Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Τρίτη, Μαρτίου 05, 2013

Απάντηση Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς σε δηλώσεις του κ,Ντετιότζιο και τουκ.Σημάτη


᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 5ῃ Μαρτίου 2013


Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἐπί τοῦ κειμένου πού κυκλοφορήθηκε στό Διαδίκτυο ἀπό τήν Φιλορθόδοξο Ἕνωση Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος μέ θέμα «Πρέπει ἐπί τέλους νά ξεκαθαρίσει τή θέση του-Οἱ ὀβιδιακές μεταμορφώσεις τοῦ κ. Σεραφείμ. Τά παιγνίδια τοῦ Πειραιῶς μέ τήν πίστη καί σωτηρία μας. Συλλειτουργεῖ μέ οἰκουμενιστές μασόνους», καί ὑπογράφεται ἀπό τούς Ἐλλογιμωτάτους κ. Λ. Ντετζιόρτζιο, Πρόεδρο καί κ. Παν. Σημάτη, Γραμματέα, ἐπάγομαι τά κάτωθι:

1. Παρακαλῶ τούς ἀγαπητούς ἐν Κυρίῳ ἀδελφούς νά καταθέσουν ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ μίαν ἔστω δήλωσί μου ἤ ἀποδοχή τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἤ τῶν ὑπό τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων κατεγνωσμένων αἱρετικῶν καί κακοδόξων, μίαν ἔστω συνύπαρξι εἰς οἱονδήποτε χῶρον μετ’ αὐτῶν, μίαν ἔστω παρουσίαν μου πλησίον των ὡς Μητροπολίτου εἰς οἱονδήποτε συνέδριον ἤ ἔστω μία ὑποδοχήν ἀποκεκομμένου ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικοῦ προσώπου, οὕτως ὥστε νά αἰτιολογοῦνται ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων οἱ ἀφιλάδελφες, σκληρές καί ἀνυπόστατες καταφορές κατά τῆς ἐλαχιστότητός μου.

2. Ἔχω διακηρύξει πλειστάκις ὅτι ὁ ἀνεπίγνωστος ζηλωτισμός ταυτίζεται μέ τόν συγκρητιστικόν οἰκουμενισμόν καί ὅτι αἱρετικός καί κακόδοξος καί ἀποκεκομμένος τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά θεωρηθῆ, εἰ μή ἐκεῖνος πού προβαίνει εἰς intercomunio μέ τήν αἵρεσι διότι αὐτό διακελεύουν οἱ θεοφόροι καί Ἅγιοι Πατέρες καί ἡ Ἁγιοπνευματική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

3. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ.κ. Ἰγνάτιος τυγχάνει κανονικός Ἐπίσκοπος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί κατά τό παριππεύσαν ἔτος διεκήρυξε τήν πίστι του εἰς τούς Ἁγίους καί Θεοφόρους Πατέρας μέ πολλαπλά ἱερατικά συνέδρια εἰς τήν κανονικήν του δικαιοδοσίαν, ἀκυρώνων οὕτω ἔργῳ τήν μεταπατερικήν κακοδοξίαν πού ἀτυχῶς προώθησε ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου μέ τό γνωστό συνέδριο. Ὑπηρέτησε δ’ εὐόρκως ἐπί 20ετίαν εἰς τήν Ἱ. Μητρόπολιν Πειραιῶς ὡς Πρωτοσύγκελλος Αὐτῆς καί πρωτοστάτησε εἰς τήν ἀνίδρυσι πολλῶν πρωτοποριακῶν πνευματικῶν ἔργων ἕν ἐκ τῶν ὁποίων τυγχάνει καί ὁ Σύνδεσμος Ἐπιστημόνων Πειραιῶς τό Δ.Σ. τοῦ ὁποίου τόν ἐτίμησε διά τήν καταλυτικήν συμβολήν αὐτοῦ εἰς τήν ἵδρυσί του καί μέ παρεκάλεσε νά τοῦ ἐπιδώσω τήν τιμητικήν πλακέτα. Πέραν αὐτῶν τόν Σεβ. Μητροπολίτην Δημητριάδος κ.κ. Ἰγνάτιο γνωρίζω ἀπό 40ετίας ἐφ’ ὅσον εἴμεθα συνομήλικοι καί συμμαθηταί στό Ἐκπαιδευτήριο τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων Ο ΣΩΤΗΡ «Ἑλληνική Παιδεία».

4. Μέ αἰτιῶνται οἱ ἀγαπητοί ἀδελφοί ὅτι καταγγέλλων τήν παγανιστική καί σατανιστικήν ὀργάνωσι τῆς Μασονίας καί ἀποκαλύπτων τόν Ἑωσφορικόν θρησκευτικόν της χαρακτῆρα προβαίνω εἰς «ἔμμεση διαφήμησή της» δηλ. ὅποιος ἀναφέρεται σέ λοιμικήν νόσον καί στάς καταστροφικάς της συνεπείας καί ἐπιπλοκάς κατά τούς εὐγενεῖς ἀδελφούς «ἐντέχνως τήν διασπείρει» καί ἐν ταὐτῷ μέ αἰτιῶνται ὅτι δῆθεν συλλειτουργῶ μέ κατεγνωσμένους μασόνους Ἱεράρχας. Τούς παρακαλῶ νά ἀναφέρουν ἐπωνύμως καί μέ στοιχεῖα τῆς μασονικῆς του ἰδιότητος ἕναν ἐξ αὐτῶν διά νά τόν ἀποκηρύξω δημοσίᾳ καί νά ἐκζητήσω ἁρμοδίως τήν ἄμεσον καθαίρεσίν του.

5. Ἔχω τήν ταπεινήν γνώμην ὅτι δέν ἐκλήθην ὑπό τοῦ ζῶντος Θεοῦ ὡς «σωτήρας» τῆς Ἐκκλησίας Του ἡ ὁποία δέν σώζεται ἀλλά μόνον σώζει ἀλλά ὡς ὁ ἔσχατος διάκονος αὐτῆς καί ὅτι δέν μοῦ ἀνετέθη ὑπό τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἔργον Οἰκουμενικῆς Συνόδου (!!!!!!) διά τήν ἐν ταὐτῷ κανονικήν δίωξιν, δίκην καί καταδίκην συνεπισκόπων μου ἐρρειδομένη μάλιστα εἰς δηλώσεις αὐτῶν καί μόνον. Ἐν ταὐτῷ διερωτῶμαι γιατί ἐνοχοποιοῦμαι ἀπό τούς ἐκλεκτούς ἀδελφούς διά δῆθεν συλλειτουργία μου μέ μασόνους καί οἰκουμενιστάς καί δέν θεωρεῖται ὡς ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ἐπιτυχία «μασόνοι καί οἰκουμενισταί» νά προσέρχονται, νά συλλειτουργοῦν καί νά ἀναγνωρίζουν κάποιον πού μονίμως καί διαρκῶς καταγγέλει τήν μασονία καί τόν οἰκουμενισμό.

6. Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἐπιρρωνύεται δυστυχῶς διά μίαν εἰσέτι φοράν ὅτι οἱ ἀγαπητοί ἀδελφοί τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως ἔχουν ἄμεσον ἀνάγκην πνευματικῆς βοηθείας ὑπό ἐμπείρου, χαρισματούχου καί ἐντός τῆς Ἐκκλησίας πνευματικοῦ πατρός.

Ἴλεως γενοῦ αὐτοῖς Κύριε!


Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

"ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΑΓΙΕ ΡΑΦΑΗΛ ΜΟΥ…"


E-mail Εκτύπωση PDF
15Οι Αδελφοί, εργαζόμενοι στην ύπαιθρο καθημερινά, έπρεπε να καθαρίζονται από τις σκόνες των χειρονακτικών εργασιών συχνότατα, προκειμένου να είναι ευπρεπείς στην τέλεση των θρησκευτικών τους καθηκόντων και στην υποδοχή των προσκυνητών. Βεβαίως, δεν ήταν δυνατό να έχουν ζεστό νερό και έτσι, λούζονταν χειμώνα και καλοκαίρι με νερό σε θερμοκρασία περιβάλλοντος.

Αυτό, το χειμώνα ήταν ιδιαίτερα επίπονο, αλλά και επικίνδυνο. Παρ' όλα αυτά ήταν αναγκαίο. Μια νύχτα του Φλεβάρη, ωστόσο, ένας εκ των αδελφών, τρέμοντας από το κρύο κατά την ώρα του λουτρού είπε παρακλητικά προς τον Άγιο «Μεγάλη η Χάρις Σου Άγιέ μου! Σ' ευχαριστώ που δια των δυσκολιών βοηθάς την ψυχή μας! 

Σε παρακαλώ όμως, κάνε κάτι Άγιε Ραφαήλ μου για το κρύο νερό, γιατί βλέπω πως δεν μπορώ να το αντέχω!». Δεν πέρασαν πολλές μέρες και επισκέπτεται την Αδελφότητα ο κ. Αντώνης Μ., ο οποίος κάποια στιγμή λέει στον παριστάμενο Γέροντα και τους αδελφούς: «Είχα παραγγείλει για την οικοδομή που κτίζω διάφορα είδη οικιακού εξοπλισμού. Τώρα σκέφτηκα να σας δωρήσω μια μονάδα ηλιακού θερμοσίφωνα. Τη θέλετε;».

Ο Γέροντας, γνωρίζοντας την έλλειψη ζεστού νερού που είχαν και διακρίνοντας αμέσως τη θεία επέμβαση στο θέμα αυτό απάντησε καταφατικά. Αργότερα δε, ο Αδελφός που έκανε την προαναφερθείσα προσευχή στον Άγιο, ομολόγησε ενώπιον όλων την παράκληση που είχε κάνει, προς δόξαν του ονόματος του Αγίου και προς ευχαριστίαν για τη γρήγορη ανταπόκρισή Του.

Οι αδελφοί πάντοτε προσπαθούσαν να ευαρεστούν τον Άγιο Ραφαήλ, αλλά και Εκείνος πάντοτε τους βοηθούσε και μεριμνούσε πατρικά γι' αυτούς. Έτσι, ο ευλαβής Χριστιανός κ. Αντώνης Μ. έφερε και εγκατέστησε την πλέον μεγαλύτερη μονάδα ηλιακού θερμοσίφωνα, η οποία διατίθετο στην αγορά. Ιδού, λοιπόν, άλλη μια θαυματουργός ενέργεια του Αγίου Ραφαήλ. 
πηγή

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΝΩΝΟΣ, ΤΟΥ ΙΣΑΥΡΟΥ

15Γιορτάζουμε σήμερα 5 Μαρτίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Κόνωνος, του Ισαύρου.

Ο Άγιος Κόνων γεννήθηκε περί τα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. στη Βαδινή, χωριό της Ισαυρίας της Μικράς Ασίας και έζησε στους Αποστολικούς χρόνους. Οι γονείς του, Νέστωρ και Νάδα ήταν αρχικά ειδωλολάτρες. Σε νεαρή ηλικία έγινε Χριστιανός και όταν οι γονείς του τον πίεσαν να νυμφευθεί, συμφώνησε με τη σύζυγό του να ζουν ως αδελφοί αφιερωμένοι στον Θεό.

Στο Συναξάρι αναφέρεται, ότι τον Άγιο καθοδηγούσε ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ, ο οποίος και τον βάπτισε, του δίδαξε το Όνομα της Αγίας Τριάδος, μετέδωσε τα Θεία Μυστήρια σε αυτόν... μέχρι τέλους της ζωής του, του συμπαραστεκόταν και του χορήγησε μάλιστα και τη χάρη των παράδοξων θαυμάτων.

Ο Άγιος Κόνων οδήγησε στην Χριστιανική πίστη και τους γονείς του, ο δε πατέρας του Νέστωρ μαρτύρησε για τον Χριστό. Αλλά και τους Έλληνες, που αντιστέκονταν σε αυτόν και έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός των ειδώλων, τους έπεισε και τους προετοίμασε να ομολογήσουν με μεγάλη φωνή τον Χριστό και να βαπτισθούν. Με τη χάρη του Θεού, ο Άγιος υπέταξε και τους δαίμονες και άλλοι μεν με εντολή του προστάτευαν τους αγρούς, άλλοι δε εγκλείστηκαν σε πιθάρια.

Όμως οι ειδωλολάτρες συμπολίτες του αντιμετώπιζαν με μεγάλη δυσαρέσκεια την ιεραποστολική δραστηριότητά του και την επιρροή που ασκούσε πάνω στους Εθνικούς. Κάποια μέρα ο Άγιος επισκέφθηκε έναν ειδωλολατρικό ναό, όπου προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Αποτέλεσμα ήταν να γίνουν κομμάτια όλα τα είδωλα του ναού. Για τον λόγο αυτό συνελήφθη από τον άρχοντα Μάγνο και βασανίσθηκε. Όταν αφέθη ελεύθερος, οι Χριστιανοί τον περιέθαλψαν και τον περιέβαλαν με το σεβασμό τους.

Μετά από δύο χρόνια, ο Άγιος Κόνων κοιμήθηκε με ειρήνη παραδίδοντας την αγία του ψυχή στον Θεό.

Ίσως στο όνομα του Αγίου Κόνωνος να υπήρχε ναός, ο οποίος έκειτο πέραν της Κωνσταντινουπόλεως και αναφέρεται ως μονή κατά τα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527 - 565 μ.Χ.).

Κατά τα χρόνια της εικονομαχίας χριστιανοί μετέφεραν στην Πάφο την αγία Κάρα του οσιομάρτυρος, που φυλάσσεται μέχρι σήμερα στην Ιερά Μονή της Χρυσορροϊατίσσης μέσα σε κομψή σιντεφένια θήκη.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Την χάριν του Πνεύματος, ενδεδυμένος σοφέ, το κράτος διέλυσας, της ασεβείας στερρώς. Εκλάμπων τοις θαύμασιν όθεν πεφοινιγμένος, ταίς ροαίς των αιμάτων. Κόνων Οσιομάρτυς, τον Δεσπότην δοξάζεις, τον παρέχοντα ημίν διά σού, χάριν και έλεος.

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Με πληρ. από τον Ορθόδοξο Συναξαριστή

Δευτέρα, Μαρτίου 04, 2013

Στα άδυτα της Αγιάς Σοφιάς! ΒΙΝΤΕΟ και φωτογραφίες


πηγή

Του Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗ - Με τον τίτλο «Στο φως τα μυστηριώδη βάθη της Aγίας Σοφίας» η τουρκική εφημερίδα Milliyet παρουσιάζει 23 φωτογραφίες του ντοκυμαντέρ «Στα βάθη της Αγίας Σοφίας» ( την γράφει στα τουρκικά Ayasofya) το οποίο γύρισε ο σκηνοθέτης Göksel Gülensu που επί 15 χρόνια πραγματοποίησε έρευνες στις μυστηριώδεις υπόγειες σήραγγες του Χριστιανικού Μνημείου, ένα από τα παλιότερα έργα στον κόσμο.

Μυστηριώδες ταξίδι
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας, η ομάδα γύρισε το ντοκυμαντέρ σε στενές σήραγγες,κρυπτοδωμάτια, δεξαμενές,ταφικούς θαλάμους και σε πηγάδια γεμάτα με νερό. "Τεχνικά, αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες.Δεν ξέραμε τι θα συναντήσουμε. Μπήκαμε για διερεύνηση σε περιοχές για πρώτη φορά'' αναφέρεται. Σε διαφόρους μύθους υπήρξαν, απαντήσεις , υπήρξαν όμως και ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, αναφέρεται.


Δείτε
ΕΔΩ το βίντεο

Πότε πρέπει να είμαστε όρθιοι κατά την Θεία Λειτουργία;



Κάθε Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια, και γενικότερα κάθε πιστός, πρέπει να εκκλησιάζεται και να συμμετέχει ενσυνείδητα, και όχι τυπολατρικά, στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.
Κάποτε, οι Χριστιανοί ρώτησαν τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος: Πότε καταλαβαίνουμε ότι η ψυχή είναι άρρωστη; Εκείνος απάντησε: Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει να εκκλησιάζεται. Είναι δηλαδή σαν να έχουμε δικά μας αγαπημένα πρόσωπα που τα αγαπάμε και μας αγαπούν, και όταν τα βλέπουμε στο δρόμο, ούτε τα χαιρετούμε αλλά και ούτε πάμε σπίτι τους να τα επισκεφθούμε. Τι είδους αγάπη είναι αυτή;
Στις Εκκλησίες μας, η Κυριακάτικη Λατρεία αρχίζει με τον Όρθρο, ο οποίος διαρκεί 1:20 ώρα περίπου. Αμέσως μετά ξεκινά η Θεία Λειτουργία με την εκφώνηση του Ιερέα “Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν”. Την στιγμή αυτή όλοι οι πιστοί πρέπει να είναι όρθιοι. Μετά μπορούμε αν θέλουμε να καθίσουμε. Καλό θα ήταν αν δεν ξέρουμε πότε να σηκωνόμαστε και πότε να καθόμαστε, να παρακολουθούμε τους συμπροσευχούμενούς αδελφούς μας.
Σε συντομία, πρέπει να είμαστε όρθιοι στα εξής σημεία του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας:
- Όταν διαβάζεται ο Εξάψαλμος
– Όταν ο Ιερέας διαβάζει το Ευαγγέλιο του Όρθρου και εν συνεχεία βγαίνει να το προσκυνήσουμε
- Στον ύμνο της Παναγίας “Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ…”
- Κατά τη Δοξολογία
- Στο “Ευλογημένη η Βασιλεία”…
– Κατά τη Μικρή Είσοδο του Ευαγγελίου από τον Ιερέα
- Κατά το Ευαγγέλιο
- Κατά την Μεγάλη Είσοδο στην οποία ο Ιερέας μεταφέρει τα Τίμια Δώρα
- Κάθε φορά που ο Ιερέας δίνει την ειρήνη του Χριστού και την ευλογία με το “Ειρήνη πάσι” ή μας θυμιατίζει
- Κατά την πιο λεπτή στιγμή της Θείας Λειτουργίας που κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα για να καθαγιάσει τα Τίμια Δώρα, προσφωνώντας εκ του ιερέως “Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν…”
- Όταν ακούμε από τον Ιερέα το “Πρόσχωμεν. Τα Άγια τοις αγίοις” όπου υψώνεται ο Αμνός (Χριστός)
- Κατά την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως “Πιστεύω…”
- Κατά την απαγγελία της Κυριακής Προσευχής “Πάτερ ημών..”

- Στο “Μετά φόβου Θεού, πίστεως, και αγάπης προσέλθετε” διότι τούτη την στιγμή προσφέρεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να μεταλάβουμε, και

- Στην Απόλυση της Θείας Λειτουργίας που κάνει ο Ιερέας με το “Δι’ευχών των Αγίων Πατέρων ημών..”.

Ο μακαριστός π.Ιάκωβος Τσαλίκης - Ηγούμενος Ι.Μονής Οσίου Δαβίδ Ευβοίας

Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

Ο μακαριστός π. Ιάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου το 1920 στο Λίβισι της Μ. Ασίας.

Τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ δύσκολα, καθώς στην περιοχή, ως γνωστό, κυριαρχούσαν οι Τούρκοι. Όταν ήταν δύο ετών δόθηκε διαταγή όλοι οι Λιβισιανοί να φύγουν από την περιοχή. Περίπου 2000 γυναικόπαιδα και γέροι (μια και όλοι οι άντρες είχαν οδηγηθεί αιχμάλωτοι σε καταναγκαστικά έργα-μαζί και ο πατέρας του μακαριστού Ιακώβου, Σταύρος) κίνησαν στη θλιβερή πομπή. Μάτια φοβισμένα, πόδια να τρεκλίζουνε, καρδιά σκοτεινή χωρίς ελπίδα. Το μικρό Ιάκωβο κρατούσε στην αγκαλιά η μητέρα του. Τα αδέλφια του, Γιώργος και Τασούλα , ήταν μόλις τεσσάρων ετών και σαράντα ημερών. Δίχως τα παραμικρά οικονομικά εφόδια, αφού και τα λιγοστά πράγματα που μπόρεσαν να πάρουν τους το άρπαξαν οι Τούρκοι, ξεκίνησαν ένα βασανιστικό ταξίδι που κράτησε μια εβδομάδα και πλέον. Έφτασαν τελικά στην Ιτέα. Αρχηγός της οικογένειας ήταν τώρα η γιαγιά του Ιακώβου, η κυρα-Δέσποινα. Γυναίκα με φλογισμένη πίστη, αστείρευτη υπομονή και δυναμικότητα. Από αυτήν πήρε το λαμπρό παράδειγμα και διδάχθηκε την αγάπη στο Θεό και τους ανθρώπους ο Ιάκωβος. Τελειώνοντας το 1925 μετέφεραν τους Λιβισιανούς πρόσφυγες σε μια τοποθεσία της βόρειας Εύβοιας, στο χωριό Φαράκλα.
Ο μικρός Ιάκωβος ήταν πια επτά ετών και τα πέντε τα είχε ζήσει σε πανάθλιες συνθήκες. Από τα έξη του το Ιακωβάκι, χωρίς να ξέρει γράμματα είχε μάθει απ' έξω τα της Θ. Λειτουργίας. Σιγόψελνε με τόση σοβαρότητα και αυστηρότητα, που οι γύρω του σάστιζαν. Τις ανάγκες του σχολείου στη Φαράκλα εξυπηρετούσε το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής.

Ο Ιάκωβος έπαιρνε πολύ τα γράμματα. ήταν άριστος μαθητής όχι μόνο για τις επιδώσεις του αλλά και για την συμπεριφορά του. Ένα πάμφτωχο παιδάκι, έξι-επτά χρόνων, τους περισσότερους μήνες ξυπόλυτο, με τριμμένα ρούχα, όμως πάντα καθαρά, αδύνατο απελπιστικά ξεχωρίζει αβίαστα. Ψηλόλιγνο, σοβαρό, το κεφαλάκι του πάντα ψηλά, μετωπάκι καθαρό, φωτεινό. Αργότερα, σχεδόν από τα δέκα του χρόνια, πολλοί θα τον φωνάζουν "πάτερ Ιάκωβε". Αργά το απόγευμα κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαινε και άναβε τα καντηλάκια στο εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής (το σχολείο του). Πήγαινε μόνο του και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα.

Ένα απόγευμα όμως, θα 'ταν τότε οκτώ-εννέα ετών, εκεί που προσευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η αγία Παρασκευή, ακριβώς όπως ήταν στη εικόνα. Το παιδί τρόμαξε και έφυγε. Ξαναπήγε άλλη μέρα και του εμφανίστηκε πάλι. Έφυγε τρέχοντας μα η αγία του μίλησε γλύκα και το καθησύχασε λέγοντάς του ποια είναι. Το Ιακωβάκι έκατσε δειλά-δειλά κοντά της και την άκουγε. Οι εμφανίσεις της αγίας συνεχίστηκαν, ώσπου το Ιακωβάκι συνήθισε. Κάθονταν δίπλα-δίπλα και μιλάγανε ... τέτοια οικειότητα και αφελή παρρησία ο μικρός! Συχνά βοηθούσε στο ιερό τον π. Δημήτριο με φόβο Θεού και επιμέλεια. Εκεί στην αγία τράπεζα, πολλές φορές αντελήφθηκε και είδε αγγέλους και άκουσε ψαλμωδίες. Με όλα αυτά το Ιακωβάκι έγινε από εννέα ετών σιγά-σιγά η καταφυγή των απλοϊκών και φτωχών ανθρώπων. Αρρώσταιναν τα ζώα; φωνάζανε τον Ιάκωβο να τα διαβάσει και γίνονταν καλά. Στα παιδάκια και πάλι το ίδιο.

Το 1933 ο Ιάκωβος τελείωσε το Δημοτικό. Για Γυμνάσιο ούτε λόγος. Η φτώχια και η ανέχεια δεν επέτρεπαν τέτοια σκέψη. Έτσι έμεινε και δούλευε στα χωράφια τους και για μεροκάματο σε ξένα χωράφια. Όσο όμως κουβάλαγε πέτρες προσευχόταν. Έλεγε Παρακλήσεις και ψιθύριζε τροπάρια. Τη νύχτα έκανε πολλές μετάνοιες, διάβαζε με το λυχνάρι ή το φεγγάρι και ώρες ολόκληρες έμενε γονατιστός, κάτι που το είχε μέχρι την κοίμησή του. Κάποτε αρρώστησε πολύ βαριά. Με τη λίγη ιατρική περίθαλψη ήταν βέβαιο πως θα πέθαινε. Ένα απόγευμα όμως του εμφανίστηκε ο άγιος Χαράλαμπος. Είδε ζωντανό το χέρι του με το επιμάνικο να τον σταυρώνει στο στήθος. Ο Ιάκωβος συνήλθε αμέσως! Όλοι στο χωριό τον είχαν για ιερό πρόσωπο κι ας ήταν μόλις δεκαεννιά-είκοσι ετών. Στην κατοχή τα βάσανα των φτωχών προσφύγων έγιναν ακόμη μεγαλύτερα. Ο Ιάκωβος, όμως, όρθιος! Στις ήδη υπάρχουσες συμφορές προστέθηκε κι εκείνη του θανάτου της μητέρας του. Η λύπη του ήταν αφόρητα μεγάλη. Από τότε ανέλαβε την προστασία της μικρής του αδελφής και έμεινα να την φροντίζει. Ενώ δηλαδή σκόπευε να γίνει μοναχός νωρίτερα, καθυστερούσε για να την παντρέψει πρώτα. Εργαζόταν και προσευχόταν ακατάπαυστα !

Ο στρατός στην ηλικία των εικοσιεπτά ετών τον βρήκε εξαντλημένο. Ο πρώτος μήνας ήταν ο πιο δύσκολος. Οι χλευασμοί και τα ειρωνικά σχόλια των υπολοίπων στο θάλαμο δεν έλειψαν ούτε μια μέρα. Αργότερα όμως άλλαξαν κάπως τα πράγματα. Ο πρώτος φαντάρος που αρρώστησε είχε δίπλα του τον Ιάκωβο, να του δώσει νερό, να του πάει μια ασπιρίνη. Και μέσα στο δύσκολο αυτό κλίμα αγωνιζόταν να τηρεί τη νηστεία και την προσευχή. Με τον καιρό θα έλεγε κανείς ότι άρχισαν να τον συμπαθούν. Μετά το θάνατο και του πατέρα του έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. ΄Όπου έβρισκε.

Το 1951, σε ηλικία τριανταενός ετών έβαλε πλώρη για το μοναστήρι του οσίου Δαυίδ του γέροντος στην Εύβοια, μια και η αδελφή του είχε πια παντρευτεί. Με πολύ κόπο λόγω και της πεζοπορίας κατόρθωσε να φτάσει στο μοναστήρι. Τον έπιασε απελπισία και παράπονο. Παντού εγκατάλειψη και αδιαφορία. Οι τσοπάνηδες διαφεντεύανε το χώρο μέσα και έξω. Τρεις μοναχοί που ζούσαν εκεί, φαίνονταν παραδομένοι στον άθλιο κατήφορο της Μονής. Όλοι τον κακοπήραν και του κακοφέρθηκαν. Του μιλούσαν άσχημα, τον περιφρονούσαν, δεν του έδιναν φαγητό. Προσευχήθηκε ώρες ατέλειωτες και πήρε την απόφαση να μείνει εκεί κι ας είναι κόλαση το μοναστήρι! Τον έβαλαν σ' ένα κελί ερείπιο. Ο μοναχός Άνθιμος και οι τσοπάνηδες του άνοιξαν φρικτό πόλεμο. Τον έβριζαν, τον περιγελούσαν, επιχείρησαν ακόμη και να τον σκοτώσουν. Όταν ο ηγούμενος της Μονής αναγνωρίζοντας την αρετή του τον έκειρε μοναχό και τον έκανε οικονόμο της μονής ο πόλεμος εναντίον του έγινε ακόμη μεγαλύτερος. Κι όσο οι άλλοι τον βρίζανε, τόσο ευγενικότερα, τόσο ταπεινότερα φερόταν εκείνος.

Στις 18 Δεκεμβρίου χειροτονήθηκε διάκονος και την επομένη ιερέας.

Οι ασκητικοί του αγώνες στο μοναστήρι ήταν υπέρμετροι. Υπερβολική εργασία αφού κανείς δεν τον βοηθούσε, ελάχιστη τροφή και ύπνος, ανυπόφορη παγωνιά, καθώς δεν είχε παρά μόνο κάτι φτωχά, ελαφριά ρούχα κι έτσι όλο αρρώσταινε. Φθινόπωρο ή άνοιξη, δεν είχε ομπρέλα, κόστιζε πολλά γι' αυτόν. Δεύτερο ράσο... ούτε συζήτηση. Παρ' όλ' αυτά όπως έλεγε "η καρδιά του ήταν περιβόλι" και ήταν πάντα χαρούμενος.
Ένας βαθύς πόνος τον πλημμύριζε: να ασκητέψει στο Ασκητήριο του οσίου Δαυίδ. Ξεκίνησε λοιπόν ένα απόγευμα μετά τον εσπερινό, όπως συνήθιζε, να πάει στον γνώριμο τόπο του. Ήταν όμως βαθιά νύχτα χωρίς φεγγάρι και ήταν δύσκολο να βρει το μονοπάτι. Χάθηκε. Μπλέχτηκε σε κάτι βάτα, χτύπησε και χάθηκε στη χαράδρα. - " Θεέ μου, φώτισέ μου το δρόμο να φτάσω στο ασκητήριο", είπε.

Συνήθιζε να λέει γι' αυτές του τις νυχτερινές περιπέτειες:-"Και ο καλός Θεός άκουσε το αίτημά μου. Από τα πολλά άστρα του ουρανού μού έδωσε κι εμένα ένα. Αυτό πήγαινε μπροστά και μού 'φεγγε το δρόμο. Έτσι έφτανα στο ασκητήριο. Και πάλι ο αστέρας μου φέγγει μέχρι την πόρτα της Μονής. Οι πατέρες κοιμόνταν και δεν καταλάβαιναν τίποτα". Πριν μπει στο ασκητήριο, επειδή φοβόταν να 'ναι μόνος ζήτησε άλλη μια χάρη από τον όσιο Δαυίδ:- Αγιε Δαυίδ, αν θες, να έρθεις κι εσύ να προσευχηθείς μαζί μου, αλλά να έρθεις με γνωστό πρόσωπο για να μη φοβηθώ! . Και μπαίνοντας νιώθει δίπλα του τον ηγούμενο Νικόδημο. Γονατίσανε, διαβάσανε Παρακλήσεις, όλο το Ψαλτήρι κι έκαναν μετάνοιες. Γυρνώντας στη Μονή έριχνε λίγο νερό στο πρόσωπό του και χτύπαγε την καμπάνα. Μετά άρχιζε τις δουλειές. Δεν προλάβαινε να ξεκουραστεί καθόλου.

Κάποτε στο ασκητήριο καθώς προσευχόταν εμφανίστηκαν χίλιοι σκορπιοί. Εκείνος έλεγε την ευχή κι ένιωθε εσωτερική αγαλλίαση. Ο διάβολος όμως προσπάθησε να τον εμποδίσει από την αγιαστική προσευχή. Η σπηλιά γέμισε σκορπιούς, χιλιάδες, αμέτρητοι. Τρόμαξε για λίγο όμως κατανοώντας την παγίδα του διαβόλου διέταξε:-Μέχρι εδώ, εκεί θα σταθείτε. Και πήρε μια πέτρα, με την οποία χάραξε έναν κύκλο γύρω του, στον οποίο δεν έπρεπε να μπουν οι σκορπιοί. Συνέχισε άφοβα την προσευχή του και κανένας σκορπιός δεν πέρασε όλη τη νύχτα τον κύκλο! Ο μακαριστός π. Ιάκωβος είχε μια μοναδική, ευλογημένη οικειότητα με τον όσιο Δαυίδ. Χαρακτηριστικό είναι μεταξύ άλλων και το εξής περιστατικό: Κάποτε η πατρίδα του οι Λιβανάτες υπέφερε από ανομβρία. Ο π.Ιάκωβος που είχε πάει να την επισκεφτεί για να φέρει στους κατοίκους την κάρα του οσίου, ακούγοντας τους ανθρώπους να μιλούν για τη συμφορά, έκατσε στην άκρη της βάρκας και είπε στον όσιο:-Γέρο ήρθαν οι χωριανοί σου για την ανομβρία. Σε παρακαλώ τώρα που θα πάμε να μπουμπουνίσεις. Πρόσεξε μη με ντροπιάσεις. Θα ρεζιλευτείς κι εσύ κι εγώ! Βγήκανε στη στεριά κι άρχισε αμέσως να μπουμπουνίζει. 

Τριάντα χρόνια μετά έλεγε:
-Εγώ, αδελφέ μου, τα λέω στο αυτί του αγίου κι αυτός ανοίγει γραμμή με το Χριστό μας! Ο μακαριστός π. Ιάκωβος αξιώθηκε να λάβει μεγάλο μισθό των καμάτων του ήδη από την επίγεια ζωή του. κάποτε:-Αχ, πάτερ μου, να βλέπατε τι γίνεται την ώρα του Χερουβικού, θα φεύγατε όλοι...Αοράτως ανεβοκατεβαίνουν άγγελοι και πολλές φορές αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν στους ώμους μου! Ο μακαριστός γέροντας συλλειτουργούσε με τους αγίους και τους αγγέλους! Το μεγαλύτερο και θαυμασιότερο θαύμα που του πρόσφερε ο Θεός το αναφέρει ο ίδιος σ' ένα σημείωμά του: -Στις 22 Νοεμβρίου ημέρα Σάββατο πρωί στην αγία Προσκομιδή την ώρα που θα κάλυπτα τα Αγια Δώρα, είδα ένα κομμάτι αίμα στεγνό, το άγγιξα και στο δάχτυλό μου επάνω έμεινε το αίμα. Φώναξα έναν αδελφό και του είπα τι είδα αλλά εκείνος είπε πως εμείς πάτερ δε βλέπουμε. Κύριε ελέησον είπα τρεις φορές!
Ο π. Ιάκωβος είχε αξιωθεί ακόμη και του προορατικού χαρίσματος αλλά το έκρυβε για να μη δοξάζεται. Διάβαζε ακόμα και τους μύχιους λογισμούς και έτυχε σε πολλούς να πει:-Αυτό που σκέπτεσαι να το κάνεις.

Η υγεία του χειροτέρευε ολοένα και περισσότερο. Εντούτοις δεν έπαψε να δέχεται πλήθος ανθρώπων που έρχονταν για να πάρουν την ευχή του . Προσευχόταν για άλλους και θεραπεύονταν. Οι συνεργάτες του όμως άγιοι Δαυίδ και Ιωάννης δεν συνέτρεχαν και στις δικές του αρρώστιες. Τα ήξερε αυτά καλά. Θα 'μενε όπως ο απόστολος Παύλος με τη χάρη του Θεού. Οι κρίσεις με σφιξίματα και εφιδρώσεις ήταν ανυπόφορες. Τον ρωτούσες όμως "τι κάνεις γέροντα;" και καμιά φορά απαντούσε:
-Έχω ένα σφίξιμο στο στήθος και με πιάνουν ιδρώτες... Αλλά δε βαριέσαι, ο ένας απ' αυτό, ο άλλος από την άλλη, όλοι θα φύγουμε μια μέρα. Και θα πάμε στους ουρανούς, ενώπιον του δικαίου Κριτού. Το άσχημο για μένα είναι ότι δεν έχω κάνει τίποτα για τον Κύριο και τι λόγο θα δώσω στο Θεό;
Ο π. Ιάκωβος ζούσε τον Παράδεισο ήδη από εδώ στη γη! Έλεγε στον όσιο Δαυίδ "έλα" κι εκείνος έσπευδε! Τι άλλο μεγαλύτερο να ζητούσε; Ποια μεγαλύτερη παρηγοριά στους φρικτούς πόνους των ασθενειών του; Όσο πλησίαζε το τέλος του, ενώ ικέτευε για το έλεος του Θεού, ενώ έλεγε ότι δεν έχω κάνει τίποτα για το Χριστό, αφηνόταν καμιά φορά κι έλεγε: -Πάτερ μου, με νομίζουν για τρελό, χαζό... άμα πεθάνω θα δούνε ποιος είναι ο Ιάκωβος... Δεν τα λέω αυτά από εγωισμό, αλλά προς δόξαν Θεού!

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου-πρωί της 21ης. Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριό της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη από στο καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωση αγάπης. Την ημέρα της κηδείας αλλά και την επομένη το πρόσωπο του γέροντα είχε μια ιλαρότητα και φωτεινότητα. Έγινε πιο ζωντανός από ζωντανός. Δεν έπαθε ακαμψία, ούτε πάγωσε. Καταλύθηκε ο φυσικός νόμος.
Ο κόσμος που έφτασε στο μοναστήρι ήταν αμέτρητος. Ο επίσκοπος ζήτησε να υψώσουν το φέρετρο για να το δει ο κόσμος. Και μόλις φάνηκε το ιερό λείψανο , μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε. "Αγιος, άγιος ... είσαι άγιος.

Από την κοσμοεξουσίαν της παγκοσμιοποιήσεως εις τους εξουσιαστάς της πανθρησκείας


Γ. ΖΕΡΒΟΣ 

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ καιρόν παρατηρεῖται μία «περίεργος σιωπή» περί τῶν φιλοοικουμενιστικῶν καί φιλοπαπικῶν κινήσεων ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῶν ἐν Ἑλλάδι καί τῶν ἐν τῷ Φαναρίῳ Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων. Ὡρισμένοι εὐσεβεῖς Χριστιανοί ἔσπευσαν νά πανηγυρίσουν ὅτι ἐπιτέλους αἱ «κεφαλαί» τῆς Ἐκκλησίας μας μετενόησαν καί ἤρχισαν νά ἐγκαταλείπουν τά σχέδιά των διά τήν ψευδοένωσιν τῶν «Ἐκκλησιῶν».
Αἱ συμπροσευχαί τῶν Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων μετά τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν κατά τόν μῆνα Ἰανουάριον τούς διέψευσαν. Αἱ συμπροσευχαί καθορίζονται ὑπό τοῦ Βατικανοῦ καί συμμετέχουν εἰς αὐτάς μόνον οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἑλληνοφώνου Ὀρθοδοξίας, Προτεστάνται, Ἀγγλικανοί κ.λπ.

Ἀπουσιάζουν Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς (μέ ἐλαχίστους ἐξαιρέσεις) τοῦ Σλαυοφώνου Ὀρθοδόξου τόξου. Κατά τόν μῆνα Ἰανουάριον εἴχομεν πολλαπλασίως περισσοτέρας συμπροσευχάς συγκριτικῶς μέ τόν ἀντίστοιχον μῆνα προηγουμένων ἐτῶν.
Τοῦτο σημαίνει ὅτι τά σχέδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου δέν ἐγκατελείφθησαν. Ἀντιθέτως ἐντείνονται διά τῶν συμπροσευχῶν, διά τῶν ὁποίων τόσον τό Βατικανόν ὅσο καί τό Φανάριον προσπαθοῦν νά περάσουν τό μήνυμα ὅτι καλόν εἶναι νά συμπροσευχώμεθα διά τήν ἕνωσιν τῶν «Ἐκκλησιῶν». Συμπεριφέρονται ὅπως ἀκριβῶς καί οἱ κοσμοεξουσιασταί, οἱ ὁποῖοι δέν ἠδύναντο νά ἐπιβάλλουν τήν παγκοσμιοποίησιν μέ τήν συμπαράστασιν τῶν λαῶν καί προσεπάθησαν νά τήν ἐπιβάλλουν ἐκ τῶν ἄνω, χρησιμοποιοῦντες πολιτικούς ἡγέτας, δημοσιογράφους, οἰκονομολόγους, ἐπικοινωνιολόγους, ψευδοπροοδευτικούς κ.λπ. Οἱ κοσμοεξουσιασταί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως ἰσοπέδωσαν τήν ἐθνικήν καί πολιτιστικήν ταυτότητα, τούς θεσμούς, τάς ἐθνικάς οἰκονομίας, μετέβαλον τούς πολιτικούς εἰς «πιόνια» των, ἰσοπέδωσαν τάς ἐθνικάς βιομηχανίας, τάς ἐθνικάς ἀγροτικάς δραστηριότητας, πολέμησαν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀνέτρεψαν τάς ἐργασιακάς σχέσεις, τά ἀσφαλιστικά δικαιώματα κ.λπ.
Ἔπραξαν ὅλα αὐτά οἱ κοσμοεξουσιασταί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, διά νά μεταβάλλουν τον Πλανήτην εἰς ἕνα παγκόσμιον χωρίον, εἰς τό ὁποῖον πραγματικά ἀφεντικά θά εἶναι αἱ ἀγοραί.
Τά ἀποτελέσματα εἶναι γνωστά εἰς ὅλους μας. Οἱ κοσμοεξουσιασταί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως δέν θέλουν, ἀκόμη, ἐθνικά σύνορα, ἐθνικόν νόμισμα, ξεχωριστήν γλῶσ σαν, ἐργάζονται διά τόν πολυφυλετισμόν καί τόν πολυπολιτισμόν, τήν ἄρριζον κοινωνίαν, τήν συστηματικήν πλαστογράφησιν τῆς ἱστορίας και πολεμοῦν λυσσαλέως ὅτι ἔχει σχέσιν μέ τόν Θεόν καί ἰδιαιτέρως τόν Ἅγιον Τριαδικόν Θεόν τῶν Ὀρ θοδόξων.
Εἰς τόν χῶρον τῶν «Ἐκκλησιῶν» οἱ κοσμοεξουσιασταί ἔχουν ἀναθέσει εἰς τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νά ἰσοπεδώση τά πάντα. Οἱ κυριώτεροι ἐκπρόσωποί της εἶναι τό Βατικανόν, οἱ Προτεστάνται, οἱ Ἀγγλικανοί, οἱ Λουθηρανοί καί ἄλλοι αἱρετικοί Χριστιανοί. Συμμετέχει καί το Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, δυστυχῶς, τό ὁποῖον ἔχει πρωταγωνιστήσει εἰς τήν διάσωσιν τῶν θεολογικῶν Διαλόγων ὡς ἔχει ὁμολογήσει δημοσίως ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Βατικανοῦ διά τήν ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν» «Ἀρχιεπίσκοπος» Κούρτ Κόχ.
Ὁ στόχος τῶν κοσμοεξουσιαστῶν τῆς παγκοσμιοποιημένης «Ἐκ κλησίας» εἶναι ἡ ἕνωσις τῶν «Ἐκκλησιῶν» εἰς ἐπίπεδον κορυφῆς. Δεν ἐνδιαφέρει τούς κοσμοεξουσιαστάς τό λαϊκόν στοιχεῖον τῶν πιστῶν. Οἱ πιστοί ὀφείλουν, κατ᾽ αὐτούς, νά κάνουν ὑπακοήν εἰς ὅλους αὐτούς, ἄλλως δέν ἔχουν θέσιν εἴτε εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἤ εἰς τάς ἄλλας «Ἐκκλησίας» των. Τό γεγονός αὐτό τό εἴδομεν ὅλοι μας, ὅταν το Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐτρομοκρατήθη ὑπό τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως», τήν ὁποίαν συνέταξαν μοναχοί καί κληρικοί και ὑπέγραψαν Σεβ. Μητροπολῖται, Καθηγούμενοι Ἱερῶν Μονῶν, Ἱερομόναχοι, Καθηγηταί Πανεπιστημίου, θεολόγοι, ἔντιμοι, περί τήν πίστιν, κληρικοί, λαϊκοί κ.λπ.
Τότε διετύπωσεν ἀπειλάς ἐναντίον Σεβ. Μητροπολιτῶν καί Καθηγουμένων, ἐνῶ ἀπελογεῖτο, τόσον τό ἴδιον, ὅσον καί οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς ἐπί ἑβδομάδας, διακηρύσσοντες ὅτι δεν θά προδώσουν τά δόγματα και τήν Πίστιν. Ἡ «Ὁμολογία Πίστεως» εἶχε συνταχθῆ διά νά προλάβη τά ὅσα προωθοῦντο εἰς τούς θεολογικούς Διαλόγους τῆς Κύπρου. Εἰς αὐτούς θά ἀνεγνωρίζετο ὁ Πάπας ὡς Κανονικόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας και ἀκολούθως θά εἴχομεν τήν μεγάλην ἀνατροπήν εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκ κλησίας.
Οἱ κοσμοεξουσιασταί τῆς Παγκοσμιοποιημένης Ἐκκλησίας δεν ἐνδιαφέρονται διά τά δόγματα, τάς αἱρέσεις, τάς κακοδοξίας τῶν «Ἐκκλησιῶν», τήν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως, τούς Ἱερούς Κανόνας κ.λπ. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἑλληνοφώνου Ὀρθοδοξίας πρωταγωνιστοῦν εἰς τά σχέδιά των.
Τό Φανάριον ἐπιδιώκει νά γίνη το Βατικανόν τῆς Ἀνατολῆς, χωρίς ὅμως νά εἶναι κράτος μέ στρατόν, διπλωμάτας, τραπέζας, ἐκπροσώπους εἰς τόν ΟΗΕ κ.λπ. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μεθοδεύει τήν ἕνωσιν ἄνευ τῆς παραιτήσεως τοῦ Παπισμοῦ, ἀπό τάς αἱρέσεις του ἀπό τάς ὁποίας πηγάζουν ὅλα τά κινήματα. Δι᾽ αὐτό συλλειτουργεῖ, συμπροσεύχεται, ἐξισώνει τό βάπτισμα τῶν Παπικῶν (ἀλλά καί τῶν ἄλλων αἱρετικῶν) ὡς ἰσόκυρον μέ αὐτό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κ.λπ. Περιφρονεῖ τόν Ἅγιον Νικόδημον, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ ἀναπτύσσει εἰς τόν Ἱερόν Πηδάλιον τούς λόγους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἠνάγκασαν νά ἀναθεματίσωμεν τον Παπισμόν, καταλήγει ὅτι: «Το τῶν Λατίνων βάπτισμα εἶναι ψευδώνυμον βάπτισμα καί διά τοῦτο, οὔτε κατά τόν λόγον τῆς ἀκριβείας εἶναι δεκτόν, οὔτε κατά τόν λόγον τῆς οἰκονομίας».Ὁ δε ἁγιώτατος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός ἄνευ περιστροφῶν ὁμολογεῖ ὅτι «δι᾽ οὐ δέν ἄλλο ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ᾽ ἤ ὅτι εἰσιν, οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλά και αἱρετικοί». Τέλος ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός παρώτρυνε τους πιστούς: «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε.
 Αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία τῆς καταστροφῆς». Οἱ κοσμοεξουσιασταί ἐπιδιώκουν τήν ἕνωσιν μέ σύνθημα: Ἕνας ὁ Χριστός, πολλαί αἱ πίστεις περί τόν Χριστόν, πολλαί Ἐκκλησίαι τοῦ Χριστοῦ, πολλά τά μυστήρια τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ, πολλαί αἱ παραδόσεις κ.λπ. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον δυστυχῶς ἔχει προσχωρήσει εἰς τό δόγμα αὐτό τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Τό ἀποδεικνύουν τά κατά περιόδους συλλείτουργα, αἱ συμπροσευχαί, ἡ νόθευσις τοῦ Ἱ. Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος κ.λπ. (εἰς τήν Σερβίαν καί εἰς τό Μεξικόν εἴχομεν ὁμαδικάς βαπτίσεις διά ρίψεως ἁγιασμένου ὕδατος εἰς τάς κεφαλάς τῶν βαπτισθέντων. Ἡ τριπλή κατάδυσις ἔχει ἐξαφανισθῆ). Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης προσφωνεῖ τόν Πάπαν Ἁγιώτατον Ἀδελφόν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως, ἀναγνωρίζει τό Βατικανόν ὡς ἀδελφή Ἐκκλησία, ὅταν καθημερινῶς ἔ χομεν ἀποκαλύψεις ὅτι εἶναι ἕνα κρατίδιον, τό ὁποῖον προβαίνει ἀκόμη καί εἰς ξέπλυμα βρώμικου χρήματος κ.λπ. Ποίαν σχέσιν ἠμπορεῖ νά ἔχη ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὀρθόδοξος μέ αὐτήν την «Ἐκκλησίαν» – Κράτος μόνον οἱ κοσμοεξουσιασταί τῆς παγκοσμιοποιημένης Ἐκκλησίας καί οἱ ἐκπρόσωποί των εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν γνωρίζουν. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης (καί οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς) συμπροσεύχεται μετά τῶν Ἀγγλικανῶν. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καταδικάζει τήν ὁμοφυλοφιλίαν καί δεν χειροτονεῖ γυναῖκας. Οἱ Ἀγγλικανοί ἀποδέχονται τήν ὁμοφυλοφιλίαν, χειροτονοῦν «παπαδίνας» ἀκόμα καί εἰς τόν βαθμόν τοῦ «Ἐπισκόπου», χειροτονοῦν «ἱερεῖς» καί «ἐπισκόπους» ὁμοφυλοφίλους. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ περί αὐτόν οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς συμπροσεύχονται μέ τούς Προτεστάντας, ἐνῶ ὁ Προτεσταντισμός ὡς λέγει ἡ ἰδία ἡ Ἐκκλησία, εἶναι πολύ φοβερά αἵρεσις, ἡ ὁποία μέ τά χρήματα, τά ὁποῖα διαθέτει, προσελκύει εἰς τάς τάξεις της πολλούς εὐσεβεῖς, ἀλλά ὀλιγοπίστους καί εὑρισκομένους εἰς κακήν οἱκονομικήν κατάστασιν πιστούς.
Ἔχει ἀντιληφθῆ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς ὅτι δέν διαφέρουν ἀπό τούς ἀριστερούς πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι προπαγανδίζουν τήν ἀθεΐαν, διακηρύσσοντες ὅτι ὅλαι αἱ θρησκεῖαι, ὅλαι αἱ «Ἐκκλησίαι», ὅλα τά δόγματα τῶν «Ἐκκλησιῶν» εἶναι ἴδια δι᾽ αὐτούς; Ὅταν οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς, ὑπό τάς ἐντολάς τοῦ Φαναρίου, συμπροσεύχωνται με τούς ἐκπροσώπους τῶν «Ἐκκλησιῶν», αἱ ὁποῖαι διακηρύσσουν τήν πλάνην εἰς τούς κόλπους τῶν Χριστιανῶν, ἀρνοῦνται την Ἀλήθειαν τῆς πίστεως καί διακηρύσσουν ὅτι καί αὐταί σώζουν ὡς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δεν συμπεριφέρονται ὡς οἱ πολιτικοί τῆς Ἀριστερᾶς, οἱ ὁποῖοι προπαγανδίζουν τήν ἀθεΐαν καί ὅτι δι᾽ αὐτούς ὅλα τά δόγματα καί ὅλαι αἱ θρησκεῖαι εἶναι ἴδιαι; Εἰλικρινῶς πιστεύομεν ὅτι ὑπάρχει μεγάλη ἐκτροπή τοῦ Φαναρίου καί τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας.
Τό Φανάριον καί οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς ἑορτάζουν τυπικῶς (γραφειοκρατικῶς) τους Ἀντιπαπικούς Ἁγίους μας. Τους ἑορτάζουν διά νά μή ἐγερθοῦν οἱ πιστοί ἐναντίον των. Οὐσιαστικῶς τούς ἀποδοκιμάζουν, τούς περιθωριοποιοῦν, τούς περιφρονοῦν, θεωροῦν τό ἀντιαιρετικόν-ἀντιπαπικόν ἔργον των ξεπερασμένον καί ἐκτός ἐποχῆς.
Τοῦτο φαίνεται ἀπό τάς διακηρύξεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὅτι ὁ Παπισμός ἔχει Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί ὅτι ὁ Πάπας εἶναι Ἁγιώτατος Ἀδελφός τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία ἀφοῦ εἶναι κανονική Ἐκκλησία, ὡς ἡ Ὀρθόδοξος, σώζει.
Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τάς διακηρύξεις, τάς ὁποίας ἔκαμνε διά τόν Παπισμόν, ἐπανέλαβε προσφάτως καί διά τούς Μονοφυσίτας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταδικασθῆ ὡς αἱρετικοί ὑπό τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐπειδή ἀρνοῦνται τήν δευτέραν φύσιν τοῦ Χριστοῦ. Οὐσιαστικῶς τό Φανάριον καί οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς ἀναγνωρίζουν τούς Μονοφυσίτας (Κόπτας) ὡς Κανονικήν Ἐκκλησίαν. Εἶναι δυνατόν ὅμως ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων νά στρέφεται οὐσιαστικῶς ἐναντίον τῶν Ἁγίων και Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί νά μή προκαλεῖται σεισμός ἀπό τούς Ἐπισκόπους ὁλοκλήρου τῆς Ὀρθοδοξίας;
Αἱ συμπροσευχαί, ἡ ἀποδοχή τῶν αἱρέσεων καί τῶν κακοδοξιῶν τῶν ἄλλων «Ἐκκλησιῶν», ἡ καταφρόνησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων, ὡς καί αἱ διακηρύξεις ὅτι αἱ αἱρετικαί Ἐκκλησίαι εἶναι κανονικαί καί σώζουσαι, οὐσιαστικῶς ἀκυρώνουν τό Σύμβολον τῆς Πίστεως. Διότι εἰς αὐτό ὁμολογοῦμεν τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἐνῶ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς ὁμολογοῦν καί ἄλλας Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζοντες μάλιστα εἰς τόν Παπισμόν και τόν Μονοφυσιτισμόν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Προκειμένου να ἱκανοποιήσουν τούς κοσμοεξουσιαστάς τῆς Παγκοσμιοποιημένης Ἐκκλησίας δέν ἀποκλείεται νά καταργήσουν τό Σύμβολον τῆς Πίστεως ἤ τό τελευταῖον ἄρθρον του.
πηγή:Ορθόδοξος Τύπος, 22/02/2013

Λυκούργος Νάνης, Περί της σχέσεως ναζισμού και χριστιανών.


ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΧΕΣΕΩΣ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
Την ίδια στιγμή που ο συγκρητιστικός οικουμενισμός,  ο συσχηματισμός με τον κόσμο και το φρόνημά του και ο συμβιβασμός με το ποικίλο κατεστημένο αποτελούν δυστυχώς κυρίαρχα χαρακτηριστικά του σύγχρονου εκκλησιαστικού βίου κάποιοι εκκλησιαστικοί παράγοντες "αλληθωρίζουν" προς τη "σχέση ναζισμού και χριστιανών".
Αυτό είναι άλλωστε και το θέμα της εκδήλωσης-συζήτησης που πρόκειται να λάβει χώρα την προσεχή Κυριακή 10 Μαρτίου στα Γιαννιτσά με διοργανώτρια μεταξύ των άλλων και τη μητρόπολη Εδέσσης. Η Χρυσή Αυγή την οποία "φωτογραφίζει"  σαν ιδεολογικό και πολιτικό φορέα του ναζισμού και επιχειρεί να στοχοποιήσει η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτελεί στις μέρες μας τον εύκολο στόχο για τους ποικίλους υπηρέτες του διεφθαρμένου πολιτικού και κοινωνικού συστήματος και τους αβανταδόρους της Νέας Τάξης. Αν θέλει κάποιος σήμερα, φυσικό πρόσωπο ή συλλογικότητα, να αποσπάσει πιστοποιητικά "πολιτικής ορθότητας" και να μην απορριφθεί από το σύστημα θα πρέπει αν μη τι άλλο να πλειοδοτεί σε αντιχρυσαυγιτισμό.

Ο υποφαινόμενος κάθε άλλο παρά συγγενεύω ιδεολογικά με το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Αυτή όμως η αντιχρυσαυγιτική υστερία που παρατηρείται κι έχει κατακλύσει κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής κάθε άλλο παρά γνήσια και αυθόρμητη μοιάζει να είναι και δημιουργεί πλείστα όσα ερωτηματικά για τις σκοπιμότητες που υπηρετεί. Σκοπιμότητες πολιτικές, κοινωνικές και επικοινωνιακές  του κατεστημένου που προωθεί την εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική ομογενοποίηση της χώρας μας. Στα πλαίσια αυτής της υστερίας όποιος μητροπολίτης εκφράσει θέσεις επικριτικές της λεγόμενης πολυπολιτισμικότητας που απειλεί με αφανισμό την εθνική και κοινωνική μας υπόσταση "βαφτίζεται" απ τους εγχώριους θολοκουλτουριαρέους "χρυσαυγίτης" και "φασίστας". Όποιο υπεροχικό εκκλησιαστικό πρόσωπο αντιτίθεται στη δημιουργία ισλαμικού τεμένους προβάλλοντας ουσιαστικά επιχειρήματα απαξιώνεται απ τους φονταμενταλιστές του politically correct σαν "φονταμενταλιστής" και "ταλιμπάν". Αν κάποιος εκκλησιαστικός αξιωματούχος αποκαλύψει τα σκοτεινά σιωνιστικά σχέδια που απεργάζονται τον εθνικοθρησκευτικό μας αποχρωματισμό και επιστήσει σχετικώς την προσοχή του ελληνικού λαού και καλλιεργήσει την επαγρύπνησή του καταθέτοντας ατράνταχτα ντοκουμέντα με ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ, διαβάλλεται αυτομάτως σαν συνωμοσιολόγος και φαντασιόπληκτος.
Σ αυτήν την "άλογη" λογική εντάσσεται και η επιεικώς απαράδεκτη επίθεση που επιχείρησε, ανεπιτυχώς βέβαια, να απαξιώσει τους μητροπολίτες Πειραιώς, Κονίτσης και Καλαβρύτων και που εκπορεύτηκε από κύκλους που ανήκουν στο χώρο της νεοορθοδοξίας και του "αριστερόστροφου" χριστιανισμού. Οι θιγέντες μητροπολίτες έδωσαν βεβαίως τις προσήκουσες απαντήσεις-διευκρινίσεις που αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι ειρημένοι επίσκοποι κάθε άλλο παρά συντάσσονται με την αντιχριστιανική ιδεολογία του προαναφερθέντος κόμματος. Οι κατήγοροί τους όμως, δέσμιοι  μιας στρεβλής συλλογιστικής που ποινικοποιεί θεολογικά και εκκλησιολογικά τον εθνισμό ,παντελώς άκριτα τους προσέδωσαν το χαρακτηρισμό του "χρυσαυγίτη", του "ταλιμπάν", του "φονταμενταλιστή".
Την ίδια στιγμή αφήνουν στο απυρόβλητο τους δεδηλωμένους χριστιανομάχους και εκκλησιομάχους της ΔΗΜΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ που βυσσοδομούν κατά της Εκκλησίας και του Έθνους. Τα σχετικά πειστήρια είναι τοις πάσι γνωστά ώστε να παρέλκει οιαδήποτε  παράθεσή τους και συζήτηση επ αυτών. Το λυπηρό όμως εν προκειμένω είναι η συμμετοχή της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης σε μια τέτοια εκδήλωση που με το αθώο πρόσχημα του "διαλόγου" και της "παροχής και διακήρυξης της χριστιανικής μαρτυρίας" καθίσταται ανεπιγνώστως υπηρέτρια της δυσώνυμης "πολιτικής ορθότητας".
Οι μητροπολίτες μας καλό θα είναι  να διαφωτίζουν μεν τον πιστό λαό προκειμένου να μην πέφτει θύμα οποιασδήποτε  αντιχριστιανικής ιδεολογίας και προπαγάνδας προσέχοντας όμως παράλληλα να μη στοχεύουν επιλεκτικά και να μη δημιουργούν στρεβλές εντυπώσεις περί  της αναγκαιότητας συμπόρευσης με τις δυνάμεις του ποικίλου μηδενισμού και της αθείας εν ονόματι του αντιχρυσαυγιτισμού.  
Λ.Ν.

Περί του Οσίου Παύλου του απλού --π. Βασίλειος Καλλιακμάνης

OsiosPaulosAplosMegasAntonios01 (1)
 π. Βασίλειος Καλλιακμάνης
α) «Oύτος ο εν αγίοις πατήρ Παύλος ο ονομασθείς απλούς, ήτο μεν γεωργός και αγροίκος καθ’ υπερβολήν, άκακος δε και άπλαστος κατά την γνώμην, ως άλλος ουδείς.
Eίχε δε και γυναίκα κακότροπον και μοιχαλίδα, η οποία μοιχευομένη εις πολύν καιρόν, εκρύπτετο από τον Όσιον». Έτσι αρχίζει ο Όσιος Νικόδημος Αγιορείτης το Συναξάρι του Οσίου Παύλου του Απλού, που η Εκκλησία τιμά στις 7 Μαρτίου.
β) Σε αυτό αναφέρεται ότι ο Παύλος μια μέρα, επιστρέφοντας όχι τη συνηθισμένη ώρα από τους αγρούς, βρήκε τη σύζυγό του να μοιχεύει. Τότε γέλασε και με σεμνότητα είπε: Καλά καλά δεν πειράζει, δεν τη δέχομαι πια. Και απευθυνόμενος στον μοιχό, του λέει: Κράτησέ την μαζί με τα παιδιά μας, εγώ θα αναχωρήσω στην έρημο και θα γίνω καλόγηρος. Έτσι έφθασε στο κελί του Μεγάλου Αντωνίου και ζήτησε να μονάσει.
γ) Όμως, ο καθηγητής της ερήμου τον αποθάρρυνε, λέγοντάς του ότι είναι γέρος και δεν μπορεί να αντέξει την αυστηρή μοναχική άσκηση. Του σύστησε να μεταβεί σε κάποιο κοινόβιο, όπου οι αδελφοί θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Μετά από αυτά, ο Μέγας Αντώνιος δεν έδωσε σημεία ζωής για τρεις μέρες. Ο Παύλος όμως δεν έφυγε, αλλά περίμενε εκεί νηστικός. Βλέποντας ο Αντώνιος την απλότητα και την υπομονή του, άρχισε να τον δοκιμάζει.
δ) Στην αρχή του έδωσε βρεγμένα φύλλα φοινικιάς και του ζήτησε να πλέξει σχοινί. Κατά την ένατη ώρα της ημέρας, κι ενώ ο Παύλος είχε παιδευτεί πολύ, ο Όσιος Αντώνιος προσποιήθηκε ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό. Γι’ αυτό τον πρόσταξε να ξεπλέξει το εργόχειρο και να το κάνει καλύτερο. Εκείνος χωρίς την παραμικρή ενόχληση άρχισε ξανά να πλέκει.
ε) Όταν βράδιασε, έπειτα από ασιτία τεσσάρων ημερών, ο Παύλος ακολούθησε αυστηρά την άσκηση του Αγίου Αντωνίου, τρώγοντας λίγο άρτο και συμμετέχοντας πρόθυμα στον κανόνα της προσευχής. Μετά την επιτυχή δοκιμασία και την απόλυτη υπακοή του Παύλου στους κανόνες του μο-να-χικού βίου, ο αβάς Αντώνιος τον δέχθηκε ως συνασκητή του. Ζώντας με ησυχία, άσκηση και προσευχή, ο Παύλος αξιώθηκε να διώκει τους δαίμονες. Χαρακτηρίσθηκε από τους πατέρες της Σκήτης απλός, αλλά κοντά στην απλότητα καλλιεργούσε κι όλες τις άλλες αρετές.
στ) Συχνά στις μέρες μας παρατηρείται μονομερής τονισμός και αυτονόμηση ορισμένων αρετών και παραμελούνται άλλες. Το φαινόμενο αυτό έχει προσφυώς αποκληθεί «ηθική αίρεση». Χριστιανικές αρετές δεν είναι μόνο η ταπεινοφροσύνη, η ανεξικακία, η επιείκεια και η πραότητα αλλά και η αποφασιστικότητα, η παρρησία, η ανδρεία και ο έλεγχος (Γ. Μαντζαρίδης). Η απλότητα, που φαίνεται να είναι λησμονημένη αρετή, απαντά συχνότατα στη ζωή και τις συγγραφές του Γέροντος Παϊσίου.
ζ) Δίδασκε ο χαρισματικός Αγιορείτης: «Το πρώτο παιδί της ταπεινώσεως είναι ή απλότητα. Και όταν υπάρχη στον άνθρωπο απλότητα, υπάρχει και αγάπη, θυσία, καλοσύνη, φιλότιμο, ευλάβεια. Ο απλός άνθρωπος έχει καθαρότητα ψυχής και μια απερίεργη εμπιστοσύνη στον Θεό. Η απλότητα ήταν η κατάσταση του Αδάμ προ της πτώσεως, που τα έβλεπε όλα αγνά και καθαρά, γιατί ήταν ντυμένος με τη Χάρη του Θεού».
η) Άλλη φορά ο π. Παΐσιος ρωτήθηκε: «-Μπορεί, Γέροντα, ένας άνθρωπος να είναι πραγματικά απλός και όμως η συμπεριφορά του να πειράζη τους άλλους;». Τότε απάντησε: «-Αν κάποιος λέη ή κάνη κάτι με πραγματική απλότητα, και παρεξηγήσιμο να είναι, δεν παρεξηγείται ο άλλος, γιατί ο απλός έχει Χάρη Θεού και δεν προκαλεί. Ενώ κάποιος που δεν έχει απλότητα και σου μιλάει με ευγένεια κοσμική, σου σπάζει τα κόκαλα»!

πηγή

Ο Ιάκωβος και ο πασάς...



Τότε που οι Τούρκοι ήταν εδώ, και ζούσαν από το πλιάτσικο, άρπαξε και φάει δηλαδή, έβαλαν στο μάτι ένα μοναστήρι του Αι-Γιάννη και αποφάσισαν να πάνε να το πάρουν. Είπαν μερικοί:
–Θα πάμε τη νύχτα να τους να τους πιάσουμε στον ύπνο, να σκοτώσουμε τους καλογέρους.
–Σταθείτε, τους λέει ο πασάς. Θα τους κάνω εγώ να το παραδώσουν μέρα-καταμεσήμερο, και από μοναχοί τους.
Οι άλλοι παραξενεύτηκαν, αλλά αυτός είχε το σχέδιό του. Μια και δυό λοιπόν κίνησε να πάει να βρει τον ηγούμενο. Τον βρήκε που διάβαζε στο ηγουμενείο.
–Πέτα το βιβλίο πέρα, του λέει ο πασάς, άκουσε προσεκτικά και κάνε όπως θα σου πω. Αλλιώς, ήρθε η ώρα σας.
–Στις διαταγές σου, είπε ο ηγούμενος.
–Άκου. Σε εικοσιτέσσερες ώρες θα ‘χεις αδειάσει στο μοναστήρι και θα ‘χετε φύγει όλοι. Μας χρειάζεται και θα το πάρουμε. Αν δεν ακούσετε το λόγο μου, θα δείτε τη χαντζιάρα μου, και τίναξε το μαχαίρι από το ζωνάρι του, να σκιάξει τον καλόγερο.
–Δεν είναι δικό μας, λέει ο ηγούμενος.
–Τίνος είναι;
–Να, το αφεντικό είπε, κι έδειξε την εικόνα του Αι-Γιάννη. Αν σ’ αφήσει αυτός, πάρ’ το.
–Έχεις όρεξη για χωρατά, λέει ο πασάς, αλλά δε χωρατεύω. Όπως είπαμε και γρήγορα, εκτός αν…
–Εκτός αν…, λέει κι ο ηγούμενος.
–Εκτός αν…, παλιοκαλόγερε, μου λύσεις τέσσερα προβλήματα, που θα σου βάλω. Αν τα καταφέρεις, χάρισμά σας.
–Για πες τα, να τ’ ακούσω.
–Λοιπόν. Θα μου βρεις πόσο απέχει ο ουρανός από τη γη. Πόσο κοστίζω εγώ. Τι βάζω με το νου μου, και θα μου μάθετε και το σκύλο γράμματα.
–Θέλω μια διορία 10 μέρες, λέει ο ηγούμενος.
–Την έχεις, απαντάει ο πασάς.
Ο Τούρκος έφυγε κι ο ηγούμενος έπεσε σε βαριά συλλογή. Τα σκεφτόταν από δω, τα ‘φερνε από κει, δεν έβγαζε άκρη. Γύρισε κατά τον άγιο και είπε:
–Αφέντη, βγάλτα πέρα. Δικό σου είναι το μοναστήρι.
Το μεσημέρι στην τράπεζα ήταν πολύ βασανισμένος. Ούτε έφαγε, ούτε τίποτα.
–Τι έχεις, άγιε ηγούμενε, του είπαν οι καλόγεροι.
–Το και το, τους είπε. Τι θα κάνουμε; Σε δέκα μέρες ξανάρχεται και δε χωρατεύει.
Κανένας δεν είπε τίποτα. Μόνο ο Ιάκωβος, ο μάγειρας, τον πήρε παράμερα και του λέει:
–Άγιε ηγούμενε, μη φοβάσαι τίποτα. Μου δίνεις εμένα τη στολή σου, παραγγέλνεις να μας φέρει το σκύλο και τα υπόλοιπα άσ’ τα όλα πάνω μου.
Τι να ‘κανε κι ο ηγούμενος, μπλοκαρισμένος όπως ήταν απ’ όλες τις μεριές, παράγγειλε να φέρει το σκύλο. Τον πήρε ο Ιάκωβος και τον έδεσε σ’ ένα μέρος, χωρίς να του δίνει τίποτα να φάει.
–Τι έχεις κατά νου, του έλεγαν οι άλλοι. Θα ψοφήσει το σκυλί κι αλίμονό μας. Θα μας κρεμάσει όλους.
–Δεν είναι δική σας δουλειά, απάνταγε ο Ιάκωβος.
Στις δέκα μέρες, ήρθε κι ο πασάς. Ζήτησε κατευθείαν να δει το σκύλο του.
Μόλις τον είδε εκείνος, έκαμε το χαμό. Ήθελε να κόψει το λουρί, να πάει κοντά του.
–Γιατί αδυνάτισε τόσο το σκυλί μου; Θα το πληρώσετε, παλιογκιαούρηδες. Νηστικό τ’ αφήνατε;
–Πασά μου, λέει ο Ιάκωβος. Τόσα γράμματα έμαθε και δύσκολα γράμματα, πώς να μην αδυνατίσει; Δεν διάβασες εσύ ποτέ πασά μου;
–Έμαθε να διαβάζει;
–Θα το δεις και μόνος σου, πασά μου.
Τότε ο Ιάκωβος πήρε ένα βιβλίο, που ανάμεσά του είχε βάλει ψίχουλα, και το άφησε μπροστά στο σκύλο. Το ζώο, όπως ήταν κατανηστικό, μύρισε το ψωμί και όρμησε στο βιβλίο. Με τη γλώσσα του γύριζε τις σελίδες και άου-άου-άου κάνοντας, μάζευε τα ψίχουλα και πήγαινε παρακάτω. Άου-άου-άου και δώσ’ του να γυρίζει άλλη σελίδα, ώσπου το ‘φτασε το βιβλίο στο τέλος.
–Τι γλώσσα το μάθατε; ρώτησε ο πασάς. Δεν καταλαβαίνω.
–Αρχαία ελληνικά, πασά μου, εγώ τούρκικα δεν ήξερα. Ξέρεις εσύ αρχαία ελληνικά;
Ο πασάς δεν ήξερε, ούτε αρχαία, ούτε καθόλου γράμματα. Δεν είχε τι να ειπεί, και το ‘χαψε.
–Τα υπόλοιπα προβλήματα τα ‘λυσες, λέει στον ηγούμενο.
–Λέω πως τα ‘λυσα πασά μου.
–Εμπρός, πόσο απέχει ο ουρανός απ΄ τη γη;
Ο Ιάκωβος είχε γεμίσει ένα τσουβάλι κουβάρια και του λέει:
–Πασά μου, όσο είναι αυτά τα κουβάρια.
–Και πού το ξέρεις; Το μέτρησες;
–Εγώ το μέτρησα. Αν εσύ δεν το πιστεύεις, φέρε το δικό σου μέτρο, ή πιάσε την άκρη από αυτά και πήγαινε μπροστά κι όπου μας βγάλει.
–Καλά, καλά, λέει θυμωμένος. Πες μου πόσο αξίζω εγώ;
–Βέβαια, εσύ είσαι πασάς άνθρωπος κι έχεις αξία, δεν είσαι σαν εμάς τους μαγκούφηδες. Αξίζεις πολλά βέβαια, αλλά πόσο να σε βάλω, έλεγε ο Ιάκωβος κι έξυνε το κεφάλι του, με το χέρι του. Σε … βάζω γύρω στα εικοσιέξι, μπα λίγο παραπάνω…, γύρω στα εικοσιεπτά αργύρια.
–Τι, εγώ, πασάς άνθρωπος, μόνο εικοσιεπτά αργύρια; Θα σε κρεμάσω παλιογκιαούρη.
–Πασά μου, τριάντα πουλήθηκε ο Χριστός μας. Ακριβότερα θα σε βάλουμε εσένα; Παραπάνω απ’ το Χριστό δεν σε κάνω. Κόψε μου το κεφάλι.
Ο πασάς αφού τον έβαλε λίγο πιο κάτω από το Χριστό, σαν καλά του ήρθε. Κατάλαβε ότι τον υπολογίζει.
–Λέγε, τι βάζω με το νου μου, είπε πεισματωμένος.
–Πότε, τώρα που κουβεντιάζουμε;
–Εμ πότε, χτες;
–Πασά μου, εσύ τώρα που κουβεντιάζουμε, λες ότι μιλάς με τον ηγούμενο. Εγώ όμως είμαι ο Ιάκωβος, ο μάγειρας.
Τότε ο πασάς ντροπιασμένος είπε:
–Χάρισμά σας το μοναστήρι, παλιοκαλόγεροι, γιατί είμαι μπεσαλής. Μα άλλη φορά κουβέντα με γκιαούρη δεν πιάνω.

πηγή

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗΝ ΔΡΑΜΩΜΕΝ!

  « Τήν Βηθλεέμ ἀφέμενοι, τό καινότατον θαῦμα, πρός Ἰορδάνην δράμωμεν, ἐκ ψυχῆς θερμοτάτης, κἀκεῖσε κατοπτεύσωμεν τό φρικτόν Μυστήριον· θεοπ...