, απόστολε, πιστώς προσκυνούντων σου την θείαν άλυσιν»), ή ότι ο απόστολος που φόρεσε την αλυσίδα ενόσω ήταν δέσμιος, ο ίδιος με αυτήν δέσμευσε τον τύραννο διάβολο («άλυσιν τιμίαν εκ πόθου δέσμιος ην εφόρεσας, δεσμών, μάκαρ, τον τύραννον»). Εκεί όμως που ρίχνουν περισσότερο το βάρος τους οι υμνογράφοι μας είναι στην ερμηνεία της προσκύνησης της αλυσίδας. Έχουν την έγνοια να ξεκαθαρίσουν το θεολογικό υπόβαθρο της τιμής της αλυσίδας, προφανώς για να μην αφήσουν καμία υποψία «ειδωλολατρικής» προσέγγισής της. Και η εξήγηση την οποία προσάγουν είναι σαφέστατη: δεν τιμάται η αλυσίδα του αποστόλου Πέτρου καθεαυτήν – τούτο, είπαμε, θα ήταν σαφής ειδωλολατρία – τιμάται διότι την φόρεσε ένας άνθρωπος που ήταν έμπλεως αγίου Πνεύματος, μετά μάλιστα την αγία Πεντηκοστή, οπότε ο αγιασμός και του σώματός του μεταγγίστηκε και στα πράγματα με τα οποία ήλθε σε επαφή. «Από του θείου και πανσέπτου χρωτός σου, απόστολε, μετασχόντα τα κλοιά, τα σοι προσψαύσαντα χάριτος, πάντας αγιάζουσι τους προσκυνούντας αυτά» (Απόστολε, η αλυσίδα και τα δεσμά σου που σε άγγιξαν και  έγιναν έτσι μέτοχα της χάρης του Θεού από το θείο και πάνσεπτο σώμα σου, αγιάζουν και αυτούς που τα προσκυνούν).  

Είναι μία θεολογική αλήθεια, η οποία αναδεικνύει και τη μετοχή της άψυχης φύσης στη χάρη του Θεού, κάτι που θεμελιώνεται επανειλημμένως στην αποκάλυψη του Χριστού, όπως για παράδειγμα στο γεγονός της Μεταμορφώσεώς Του, όταν και τα ίδια τα ενδύματα του Κυρίου έλαμψαν και αυτά και «εγένοντο λευκά ως χιών». Γι’ αυτό και στην Εκκλησία μας βλέπουμε το πόσο χρησιμοποιείται το υλικό στοιχείο ως μέτοχο και αυτό της αγιαστικής δύναμης του Πνεύματος του Θεού. Με άλλα λόγια με τέτοια γεγονότα και φαινόμενα καταδεικνύεται με τρόπο ανάγλυφο ο «υλισμός» του χριστιανισμού, καλύτερα: η αποπνευμάτωση και της ύλης, καθώς η χάρη του Θεού μεταστοιχειώνει όχι μόνον την ψυχή, αλλά και το σώμα του ανθρώπου, περαιτέρω δε όλη τη φυσική δημιουργία.  Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η Εκκλησία μας μιλάει πάντοτε για σωτηρία όλου του ανθρώπου, δηλαδή και της ψυχής και του σώματός του, συνεπώς και της υλικής δημιουργίας στο πρόσωπο του αναγεννημένου εν Χριστώ ανθρώπου.

Και πέραν τούτων: ο υμνογράφος με αφορμή την τιμία άλυση του αγίου Πέτρου βλέπει μία εξισορρόπηση της χάρης του μεταξύ Ανατολής και Δύσεως: δεν είναι μόνον η Ρώμη που καυχάται, επειδή κατέχει το θείο σώμα του αποστόλου, είναι και η νέα Ρώμη πια, η Κωνσταντινούπολη, η οποία και αυτή φωτίζεται από την  κατοχή της τιμίας αλύσεως. «Ρώμην σώματος του θείου τη καταθέσει, καθαγιάζεις, Πέτρε, και την Νέαν φωτίζεις πίστει την τιμίαν σου κατέχουσαν άλυσιν» (Αγιάζεις, Πέτρε, τη Ρώμη, επειδή εκεί είναι κατατεθειμένο το θείο σώμα σου, αλλά και τη Νέα Ρώμη φωτίζεις, η οποία κατέχει με πίστη τη τιμία σου αλυσίδα). Πρόκειται για τον ερχομό και την παραμονή του αποστόλου Πέτρου στην Ανατολή, χωρίς να εγκαταλείπει όμως και τη Δύση. Ο απόστολος ήλθε και έμεινε μέσω της αλύσεώς του στην Κωνσταντινούπολη, οπότε  ο προσκυνητής της έχει παρρησία προς τον ίδιο, προκειμένου να πρεσβεύει στον Κύριο υπέρ ελέους του πιστού. «Την Ρώμην μη λιπών, προς ημάς επεδήμησας, δι’ ων εφόρεσας τιμίων αλύσεων, των αποστόλων Πρωτόθρονε∙ ας εν πίστει προσκυνούντες δεόμεθα ταις προς Θεόν πρεσβείαις σου, δώρησαι ημίν το μέγα έλεος» (Χωρίς να εγκαταλείπεις τη Ρώμη, ήλθες προς εμάς μέσω των τιμίων αλυσίδων που φόρεσες, Πρωτόθρονε των αποστόλων. Κι αυτές τις αλυσίδες προσκυνώντας με πίστη, σε παρακαλούμε, με τις πρεσβείες σου προς τον Θεό, δώρισέ μας το μέγα έλεος). 

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: Σολομωνική δαιμονολογία στο βιβλίο του Νεφελίμ!

ΤΕΤΆΡΤΗ, 15 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2014

ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ: Σολομωνική δαιμονολογία στο βιβλίο του Νεφελίμ!

3ο κατα σειρά βιβλίο του Δ. Λιακόπουλου, στη σειρά Γιατί και πώς – Ζουν ανάμεσα μας, με τίτλο Νεφελίμ.

Δυστυχώς ο Δ. Λιακόπουλος, στον συγκεκριμένο τόμο της σειράς, εξεπέρασε εαυτόν. Το πλήθος των αιρετικών δοξασιών,

 των μυθευμάτων, των ανακριβειών, των παραχαράξεων, αλλοιώσεων και της παραμυθολογίας που διακρίνει τα βιβλία

 της σειράς, διαδέχτηκε μιας απίστευτης έμπνευσης, ιδιαίτερα ψυχικά επικίνδυνη δημοσίευση.

Στις σελίδες 49 – 192, παρουσιάζει τα ονόματα, την περιγραφή (δήθεν) και τις σφραγίδες από 72 δαίμονες!!!

Σύμφωνα με αυτόν είναι : ”οι 72 μεγάλοι βασιλείς των Νεφελίμ, που διοικούν τα Τάρταρα” (σελίδα 48).

Εκεί αναφέρονται τα ονόματα 3 γνωστών από την Αγία Γραφή και Ιστορία, Βαάλ, Ασταρώθ, Άνουβις 

(”θεός των Αιγυπτιών) και άλλων 69 δαιμόνων, πού είναι αυτονόητο ότι δεν μπορούμε να δημοσιεύσουμε.

Αυτή η λίστα με τους 72 δαίμονες και τις σφραγίδες τους, έχει αντιγραφεί αυτούσια, από το βιβλίο, 

Clavicula Salomonis Regis (Το μικρότερο κλεδί του Σολομώντα) εύρυτερα γνωστό ως Lemegeton,

 και συγκεκριμένα απο το πρώτο κεφάλαιο με τίτλο, Ars Goetia (Η τέχνη της γοητείας-μαγείας).

 Το συγκεκριμένο κεφάλαιο έχει οδηγίες και περιγραφές για την επίκληση των 72 δαιμόνων!!!

Το συγκεκριμένο βιβλιο εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα. Πήρε πολλα στοιχεία από κείμενα του 16ου αιώνα,

 συμπεριλαμβανομένου και τουPseudomonarchia Daemonum, του Johann Weyer, και σε μεγάλο βαθμό

 από μεσαιωνικά Grimoires (Γριμόρια). Μερικά, σχετικά με την επίκληση των δαιμόνων, χρονολογούνται από το

 14ο αιώνα ή και νωρίτερα. Το βιβλίο αποδίδεται στον βασιλιά Σολομώντα, κάτι που είναι τελείως ψευδές.

Τα περισσότερα απο τα αντίστοιχα μεσαιωνικά βιβλία προέρχονται, από  Εβραίους Καμπαλιστές, μάγους και αλχημιστές.

*(Γριμόριο ονομάζεται ένα είδος βιβλίου μαγικού περιεχομένου με σκοπό την επίκληση δαιμόνων και πνευμάτων,

 την παρασκευή φυλαχτών και μαγικών φίλτρων. Η ονομασία του προέρχεται από τη γαλλική λέξη grimoire η 

οποία έχει ως ρίζα της την λέξη gramaire που με την σειρά της προέρχεται από την ελληνική γραμματική

. Το γριμόριο είναι λοιπόν ένα είδος «εγχειριδίου» για μαγικές ιεροτελεστίες.)

ΠΗΓΗ

Κάποιος Γέροντας ζούσε μόνος στη μονή των Μονιδίων και η παντοτινή του προσευχή ήταν η εξής:

Κάποιος Γέροντας ζούσε μόνος στη μονή των Μονιδίων και η παντοτινή του προσευχή ήταν η εξής:

“Κύριε, δεν έχω τον φόβο σου μέσα μου, γι αυτό στείλε μου κάποιον κεραυνό ή

 κάποια άλλη δύσκολη περίσταση, ή αρρώστια ή δαίμονα, μήπως έστω και

 μ΄ αυτόν τον τρόπο φοβηθεί η πωρωμένη μου ψυχή”.
Αυτά έλεγε και συνέχιζε να παρακαλεί τον Θεό. 

“Ξέρω ότι είναι αδύνατο να με συγχωρήσεις.
Γιατί αμάρτησα πολύ σε σένα, Δέσποτα, αλλ΄ αν είναι δυνατόν λόγω της

 ευσπλαχνίας σου, συγχώρεσέ με.

Αν όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει, τιμώρησέ με εδώ στη γη, Δέσποτα, 

και εκεί μη με παιδεύσεις, αλλ΄ εάν και αυτό είναι αδύνατο, τιμώρησέ με

 εδώ κατά ένα μέρος και εκεί ανακούφισέ με, έστω και λίγο, από την τιμωρία 

της κόλασης. Άρχισε από τώρα να με παιδεύεις, 

αλλά ας μην περιπέσω στην οργή σου, Δέσποτα”.

Μ΄ αυτή την επιμονή ένα ολόκληρο χρόνο με ασταμάτητα δάκρυα, 

με πολλή ταπείνωση στους λογισμούς του και με νηστείες παρακαλούσε 

τον Θεό και σκεπτόταν:
“Άραγε τι να σημαίνει ο λόγος που είπε ο Χριστός: 

Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται;”
Και κάποια ημέρα ενώ καθόταν κατά γης θλιμμένος και θρηνούσε κατά τη συνήθειά

 του, νύσταξε, και να, του παρουσιάσθηκε ο Χριστός με ιλαρό πρόσωπο και

 με γλυκιά φωνή του είπε:
“Τι έχεις, άνθρωπε, γιατί τόσο κλαις;”
Του απάντησε εκείνος: “Επειδή έπεσα, Κύριε”.
Και ο Ιησούς που του εμφανίσθηκε του λέει: “Σήκω επάνω”.
Αποκρίθηκε τότε ο πεσμένος στη γη: “Δεν μπορώ, αν δεν μου δώσεις το χέρι σου”.
Και άπλωσε Εκείνος το χέρι του και τον σήκωσε και του λέει πάλι με καλοσύνη:
“Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου, γιατί τόσο λυπάσαι;”
“Και δεν θέλεις, Κύριε, -ρωτά ο αδελφός- να κλάψω και να λυπηθώ που

 τόσο σε πίκρανα;”
Τότε ο Κύριος άπλωσε το χέρι του πάνω στο κεφάλι του αδελφού,

 το αγκάλιασε και του λέει:
“Μη θλίβεσαι, ο Θεός θα είναι βοηθός σου από δω και πέρα. 

Επειδή εσύ πόνεσες, δεν θα στρέφεται πια η λύπη μου εναντίον σου.

 Εφόσον για σένα έχω χύσει το αίμα μου, δεν θα δείξω πολύ περισσότερο 

τη φιλανθρωπία μου και σε σένα και σε κάθε ψυχή που μετανοεί;”
Ο αδελφός συνήλθε κατόπιν από την οπτασία και ένιωσε την καρδιά του 

πλημμυρισμένη από χαρά, γιατί βεβαιώθηκε ότι ο Θεός τον ελέησε και 

έζησε σ΄ όλη του τη ζωή με πολλή ταπείνωση ευχαριστώντας τον Θεό.

πηγή