Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 09, 2012

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΧΡΗΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ


πηγή



Έναν άνθρωπο πού δέν κάνει λεπτή εργασία στον εαυτό του, ό σατανάς τον πολεµάει;

Ό σατανάς δέν πάει σέ έναν άχρηστο άνθρωπο, αλλά πάει σέ έναν αγωνιστή, γιά νά τον πειράξη καί νά τον άχρηστέψη. 
∆έν χάνει τόν καιρό του νάκάνη λεπτή εργασία σέ κάποιον πού δέν κάνει λεπτή εργασία. Στέλνει σ' αυτόνπού ράβει µέ σακκορράφα, διάβολο µέ σακκορράφα.

Σ' αυτόν πού κάνει λεπτόεργόχειρο, στέλνει διάβολο πού κάνει λεπτό εργόχειρο. Σ' αυτόν πού κάνει πολύψιλό κέντηµα, στέλνει διάβολο γιά πολύ ψιλή εργασία.

Σ’ αυτούς πού κάνουνχονδρή δουλειά στον εαυτό τους, στέλνει χονδρό διάβολο.Στους αρχαρίους στέλνει, αρχάριο διάβολο.

Οί άνθρωποι πού έχουν λεπτή ψυχή, πολύ φιλότιµο καί είναι ευαίσθητοι,χρειάζεται νά προσέξουν, γιατί βάζει καί ό διάβολος τήν ουρά του καί τους κάνει πιό ευαίσθητους, καί µπορεί νά φθάσουν στην µελαγχολία ή ακόµη - Θεός φυλάξοι - καί στην αυτοκτονία.

Ό διάβολος, ένώ εµάς τους ανθρώπους µας βάζει νά πηγαίνουµε κόντρα στον πλησίον µας καί νά µαλώνουµε, ό ιδιος ποτέδέν πάει κόντρα.

Τόν αµελή τόν κάνει πιό αµελή· τόν αναπαύει µέ τόν λογισµό:«Τό κεφάλι σου πονάει, είσαι αδιάθετος· δέν πειράζει καί άν δέν σηκωθής γιάπροσευχή». 

Τόν ευλαβή τόν κάνει πιό ευλαβή, γιά νά τόν ρίξη στην υπερηφάνεια, ή τόν σπρώχνει νά άγωνισθή περισσότερο άπό τις δυνάµεις του,ώστε νά άποκάµη καί νά άφήση µετά όλα τά πνευµατικά του όπλα καί νάπαραδοθή ό πρώην πολύ αγωνιστής.

Τόν σκληρόκαρδο τόν κάνει πιό σκληρόκαρδο, τόν ευαίσθητο υπερευαίσθητο.Καί βλέπεις πόσοι άνθρωποι, άλλοι γιατί έχουν κάποια ευαισθησία και ίάλλοι γιατί έχουν κλονισθή τά νεύρα τους, ταλαιπωρούνται µέ αϋπνίες καί παίρνουν χάπια ή βασανίζονται καί χαραµίζονται στά νοσοκοµεία.

Σπάνια νάδής σήµερα άνθρωπο ισορροπηµένο.

Έγιναν µπαταρίες οί άνθρωποι. Οι περισσότεροι είναι σάν νά έχουν ηλεκτρισµό. Όσοι µάλιστα δέν εξοµολογούνται,δέχονται επιδράσεις δαιµονικές· έχουν έναν δαιµονικό µαγνητισµό, γιατί ό διάβολος έχει εξουσία επάνω τους. 

Λίγοι άνθρωποι, εϊτε αγόρια εϊτε κοπέλες εϊτε ηλικιωµένοι είναι, έχουν ένα βλέµµα γαλήνιο. ∆αιµονισµός!

Ξέρεις τί θά πή δαι-µονισµός; Νά µήν µπορής νά συνεννοηθής µέ τόν κόσµο!!!!!

Ο άγιος των Εξαρχείων, που δεν είχε ούτε για νοίκι...



Ήρθε από την Αφρική, άρα Μετανάστης. Κυνηγημένος εκεί από κάποιους υψηλά ιστάμενους, που δεν τον χώνευαν ακριβώς επειδή ήταν αυθεντικός και ακέραιος. Εγκαταστάθηκε στου Ρέντη και δεν είχε λεφτά ούτε για να πληρώσει το νοίκι. Είχε πρωτοέρθει ως φοιτητής και είχε εγκατασταθεί στα Εξάρχεια, και πάλι δεν είχε λεφτά να πληρώσει το νοίκι... Ήταν μαθημένος στην πείνα και στην αφραγκία, λοιπόν, μια ζωή.
Αν και τρομερά μορφωμένος, φυτοζωούσε σε μια υπηρεσιακή θέση, περιπλανώμενος στην Ελλάδα, κι έτρωγε στη μάπα τις βρισιές και το κυνήγι εκείνων που "ήξεραν", υποτίθεται, γιατί τον είχαν διώξει από την Αφρική. 
Αυτός έκανε υπομονή. Γιατί να μην κάνει; Άγιος ήταν - ή μήπως ΓΙ' ΑΥΤΟ έγινε άγιος; Ο άγιος των Εξαρχείων, ένας ειρηνικός άνθρωπος, που τα Εξάρχεια της εποχής του τον αγνοούσαν & σημερινά Εξάρχεια επίσης τον αγνοούν.

Αργότερα πήρε μια υπεύθυνη θέση κι εκεί έλαμψε η καλοσύνη του. Όταν όμως πήρε σύνταξη κι έφυγε, για να κάνει επιτέλους αυτό που αγαπούσε η καρδιά του, κι εκεί ακόμα τον κυνηγούσαν οι κακοί άνθρωποι (ο Θεός να τους έχει καλά), τον συκοφαντούσαν -για εκλήματα πια- κι έτσι είχε πρόβλημα και με τον κρατικό μηχανισμό! Υπέση σκληρές ανακρίσεις, αν και γέρος... Και δόξα τω Θεώ, έκανε υπομονή.

 Αν και δεν υπήρχα τότε, έχω ακούσει γι' αυτή τη φωτο ότι η σορός του αγίου έμεινε έξω από τις 
ΚΛΕΙΣΤΕΣ 
πόρτες του καθεδρικού ναού Πειραιά, περιμένοντας το καραβάκι για Αίγινα.
 Ανεπιθύμητος ο άγιος, όπως όλοι οι δίκαιοι, δεν του άνοιξαν τις πόρτες. 
Δόξα τω Θεώ.

Όταν πέθανε, σ' ένα νοσοκομείο της Αθήνας, τον κήδεψαν στο νησί του (που είχε γίνει "δικό του", επειδή είχε μετακομίσει & προσφέρει σπουδαίο έργο εκεί), αλλά στο δρόμο, που έπρεπε να κάνει στάση στον Πειραιά, του έκλεισαν την πόρτα της εκκλησίας κι έμεινε το φέρετρό του απ' έξω. Και μετά, ένας δεσπότης είπε: "Τρελαθήκατε; Αυτός είναι άγιος;", μέχρι που τη νύχτα τον είδε ολοζώντανο μπροστά του και άλλαξε γνώμη.

Δεν είσαι μόνος σου, λοιπόν. Έχουμε έναν άγιο που σου μοιάζει, αναγνώστη μου, έφηβε, απροσάρμοστε, μαυροντυμένε, σκουλαρικά, επαναστάτη, θαμώνα των Εξαρχείων, άφραγκε, ονειροπόλε, που γυρεύεις τον ουρανό και θέλεις να γίνει παράδεισος η κολασμένη γη.
Μου φαίνεται μάλιστα πως όλοι οι άγιοί μας σού μοιάζουν. Δε θέλω να το παίξω έξυπνος, αλλά νομίζω πως έχουνε να σου πούνε κάτι.

Α, να μην ξεχάσω: ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ, που γράφω σ' αυτό το post, είναιαυτός.

Εκκλησία της Ελλάδος - Νέες Ταυτότητες: Όταν η Δ.Ι.Σ (Διαρκής Ιερά Σύνοδος) μεταμορφώνεται σε Δ.Η.Σ (Διαρκώς Ηρεμιστικά Σε όλους)



Προσοχή! Ο τίτλος της  ανάρτησής  μας αναφέρεται  στην  Διαρκή Ιερά Σύνοδο (ΔΙΣ) της εκκλησίας  της Ελλάδος  που είναι  απλώς  ένα "διαρκές διοικητικό όργανο" στο  οποίο  συμμετέχουν εναλλάξ  12 επίσκοποι , προεδρεύοντος  του Αρχιεπισκόπου με αρμοδιότητα να  αποφασίζει για τα τρέχοντα θέματα και όχι  στην  Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας (Ι.Σ.Ι.), που είναι   η  ανώτατη εκκλησιαστική αρχή και η οποία  συνεδριάζει  στην αρχή κάθε  εκκλησιαστικού  έτους ή όποτε  υπάρξει ανάγκη  λήψης σοβαρών αποφάσεων,με Πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος και  μέλη όλους τους εν ενεργεία Μητροπολίτες.)
......Δυστυχῶς, καί πάλι “ὁρισμένοι γνωστικοί” θά φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα σάν τά μωρά, δῆθεν γιά νά μήν στενοχωριοῦνται καί θά λένε: “δέν πειράζει αὐτό, δέν εἶναι τίποτα, ἀρκεῖ ἐσωτερικά νά πιστεύετε!” ..."
Γέρων Παϊσιος ο Αγιορείτης
Εικοσιτέσσερις ώρες   πρίν την  αποφράδα  για το Έθνος  και την δημοκρατία  ημέρα, προχθές  στις  6 Νοεμβρίου  του 2012, συνήλθε  για δεύτερη  φορά  η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της  Εκκλησίας  της Ελλάδος , όχι  φυσικά  για να  ασχοληθεί  ως  όφειλε  με την  μείζονα  απειλή   της βιολογικής και ψυχικής εξόντωσης  του  ποιμνίου  της , απο  την  προδοτική συμπεριφορά  των  εντολοδόχων "αρχόντων"  της  τρικομματικής  κατοχικής  κυβέρνησης, αλλά  για  να  συμφωνήσει   αφ΄ενός  ως προς  το  τρισάγιο  των  μακαριστών   Πατριάρχου  Βουλγαρίας  και  Μητροπολίτου Κομοτηνής , και αφ΄ετέρου για  να  επαναλάβει    τις  καθησυχαστικές  γενικολογίες   του υπουργού  ΠΡΟ-ΠΟ  κ. Δένδια σχετικά  με τις  "νέες ταυτότητες" , καταπίνοντας  επι της ουσίας "αμάσητο"  το περιεχόμενο του  εγγράφου  που τους απέστειλε  η Ελληνική Αστυνομία, γράφοντας  ταυτοχρόνως  στα παλαιότερα  των υποδημάτων της όλα όσα  αναφέρθηκαν   με  επιστημονική και θεολογική τεκμηρίωση  στην  σχετική  ημερίδα  που διοργάνωσε  ακριβώς  πρίν ένα   μήνα  ( 6 Οκτωβρίου 2012)  η Εστία  Πατερικών  Μελετών  υπό  την Αιγίδα  της Ιεράς  Μητροπόλεως  Πειραιώς  (βλ. εδώ).

Δυστυχώς  η Διαρκής Ιερά Σύνοδος   και  ο  πρόεδρος  αυτής   Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης  Ελλάδος  κ.Ιερώνυμος  έχουν   λόγω και έργω  δώσει το δικαίωμα  σε πολλούς εξ ημών,  να  παρανοούν   την  ερμηνεία   του  αρκτικόλεξου  Δ.Ι.Σ   και να το μεταφράζουν  ως  Δ.Η.Σ  (Δίνω Ηρεμιστικά Σε όλους).

Τι  εννοούμε "λόγω και έργω"
  
Ενδεικτικά μπορούμε να αναφερθούμε  μόνο στα εξής  :  

Α) Στην  σκανδαλωδώς  χλιαρή   αντίδρασή  της  ,  στην  χυδαιοδέστερη  και  εμετικώτερη    απόπειρα  προσβολής  του  προσώπου της  Κεφαλής  της  Εκκλησίας  μας, δηλαδή του  Κυρίου ημών  Ιησού Χριστού , μέσω του  ταλμουδικής  έμπνευσης  δήθεν  θατρικού  έργου "Corpus Christi".

Β)Στην  απο 10/10  απόφασή  της , να "αποκαταστήσει"  ως προς την Αρχιερωσύνη τον  καθαιρεθέντα   τέως  Mητροπολίτη  Αττικής  και νυν  μοναχό   Παντελεήμονα Μπεζενίτη , ο οποίος  όχι μόνο  κατεδικάσθη  και φυλακίσθηκε για  την γνωστή ιστορία με τα  υπεξαιρεθέντα χρήματα  των  πιστών  στην Ι.Μ Αγίου Εφραίμ , αλλά  είχε  κατασκανδαλίσει   το ποίμνιο  και με τις  προκλητικές  απαντήσεις  του  σχετικά  με τις προσωπικές  του  τραπεζικές καταθέσεις  αλλά  και με τις  τηλεοπτικές  αποκαλύψεις   σχετικά με την προσωπική του  ζωή (βλ. εδώ).

Γ) Στην  μέχρι τώρα  θέση  της , ή  πιό σωστά  με την  "μη θέση της", σχετικά  με την "κάρτα του πολίτη" ,  δηλαδή  τη νέα ταυτότητα  ( ό όρος "κάρτα του πολίτη" ήταν  μια  επικοινωνιακή  εφεύρεση  του κ. Παπανδρέου,  ο οποίος  ωστόσο  δεν υπάρχει  σε  κανένα  σχετικό  με την  ηλεκτρονική διακυβέρνηση νομοσχέδιο).

Σε αυτό ειδικά το μείζον ζήτημα  η  ΔΙΣ  και ο  πρόεδρός της  κ. Ιερώνυμος , έχουν  αποδείξει ποικιλοτρόπως   ότι  περιφρονούν :
1) Την δίκαιη  ανησυχία  εκατοντάδων χιλιάδων  επωνύμων  πιστών  της  εκκλησίας  ( βλέπε  συλλογή  υπογραφών της ΠΡΑΟΣ και της ΕΠΜ εδώ)

2)Την ρητή και σαφή απόφαση  της Ιεράς Κοινότητος  του  Αγίου Όρους  η οποία  συνιστά  στους χριστιανούς να μην παραλάβουν  τη νέα ταυτότητα  και να χρησιμοποιούν  τα συμβατικά μέσα  ταυτοποιήσεώς των (βλ.εδώ 

3) Το σχέδιο απόφασης της  Ρωσικής  εκκλησίας  " Για την θέση της Εκκλησίας σχετικα με την εμφάνιση και ανάπτυξη καινούργιων τεχνολογιών ταυτοποίησης προσώπου " (βλ.εδώ)

4)Τις  επιστολές  του  Αρχιμανδρίτου  π. Σαράντη Σαράντου (βλ.εδώ εδώ εδώεδώ)

5) Τα πορίσματα της  ημερίδας  που διοργάνωσε  ακριβώς  πρίν ένα   μήνα  ( 6 Οκτωβρίου 2012)  η Εστία  Πατερικών  Μελετών  υπό  την Αιγίδα  της Ιεράς  Μητροπόλεως  Πειραιώς  (βλ. εδώ)

6)Όλα τα πορίσματα  των  σχετικών  με την  νέα ταυτότητα  ημερίδων που έχει διοργανώσει  μέχρι  σήμερα  η  Εστία Πατερικών  Μελετών  και η Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης (βλ. εδώ εδώ εδώ)


7)Τις  εισηγήσεις  της ειδικής  συνοδικής  επιτροπής   η οποία  συνεστήθη   ακριβώς  για να μελετήσει   αυτό το μείζον ζήτημα. (βλ. εδώ)

8)Την  δημοσιευθείσα  γνωμοδότηση  του  εγκρίτου νομικού κ. Παπασωτηρίου  (βλ.εδώ ) 

9)Των ρητών  δηλώσεων  των   υπουργών  εσωτερικών  και  δημ. διοίκησης- ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (βλ.εδώ
10) Πλήθος  άλλων  πληροφοριών  και τεκμηρίων  σχετικά  με την  επαπειλούμενη και  όπως όλα δείχνουν   ταχέως αναδυόμενη   αντίχριστη  ηλεκτρονική  δικτατορία  (αυτό που "ευσχήμως"  τα  κατοχικά καθεστώτα  των τελευταίων  ετών  ονομάζουν "ηλεκτρονική διακυβέρνηση")

Το ξαναλέμε  για να το εντυπωθούν  καλά  εκείνοι  που  περιμένουν να "επενδύσουν" στα τρωτά  της  διοίκησης  που ασκεί η ΔΙΣ: 

Είμαστε και θα είμαστε  εντός της εκκλησίας   και  δεν  έχουμε σκοπό  να  δείξουμε  την  πίκρα μας  ή τις διαφωνίες μας  "αποτειχιζόμενοι" ή  ξεσσηκώνοντας   τους πιστούς  σε "αντάρτικο"  εναντίον  της  Ιεραρχίας. 
Εκφράζουμε  υικώς  τις  απόψεις μας,  χωρίς ωστόσο να  μένουμε   αδιάφοροι  όταν αποφάσεις  διοικητικών οργάνωντης εκκλησίας μας , αντί να ποιμαίνουν  αφυπνίζοντας , "φασκιώνουν" νανουρίζοντας - όπως έλεγε ο Γέροντας Παϊσιος-  τον πιστό λαό.

Παραθέτουμε  πιο κάτω  την χθεσινή  ανακοίνωση  της  Δ.Ι.Σ η οποία  ήταν και η αφορμή της παρούσας ανάρτησης:


Δεύτερη Συνεδρία της Δ.Ι.Σ. για τον μήνα Νοέμβριο
Συνήλθε σήμερα Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012, στην δεύτερη Συνεδρία Της για τον μήνα Νοέμβριο η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία :
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος πληροφορηθείσα την προς Κύριον εκδημίαν του Πατριάρχου Βουλγαρίας κυρού Μαξίμου καθώς και του Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής κυρού Δαμασκηνού, ετέλεσε στο Συνοδικό Παρεκκλήσιο, Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων Ιεραρχών.

Κατόπιν, τα Μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ενημερώθηκαν από έγγραφο του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, προκληθέν από προγενέστερη Συνοδική αλληλογραφία και έκφραση ανησυχιών, περί του θέματος «Έκδοση νέου τύπου δελτίου ταυτότητας Ελλήνων πολιτών». Το Αρχηγείο της Αστυνομίας καθησυχάζει την Ιερά Σύνοδο και τους πολίτες και διαβεβαιώνει, ότι σε εφαρμογή των εντολών του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη :

«1. … μέχρι σήμερα η διαδικασία έκδοσης της νέας ταυτότητας, δεν έχει ρυθμιστεί νομοθετικά και κατά συνέπεια δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση, για τον τύπο και τα βιομετρικά στοιχεία που θα περιλαμβάνει.
 

2. Σέ κάθε περίπτωση, το νέου τύπου δελτίο ταυτότητας, θα πρέπει να πληρεί τα ελάχιστα χαρακτηριστηκά ασφαλείας, σύμφωνα με τον κανονισμό 2252/2004 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αναγνωρίζεται και σαν ταξιδιωτικό έγγραφο, πλην όμως δεν θα περιλαμβάνει ηλεκτρονικό και δακτυλικό αποτύπωμα και δεν θα ταυτίζεται με την κάρτα του πολίτη».
 
Επίσης έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα και ενέκρινε αποσπάσεις Κληρικών της Εκκλησίας της Ελλάδος σε Ιερές Μητροπόλεις του εξωτερικού.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου
http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/holysynod.asp?id=1602&what_sub=d_typou
πηγή

Η μόνη ενδεδειγμένη επανάσταση Νικόλαος Σωτηρόπουλος


Η μόνη ενδεδειγμένη επανάσταση

Εφ’ όσον δεν διστάσαμε να μιμηθούμε τον άσωτο υιό της παραβολής, ας τον μιμηθούμε ολοκληρωτικώς. Μιμηθήκαμε -κακώς βεβαίως- το πρώτο μέρος της ζωής του, το καταστροφικό, αυτό της ασωτείας. Δεν έχομε πλέον παρά να μιμηθούμε και το δεύτερο, το σωτήριο, αυτό της μετανοίας. Ιδού η μόνη ενδεδειγμένη επανάστασι, που θα μας βγάλη από τα φοβερά αδιέξοδα. Είναι η μετάνοια. Αυτή η επανάστασι αποδεδειγμένα έσωσε, σώζει και θα σώζη από την καταστροφή άτομα, έθνη και λαούς. Αυτή την επανάστασι ας κηρύξωμε όλοι οι Έλληνες. Ας επαναστατήσωμε εναντίον των παθών μας. Ας πολεμήσωμε τις αμαρτίες μας. Ας ανατρέψωμε τον Διάβολο, που τον αφήσαμε να εξουσιάζη τις ψυχές μας και ας εγκαταστήσωμε ως κυβερνήτη της ζωής μας τον Χριστό. Ας μετανόησωμε, ας εξομολογηθούμε, ας αλλάξωμε ζωή. Και ο Θεός, βλέποντας τη μετάνοιά μας, θα μας ανασύρη από την δυσχερή, ταπεινωτική και εξευτελιστική θέσι, που ευρισκόμεθα, και θα μας υψώση μέχρι τα άστρα του ουρανού. Ας ενθυμηθούμε τον λαό του Ισραήλ. Κάθε αποστασία του από τον Θεό ακολουθούσε η ήττα, η ταπείνωσι, η αιχμαλωσία. Κάθε δε φορά, που μετανοούσε και επέστρεφε στο Θεό, δοξαζόταν και μεγαλουργούσε.

Από το μηνιαίο ορθόδοξο αγωνιστικό περιοδικό Ο ΣΤΑΥΡΟΣ , τεύχος Μαϊου 2011, που διευθύνει ο κ. Νικόλαος Σωτηρόπουλος και μόλις εκδόθηκε αυτές τις ημέρες .


Θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείον Ο ΣΤΑΥΡΟΣ, Ζ.Πηγής 44.



ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ



Η Αγία Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία είναι ο χώρος μέσα στον οποίον ο άνθρωπος βρίσκει τον προορισμό του, τον σκοπό της υπάρξεώς του και τέλος την πηγή από την οποία αντλεί όλες τις δυνάμεις για να ανεβεί στα ύψη των αρετών και έτσι να μπορεί να μεταμορφωθεί από το απομονωμένο από τη θεία Χάρη άτομο στο αγιασμένο και θεούμενο πρόσωπο.  Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι το πνευματικό εργαστήρι μέσα στο οποίο διαπλάθεται και διαμορφώνεται η εικόνα του Χριστού πάνω στο χαρακτήρα του ανθρώπου και ο άνθρωπος γίνεται ζωντανή εικόνα του Θεού.  Μέσα από την προσωπική ζωή του κάθε πιστού μαρτυριέται η ζωή του Χριστού.

            Ο άνθρωπος αγιάζεται και σώζεται μόνον όταν βρίσκεται μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και έξω απ’ αυτήν ούτε αγιασμός υπάρχει ούτε σωτηρία.  Η ύπαρξη των αγίων αποτελεί τη χειροπιαστή απόδειξη, ότι δηλαδή η σωτηρία υπάρχει και προσφέρεται μόνον από τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία εκείνη που ο ίδιος ίδρυσε με το Αίμα Του.  Αυτή η σωτηρία προσφέρεται σ’ όλους εκείνους που πιστεύουν σωστά στο Όνομά Του και εφαρμόζουν τις Εντολές Του.  Στις αιρέσεις και στα σχίσματα δεν υπάρχει σωτηρία Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν άγιοι.

            Οι άγιοι της Ορθόδοξης μας Εκκλησίας είναι οι άνθρωποι εκείνοι που απόδειξαν ότι είναι οι γνήσιοι φίλοι του Χριστού, απαρνήθηκαν τις αμαρτωλές πράξεις του κόσμου, σήκωσαν τον Σταυρό τους και ακολούθησαν Αυτόν.  Μέσα στη ψυχή των αγίων το Πανάγιο Πνεύμα  άναψε τη φλόγα της θείας αγάπης και θεώρησαν όλα τα πράγματα και τη δόξα του κόσμου αυτού ως σκύβαλα, μάταια και άνευ καμία αξίας.

            Οι άγιοι θερμαίνουν με το παράδειγμά τους τις ψυχές των πιστών που η αμαρτία ψύχρανε.  Αποτελούν τα φώτα του Χριστού που λάμπουν μέσα στο σκοτάδι και δείχνουν τον ίσιο δρόμο που οφείλομε να ακολουθήσουμε, τον δρόμο της ευσεβείας και της ενάρετης και ηθικής ζωής.

            Οι άγιοι αποτελούν τα αστέρια του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας και αντανακλούν το Φως του Χριστού στον κόσμο χαρίζοντας ελπίδες και δυνάμεις με τις οποίες ενδυναμώνεται η πίστη και η ευσέβεια των πιστών χριστιανών.



Ένας νεοφανής αστέρας της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας είναι ο σημερινός εορταζόμενος άγιος του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Νεκτάριος Κεφαλάς, Μητροπολίτης Πενταπόλεως, που με τους αγώνες του, την ταπείνωσή του, τη σιωπή του και την ανεξικακία του αναδείχθηκε, με τη Χάρη του Χριστού, το νέκταρ των αρετών, το πολυτίμητο σκεύος των θείων Δωρεών του Αγίου Πνεύματος, το ύψος της ταπείνωσης, το βάθος της αγάπης.

Με την ασκητική του ζωή καταξιώθηκε να γίνει το πανευώδες αλάβαστρο της θείας ευωδίας του Παναγίου Πνεύματος και ο πρεσβευτής των ψυχών ο θερμότατος.  Ο άγιος Νεκτάριος αναδείχθηκε ο φωτεινός λύχνος που φωτίζει πλουσίως τις ψυχές των ευσεβών ανθρώπων με το Φως των Ευαγγελικών Διδαγμάτων.  Αναδείχθηκε ο άξιος υπηρέτης του Θεού Λόγου και ο άξιος Ποιμένας και λειτουργός των θείων Μυστηρίων.

Για την ενάρετη, αγνή και καθαρή ζωή του φθονήθηκε, διώχθηκε, συκοφαντήθηκε, περιφρονήθηκε από τον κόσμο, και παρ’ όλα αυτά υπόμεινε σιωπηλά και ταπεινά κάθε δοκιμασία.  Είχε πάντοτε βαθιά ριζωμένα στην καρδιά του τα λόγια του Χριστού που μας δίδαξε λέγοντας, «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν».  Και ο Διάβολος, βλέποντας την αγωνιστικότητα του αγίου,  ξεσήκωσε πόλεμο εναντίον του δούλου του Θεού.

Όταν αποφασίσει κανείς να ακολουθήσει τον Θεό, τότε έρχεται σε αντίθεση με τον Διάβολο και εκείνος με τη σειρά του ξεσηκώνει όλους που πράττουν το θέλημά του.  Ο Διάβολος δεν πολεμά τους δικούς του, εκείνους που ζουν αμαρτωλή ζωή, εκείνους που έχουν αρνηθεί τον Χριστό, εκείνους που έπεσαν σε αίρεση ή σε σχίσματα.  Αυτούς δεν τους ενδιαφέρει, γιατί τους έχει στο χέρι.  Πολεμά εκείνους που βαδίζουν τον δρόμο του Θεού, τον δρόμο των αρετών και της μετανοίας.

Ο Απόστολος Παύλος μας διδάσκει λέγοντας, ότι «ουκ έστι η πάλη ημών προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»

Ο άγιος Νεκτάριος υπήρξε μία προσωπικότητα που διακρίθηκε στους πνευματικούς αγώνες κατά του Διαβόλου και αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους τους πιστούς κάθε εποχής.

Στην εποχή μας, που τα ιδανικά, οι ηθικές αξίες και οι αρετές καταπολεμούνται από τις κοσμικές και σκοτεινές δυνάμεις του αιώνα αυτού, η προσωπικότητα του αγίου Νεκταρίου προβάλλεται σαν φωτεινός φάρος που φωτίζει τις ψυχές εκείνες που ταλαιπωρούνται και τις καθοδηγεί στον ασφαλή λιμένα της σωτηρίας, που είναι ο Χριστός.



Ο άγιος Νεκτάριος υπήρξε ο συνεχιστής της Πατερικής Παράδοσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας και καταξιώθηκε του χαρίσματος της θαυματουργίας, τόσον όσον ήταν ακόμα ζωντανός, αλλά και μετά τον θάνατό του.  Το ιερό του λείψανο παρέμεινε πάνω από είκοσι χρόνια άφθορο, εκχύνοντας την άρρητη ευωδία της αγιότητας «ως μυροθήκη του Αγίου Πνεύματος».  Η αποκατάσταση του αγίου Νεκταρίου στην κανονική τάξη του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου έγινε τα τελευταία χρόνια, επί της Πατριαρχείας του μακαριστού Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κυρού Πέτρου του Ζ΄, ο οποίος με Συνοδική Απόφαση ζήτησε συγχώρηση εκ μέρους όλων εκείνων που τον είχαν αδικήσει και ανέγραψε το όνομά του ξανά στον κατάλογο των κανονικών Επισκόπων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.  Την ώρα εκείνη και όταν έφερναν οι αρχιερείς την εικόνα του αγίου μέσα στη συνοδική αίθουσα, πλημμύρισε ο χώρος ουράνιας ευωδίας.

Όσοι επικαλούνται τον άγιο αμέσως συντρέχει για να σώσει εκείνους που με πίστη και ευλάβεια επικαλούνται το όνομά του.  Ο Θεός αντιδοξάζει μέσα στην Εκκλησία Του εκείνους που Τον δόξασαν μέσα από τη ζωή τους.

Η ιερά αυτή στιγμή μας καλεί να ενθυμηθούμε μερικά λόγια του μακαριστού αγίου Γέροντος Αμφιλοχίου Μακρή, ο οποίος περιγράφει τη γνωριμία του με τον άγιο Νεκτάριο. «Τον θεωρούσα ζωντανό άγιο, που εμφορείτο από ακραιφνές ορθόδοξο πνεύμα.  Η μετ’ αυτού συναναστροφή πλημμύριζε τη ψυχή μου με αισθήματα σεβασμού και ευλάβειας προς την αγιότητά του και όταν εξομολογιόμουνα, διέκρινα την μεγάλη αγάπη του, την άκρα ταπείνωσή του, και το βάθος της πνευματικότητάς του.  Αυτόν είχα σαν στήριγμα στους πειρασμούς της μοναχικής μου ζωής».

Δόλος δεν υπήρχε στην καρδιά του, ένας μόνος διακαής πόθος φλόγιζε τη ψυχή του, να δει τον μοναχικό βίο να ξαπλώνεται σ’ όλο το έθνος, για να μπορέσει η Εκκλησία να βρίσκει στρατιώτες αφοσιωμένους σ’ Αυτήν και να αντλεί τη δύναμη και το κύρος Της από τα προπύργια του Χριστιανισμού, τα Μοναστήρια μας.

Η σημερινή γιορτή του αγίου Νεκταρίου έχει να μας μεταφέρει τα εξής μηνύματα.  Πρώτον, ότι ο Θεός πάντοτε θα αναδεικνύει σε κάθε εποχή τους αγίους Του με σκοπό να ενθαρρύνει και να ενισχύει την πίστη των χριστιανών.  Δεύτερον, ότι μόνον όταν έχει κανείς ζωντανή σχέση με την Εκκλησία του Χριστού μπορεί να φθάσει στα ύψη της αγιότητα ς.  Διότι, μακράν της Εκκλησίας ούτε αγιάζεται κανείς, ούτε και σώζεται.

Ο άγιος Νεκτάριος αναδείχθηκε με έργα και λόγια άξιος ιεράρχης και γι’ αυτό αναδείχθηκε ναός του Παναγίου Πνεύματος, αποδεικνύοντας, ότι ο άνθρωπος της εποχής μας και κάθε εποχής μπορεί να αγιαστεί και να φθάσει στα ύψη της θεώσεως.



Orthodox Newsletter of St Theodore, Lanham
Ορθόδοξο Φυλλάδιο Ι.Ν. Αγ. Θεοδώρου, Lanham
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ / NOVEMBER, 9th, 2012                                 Τεύχος / Issue 90

Υπό Σεβ. Μητροπολίτου Αντινόης κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ   /   By His Eminence Metropolitan PANTELEIMON of Antinoes

Οἱ Ἅγιοι Ὀλυμπᾶς, Ῥοδίων (ἢ Ἠρωδίων), Ἔραστος, Σωσίπατρος, Τέρτιος καὶ Κουάρτος οἱ Ἀπόστολοι ἐκ τῶν 70




Καὶ οἱ ἕξι ἦταν ἀπὸ τοὺς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου. Ἀναφέρονται ὅλοι στὸ ιστ’ κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτοὺς ὑπῆρξαν ἐπίσκοποι τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ ἔγιναν ἄριστοι ἐφαρμοστὲς τῆς ἐντολῆς τοῦ θεοπνεύστου λόγου τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ποιμάνατε τὸ ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ἐπισκοποῦντες μὴ ἀναγκαστῶς, ἀλλὰ ἑκουσίως, μηδὲ αἰσχροκερδῶς, ἀλλὰ προθύμως, μηδὲ ὡς κατὰ κυριεύοντες τῶν κλήρων, ἀλλὰ τύποι γινόμενοι τοῦ ποιμνίου». Ποιμάνετε, δηλαδή, τὸ ποίμνιο τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι στὴ δικαιοδοσία σας, καὶ ἐπιβλέπετε αὐτὸ μὲ κάθε ἐπιμέλεια καὶ προσοχή, ὄχι ἀναγκαστικά, ἐπειδὴ βρεθήκατε στὴν θέση αὐτή, ἀλλὰ μὲ ὅλη σας τὴν θέληση, χωρὶς νὰ ἀποβλέπετε σὲ αἰσχρὰ κέρδη, ἀλλὰ μὲ προθυμία καὶ ζῆλο, χωρὶς νὰ καταπιέζετε τοὺς πιστούς, ποὺ σὰν ἄλλοι γεωργικοὶ κλῆροι δόθηκαν στὸν καθένα σας γιὰ πνευματικὴ καλλιέργεια ἀλλὰ νὰ γίνεσθε στὸ ποίμνιο ὑποδείγματα ἀρετῆς ἀξιομίμητα.
Πράγματι, καὶ οἱ πέντε Ἀπόστολοι ἔγιναν ὑποδείγματα ἀρετῆς . Ὁ Ὀλυμπᾶς καὶ ὁ Ἠρωδίων πέθαναν μαρτυρικὰ ἐπὶ Νέρωνος. Ὁ Σωσίπατρος ἔγινε ἐπίσκοπος στὸ Ἰκόνιο καὶ πέθανε ἐπιτελώντας ἄριστα τὰ καθήκοντά του. Ὁ Τέρτιος ἔγινε δεύτερος ἐπίσκοπος Ἰκονίου μετὰ τὸν Σωσίπατρο. Ἔγραψε δὲ καὶ τὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Ρωμ. ιστ’ 22).
Ἡ μνήμη τοῦ Ἀποστόλου Τερτίου ἐπαναλαμβάνεται καὶ τὴν 30ηὈκτωβρίου. Ὁ Ἔραστος κυβέρνησε μὲ παρόμοιο τρόπο τὴν ἐπισκοπὴ Νεάδος. Καὶ ὁ Κούαρτος, σὰν ἐπίσκοπος Βηρυτού, πάλεψε μὲ θάρρος καὶ ἐνέταξε σὰν χριστιανοὺς στὴν ἐπισκοπή του πολλοὺς εἰδωλολάτρες.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς σοφίας τὸν λόγον καταπλουτήσαντες, τῆς εὐσέβειας φωστῆρες καὶ ὑποφῆται σοφοί, ἀνεδείχθητε ἡμῖν Χριστὸν κηρύττοντες, Κούαρτε Ἔραστε κλεινέ, Τέρτιε καὶ Ὀλυμπᾶ, Σωσίπατρε καὶ Ῥοδίων, Ἀπόστολοι θεηγόροι, φωταγωγοὶ τῶν καρδιῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός. 
Τριάδος τῆς σεπτῆς, ἐκηρύξατε πίστιν, πολύθεον σοφοί, τῶν εἰδώλων ἀπάτην, ἐκ μέσου ποιήσαντες, ταῖς σεπταῖς διδαχαῖς ὑμῶν· ὅθεν εὕρατε, τὴν ἀμοιβὴν τῶν καμάτων, αἰωνίζουσαν, ἐν οὐρανοῖς τοὺς στεφάνους, λαβόντες Ἀπόστολοι.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις Ἐκκλησίας τῆς τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἔμπνους λυχνία, ἡ ἑξάφωτος καὶ λαμπρά· χαίροις Ἀποστόλων, ἑξάστιχος χορεία, δι’ ὧν τὰ ὑπὲρ λόγον, μυσταγωγούμεθα.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης


Ὁ Ὁσιότατος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στὰ 1840 στὰ Φάρασα ἢ Βαρασιό, στὸ Κεφαλοχώρι τῶν ἕξι Χριστιανικῶν χωριῶν τῆς περιφερείας Φαράσων τῆς Καππαδοκίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι σὲ ἀρετὲς καὶ μέτριοι σὲ ἀγαθά.
Εἶχαν ἀποκτήσει δύο ἀγόρια, τὸν Βλάσιο καὶ τὸν Θεόδωρο (τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο).

Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἔμειναν ὀρφανὰ καὶ τὰ προστάτεψε ἡ θεία τους, ἀδελφή της μητέρας τους. Ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβηκε στὰ παιδιὰ καὶ τὴν θαυματουργικὴ διάσωση τοῦ μικροῦ τότε, Θεόδωρου, ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο ποὺ τὸν ἔσωσε ἀπὸ βέβαιο πνιγμό, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα, γιὰ τὸν μὲν Βλάσιο νὰ δοθεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο στὸν Θεό, νὰ τὸν δοξολογεῖ ὡς δάσκαλος τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς καὶ κατέληξε ἀργότερα στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὸν Θεόδωρο δὲ νὰ θέλει νὰ γίνει καλόγερος.
Στὴ συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στὴ Νίγδη καὶ μετὰ στὴ Σμύρνη ὅπου τέλειωσε τὶς σπουδές του.

Στὰ εἴκοσι ἕξι του περίπου χρόνια πῆγε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φλαβιανῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου ὅπου ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος. Δυστυχῶς ὅμως δὲ χάρηκε πολὺ τὴν ἡσυχία του, διότι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχαν ἀνάγκη μεγάλη ἀπὸ δασκάλους καὶ ὁ Μητροπολίτης Παΐσιος ὁ Β’, τὸν χειροτόνησε Διάκο καὶ τὸν ἔστειλε στὰ Φάρασα γιὰ νὰ μάθει γράμματα στὰ ἐγκαταλειμμένα παιδιά. Αὐτὸ φυσικὰ γινόταν στὰ κρυφά, μὲ χίλιες δυὸ προφυλάξεις, γιὰ νὰ μὴ μάθουν τίποτε οἱ Τοῦρκοι. Στὸ τριακοστὸ ἔτος τῆς ἡλικίας του χειροτονήθηκε στὴν Καισαρεία πρεσβύτερος μὲ τὸν τίτλο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καὶ τὴν εὐλογία ὡς Πνευματικός.

Ἄρχισε πιὰ ἡ πνευματική του δράση νὰ γίνεται μεγαλύτερη καὶ νὰ ἁπλώνεται. Μὲ τὴν ἄφθονη Θεία Χάρη ποὺ τὸν προίκισε ὁ Θεὸς θεράπευε τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν πονεμένων ἀνθρώπων. Εἶχε πολλὴ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι στὸν ἑαυτό του, διότι , ὅταν ἔβλεπε πολὺ πόνο καὶ καταπίεση Τουρκική, ἡ ἀγάπη τὸν ἔβγαζε ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό του καὶ ἀγκάλιαζε καὶ τὰ γύρω χωριά. Θεράπευε ἀδιάκριτα τὸν ἀνθρώπινο πόνο ὅπου τὸν συναντοῦσε σὲ Χριστιανοὺς ἢ Τούρκους. Γιὰ τὸν Ἅγιο δὲν εἶχε καμιὰ σημασία, διότι ἔβλεπε στὸ πρόσωπό τους, τὴν μὲ πολλὴ ἀγάπη πλασθεῖσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἀναρίθμητα εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε ὁ Ἅγιος μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Στεῖρες γυναῖκες τεκνοποιοῦσαν, ἀφοῦ τοὺς διάβαζε εὐχὴ ἢ ἔδιδε «φυλακτό» ποὺ ἦταν ἕνα κομμάτι χαρτὶ γραμμένο μὲ κάποιες εὐχὲς ποὺ τὶς ἔγραψε ὁ ἴδιος. Διάβαζε τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο σὲ σοβαρὲς περιπτώσεις, ὅπως στοὺς τυφλούς, βουβούς, χωλοὺς παραλυτικούς, δαιμονιζομένους καὶ γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε τὴν ἀνάγνωση. Πολλοὶ Χριστιανοὶ καὶ Τοῦρκοι εἶχαν θεραπευθεῖ, ἀφοῦ πῆραν χῶμα ἀπὸ τὸ κατώφλι τοῦ κελιοῦ του καὶ ἀναμιγνύοντας το μὲ λίγο νερὸ τὸ ἔπιναν, πιστεύοντας ὅτι θὰ ἐθεραπεύοντο καὶ ἡ πίστη τους ποὺ εἶχαν στὸν Ἅγιο, ἔκανε τὸ θαῦμα. Χρήματα φυσικὰ δὲ δεχόταν ποτὲ οὔτε καὶ ἔπιανε στὰ χέρια του.
Συνήθιζε νὰ λέγει, «ἡ πίστη μας δὲν πουλιέται».

Βίωνε ὁλοκληρωτικὰ καὶ «ἔπασχε τὰ Θεία». Ζοῦσε μὲ αὐταπάρνηση, διότι ἀγαποῦσε πολὺ, πρῶτα τὸν Θεὸ καὶ μετὰ τὴν εἰκόνα Του, τὸν Θεὸ καὶ μετὰ τὴν εἰκόνα Του, τὸν πλησίον. Αἱματηροὺς ἀγῶνες καὶ προσπάθειες κατέβαλε γιὰ νὰ διατηρήσει τοὺς συγχωριανοὺς καὶ τοὺς συμπατριῶτες του στὴν πίστη, γιὰ νὰ μὴν κλονιστοῦν καὶ ἀλλαξοπιστήσουν στὶς χαλεπὲς ἐκεῖνες ἡμέρες καὶ ἐποχές, ἀπὸ τὶς πολλὲς καὶ διάφορες πιέσεις ποὺ δεχόντουσαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ διάφορους προβατόσχημους λύκους, τοὺς προτεστάντες, ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ ποιμάνουν τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ.

Τὸ κελί του, μικρό, ἀπέριττο, εὑρισκόταν μέσα στὸν κόσμο. Ζοῦσε μέσα στὸν κόσμο, ἀλλὰ συγχρόνως κατόρθωνε νὰ ζεῖ καὶ ἐκτὸς τοῦ κόσμου.
Σὲ αὐτό, καθὼς καὶ γιὰ τὰ θεία του κατορθώματα, πολὺ τὸν βοηθοῦσαν οἱ δυὸ ἡμέρες (ἡ Τετάρτη καὶ ἡ Παρασκευή) ποὺ ἔμενε ἔγκλειστος στὸ κελί του, προσευχόμενος. Οἱ ὁποῖες καρποφοροῦσαν περισσότερο πνευματικὰ τότε, διότι ἁγίαζαν καὶ τὴν ἐργασία τῶν ἄλλων ἡμερῶν. Ὧρες ἔμενε γονατιστὸς προσευχόμενος στὸν Θεὸ γιὰ τὸν λαό Του, ποὺ τὸν εἶχε ἐμπιστευθεῖ στὰ ἀσκητικὰ χέρια τοῦ δούλου Του Ἀρσενίου. Ἡ μεγάλη εὐαισθησία τοῦ Ἁγίου Πατρὸς δὲν ἄντεχε νὰ κάνει κανένα κακὸ στὴν πλάση. Ἰδιαίτερα στὰ ζῶα. Ποτὲ τοῦ δὲν κάθισε σὲ ζῶο νὰ τὸ κουράσει, γιὰ νὰ ξεκουράσει τὸν ἑαυτό του. Προτιμοῦσε πάντοτε νὰ βαδίζει πεζὸς καὶ ὅπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Εἶχε πάντοτε μπροστά του τὸν Χριστὸ ποὺ ποτὲ Του δὲν κάθισε σὲ ζῶο – μόνο μία φορά – καὶ ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε: «Ἐγὼ ποὺ εἶμαι χειρότερος καὶ ἀπὸ τὸ γαϊδουράκι, πῶς νὰ καθίσω σ’ αὐτό;».
Γιὰ νὰ κρύψει τὶς ἀρετές του ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ ἀποφύγει ἔτσι τοὺς ἐπαίνους, κατάφευγε σ’ ὁρισμένες «ἰδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σὰν σκληρὸς θυμώδης, ὀξύθυμος, ἀπόπαιρνε τὶς διάφορες γυναῖκες, ποὺ ἀπὸ ἀγάπη γι’ αὐτὸν καὶ εὐγνωμοσύνη προσπαθοῦσαν νὰ τὸν βοηθήσουν, μὲ διάφορους τρόπους, νὰ τοῦ μαγειρεύουν καὶ νὰ τοῦ στέλνουν φαγητό. Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε στὸν πιστό του φίλο καὶ ψάλτη Πρόδρομο τὰ ἑξῆς: «Ἐὰν ἤθελα νὰ μὲ ὑπηρετοῦν γυναῖκες, θὰ γινόμουν ἔγγαμος ἱερεὺς καὶ θὰ μὲ ὑπηρετοῦσε παπαδιά. Τὸν καλόγηρο ποὺ τὸν ὑπηρετοῦν γυναῖκες, δὲν εἶναι καλόγηρος».

Ὅταν ὕψωνε τὰ χέρια του γιὰ νὰ παρακαλέσει γιὰ κάτι τὸν Θεό, ἄρχιζε νὰ τὸν παρακαλεῖ προσευχόμενος καὶ φωνάζοντας, «Θεέ μου!», λὲς καὶ ξεκοβόταν ἡ καρδιά του ἐκείνη τὴν ὥρα, καὶ θαρρεῖς πὼς ἔπιανε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ πόδια καὶ δὲν τοῦ ἔκανε τὸ αἴτημά του. «Ἐμεῖς», ὅπως ἔλεγαν οἱ Φαρασιῶτες, «στὴν πατρίδα μας τί θὰ πεῖ γιατρός, δὲν ξέραμε· στὸν Χατζεφεντὴ τρέχαμε. Στὴν Ἑλλάδα μάθαμε ἀπὸ γιατρούς, ἀλλὰ ἂν τὰ ποῦμε στοὺς ἐντόπιους, τοὺς φαίνονται παράξενα».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα του χαρίσματα εἶχε καὶ τὸ προορατικὸ χάρισμα. Εἶχε πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, πὼς θὰ ἔφευγαν γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔγινε στὶς 14 Αὐγούστου τοῦ 1924 μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Γνώριζε ἀπὸ προηγουμένως καὶ τὸν θάνατό του καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ συνέβαινε σ’ ἕνα νησί.

Ἡ ἁγία του μορφὴ συνέχεια σκοποῦσε Χάρη καὶ παρηγοριά.
Τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ γυαλάδα, ποὺ ἔμοιαζε σὰν τὸ χρῶμα τοῦ φτιασμένου κυδωνιοῦ.
Εἶχε πιὰ ἐξαϋλωθεῖ ἀπὸ τοὺς ὑπερφυσικοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, ποὺ ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη στὸν Χριστό, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς πολλούς του κόπους γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ ποίμνιό του, ποὺ τὸ ποίμανε πενήντα χρόνια σὰν καλὸς Ποιμένας.

Τρεῖς μέρες πρὶν τὴν ἐκδημία του ἦλθε ἡ Παναγία, τὸν γύρισε σ’ ὅλο τὸ Ἅγιο Ὄρος, τὰ Μοναστήρια, τοὺς Ναοὺς ποὺ τόσο ἐπιθυμοῦσε νὰ δεῖ καὶ δὲν εἶχε ἀξιωθεῖ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ παρουσιαστεῖ στὸν Κύριο, ποὺ τόσο πολὺ ἀγάπησε καὶ ἔδωσε ὅλον του τὸν ἑαυτὸ σ’ Αὐτόν. 
Ἔφυγε στὶς 10 Νοεμβρίου τὸ 1924.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἐκμιμησάμενος, ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, Πάτερ Ἀρσένιε, ἐπληρώθης δωρεῶν τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ θαυμάτων αὐτουργός, θεοφόρε γεγονώς, παρέχεις ἑνὶ ἑκάστῳ, τὰς ἐκ Θεοῦ χορηγίας, ταῖς ἱκεσίαις σου πρὸς Κύριον.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Καππαδοκίας τὸ νεόφυτον ἄνθος, καὶ ἀρετῶν τὸ πολυτίμητον σκεῦος, ὁ ἱερὸς Ἀρσένιος ὑμνείσθω μοι· οὗτος γὰρ ὡς ἄγγελος, ἐν σαρκὶ βιοτεύσας, σύσκηνος ἐγένετο, τῶν Ἁγίων ἁπάντων, μεθ’ ὧν πρεσβεύει πάντοτε Χριστῷ, ἡμῖν διδόναι, πταισμάτων συγχώρησιν.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν   Ὁσίων ὁ μιμητής, καὶ Καππαδοκίας, ἐγκαλλώπισμα ἱερόν· χαίροις ὁ παρέχων, ἑκάστῳ θείαν χάριν, ὡς δοξασθεὶς θεόθεν, Πάτερ Ἀρσένιε.

Τυπικόν της 10ης Νοεμβρίου 2012

Σάββατον: Τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ὀλυμπᾶ, 
Ῥοδίωνος, Σωσιπάτρου, Τερτίου, Ἐράστου 
καί Κουάρτου ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα. 
Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ὀρέστου καί τοῦ 
\Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἀρ­σενίου τοῦ Καππαδόκου.
 
Ἀπόστολος:
 Τῶν Ἀποστόλων· (Β΄ Κορ. δ΄ 9-16), 
ζήτει τοῦτον τῇ Κυριακῇ ι΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν.
Εὐαγγέλιον:
 Τῆς ἡμέρας· Σαββάτου η΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ (Λουκ. θ΄ 37-43).
 

Αγαπώ το Θεό σημαίνει... Του Ιερομονάχου Σάββα, του Αγιορείτου


Αγαπώ το Θεό σημαίνει...


Αγαπώ το Θεό σημαίνει: Αρνούμαι τό θέλημά μου κάθε στιγμή καί αναζητώ τό δικό Του. Αρνούμαι τή φιλαυτία μου καί τά πάθη μου καί τηρώ τίς εντολές Του. Αρνούμαι τήν καλοπέραση πού τρέφει τά πάθη καί κάνω άσκηση, νηστεύω, κακοπαθώ γιά χάρη τού Κυρίου.Αρνούμαι τόν εγωισμό, τήν οίηση, τήν υπερηφάνεια πού συνιστούν τό εύκρατο κλίμα όλων τών αμαρτιών καί τών παθών.

Του Ιερομονάχου Σάββα, του Αγιορείτου

Εγκολπώνομαι τήν ταπείνωση, τήν ταπεινοφροσύνη στούς λογισμούς, τήν ευτέλεια σ’ όλες μου τίς κτήσεις, τήν έσχατη θέση κάθε στιγμή, τήν ατιμία καί τήν περιφρόνηση τού κόσμου γιά χάρη τού Χριστού. Προσεύχομαι αδιάλειπτα καί δίνω κάθε σκέψη μου σ’ Αυτόν τόν Λατρευτό τής καρδιάς μου. Ζητώ νά βασιλεύει Αυτός σ’ όλη μου τήν ύπαρξη. Επιθυμώ ο Κύριος νά κυβερνά τά συναισθήματα, τό θυμό, τίς επιθυμίες καί τά διανοήματά μου, τό σώμα μου καί τήν ψυχή μου.

Προσπαθώ κάθε μου βλέμμα νά είναι γι’ Αυτόν, κάθε μου άκουσμα, κάθε μου λόγος, κάθε μου κίνηση, κάθε μου ενέργεια, κάθε κίνηση τής ψυχής μου νά είναι όλα γιά τόν Κύριο καί μόνο γι’ Αυτόν. Προσπαθώ νά έχω ενεργό τό Άγιο Πνεύμα μέσα μου διότι μόνο δι’ Αυτού θά μπορέσω νά κατορθώσω καί νά ζήσω όλα όσα ανέφερα προηγουμένως. Η αγάπη πρός τόν Θεό δέν είναι απλώς μία αρετή, δέν είναι ένα ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά ένα θεανθρώπινο επίτευγμα !

Είναι τό αποτέλεσμα τής συνεργασίας τής Θείας Χάρης μέ τήν ανθρώπινη θέληση

«Όταν λέμε αγάπη» μάς διδάσκει ο Γέρων Πορφύριος «δέν είναι οι αρετές πού θ΄ αποκτήσουμε αλλά η αγαπώσα καρδία πρός τόν Χριστό καί τούς άλλους.

Τό καθετί εκεί νά τό στρέφουμε. Βλέπουμε μία μητέρα νά έχει τό παιδάκι της αγκαλιά, νά τό φιλάει καί νά λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε νά λάμπει τό πρόσωπό της, πού κρατάει τ΄αγγελούδι της;

Όλ'αυτά ο άνθρωπος τού Θεού τά βλέπει, τού κάνουν εντύπωση καί μέ δίψα λέει: «Νά είχα κι εγώ αυτή τή λαχτάρα στόν Θεό μου, στόν Χριστό μου, στήν Παναγίτσα μου, στούς αγίους μας!». Νά, έτσι πρέπει ν΄ αγαπήσομε τόν Χριστό, τόν Θεό. Τό επιθυμείς, τό θέλεις καί τό αποκτάς μέ τή χάρη τού Θεού».

Ο Αρχιεπίσκοπος της Κατοχής Δαμασκηνός




Με την κατάρρευση του μετώπου, επακολούθησε η ξενική κατοχή και ταυτόχρονα η αντίσταση του περήφανου λαού μας. Τότε ακούστηκε και το άλλο όχι, το οποίο διακήρυξε επισήμως ο Κομοτηναίος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος Φιλιππίδης (1938-1941),  ο οποίος ευθαρσώς αρνήθηκε να συμμετάσχει στη συμβολική παράδοση της πόλης των Αθηνών και δήλωσε με παρρησία ότι: «Ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της πατρίδας του εις ουδένα ξένον. Ο αρχηγός της Εκκλησίας ένα καθήκον έχει: να φροντίσει διά την απελευθέρωσιν αυτής». Όταν επίσης ζητήθηκε από τον ίδιο να ορκίσει την πρώτη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος και πάλι αρνήθηκε, λέγοντας ότι: «Ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν δύναται να ορκίσει κυβέρνηση σχηματιζόμενη υπό την διοίκηση του εχθρού της πατρίδος».
Αλλά και στο Γερμανό στρατάρχη των κατοχικών δυνάμεων στην Ελλάδα Φον Στούμε, τον οποίο δέχτηκε ως επισκέπτη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή, «ορθός, ατάραχος και γαλήνιος με ψυχρό και ανέκφραστο  ύφος», έδειξε την έντονη δυσφορία του για την κατάληψη της Ελλάδας από τα ναζιστικά στρατεύματα.  
Από τον Ιούλιο του 1941 νέος Αρχιεπίσκοπος εξελέγη ο από Κορίνθου Δαμασκηνός Παπανδρέου (1941-1949). Ο Χρύσανθος έκτοτε ιδιώτευε, αλλά και ενίσχυε κάθε πατριωτική δράση. Ο γνωστός ως «ασύρματος του Δεσπότη» στην κατοχή κρυβόταν και λειτουργούσε στην κατοικία του στην Κυψέλη.
Ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και μετέπειτα αντιβασιλέας της Ελλάδας Δαμασκηνός Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και σε διάφορες περιπτώσεις εκφώνησε λόγους και έδωσε τις πρέπουσες απαντήσεις στις προκλητικές και απειλητικές υποδείξεις των κατακτητών και των προδοτών συνεργατών τους. Αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα δημοσιεύουμε στο παρόν επετειακό άρθρο μας.
Η γερμανική κατοχή ανέδειξε το μέγεθος της ψυχικής δύναμης και της γενναιότητας του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Όταν οι Γερμανοί ζήτησαν να επιστρατευτούν Έλληνες πολίτες για να σταλούν στο ρωσικό μέτωπο, ο Δαμασκηνός αντέδρασε με όλη του τη δύναμη για να αποφύγει η χώρα την εθνική αυτή συμφορά. Είχε κατηγορήσει ευθέως και απροκάλυπτα τους Γερμανούς κατακτητές από τον άμβωνα πολλές φορές, με αποτέλεσμα ο κατοχικός πρωθυπουργός Γ. Τσολάκογλου να τον απειλήσει με βαριά λόγια.
Όσες φορές πάλι η γερμανική διοίκηση ζητούσε κατάσταση με τα ονόματα των ομήρων, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός έγραφε πρώτο το όνομά του στην κατάσταση. Έτσι οι Γερμανοί ματαίωναν την εκτέλεση των Ελλήνων αγωνιστών. Όταν κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής επιχείρησε ο εχθρός να τον πείσει και να τον εκφοβίσει λέγοντάς του, ότι υπάρχει και ο βίαιος θάνατος, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός απαντούσε με τη φράση του αγωνιστή Κανάρη «Δαμασκηνέ, είσαι έτοιμος να πεθάνεις».    
Ήταν αρχές του έτους 1942, όταν οι στερήσεις και η πείνα με σύμμαχο το βαρύτατο χειμώνα αποδεκάτιζαν τον ελληνικό λαό και κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Και τότε ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός δεν παρέμεινε άπραγος ενώπιον του πόνου και του αφανισμού του ελληνικού λαού και έστειλε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστόφορο το παρακάτω τηλεγράφημα: «Ελληνικός λαός αποθνήσκει εκ πείνης. Ελληνική φυλή εξολοθρεύεται. Ποιούμεθα έκκλησιν και ικετεύομεν εκ βαθέων ψυχής ευρεθή τρόπος σταλούν οπωσδήποτε τρόφιμα, πάση θυσία. Θέτομεν διάθεσιν υμών άπασαν περιουσίαν Εκκλησίας Ελλάδος, άμφια ιερέων, αρχιερέων και τιμαλφή ναών και μονών.
+ ο Αθηνών Δαμασκηνός».

Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1943 και κατά την ακολουθία της Αποκαθήλωσης ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός με αφορμή τις πολλές, μεγάλες και τρομακτικές δοκιμασίες του ελληνικού λαού και ενώπιον των μυστικών πρακτόρων των κατακτητών είπε τα ακόλουθα: «Σήμερον…ο καθένας μας φέρει το σταυρό της δοκιμασίας του. Ο καθένας μας προχωρεί με βήμα βραδύ προς το δικό του Γολγοθά μέσα από πίκρες και θλίψεις. Οι πάντες υφιστάμεθα δεινά και στερήσεις και λύπες πολλές. Καθημερινώς πίνουμε το ποτήριο της οδύνης. Στο μέσο όμως της μεγάλης δοκιμασίας αντλούμε παρηγορία και ανακούφιση, ενθυμούμενοι και παρακολουθούντες την αγωνία του Λυτρωτού μέχρι της Αναστάσεώς του, η οποία επισφραγίζει τη νίκη του επί των δυνάμεων του κακού και του σκότους. Παρηγορούμεθα και εγκαρτερούμε. Εγκαρτερούμε και ελπίζουμε. Ελπίζουμε και πιστεύουμε. Πιστεύουμε στην ημέρα της δικαιώσεως, στη λαμπροφόρο ημέρα της Αναστάσεως, στην απαλλαγή της πατρίδος μας από τα δεσμά της δουλείας του αλλοτρίου. Πιστεύουμε στη μεγάλη πανήγυρι της σωτηρίας. Διερχόμεθα σήμερα και εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί την τραγωδία του πάθους, με μόνη την προστασία του Παναγάθου Θεού…».
Όταν το Γενάρη του 1944 εκτέλεσαν πολλούς φυλακισμένους Έλληνες και δεν έδιδαν στους συγγενείς τους τα ονόματα των νεκρών, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός επισκέφθηκε την ανώτατη στρατιωτική γερμανική διοίκηση και μίλησε με σκληρή γλώσσα στους κατακτητές: «Εκτελέσατε τόσους Έλληνες πατριώτες, δεν καλέσατε ιερείς να εξομολογήσουν και να κοινωνήσουν τους μάρτυρες, στερώντας τους ακόμη και αυτή την ύστατη παρηγοριά της θρησκείας μας. Απαιτώ να μου δώσετε τα ονόματα των εκτελεσθέντων και να παύσει η αγωνία των πολλών άλλων χιλιάδων συγγενών των Ελλήνων, που έχετε φυλακισμένους και οι συγγενείς των θυμάτων, πατέρες, μητέρες, παιδιά, σύζυγοι, φίλοι και αγαπημένοι, να εκδηλώσουν το σπαραγμό και τον πόνο τους, να υψώσουν ένα σταυρό με το όνομά τους στο μνήμα τους…».
Οι Γερμανοί επέμεναν στην άρνησή τους να δώσουν τα ονόματα των εκτελεσθέντων και τότε ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός τους έστειλε το εξής μήνυμα: «Θα προβώ στην εκσκαφή των νεκρών, για να αναγνωρισθούν οι εκτελεσθέντες και, αν νομίζετε, ας επιχειρήσετε να με εμποδίσετε». Τελικά ο Δαμασκηνός πέλαβε και τα ονόματα και τους εκτελεσθέντες νεκρούς.
Το Μάιο του 1944, όταν είχε αρχίσει η κάμψη της Γερμανίας, ένας ανώτερος Γερμανός αξιωματικός επισκέφθηκε στην οικία του τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό,  ο οποίος τις ημέρες εκείνες ήταν ασθενής και κλινήρης. Ο αξιωματικός μετέφερε στον Αρχιεπίσκοπο την εντολή του ιδίου του Χίτλερ ότι έπρεπε να τον προστατεύσουν και να τον μεταφέρουν στη Γερμανία για ασφάλεια. Όμως ο Αρχιεπίσκοπος απάντησε ατάραχος και με αυστηρό ύφος: «Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψω την πατρίδα μου επ’ ουδενί λόγω. Εάν επιμένετε, μπορείτε να με μετακινήστε, αλλά μόνο νεκρό».
Αυτή υπήρξε η εθνική και θρησκευτική μορφή της Ελλάδας, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός Παπανδρέου. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, έγινε αντιβασιλεάς της Ελλάδας και κοιμήθηκε την 20 Μαϊου 1949, σε ηλικία μόλις 58 ετών.
  
Πηγή υλικού
Ι. Σιδηρά, Ο Αρχιεπίσκοπος της Κατοχής, Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», Τεύχος 230, σ.54-55

Επιλογή υλικού
Αικατερίνη Διαμαντοπούλου, Υπεύθυνη υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων  

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...