O π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΜΑΡΚΑΚΗΣ, Ο ΝΕΟΣ ΑΣΤΗΡ TOY ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Στο ιστολόγιο “Ιδιωτική οδός” του κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλου, δημοσιεύθηκε αξιοθρήνητο άρθρο του στρατιωτικού ιερέα και Πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Θρόνου π. Νεκτάριου Μαρκάκη, με το οποίο επιχειρείται η κανονική -γράφε αντικανονική- θεμελίωση των συμπροσευχών με τους αιρετικούς.

Τα επιχειρήματα του π. Νεκταρίου έχουν απαντηθεί πάλιν και πολλάκις. 

Παρόμοιες θέσεις ανέπτυξαν πολλοί -και μάλιστα εγκρατείς της θεολογίας διάκονοι- όπως ο Καθηγητής κ. Βλάσης Φειδάς και ο π. Γεώργιος Τσέτσης.

Στις θέσεις αυτές δόθηκαν, από πολλούς απαντήσεις τόσο συγκροτημένες, ώστε οι ως άνω διακεκριμένοι Ακαδημαικοί θεολόγοι δεν τόλμησαν καν να συνεχίσουν τον διάλογο. 

Ιδιαιτέρως η κλασσική στο είδος της εργασία του π. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου “Η συμπροσευχή με αιρετικούς, Προσεγγίζοντας την κανονική πράξη της Εκκλησίας, Ου δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι”,Εκδόσεις Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2009), κατέφερε το τελειωτικό χτύπημα κατά της διαστροφικής ερμηνευτικής των Οικουμενιστών με την οποία επιχείρησαν να θεμελιώσουν ως δήθεν κανονικές τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς. 

Ο π. Νεκτάριος αναμηρυκάζει τα ίδια επιχειρήματα, που είχαν προβληθεί στο παρελθόν, χωρίς φυσικά να έχει το επιστημονικό κύρος ή την παιδεία του π. Τσέτση ή του κ. Φειδά.

Το μόνο που πρόσθεσε ο π. Νεκτάριος είναι η κυριολεκτικά "αμπελοθεολογία" ότι είναι πράξη αγάπης να καταπατούμε τους Ιερούς Κανόνες και να συμπροσευχόμαστε με τους αιρετικούς.!!! 

Ακου θεωρία!!! Οταν καταπατούμε το θέλημα του Θεού εκδηλώνουμε την αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας, ισχυρίζεται ο αιδεσιμολογιότατος!!!

Επειδή τα επιχειρήματα του π. Νεκταρίου απαντήθηκαν ήδη καταλυτικά από τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο -και πολλούς άλλους-, τούτο μόνον θέλουμε να ερωτήσουμε τον νεωτεριστή κληρικό. 

(Η φωτογραφία του, που ανάρτησε το ιστολόγιο“Ιδιωτική Οδός” την οποία προτάσσουμε και στη δική μας ανάρτηση, speaks volumes για το εκκοσμικευμένο φρόνημα και το νεωτεριστικό ήθος του π. Νεκταρίου).

Αν οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς είναι νόμιμες, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες-όπως διατείνεται ο π. Νεκτάριος Μαρκάκης-, για ποιο λόγο ο τότε Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος Αρχοντώνης (νυν Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος) στη διατριβή του “Περί την κωδικοποίηση των Ιερών Κανόνων και των κανονικών διατάξεων εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία”, Ανάλεκτα Βλατάδων 6, Θεσσαλονίκη 1970, ζητά η μέλλουσα να συνέλθει Πανορθόδοξος Σύνοδος να τροποποιήσει τους Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων, που απαγορεύουν τις συμπροσευχές; 

Προφανώς, π. Νεκτάριε, επειδή ο Παναγιότατος γνωρίζει ότι οι Ιεροί Κανόνες ρητά, αυστηρά και επί ποινή καθαιρέσεως απαγορεύουν αυτές τις συμπροσευχές.

Τόσο απλό.!

Και κάτι τελευταίο. 

Η αναφορά σας στους κανόνες των Τοπικών Συνόδων σε αντιπαραβολή με τους κανόνες της Β΄Οικουμενικής Συνόδου, αποδεικνύει ότι είναι καλύτερα να ασχολείστε με θέματα που κατέχετε παρά με το κανονικό δίκαιο. 

Πριν αρχίσετε τη συγγραφή άρθρων για κανονικά θέματα, οφείλατε τουλάχιστον να γνωρίζετε, αιδεσιμολογιότατε, ότι οι κανόνες των Τοπικών Συνόδων απέκτησαν οικουμενικό κύρος με τον β΄ Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου. Αρα είναι κατά πολύ μεταγενέστεροι των Κανόνων της Β΄Οικουμενικής Συνόδου. Δεν θα επεκταθώ. 

Εκτός αν χρειαστεί.!

" Πανήγυρις Ιεράς Μονής Γηροκομείου "

Τετάρτη 14.08.2013.

● Ώρα 6:00μ.μ. : Μικρός Εσπερινός και Παράκλησις και εν συνεχεία έξοδος μετά λιτανευτικής πομπής της θαυματουργού εικόνος της Γηροκομιτίσσης.

● Ώρα 9:00 μ.μ.: Έναρξη της Ιεράς Αγρυπνίας.

   Κατά τον Μέγα Εσπερινό της Εορτής θα χοροστατήσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,  ο οποίος θα ιερουργήσει και στην Νυκτερινή Θεία Λειτουργία, που θα τελειώσει ώρα 2:15 π.μ. περίπου.

Πέμπτη 15. 08.2013.

● Ώρα 7:15π.μ.: Πανηγυρική Θεία Λειτουργία χοροστατούντος τουΣεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ατλάντας κ.κ. Αλεξίου.

● Ώρα 7:00μ.μ.: Εσπερινός και Μέγας Παρακλητικός Κανών στην Υπεραγία Θεοτόκο μετά Θ. Κηρύγματος.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ

Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου

Ἡ ἀ­πάν­τη­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου σέ ὅ­σους ἀ­δι­ά­κρι­τα καί γε­νι­κευ­μέ­να κα­τα­δι­κά­ζουν τούς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες γιά δι­α­φθο­ρά βί­ου.

Ἕ­νας λα­ός μέ τέ­τοι­ους φι­λο­σό­φους δέν μπο­ρεῖ νά ἀ­κο­λου­θεῖ τόν δρό­μο πού τοῦ ὁ­ρί­ζουν. Οἱ ἀρ­χαῖ­οι Ἕλ­λη­νες ΔΕΝ ἦσαν κτή­νη πα­ρα­δο­μέ­να στήν ἀ­κο­λα­σί­α καί στήν δι­α­φθο­ρά, ἀλ­λά λα­ός μέ ἰ­δι­αί­τε­ρη ΚΛΗΣΗ! …αὕτη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔ­θνε­σιν∙ μαρ­τύ­ριον ἡ ἐ­θνι­κή αὐ­τοῦ ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ φι­λο­σο­φία­ αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον ἡ κλί­σις αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον αἱ εὐ­γε­νεῖς αὐ­τοῦ δι­α­θέ­σεις∙ μαρ­τύ­ριον ἡ παγ­κό­σμιος ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ μα­κρο­βι­ό­της αὐ­τοῦ, ἐξ ἧς δυ­νά­με­θα ἀ­δι­στά­κτως νά συμ­πε­ρά­νω­μεν καί τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα αὐ­τοῦ, διά τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ με­θ᾿ οὗ συ­νε­δέ­θη ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός. 

Ἡ ἑλ­λη­νι­κή φι­λο­σο­φί­α ἐ­γέ­νε­το τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ φυ­λῇ παι­δα­γω­γός πρός κα­τα­νό­η­σιν τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης ἀ­λη­θεί­ας. Ὁ ἔ­ρως πρός τήν φι­λο­σο­φί­αν ἐ­γέ­νε­το ἔ­ρως πρός τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, καί ἡ φι­λο­σο­φί­α ἀ­πέ­βη πί­στις εἰς Χρι­στόν. Ὁ ἔ­ρως ἄ­ρα πρός τήν ἀ­λή­θειαν ὑ­πῆρ­ξεν ὁ λό­γος, δι᾿ ὅν ἡ ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή ἅ­μα τῇ ἐμ­φα­νί­σει τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης ἀ­λη­θεί­ας ἐ­γέ­νε­το ταύ­της ἐ­ρα­στής καί ὀ­πα­δός καί ἐ­νε­σταρ­νί­σθη καί ἐ­νε­κολ­πώ­θη αὐ­τήν καί τό αἷ­μα αὐ­τῆς ἀ­φει­δῶς ὑ­πέρ αὐ­τῆς ἐ­ξέ­χε­εν. Ἐ­πει­δή λοι­πόν τοια­ύτη ἡ Ἑλ­λη­νι­κή φι­λο­σο­φί­α καί οὗ­τος ὁ λό­γος, δι᾿ ὅν ἡ ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή πρώ­τη ἠ­σπά­σθη τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, διά τοῦ­το ἔ­λα­βον ὡς θέ­μα με­λέ­της τήν ἑλ­λη­νι­κήν φι­λο­σο­φί­αν ὡς προ­παι­δεί­αν εἰς τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, ὡς θέ­μα πολ­λῆς σπου­δαι­ό­τη­τος διά τούς Ἕλ­λη­νας.

Ναί, ὁ Ἕλ­λην ἐ­γεν­νή­θη κα­τά θεί­αν πρό­νοι­αν δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος∙ τοῦ­το τό ἔρ­γον ἐ­κλη­ρώ­θη αὐ­τῷ∙ αὕτη ἧν ἡ ἀ­πο­στο­λή αὐ­τοῦ∙ αὕτη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔθνε­σιν∙ μαρ­τύ­ριον ἡ ἐ­θνι­κή αὐ­τοῦ ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ φι­λο­σο­φί­α αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον αἱ εὐ­γε­νεῖς αὐ­τοῦ δι­α­θέ­σεις∙ μαρ­τύ­ριον ἡ παγ­κό­σμιος ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ μα­κρο­βι­ό­της αὐ­τοῦ, ἐξ ἧς δυ­νάμε­θα ἀ­δι­στά­κτως νά συμ­πε­ρά­νω­μεν καί τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα αὐ­τοῦ, διά τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ με­θ᾿ οὗ συ­νε­δέ­θη ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός∙ δι­ό­τι ἐ­νῶ ὅ­λα τά ἔ­θνη τά ἐμ­φα­νι­σθέν­τα ἐ­πί τῆς παγ­κο­σμί­ου σκη­νῆς ἦλ­θον καί πα­ρῆλ­θον, μό­νον τό Ἑλ­λη­νι­κό ἔ­μει­νε ὡς πρό­σω­πον δρῶν ἐ­πί τῆς παγ­κο­σμί­ου σκη­νῆς κα­θ᾿ ὅ­λους τούς αἰ­ώ­νας∙ καί τοῦ­το, δι­ό­τι ἡ ἀν­θρω­πό­της δεῖ­ται αἰ­ω­νί­ων δι­δα­σκά­λων∙ μαρ­τύ­ριον τέ­λος ἡ ἐ­κλο­γή αὐ­τοῦ με­τα­ξύ τῶν ἐ­θνῶν ὑ­πό τῆς θεί­ας προ­νοί­ας, ὅ­πως ἐμ­πι­στευ­θῇ αὐ­τῷ, τήν ἱ­ε­ράν πα­ρα­κα­τα­θή­κην τήν ἁ­γί­αν πί­στιν, τήν θρη­σκεί­αν τῆς ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως καί τό θεῖ­ον ἔρ­γον τῆς ἀ­πο­στο­λῆς αὐ­τῆς, τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τῆς σω­τη­ρί­ας διά τῆς δι­α­πλά­σε­ως ἁ­πά­σης τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος κα­τά τάς ἀρ­χάς τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης θρη­σκεί­ας. Τό ἔρ­γον τοῦ­το ἀ­λη­θῶς ἀ­νε­τέ­θη τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ φυ­λῇ∙ τοῦ­το μαρ­τυ­ρεῖ­ται ὑ­πό τῆς ἱ­στο­ρί­ας∙ ἕν μό­νον βλέμ­μα ρι­πτό­με­νον εἰς τήν ἱ­στο­ρί­αν τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἐ­παρ­κεῖ ὅ­πως πι­στώ­σῃ τήν ἀ­λή­θειαν ταύ­την. Ἐν τῇ ἱ­στο­ρί­ᾳ τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἀ­πό τῆς πρώ­της σε­λί­δος αὐ­τῆς ἀ­να­φαί­νε­ται ἡ τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς φυ­λῆς ἐν τῷ χρι­στι­α­νι­σμῷ δρά­σις, καί ἡ κλῆ­σις αὐ­τῆς, ἵ­να ἀ­να­λά­βη τό μέ­γα τῆς ἀ­πο­στο­λῆς τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἔρ­γον. Οἱ θεῖ­οι τοῦ Σω­τῆ­ρος λό­γοι «νῦν ἐ­δο­ξά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ ἀν­θρώ­που», ὅτε ἀ­νηγ­γέλ­θη αὐ­τῷ ὅ­τι Ἕλ­λη­νες ἤ­θε­λον ἰ­δεί­ναυ­τον, ἐ­νεῖ­χον βα­θεί­αν ἔν­νοι­αν∙ ἡ ρῆ­σις ἧν προ­φη­τεί­α, πρόρ­ρη­σις τῶν μελ­λόν­των∙ οἱ ἐ­κεῖ ἐμ­φα­νι­σθέν­τες Ἕλ­λη­νες ἦσαν οἱ ἀν­τι­πρό­σω­ποι ὅ­λου τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους∙ ἐν τῇ πα­ρου­σί­ᾳ αὐ­τῶν δι­εῖ­δεν ὁ θε­άν­θρω­πος Ἰ­η­σοῦς τό ἔ­θνος ἐ­κεῖ­νο, εἰς ὅ ἔ­μελ­λε νά πα­ρα­δώ­ση τήν ἱ­ε­ράν πα­ρα­κα­τα­θή­κην, ἵνα δι­α­φυ­λα­χθῇ τῇ ἀν­θρω­πό­τη­τι. Ἐν τῇ ἐ­πι­ζη­τή­σει αὐ­τῶν δι­έ­γνω τήν προ­θυ­μί­αν τῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῆς ἑ­αυ­τοῦ δι­δα­σκα­λί­ας, δι­εῖ­δε τήν ἑ­αυ­τοῦ δό­ξαν, τήν ἐκ τῆς πί­στε­ως τῶν ἐ­θνῶν, καί ἀ­νε­γνώ­ρι­σε τό ἔ­θνος, ὅ­περ πρός τόν σκο­πόν τοῦ­τον προ­ώ­ρι­στο ἀ­πό κα­τα­βολῆς κό­σμου.

Τό Ἑλ­λη­νι­κόν ἔ­θνος ἕ­νε­κα τῆς φυ­σι­κῆς αὐ­τοῦ ταύ­της ἰ­δι­ό­τη­τος ἀ­πέ­βη ἀ­λη­θῶς ὀ­φθαλ­μός ἐ­τά­ζων τά τε ἐμ­φα­νῆ καί τά κε­κα­λυμ­μέ­να ὑ­πό τοῦ πέ­πλου τοῦ μυ­στη­ρί­ου∙ ἠ­τέ­νι­σεν ἔκ­θαμ­βον πρός τό ἔκ­πα­γλον κάλ­λος τοῦ κό­σμου τῆς δη­μι­ουρ­γί­ας, καί ἀ­νε­ζή­τη­σε τόν θεῖ­ον δη­μι­ουρ­γόν ἐν τοῖς δη­μι­ουρ­γή­μα­σιν αὐ­τοῦ∙ ἡ εἰ­κών τοῦ θεί­ου καλ­λι­τέ­χνου δη­μι­ουρ­γοῦ θεί­ῳ δα­κτύ­λῳ ἐγ­γε­γραμ­μέ­νη ἐν τοῖς δη­μι­ουρ­γή­μα­σιν αὐ­τοῦ προ­σείλ­κυ­σεν αὐ­τόν καί ἀ­φήρ­πα­σεν. Ἡ εἰ­κών τοῦ Θε­οῦ κα­τε­νο­ή­θη ἐν μι­κρο­γρα­φί­ᾳ ἐν τῇ καλ­λι­τε­χνι­κῇ κα­τα­σκευ­ῇ τῶν ὄν­των, το­σού­τῳ ἐν τῇ θαυ­μα­σί­ᾳ κα­τα­σκευ­ῇ τῶν με­γί­στων δη­μι­ουρ­γη­μά­των∙ ἡ ἀ­να­ρίθ­μη­τος ποι­κι­λί­α ἡ ἀ­πό τῶν ἐ­λα­χί­στων δι᾿ ἀ­πεί­ρου σο­φί­ας ἐ­κτυ­λισ­σο­μέ­νη καί πρός τά μέ­γι­στα κα­τα­λή­γου­σα, ἀ­πο­βαί­νει τῷ φι­λο­σό­φῳ ἀ­πει­ρο­βάθ­μιος κλί­μαξ, ἥς ἡ κο­ρυ­φή ἐν τῷ Οὐ­ρα­νῷ, ἥν θα­ραλ­λέ­ῳ βή­μα­τι ἀ­να­βαί­νων ἀ­νέρ­χε­ται αὐ­τήν ἀ­δι­α­λεί­πτως τάς βαθ­μί­δας ἀ­μεί­βων, καί μό­νον πρός οὐ­ρα­νόν ἀ­τε­νί­ζων αἵ­ρε­ται ὁ­λο­νέν ἀ­πό τῆς γῆς, ἀ­πο­δυ­ό­με­νος τόν πε­ριτ­τόν γή­ϊνον φόρ­τον, καί ζη­τεῖ νά ἀ­πο­βῇ πνεῦ­μα, ὅ­πως προ­σεγ­γί­σει τῷ θεί­ῳ πνεύ­μα­τι, οὗ­τι­νος τόν θρό­νον τί­θη­σιν ἐν Οὐ­ρα­νῷ∙ ἐν­νο­εῖ ὅ­τι μί­α ἀρ­χή, μί­α δύ­να­μις, μί­α ἄ­πει­ρος σο­φί­α, ἕν ὅν θεῖ­ον ἀ­γα­θόν ἐ­γέ­νε­το ὁ δη­μι­ουρ­γός τῆς θαυ­μα­στῆς ταύ­της δη­μι­ουρ­γί­ας. Ἡ κα­τα­νό­η­σις τοῦ θεί­ου ἐκ τοῦ θεί­ου αὐ­τῶν ἰ­δι­ο­τή­των γεν­νᾶ ἐν αὐ­τῷ τό συ­ναί­σθη­μα τῆς ἀ­γά­πης καί τῆς λα­τρεί­ας∙ ἡ καρ­δί­α αὐ­τοῦ πλη­ροῦ­ται θεί­ου τι­νός ἔ­ρω­τος καί θερ­μαί­νε­ται ὑ­πό θεί­ου πυ­ρός∙ αἰ­σθά­νε­ται, ὅ­τι ἐν αὐ­τῷ, κα­τοι­κεῖ μυ­στι­κή τίς δύ­να­μις, ἕλ­κου­σα αὐ­τόν πρός τό θεῖ­ον∙ ἡ ἰ­σχύς αὐ­τή εἶ­ναι ἀ­κα­τά­λη­πτος ἀλ­λ᾿ ἰ­σχυ­ρά ὡς δύ­να­μις θεί­α∙ κυ­ρι­εύ­ει αὐ­τοῦ καί δι­ευ­θύ­νει τάς τε πνευ­μα­τι­κάς αὐ­τοῦ καί σω­μα­τι­κάς δυ­νά­μεις κα­τά τήν ἰ­δί­αν βού­λη­σιν∙ ἔ­χει βού­λη­σιν ἑ­τέ­ραν πα­ρά τήν θέ­λη­σιν τοῦ αἰ­σθη­τι­κοῦ ἀν­θρώ­που∙ αὕτη ἐν αὐ­τῷ κρα­τεῖ καί εὐ­θύ­νει τά πάν­τα∙ πε­ρί­ερ­γον τό φαι­νό­με­νον∙ τί τοῦ­το, ἐ­ρω­τᾶ, τό γεν­νη­θέν ἐν ἐ­μοί; Τίς ἡ σχέ­σις ἐ­μοῦ πρός τό θεῖ­ον, πρός ὅ ἡ ἐν ἐ­μοί αὕ­τη δύ­να­μις σπεύ­δει ἀ­κα­τά­σχε­τος, πρός ὅ ζη­τεῖ νά προ­σπε­λά­ση, πρός ὅ τεί­νει νά ἀ­φο­μοι­ω­θεῖ;

Ὁ Ἕλ­λην λοι­πόν διά τῆς φι­λο­σο­φί­ας ἐ­γνώ­ρι­σε πρῶ­τον τήν ὕ­παρ­ξιν τοῦ θεί­ου καί εἶτα ἑ­αυ­τόν, οἷος ἀ­λη­θῶς ἔ­στι∙ διά τῆς γνώ­σε­ως τοῦ Θε­οῦ ἔ­σχε τε­λεί­αν ἑ­αυ­τοῦ γνῶ­σιν∙ γνω­ρί­σας δέ ἑ­αυ­τόν ἔ­γνω τήν σχέ­σιν αὐ­τοῦ πρός τό θεῖ­ον, τήν εὐ­γέ­νειαν αὐ­τοῦ, καί ἔ­γνω ὅ­τι πρός τό θεῖ­ον ἀ­φο­μοί­ω­σις εἶ­ναι τό πρώ­τι­στον τῶν κα­θη­κόν­των. Ἔ­γνω δ᾿ ὅ­τι ἡ ἐν τῷ κό­σμῳ ἀ­πο­στο­λή του εἶ­ναι ἡ τε­λεί­ω­σις, ἡ ἀ­νύ­ψω­σις αὐ­τοῦ ἀ­πό τοῦ ὑ­λι­κοῦ κό­σμου πρός τόν πνευ­μα­τι­κόν∙ ὅ­τι ὁ πνευ­μα­τι­κός κό­σμος δέ­όν ἐ­στι νά ζω­ο­γο­νῆ τόν ὑ­λι­κόν κό­σμον, ὅ­τι τό πνεῦ­μα ἀ­νάγ­κη νά ἐ­πι­κρα­τή­ση τῆς ὕ­λης, ὅ­τι οἱ πνευ­μα­τι­κοί νό­μοι δέ­όν ἐ­στι νά ὧσιν ἰ­σχυ­ρό­τε­ροι τῶν ἐν αὐ­τῷ φυ­σι­κῶν νό­μων∙ ὅ­τι πρέ­πόν ἐ­στιν ἐν αὐ­τῷ νά ἐ­πι­κρα­τῶ­σιν οὗ­τοι ὡς λο­γι­κοί∙ ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος γί­νε­ται τέ­λει­ος ἀ­φο­μοι­ού­με­νος τῷ Θε­ῷ, καί ὅ­τι ἀ­φο­μοι­οῦ­ται πρός τό θεῖ­ον ὅ­ταν κο­σμῆ­ται ὑ­πό τῆς εὐ­σε­βεί­ας, τῆς δι­και­ο­σύ­νης, τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί τῆς ἐ­πι­στή­μης∙ δι­ό­τι ἀ­λη­θῶς αἱ ἀ­ρε­ταί αὗ­ται κέ­κτην­ται τε­λει­ω­τι­κήν ἐν αὐ­­ταῖς δύ­να­μιν∙ δι­ό­τι ἡ μέν εὐ­σέ­βεια γί­νε­ται προ­σπέ­λα­σις πρός τό θεῖ­ον, ἡ δέ δι­και­ο­σύ­νη, ἡ ἀ­λή­θεια καί ἡ ἐ­πι­στή­μη, γί­νον­ται αὐ­τῷ εἰς εἰ­κό­να καί ὁ­μοί­ω­μα θεῖ­ον.

Ὁ Ἕλ­λην γνω­ρί­σας τίς εἶ­ναι καί τίς ὀ­φεί­λει νά ἀ­πο­βῆ, σκο­πόν ἔ­θε­το τήν ἑ­αυ­τοῦ τε­λεί­ω­σιν∙ ἐ­γέ­νε­το ἐ­ρα­στής τοῦ πνεύ­μα­τος καί ἐ­δη­μι­ούρ­γη­σε κό­σμον πνευ­μα­τι­κόν, ἐν ὧ ἤ­θε­λε νά ζῆ∙ ἡ γνῶ­σις τοῦ κα­λοῦ, τοῦ ἀ­γα­θοῦ, τοῦ ἀ­λη­θοῦς καί ἡ ἔμ­φυ­τος πρός τόν πλη­σί­ον ἀ­γά­πη ἀ­νέ­πτυ­ξεν ἐν τῇ καρ­δί­ᾳ τοῦ Ἕλ­λη­νος τόν πό­θον τῆς αὐ­το­με­τα­δό­σε­ως, καί ὁ Ἕλ­λην ἀ­πά­βη δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος∙ ὁ Ἕλ­λην ἐ­ζή­τη­σε νά ἀ­φο­μοι­ώ­ση τούς πάν­τας, δέν ἐ­ζή­τη­σε δού­λους ἀλ­λ᾿ ἐ­λευ­θέ­ρους. Τοῦ­το ἠ­γά­πη­σε καί ἡ θεί­α αὐ­τοῦ ἀ­γά­πη ἐ­γέ­νε­το τό ἐ­λα­τή­ριον ὅ­λων τῶν ὁρ­μῶν του∙ αὕ­τη ἐ­μόρ­φω­σε καί τόν ἐ­θνι­κόν αὐ­τοῦ χα­ρακτή­ρα, ὅ­στις δι­έ­μει­νεν ἀ­ναλ­λοί­ω­τος. 

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , ΙΒ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2012

 πηγή

Ὁ Ἅγιος Νήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη

Ὁ Ἅγιος Νήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου ἑορτάζεται τήν 11ην Αὐγούστου

Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

Παράδειγμα ταπεινοφροσύνης
 Ἡ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς Παναγίας μας, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί, ἐφάνη σ᾽ αὐτὰ τὰ λόγια, ποὺ εἶπε «ἐπέβλεψεν ὁ Κύριος ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ».
Τὸ μεγαλεῖο τῆς Παναγίας μας ὀφείλεται στὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωσί της.
Ἡ ἀπάντησί της «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου» στὸν Ἀρχάγγελο Γαβριὴλ ἦταν αὐτό, ποὺ τὴν ἐδόξασε, ποὺ τὴν ἐτίμησε, ποὺ ἐβοήθησε, ὥστε ἐκ τῶν Παναχράντων αὐτῆς αἱμάτων νὰ γεννηθῆ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, νὰ ἔλθη ἐδῶ στὸν κόσμο ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀπολαύσουμε ἐμεῖς ὅλων τῶν ἀγαθῶν τῆς σωτηρίας της.
 Ἔτσι λοιπὸν εἶναι δίδαγμα μεγάλο, ἂν θέλουμε νὰ τιμήσουμε ἀξίως τὴν Παναγία μας, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμά τους, νὰ ἀκολουθήσουμε τὰς ἀρετάς τους, μάλιστα δὲ τὴν σπουδαιοτάτη, μεγαλοπρεπεστάτη, θεμελιοδεστάτη ἀρετή τῆς ταπεινοφροσύνης, ποὺ εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μας ἔνιψε τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν του καὶ τοὺς εἶπε ὅτι καταλαβαίνετε τί ἔκανα τώρα; ὑπόδειγμα σᾶς ἔκανα, ὅπως ἀκριβῶς ἔκανα ἐγὼ σὲ σᾶς ἔτσι θὰ κάνετε καὶ σεῖς στὸν κόσμο. Δὲν σᾶς στέλνω στὸν κόσμο ὡς ἐξουσιαστάς.
 Δὲν σᾶς στέλνω στὸν κόσμο, γιὰ νὰ τοὺς καταπιέζετε καὶ νὰ τοὺς ταλαιπωρῆτε καὶ νὰ τοὺς βασανίζετε, ἀλλὰ σᾶς στέλνω, γιὰ νὰ τοὺς ὑπηρετήσετε, νὰ διακονήσετε τὸν κόσμο, νὰ δώσετε ἀκόμα καὶ τὴν ζωή σας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον μας.
Ἔτσι λοιπὸν καὶ ἡ Παναγία μας εἶναι πρότυπο, παράδειγμα μεγάλης ταπεινοφροσύνης καὶ ἂν θέλαμε καὶ μεῖς κάπως νὰ τῆς μοιάσουμε θὰ πρέπη νὰ ἀναζητήσουμε καὶ νὰ καταλάβουμε τί πρᾶγμα, τί λογῆς πρᾶγμα εἶναι αὐτό, ποὺ λέγεται ταπεινοφροσύνη, διότι φοβοῦμαι ὅτι στὶς ἡμέρες μας αὐτὸ τὸ ἄνθος, αὐτὴ ἡ ἀρετὴ ἔχει ἐκλείψει.
Καὶ τί ἐπικρατεῖ; ἕνας ἄκρατος ἐγωϊσμός, τὸ δικό μας θέλημα, τὸ ἐγώ, τὸ ἐμὸν καὶ τὸ σόν, τὸ ἐπάρατον αὐτὸ ρῆμα καὶ ἀκριβῶς ἐδῶ ἔγκεινται οἱ συγχύσεις, οἱ ταραχὲς μέσα στὸ σπίτι, στὸν σύζυγο καὶ στὴν σύζυγο, ἀνάμεσα στὰ παιδιά, διότι δὲν προσπαθοῦμε κάπως ἔστω καὶ λίγο νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου μας.
Ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβουμε ἀκόμη καλλίτερα αὐτὴ τὴν μεγάλη ἀρετὴ τῆς ταπεινοφροσύνης ἂς ἐπιτραπῆ νὰ ἀναφερθοῦμε σ᾽ ἕνα παράδειγμα, τὸ ὁποῖον ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας ἀπόψε καὶ αὔριο. Ποιὸ εἶναι αὐτὸ τὸ παράδειγμα; Εἶναι ἕνα ἄνθος ἀπὸ τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας, γιατὶ ὅπως θὰ ξέρετε ἡ Παναγία μας ἔχει ὑπὸ τὴν προστασία της ἕνα περιβόλι, ποὺ λέγεται Ἅγιον Ὄρος. Καὶ μέσα στὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτὸ ἀνέθαλαν καί ἐφύτρωσαν, ἐβγῆκαν λουλούδια πανέμορφα μεγάλης ἀρετῆς. Ἕνα τέτοιο ἄνθος εἶναι καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ ἑορτάζουμε αὔριο καὶ ἀπόψε, ὁ Ἅγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Παράδειγμα μεγάλης ταπεινοφροσύνης, παράδειγμα γιὰ ὅλους μας κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Ἦταν ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ἔβαλε τὸ ἐγώ του, τὸ δικό του θέλημα, ἀλλὰ εἶναι ἀξιοπαρατήρητο ὅτι ἀπὸ τὰ πρῶτα παιδικά του χρόνια ἐμαθήτευσε κοντὰ σὲ ἁγους πατέρες καὶ ἔβαλε σὰν θεμέλιο τῆς πνευματικῆς του προκοπῆς τὴν ὑπακοὴ στὴν διδασκαλία, στὰ προστάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν ἦταν πολὺ ταπεινὸς ἀλλὰ καὶ γι᾽ αὐτὸ ἐπρόκοψε.
Ἡ ταπείνωση ἐκφράζεται μὲ τὴν ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς τὴν διατυπώνουν οἱ πατέρες, οἱ σεβάσμιοι. Μάλιστα συνέπεσε καὶ τοῦτο, ἕνας ἀπὸ τοὺς Γέροντάς του, ὁ Ζαχαρίας, νὰ ἐκλεγῆ Ἐπίσκοπος. Καὶ ὅταν ἐξελέγη Ἐπίσκοπος στὰ μέρη τῆς Ἀχρίδος, τότε ἐζήτησε ὁ Ἅγιος Νήφων νὰ πάῃ, νὰ μονάσῃ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀλλ᾽ ὅμως τοῦ λέει ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ Γέροντάς του, παιδί μου τώρα ἔχομε τὴν ἀνάγκη σου, τώρα ἤθελα νὰ μὲ βοηθήσης, ποὺ ἔγινα Ἐπίσκοπος.
Δὲν ἔκανε ἐπανάστασι, δὲν ταλαιπώρησε τὸν Γέροντά του, ἀλλὰ παρεκάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν φωτίσῃ καὶ πράγματι, ἄγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στὸν Γέροντά του, στὸν Ζαχαρία καὶ τοῦ εἶπε, ἄφησε τὸν Νήφωνα νὰ πάη στὸ Ἅγιον Ὄρος, εἶναι σκεῦος ἐκλογῆς. Καὶ ὅταν ἔβαλε ὑπακοὴ στὴν Ἱ. Μονὴ Διονυσίου, ἦταν παράδειγμα ἄκρας ταπεινοφροσύνης καὶ ἀφοσιώσεως.
Ἐκεῖ τὸν ἐπίεσαν νὰ γίνῃ καὶ ἱερεὺς ἀλλ᾽ ἐπ᾽ οὐδενὶ λόγῳ τὸ ἤθελε. Κατόπιν, ὅταν οἱ ἄλλοι ἐπέμεναν τόσο πολὺ καὶ ἔβλεπαν τὶς ἀρετές του ἐχειροτονήθη ἀλληλοδιαδόχως ἀναγνώστης, ὑποδιάκονος, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Κάποτε τὸν εἶδαν κάτοικοι Θεσσαλονικεῖς νὰ ὁμιλῇ, νὰ κηρύττῃ καὶ ἦταν τόσο συναρπαστικός, τόσο εὐφραδὴς ρήτωρ, τόσο γλυκύτατος ὁμιλητής, ὥστε εἶπαν, ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ τὸν εἴχαμε καὶ Μητροπολίτη.
Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Μητροπολίτης τῆς Θεσσαλονίκης τὸν πῆραν, πῆγε ἀντιπροσωπεία Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν καὶ τὸν ζήτησαν γιὰ Ἐπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Κλάματα, δάκρυα δὲν ἤθελαν οὔτε οἱ πατέρες οὔτε ὁ ἴδιος νὰ ἀποχωρισθῆ ἀπὸ τοὺς πατέρες. Ἀλλὰ τελικὰ ὁ ἡγούμενος ἐκεῖ ἦταν θεοφώτιστος καὶ λέγει: πήγαινε πάτερ, πήγαινε εἶναι θέλημα Θεοῦ νὰ πᾶς καὶ στὴν ἀποστολή σου αὐτὴ καὶ τότε νὰ μᾶς ἐνθυμῆσαι στὶς προσευχές σου.
Ἔτσι μὲ τὴν ὑπακοὴ καὶ μὲ τὴν παράκληση τῶν ἄλλων ἀνεδείχθη Ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ἡ μελίρρυτος πάντως διδασκαλία του, ἡ φιλανθρωπία του, τὰ πολλά του θαύματα, ὅλα αὐτὰ τὸν κατέστησαν ἕνα ἀληθῆ Ἐπίσκοπο…
 Γι᾽ αὐτὸ τὸ ἔργο τὸν ἔστειλαν καὶ στὴν Κωνσταντινούπολι, ἦταν ἡ ἐποχὴ περίπου, ὅταν ἁλώθηκε ἡ Κωνσταντινούπολι ἀπὸ τοὺς Τούρκους… καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη ὅλοι ἐθαύμασαν τὴν βιοτή του καὶ ὅταν ἐκοιμήθη ἐκεῖ ὁ Πατριάρχης μὲ μία φωνὴ ὅλοι εἶπαν νὰ τὸν κάνουν Πατριάρχη. Καὶ πράγματι ἀνεδείχθη καὶ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Ἔμεινε γιὰ λίγο χρονικὸ διάστημα, ἀλλὰ ἡ ζωή του, ἡ ἀκτινοβολία του ἦταν τέτοια, ὥστε νὰ ἑλκύη κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ ἀπίστους καὶ Ἑβραίους καὶ μωαμεθανοὺς καὶ Τούρκους δηλαδή… νὰ τοὺς κάνη χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους μέσα στὴν Κωνσταντινούπολι, κάτω ἀπὸ τὴν μύτη, ὅπως θὰ λέγαμε, τοῦ κατακτητῆ, τοῦ Μωάμεθ. Καὶ πάλι γιὰ τὴν ἀλήθεια τὸν διώχνουν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολι, τὸν διώχνουν ἀπὸ τὸν θρόνο καὶ ἀπομακρύνεται, γιατὶ θέλει νὰ μείνῃ πιστός.
Μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια τὸν φέρνουν πάλι στὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἐν συνεχείᾳ, ἐπειδὴ δὲν ἐτίμησε καλὰ τὸν Τοῦρκο κατακτητή, ποὺ περνοῦσε μιὰ μέρα, προστάσσει ὁ σουλτάνος νὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὸν θρόνο καὶ νὰ τὸν ἐξορίσουν στὴν Ἀνδριανούπολι. Ἐκεῖ ἔρχεται ἕνας ἄρχοντας ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ρουμανίας, βλέπει τί ἀρετῆς ἄνθρωπος εἶναι, τὸν παρακαλεῖ νὰ τὸν φέρη στὰ μέρη τους καὶ νὰ τοὺς διδάξη καὶ τοῦ εἶπε, ὅ,τι θὰ μᾶς λὲς θὰ κάνουμε καὶ ἀπεδείχθη ἐκεῖ, ἀδελφοί, ἕνας νέος Χρυσόστομος.
 Ἐτίμησε τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀρχιερωσύνη, ἐδίδαξε τὰ πλήθη, τοὺς Ἀρχιερεῖς, τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ λαό, αὐτὸν τὸν ἄρχοντα, ποὺ τὸν ἔφερε καὶ τοῦ εἶπε πρόσεξε καλὰ νὰ ἐφαρμόζης καὶ σὺ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ὅπως κάνουν οἱ ἄρχοντες ἀκολουθεῖ καὶ ὁ λαός.
Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἐφάνη εἰλικρινὴς καί, ὅταν ἔγινε μιὰ φοβερὴ παρανομία, ὁ Ἅγιος δὲν θέλησε νὰ ὑποχωρήση σ᾽ αὐτὴ τὴν παρανομία· δηλαδὴ ἕνας φίλος τοῦ ἄρχοντος μεγάλος ἄφησε τὴν γυναίκα του καὶ ἐπῆρε τὴν ἀδελφὴ τοῦ ἄρχοντος αὐτοῦ. Ἔλαβε γράμμα ἀπὸ τὴν ἀδικημένη γυναίκα ὁ Πατριάρχης, πῆγε στὸν ἄρχοντα, τοῦ εἶπε ἔτσι καὶ ἔτσι δὲν πρέπει νὰ γίνη αὐτό, ἐκεῖνος ἐπέμενε, ὁ Ἅγιος τοὺς ἔκανε ἕνα ἀφορισμό κατέθεσε καὶ τὸ ὠμοφόριό του στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ σηκώθηκε καὶ ἔφυγε.
Οἱ ταλαιπωρίες, ποὺ πέρασε, δὲν περιγράφονται· διωγμοί, θλίψεις, πεῖνα. Ἀφοῦ εἶχαν διατάξει οὔτε ψωμὶ νὰ μὴ τοῦ δίνουν καὶ ὅμως ὁ Θεός, ὅπως ἔθρεψε στὴν ἔρημο τὸν Προφήτη Ἠλία μὲ τὸν κόρακα, ἔθρεψε καὶ ἐκεῖνον μὲ κάποιο ἀρχοντόπουλο, τὸν Νέαγκο, ὁ ὁποῖος τὸν ἐσέβετο καὶ ἐτιμοῦσε καὶ κρυφὰ πήγαινε καὶ τοῦ ἔδινε τροφή.
 Κατόπιν ὁ ἄρχοντας φοβούμενος μήπως πιάσουν οἱ ἀφορισμοὶ καὶ πάθουν μεγάλο κακό, μὲ κολακεῖες καὶ διάφορα λόγια τὸν παρεκάλεσε νὰ ἄρη τὸν ἀφορισμὸ καὶ νὰ ἐξακολουθῆ νὰ ἔχη τὴν τιμή, ἀλλὰ ὁ Ἅγιος χάριν τῆς θεραπείας, χάριν τῆς πίστεως ἔμεινε πιστὸς καὶ δὲν ὑπεχώρησε σ᾽ αὐτὴν τὴν παρανομία παρὰ ἔφυγε ἐξόριστος μακρυὰ ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ρουμανίας καὶ ἦλθε στὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ ἀγαπημένο.
Ἐπῆγε στὴν Ἱ. Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ τελείως ἄγνωστος κατόπιν ἀπὸ τόση δρᾶσι καὶ τόσα ἀξιώματα καὶ τόσες τιμὲς ἐπῆγε νὰ γίνη πάλι μοναχὸς στὴν Ἱ. Μονὴ τῆς μετανοίας του στὴν Ἱ. Μονὴ τοῦ Διονυσίου. Ἐκεῖ τοῦ εἶπαν, γέροντας ἄνθρωπος εἶσαι τώρα, τί μπορεῖς νὰ κάνης; Ὅτι μὲ βάλετε. Ἦταν μία τάξι, νὰ τὸν βάζουν τὸν πρῶτον, ποὺ θὰ πήγαινε ἐκεῖ νὰ εἶναι βοϊδονάρης, δηλαδὴ νὰ μεταφέρη τὰ ζῶα, τὰ ξύλα καὶ νὰ κάνη τίς δουλειὲς τὶς πιὸ ταπεινὲς προκειμένου νὰ δοκιμασθῆ ὁ μοναχός, ἂν ἀξίζη, νὰ γίνη μοναχός.
Μὲ χαρὰ καὶ μὲ προθυμία ὁ Πατριάρχης, ὁ Ἐπίσκοπος ὁ λαμπρός, ὁ Ἅγιος ὁ μοναχός, πηγαίνει καὶ γίνεται βοϊδονάρης. Τί σπουδαῖο, ποὺ εἶναι νὰ εἶσαι ἀξία καὶ νὰ κρύβης τὴν ἀξία.
Συνήθως ἐμεῖς δὲν εἴμαστε τίποτε καὶ θέλουμε νὰ διακηρύξουμε τὰ ἀνύπαρκτά μας χαρίσματα καὶ τὶς ἀνύπαρκτες χάρες. Ἐκεῖνος ἦταν χρυσάφι καὶ ἐταπεινώθηκε τόσο πολύ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν ἐτίμησε πολύ, διότι μιὰ νύκτα, ποὺ ἐφύλαγε σκοπιὰ ὑποχρεωτικῶς μερικοί, ποὺ ξαγρυπνοῦσαν εἶδαν ὅτι αὐτὸς ὁ Γέροντας, ποὺ προσηύχετο ἦταν σὰν μία στήλη πυρός, ἡ προσευχή του ἦταν πύρινη καὶ ἀνέβαινε στὸν οὐρανό, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶπαν στὸν Ἡγούμενο καὶ διερωτῶντο πάντες ποιὸς ἄνθρωπος νὰ εἶναι αὐτός, γιατὶ εἶχαν περάσει λίγα χρόνια, δὲν τὸν ἤξεραν, δὲν τὸν ἐγνώριζαν καὶ ἦταν πραγματικὰ ἕνα μυστήριο.
Τότε παρουσιάστηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος, ποὺ εἶναι προστάτης τῆς Ἱ. Μονῆς καὶ λέει: «πηγαίνετε νὰ ὑποδεχθῆτε τὸν Πατριάρχη, ἀρκετὰ ἐταλαιπωρήθη, ἀρκετὴ εἶναι ἡ ταπείνωσι, ποὺ ἔδειξε μέχρι τώρα» καὶ βγαίνουν ὅλοι μετὰ φανῶν καὶ λαμπάδων καὶ ὅταν ἀνέβαινε ἐκεῖνος μὲ τὰ ζῶα, χωρὶς νὰ ξέρη τίποτα, προσπίπτουν στὰ πόδια του καὶτοῦ ζητοῦν συγχώρησι γιὰ ὅτι τέλος πάντων ἔκαναν, γιὰ ὅλες τὶς ταλαιπωρίες καὶ ἐκεῖνος ἔπεσε στὰ πόδια γονατιστὸς μετὰ δακρύων καὶ ἐζητοῦσε καὶ ἐκεῖνος συγχώρησι γιὰ τὴν ἀγάπη τους.
Νά, ἀδελφοί μου, πῶς δοξάζει ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ ὅμως περάσουν πολλὲς δοκιμασίες. Ἤθελε νὰ φύγη, γιὰ νὰ μὴ τιμᾶται καὶ νὰ μὴ δοξάζεται, ἀλλὰ τὸν παρεκάλεσαν πάρα πολὺ νὰ μείνη. Πολλὲς φορές, ὅταν μάλωναν μεταξύ τους καμμιὰ φορὰ οἱ ἀδελφοὶ ἔβλεπε μὲ τὰ καθαρά του μάτια ὅτι ἦταν ὁ σατανᾶς ἀπὸ πίσω.
Ἔβλεπε δηλαδὴ καὶ στὸν ἕνα καὶ στὸν ἄλλον νὰ ὑπάρχη σατανᾶς καὶ νὰ τοὺς βάζη καὶ πήγαινε καὶ τοὺς ἔλεγε μὴ μαλώνετε παιδιά μου, διότι εἶναι σατανᾶς αὐτὴ τὴ στιγμή, ποὺ σᾶς βάζει.
Ὅταν εἶχαν θαλασσοταραχή, τὸν παρακαλοῦσαν νὰ κάνη προσευχή, γιὰ νὰ γαληνεύη ἡ θάλασσα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἐγίνετο καὶ ἐν τέ- λει, ἀφοῦ τοὺς ἐδίδαξε ὅλα ἐκεῖνα τὰ πρὸς σωτηρία, τὸν παρεκάλεσαν νὰ τοὺς τὰ ἀφήση γραπτὰ καὶ τοῦ ζήτησαν καὶ μία χάρι, ὅταν θὰ πεθαίνουν οἱ πατέρες ἐκεῖ στὴν Ἱ. Μονὴ νὰ λειώνουν τὰ κόκκαλά τους, ἐφ᾽ ὅσον βεβαίως κάνουν τὰ καθήκοντά τους τὰ μοναχικά, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο συνεχίζεται μέχρι στιγμῆς, μέχρι τώρα διαβάζουν μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες εὐχὲς καὶ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Νήφωνος καὶ ἔχουν πάρα πολὺ καλὰ ἀποτελέσματα, βγαίνουν πολὺ καθαρὰ τὰ Λείψανα τῶν Πατέρων.
Νὰ λοιπὸν ἕνα παράδειγμα μεγάλης ταπεινοφροσύνης, ποὺ εἶναι μιμητὴς τοῦ Κυρίου μας, μιμητὴς τῆς Παναγίας μας. Ἐὰν κανεὶς ταπεινωθῆ ἐδῶ στὸν κόσμο, θὰ τὸν τιμήση πραγματικὰ ὁ Χριστός. Ἐὰν ὅμως θέλουμε νὰ ὑπερηφανευώμεθα καὶ νὰ κάνουμε ὅτι κάτι εἴμαστε, θὰ ἐπιτρέψη ὁ Κύριος κάποια δοκιμασία.
Ἄκουσα, διότι δὲν παρακολούθησα ὅτι τώρα στοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες μιὰ δική μας πρωταθλήτρια εἶπε μεγάλο λόγο καὶ εἶπαν αὐτοί, ποὺ τὴν ἄκουσαν τὶς παραμονὲς ὅτι αὐτὸς ἦταν λόγος ὑπερήφανος. Καὶ πραγματικὰ τὴν ἑπομένη ἡ ἀθλήτρια αὐτὴ δὲν κατώρθωσε οὔτε νὰ μπῆ ἔτσι μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ θὰ διεκδικοῦσαν οὔτε δηλ. τὴν πρόκρισι δὲν κατώρθωσε νὰ ἐπιτύχη.
Γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν νὰ μὴ παρασυρώμεθα ἀπὸ μερικὲς ἴσως ἐπιτυχίες, νὰ μὴ παρασυρώμεθα ἀπὸ τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων, νὰ μὴ παρασυρώμεθα ἀπὸ τὰ μάταια καὶ φθαρτὰ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ νὰ κοιτᾶμε τὰ ἀληθινὰ καὶ τὰ αἰώνια καὶ τὰ παντοτινὰ καὶ τότε ὁ Κύριος μας, ποὺ θὰ βλέπη, Αὐτὸς θὰ δίνη πολὺ τὴν δύναμί Του καὶ θὰ λέμε καὶ μεῖς αὐτό, ποὺ εἶπε ἡ Παναγία μας, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῶν δούλων αὐτοῦ.


* Ὁμιλία μετὰ τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας εἰς τὸν Ἱ. Ν. Ἁγίου Νεκταρίου Ἑκάλης, 10 Αὐγούστου 1984.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1985  9 Αὐγούστου 2013
πηγή

Τα χριστιανόπουλα υποχρεούνται να μελετούν και να μορφώνονται.

Πολλοί εχθροί της Εκκλησίας επιθυμούν να αφήσουν αυτήν χωρίς μορφωμένος κληρικούς και Πατέρες , ώστε εύκολα να την πολεμούν και να τη διασύρουν. Είναι λίαν χαρακτηριστικό αυτό που έπραξε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης. Ένα από τα πρώτα μέτρα τα οποία έλαβε εναντίον των Χριστιανών ήτο να τους απαγορεύση να μορφώνονται. Εγνώριζε τι αποτελέσματα θα επέφερε αυτό το καθεστώς. Αλλά, βεβαίως ο Κύριος δεν επέτρεψε την εφαρμογή αυτής της διατάξεως και των άλλων σκληρών διωκτικών μεθοδεύσεων του ανθρώπου εκείνου.

Η άποψις των παλαιών Πατέρων ήτο ότι οι Χριστιανοί οφείλουν να μελετούν και να είναι καλλιεργημένοι. Αυτή η θέσις εκυριάρχει και μέσα εις τη ζωή του π. Επιφανίου. Προωθούσε εντόνως την παιδεία , τόσο για τον εαυτό του, όσο και για τα πνευματικά του τέκνα που διέθετον τη δυνατότητα να μορφωθούν και να καλλιεργήσουν τον εαυτό τους.

Κατά τη γνώμη του, η μελέτη και η μόρφωσις προφέρουν τη δυνατότητα να αντιλαμβανώμεθα και να εμβαθύνουμε στην Ιερά Βίβλο και στα Πατερικά συγγράμματα. Η απουσία των καταλλήλων γνώσεων οδηγεί τον Χριστιανό να ερμηνεύει τα Ιερά Κείμενα πλημμελώς ή εσφαλμένα και ενίοτε να καταλήγη εις ερμηνείες παντελώς γελοίες.

Πολλές φορές ο Γέροντας μας επαρουσίαζε παραδείγματα γελοιοποιήσεως ανθρώπων που διέθετον μεν ζήλο, αλλά όχι την απαραίτητο μορφωτικό υποδομή. Διετύπωναν φανατικές απόψεις και προέβαλλον , λόγω ελλείψεως παιδείας, τις δικές τους ανοησίες ως Πατερικές ή Αγιογραφικές ερμηνείες.

Κάποιος αμόρφωτος ζηλωτικός τύπος, εμνημόνευε ο Γέροντας, αποκαλούσε το Ιερόν Πηδάλιον ως Βηδάλιον:

-     Το «Βηδάλιον γράφει…», έλεγε, και διετύπωνε άσχετες απόψεις που υποτίθεται ότι περιέχονταν μέσα εις αυτό το βιβλίο του οποίου δεν εγνώριζε ούτε καν το όνομα.

Ο ίδιος άνθρωπος ηρμήνευε κάποιες σχετικά δυσνόητες λέξεις κατά το ακουστικό του αισθητήριο. Για παράδειγμα, «μυσταγωγός» λέγεται κάποιος γιατί έχει μύστακα!

Αυτές τις εκφράσεις τις εμνημόνευε συχνά, όχι, διότι ήθελε να προσβάλλη τους αδελφούς μας που για κάποιους αντικειμενικούς λόγους δεν είχαν μορφωθή. Όχι, προς Θεού! Αλλά προσεπάθει να ωθήση προς τη μελέτη εκείνους οι οποίοι ήσαν λιγώτερο αμαθείς. Όσους απλώς διέθεταν κάποιο πτυχίο, αλλά εγκατέλειψαν τη φοίτησί τους εις το ισόβιο πανεπιστήμιο της διαρκούς μελέτης.

Τέλος, ο Γέροντας μας προέτρεπε να επιδεικνύωμε σύνεσι ταπεινώσεως, ώστε να αναζητούμε απαντήσεις για τα ακανθώδη ζητήματα από τους μορφωμένους αδελφούς και Πατέρες.

Από το βιβλίο: «ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ

του π. Επιφάνιου»

Αρχιμ. Ιεροθέου Αργύρη

Ιεροκήρυκος

ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΥΠΑΚΟΗ”          πηγή

Πρὸς τὴν ὕπαιθρο. Κυριακὴ Ζ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Πρὸς τὴν ὕπαιθρο

Κυριακὴ Ζ΄ Ματθαίου

 «Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» (Ματθ. 9, 27-35)

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Θαυμάζουμε, ἀγαπητοί μου, τὸν Κύριο γιὰ τὴ δραστηριότητά του. Αὐτός, ποὺ δημιούργησε τὸν χρόνο, γνώριζε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἀξία του. Γι᾿ αὐτό, ὅταν ἐμφανίστηκε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο, δὲν ἄφησε οὔτε δευτερό λεπτο ἀνεκμετάλλευτο. Ἔταξε τὸν ἑαυτό του στὴν ὑπηρεσία τῆς ἀνθρωπότητος.
Τὸ ὡραιότερο ῥητό, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρίσῃ ὅλη τὴ ζωή του, εἶνε τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Πέτρου «Διῆλθεν εὐεργετῶν» (Πράξ. 10,38). Διαβάστε, παρακαλῶ, τὸ 9ο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγελίου, γιὰ νὰ δῆτε τὰ ἔργα μιᾶς μόνο ἡμέρας τῆς ἐπιγείου ζωῆς του.
Εἶνε πρωὶ ἀκόμη. Μόλις ἔ χει ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν καί, χωρὶς νὰ δώσῃ ἀνάπαυσι στὸν ἑαυτό του, χωρὶς οὔτε ἐλάχιστα νὰ ἐπηρεασθῇ ἀπὸ τὴν ἀγενῆ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὸ μέρος τους, μὲ ἀμείωτο τὸ ζῆλο συνεχίζει.
Διδάσκει στὴν πόλι τὰ πλήθη, ποὺ ἔχουν συρρεύσει σὲ κάποιο σπίτι τῆς Καπερναούμ. Θεραπεύει τὸν παράλυτο, ποὺ ἔφεραν μπροστά του. Ἐλέγχει τοὺς ἐχθρούς του μὲ τὴν ἐρώτησι «Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;» (Ματθ. 9,4).
Με τὰ ἀπὸ λίγο, περνώντας ἔξω ἀπὸ τὸ τελωνεῖο τῆς Καπερναούμ, ἀπευθύνει εἰδικὴ πρόσκλησι στὸν τελώνη Ματθαῖο, κι αὐτὸς τοῦ κάνει τὸ τραπέζι. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ φαγητοῦ διδάσκει· λύνει ἀπορίες καὶ διαφωτίζει τοὺς μαθητὰς τοῦ Ἰωάννου γιὰ τὴ μοναδική του ἀ ποστολή.
«Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς» (ἔ.ἐ. 9,18), ἀκούγεται ἡ φωνὴ ἑνὸς δυστυχισμένου πατέρα· Ἡ κόρη μου πέθανε!…
Σηκώνεται καὶ πηγαίνει πρὸς τὸ σπίτι ποὺ εἶχαν τὸ πένθος. Στὸ δρόμο θεραπεύει τὴν αἱμορροοῦσα λέγοντας· «Θάρσει, θύγατερ· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε» (ἔ.ἐ. 9,22).
Φτάνει στὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου κ᾽ ἐκεῖ κάνει μέγιστο θαῦμα· μὲ τὴν παντοδύναμη φωνή του «Ἡ παῖς, ἐγείρου» (Λουκ. 8,54) ἡ νεκρὴ ἀνασταίνεται. Ἐνῷ ὁ κόσμος μένει ἔκπληκτος, ἐκεῖνος βγαίνει ἀπ᾽ τὸ σπίτι καὶ ἐ πιστρέφει ἐκεῖ ποὺ εἶχε θεραπεύσει τὸν παράλυτο. Ὁ ἥλιος θὰ εἶχε δύσει πιά, ἀλλ᾽ αὐτός, ὁ ἄδυτος Ἥλιος, ἐξακολουθεῖ νὰ στέλνῃ εὐεργετικὲς ἀκτῖνες· δύο τυφλοὶ κ᾽ ἕ νας κουφὸς δαιμονιζόμενος, γιὰ τοὺς ὁποίους λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο, ἦταν οἱ τελευταῖοι ποὺ εὐεργετήθηκαν τὴ μέρα ἐκείνη. Καὶ οἱ ὄχλοι θαύμασαν· «Οὐδέποτε ἐ φάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ» (Ματθ. 9,33).
Αὐτὰ ἔκανε μόνο σὲ μία μέρα ὁ Χριστός. Ὦ Κύριε, ἡ δραστηριότητά σου γιὰ τὸ καλὸ εἶνε ἄφθαστη, ὑπόδειγμα γιὰ τοὺς μαθητάς σου. Βοήθησέ μας ν᾿ ἀποκτήσουμε κ᾽ ἐμεῖς λίγη ἀπ᾽ αὐτήν. Ἡ γῆ διψάει γιὰ καλωσύνη κ᾽ ἐμεῖς τὰ παιδιά σου πρέπει νὰ εἴμαστε εὐεργετικοί.

* * * 

Δὲν περιώρισε ὅμως τὴν εὐεργετικὴ δρᾶσι του ὁ Κύριος στὴν πόλι. Πέρα ἀπ᾽ τὴν Καπερναούμ ζοῦσε κι ἀναστέναζε ἕνας ἄλλος κόσμος, ὁ κόσμος τῆς ὑπαίθρου· ἔπρεπε κι αὐτοὶ νὰ τὸν δοῦν, νὰ τὸν ἀκούσουν. Καὶ γιὰ νὰ ὑ πηρετήσῃ τὸ λαὸ αὐτόν, «περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ» (ἔ.ἐ. 9,35).
Πολὺ περιεκτικὸ αὐτὸ τὸ χωρίο· σὲ λίγες λέξεις περικλείει μία ἱστορία θαυμαστή. Ἂν ὁ εὐαγγελιστὴς ἔκανε λεπτομερῆ ἔκθεσι τῆς περιοδείας αὐτῆς, θὰ ἔπρεπε νὰ συγγράψῃ ἕνα τόμο μὲ ἐπιγραφὴ «Ὁ Κύριος στὴν ὕπαιθρο». Κύριο ἔργο τοῦ Κυρίου ἦταν τὸ κήρυγμα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ εὐαγγελισμὸς τῶν ψυχῶν. Ἀκροαταί του ἦταν βοσκοὶ καὶ γεωργοί· καὶ χωρὶς ἀμφιβολία, μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν θὰ βρῆκε μεγαλύτερη προθυμία καὶ κατανόησι παρὰ στὶς πόλεις τῆς Ἰουδαίας.
Δὲν ὑπῆρχαν ἐκεῖ οἱ σφηγ κοφωλιὲς τῶν Ἰεροσολύμων, οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ φαρισαῖοι, ποὺ ἀντιδροῦσαν στὸ ἔργο του. Οἱ χωρικοὶ δέχονταν τὴ διδασκαλία του σὰν διψασμένη γῆ· καὶ τὰ ἀνεκτίμητα λόγια του θὰ γίνονταν θέμα συζητήσεων σὲ σπίτια καὶ καλύβες.
Μὲ τί ἁπλότητα θὰ ἐκινεῖτο ἀνάμεσα σ᾽ αὐτοὺς τοὺς καταφρονημένους αὐτὸς ποὺ ταπείνωσε τὸν ἑαυτό του περισσότερο ἀπ᾽ ὅλους! Μοῦ φαίνεται πὼς τὸν βλέπω νὰ πεζοπορῇ χιλιόμετρα, ν᾽ ἀνεβαίνῃ ὑψώματα, νὰ ἐπισκέπτεται καὶ τὸ μικρότερο συνοικισμό, νὰ στήνῃ τὸ βῆμα του δίπλα στὶς πηγὲς καὶ κάτω ἀπ᾽ τὴ σκιὰ τῶν δέντρων καὶ τὴν ἠρεμία καὶ γαλήνη τῆς φύσεως νὰ διδάσκῃ.
Χείμαρροι ἔβγαιναν ἀπ᾽ τὴν καρδιά του. Ὅλοι ἀναπαύονταν στὰ λόγια του, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ ἰδίως θά ᾽τρεχαν κοντά του· καὶ τὸ βράδυ ὅλα θὰ εἶχαν νὰ διηγηθοῦν στὸ σπίτι τους κάποιο θαῦμα του, κάτι ἀπ᾽ τὰ λόγια του ἐκεῖνα, τὰ τόσο ἁπλᾶ ἀλλὰ καὶ τόσο βαθειά.
Ἀπ᾽ τὸ πρωὶ μέχρι τὴ νύχτα, πολλὲς φορὲς κάτω ἀπ᾽ τὸ ἀμυδρὸ φῶς τῶν ἄστρων καὶ τοῦ φεγγαριοῦ, δίδασκε, παρηγοροῦσε, θαυματουργοῦσε ὁ Κύριος. Θεῖο ἄρωμα ἁπλωνόταν, εὐωδίαζαν τὰ πάντα. «Μύρον ἐκκενωθὲν ὄνομά σου» θά ᾽λεγε ὁ Σολομῶν (Ἆσμ. 1,3).
Ὦ Κύριε, ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ περιοδεύσῃς πάλι τὴν ὕπαιθρο, ὄχι τῆς Γαλιλαίας ἀλλὰ τῆς πατρίδος μας! Πόσο κι αὐτὴ σὲ ἔχει ἀνάγκη! Ἀλλὰ ἡ φωνὴ τοῦ Κυρίου ἀπαντᾷ· Τὸ ἔργο αὐτὸ τὸ ἔχω ἀναθέσει στὴν Ἐκκλησία μου. Σ᾽ αὐτήν, στοὺς ἐργάτες της, ἔδωσα τὴν ἐντολὴ «Πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύ- ξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει» (Μᾶρκ. 16,15).
Ναί, Κύριε· ἀλλὰ ἡ ὕπαιθρος σήμερα εἶνε ἐγκαταλελειμμένη. Προηγουμένως, ὅταν κωμοπόλεις, χωριὰ καὶ συνοικισμοὶ ζοῦσαν εἰρηνικὴ ζωή, ἐρωτῶ, γίνονταν περιοδεῖες τῶν συγχρόνων ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ, ἀκουγόταν ἡ φωνὴ τοῦ εὐαγγελίου;
Ἀλλοίμονο! στὰ περισσότερα χωριὰ δὲν ἔφθασε ὁ Ἰησοῦς, δὲν ἔφθασε δηλαδὴ ἀρχιερεὺς ἢ ἱεροκῆρυξ. Δὲν θέλουμε μ᾽ αὐτὸ νὰ ἐλέγξουμε καὶ νὰ καταλογίσουμε εὐθῦνες· διαπιστώνουμε ἁπλῶς μία κατάστασι, ἀπ᾽ τὴν ὁποία προῆλθαν τόσα κακά.
Ἡ ἀλήθεια ἐν προκειμένῳ εἶνε, ὅτι ἀφήσαμε τὸ λαὸ ἀδιαφώτιστο. Ὑπῆρχαν χωριὰ στὰ ὁποῖα ἐπὶ δεκαετίες εἶχε ν᾿ ἀκουστῇ κήρυγμα εὐαγγελίου. Οἱ κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου, τὸ μεγαλύτερο καὶ ἁγνότερο τοῦτο τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ μας, ζοῦσαν σὲ τρομακτικὴ ἄγνοια. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἄγνοια ἐκμεταλλεύθηκαν σκοτεινὲς δυνάμεις καὶ κινήθηκαν δραστηρίως.
Καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν πάτησε πόδι ἀρχιερέως καὶ ἱεροκήρυκος, ἔφθασαν κήρυκες καὶ πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου· ἔρριξαν συνθήματα, ἔσπειραν τὴ διδασκαλία τους, καὶ κλόνισαν τὶς βάσεις στὶς ὁποῖες εἶχε θεμελιώσει τὴν οἰκογενειακή του ζωὴ ὁ χωρικός.
Ἔτσι ὁ ἑωσφόρος μὲ τὰ ὄργανά του περιώδευσε πολὺ τὴν ὕπαιθρο· καὶ ἐφαρμόστηκε καὶ σ᾽ ἐμᾶς ἡ παραβολὴ τοῦ Κυρίου, κατὰ τὴν ὁποία «ἐν τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν. Ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε, τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια» (Ματθ. 13, 25-26).

* * * 

Καὶ ὅμως τὸ κακὸ μποροῦσε νὰ προληφθῇ. Ὁ Λέων Μελᾶς (1812-1879), θεῖος τοῦ Παύλου Μελᾶ, ἑρμηνεύοντας τὸ ῥητὸ τῆς σημερινῆς ὁμιλίας μας, ἔγραφε· «Ἀπὸ τὸ θεῖο αὐτὸ παράδειγμα τοῦ Σωτῆρος μας ἂς μάθουμε, ὅτι ὀφείλουμε κ᾽ ἐμεῖς ὄχι μόνο στὶς πόλεις, ἀλλὰ καὶ σὲ κωμοπόλεις καὶ στὰ χωριὰ νὰ περιθάλπουμε τοὺς πάσχοντας καὶ νὰ διδάσκουμε καὶ νὰ διδασκώμαστε ὅλοι τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὥστε τὰ θεῖα καὶ σωτήρια παραγγέλματά του νὰ γίνουν κοινὸ κτῆμα ὅλων· διότι τότε μόνο ἡ πατρίδα μας θὰ ζήσῃ ἡμέρες εὐτυχίας καὶ εὐημερίας».
Ἀείμνηστε Μελᾶ! Ἂν σ᾽ ἀκούγαμε, ἂν οἱ ἁρμόδιοι εἶχαν κατανοήσει τὴν ἀνάγκη αὐτὴ καὶ εἶχαν προνοήσει νὰ καταρτίσουν ἐργάτες ἱκανοὺς νὰ μεταφέρουν τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου μέχρι τὸ τελευταῖο χωριό, διαφορετικὴ θὰ ἦταν σήμερα ἡ κατάστασι.
Ὁ λαός μας θὰ εἶχε στερεωθῆ στὴν πίστι, δὲν θὰ ἦταν πρόχειρο θήραμα διαφόρων προπαγανδιστῶν, ποὺ περιέρχον ται «τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηρὰν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καὶ ὅταν γένηται, ποιοῦσιν αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον αὐτῶν» (Ματθ. 23,15).
Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ θὰ ἔλαμπε καὶ τὰ νυκτόβια ὄρνεα θά ᾽φευγαν μακριά. Ἀλλ᾿ ὅ,τι δὲν κάναμε στὸ παρελθόν, ἂς τὸ κάνουμε τώρα. Τὸ Εὐαγγέλιο νὰ μπῇ παντοῦ, ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρυχθῇ σὲ κάθε καρδιά.
Νὰ γίνῃ πλούσια χριστιανικὴ διαφώτισι κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Θεανθρώπου· αὐτὴ θὰ σώσῃ τὴν πατρίδα.
Νὰ ὀργανωθῇ ἐσωτερικὴ ἱεραποστολή, ποὺ θὰ ἐπιστρατεύσῃ νέους καὶ νέες καὶ παιδιὰ κάτω ἀπὸ τὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Καὶ τότε τὰ δαιμόνια ποὺ ἀφρίζουν καὶ ταράζουν τὴ ζωή μας θὰ ἐκβληθοῦν καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ θὰ ἐπικρατήσῃ καὶ ἡ Ἑλλάδα μας κατὰ τὸ ὅραμα τοῦ ἀειμνήστου Μελᾶ θὰ δῇ πράγματι ἡμέρες εὐτυχίας καὶ εὐημερίας.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος 

πηγή

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ἀναστασίου Παρούτογλου

            Πρωτοπρεσβυτέρου

           Δύο  εἶναι οἱ  βάσεις  πάνω  στὶς  ὁποῖες  ἔχει  στηριχθεῖ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς διὰ  μέσου   τῶν  αἰώνων. Ἡ  μία  εἶναι  ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη καὶ γραμματεία καὶ ἡ ἄλλη εἶναι ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη, παράδοση καὶ θεολογία. Ἡ σχέση ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς δύο τρόπους σκέψης καὶ ζωῆς, τὸν ἑλληνικὸ καὶ τὸν χριστιανικό, ξεκίνησε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, ποὺ τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων βγῆκε ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ ἰουδαϊκά του ὅρια, γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸν ρωμαϊκὸ κόσμο. Ἡ ἑλληνιστικὴ κοινὴ ἦταν ἡ γλώσσα, ποὺ ἔγινε τὸ ἀναντικατάστατο ὄχημα γιὰ τὴν  πρώτη  αὐτὴ μετάδοση καὶ ἐξάπλωση τοῦ χριστιανισμοῦ.

            Ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα οἱ δύο αὐτοί, ἀρχικὰ ξένοι καὶ ἀντιφατικοὶ μεταξύ τους τρόποι σκέψης καὶ ζωῆς, βρῆκαν πολὺ περισσότερα κοινὰ σημεῖα ἀπὸ ὅσα φαίνονταν στὴν ἀρχή. Ἔχουν συνδεθεῖ τόσο ἄρρηκτα μεταξύ τους, ὥστε μέχρι μόλις πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες, ἐθεωρεῖτο ἀδιανόητο νὰ ἀποκαλεῖται κάποιος Ἕλληνας ἢ νὰ χαρακτηριστεῖ ἑλληνικὴ μία πολιτιστικὴ δημιουργία, ἕνα κείμενο ἢ μία εἰκόνα, ἐὰν δὲν εἶχε ἄμεση σχέση, ἀναφορὰ καὶ προέλευση ἀπὸ τὸν ἑλληνορθόδοξο τρόπο σκέψης, ἀπὸ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση.

            Τὸ ἑλληνικὸ σύνταγμα ἀναγνωρίζει τὴ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὡς τὴν ἐπίσημη καὶ ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴ χώρα μας. Στὴν Ἑλλάδα δηλαδὴ ὑπάρχει μὲν ἀνεξιθρησκία, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἐπίσημα ἀναγνωρισμένη ἐπικρατοῦσα θρησκεία, τὴν ὁποία τὸ κράτος ἔχει δεσμευθεῖ νὰ προστατεύει ὡς παράδοση τοῦ ἔθνους, ὡς ἀναπόσπαστο συστατικὸ στοιχεῖο τοῦ ἔθνους. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα νομικὰ κατοχυρωμένο καθεστώς, οὔτε βασίζεται ἀποκλειστικὰ στὸ ποσοστὸ τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ θρησκεύματος στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμό. Ἀλλὰ εἶναι ἀποτέλεσμα πολλῶν αἰώνων ἱστορίας τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ πολιτισμοῦ του καὶ ἡ ἑλληνορθοδοξία ἔχει ἐμπεδωθεῖ στὸ διάβα τῶν αἰώνων ὡς ἀδιάσπαστη ὑπαρξιακὴ ὀντότητα. Ὁ Ἕλληνας ξέρει νὰ ἀγαπᾶ τὴν ὀρθόδοξη πατρίδα του, νὰ τὴν ὑπερασπίζεται καὶ νὰ δίνει ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του γι’  αὐτήν.

            Ἡ ἔννοια τῆς πατρίδας εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν ἔννοια τῆς θρησκείας, διότι σ’ αὐτὴν ὑπάρχουν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς πίστεώς μας. Ἀκόμη καὶ οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ἔδιναν μία ἱερότητα στὴν ἔννοια τῆς πατρίδος καὶ αὐτὸ τὸ τονίζει ὁ σοφὸς Σωκράτης: «Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον ἐστὶν ἡ πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον…» (Καὶ ἀπὸ τὴ μητέρα καὶ ἀπὸ τὸν πατέρα κι ὅλους γενικά τους ἄλλους προγόνους πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ εἶναι ἡ πατρίδα καὶ πιὸ σεβαστὸ καὶ πιὸ ἱερό…). Ὁ δὲ στρατηγὸς Μακρυγιάννης στὰ ἀπομνημονεύματά του ἔγραφε: « Γλυκύτερον πράγμα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ τὴν θρησκεία». Καὶ ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς γράφει μὲ τόλμη: «Δὲν ζεῖ χωρὶς πατρίδα ἡ ἀνθρώπινη ψυχή».

            Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι στὴν πατρίδα ἐμπιστευόμαστε τὴ ζωή μας, τὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν μας, τὴν τιμή μας, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά μας. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀγαπᾶμε τὴν πατρίδα μας καὶ νὰ ἔχουμε ἐθνικὴ συνείδηση. Διότι ἡ ἐθνικὴ συνείδηση δηλώνει κοινοὺς ἀγῶνες, κοινὴ γλώσσα καὶ θρησκεία καὶ κοινὲς παραδόσεις.

            Ἡ ἐθνικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση πρέπει νὰ πορεύονται μαζί, ὅπως ἡ ἑνότητα ἑνὸς ἔθνους καὶ ἡ πίστη στὸ Θεό, ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ θεῖο. Καὶ οἱ δύο μαζὶ ὁδηγοῦν στὴν ὁμόνοια ἑνὸς ἔθνους. Τὸ παρελθὸν τῆς Ἑλλάδος εἶναι λαμπρὸ μὲ τὶς ἡρωικὲς μορφές της, ποὺ τὴν διέκριναν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου. Οἱ ἱερὲς παραδόσεις ἐξυψώνουν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση γιὰ νέους ἀγῶνες καὶ θυσίες.

            Ἡ πίστη στὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ ἐμπνέει τὸ πνεῦμα τῆς ἅμιλλας, τῆς ἑνότητας καὶ συνεργασίας ποὺ ξυπνᾶ τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ἀδιαφορίας καὶ τῆς ἀτομικῆς εὐμάρειας. Ἂς ξεχάσουμε τοὺς φανατισμούς μας, τὶς μισαλλοδοξίες, τὶς ἀδικίες καὶ τὰ μίση ποὺ διασποῦν τὴν ἑνότητά μας, διότι ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι τίποτε καλὸ δὲν ἔχουμε ἐπιτύχει μὲ τὶς διχόνοιες. Ὅπως προέτρεπε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τοὺς Ἕλληνες, «νά’ στε μονιασμένοι».

            Ἀλλὰ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν πάντοτε παράγοντας ἑνότητας, εἰρήνης καὶ συμφιλιώσεως τῶν Ἑλλήνων, διότι κηρύττει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀγάπη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Βλέπει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ σέβεται προσφέροντάς του τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς θεανθρώπινες ἀξίες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἡ Ὀρθοδοξία στοχεύει νὰ δημιουργήσει ὥριμους καὶ ὑπεύθυνους ἀνθρώπους μὲ ὑψηλοὺς σκοπούς, ὥστε νὰ συμβάλλουν γιὰ μία καλύτερη κοινωνία, ἡ ὁποία νὰ ἐμφορεῖται ἀπὸ τὶς ἀξίες τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀγάπης.

            Ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἔχουμε τὴν προσωπικὴ εὐθύνη γιὰ ὀρθόδοξο καὶ ἑλληνικὸ ἦθος. Καὶ τὰ δύο μαζὶ νὰ συμπορεύονται καὶ νὰ κατευθύνουν τὴν ψυχὴ τοῦ Ἕλληνα σὲ νέους ἀγῶνες καὶ θυσίες. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν ἀναπτύξει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴ μεγάλη ἀξία τῆς θρησκείας καὶ τῆς πατρίδος.

                        Μπορεῖ νὰ αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι μπροστὰ στὶς δυνάμεις τῶν μεγάλων ἐθνῶν, στὶς ὑπεράριθμες στρατιὲς ἄλλων χωρῶν, ἀλλὰ ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι 12.000 στρατιῶτες ποὺ εἶχαν μείνει στὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης μὲ τὸν πατριάρχη Σέργιο καὶ τὸ στρατηγὸ Βῶνο πολέμησαν τὶς μυριάδες τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἀβάρων, ποὺ κτυποῦσαν ἀλύπητα τὰ φρούρια τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ ξηρὰ καὶ θάλασσα. Ἡ νίκη τῶν βαρβάρων ἦταν σίγουρη, ἀλλὰ δὲν εἶχαν ὑπολογίσει τὴν πίστη τῶν ὀλιγάριθμων Χριστιανῶν. Ἡ Παναγία ἔκανε  τὸ θαῦμα Της καὶ ὡς Στρατηγὸς διηύθυνε τὸ στράτευμα, προσθέτοντας τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ κατατροπώνοντας τὶς ἐχθρικὲς δυνάμεις τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἀβάρων. Ἡ δύναμή μας εἶναι ἡ πίστη μας στὸν Θεὸ καὶ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς θὰ ὁδηγήσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴ μικρὴ Ἑλλάδα καὶ σὲ ἄλλα θαύματα, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε σταθεροὶ στὴν πίστη καὶ στὰ ἰδανικά μας.

            Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς πορευόμενοι μαζὶ δίνουν μήνυμα καὶ πρόσκληση στὸν σύγχρονο κόσμο, προσφέροντας τὶς παραδόσεις καὶ τὴν πνευματικὴ κληρονομιά της. Πάντοτε ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπῆρξαν ἑνωμένοι καὶ αὐτὸ δηλώνεται μὲ τὴν σφραγίδα τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ.

            Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς δίνουν πάντοτε τὴ δική τους μαρτυρία σὲ ὅλον τὸν κόσμο, προβάλλοντας τὶς πνευματικές τους ἀξίες στὸ δυτικὸ τρόπο ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἀποχαυνώνει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ προξενεῖ μία νέα ἀπαξία, τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῆς στείρας λογικῆς. Ἡ μὲν Ὀρθοδοξία ἐκτὸς ἀπὸ μία μυστηριακὴ ἐκκλησιολογικὴ ἑνότητα, δημιουργεῖ ἕνα συγκροτημένο ἄνθρωπο μὲ ὀρθόδοξο ἦθος. Ὁ δὲ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν πολιτισμὸ τοῦ προσφέρει ἕνα κοινωνικὸ γίγνεσθαι στὸ σημερινὸ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸ λαβύρινθο τῶν ἀδιεξόδων ποὺ μαστίζουν τὴν κοινωνία. Ἡ Ὀρθοδοξία προβάλλει τὸν ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ἑλληνισμὸς τὴν ἀκρόπολη τῶν ἀξιῶν, τὴ Δημοκρατία μὲ ὅλα τὰ ὑγιῆ στοιχεῖα της. Ἡ Ὀρθοδοξία μὲ τὴν λατρεία της ἑνώνει τὸν πιστὸ μὲ τὸν Θεό, γιὰ νὰ νικήσει τὶς δυνάμεις τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει πλέον στὴ θεία ζωὴ τοῦ καινοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἑλληνισμὸς προβάλλει τὴν ἀρετὴ τοῦ Σωκράτη, τὴν ἠθική του Πλάτωνα, τὴν ἀνδρεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ σοφῶν ἀνδρῶν.

            Καὶ σήμερα ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλάδος, προσβάλλοντας τὴν ἐθνικὴ συνείδησή μας μὲ τὸ νὰ ἀλλοιώνουν τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. Ἐπίσης ἐσωτερικοὶ ἐχθροὶ ποὺ προσβάλλουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, προβάλλοντας ξενόφερτα πρότυπα ζωῆς, ἰδέες καὶ δοξασίες ἄλλων χωρῶν. Προσπαθοῦν μὲ ὅλα αὐτὰ νὰ μειώσουν τὴ δύναμη τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ δεσμεύσουν τὴν ἐλευθερία τῆς πίστεως τοῦ λαοῦ. Στὴν Ἑλλάδα γεννήθηκαν ὁ λόγος καὶ ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ Ἑλλάδα μεγαλούργησε, γιατί πίστευε σὲ ὑψηλὰ ἰδανικὰ καὶ ἀξίες ποὺ τὴν διέκριναν ἀπὸ τὶς ἄλλες χῶρες τοῦ κόσμου. Καὶ σήμερα, ἂν ἀγαπᾶμε τὴν πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑψώσουμε τὴ φωνή μας τόσο σὲ ξένους ἐπιβουλεῖς ὅσο καὶ σ’ ἐκείνους, ποὺ ζητοῦν νὰ σκλαβώσουν τὴ θρησκευτικὴ πίστη μας εἴτε σὲ μία ταυτότητα ἢ σὲ ξενόφερτες παραθρησκεῖες καὶ αἱρέσεις, ποὺ ἀλλοιώνουν τὴν ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ παράδοση.

            Γιατί, εἶναι ἀλήθεια, πὼς ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς δέχονται ἀπίστευτο πόλεμο καὶ ἀμφισβήτηση στὴν πατρίδα μας, γεγονὸς ποὺ συνιστᾶ φαινόμενο σαφοῦς παρακμιακοῦ σκοταδισμοῦ. Οἱ ἐκφραστές του προφανῶς δὲν ἔλαβαν ὑπ’ὄψιν τὶς ἐπισημάνσεις ἑνὸς ἐκ τῶν μεγαλυτέρων Ρώσων Θεολόγων τοῦ 20οῦ αἰώνα, τοῦ π. Γεωργίου Φλορόφσκι, ὁ ὁποῖος διεκήρυττε ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὑπῆρξεν ὁ θεματοφύλαξ τοῦ Χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ αὐτὸ τὸ δημιουργικὸν πνεῦμα τοῦ Χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ ἀναζητῶμεν. Ἂς γίνωμεν περισσότερον Ἕλληνες, διὰ νὰ ἀποβῶμεν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί».

            Τὶς σωτήριες συνέπειες γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἐπισημαίνει ξεκάθαρα ὁ ἀείμνηστος  πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Παναγιώτης Κανελλόπουλος: «Τὸ θαῦμα ποὺ σήμανε ἡ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔσωσε καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα. Χωρὶς τὸ πνεῦμα τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαμορφωθεῖ ὁ κόσμος, ὅπως τὸν ξέρουμε, ἂς ποῦμε ὁ δυτικὸς κόσμος. Ἀλλὰ καὶ χωρὶς τὸν Χριστιανισμὸ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα θὰ εἶχε ταφεῖ καὶ χαθεῖ κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ ρωμαϊκοῦ κόσμου».

            Σὲ μιὰ ἐποχή, λοιπόν, ποὺ ὁ Νέος Ἑλληνισμὸς ἀντιμετωπίζει  κρίση ταυτότητας, πέρα ἀπὸ τὰ τεχνικά, αἱρετικὰ καὶ κτιστὰ διλήμματα, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς σώθηκε μέσα στὸν Χριστιανισμὸ καὶ ὁ Χριστιανισμὸς μίλησε ἑλληνικά.

            Μόνο ἔτσι ὡς Ἕλληνες Χριστιανοὶ θὰ ἀντιμετωπίσουμε δημιουργικὰ τὴν ψευδῆ διδασκαλία τοῦ νεοπαγανισμοῦ καὶ τῆς «ἀρχαιολατρείας», ἡ ὁποία ἐπιδιώκει νὰ γκρεμίσει τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας καὶ τὸ πολιτισμικό μας ὑπόβαθρο καὶ νὰ ἐπιβάλει τὸ δικό της ἰσοπεδωτικὸ «πολιτισμὸ» καὶ βέβαια τὴ νέα πανθρησκεία τῆς σύγχρονης Βαβέλ, στὴν ὁποία δὲν θὰ ὑπάρχει θέση γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλευθερία του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

-Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου (Ζηζιούλα), Εὐρωπαϊκὸ πνεῦμα καὶ ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία, περιοδ. Εὐθύνη, τ. 167/1985.

-Ἀρχιμ. Δαμιανοῦ Ζαφείρη, Ἑπτὰ Λόγοι στοὺς Χαιρετισμούς, ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, Ἀθήνα, 1998.

 -Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός. Ἐκδόσεις Ἱ.Μ. Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὄρος.

-«Ὀρθόδοξος Παρατηρητής», Περιοδικὸ Ἀρχιεπισκοπῆς Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς, Ἰανουάριος, 1957.

-Ἰωάννου Δανδουλάκη, Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία.

-Παναγιώτου Κανελλοπούλου, Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἡ ἐποχή μας.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , ΙΒ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2012

πηγή

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η  κοίμηση  της  Παναγίας

Η  Παναγία  μετά  την  Ανάληψη  του  Χριστού  καθημερινώς  πηγαίνει  στο  ζωοδόχο  μνήμα  και  προσεύχεται.

Μία  Παρασκευή  ο  Αρχάγγελος  Γαβριήλ  παρουσιάζεται  μπροστά  της  και  την  χαιρετά:  <<Χαίρε, η  γεννήσασα  Χριστόν  τον Θεόν  ημών. Ο  Κύριος  άκουσε  την  προσευχή  σου  και  θα  αφήσεις  τον  κόσμο  και  θα  πορευθείς  εις  την  ζωήν  την  αληθινήν.>>

Η  Θεοτόκος  επιστρέφει  στον  οίκο  της,  θυμιά  και  προσεύχεται  στον  Χριστό  να  της  στείλει  τον  Ιωάννη  και  τους  λοιπούς  Αποστόλους,  για  να  παρασταθούν  στο  θάνατό  της.
Η  προσευχή  της  εισακούεται  και  πρώτος  φθάνει,  αρπαγείς  από  νεφέλη,  ο  Ιωάννης  και  σε  λίγο  επί  νεφελών  και  οι  λοιποί  Απόστολοι  οι  διεσπαρμένοι  στα  πέρατα  του  κόσμου.
Την  Κυριακή  έρχεται  με  την  απαστράπτουσα  δόξα  Του  και  με  χιλιάδες  αγγέλους  ο  Κύριος  να  παραλάβει  την  ψυχή  της  Μητρός  Του.
Εκείνη  ευλογεί  τους  Αποστόλους  και  τον  κόσμο,  δέεται  για  την  σωτηρία  όλων  και  αφού  λαμβάνει  την  υπόσχεση  οτί  πάσα  ψυχή  επικαλουμένη  το  όνομά  της  ου  μη  καταισχυνθεί,  αλλ΄ εύρη  έλεος  και  παράκλησιν  και  αντίληψιν  και  παρρησίαν  και  εν  τω  νυν  αιώνι  και  εν  τω  μέλλοντι,  παραδίδει  την  αγία  της  ψυχής  στα  χέρια  του  Υιού  της.
Οι  Απόστολοι  περιπτύσσονται  το  σκήνος  και  ψάλλοντες  μεταφέρουν  την  κλίνη  με  το  σώμα  για  την  ταφή.
Ένας  εβραίος  ονόματι  Ιεφωνίας  ορμά  και  επιχειρεί  κατά  της  κλίνης,  αλλ΄ άγγελος  Κυρίου  με  ξίφος  πυρός  αποκόπτει  τα  χέρια  του  από  των  ώμων,  που  μένουν  κρεμασμένα  στην  κλίνη.
Αυτός  μετανοεί  και  κολλώνται  πάλι  τα  χέρια  του,  ενώ  οι  Απόστολοι  ανενόχλητοι  συνεχίζουν  την  εκφορά.

Το  σκήνος  θάπτεται  σε  καινό  μνημείο  στην  Γεθσημανή,  την  Τρίτη  όμως  ημέρα  μετετέθη  εν  Παραδείσω.

( Ιωάννου  Φουντούλη,  Καθηγητού  Πανεπιστημίου )

 πηγή