«Μασονία» Δαιμονιώδες κατασκεύασμα και άρνηση του ενός και μόνου αληθινού Θεού

«ΜΑΣΟΝΙΑ» ΔΑΙΜΟΝΙΩΔΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ.ΟΡΟΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

ΥΠΟ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΝΤΙΝΟΗΣκ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ   Π.  ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΟΥ, ΤΟΥ ΚΑΛΥΜΝΙΟΥ. ΛΑΝΧΑΜ, ΜΑΡΥΛΑΝΤ, Η.Π.Α. 2014

© : 2014, ΜΑΣΟΝΙΑ ΔΑΙΜΟΝΙΩΔΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ.
 Δημοσιευθέν υπό: Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης κ.κ. Παντελεήμονος (Λαμπαδαρίου), του Καλυμνίου. (Εφησυχάζοντος Μητροπολίτου του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής).

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αντινόης κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ 
(Εφησυχάζων Μητροπολίτης του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής)

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, του Ενός και Μόνου Αληθινού Θεού. 

Υπεραγία Δέσποινα, Αειπάρθενη Κόρη και Θεοτόκε Μαρία, Μητέρα του ενσαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού. 

Τίμιε Προφήτα Ιωάννη, Βαπτιστά και Πρόδρομε του Σωτήρος.

Άγιοι Απόστολοι,

Άγιοι Προφήτες,

Άγιοι Πατέρες και Οικουμενικοί Διδάσκαλοι,

Άγιοι Μάρτυρες,

Όσιοι Πατέρες κ  αι Μητέρες της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας,
Πρεσβεύσατε υπέρ υμών των αμαρτωλών και αναξίων δούλων του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όπως εύρωμεν έλεος και κληρονομήσουμε την Ουράνιον Βασιλείαν του Θεού.

Ευχαριστώ τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν μας, τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιο Πνεύμα για την δυνατότητα της οπτικής επικοινωνίας μας μέσον αυτής της μικρής και συνοπτικής αναφοράς.

Το θέμα που θα παρακολουθήσετε είναι μία εργασία που διευκρινίζει το σοβαρό πρόβλημα της κοσμικής και αντιχριστιανικής οργάνωσης που ονομάζεται Μασονία. Η ομιλία συνοδεύεται από τεκμηριωμένα μασονικά κείμενα, σύμβολα και φωτογραφίες, ώστε κανένας να μη βρεθεί και μας κατηγορήσει, ότι μιλάμε χωρίς στοιχεία. Οι φωτογραφίες αποσκοπούν να επιβεβαιώσουν τα όσα θα παρουσιαστούν, ότι δηλαδή η Μασονία είναι πράγματι μία θρησκευτική οργάνωση, ξένη προς την Ορθόδοξο Χριστιανική Διδασκαλία και Παράδοση. Μία άρνηση του Ενός και Μόνου Αληθινού Τριαδικού Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Σκοπός της εργασίας και των επιχειρημάτων μας δεν είναι να προσβάλουμε κανένα συνάνθρωπό μας, αλλά να υποδείξουμε ότι για ένα πιστό Ορθόδοξο Χριστιανό, δεν είναι ανάγκη να προσέλθει στη μυστική αυτή αντιχριστιανική οργάνωση, δήθεν και με το πρόσχημα, «για να κάνει καλά έργα» ή «να γίνει καλλίτερος άνθρωπος».  Διότι, σκοπός ενός Ορθοδόξου Χριστιανού δεν είναι να γίνει καλλίτερος άνθρωπος, διότι, σ’ όλες τις θρησκείες και εθνότητες βρίσκει κανείς «καλούς ανθρώπους».

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός επιδιώκει να γίνει ένας «άγιος» άνθρωπος, και αυτό το επιτυγχάνει μόνον και εφ’ όσον μένει ενωμένος με το κανονικό Σώμα του Χριστού που είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία.
Επίσης, με τις πολλές φωτογραφίες θέλουμε να δείξουμε στους πιστούς, ότι η Μασονία είναι μία ανθρώπινη θρησκεία και ότι ο υπ’ αυτής ομολογούμενος και λατρευόμενος θεός, ο «Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος» ή «Μπαθωμέτ», όπως τον ονομάζουν, δεν είναι ο Ένας και Μόνος Αληθινός Θεός, η Αγία Τριάδα, αλλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, ένα νέο είδωλο, ένας ψευδής θεός.

Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος ή Μπαθωμέτ είναι μία αόριστος δύναμη της φύσεως. Σε αντίθεση με αυτό το νέο είδωλο ο Ένας Αληθινός Θεός, η Αγία Τριάδα, είναι προσωπικός Θεός που είναι ο Πατήρ και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Εκτός απ’ αυτόν τον Αληθινόν Θεόν, δεν υπάρχει άλλος.

Ο πιο σοβαρός λόγος για αυτήν την εργασία είναι να υποδείξουμε με πολλή πατρική αγάπη, ότι έξω από την Ορθόδοξο Εκκλησία, δεν υπάρχει ούτε αγιασμός, ούτε και σωτηρία. Διότι, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ίδρυσε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ως την μόνη νέα Κιβωτό, για να αγιάζεται και να σώζεται ο κάθε άνθρωπος που θα εισέρχεται σ’ αυτήν μέσον του Αγίου Βαπτίσματος. Δεν ίδρυσε σωματεία, οργανισμός, αδελφότητες ή κοινωνικά ή πολιτικά συστήματα, όπως είναι π.χ. η Μασονία, τα Λάϊονς, οι Ρόταρυ, Γκουρού, ή οι ξένες προς τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό μονοθεϊστικές θρησκείες, όπως το Ισλάμ, ο Ιουδαϊσμός, ή κάποιες ανατολίτικες μονοθεϊστικές θρησκείες ή φιλοσοφικά συστήματα.

Ας μην πλανούν τον εαυτόν τους. Ο Θεός είναι Ένας, ένας ο Μεσσίας, ένας ο Σωτήρας, ένας ο Μεσίτης του κόσμου. Όλοι οι άλλοι, που οι άνθρωποι κατασκευάζουν και αποκαλούν με γενικούς και αόριστους τίτλους ως «θεούς» είναι κατασκευάσματα της ανθρώπινης διανόησης και φιλοσοφικής σκέψης και επομένως ψευδείς θεοί, και όπως κηρύττει ο Προφητάναξ Δαβίδ στο βιβλίο των Ψαλμών, «τα είδωλα των εθνών, δαιμόνια εισί».

Γι’ αυτό, θα ήθελα να παρακαλέσω όλους όσους θα μελετήσουν αυτήν την εργασία, κληρικούς και λαϊκούς, άνδρες και γυναίκες, να δώσουν κάποια προσοχή και πολύ σοβαρότητα. Εάν δε κανείς από άγνοια, ή για κάποια υλιστικά συμφέροντα και πλουτισμού, ή για την άνωδο σε κοσμική ή εκκλησιαστική εξουσία προσήλθε και έγινε μέλος της Μασονίας, τους προτρέπουμε με πατρική αγάπη και με ευγένεια ψυχής, να υποβάλλουν γραπτώς και αμέσως την παραίτησή τους. Διότι, δεν μπορούν να υπηρετούν δύο κυρίους.

Ταπεινά προσεύχομαι, όπως η Χάρις του Ενός και Μόνου Αληθινού Θεού μας, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, να φωτίσει όλους μας για να κάμουμε το σωστό, ώστε μέσα από την Ορθόδοξο Χριστιανική μας ζωή και πολιτεία να δοξάζεται στους απεράντους αιώνας. 
Διάπυρος προς Κύριον ευχέτης.

+O Μητροπλίτης Ατνινόης ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
(Εφησυχάζων Μητροπολίτης Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής)

Εν τω Ιερώ Ναώ Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου, Λάνχαμ-Μάρυλαντ-Η.Π.Α., 3 Ιανουαρίου, 2014

πηγή

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ (18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

«Ο άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε, όπως συμπεραίνουν ορισμένοι, στην Αλεξάνδρεια κατά το 295/6 μ.Χ. Δεν έχουμε πολλές και ασφαλείς ειδήσεις για την παιδική και την εφηβική του ηλικία. Οι γονείς του ήταν Έλληνες και μάλλον εθνικοί και απέκτησε ικανοποιητική θύραθεν παιδεία στις εθνικές σχολές της Αλεξάνδρειας, κατά πληροφορίες του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Από μικρός βρέθηκε στο στενό περιβάλλον του Αλεξάνδρου Αλεξανδρείας, από τον οποίο έγινε αναγνώστης, γραμματέας και διάκονος (319). Εκεί γνώρισε πολύ καλά και την όλη εκκλησιαστική και θεολογική κατάσταση της εποχής, όπως και τον μοναχικό βίο. Διάκονος ακόμη, συνοδεύοντας τον επίσκοπο Αλέξανδρο, τον οποίο επηρέαζε πάρα πολύ, έκανε αισθητή την παρουσία του στην Α΄ εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδο των 318 Πατέρων, που συγκροτήθηκε το 325 μ.Χ. κατά του Αρείου, στην οποία διέπρεψε περισσότερο από όλους με το ζήλο του υπέρ της διδασκαλίας του ομοουσίου. Το επόμενο έτος 326, διαδέχτηκε τον επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο και αρνήθηκε την κοινωνία με τον Άρειο, διότι γνώριζε τη διαστροφή της γνώμης του και τη νόσο της αιρέσεως που εμφώλευε ακόμη στην καρδιά του. Γι’ αυτόν τον λόγο  άρχισαν αμέσως οι κατ’ αυτού συκοφαντίες και οι εχθρικές ενέργειες του αιρεσιάρχη αυτού, όπως και τα ληστρικά γνωστά συνέδρια και οι άδικες κατηγορίες εναντίον του και οι αλλεπάλληλες εξορίες που υπέστη από τους βασιλείς Κωνσταντίνο τον μεγάλο,  Κωνστάντιο τον υιό του, Ιουλιανό τον παραβάτη και τον θερμό προστάτη των αρειανών Ουάλη. Ο μεν μέγας Κωνσταντίνος τον εξόρισε από ευπιστία στις διαβολές των άλλων,  οι άλλοι όμως κινήθηκαν εναντίον του από τη δική τους ο καθένας κακοπιστία. Ο υπερασπιστής όμως της ορθοδοξίας Αθανάσιος,  άλλοτε συρόμενος από τη βία των ανθρώπων της εξουσίας, άλλοτε δίνοντας τόπο στην οργή των εχθρών, οδηγήθηκε στο Τρίβερι της Γαλλίας, κατέφυγε στη Ρώμη, φυγαδεύτηκε στις ερήμους, κρύφτηκε σε υπόγεια μήνες ολόκληρους, υπέμεινε μύριους κινδύνους και διωγμούς επί 46 χρόνια, μέσα στα οποία τον ανακαλούσαν για λίγο, για να διωχθεί και πάλι στη συνέχεια. Τελευταία, αφού αναφάνηκε στο ύψος του επισκοπικού του θρόνου σαν φωτεινό αστέρι, αλλά στη δύση του πια, και κατεφώτισε με τη λαμπρότητα των λόγων του τον ορθόδοξο λαό για μικρό διάστημα, έφτασε οριστικά στη δύση της ζωής του και αναπαύτηκε ο πολύ ταλαιπωρημένος από τους μακρούς κόπους και αγώνες του άγιος Αθανάσιος κατά το έτος 373 μ. Χ.».

  Ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος στον επιτάφιό του για τον Μ. Αθανάσιο έγραψε: «Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι», επαινώντας τον Αθανάσιο, είναι σαν να επαινώ την αρετή. Το ίδιο ακριβώς εκφράζει και η υμνολογία της Εκκλησίας μας σήμερα διά γραφίδος του αγίου Θεοφάνους του υμνογράφου, ο οποίος επαναλαμβάνει τον λόγο του αγίου Γρηγορίου ελαφρώς παραλλαγμένο: «Αθανασίω προσκομίζων έπαινον, ως αρετήν ευφημών, προς τον Θεόν φέρω μάλλον το εγκώμιον» (Προσκομίζοντας τον έπαινο στον Αθανάσιο, σαν να εγκωμιάζω την αρετή, φέρνω μάλλον το εγκώμιο προς τον ίδιο τον Θεό). Γιατί τέτοιος εγκωμιασμός;

Πρώτον, διότι ο άγιος Αθανάσιος «υπήρξε η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της αρχαίας Εκκλησίας. Σήκωσε το βάρος πολλαπλής και βαθιάς κρίσεως και θεμελίωσε θεολογικά και οριστικά την ορθόδοξη τριαδολογία…Για τέσσερις δεκαετίες και πλέον (328- 373) απέβη το σύμβολο και η κεφαλή, προς την οποία με αγωνία είχαν στραμμένα τα βλέμματα οι πάντες, ορθόδοξοι και κακόδοξοι. Οι λίγοι ορθόδοξοι, όσο έβλεπαν τον ιερό αετό όρθιο στον θρόνο του ή ανυποχώρητο στις εξορίες του, ήταν βέβαιοι πως η Ορθοδοξία ζει και αναθαρρούσαν. Οι πολλοί κακόδοξοι, όσο έβλεπαν όρθιο τον ανυπότακτο άνδρα, ήξεραν ότι παρά τους διωγμούς η Ορθοδοξία επιζεί και γι’ αυτό θηριώνονταν» (Σ. Παπαδόπουλος).

Δεύτερον, διότι στον άγιο βλέπουμε τις ιδιαίτερες προϋποθέσεις που απαιτούνται εκ μέρους του Θεού, προκειμένου να γίνει κατοικητήριο Αυτού και όργανο φανέρωσης της αλήθειας Του: τις φυσικές καταβολές και σπουδές του, τους αγώνες του για πνευματική κάθαρση του εαυτού του. «Ανακαθάρας μολυσμού παντός ψυχήν τε και σώμα, Αθανάσιε, ναός ανεδείχθης αξιόθεος∙ διό το της Τριάδος πλήρωμα επανεπαύσατό σοι, ιερομύστα πανόλβιε» (Καθάρισες από κάθε μολυσμό την ψυχή και το σώμα σου, Αθανάσιε, γι’ αυτό και αναδείχθηκες άξιος ναός του Θεού. Το πλήρωμα λοιπόν της αγίας Τριάδος, όλος ο Θεός, επαναπαύτηκε σε σένα, παμμακάριστε μύστη του Θεού). Ο άγιος υμνογράφος μάλιστα υπενθυμίζει ότι τον πνευματικό του αυτόν αγώνα τον ξεκίνησε ήδη εκ νεότητός του, γι’ αυτό και από την ηλικία αυτή απέκτησε φρόνημα πολιού γέροντος: «Νεανικώς των σαρκικών κατήργησας παθών σκιρτήματα, εν νεότητί σου γηραλέον φρόνημα και ευσταθές κτησάμενος, Αθανάσιε μάκαρ» (Κατάργησες τα σκιρτήματα των σαρκικών αμαρτωλών παθών με νεανικούς αγώνες, γι’ αυτό και ήδη από τη νεότητά σου απέκτησες σταθερό και γεροντικό σεβάσμιο φρόνημα, μακάριε Αθανάσιε).

Ο άγιος Αθανάσιος βεβαίως είναι ταυτισμένος με τους αγώνες υπέρ της ορθοδοξίας. Η Εκκλησία μας, όπως σημειώθηκε και παραπάνω, σ’ αυτόν οφείλει το γεγονός της διατρανώσεως της ορθόδοξης πίστης, με την έννοια ότι αυτός φωτίστηκε κατεξοχήν να δείξει στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο τις πλάνες των αντιπάλων, όταν ο αιρεσιάρχης Άρειος και οι ομόφρονές του, μπλεγμένοι σε κοσμικές φιλοσοφίες, απειλούσαν τη διαστρέβλωση της αποκάλυψης του Χριστού και της αποστολικής διδασκαλίας. Την προσφορά αυτή επισημαίνουν οι ύμνοι της Εκκλησίας μας σε συντριπτικό ποσοστό. «Ορθοδοξίας φυτεύσας τα δόγματα, κακοδοξίας ακάνθας εξέτεμες, πληθύνας τον σπόρον της Πίστεως τη επομβρία του Πνεύματος, όσιε» (Φύτευσες τα δόγματα της ορθοδοξίας και απέκοψες τα αγκάθια της κακοδοξίας, όσιε, πληθαίνοντας έτσι τον σπόρο της πίστεως με τη βροχή του αγίου Πνεύματος). «Ομότιμον σύνθρονον Πατρί τον Λόγον, μονογενή τε Υιόν ορθοδόξως κηρύξας, αθανασίας Πάτερ επώνυμε, αύθις διδάσκεις το Πνεύμα Γεννήτορι και τω Υιώ συμφυές και ομοούσιον» (Αφού κήρυξες ορθόδοξα τον Λόγο του Θεού, τον Χριστό, ότι είναι ομότιμος και σύνθρονος με τον Πατέρα, όπως και ότι είναι μονογενής Υιός Του, διδάσκεις πάλι, επώνυμε της αθανασίας Πατέρα, ότι και το άγιον Πνεύμα είναι συμφυές και ομοούσιο με τον Γεννήτορα Πατέρα  και τον Υιό). «Ξενίζοντα δόγματα, αλλότριά τε τη Εκκλησία Χριστού, εξορίσας, Τριάδα εθεολόγησας υποστάσεων, Θεότητος δε μονάδα» (Εξόρισες παράξενα δόγματα και ξένα προς την Εκκλησία του Χριστού, και θεολόγησες την Τριάδα των υποστάσεων και την Μονάδα της Θεότητος).

Οι αγώνες όμως υπέρ της ορθοδοξίας επισύρουν πάντοτε τη μήνη, κατά παραχώρηση βεβαίως του Θεού, του ίδιου του αρχέκακου διαβόλου, ο οποίος μεγαλύτερη χαρά δεν έχει από το να αλλοιώνεται η αληθινή πίστη του Χριστού. Διότι αλλοιωμένη πίστη σημαίνει και αλλοιωμένο τρόπο ζωής. Το δόγμα ως η διατύπωση της αλήθειας, ως γνωστόν, έχει άμεση επίπτωση προς το ήθος του ανθρώπου, δείγμα ότι οι αιρετικοί δεν μπορούν και να ζήσουν κατά τον τρόπο του Χριστού, δηλαδή τον τρόπο της αγάπης. Κατανοεί λοιπόν κανείς εύκολα και το γιατί υπέστη τόσους διωγμούς, τόσες συκοφαντίες ο μέγας αστήρ Αθανάσιος. «Λύσσαξε», κατά το κοινώς λεγόμενο, ο διάβολος και υποκίνησε τα όργανά του, προς εξαφανισμό του αγίου. Αλλ’  είπαμε, όλα γίνονται κατά παραχώρηση Θεού, που σημαίνει ότι υπάρχει έλεγχος των δαιμονικών ενεργειών και όριο στις επιθέσεις τους, με σκοπό να φανερωθεί  μέσω των επιθέσεων αυτών ακόμη περισσότερο η λάμψη της αλήθειας και η αγιότητα των φορέων αυτής. Ο άγιος υμνογράφος Θεοφάνης, όντως επικεντρώνει επ’ αρκετόν και στη διάσταση αυτή από τη ζωή του αγίου Αθανασίου. «Οι κίνδυνοι άπειροι, ους έτλης, μάκαρ, αγωνιζόμενος υπέρ της ευσεβείας» (Άπειροι οι κίνδυνοι που δοκίμασες, μακάριε, καθώς αγωνιζόσουν υπέρ της αληθινής πίστεως). «Διωγμούς εκαρτέρησας και κινδύνους υπέμεινας, θεορρήμον όσιε Αθανάσιε, έως την πλάνην εξώρισας Αρείου την άθεον» (Έμεινες καρτερικός στους διωγμούς και υπέμεινες τους κινδύνους, όσιε θεορρήμον Αθανάσιε, μέχρις ότου εξόρισες την άθεη πλάνη του Αρείου).

Η Εκκλησία μας δεν φείστηκε καθόλου των επαίνων, για να δείξει το μέγεθος του αγίου Αθανασίου. Και μόνο το γεγονός ότι, μεταξύ των όσων είπαμε, τον χαρακτηρίζει ως τον δέκατο τρίτο από τους αποστόλους, που μέσω αυτού μιλούσε ο ίδιος ο Κύριος και το ίδιο το άγιον Πνεύμα, αρκεί για να καταλάβουμε τι σημαίνει Αθανάσιος και γιατί η θεολογία της Εκκλησίας μας κατά βάση έχει χαρακτηριστεί «αθανασιανή». «Η ζωηφόρος πνοή, η εξ ύψους πριν επιφοιτήσασα θεοπρεπώς Πνεύματος Χριστού, εν τω υπερώω και Μαθητάς εμφορήσασα, Απόστολον δεικνύει τρισκαιδέκατον, Πάτερ» (Η ζωηφόρος πνοή του Πνεύματος του Χριστού, που επιφοίτησε πριν κατά τρόπο θεοπρεπή στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, και γέμισε τους μαθητές, σε αναδεικνύει δέκατο τρίτο απόστολο, πάτερ). «Χριστόν έχων λαλούντα, Πάτερ, εν οργάνω ευήχω τη γλώττη σου, στηλιτεύεις, μάκαρ, των ειδώλων εγγράφως την αίρεσιν» (Έχοντας τον Χριστό να ομιλεί, Πάτερ, με τη γλώσσα σου, σαν εύηχο όργανο, στηλιτεύεις, μακάριε, με τα γραπτά σου την αίρεση των ειδώλων).

Μοναχός Σεραφείμ, Η Μασονία και οι Πατριάρχες (Δ΄)

Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ

Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ

Τελικῶς, μετά ἀπό ἐκτενῆ μελέτη, δέν μπορεῖ κανείς παρά νά διαπιστώσει, παραλλάσσοντας ἕνα παλαιό πολιτικό σύνθημα, ὅτι «ὅλοι μέν οἱ Οἰκουμενιστές δέν εἶναι Μασόνοι, ἀλλά ὅλοι οἱ Μασόνοι εἶναι Οἰκουμενιστές», πρᾶγμα πού ἀποδεικνύεται ἀπό τούς  θεμελιακούς σκοπούς τῆς Μασονίας. Καθώς γράφει ὁ Μασόνος ἱστορικός J.S. Ward, ἱδρυτής καί γενικός γραμματεύς τῆς “Masonic Study Society”: «Στή νέα ἐποχή ἡ ὁποῖα διέρχεται διά μέσου τῶν μακρῶν ὠδίνων τῆς γεννήσεώς της, ἡ Μασονία θά ὑπάρχει, ὅπως καί ἀπό παλιά, γιά νά θέτει τά πλατειά θεμέλια ἐπί τῶν ὁποίων ἡ νέα θρησκεία θά κτισθεῖ. Πλάνες καί ψευδῆ δόγματα θά παρέλθουν, καί μεταξύ αὐτῶν ἴσως καί μερικά τά ὁποῖα φαίνονται στούς πτωχούς τυφλωμένους ὀφθαλμούς μας ὡς τά περισσότερο οὐσιώδη· 
ἀλλ’ ἡ Πραγματική Ἀλήθεια θά παραμένει πάντοτε, διότι ἡ ἀλήθεια εἶναι αἰώνια, καί οἱ βάσεις τῆς ἀληθείας ὑπάρχουν στό Τάγμα μας. Ἀπό αὐτές θά προέλθει μιά νέα καί καλύτερη διαθήκη γιά μιά ἀκόμη φορά, καί ἡ Μασονία θά παραμένει ἀκόμη γιά νά εἶναι ἡ κιβωτός τῆς καταφυγῆς, ὅταν γιά μιά ἀκόμη φορά τά ὕδατα τῆς καταστροφῆς θά ἀπειλοῦν τήν γῆν ἐπί μακρόν στό ἑξῆς» [30].

Ἡ μασονική αὐτή μεσσιανική προσδοκία πού συμπίπτει ἀπολύτως μέ αὐτήν τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, δηλαδή μιᾶς ἐπιγείου «νέας διαθήκης», ἡ ὁποία αὐτονοήτως προϋποθέτεικατάργηση οὐσιωδῶν δογμάτων, ποῦ ἀλλοῦ εὑρίσκει τήν εὐρεῖα ἐκπλήρωσή της παρά στόν σύγχρονο Οἰκουμενισμό, ὁ ὁποῖος βαθμιαίως λαμβάνει προσανατολισμό διαθρησκειακό;

Προφανῶς, οἱ παραπάνω Κληρικοί καί θεολόγοι δέν ὑπῆρξαν οἱ μόνοι μασονικοί κοχλίες, ὥστε νά καμφθεῖ ἐσωτερικῶς ἡ ὀρθόδοξος αὐτοσυνειδησία περί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς. Εἶναι μόνον αὐτοί πού μᾶς ἐπιτρέπει κυρίως ἡ μασονική βιβλιογραφία νά ἐντοπίσουμε. Καί τό γεγονός ὅτι ἡ μασονική βιβλιογραφία δέν φοβεῖται πιά νά ἀποκαλύψει τούς Μασόνους ἐκείνους οἰκουμενιστές οἱ ὁποῖοι συνετέλεσαν στήν ἀπαλοιφή δογμάτων καί θρησκευτικῶν διαφορῶν, πρέπει νά μᾶς κάνει νά ἀνησυχοῦμε.

Συνεπῶς εἶναι ἀξιοσημείωτες, καί διόλου ἀνερμήνευτες ὑπό αὐτή τήν προοπτική, οἱ κοινές θεολογικές καί λοιπές συντεταγμένες τῆς Μασονίας καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ «φαινότυπος» πολλῶν οἰκουμενιστικῶν διδαγμάτων, ἔχει τόν ἀντίστοιχο «γονότυπο» στίς διδασκαλίες τῆς Μασονίας στά ἑξῆς θέματα, χωρίς νά ἐπιμηκύνω πρός τό παρόν μέ τήν παράθεση μακρᾶς βιβλιογραφίας: (α) στήν ὑποτίμηση τῆς Τριαδολογίας, ἡ ὁποία στά κείμενα τοῦ Π.Σ.Ε. ξεκίνησε μέ τήν παντελῆ ἀπουσία μνείας στήν Ἁγία Τριάδα τό 1948[31], καί συνεχίζεται, παρά τή βελτίωση τοῦ 1961 στό Νέο Δελχί, (β) στήν ἐλαχιστοποίηση καίἀποσιώπηση τῶν δογμάτων, συκοφαντουμένων καί ὑποτιμωμένων, χάριν τῆς δημιουργίας μιᾶς «εἰρηνικῆς ἑνωμένης ὑπερεκκλησίας», (γ) στήν κοντόφθαλμη προοπτική τῆς ἐπιγείου εὐφρόσυνης βασιλείας καί ὄχι τῆς οὐρανίου καί ἀκτίστου, παρά τήν ἀποστολική προειδοποίηση «μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον μηδέ τά ἐν τῷ κόσμῳ», (δ) στή μομφή συλλήβδην κατά τοῦ χριστιανικοῦ παρελθόντος ὡς προξένου κακῶν στήν ἀνθρωπότητα (παλαιά ἐποχή – παλαιό καθεστώς), (ε) στήν πλαστή διάκριση μεταξύ ὁρατῶν καί διεφθαρμένων ἐκκλησιῶν ἀφ’ ἑνός καί τοῦ «ἀδιάφθορου» καί «περιεκτικοῦ» ἐσωτερικοῦ Χριστιανισμοῦ (ἤ τῆς «ἀοράτου Ἐκκλησίας» τοῦ Π.Σ.Ε.) ἀφ’ ἑτέρου, δηλαδή τή παν-μασονική διάκριση (καλοῦ) Χριστιανισμοῦ καί (κακῆς) Ἐκκλησίας, (στ) στήν προβολή τοῦ φεμινισμοῦ καί τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν, βασικοῦ στοιχείου τοῦ μασονικοῦ γνωστικισμοῦ τῆς Καββαλά ὑπό τή μορφή τῆς ἱέρειας καί τῆς «ἱερῆς θηλυκότητος», (ζ) στό ὑπερβολικό οἰκολογικό ἐνδιαφέρον, μέ ἱεροποίηση τῆς κτίσεως,  (η) στή δικαίωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἰδιαιτέρως μετά τίς θέσεις του ΠΣΕ στό Πουσάν· δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι στή μασονική βιβλιογραφία, ἐκτός ἀπό τίς πάμπολλες ἀναφορές στόν δῆθεν ἀνθρώπινο ἀρχέγονο «ἑρμαφροδιτισμό», γίνεται λόγος καί γιά τό «οὐδέτερο φύλο», μάλιστα ἤδη στό ἔτος 1919[32]· (θ) στή θεολογική ἀθώωση τοῦ ραββινικοῦ-ταλμουδικοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ὡς δῆθεν παράλληλου, δευτέρου δρόμου πρός Θεόν διά τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐξ οὗ καί καταργήθηκε καί ἀπαγορεύθηκε ἤδη στόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό ἡ ἄποψη περί τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ «παλαιοῦ» ἀπό τόν «Νέο Ἰσραήλ» (βλ. καί τό φαινόμενο τοῦ “Christian Zionism”). Τέλος, (ι) στήν ἀπαγόρευση πρός τίς «ἐκκλησίες» τοῦ ΠΣΕ τοῦ μεταξύ τους προσηλυτισμοῦ·«συμπτωματικῶς» καί στίς θεμελιώδεις μασονικές ἀρχές δηλώνεται ὅτι ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμός «ἀποκρούει, ὡς ἀντιτεκτονικόν, πάντα προσηλυτισμόν» [33].

___________________

[30] J.S.M. WARD, Freemasonry and the Ancient Gods, Simpkins, Marshall, Hamilton, Kent & Co, London 1921, σελ. 348· «In the new age which is passing through the long-drawn travail of its birth, Freemasonry will be there, as of old, to lay the broad foundations on which the new religion will be built. Errors and false dogmas will pass away, and among them perhaps some which appear to our poor blinded eyes the most essential, but the Real Truth will always remain – for truth is eternal – and the bases of truth are within our Order. Out of them shall rise a new and better covenant once more, and still will Freemasonry remain to be as the Ark of the Refuge when once more the waters of destruction threaten the earth long ages hence». Βλ. καί Π.Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑΣ,Μασσωνισμός, ἐκδ. Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 1986^[5], σελ. 114ἑ.

[31]  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΜΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, Ἔκθεσις περί τῆς ἐν ἌμστερνταμΓενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν ἘΚκλησιῶν, Ἀθῆναι 1950, σελ. 19· «Ἐγκατελείφθη δέ τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς βάσις τῆς συστάσεως τοῦ Συμβουλίου διότι ὑπῆρχον παραφυάδες προτεσταντικαί πού δέν ἀναπαύονται εἰς αυτό. Ἐν τούτοις εἶχε κριθῆ σκόπιμον νά λάβουν μέρος καί αὐταί εἰς τήν οἰκουμενικήν χριστιανικήν κίνησιν. Μόνον κατά τήν τελευταίαν συνεδρίαν τῆς Συνελεύσεως, κατ΄ εἰσήγησιν τοῦ ἁγίου Θυατείρων, περιελήφθη εἰς τήν θεολογικήν βάσιν τοῦ Συμβουλίου καί τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ Πατρός».

[32]  G.W. PLUMMER, «The Human Temple», Masonic Notes, τόμ. 10, ἀριθμ. 4 (Φεβρουάριος 1919), σελ. 52· «Esoterically and physiologically, the  sexual glands in both men and women are modifications of a third individuality termed by some, the neuter or assexus. This is that aspect of Deity, the enshrined God which has been with each mortal unit sice its initial dip into Matter, the hermaphrodite Divinity by virtue of whose power the Human Temple, male or female, becomes a source of creative power, able, even as the Gods, to create, devise, originate and bring forth». Στίς παραπάνω ἀνοησίες γνωστικιστικοῦ χαρακτῆρος εὑρίσκεται ἡ ἐξήγηση τῆς ἐπιμονῆς μέ τήν ὁποία ἡ γενετήσιος ἀνωμαλία τῆς ὁμοφυλοφιλίας προωθεῖται ἀπό τήν Νέα Τάξη Πραγμάτων· θεωρεῖται λοιπόν,ἀπό τούς Μασόνους καί Θεοσοφιστές, παράγωγο τῆς αὐτο-γονιμοποιητικῆς,ἑρμαφροδίτως ἀναπαραγωγικῆς, ἀνθρωπο-θεϊκῆς δυνάμεως.

[33]  Σύνταγμα τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ἀρχαίου καί ἈποδεδεγμένουΣκωτικοῦ Τύπου, Κεφάλαιον Α΄, Ἄρθρον 1, Θεμελιώδεις Ἀρχαί ΙΧ, ἐν Β.ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ντοκουμέντα τῆς Ἑλληνικῆς Μασονίας, Ἀθήνα 1977, σελ. 110.

Ορθόδοξος Τύπος, 17/1/2014

Δείτε και Μοναχός Σεραφείμ, Η Μασονία και οι Πατριάρχες (Μέρος Α΄, Μέρος Β΄,Μέρος Γ΄)

πηγή

ΑΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΑΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

Η ΡΑΓΔΑΙΑ ἀνάπτυξη τῆς τεχνολογίας στὰ μέσα ἐπικοινωνίας καὶ πληροφόρησης εἶναι ὁ μεγάλος πειρασμὸς τῶν σύγχρονων χριστιανῶν. Σχεδὸν ὅλοι ἀσχολοῦνται μὲ αὐτὴ καὶ ἐπιδιώκουν τὴν προβολή. Θέλουν νὰ δείξουν εὐρύτερα αὐτὰ ποὺ οἱ ἴδιοι κάνουν.

Ὅλες πιὰ οἱ Μητροπόλεις ἔχουν ἱστοσελίδες καὶ προβάλλουν τὸ ἔργο τους ἢ καλύτερα προβάλλουν ἀσήμαντες δραστηριότητες τῶν Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι ἐπιτελοῦν σπουδαῖο ἔργο καὶ πρέπει νὰ προβληθεῖ, γιὰ νὰ παραδειγματίσει τὸ λαό, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα προβάλλεται «τὸ τίποτα».

Ἀλήθεια, πόση πνευματικὴ ἀξία ἔχει μία ἀρχιερατικὴ λειτουργία ἢ ἕνα ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο μὲ λαμπροφορεμένουςἈρχιερεῖς, σὲ μιὰ ἐποχὴ μάλιστα ποὺ ὁ λαὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἐξοικονομήσει οὔτε τὰ στοιχειώδη τῆς ζωῆς; Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι Ἀρχιερεῖς ζοῦν στὸ δικό τους κόσμο, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζονται ἰδιαίτερα καὶ ἂς ἑτοιμάζουν οἱ συνεργάτες τους ἱερεῖς μερικὲς μερίδες φαγητοῦ γιὰ τοὺς πεινασμένους καὶ δυστυχεῖς.

Στὶς ἱστοσελίδες τους οἱ Μητροπολίτες προβάλλουν κάθε κίνησή τους. Ποῦ πῆγαν, τί εἶπαν, τί φόρεσαν ὡς λειτουργοὶ τοῦ ταπεινοῦ Ἰησοῦ, τί ἔφαγαν, τί δῶρα ἀντάλλαξαν μὲ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς τους, τί σχεδιάζουν γιὰ τὸ μέλλον, τὴν ὥρα ποὺ τὸ παρὸν ἦταν κενό…Τόση ματαιοδοξία οὔτε στοὺς κοσμικοὺς δὲν συναντοῦμε. Ξεχνοῦν οἱ πνευματικοί μας πατέρες ὅτι ἡ προβολὴ καὶ ἡ διαφήμιση δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ εἰδικότερα τὴν ἀρετὴ τῆς ταπείνωσης.

Οἱ ματαιόδοξοι Ἀρχιερεῖς ἔχουν ἐπιστρατεύσει καὶ εἰδικοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι τοὺς συνοδεύουν σὲ κάθε δημόσια ἐμφάνισή τους καὶ ἀποθανατίζουν τὸ βηματισμό τους, τὶς κινήσεις τους, τὰ λόγια τῆς καθημερινότητας, τοὺς κατὰ συνθήκην χαιρετισμούς, τὶς εὐλογίες τους, ἀλλὰ καὶ τὶς λειτουργίες τους, ποὺ τελοῦνται «πρὸς τὸ θεαθῆναι» συνήθως. Θέλουν νὰ μὴ χαθεῖ τίποτα ἀπὸ τὰ ἀρχεῖο τους. Κάθε τί ποὺ τροφοδοτεῖ τὸν ἐγωϊσμό τους καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ποὺ τοὺς ἔχει αἰχμαλωτίσει, τὸ διαφυλάσσουν.

Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολίτες βρίσκονται σὲ λάθος δρόμο, γι᾽ αὐτὸ κάτι πρέπει νὰ γίνει. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ σέρνονται ἀπὸ τὴν ἐπικαιρότητα καὶ νὰ ἐπιδιώκουν τὴν προβολὴ χωρὶς λόγο καὶ αἰτία. Καὶ ἂν ἐπρόκειτο γιὰ θέματα ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁμολογίας, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τοὺς ἐπαινέσει.Ὅταν ὅμως σιωποῦν μπροστὰ στοὺς προκλητικοὺς καὶ ἀπαράδεκτους οἰκουμενιστές, ὅταν εἶναι συμβιβασμένοι μὲ τὸν κόσμο καὶ ποτὲ δὲν ὑψώνουν τὴ φωνή τους γιὰ τὰ κακῶς κείμενα τῆς Ἐκκλησίας, πῶς νὰ δεχτεῖ κανεὶς ὅτι βαδίζουν τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας καὶ μποροῦν νὰ διακονήσουν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ;

Δὲν πιστεύουμε ὅτι κάποια μέρα ὅλοι οἱ πνευματικοί μας πατέρες θὰ συναισθανθοῦν τὴν ἐσφαλμένη τους πορεία καὶ θὰ μετανοήσουν, ἀκολουθώντας τὸ δρόμο ποὺ μᾶς ἔχουν δείξει οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, ἂν ζοῦσαν στὶς μέρες μας, δὲν θὰ αἰχμαλωτίζονταν ἀπὸ τὴ σύγχρονη τεχνολογία οὔτε καὶ θὰ ἐπέτρεπαν νὰ προβάλλονται στὸν κόσμο, σὰν νέα προϊόντα, ποὺ ἀναζητοῦν καταναλωτές.

Ορθόδοξος Τύπος, 17/01/2014 

πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ.

"Ο στύλος της Ορθοδοξίας"

Άλλο ένα άρθρο του πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα του ναού μας, αυτήν την φορά αφιερωμένο σε έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθοδοξίας μας, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Άθανάσιο, Μέγα τον αναφέρει το Συναξάριο της Εκκλησίας μας, που σε νεαρή ηλικία, διάκονος ακόμα κατατρόπωσε τον Άρειο και την διδασκαλία του, εκπροσωπώντας το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Α' Οικουμενική Σύνοδο και καταγράφοντας μαζί με τους υπόλοιπους εκπροσώπους των άλλων Πατριαρχείων, τα πρώτα επτά άρθρα του "Πιστεύω"όλης της Χριστιανοσύνης και συντάσσοντας κανόνες που έδωσαν λύση σε προβλήματα που ταλάνιζαν τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, αλλά και που είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας μας μέχρι και σήμερα.  

Ο αγώνας του κατά των αιρέσεων.

      Η αίρεση στον χώρο της Εκκλησίας είναι ό,τι μια βαριά αρρώστια στο ανθρώπινο σώμα. Ένα καρκίνωμα που αν δεν εκδιωχθεί θέτει σε κίνδυνο την πνευματική υγεία των μελών της. Γι' αυτό η Εκκλησία, το πραγματικό σώμα του Χριστού, από άγάπη και φιλανθρωπία, δια των υγειών μελών της, των αγίων, πολεμά τις αιρέσεις, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα ένός υγιούς οργανισμού τον ιό που προκαλεί την ασθένεια. Τους αιρετικούς όμως δεν τους θεωρεί εχθρούς της, αφού άλλωστε η Εκκλησία δεν έχει εχθρούς, αλλά άρρωστα μέλη της, τα οποία αγαπά και προσπαθεί να θεραπεύση.

    Ο Μέγας Αθανάσιος αγωνίστηκε όσο λίγοι για την διαφύλαξη των αληθειών της πίστεως που προσπαθούσαν να αλλοιώσουν οι αιρετικοί, οι οποίοι τον πολέμησαν με λύσσα. Με συκοφαντίες και κάθε λογής μηχονορραφίες κατάφεραν, πολλές φορές, να τον εξορίσουν και να τον απομακρύνουν από το ποίμνιό του. Αξιοσημείωτο είναι το ότι από τα σαρανταέξι χρόνια που ήταν Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, τα δεξαέξι τα πέρασε στην εξορία. Αλλά και από εκεί δεν έπαψε να μάχεται υπέρ του ποιμνίου του και εναντίον της αιρέσεως.

     Η αίρεση δημιουργεί φατρείες και σχίσματα, κομματιάζει και διαιρεί. Ο άγιος Πέτρος Αλεξανδρείας είχε την ευλογία να δη τον Χριστό, ο οποίος όμως φορούσε ένα χιτώνα ξεσχισμένο. Στην ερώτηση του αγίου, ποιός σού έσχισε τον χιτώνα, ο Χριστός απάντησε: "Άρειος ο άφρων". 

     Η λέξη αίρεση παράγεται από το ρήμα αιρέω που σημαίνει εκλέγω. Οι αιρετικοί επιλέγουν ένα κομμάτι της αλήθειας που τους βοηθά να στηρίξουν τις απόψεις τους και απορρίπτουν την αλήθεια στο σύνολό της. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα, διότι όταν αλλοιώνεται η πίστη χάνεται ο ορθός τρόπος ζωής. Ο τρόπος θεραπείας από τα πάθη, η μέθοδος καθάρσεως της καρδιάς, δια της οποίας οδηγείται ο άνθρωπος στην γνώση του Θεού, "μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται", αφού η θεωρία του Θεού ταυτίζεται με την αληθινή γνώση.

      Ο Άρειος υποστήριζε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα του Θεού "δημιουργηθέν εν χρόνω" και επομένως, όπως όλα τα κτίσματα, έχει αρχή και τέλος. Αν είναι αλήθεια όμως αυτό, τότε ο Χριστός δεν μπορεί να σώση τον άνθρωπο, αφού μόνο ο Θεός έχει αυτή την δυνατότητα. Εμείς όμως γνωρίζουμε από την αγία Γραφή, αλλά και από την πείρα της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός σαρκώθηκε για να σώση και να θεώση τον άνθρωπο.

      Στην πρώτη οικουμενική σύνοδο, η οποία καταδίκασε τις διδασκαλίες του Αρείου, συμμετείχε, σε νεαρή ηλικία (γύρω στα 26), και ο άγιος Αθανάσιος, Διάκονος τότε, ως εκπρόσωπος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και με ατράνταχτα επιχειρήματα κατέδειξε την πλάνην και το ψεύδος των διδασκαλιών του Αρείου. 

       Αλλά και αργότερα ως Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας με δυνατό λόγο, προφορικό και γραπτό, διατύπωσε με σαφήνεια τις αλήθειες τις οποίες οι αιρετικοί διέστρεφαν. Ότι, δηλαδή, ο Χριστός δεν είναι κτίσμα, αλλά 

"ο Υιός και Λόγος του Θεού, τέλειον γέννημα του Πατρός, γέννημα δε όχι κατά θέλησιν, αλλά κατά φύσιν. Δεν προήλθε διότι το ηθέλησεν ο Πατήρ, αλλά διότι είναι μέσα είς την φύσιν του Πατρός να γεννά τον Υιόν και μέσα εις την φύσιν του Υιού να γεννάται. Τούτο ακριβώς συνιστά την διαφοράν αυτού από τα κτίσματα. Είναι εικών και ομοίωσις του Πατρός, ενώ ο άνθρωπος είναι απλώς κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, άναρχος και Αυτός, όπως ο Πατήρ".

      Η Εκκλησία σε λίγους ανθρώπους έχει δώσει την προσωνυμίαν Μέγας. Μεταξύ αυτών έξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Αθανάσιος. Πολύ πετυχημένα είναι τα παρακάτω που έχουν γραφεί γι' αυτόν: 

"Σπανίως το επωνύμιον Μέγας εκάλυψε τόσον ουσιαστικόν περιεχόμενον όσον εις την περίπτωσιν του Αθανασίου Αλεξανδρείας. Μέγας εις τον ζήλον, μέγας εις την αγάπην, μέγας εις την αγιότητα, μέγας εις την ορθοδοξίαν. Με αυτά τα προσόντα του είναι τώρα τόσον ζωντανός εις την συνείδησιν του χριστιανικού πληρώματος όσον ήτο και όταν εζούσε σωματικώς". Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τον επιμνημόσυνο λόγο του στον μέγαν Αθανάσιον, αρχίζει με την χαρακτηριστική φράση, "Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι". 

     Πράγματι υπήρξε υπόδειγμα αρετής, αφού αυτή είναι καρπός αληθινής κοινωνίας με τον ζώντα Τριαδικό Θεό.

    Η μνήμη του τελείται την 18ην Ιανουαρίου μαζί με την (μνήμη) του αγίου Κυρίλλου ή την 2αν Μαΐου (ημέρα της κοιμήσεώς του).

τού Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Υ.Σ:

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου ετησίως δύο φορές το χρόνο. Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησης του αγίου, το οποίο το μαθαίνουμε από Κώδικα των Καυσοκαλυβίων. Υπήρχε διάσταση απόψεων κάτα πόσο βέβαιο είναι, αν πρόκειται για την κοίμηση του ή την ανακομιδή των λειψάνων όπως ο Λαυριώτικος Κώδικας υποστηρίζει. Η δεύτερη εορτή του τιμάται στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο, χωρίς να είναι ακόμα μέχρι σήμερα γνωστό, το γιατί και πότε καθιερώθηκε αυτή η εορτή. 
Η Λουθηρανική, η Αγγλικανική και η Καθολική εκκλησία τιμούν την μνήμη του στις 2 Μαΐου.

Εμείς πάλι στον ιερό ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, αγαπάμε τον Μέγα Αθανάσιο ιδιαιτέρως και τιμούμε  την μνήμη του και τις δύο ημερομηνίες με πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες και Αγρυπνίες.

Απολυτίκιον 
Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου

             Στῦλος γέγονας Ὀρθοδοξίας, θείοις δόγμασιν ὑποστηρίζων τὴν Ἐκκλησίαν, ἱεράρχα Ἀθανάσιε· τῷ γὰρ Πατρὶ τὸν Υἱὸν ὁμοούσιον ἀνακηρύξας κατῄσχυνας Ἄρειον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

πηγή

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας, Και για τους Εθνικούς το Ευαγγέλιο

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 19 Iανουαρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

Κήρυγμα 1ον: Και για τους Εθνικούς το Ευαγγέλιο

1. Όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί αποτελούμε, αδελφοί μου, την οικογένεια των παιδιών του Θεού. Και η οικογένειά μας αυτή λέγεται ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Όπως ο καθένας πρέπει να ξέρει την οικογένειά του, έτσι και εμείς πρέπει να γνωρίζουμε την ιερή μας οικογένεια, την Εκκλησία. Γι᾽ αυτό σας παρακαλώ να παρακολουθείτε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα κηρύγματά μας αυτά, τα οποία θα μιλούν για την ζωή και την διδασκαλία της ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Αρχίζω με το σημερινό μου κήρυγμα:

Από την αρχή η Εκκλησία μας, αδελφοί μου, αντιμετώπισε δύο δυσκολίες. Είναι τα δύο άκρα! Σας παρακαλώ να πάρετε και να διαβάσετε ένα πολύ ωραίο και δυνατό βιβλίο του μακαριστού αρχιμανδρίτου, μεγάλου νεωτέρου πατέρα της Εκκλησίας μας, του πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου. Είναι το βιβλίο «Τα δύο άκρα». Από την μία πλευρά είναι ο ζηλωτισμός και από την άλλη μεριά ο φιλελευθερισμός. Αυτά τα δύο, χριστιανοί μου, τα αντιμετώπισε η Εκκλησία από την αρχή. Από την μιά μεριά ήταν οι«εξ Ιουδαίων Χριστιανοί», που ήθελαν αυστηρότερο το Ευαγγέλιο, και από την άλλη μεριά ήταν οι «εξ Εθνών Χριστιανοί», που ήθελαν το Ευαγγέλιο «πλανισμένο» και ελεύθερο. Ας μιλήσω καθαρότερα και σαφέστερα για το τί θέλω να πω:

2. Οι Ιουδαίοι, αδελφοί μου, ήταν εθνικιστές. Θεωρούσαν δηλαδή ότι ο Θεός είναι δικός τους μόνο, ότι ο Θεός νοιάζεται γι᾽ αυτούς μόνο και γι᾽ αυτό απ᾽ όλα τα έθνη εξέλεξε μόνον αυτούς, γιατί αυτοί είναι οι εκλεκτοί. Ο Θεός όμως είναι παγκόσμιος και ενδιαφέρεται για την σωτηρία όλων των ανθρώπων και όλων των λαών. Ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας, σαρκώθηκε για την σωτηρία όλων των ανθρώπων. Γι᾽ αυτό και μετά την Ανάστασή Του είπε στους μαθητές Του να πορευθούν σ᾽ όλα τα έθνη για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο. «Πορευθέντες – τους είπε – μαθητεύσατε πάντα τα έθνη...».Αυτό όμως, το να κηρύττεται δηλαδή το Ευαγγέλιο σε όλους τους λαούς δεν το ήθελαν οι από τους Ιουδαίους προερχόμενοι χριστιανοί, γιατί, όπως σας είπα, νόμιζαν και πίστευαν ότι ο Μεσσίας είναι γι᾽ αυτούς μόνο. Αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα, η πρώτη δυσκολία, που αντιμετώπισε στην αρχή η Εκκλησία: Το κήρυγμα του Ευαγγελίου πρέπει να κηρύττεται και στους εθνικούς, δηλαδή τους ειδωλολάτρες, ή είναι μόνο για τους Ιουδαίους;

3. Σ᾽ αυτό το ερώτημα η Εκκλησία απήντησε ότι το κήρυγμα του Ευαγγελίου είναι για όλους και όχι μόνο για τους Ιουδαίους. Σ᾽ αυτή την θέση της Εκκλησίας μας έχουμε τα εξής επιχειρήματα: (α) Το νεογέννητο Ιησού Χριστό πήγαν να τον προσκυνήσουν όχι μόνο οι ποιμένες από την Ιουδαία, αλλά και οι μάγοι εξ Ανατολών, ειδωλολάτρες δηλαδή. Τον Μεσσία τον περίμενε όλη η ανθρωπότητα. (β) Την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε που γεννήθηκε ουσιαστικά η Εκκλησία με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν ήταν μόνο Ιουδαίοι, αλλά άνθρωποι από τα περισσότερα γνωστά μέρη του κόσμου. Ήταν Ιουδαίοι βεβαίως, αλλά και άνθρωποι από την Μεσοποταμία, την Καππαδοκία, τον Πόντο, την Ασία, την Φρυγία, την Παμφυλία, την Αίγυπτο, από τα μέρη της Λιβύης. Ήταν Ρωμαίοι, ήταν Κρήτες και Άραβες, ήταν Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίτες, ήταν απ᾽ όλα τα μέρη του κόσμου (Πραξ. 2,9-11). (γ) Το μήνυμα του Αγγέλου προς τον διάκονο Φίλιππο, να πάει στο δρόμο που κατεβαίνει από την Ιερουαλήμ στην Γάζα και να συναντήσει εκεί έναν αξιωματουχο Αιθίοπα. Ο Φίλιππος συνάντησε αυτόν τον ανώτερο αξιωματικό και αυλικό της βασίλισσας των Αιθιόπων πάνω στο άρμα του να διαβάζει τον προφήτη Ησαΐα. Τον κατήχησε και έπειτα τον βάπτισε (Πραξ. 8,26-28). Αυτό έγινε κατά την εντολή του Θεού, με την αποκάλυψη του Αγγέλου, όπως είπαμε. Ο Αιθίοπας βεβαίως δεν ήταν Ιουδαίος. Άρα το θέλημα του Θεού ήταν να έρχονται στην Εκκλησία όχι μόνο Ιουδαίοι, αλλά και Εθνικοί. (δ) Μία άλλη παρόμοια αποκάλυψη έγινε και στον απόστολο Πέτρο. Αυτός ο Απόστολος, πάλι με όραμα, έμαθε να μην κάνει διάκριση μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών. Από αυτό φάνηκε ότι το θέλημα του Θεού είναι να κηρύττεται το Ευαγγέλιο του Χριστού και στους Εθνικούς και να γίνονται και αυτοί μέλη της Εκκλησίας του Χριστού (Πράξ. κεφ. 10.11). Μάλιστα ο απόστολος Πέτρος στην περίπτωση αυτή ομολόγησε ότι «ουκ έστι προσωπολήπτης ο Θεός, αλλ᾽ εν παντί έθνει ο φοβούμενος αυτόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτός αυτώ εστι» (Πράξ. 10,34-35). (ε) Ως τελευταίο παράδειγμα θα αναφέρουμε τον διάκονο Στέφανο. Γιατί λιθοβολήθηκε; Λιθοβολήθηκε από τους Ιουδαίους γιατί κατάλαβαν από τα κηρύγματά του ότι κηρύττει τον Ιησούν Χριστόν για όλο τον κόσμο, για όλα τα έθνη και έτσι εξισώνει το δικό τους προνομιούχο έθνος, που δέχθηκε τον Νόμο του Μωυσή, το εξισώνει, λέγω, με τα άλλα βέβηλα έθνη. Η κατηγορία εναντίον του ήταν ότι τον άκουσαν να λέει στο κήρυγμά του ότι ο Ιησούς Χριστός θα αλλάξει τα ιερά έθιμα και τους θεσμούς, που παρέδωκε ο Μωυσής στους Ιουδαίους (βλ. Πράξ. 6,14).

Με αυτά και από πολλά άλλα επιχειρήματα, αδελφοί μου χριστιανοί, από την αρχή η Εκκλησία του Χριστού νίκησε την στενοκαρδία των Ιουδαίων και το κήρυγμά της ακουόταν πολύ έξω από τα Ιουδαϊκά σύνορα, σε όλα τα έθνη, όπως το είπε ο Ιησούς Χριστός στους μαθητές Του.

Με πολλές ευχές,

† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

πηγή

Ο ΠΑΠΑ-ΘΩΜΑΣ ΤΩΝ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ

Του Σπύρου Νεραϊδιώτη*

Τον άκουσα, δεν τον είδα που ήταν ανάμεσα στους λιγοστούς προσκυνητές, που ανηφόριζαν το μικρό μονοπάτι που πάει προς την Αγία Κυριακή. Το ξωκλήσι που στο παρελθόν ήταν μοναστήρι, το οποίο χρονολογείται από τον 7ο αιώνα και βρίσκεται στη Νεράιδα των Τζουμέρκων. Κοντοστάθηκα για λίγο να αφουγκραστώ τη φωνή του, νιώθοντας συγχρόνως το αεράκι να με χαϊδεύει και να μου δροσίζει το πρόσωπο. Μου φάνηκε γνώριμη η φωνή, χαρακτηριστική, δωρική, με τα τζουμερκιώτικα ιδιώματα και την προφορά. Την είχα ματακούσει πολλές φορές αυτή τη φωνή, από μικρό παιδί και μου ‘μεινε μες στην ψυχή μου, χαραγμένη και ανεξίτηλη. Ένα ελαφρύ χαμόγελο ζωγραφίστηκε τότε στα χείλη μου. Αυτός είναι! είπα μέσα μου. Ναι αυτός, ο λεβεντόπαπας! Ο παπα – Θωμάς! Ανέβαινε με βήμα αργό την ανηφοριά ακουμπισμένος στο μπαστούνι του, παρά τα ενενήντα χρόνια που κουβαλάει στη ράχη του. Πηγαίνει στην Αγία που γιορτάζει, να προσκυνήσει στη Χάρη της. Εκείνη τη στιγμή μες στο μυαλό μου αστραπιαία, άρχισαν να ξετυλίγονται σαν κινηματογραφική ταινία, εικόνες από τα παλιά. Τότε που ο παπα – Θωμάς ήταν για πολλά χρόνια εφημέριος στη Νεράιδα, τη νύμφη των ανατολικών Τζουμέρκων. Τον αγαπούσε ολόκληρο το χωριό και τον σέβονταν. Παπάς που με το δικό του αυθεντικό τρόπο έβαλε τη δική του σφραγίδα στην τοπική κοινωνία της ορεινής πατρίδας. Στον ιερό χώρο της εκκλησίας θαρρείς πως ήταν ένας ιερωμένος με μορφή αγίου. Αλλά έξω απ’ αυτή έπαιρνε ένα εντελώς διαφορετικό ύφος. Γίνονταν ένας επαναστάτης, απόγονος του Παπαφλέσσα και του Αθανάσιου Διάκου. Άρχοντας πραγματικός, σκληρός με την αδικία, αυστηρός με τον εαυτό του, συμπαραστάτης των αδυνάτων και κατατρεγμένων, ακούραστος εργάτης στην υπηρεσία του ποιμνίου του, ατίθασος με τους υψηλά ιστάμενους στο πολιτικό και εκκλησιαστικό στερέωμα, ευαίσθητος σαν άνθρωπος, που στο άκουσμα της μελωδίας του «Χριστός Ανέστη» τον είδα να δακρύζει.

Παπάς με προσφορά στην πνευματική υπόσταση της εκκλησίας και στην κοινωνική ζωή της μικρής μας πατρίδας. Ο ακρογωνιαίος λίθος, κυρίως τους χειμερινούς μήνες, που αντιμετώπιζε κάθε πρόβλημα των λιγοστών κατοίκων. Εκείνα τα χρόνια, όταν έπεφτε πολύ χιόνι, γύρναγε από σπίτι σε σπίτι στο χωριό και φώναζε: «χωριανοί, είστε καλά;». Ανάσταση έβγαζε περιμένοντας να έρθει και ο τελευταίος, ρωτώντας «είμαστε όλοι εδώ;». Μερακλής άνθρωπος ο παπα – Θωμάς. Στο πανηγύρι χόρευε τον Παλαμιώτη. Ανασκούμπωνε τις δυο άκρες του ράσου στη μέση του και αφήνονταν στο ρυθμό του τραγουδιού. Μερακλώνονταν, χόρευε και εκφράζονταν. Και στο Διπλοκάγκελο, μαζί με τους άλλους παπάδες έσερνε το χορό στο πανηγύρι της Νεράιδας. Χωρίς να το καταλάβω έφτασα δίπλα του, τον χαιρέτησα εγκάρδια με εκτίμηση και σεβασμό. Σταμάτησε, κοίταξε άνωθεν σα να ήθελε να ευχαριστήσει το Θεό, πήρε μια βαθιά ανάσα να ξαποστάσει, βγάζοντας από τα ρουθούνια του ανακούφιση, λέγοντας με φωνή τρεμάμενη και κουρασμένη. – Δε μπορούσα παιδί μου να μην έρθω στην Αγία… θα το είχα βάρος στην συνείδησή μου… Όπως εσύ παιδί μου, έχεις πάθος και αγάπη για το χορό,… άλλο τόσο έχω κι εγώ για αυτά τα άγια μέρη… Στη Νεράιδα παιδί μου, βρίσκεται η μισή μου καρδιά, και η άλλη μισή στην Αγία… Μόνο που δεν με ακούνε τα ποδάρια μου, για… και λίγο η μέση με πονάει, αλλά να… βλέπεις που η Αγία με αξίωσε να έρθω.Κι εκείνη την στιγμή πιάνοντας το ίσιωμα, φτάσαμε στο αλώνι. Γιατί το μοναστήρι της Αγίας Κυριακής παλιότερα είχε στάρια, χίλιες σιούτες γίδες, μελίσσια πολλά, κηπευτικά και τις μέρες εκείνες οι προσκυνητές, είχαν ένα πιάτο φαγητό. Αλλά και τον άλλο καιρό που οι πιστοί και οι διαβάτες πέρναγαν από το μοναστήρι δεν έμειναν νηστικοί, εύρισκαν να φάνε και να ξημερώσουν εκεί. Ο παπα – Θωμάς μπήκε μέσα στο χώρο της εκκλησίας, για να τον αντικρύσω λίγο αργότερα έξω, στην πίσω αυλή του Ναού. Τον είδα να αγναντεύει απάνω ψηλά το στεφάνι (απότομη βουνοπλαγιά), με δέος. – Να, εκεί μου λέει, με ύφος επιβλητικό, δείχνοντας με το χέρι του. Ω! του θαύματος! Εκεί είδα το καντήλι της Αγίας, να φέγγει τα μεσάνυχτα! Γύρισε προς το μέρος μου συγκινημένος, ακούμπησε στο μπαστούνι του παίρνοντας το ύφος του Πατρο – Κοσμά, του μεγάλου αυτού Εθναπόστολου, που πέρασε από τα μέρη μας, και δίδαξε για το Θεό και την Πατρίδα και προφήτεψε τη μεγάλη Επανάσταση του Γένους. Μετά από ολιγόλεπτη παύση σα να ήθελε να σκεφτεί, άρχισε ο παπα – Θωμάς με ιδιόμορφο και γλαφυρό ύφος να διηγείται με συγκίνηση αλλά και θαυμασμό, τα θαύματα της Αγίας Κυριακής. Τον διέκοψε για μια στιγμή ο ήχος της καμπάνας που χτύπαγε εκείνη την ώρα εσπερινό. Κάνοντας το σταυρό του αναφώνησε με ευλάβεια: «Αγία Κυριακή μου, μεγάλη η Χάρη σου» συνεχίζοντας και πάλι τη διήγηση. Μιλούσε ασταμάτητα, επαναλαμβάνοντας αρκετές φορές τη φράση, «Ω! του θαύματος!». Σταματούσε πότε – πότε για να ψάλλει χαμηλόφωνα, τα τροπάρια που έψαλλαν την ώρα του εσπερινού. Γιατί ο παπα – Θωμάς έχει καλή φωνή, καθάρια, γλυκιά, μελωδική, με ρυθμό δωρικό και χροιά ξύλινη σαν να χτυπάνε σήμαντρα σε βυζαντινό συλλείτουργο. Και πάλι μετά να συνεχίζει. Να λέει για τον άνθρωπο, για τις αξίες και τα ιδανικά του, να αναφέρεται στα χωριά μας, ακόμα και για τους δύσκολους καιρούς που βιώνει η Πατρίδα και το Έθνος, αλλά και ο πολύπαθος λαός που υποφέρει όλα αυτά τα δεινά. Είχε μορφή αγίου όταν αναφερόταν στο Χριστό και την Αγία Κυριακή. Το πρόσωπό του άλλοτε έπαιρνε ύφος βλοσυρό, σαν αυτό του αγωνιστή αντάρτη της εθνικής αντίστασης, που κόρφωναν οι ράχες του Αη-Λια και του Κριάκορα, μιλώντας για την σημερινή πολιτική κατάσταση. Και άλλοτε έπαιρνε γαλήνια όψη, σαν «Φως Ιλαρό», όταν αναφερόταν στον άνθρωπο, γεμάτος αγάπη. Ακόμα και τη μορφή του Αη-Γιώργη έπαιρνε, πολιούχου της ποθεινής πατρίδας, σαν να ήθελε να καρφώσει με το βλέμμα της ψυχής του κατάκαρδα τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης, που καραδοκεί στη γωνία για να κατασπαράξει σαν άγριο θηρίο, να αφανίσει τα πατροπαράδοτά μας και να ισοπεδώσει τις αξίες μας. Δεν μπορούσα ούτε να τον διακόψω, ούτε να ρωτήσω, ούτε να συμπληρώσω. Μόνο να ακούω μπορούσα. Γιατί ο παπα – Θωμάς είναι μια ξεχωριστή, μια αυθεντική προσωπικότητα και αξία, ένα κεφάλαιο για τον τόπο μας, μη μπορώντας να αντισταθείς στο λυρισμό της ψυχής του. Σαν κληρικός, αγάπησε την του Χριστού Εκκλησία, σαν άνθρωπος αγάπησε τον ίδιο τον άνθρωπο, τη φύση, την ορεινή πατρίδα. Έτσι όπως τον συνάντησα στο χώρο της Αγίας Κυριακής, έχω την αίσθηση πως είναι μια γλυκύτατη φυσιογνωμία. Τα κάτασπρα μαλλιά και γένια του, οι βαθουλωτές κόγχες των ματιών του από το βαθύ γήρας, μαρτυρούν σοφία. Η γαλήνια όψη του προσώπου του και τα ξεθωριασμένα γαλανά μάτια του, φανερώνουν καλοσύνη και αγάπη. Θαρρώ πως ο παπα – Θωμάς είναι μια πράγματι βιβλική μορφή. Ευλόγησον ημάς! Άγιε Γέροντα!

*ο Σπύρος Νεραϊδιώτης είναι Χοροδιδάσκαλος, λαογράφος, τηλεοπτικός παραγωγός.

πηγή

ΠΡΟΣ Κ. ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κέρκυρα 14/1/2014

                                         

Προς  κ. Υπουργό Παιδείας

Κύριε Υπουργέ,

διάβασα στο διαδίκτυο την είδηση ότι, σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους σας και κατόπιν προτάσεως της Ενώσεως Ξενοδόχων, προγραμματίζετε να καθιερώσετε μια εβδομάδα διακοπών σχολικών μέσα στον χειμώνα, εναρμονιζόμενοι με τακτικές χωρών του εξωτερικού, ώστε να τονωθεί η οικονομία, με την αύξηση του χειμερινού εσωτερικού τουρισμού.

Επιτρέψτε μου να σας καταστήσω κοινωνό των σκέψεών μου.

1)    Εάν γίνει τελικώς κάτι τέτοιο, διάβασα ότι σκέφτεστε να τοποθετήσετε τις χειμερινές διακοπές στην εβδομάδα από 3/3/14, δηλαδή την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Προτείνετε δηλαδή στα παιδιά και τους γονείς τους την εβδομάδα αυτή να πάνε για σκι, να πάνε στα βουνά και στα λαγκάδια, να κάνουν εκδρομές. Ξεχνάτε βέβαια, αν το γνωρίζατε ποτέ, ότι την εβδομάδα αυτή ο Θεός μας καλεί σε ιδιαίτερη εγρήγορση και μετάνοια, σε κατάνυξη, μας καλεί σε αυστηρή νηστεία, μας καλεί σε όμορφες ακολουθίες, όπως Απόδειπνα, Χαιρετισμούς, Προηγιασμένες κλπ. Εσείς προτείνετε ακριβώς το αντίθετο, εκδρομές και τραγούδια και χαρές. Χάθηκε η εβδομάδα από 16/2 όπου επιτρέπεται η κατάλυσις εις πάντα; Μην μου πείτε ότι «ποιος νηστεύει;» ή «ποιος πάει σε αυτές τις ακολουθίες;». Άλλο το να κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει, ελεύθερος είναι άλλωστε, και άλλο εσείς, ως συντεταγμένη πολιτεία, να τον εμποδίζετε από αυτά.

2)    Νομίζετε ότι οι εκδρομές μέσα στη μέση του χειμώνα και το κλείσιμο των σχολείων θα διευκολύνουν την οικονομία μας; Πώς; Θα αφήσουν τις δουλειές τους οι γονείς για να τρέχουν εκδρομές; Θα κλείσουν και τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και άλλων μαθημάτων, ή θα τα παρατήσουν οι μαθητές για να πηγαίνουν εκδρομές; Ωραία πρότυπα τους δίνετε!!!

3)    Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός συμβούλευε να ανοίξουν σχολεία, ώστε να μορφωθεί ο κόσμος και να βγουν από την κρίση (τότε). Εσείς, για να βγούμε από την κρίση, γιατί κλείνετε σχολεία; Σε ένα ήδη υποβαθμισμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον, εσείς προτείνετε επιπλέον ημέρες αργίας;

Παρακαλώ σκεφθείτε τα σοβαρά, αν πράγματι θέλετε το καλό της οικονομίας μας.

                                                           Ευχαριστώ

                                                         Ε. Σημαντήρης           

πηγή