Αγία Γραφή: λόγος Θεού κατά γράμμα ή λόγος περί του λόγου του Θεού;

Κτιστό και Άκτιστο

Μια πολύ βασική Ορθόδοξη Πατερική διδασκαλία, στην οποία θα στηρίζουμε

 τον ισχυρισμό μας ότι η Αγία Γραφή ως βιβλίο, ως γράμμα, δεν είναι ‘

’ λόγος του Θεού’’ αλλά λόγος περί του λόγου του Θεού, είναι

 η διάκριση Κτιστού και Ακτίστου.

Άκτιστο ονομάζουμε ότι πηγάζει από τον Θεό (τις θείες ενέργειες), 

αλλά και τον Ίδιο τον Θεό.Κτιστό, ονομάζουμε οτιδήποτε βλέπουμε

 ή δεν βλέπουμε, το οποίο έχει αρχή και δημιουργήθηκε από το μηδέν.

 Άλλο η ουσία του Θεού, άλλο οι θείες υποστάσεις, άλλο οι θείες ενέργειες,

 και άλλο η ουσία του κόσμου.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στο έργο του ‘’150 Κεφάλαια’’, 

και ειδικά από το κεφάλαιο 68 μέχρι και το τέλος του έργου, απαντώντας 

στον λατινόφρονα Βαρλαάμ, μιλάει πάνω στο θέμα και αναλύει 

την Ορθόδοξη διδασκαλία. 

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει ότι «[…] τα κατηγορήματα του Θεού

 είναι τρία, ουσία, ενέργεια, τριάς θείων υποστάσεων […]»

 (Κεφάλαια Καθαρτικά, ΕΠΕ 8, σελ. 167). Εμείς θα εστιάσουμε στην άκτιστη

 θεία ενέργεια. Η θεία ενέργεια δεν είναι θεία ουσία, δεν είναι δηλαδή ο Θεός

 αλλά κάτι που πηγάζει από τον Θεό.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, φέρει το παράδειγμα του ηλίου και των ακτινών

 του, προκειμένου να μας δώσει να καταλάβουμε την διαφορά.

 Άλλο ο ήλιος ως ουράνιο σώμα, άλλο οι ακτίνες του. Οι ακτίνες πηγάζουν 

από τον ήλιο, αλλά οι ακτίνες δεν είναι αυτές καθ’ αυτές η πύρινη σφαίρα.

Η άκτιστη ενέργεια χαρακτηρίζεται ως «[…] μεριζόμενη αμερίστως […]» 

(σελ. 159), δηλαδή ενώ μερίζεται, δεν χάνει, δεν ελαττώνει την δύναμή 

της, όπως ακριβώς δεν χάνει την δύναμή του ο ήλιος, αν και εκπέμπει 

εκατομμύρια ακτινών.

Κατά αναλογία, «[…] η θεία ενέργεια του Θεού δεν θεωρείται μία, 

αλλά από τους θεολόγους αναφέρονται πολλές […]» (σελ. 161). 

Για να αποδείξει ότι η θεία ενέργεια είναι άκτιστη και ότι ‘’μερίζεται 

αμερίστως’’, επικαλείται πλήθος αγίων Πατέρων, όπως τον Μ. Βασίλειο,

 τον Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον Μάξιμο τον Ομολογητή, τον Γρηγόριο

 Νύσσης, τον ι. Χρυσόστομο, τα Αρεοπαγιτικά συγγράμματα, 

τον ι. Δαμασκηνό κλπ.  

Έτσι λοιπόν, «[…] οι δυνάμεις και οι ενέργειες του θείου Πνεύματος 

είναι άκτιστες […]» (σελ. 161).

Κατάσταση θείου φωτισμού.

Μια από τις άκτιστες θείες ενέργειες είναι και η έλλαμψις, δηλαδή η

 κατάσταση φωτισμού και θεώσεως των θεούμενων πιστών.

 Στο ίδιο έργο, διδάσκει ο θεοφόρος Πατέρας μας: «[…] η θεία και θεοποιός 

έλλαμψις και χάρις δεν είναι ουσία αλλά ενέργεια του Θεού […]» (σελ. 161). 

Αυτό το σημείο είναι πολύ λεπτό, διότι σε αυτήν την κατάσταση, οι θεούμενοι 

λαμβάνουν άρρητα ρήματα.

Ο π. Ι. Ρωμανίδης, εξηγεί ποιος είναι ο θεόπνευστος. Αναφέρει: 

«Και ποιος είναι ο θεόπνευστος; Είναι εκείνος, ο οποίος είδε τον Θεόν. 

 Μετά εκείνος που φθάνει στην φώτιση γιατί λέγεται φωτισμένος;

 Διότι έχει το Πνεύμα το Άγιο μέσα του, που τον διδάσκει.

 Και πως τον διδάσκει; Με την νοερά προσευχή. 

Προσεύχεται δηλαδή το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην καρδιά του και

 έτσι τον διδάσκει, τον πληροφορεί δηλαδή σε ό,τι χρειάζεται να κάνη

 ή να πη. Ένας τέτοιος άνθρωπος πληροφορείται κάθε στιγμή, ποιο είναι

 το θέλημα του Θεού για ο,τιδήποτε. Οπότε ο δάσκαλός του της προσευχής, 

είναι το ίδιο το Πνεύμα το Άγιο. Δηλαδή στην Θεολογία ο ίδιος ο Θεός είνα

ι και το αντικείμενο της γνωστικής προσπαθείας του ανθρώπου, αλλά και 

ο δάσκαλος του ανθρώπου, που τον οδηγεί προς αυτήν την γνώσι, 

την γνώσι δηλαδή του Θεού, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θέα του

 ακτίστου Φωτός.  

(Πατερική Θεολογία, σελ. 13).

Η Πατερική γραμματεία είναι γεμάτη από τέτοιες αναφορές, όσο κατά το

 ανθρώπινο δυνατό μπορούν να περιγραφούν με ανθρώπινο λόγο.

Για παράδειγμα, αναφέρει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος μια εμπειρία κατά 

την διάρκεια της εν Αγίω Πνεύματι προσευχής: 

«Και συμβαίνει τότε με τον αδελφό, που ασχολείται καθημερινά με τα 

πνευματικά, σε κάποια στιγμή να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην προσευχή, 

φθάνοντας με πολύ γλυκύτητα στο άπειρο βάθος του αιώνα εκείνου,

 ώστε να εκπλήσσεται ο νους που βρίσκεται ολόκληρος μετέωρος εκεί, 

και σε όλο το χρονικό αυτό διάστημα να ξεχνάει τους λογισμούς του 

σαρκικού φρονήματος, επειδή γέμισε από θείους λογισμούς και αιχμαλωτίσθηκε 

στα θεία και στα επουράνια, σε απέραντα και ακατάληπτα πράγματα, 

σε θαυμαστά πράγματα, που είναι αδύνατο να περιγραφούν  με ανθρώπινο

 στόμα […]»

(Ομιλία 8^η, αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, σελ. 154, ΕΠΕ 7).

Στο κείμενο αναφέρεται: «[…] ανθρωπίνω στόματι φρασθήναι αδύνατα […]».

Ο αββάς Αμμωνάς, αναφέρει για το έργο του Αγίου Πνεύματος στην

 καρδιά του θεούμενου: «Θα αποκαλύψει μεγάλα μυστήρια σ’ όποιες 

ψυχές κατοικήσει. Θα γίνει σ’ αυτές η νύχτα φωτεινή σαν την ημέρα. 

Αυτές είναι οι ενέργειες του Αγ. Πνεύματος» (Αββάς Αμμωνάς, 

Ι. Μ. Παρακλήτου, σελ. 57).

Και στις δύο αναφορές, το κοινό είναι ότι τα ‘’μυστήρια’’, τ

α ‘’ακατάληπτα’’, τα ‘’θαυμαστά’’, αφενός είναι άκτιστα,  

αφ εταίρου δεν μπορούν να αποδοθούν με τον ανθρώπινο κτιστό λόγο. 

Η Ορθόδοξη θεολογία είναι καθαρά εμπειρική. Η αποκάλυψη είναι 

ενέργεια του αγίου Πνεύματος, και επομένως άκτιστη.

Λόγος Θεού- αποκάλυψη.

Αυτός ο λόγος δεν μπορεί να ‘’μεταφραστεί’’ ή να αποδοθεί’’ στο 100%

 από τις κτιστές έννοιες ή από την κτιστή γλώσσα. Διότι αυτά είναι 

μέρος των θείων άκτιστων  ενεργειών, στις οποίες ο άνθρωπος μετέχει

 εμπειρικά. Αυτή η αποκάλυψη, μπορεί να χαρακτηριστεί ως λόγος Θεού. 

Όχι όμως και η καταγραφή της. Για αυτό, και δεν θεωρούμε την Αγία Γραφή 

ως πηγή πίστεως, αλλά μέρος της αποκάλυψης, μέρος του Ευαγγελίου, 

το οποίο και πάλι από την στιγμή που εκφράζεται με ανθρώπινα σχήματα 

και λέξεις, δεν μπορεί να είναι λόγος θεού κατά γράμμα. 

Για μας, πηγή πίστης είναι η εν αγίω Πνεύματι εμπειρία των θεουμένων, 

μέρος της οποίας εκφράζεται με την Αγία Γραφή.

«Οι Πατέρες λοιπόν τονίζουν ότι όλα τα ρητά και τα νοήματα, που έχει 

ο άνθρωπος, είναι δημιουργήματα της ανθρωπίνης διανοήσεως. 

Δεν κατεβαίνουν από τον ουρανό ούτε νοήματα ούτε ρητά. 

Ο Θεός δεν δημιουργεί ο ίδιος στους ανθρώπους ούτε νοήματα ούτε ρητά. 

Και από αυτής της απόψεως τονίζουν οι Πατέρες, με βάση την εμπειρία τους

 της θεώσεως, ότι κάθε ανθρώπινη γλώσσα είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα. 

Ο άνθρωπος είναι εκείνος, ο οποίος εδημιούργησε την γλώσσα με την οποία 

επικοινωνεί με τον συνάνθρωπό του. Θεϊκή γλώσσα δεν υπάρχει. 

Ο Θεός δηλαδή δεν έχει δική Του γλώσσα, που έδωσε στον άνθρωπο ούτε 

ο Θεός επικοινωνεί με τον άνθρωπο με κάποια ιδιαίτερη γλώσσα, που την

 δίνει σε όσους επικοινωνεί μαζί τους. Η γλώσσα είναι αποτέλεσμα των

 ανθρωπίνων αναγκών. Διαμορφώθηκε δηλαδή από τους ανθρώπους για 

να εξυπηρετήση τις σχέσεις και τις ανάγκες επικοινωνίας των ανθρώπων. 

 Οπότε η γλώσσα δεν είναι αυτό που λέγει ο Dante και αρκετοί Προτεστάντες,

 καθώς και οι Φράγκοι θεολόγοι του Μεσαίωνα ούτε αυτό που λένε οι 

Μουσουλμάνοι για το Κοράνιο ότι η γλώσσα και το Κοράνιο κατέβηκαν 

από τον ουρανό και μάλιστα ισχυρίζονται ότι υπάρχει στον ουρανό το

 άκτιστο Κοράνιο. Επάνω σ’ αυτό το θέμα έχομε και την σπουδαία συζήτησι, 

που έγινε μεταξύ του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και των Ευνομιανών. 

Οι Ευνομιανοί πιστεύανε ότι υπάρχει μία θεία γλώσσα, την οποία ο Θεός 

απεκάλυψε στους Προφήτες. Στη γλώσσα αυτή, έλεγαν, ανήκουν τα

 ονόματα του Θεού που αναφέρουν οι Προφήτες. Οπότε τα ονόματα του

 Θεού έλεγαν οι Ευνομιανοί ότι είναι η ουσία του Θεού και ότι αυτά τα 

ονόματα του Θεού, που αναφέρει η Αγία Γραφή, είναι φορείς νοημάτων,

 που αντιστοιχούν προς την πραγματικότητα που είναι ο Θεός. 

Τέτοιο πράγμα φυσικά δεν συμβαίνει» (Πατερική Θεολογία, σελ.18).

Επομένως:«Τα ρητά και τα νοήματα, που χρησιμοποιούνται μέσα στην 

Αγία Γραφή από τους θεουμένους που έγραψαν την Αγία Γραφή, 

καθώς και τα ρητά και τα νοήματα που χρησιμοποιούνται στα συγγράμματα 

των Πατέρων της Εκκλησίας και των Αγίων, είναι θεόπνευστα με την

 έννοια ότι όλοι αυτοί έχουν την εμπειρία είτε του φωτισμού είτε της

 θεώσεως και βάσει αυτής της εμπειρίας έγραψαν ό,τι έγραψαν.

 Επειδή δηλαδή έχουν αυτήν την εμπειρία, ό,τι έγραψαν είναι θεόπνευστο». 

(Πατερική Θεολογία, σελ 19).

Η καταγραφή του ή η προσπάθεια απόδοσής του όμως, ναι μεν είναι

 θεόπνευστη διότι προέρχεται από ανθρώπους με τέτοια εμπειρία, 

όμως αυτό το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι λόγος θεού, διότι 

παρεμβαίνει ο παράγοντας άνθρωπος. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής «[…] συγκρίνει τη διάκριση ανάμεσα στο

πνεύμα και στο γράμμα στις Αγίες Γραφές με τη διάκριση ανάμεσα στον

 εσωτερικό (ενδιάθετο) λόγο και στην εμφάνιση των κτιστών όντων στη 

δημιουργία […]» (π. Καρακαλλινός Αλέξιος, 

‘’Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθόμεν’’, σελ. 48).

Η Αγία Γραφή λοιπόν (και όχι μόνο), είναι σαφώς θεόπνευστη, 

αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί λόγος θεού με την αυστηρή έννοια. 

Προέρχεται μεν από ανθρώπους θεούμενους (άρα και θεόπνευστους), 

αλλά λόγο της διαφοράς κτιστού και ακτίστου, που ο άγιος Γρηγόριος 

την στηρίζει στην Πατερική Παράδοση και την επεκτείνει και ο ίδιος

 απαντώντας στον αιρετικό και λατινόφρονα Βαρλαάμ, δεν είναι 

λόγος Θεού.

Αναφερόμενος στην θεωρία του Θαβωρίου φωτός στο όρος της 

Μεταμορφώσεως, και στο χωρίο του απ Πέτρου, 

όπου γράφει ο απόστολος:

«Διότι σας εγνωστοποιήσαμεν την δύναμιν και παρουσίαν του Κυρίου 

ημών Ιησού Χριστού, ουχί μύθους σοφιστικούς ακολουθήσαντες, 

αλλ' αυτόπται γενόμενοι της εκείνου μεγαλειότητος. 

Διότι έλαβε παρά Θεού Πατρός τιμήν και δόξαν, ότε ήλθεν εις αυτόν

 τοιαύτη φωνή υπό της μεγαλοπρεπούς δόξης, Ούτος είναι ο Υιός μου

 ο αγαπητός, εις τον οποίον εγώ ευηρεστήθην· και ταύτην την φωνήν

 ημείς ηκούσαμεν εξ ουρανού ελθούσαν, όντες μετ' αυτού εν τω όρει

 τω αγίω. Και έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον 

οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε ως εις λύχνον φέγγοντα εν

 σκοτεινώ τόπω, εωσού έλθη η αυγή της ημέρας και ο φωσφόρος 

ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών» (Β’ Πέτρου, α 16-19),

ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς γράφει ότι το φως αυτό υπερέχει του 

φωτός των θείων γραφών:

«Βλέπεις ότι το φως αυτό φέγγει τώρα στις καρδιές των πιστών και 

των τελείων; Βλέπεις πόσο υπερέχει από το φως της γνώσεως;

 Το φως της θεωρίας αυτής διαφέρει τόσο πολύ, όχι μόνο από τη

 γνώση των ελληνικών μαθημάτων […] αλλά και από τη γνώση των

 θείων γραφών, ώστε το φως που προέρχεται από εκείνη να 

παρομοιάζεται με λυχνάρι που φέγγει σε τόπο σκοτεινό, 

ενώ το φως πηγάζει από αυτή τη μυστική θεωρία με άστρο που λάμπει 

την ημέρα, δηλαδή με τον ήλιο». (Β’ Λόγος Υπέρ των Ιερώς 

Ησυχαζόντων, ΕΠΕ 2, σελ. 379).

Αν οι Γραφές ήταν κατά γράμμα λόγος θεού, τότε το φως τους 

σίγουρα θα υπερείχε του φωτός της θεωρίας που έζησαν οι τρείς 

μαθητές στο Όρος. Θεωρία εννοούμε την ανύψωση του νου και 

τον φωτισμό.

Όσοι λένε ότι η Αγία Γραφή είναι κατά γράμμα λόγος θεού, είναι 

επηρεασμένοι από τους Φράγκους και τους Προτεστάντες.

Βάση αυτών που είπαμε παραπάνω επιδερμικά σε σχέση με όσα αναφέρει
  η Πατερική γραμματεία, και όπως αναφέρει ο καθηγητής Ανδρούτσος 

στην Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, ναι μεν  

«[…] η εν γένει αποδοχή των βιβλίων της Αγίας Γραφής, ως κατ’ έμπνευση 

του Αγίου Πνεύματος γεγραμμένων και ουδεμίαν αντίφασιν ή ανακρίβειαν ,

ομολογείται παρά πάσι τοις Πατράσι της Εκκλησίας» (σελ. 4), αλλά η κατά 

γράμμα θεοπνευστία αποτελεί Προτεσταντική νοοτροπία (και επομένως αιρετική), 

γράφοντας ότι : «[…] κατά τους χρόνους της Μεταρρυθμίσεως εξελήφθη η

 θεοπνευστία ως κατά λέξιν έμπνευσις των θείων αληθειών […] 

η κατά λέξιν εκδοχή δεν δύναται να τύχη παρ’ ημίν αποδοχής […]» (σελ. 4).

Όσοι λοιπόν λένε την Αγία Γραφή ‘’λόγο θεού’’ κατά γράμμα, αντιβαίνουν 

στην Ορθόδοξη διδασκαλία και συνταυτίζονται με τους 

αιρετικούς Προτεστάντες.

«Στην Φραγκική Παράδοση που ακολούθησε τον Αυγουστίνο, η Αποκάλυψις

 ταυτίσθηκε με την αποκάλυψη νοημάτων εκ μέρους του Θεού στον άνθρωπο.

 Μάλιστα, όχι μόνο νοημάτων, αλλά και ρητών, δηλαδή όρων και λέξεων,

 που συνοδεύουν τα νοήματα αυτά. Αν όμως δεχθή κανείς αυτήν την άποψη 

τότε έχομε την λεγόμενη κατά γράμμα θεοπνευστία της Αγίας Γραφής,

 κατά την οποία ο Θεός εμφανίζεται να υπαγορεύη τρόπον τινά τα ρητά 

και τα νοήματα στους συγγραφείς της Αγίας Γραφής. Άπαξ όμως και

 υιοθετηθή αυτή η γραμμή, τότε συνάγεται ότι ουσιαστικά συγγραφεύς 

της Αγίας Γραφής είναι ο ίδιος ο Θεός και όχι οι Προφήται ή οι Ευαγγελισταί» 

(Πατερική Θεολογία, σελ. 25).

Για αυτό το λόγο, ο π Ι. Ρωμανίδης, αναφέρει:

«Υπάρχει δηλαδή κανένας Πατέρας της Εκκλησίας, ο οποίος να

 διδάσκη την κατά γράμμα θεοπνευστία της Αγίας Γραφής;

 Υπάρχει κανένας Πατέρας της Εκκλησίας, ο οποίος να ταυτίζη την

 Αγία Γραφή με αυτήν την ίδια την εμπειρία της θεώσεως; Όχι, δεν

 υπάρχει κανείς. Αφού η εμπειρία της θεώσεως είναι η αποκάλυψις

 του Θεού στον άνθρωπο. Μάλιστα εξ επόψεως Δογματικής Θεολογίας 

το να ταυτίζη κανείς την Αγία Γραφή με την Αποκάλυψι, που είναι η 

εμπειρία της θεώσεως, η οποία υπερβαίνει τα ρητά και τα νοήματα,

 είναι καθαρή αίρεσις». (Πατερική Θεολογία, σελ 25)

Ο π. Αλέξιος Καρακαλλινός, αναφέρει με την σειρά του:

 «Οι Προτεστάντες και οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν από πολύ
καιρό ταυτίσει την Αποκάλυψη με τη Βίβλο, χωρίς να κάνουν πραγματική

 διάκριση ανάμεσα στο γραπτό λόγο και στην εμπειρία, η οποία είναι 

και η πηγή του γραπτού λόγου. Η ‘’παραδοσιακή Αυγουστίνεια’’ 

δυτική άποψη είναι ότι ο Προφήτης, ο Απόστολος ή ο Άγιος απλώς 

‘’καταγράφει’’ ότι ακούει […] Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, 

η εμπειρία του Προφήτη, του Αποστόλου ή του Αγίου δεν είναι 

κάποιο άγνωστο φαινόμενο, αλλά πέρα από τη (φυσική) θέα όραση

 της άκτιστης δόξας του Χριστού, η οποία ‘’οράται’’ από τον πιστό 

που έχει καθαρθεί, φωτισθεί και βρίσκεται στο στάδιο της θέωσης. 

Έχοντας ως δεδομένη αυτή την εμπειρική γνώση, η Ορθόδοξη 

Εκκλησία διδάσκει ότι η Αποκάλυψη και η Βίβλος δεν ταυτίζονται

 και ότι υπάρχει μια πραγματική διάκριση ανάμεσα στον γραπτό 

λόγο και στην εμπειρία, η οποία αποτελεί την πηγή αυτού του 

γραπτού λόγου» (‘’Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθόμεν’’, σελ. 38- 40).

Η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστη και είναι λόγος περί του λόγου του θεού.

Ο π. Γ. Μεταλληνός, αναφέρει: «Η Αγία γραφή (παλαιά και καινή διαθήκη) 

είναι λόγος περί του Λόγου του Θεού. Ποιος είναι ο "Λόγος του Θεού"; 

Είναι η αποκάλυψη. Η αυτοφανέρωση του Θεού. Επιστολή προς Εβραίους:

 "Πολυμερώς και πολυτρόπως.."[Εβρ. 1:1] με χίλιους τρόπους απεκαλύφθει 

ο Θεός , και στην Παλαιά Διαθήκη, μέσα στην κτίση ολόκληρη».

Ο π. Ι. Βλάχος, αναφέρει: «Η άποψη ότι η Αποκάλυψη είναι ο λόγος τού 

Θεού, που προσφέρει την γνώση όλων των μυστηρίων και ότι

 η Αγία Γραφή δεν ταυτίζεται απολύτως με τον λόγο τού Θεού, και ακόμη 

ότι αυτή η Αποκάλυψη παραδίδεται με «ρητά και με νοήματα»,

 διδάσκεται από πολλούς αγίους Πατέρες».

Ο γέροντας Σωφρόνιος, διαχωρίζει σαφώς το γράμμα της Αγίας Γραφής

 από την αποκάλυψη του ίδιου του Θεού όταν αναφέρει:

«Η αγάπη προς τον Χριστόν, η πληρούσα τον όλον άνθρωπον, 

αλλάσσει την ζωήν ημών ριζικώς. Ούτος ήνωσεν εν Εαυτώ τω Ιδίω τον 

Θεόν και τον άνθρωπον, και δι’ Αυτού έχομεν την προσαγωγήν προς τον

 Πατέρα. Εκείνοι οίτινες ηγάπησαν τον Χριστόν και το Όνομα Αυτού, 

ευφραίνονται επί τη αναγνώσει του Ευαγγελίου και της Αγίας Γραφής 

εν γένει. Τα Θεία Ονόματα και το εξ αυτών εκπορευόμενον Νόημα και 

Φως ελκύουν το πνεύμα του ανθρώπου, ώστε υπό ουδενός άλλου δύναται

 να δελεασθή. Ο Θεός υπερβαίνει κατά την Ουσίαν Αυτού τα πάντα, 

και είναι επομένως επέκεινα παντός ονόματος και πάσης εννοίας.

 Όταν όμως αποκαλύπτηται, δίδει εις ημάς την ζώσαν πείραν της 

Παρουσίας Αυτού και αύτη φανερούται δια των Ονομάτων. 

Ούτω λοιπόν, όλη η Γραφή απ’ αρχής μέχρι τέλους γέμει 

μαρτυριών περί του Θεού δια των Ονομάτων Αυτού» 

(Περί προσευχής σελ. 190).

Τα ονόματα του Θεού που περιέχονται στο γράμμα της Αγίας Γραφής

 δεν είναι ικανά από μόνα τους να μας φανερώσουν τον Θεό, διότι : «[…] 

Ο Θεός υπερβαίνει κατά την Ουσίαν Αυτού τα πάντα, και είναι επομένως 

επέκεινα παντός ονόματος και πάσης εννοίας […]».

Χρειάζεται κάτι παραπάνω, που χωρίς αυτό, το γράμμα αδυνατεί να

 φανερώσει τον Θεό. Αυτό είναι η ζωντανή πείρα, η εμπειρία του φωτισμού 

που πάντα προηγείται των Γραφών. «[…]Όταν όμως αποκαλύπτηται, 

δίδει εις ημάς την ζώσαν πείραν της Παρουσίας Αυτού και αύτη φανερούται

 δια των Ονομάτων».

Αλλά και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αναφέρει ότι στην Αγία Γραφή 

υπάρχουν ανθρωποπαθείς εκφράσεις για τον Θεό. Αν λοιπόν, ήταν κυριολεκτικά 

λόγος θεού, τότε σίγουρα δεν θα χρειάζονταν τα ανθρώπινα σχήματα, τα οποία 

σαφώς είναι και κτιστά.

«Γι’ αυτά που λέγονται για το Θεό ανθρωποπαθώς.  Επειδή όμως βρίσκουμε

 στην Αγία Γραφή να έχουν ειπωθεί πάρα πολλά  για το Θεό με τρόπο 

ανθρωπομορφικό, πρέπει να γνωρίζουμε, εφόσον  είμαστε άνθρωποι 

και έχουμε αυτή την παχιά σάρκα, ότι είναι αδύνατο να  εννοήσουμε ή 

να μιλήσουμε για τις θείες, υψηλές και άϋλες ενέργειες της  θεότητος, 

εάν δεν χρησιμοποιήσουμε ανάλογες σε μας εικόνες, τύπους και  σύμβολα»

 (Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, κεφ. 11).

Η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστη διότι τα κείμενά της καταγράφτηκαν 

από ανθρώπους που είχαν θεία εμπειρία και ήταν θεόπτες, δεν είναι όμως

 κατά γράμμα λόγος θεού. Αν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι λόγος 

θεού, μπορούμε μόνο υπό την έννοια ότι περιέχει μέρος της αποκαλύψεως 

του θεού και εντολές του Θεού. 


Πηγές:
Γρηγορίου Παλαμά, ΕΠΕ 8, ΕΠΕ 2
π. Ι. Ρωμανίδη, Πατερική Θεολογία
Μακαρίου του Αιγυπτίου, Φ.Τ 7
Αββάς Αμμωνάς, Ι. Μ. Παρακλήτου
π. Αλέξιος Καρακαλλινός, Εν ειρήνη του Κυρίου Δεηθόμεν
π. Ι. Βλάχος, Η Αποκάλυψη του Θεού
π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ, Περί προσευχής
Ιωάννης Δαμασκηνός, Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως

πηγή

Ἡ ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Anthony Bloom

Σήμερα γιορτάζουμε τὴν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τί γνωρίζουμε γι’ αὐτό; Ἀκούσαμε ὑπέροχες προσευχές χθὲς τήν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἀλλὰ ἄς σκεφτοῦμε τὸ ὄνομα ποὺ τοῦ ἔχει δοθεῖ στὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο στὰ Ἀγγλικὰ μεταφράζεται ὡς «ὁ Παράκλητος», ἐνῶ σὲ ἄλλες γλῶσσες ὡς «ὁ Μεσολαβητής». 

Πράγματι Αὐτὸ εἶναι ὁ μόνος Παρηγορητής ποὺ μᾶς παρηγορεῖ γιὰ τὸν χωρισμό μας ἀπὸ τὸν Χριστό, Αὐτὸ παρηγορεῖ ἐμᾶς ποὺ εἴμαστε σὰν ὀρφανά, ποὺ ἀνυπομονοῦμε νὰ βρεθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ μας, τὸν Σωτήρα μας καὶ ποὺ γνωρίζουμε ὅτι ὅσο εἴμαστε δέσμιοι τῆς σάρκας – καὶ αὐτὰ εἶναι λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου – εἴμαστε χωρισμένοι ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ἀλλὰ γιὰ νὰ νοιώσουμε τὶ εἶναι γιά μᾶς ἡ παρηγοριά καί ὁ Παράκλητος, πρέπει πρῶτα νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ζοῦμε χώρια του καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε στὸν ἑαυτό μας: τὸ ἔχουμε συνειδητοποιήσει, ἤ ζοῦμε τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ζοῦμε κατὰ Θεὸ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ζεῖ μέσα ἀπὸ ἐμᾶς,καὶ ὅτι τίποτα περισσότερο δὲν χρειαζόμαστε; Τὶ περισσότερο χρειαζόμαστε! 

Ἐπειδὴ εἶναι ὁ Παράκλητος, μᾶς δίνει δύναμη, δύναμη νὰ ζοῦμε, παρὰ τὸν χωρισμό μας, τὴν δύναμη νὰ ὑπομένομε καὶ νὰ γινόμαστε οἱ λειτουργοί τοῦ Καλοῦ, ποὺ μέσα ἀπὸ ἐμᾶς ἐκπληρώνονται οἱ Ἐντολές τοῦ Θεοῦ, τοῦ Μόνου ποὺ μπορεῖ νὰ δώσει στὴν ψυχή μας ρώμη και σθένος, θέληση, δύναμη γιὰ νὰ ἐνεργοῦμε. Αὐτό ὅμως, ἐάν στραφοῦμε καὶ τοῦ ποῦμε : Ἔλα! ἔλα καὶ κατοίκησε μέσα μας! Ἔλα καὶ λεύκανε τὴν ψυχή μας! Γίνε ὄχι μόνο ὁ Παρηγορητής μας ἀλλὰ καὶ ἡ δύναμη μας.

Ἐν τέλει εἶναι Αὐτὸ ποὺ μᾶς δίνει, ἤδη ἀπὸ τώρα, τὴ χαρὰ νὰ γνωρίζουμε πόσο κοντὰ βρισκόμαστε, πέρα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μοιάζει νὰ εἶναι μιὰ μεγάλη ἀπόσταση ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ μὲ ἀνεκλάλητους ἀναστεναγμούς, μιλάει στὸν Θεὸ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ὕπαρξής μας· εἶναι τὸ μόνο ποὺ, ἐπειδὴ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, τὰ ἀδέλφια καὶ οἱ ἀδελφές του – καὶ τοῦτα εἶναι τὰ δικά Του λόγια – μαρτυρα ὅτι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Πατέρα. Ἡ χαρὰ, τὸ θαῦμα, ἡ ἀξιοπρέπεια ποὺ φέρνει στην ζωή μας! Ἐπίσης ἡ εὐθύνη.

Ἐὰν θυμηθοῦμε τὸν κόσμο μας, ποὺ σὲ μιὰ τέτοια ἔκταση εἶναι σύμμαχος τοῦ Θεοῦ, τὸ Πνεῦμα εἶναι ἤδη ἡ ἀπαρχὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ἡ παρουσία του ἀποτελεῖ ἕνα γεγονὸς ἀποφασιστικῆς σημασίας. Εἶναι Ἐκεῖνο ποὺ χτυπιέται, ὅπως ἡ θάλασσα πάνω στὰ βράχια, σπάει ὅ,τι Τοῦ ἀντιστέκεται, εἶναι ἡ χαρὰ τῆς αἰώνιας ζωῆς ποὺ κρούει τὴν θύρα τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μὲ τὴ βία θέλει νὰ μετέχει στὴ ζωή μας, ποὺ μᾶς θυμίζει τὸν Θεὸ ποὺ εἶναι ὁ Πατέρας μας, τὸν Σωτήρα μας Χριστὸ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ ὑπεροχὴ ποὺ ἔχουμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δείχνοντάς μας ὅτι ὅλα εἶναι δυνατὰ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς στηρίζει.

Ἄς κρατήσουμε στὴν ψυχὴ μας τὴν σημερινὴ ἑορτὴ μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ ὑπευθυνότητα, καὶ μπορεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ κατῆλθε μὲ τὴ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν στοὺς Ἀποστόλους, - νὰ ἐπισκεφτεῖ καὶ ἐμᾶς – ἴσως σὰν μιὰ πυρκαγιὰ ποὺ θὰ μᾶς καταυγάσει, ὅπως τὴν Φλεγόμενη Βάτο, ἤ θὰ μᾶς ἀγγίξει σὰν τὴ γαλήνια, ἁπαλὴ φωνὴ ποὺ ἄκουσε ὁ Προφήτης στην ἐρημιὰ ὅπου βρισκόταν ὁ Θεός, μέσα ἀπὸ τὴν ταπείνωσή Του, τὴν παράδοση Του σὲ μᾶς, τὴν ἀγάπη Του. Ἀμήν.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ Τῌ ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Τῌ ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Δευτέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, αὐτὸ τὸ πανάγιον, καὶ ζωοποιόν, καὶ παντοδύναμον ἑορτάζομεν Πνεῦμα, τὸν ἕνα τῆς Τριάδος Θεόν, τὸ ὁμότιμον, καὶ ὁμοούσιον, καὶ ὁμόδοξον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ.

Πᾶσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου,
Δι' οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.

Τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ ἁγίου Πνεύματος, πρεσβείαις τῶν Ἀποστόλων σου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς, Ἀμήν

ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Τῌ ΚΔ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΝΙΟΥ

Τὸ Γενέσιον τοῦ τιμίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.
Τῇ ΚΔ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, τὸ Γενέθλιον ἑορτάζομεν τοῦ τιμίου καὶ ἐνδόξου Προφήτου,
 Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.

Ζαχαρία, χόρευε σὺν τῇ συζύγῳ
Οὐ πολλὰ μὲν τίκτοντες, ἓν δὲ καὶ μέγα.
Πρόδρομον ἀμφὶ τετάρτην εἰκάδα γείνατο μήτηρ.

Ταῖς αὐτοῦ Ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ: «ΜΕ ΝΟΜΙΖΟΥΝΕ ΧΑΖΟ ΚΑΙ ΤΡΕΛΟ» (ΦΩΤΟ)

Όλο τον Οκτώβρη πονούσε και υπέφερε αφάνταστα. Γινότανε κάτωχρος, έχανε από το πρόσωπο κάθε ίχνος ζωής, τον ενόμιζε κανείς νεκρό. Του απαγόρευαν κάθε απασχόληση, να μην εξομολογεί, ούτε στην Ακολουθία να κατεβαίνει. Εκείνος, μόλις λίγο συνερχόταν, και εξομολογούσε και στην Ακολουθία κατέβαινε.

Προπαντός προσευχότανε για τα προβλήματα των ανθρώπων, που του το ζητούσαν. Οι θεραπείες πλήθαιναν, και ο κόσμος όλο και περισσότερο κατέφευγε στο Μοναστήρι. Αλλά δεν ήτανε μόνο οι φρόνιμοι και ευσεβείς. Κάποιοι σκέφτονταν και λέγανε δυσάρεστα για το γέροντα, που με το δικό του τρόπο τα επληροφορείτο. Στεναχωριότανε γι’αυτά και μια μέρα αφέθηκε: 

–Πάτερ μου, με νομίζουνε χαζό, τρελό… άμα πεθάνω θα δούνε ποιος είναι ο Ιάκωβος… Δεν τα λέω από εγωισμό και υπερηφάνεια, αλλά τα λέω προς δόξαν Θεού αυτά!
Και πράγματι, όσο πλησίαζε το τέλος του, ενώ ικέτευε για το έλεος του Θεού, ενώ έλεγε και ξανάλεγε ότι «δεν έχω κάνει τίποτα για το Χριστό», αφηνότανε καμιά φορά κι έλεγε για τα χαρίσματα, που του έδωσε ο Θεός:

–Έχω την υπακοή και την ταπεινοφροσύνη, γιατί να μην το πω… αφού ο Θεός μου τα έδωσε!

Άλλοτε πάλι, με λίγο πλάγιο τρόπο, θέλοντας να πείσει ότι λησμονεί όσα του εξομολογούνται, είπε:
–Θεέ μου, μου έχεις δώσει πολλά χαρίσματα. Σε παρακαλώ να μου δώσεις κι άλλο ένα? να ξεχνώ αυτά που μου λένε στην εξομολόγηση.

Και κάτι πολύ περισσότερο. Μεταξύ 15 και 20 Οκτωβρίου, τον άκουσε ο π. Κύριλλος να μονολογεί:
–Στην κηδεία μου θα μαζευτεί κόσμος, θά ’ρθουνε φύλλα και χορτάρια (= πολλοί άνθρωποι)… Θα ’ρθει πολύς κόσμος κι αν κάνω πως τους ευλογώ κιόλας…

Πράγματι, όταν έξω από το ναό σηκώσανε ψηλά το φέρετρο, να δουν το γέροντα οι χιλιάδες κόσμου, κάποιοι δήλωσαν ότι τον είδανε όρθιο να ευλογεί τους παρόντες.

Τον τελευταίο τούτο καιρό είχε την αγωνία του οικείου επισκόπου. Είχε καιρό να επικοινωνήσει με το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδας Χρυσόστομο και αναζητούσε την ευκαιρία να το κάνει. Επικοινώνησε με τον επίσκοπό του, ζήτησε την ευχή του κι ένιωσε γι’ αυτό πολύ βαθιά χαρά. Ο μακαριστός γέροντας ζούσε γνήσια και παραδοσιακή εκκλησιαστικότητα. Είχε συνείδηση του λειτουργήματος του επισκόπου και σεβότανε όλους τους επισκόπους.

Τον στενοχωρούσαν και καταδίκαζε τις ασχήμιες εις βάρος επισκόπων, οποιοιδήποτε και αν ήσαν. «Είναι επίσκοπος», έλεγε, «δεν παύει να είναι αρχιερέας». Χρησιμοποιούσε πολύ τη λέξη αρχιερέας? και μόνο ο τρόπος που την πρόφερε έδειχνε ότι κατανοούσε το βάθος της. Γι’αυτό και όλες τις ενδοεκκλησιαστικές ταραχές των τελευταίων μηνών τις καταδίκαζε.

πηγή

Η ομορφιά του είναι απερίγραπτη!

Τον Μάιο του 2008 , ένας ευσεβέστατος κρατικός υπάλληλος ήρθε να προσκυνήσει την Παναγιά στην Βαρνάκοβα μαζί με την σύζυγό του. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μαζί του, αναφέρθηκε και στην Χάρι του Αρχάγγελου Μιχαήλ και σε αλησμόνητα περιστατικά όπου δέχτηκε την άμεση βοήθειά του. Χαρακτηριστικά είπε:

“Επειδή το αγοράκι μου είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας, αποφάσισα να πάω στο προσκύνημα του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο Μαντάμαδο της Μυτιλήνης και να ζητήσω τις μεσιτείες του για την θεραπεία του παιδιού μου.

Πράγματι , φθάσαμε στο προσκύνημα , όπου πολλοί πιστοί περίμεναν στην σειρά για να μπορέσουν να προσκυνήσουν. Όταν όμως βρέθηκα μπροστά στην θαυματουργή   εικόνα του, δυστυχώς δεν μπόρεσα να προσευχηθώ όπως το ήθελα. Κι ενώ απομακρυνόμουν, είπα με την σκέψη μου στον Αρχάγγελο: “Αρχάγγελέ μου! Τι καλά θα ήταν να μου έκανες την χάρη να σε δω ζωντανό, τότε πιστεύω θα μπορούσα να σου πω τα όσα θέλω!”».

Τόλμη; Πίστη; Και τα δύο! Και η αγαθότητα του Αρχαγγέλου συγκατάνευσε στην ανθρώπινη αδυναμία! Και συνέχισε ο εν λόγω πιστός:

“Ενώ είχα διανύσει μερικά μέτρα από την εικόνα, ένοιωσα μια ακατανίκητη έλξη να γυρίσω πάλι προς αυτήν. Πράγματι, στράφηκα προς τα πίσω, κρατώντας πάντα το άρρωστο παιδάκι μου απ’ το χέρι. Και τι να δω! Μεταξύ εμού και της εικόνας στεκόταν ολοζώντανος ο Αρχάγγελος Μιχαήλ! Φορούσε ολόλευκα ρούχα, μα σαν να ήταν από φως! Το πρόσωπό του είχε μια θεία ομορφιά και είχε ένα μειδίαμα συμπαθείας και φιλικότητας. Τα μαλάκια του ήταν σγουρά και έπεφταν μέχρι τους ώμους του. Κοκkάλωσα σ’ αυτή τη στάση! Έτρεμα και τα δάκρυα έτρεχαν βροχή από τα μάτια μου.

Για μια στιγμή, έγινε άφαντος από τα μάτια μου ο αγαπημένος μου Αρχάγγελος. Τότε συνήλθα και απομακρύνθηκα σιωπηλά, ενώ οι άλλοι προσκυνητές νόμιζαν ότι απλώς είχα συγκινηθεί κατά το προσκύνημά μου.

Αυτή η χαριτωμένη εμπειρία που παραχώρησε η αγάπη του Θεού , με γέμισε χαρά και αποτέλεσε σταθμό στη ζωή μου. Από τότε αισθάνομαι πιο δυνατός στην πίστη, αλλά και πιο ταπεινός για την συγκατάβαση που έδειξε ο Αρχάγγελος στην ανθρώπινη αδυναμία μου.

Το παιδί μου τελικά θεραπεύτηκε αλλά και σε άλλες δύσκολες περιστάσεις της ζωής μου ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στάθηκε προστάτης και βοηθός μου, όπως η κατωτέρω. Μεγάλη η Χάρι του!”

Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ουράνια μηνύματα

Θαυμαστά γεγονότα»

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

ΔΩΡΙΔΑ 2009

πηγή

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΘΕΟ.

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΘΕΟ.

Το αύριο κατάντησε ένας εφιάλτης στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων.
Μας απασχολεί το αύριο, μας φοβίζει το μέλλον.
Πολλοί άνθρωποι το αντιμετωπίζουν με φόβο και αγωνία. Απασχολεί το αύριο τον πατέρα τη μάνα.
Τι να γίνουν τα παιδιά τους; Θα μπορέσουν να τα ζήσουν και να τα μεγαλώσουν; Θα μπορέσουν να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν;
Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο νέος.
Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο γέροντας και η γερόντισσα. Αν αρρωστήσω, αν μείνω μόνος, αν με εγκαταλείψουν τα παιδιά μου;
Αυτό το αν, απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους.
Ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλή τον εαυτό του για το αύριο. Ποιος μας εξασφαλίζει το μέλλον, το αύριο;
Την απάντηση μας τη δίνει εκείνος που έκανε το σήμερα και το αύριο. Ο Κύριος είπε: «μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλλώμεθα;
Πάντα γαρ τάυτα τα έθνη επιζητεί, οίδε ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων».(Ματθ. 6,31)Η ανησυχία μας για το αύριο οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό. Το παράδειγμα του Κυρίου είναι πολύ πειστικό.
Αυτός που μεριμνά για τα άνθη του αγρού, αυτός που φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, είναι ποτέ δυνατό να αδιαφορήσει για τα παιδιά του; Έχουμε ξεχάσει, έχουμε λησμονήσει, οι περισσότεροι άνθρωποι, ότι έχουμε πατέρα στον ουρανό.
Σε απασχόλησε ποτέ εάν αύριο θα βγει ο ήλιος, εάν θα έχει οξυγόνο για να αναπνεύσεις; Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά, ότι αυτός που έβγαλε τον ήλιο χθες και έδωσε το οξυγόνο σήμερα, θα το κάνει και αύριο.
Διότι γνωρίζει ότι το έχουμε ανάγκη.
Πού οφείλεται η ανησυχία αυτή για το αύριο; Οφείλεται κατά μέγα μέρος στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό.
Είδες ποτέ το παιδί σου να ανησυχεί για το αύριο; Ποτέ! Γιατί άραγε; Διότι γνωρίζει ότι έχει πατέρα που φροντίζει για αυτό.
Γιατί εμείς λησμονούμε ότι έχουμε πατέρα που μεριμνά και φροντίζει για μας; Για μια ματιά στο παρελθόν της ζωής σου.
Δεν πέρασες δυσκολίες, δεν βρέθηκες πολλές φορές σε αδιέξοδο και όμως ο Θεός δεν σε εγκατέλειψε, δεν σε άφησε.
Πόσες φορές δεν είδες το χέρι του Θεού να απλώνεται επάνω σου!
Γιατί τώρα ανησυχείς, γιατί αγωνιάς, γιατί χάνεις τον ύπνο σου; Άλλαξε ο Θεός; Λιγόστευσε η δύναμη του; Μη γένοιτο!
Ο Θεός εξακολουθεί να είναι ο πατέρας σου. Σε σκέπτεται, σε αγαπά, σε παρακολουθεί. Το αύριο ανήκει στο Θεό. Στα χέρια Του βρίσκεται η ζωή μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. Εμπιστεύσου το Θεό. Άφησε τη ζωή σου στα χέρια Του.
Μην ανησυχείς για το αύριο, για το μέλλον. Ο Θεός θα σε αναλάβει κάτω από τη σκέπη του.
Βέβαια εμπιστοσύνη στο Θεό δεν σημαίνει μοιρολατρεία., σταύρωμα των χεριών. Ο γεωργός θα σπείρει το χωράφι του, αλλά ο Θεός θα βρέξει για να καρποφορήσει. Εμείς θα σκεφτούμε, θα σχεδιάσουμε.

Αλλά ο Θεός θα πραγματοποιήσει. Ο προφήτης λέγει:
«Εάν μη Κύριος οικοδομήσει οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμός 126,1)

Με αυτό το πνεύμα, με αυτή την πίστη, ο πιστός άνθρωπος εμπιστεύεται το παρόν και τ

ο μέλλον στα χέρια του Θεού.

πηγή

Έρχεται το «ποθούμενο» για την βασανισμένη Ελλάδα;

Κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά Έλληνα, δεν θέλεις να το πιστέψεις, αλλά είναι κοινό μυστικό…ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ.
Την χτύπησαν, την λοιδόρησαν, την περιέπαιξαν, την έβαλαν πάνω στο σταυρό και τώρα ρίχνουν
κλήρο για να μοιράσουν τα ιμάτιά της…και όλα της τα παιδιά σκορπιστήκαν από τον «φόβο των ιουδαίων».
Κάποιοι είπαν :«Δεν την θέλω τέτοια την πατρίδα», «Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας», «Θα φύγω, δεν έχω ελπίδες εδώ έτσι που την κατάντησαν την χώρα»… και την παρέδωσες την πατρίδα σου Έλληνα, την εγκατέλειψες πάνω στον σταυρό, γιατί δεν την πίστεψες, δεν την αγάπησες , την αρνήθηκες.
Τώρα… που δεν σου ‘μεινε πια καμιά ελπίδα για την
ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ, σύρεσαι με το κεφάλι χαμηλά και με ένα φόβο να σου τρώει την καρδιά… για την επόμενη μέρα.
Οι μέρες για τους δειλούς και τους αδύναμους όμως, είναι πάντα γκρίζες. Χωρίς φως ελπίδας, χωρίς αέρα ελευθερίας. Δεν έχει νόημα να εγείρεσαι και να φωνάζεις στα όνειρά σου. Κανείς δεν ακούει.

Καημένε και λυπηρέ Έλληνα, που ξέχασες τι ακριβώς σημαίνει η λέξη ΠΑΤΡΙΔΑ: Η χώρα η πατρική, που οφείλεις και εσύ ως πατέρας να την παραδώσεις στα παιδιά σου, μην οργίζεσαι, μην τα βάζεις με την κακή σου μοίρα, ούτε με τον διπλανό σου.

Ποιόν κρίνεις και ποιόν κατηγορείς; Τί μετράς και τί υπολογίζεις; Μη δεν σε «πιάνει» το ένα ή το άλλο μέτρο; Μήπως είσαι τυχερός και δεν απολυθείς από τη δουλειά σου; Αδυνατείς να καταλάβεις ότι είμαστε όλοι κρίκοι στην ίδια αλυσίδα.

Σε λίγο καιρό δεν θα έχει κανένας Έλληνας δουλειά. Αν ακόμα υπάρχει φαγητό στο σπίτι σου, σε λίγο θα ζητιανεύεις γι αυτό.

Όποιος νομίζει ότι θα γλιτώσει από αυτόν τον πόλεμο είσαι γελασμένος.
Ο εχθρός δεν σε λυπάται. Δεν επιθυμεί μόνο να σου πάρει τα λεφτά, ούτε να σε απομυζεί διαρκώς και να σε εκμεταλλεύεται. Αυτό είναι το μέσο, γιατί ο πραγματικός σκοπός του είναι ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ σου. Γι αυτό και σε τιμωρεί, για κάθε τι που έχεις αποκτήσει στον τόπο σου: για το σπίτι σου, για το μαγαζάκι σου, για το χωράφι σου, για τα παιδιά σου.
Για όλα θα σε φορολογεί, συνεχώς και ανελέητα θα σε ΚΑΤΑ-ΔΙΩΚΕΙ.
Τα παιδιά σου θα αναζητήσουν ξένους τόπους για να κατοικήσουν. Το βιός σου και τον τόπο σου άλλοι θα διαφεντεύουν και σε μερικά χρόνια τίποτα δεν θα θυμίζει ότι ένδοξοι άνδρες πάτησαν ετούτη τη γη.

Και για την σκλαβιά σου θα φταις ΕΣΥ Έλληνα. Για τα δεινά σου, το φταίξιμο είναι δικό σου.

Διότι δεν πάλεψες, δεν έκανες όσα όφειλες, γύρισες την πλάτη σου στην ευθύνη.
Μην ψεύδεσαι και μην καμώνεσαι ότι ενδιαφέρεσαι. Το χρέος σου δεν σταματά στο κάθε ηγετίσκο που ψηφίζεις, στη κάθε κομματική παντιέρα που σηκώνεις, ούτε στα οποιαδήποτε ιδεολογήματα που τα ‘καμες ευαγγέλιο στη ζωή σου.
Άνοιξε τα μάτια σου: Η Πατρίδα σου στέκει σταυρωμένη μπροστά σου, αυτή τρέχα να προσκυνήσεις, από την λαμπρή ιστορία της να πάρεις δύναμη και σήκωσε τη σημαία της, αυτή που σε ενώνει με τον διπλανό σου.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε πει στην ομιλία του στην Πνύκα:

… «Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία».

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
Η καρδιά σου ζητά την ίδια βροχή Έλληνα, που θα γεννήσει την επιθυμία για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, και όταν πέσει, θα διασκορπισθούν οι εχθροί που σταύρωσαν την Πατρίδα σου.

Μόνο ΕΣΥ με την Πίστη και την Αγάπη σου, μπορείς να την Αναστήσεις.
Θωμαή Στεφανοπούλου για την Τρικλοποδιά.
πηγη

Νέος Πύργος Βαβέλ ὁ Οἰκουμενισμός Μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ ἐπαναλαμβάνουμε τὴν πυργοποιΐα τῆς Βαβέλ!

Τὸ μεγάλο θέμα τῆς ἑνότητος ἀνοίγει ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Θέτει ὅλους, καὶ ἰδίως τοὺς ποιμένες, πρὸ τῶν εὐθυνῶν μας —ἄλλη μιὰ φορά, πάλι καὶ πάλι— καθὼς καλούμεθα νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ ἄμεσο, ταχέως ἐξελισσόμενο, διαβρωτικὸ τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, διαλυτικὸ τῆς ἀγάπης, θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θέμα ποὺ σχετίζεται μὲ τὴ σωτηρία μας. Ἕνα θέμα γάγγραινα στὴ ζωή τῆς σύγχρονης Ἐκκλησίας, ποὺ κατὰ τὸν π. Ἀθανάσιο ἀποτελεῖ τὸ ὄχημα τῆς ἐκ δευτέρου τελικῆς προσπάθειας ἀνεγέρσεως τοῦ Πύργου τῆς Βαβέλ, λίγο πρὶν τὸ τέλος τῆς ἱστορίας.

Καὶ γεμᾶτοι ἀπορία ρωτᾶμε, τοὺς ἀδιαφοροῦντας ἢ ἀρνουμένους νὰ πορευτοῦν σύμφωνα μὲ τὴν σωτηριολογικῆς σημασίας διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων: Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ὑπάρχει ἑνότητα πνεύματος σ’ αὐτὸ τὸ κρίσιμο ζήτημα; Εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύουμε στὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ εὐνοοῦμε τὴν διάδοση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀντιχρίστου πνεύματος μὲ τὴν ἀντιΠατερικὴ στάση μας; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἀντιμετωπίζουμε κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τὴν χειρότερη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν ἔσχατη παναίρεση, τὸν Οἰκουμενισμό, μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα, τὸ αὐτὸ φρονοῦντες μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, Μάρτυρες, Ὁμολογητές, Πατέρες καὶ Μητέρες;            

                   

Ἂς διαβάσουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα τοῦ ἀείμνηστου π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου γιὰ τὸ θέμα, ἀπὸ ὁμιλία ποὺ ἔκανε τὸν Ἰούνιο τοῦ 2000 γιὰ τὴν Πεντηκοστή:

Ἡ Πεντηκοστὴ στάθηκε διορθωτικὴ τῆς ἀλαζονείας τῶν ἀνθρώπων ποῦ ἀποπειράθησαν νὰ ὑψώσουν τὸν Πύργον τῆς Βαβέλ. Καὶ ἐφεξῆς ἐκεῖνο ποὺ ἑνώνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἶναι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Χωρὶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δὲν μποροῦμε νὰ σωθοῦμε. Ἂν οἱ ἄνθρωποι πάσχουν, εἶναι γιατί δὲν ἔχουν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, γιατὶ δὲν τὸ ἀποδέχονται. Μὲ τὴν προϋπόθεση ὅμως, ὅτι ἔχουμε ἀποκτοῦμε οἱ ἄνθρωποι πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν. Θὰ ἔχεις τὸν Χριστόν, γιὰ νὰ ἔχεις τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

Καὶ τί μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον; Πρώτιστα, μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀποκτοῦμε «νοῦν Χριστοῦ». Δεύτερον ἔχουμε τὸ «Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Τρίτον. Λέγει ὁ Ἡσαΐας ὅτι ἔχουμε «Πνεῦμα φόβου Θεοῦ». Ἡ ἀφοβία ἔβγαλε τοὺς πρωτοπλάστους ἀπὸ τὸν Παράδεισον, ἀλλὰ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἰσήγαγε τὸν ληστὴν εἰς τὸν Παράδεισον: «οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν;». Διὰ τὸν μὴ ἔχοντα φόβον Θεοῦ «ὅλα ἐπιτρέπονται», ὅπως λέγει ὁ Ντοστογιέφσκυ, θεμιτὰ καὶ ἀθέμιτα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαός μας λέει «αὐτὸς εἶναι ἀ-θεόφοβος». Ἀντιθέτως, οἱ χριστιανοὶ ἐλέγοντο στὴν ἀρχαία ἐποχή: «Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον». Καὶ τὸ ἐξόχως σπουδαῖον (τέταρτον), γίνεται γιὰ μᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον πνεῦμα ἐλευθερίας. Ἕνα πέμπτο σημεῖο. Λέγει ὁ ψαλμωδὸς ὅτι λαμβάνουμε πνεῦμα ἡγεμονικόν. «Καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με». Εἶναι ὁ ἡγεμὼν νοῦς. Καὶ ἕνα ἀκόμα σημεῖο, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μᾶς δίδει τὸ πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας, «ἐν ᾧ κράζομεν ἀββᾶ, ὁ Πατήρ». Τὸ Πνεῦαμ τὸ Ἅγιον μᾶς ἐμπνέει νὰ λέμε τὸν Θεὸν Πατέρα. Καὶ ὅταν λέμε «Πάτερ ἡμῶν...», αὐτὸ εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐκ τῆς υἱοθεσίας γεννᾶται τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας. Δηλαδὴ τὸ νὰ πῶ τὸν Θεὸν Πατέρα μὲ ὅλη τὴ συνέπεια, αὐτὸ ἔχει τεραστίαν ἀξίαν ψυχολογική.

Ἐνῶ ἔχουμε τόσα προνόμια ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποιός ποτὲ θὰ πίστευε, ποιός ποτὲ θὰ πίστευε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ποὺ ἔλαβαν τὸ χρῖσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θὰ ἐσκέπτοντο νὰ ξαναγυρίσουν γιὰ νὰ ἀποτελειώσουν τὸν Πύργο τῆς Βαβέλ. Ποιός ποτὲ θὰ τὸ φανταζόταν νὰ ξαναγυρίσουν οἱ Χριστιανοὶ νὰ χτίσουν τὸν Πύργο τῆς Βαβέλ; Καὶ ὅμως, ἀγαπητοί μου, τί εἶναι αὐτό; Εἶναι τὸ ξαναχτίσιμο τοῦ Πύργου τῆς Βαβέλ, ἡ ἄρνηση τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ λέγεται Παγκοσμιοποίησις. Τ’ ἀκούσατε; Ἡ ἄρνηση τῆς Πεντηκοστῆς λέγεται Παγκοσμιοποίησις.

Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὰ ὅρια τῶν Ἐθνῶν. Ὁ Θεὸς θέλει σύνορα. Ὅπως θέλει καὶ ντουβάρια στὸ κάθε σπίτι. Καὶ δὲν εἶναι γιατὶ πολιτισμικὴ ἰσοπέδωση. Αὐτὸ εἶναι, πιστέψτε με, αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο. Ἀλλὰ ζητοῦμε τὴν ἕνωση τῶν ἀνθρώπων διὰ τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, στὴν κοινωνικὴ ἕνωση, στὴν ἐμπροικὴ ἕνωση, στὴν πολιτισμικὴ ἕνωση καί, προπαντῶς, εἰς τὴν θρησκευτική ἕνωση, αὐτὸ ποὺ ἀκριβῶς λέμε Οἰκουμενισμός. Στὴ χοάνη αὐτὴ νὰ ρίξουμε ὅλες τὶς θρησκεῖες, νὰ βγάλουμε αὐτὸ ποὺ λέμε Οἰκουμενισμός. Θέτουμε, λοιπόν, «ἐκ ποδῶν» τὸν Θεόν, ποὺ σταμάτησε τὴν πυργοποιΐα, τότε, καὶ μᾶς ἔδωσε τὴν Πεντηκοστή. Τὸν διώχνουμε τὸν Θεό, δὲν τὸν χρειαζόμαστε τὸν Θεό. Αὐτὴ ἡ ἑνότητα εἶναι ἀκραιφνῶς, ἀκραιφνῶς δαιμονική.

Καί, προσέξτε, μὲ αὐτὴν τὴν ἑνότητα θὰ τελειώσει ὁ κόσμος. Δὲν ξαναγυρίζει ὁ Θεός, τελείωσε. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαδρομή: Πύργος Βαβέλ, Πεντηκοστή, ξαναγυρίζουμε στὸν Πύργο τῆς Βαβέλ, ἐκεῖ θὰ τελειώσει ὁ κόσμος. Καὶ τὸ τέλος του θὰ εἶναι τραγικό. Τὸ τέλος τοῦ κόσμου θὰ τὸ ἐμπνέει ὁ διάβολος, ὁ Ἀντίχριστος καὶ ὁ ψευδοπροφήτης. Αὐτὴ ἡ ἀνίερος τριάδα. Εἶπε ὁ Κύριος ὅταν θὰ ξαναέλθει, θὰ βρεῖ τὴν πίστη ἐπὶ τῆς γῆς; Αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἔθεσε. Ἀγαπητοί μου, θὰ τὴν βρεῖ τὴν πίστη ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ σὲ λίγους, στὸ «λεῖμμα», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Γι’  αὐτὸ σήμερα γιορτάζουμε τὴν Ἁγία Πεντηκοστή. Ἔχουμε ἀντιληφθεῖ τὴν μεγάλη σημασία καὶ τὸ τί μᾶς ἐχάρισε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον; Χωρὶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δὲν ἔχουμε λόγον ὑπάρξεως, ὅπως δὲν εἶχαν οἱ ἄνθρωποι πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ. Τὰ κηρύγματα τῶν ποικίλων παγκοσμιοποιήσεων περιφρονήσατέ τα, προπαντῶς δὲ στὸ θρησκευτικὸ τομέα, τὸν Οἰκουμενισμό. Κλεῖστε τ’ αὐτιά σας καὶ σφίξατε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μέσα στὴν καρδια σας. Ἔχουμε εἰσέλθει εἰς τὸν χῶρο τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν. Ὅλα τὸ δείχνουν. Ἐμεῖς ἔχοντες τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον νὰ γινόμεθα ἁγιότεροι καὶ ἁγιότεροι. Καὶ τότε ἀναμένομεν τὸν Κύριον Ἰησοῦν ποὺ μᾶς βεβαιώνει: «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ. Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ νύμφη» (δηλ. τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡ Ἐκκλησία, διότι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μένει στὴν Ἐκκλησία) «Καὶ τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ νύμφη» μὲ ἕνα στόμα (διότι βοηθάει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὴν νύμφη, δηλ. τὴν Ἐκκλησία) «λέγουσιν· ἔρχου. καὶ ὁ ἀκούων εἰπάτω· ἔρχου». Ἄμήν.

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις ”Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»

Πρέπει να φοβόμαστε τον Χριστό;

«Η τέλεια αγάπη βγάζει έξω τον φόβο, επειδή, ο φόβος έχει κόλαση και εκείνος που φοβάται δεν έχει τελειωθεί στην αγάπη» (Α΄ Ιωάννου 4, 18)
Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές, έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού.

Τον Χριστό να τον αισθανόμαστε σαν φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Εσείς είστε φίλοι μου…» (Ιω. 15,14). Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. 
Πέφτομε; Αμαρτάνομε; Με οικειότητα, με αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχομε κοντά του· όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθηση του φίλου. Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί. Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία. Όταν πιστεύουμε ότι μας αγαπάει και τον αγαπάμε, δεν θα αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε όταν αμαρτάνουμε. Έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του κι όπως και να φερθούμε, ξέρομε ότι μας αγαπάει.
Το Ευαγγέλιο, βέβαια, λέει με συμβολικές λέξεις για τον άδικο ότι θα βρεθεί εκεί, όπου υπάρχει «ο τριγμός και ο βρυγμός των οδόντων», διότι μακράν του Θεού έτσι είναι. Καί από τους νηπτικούς Πατέρες της Εκκλησίας πολλοί ομιλούν για φόβο θανάτου και κολάσεως. Λένε: «Έχε μνήμη θανάτου πάντοτε». Αυτές οι λέξεις, αν τις εξετάσομε βαθιά, δημιουργούν τον φόβο της κολάσεως. Ο άνθρωπος προσπαθώντας ν’ αποφύγει την αμαρτία, κάνει αυτές τις σκέψεις, για να κυριευθεί η ψυχή του απ’ το φόβο του θανάτου, της κολάσεως και του διαβόλου.

Όλα έχουν τη σημασία τους, το χρόνο και την περίστασή τους. Η έννοια του φόβου είναι καλή για τα πρώτα στάδια. Είναι για τους αρχάριους, γι’ αυτούς που ζεί μέσα τους ο παλαιός άνθρωπος. Ο άνθρωπος ο αρχάριος, που δεν έχει ακόμη λεπτυνθεί, συγκρατείται απ’ το κακό με το φόβο. Καί ο φόβος είναι απαραίτητος, εφόσον είμαστε υλικοί και χαμερπείς. Αλλ’ αυτό είναι ένα στάδιο, ένας χαμηλός βαθμός σχέσεως με το θείον. Το πάμε στη συναλλαγή, προκειμένου να κερδίσομε τον Παράδεισο ή να γλιτώσομε την κόλαση. Αυτό, αν το καλοεξετάσομε, δείχνει κάποια ιδιοτέλεια, κάποιο συμφέρον. Εμένα δε μου αρέσει αυτός ο τρόπος. Όταν ο άνθρωπος προχωρήσει και μπεί στην αγάπη του Θεού, τι του χρειάζεται ο φόβος; Ο,τι κάνει, το κάνει από αγάπη κι έχει πολύ μεγαλύτερη αξία αυτό. Το να γίνει καλός κάποιος από φόβο στον Θεό κι όχι από αγάπη δεν έχει τόση αξία.

Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αν στραπατσαρισθεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης του Χριστού, διακόπτει ο Χριστός τις σχέσεις, διότι ο Χριστός «χοντρές» ψυχές δεν θέλει κοντά Του.
Κανείς να μη σας βλέπει, κανείς να μην καταλαβαίνει τις κινήσεις της λατρείας σας προς το θείον. Ολ’ αυτά κρυφά, μυστικά, σαν τους ασκητές. Θυμάστε που σας έχω πεί για τ’ αηδονάκι; Μες στο δάσος κελαιδάει. Στη σιγή. Να πεί πως κάποιος τ’ ακούει, πως κάποιος το επαινεί; Πόσο ωραίο κελάηδημα στην ερημιά! Έχετε δεί πως φουσκώνει ο λάρυγγάς του; Έτσι γίνεται και μ’ αυτόν που ερωτεύεται τον Χριστό. Άμα αγαπάει, «φουσκώνει ο λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα». Πιάνει μια σπηλιά, ένα λαγκάδι και ζεί τον Θεό μυστικά, «στεναγμοίς αλαλήτοις». Περιφρονήστε τα πάθη, μην ασχολείσθε με τον διάβολο. Στραφείτε στον Χριστό.

Η θεία χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος. Γιά να την προσελκύσουμε, θέλει αγάπη, λαχτάρα. Η χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα. Η αγάπη αρκεί, για να μας φέρει σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή. Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρεί ορισμένα πραγματάκια που να Τον ευχαριστούν· αγαθή προαίρεση, ταπείνωση και αγάπη. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Ο παραμικρός γογγυσμός κατά του πλησίον επηρεάζει την ψυχή σας και δεν μπορείτε να προσευχηθείτε. Το Πνεύμα το Άγιον, όταν βρίσκει έτσι την ψυχή, δεν τολμάει να πλησιάσει.

Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού. αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα. Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.

Αν δεν κάνετε υπακοή (σε ιερέα-πνευματικό) και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή (δηλ. το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) δεν έρχεται και υπάρχει και φόβος πλάνης. Να μην γίνεται η ευχή αγγαρεία. Η πίεση μπορεί να φέρει μία αντίδραση μέσα μας, να κάνει κακό. Έχουν αρρωστήσει πολλοί με την ευχή, γιατί την έκαναν με πίεση. Καί γίνεται, βέβαια, κι όταν το κάνεις αγγαρεία. αλλά δεν είναι υγιές. Δεν είναι ανάγκη να συγκεντρωθείτε ιδιαίτερα για να πείτε την ευχή. Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια όταν έχεις θείο έρωτα. Όπου βρίσκεσθε, σε σκαμνί, σε καρέκλα, σε αυτοκίνητο, παντού, στον δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στη δουλειά μπορείτε να λέτε την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», απαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.

Σημασία στην προσευχή έχει όχι η χρονική διάρκεια αλλά η ένταση. Να προσεύχεσθε έστω και πέντε λεπτά, αλλά δοσμένα στο Θεό με αγάπη και λαχτάρα. Μπορεί ένας μία ολόκληρη νύχτα να προσεύχεται κι αυτή η προσευχή των πέντε λεπτών να είναι ανώτερη. Μυστήριο είναι αυτό βέβαια, αλλά έτσι είναι.

του Γέροντα Πορφυρίου

πηγή