Τα ίχνη του Θεού

Μια νύχτα κάποιος άνθρωπος είδε ένα όνειρο: ονειρεύτηκε πως περπατούσε στην ακρογιαλιά μαζί με τον Θεό! Στον ουρανό άστραψαν σκηνές από τη ζωή του.

Σε κάθε σκηνή έβλεπε δυο ζευγάρια πατημασιές πάνω στην άμμο. Το ένα ανήκε σ΄ αυτόν και το άλλο στον Θεό. Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του έλαμψε μπροστά του, κοίταξε πίσω τις πατημασιές στην άμμο.

Παρατήρησε πως πολλές φορές στο δρόμο της ζωής του υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές. Παρατήρησε ακόμη πως αυτό συνέβαινε στις πιο δύσκολες και θλιμμένες στιγμές του! Τι, λοιπόν; Ο Θεός τότε τον άφηνε μόνο;

Αυτό πραγματικά τον πείραξε και ρώτησε τον Θεό:

-Κύριε, όταν αποφάσισα να Σε ακολουθήσω είπες πως θα βαδίζαμε μαζί αυτόν τον δρόμο. Αλλά παρατήρησα πως στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, υπάρχει μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές πάνω στην άμμο. Δεν καταλαβαίνω. Γιατί όταν σε χρειαζόμουν τόσο πολύ, εσύ με άφηνες;

Και ο Θεός του απάντησε:

-Πολύ ακριβό μου παιδί, σε αγαπώ και δεν σε άφησα ποτέ. Και στις πιο δύσκολες στιγμές, ήμουν πάντα εκεί, δίπλα σου. Στις ώρες της δοκιμασίας και του πόνου, που βλέπεις μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές, τα δικά μου ίχνη είναι, γιατί σε κρατούσα στην αγκαλιά μου!  

 πηγή

Το είδαμε εδώ

Αγιος Παΐσιος: Προσευχή με πόνο

 

Όλη η βάση που γίνεται η ευχή είναι να πονάει ο άνθρωπος. Αν δεν πονάει, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσχοίνι και η προσευχή του να μην έχει κανένα αποτέλεσμα.
Αν υπάρχει πόνος για το θέμα για το οποίο προσεύχεται, ακόμη και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή.

Πολλοί, όταν την στιγμή που τους ζητούν οι άλλοι να προσευχηθούν δεν έχουν χρόνο, προσεύχονται με έναν αναστεναγμό για το πρόβλημά τους. Δεν λέω να μην κάνει κανείς προσευχή, αλλά, αν τυχόν δεν υπάρχει χρόνος, ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μια καρδιακή προσευχή· ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.
Διαβάζεις λ.χ. ένα γράμμα, βλέπεις ένα πρόβλημα, αναστενάζεις και μετά προσεύχεσαι. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα! Πριν πιάσεις το ακουστικό, πριν ακόμα καλέσεις, σε ακούει ο Θεός! Και το πληροφορείται ο άλλος. Να δείτε πως οι δαιμονισμένοι καταλαβαίνουν πότε κάνω προσευχή γι’ αυτούς και φωνάζουν όπου κι αν βρίσκονται!

Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο· δεν είναι ευχαρίστηση, «νιρβάνα». Τι πόνος είναι; Βασανίζεται με την καλή έννοια ο άνθρωπος. Πονάει, βογκάει, υποφέρει, όταν κάνει προσευχή για οτιδήποτε.

Ξέρετε τι θα πει υποφέρει; Ναι, υποφέρει, γιατί συμμετέχει στον γενικό πόνο του κόσμου ή στον πόνο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Αυτήν την συμμετοχή, αυτόν τον πόνο, τον ανταμείβει ο Θεός με την θεία αγαλλίαση. Δεν ζητάει βέβαια ο άνθρωπος την θεία αγαλλίαση, αλλά η θεία αγαλλίαση έρχεται ως συνέπεια, επειδή συμμετέχει στον πόνο του άλλου.

Απόσπασμα από το βιβλίο: “Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Στ’: Περί προσευχής”
πηγή

Η λογική του θαύματος...

Αυτές τις ημέρες, η μικρά κοινωνία ενός χωριού της Κορινθίας, έχει αναστατωθεί από ένα ανεξήγητο γεγονός. Ο Εσταυρωμένος φαίνεται να εκρύει κάποιο υγρό άοσμο και άχρωμο από το σώμα του Χριστού. Αυτό αρχικά θορύβησε την μικρά επαρχιακή κοινωνία και στην συνέχεια ξεπέρασε τα γεωγραφικά όρια όχι μόνον του χωριού αλλά και αυτής της Πατρίδος μας, μιας και παρουσιάσθηκε σαν ανεξήγητο θαυμαστό γεγονός από μεγάλα παγκοσμίου εμβέλειας τηλεοπτικά δίκτυα.

Παρακολούθησα τον Μητροπολίτη της περιοχής ,σε συνέντευξη για το θέμα αυτό, και συμφώνησα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίσθηκε το θέμα αυτό, Βρισκόμαστε στις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Για εμάς, τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, αυτή η περίοδος είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία αυτοκριτικής και πνευματικής ανάνηψης. 

Το γεγονός αυτό, προβληματίζει είναι η αλήθεια. Όμως, ταυτόχρονα σκανδαλίζει κάποιους που αναζητούν την ευκαιρία να προσβάλλουν την πίστη, να μειώσουν το αίσθημα της θρησκευτικότητος και  ταυτόχρονα να ειρωνευθούν ότι δεν μπορούν οι ίδιοι να κατανοήσουν. Αυτό συνέβει και με το παραπάνω γεγονός. Δηλαδή κάτι που μπορεί όντος να αποτελεί υπέρβαση της ανθρώπινης λογικής, βλέπει κανείς να διασύρεται με τρόπο σχεδόν υβριστικό μέσα από μειωτικά και απαξιωτικά σχόλια όσων όπως προείπαμε δεν μπορούν να το κατανοήσουν. 

Γιατί θαύμα, νοείται ότι η ανθρώπινη λογική δεν μπορεί να αντιληφθεί, ότι την ξεπερνά με τρόπο μυστικό και ανεξήγητο. Ο Μητροπολίτης λοιπόν, θέλοντας να προλάβει τις δυσάρεστες εξελίξεις που συνήθως επακολουθούν σε παρόμοια γεγονότα , θέλησε να παρέμβει με τρόπο ποιμαντικής ευθύνης, ώστε ένα τέτοιο σπάνιο και ανεξήγητο γεγονός, να μην γίνει αιτία, να υβρίζεται το όνομα του Θεού. Και δυστυχώς, κάποιοι δεν του το επέτρεψαν αυτό... 

Είναι αλήθεια, πως σε προσωπικό επίπεδο, πιστεύω με την αγνή και άδολη πίστη των Παπαδιαμαντικών γραΐδιων , χωρίς αυτό να μειώνει ούτε την κριτική μου σκέψη ούτε την επιστημονική τεκμηρίωση. Πιστεύω με την πίστη που μεγαλώσαμε γενεές, γενεών και ευχαριστώ τον Θεό γιαυτό. 

Ταυτόχρονα όμως, είμαι επιφυλακτικός μπροστά σε ότι μπορεί να γίνει αιτία ύβρεως και όχι δοξολογίας του Θεού. Στην προκειμένη περίπτωση το θαύμα περιορίζεται σε κάτι υποκειμενικό. Δηλαδή στο άοσμο και άχρωμο υγρό, που μυστηριωδώς έχει εμφανισθεί τελευταία επί του σώματος του Εσταυρωμένου Χριστού. Σε καμιά περίπτωση λοιπόν, δεν θα τολμήσω να πω, πως δεν πρόκειται για θαύμα! 

Όμως, θυμάμαι τον θυμόσοφο λαό μας που λέει ότι στην προσπάθεια να δούμε το δέντρο, αγνοούμε το δάσος... Αντί να θεωρήσουμε θαύμα ,αυτό που εικονίζει ο Εσταυρωμένος Χριστός, δηλαδή την ενανθρώπιση του Θεού ώστε να θεωθεί ο άνθρωπος, βλέπουμε μόνον αυτό που τα μάτια βλέπουν, αλλά η λογική δεν μπορεί να κατανοήσει. Αν πρόκειται για θεοσημία- ο χρόνος θα το δείξει- αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει πραγματικά. 

Αν φθάνει στο σημείο ο Θεός να δακρύσει για τον άνθρωπο, τότε κάτι συμβαίνει. Από πλευράς μου, το θεωρώ πολύ λογικό να δακρύζει ο Θεός, βλέποντας καθημερινά το ανθρώπινο αίμα να ποτίζει άφθονο την γη ! Το βλέπω πολύ λογικό να δακρύζει ο Θεός, βλέποντας τον ευτελισμό της αξίας της ζωής του ανθρώπου από τον άνθρωπο... 

Δεν περιμένω να δω τον Εσταυρωμένο να δακρύζει! Γιατί , το αισθάνομαι πως αυτό το δάκρυ, ακόμα και αν δεν το δω υπάρχει! Υπάρχει εκεί που σκοτώνονται μικρά παιδιά , εκεί που τα θηρία φαντάζουν χαριτωμένα κατοικίδια, μπροστά στην ανθρώπινη θηριωδία! Αισθάνομαι το δάκρυ του Θεού να κυλά και να προσμιγνύεται  με το ανθρώπινο αίμα στις γειτονιές αυτού του καταδικασμένου πλανήτη. Αισθάνομαι το δάκρυ του Θεού να κυλά, γιατί δακρύζει ο Θεός, αφού δεν μπορεί τελικά να κλάψει ο άνθρωπος.... 

Δεν ξέρω αν στο μικρό χωριό της Κορινθίας, συνεχίσει αυτό το παράδοξο φαινομενικά φαινόμενο. Δεν ξέρω επίσης αν κάποιοι- όπως σωστά υποστήριξε ο Μητροπολίτης- προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν αυτό το περίεργο πράγματι γεγονός. Όπως και να χει όμως, ένα γνωρίζω! Πως ακόμα και αν δεν μπορούμε αυτό να το δούμε, δακρύζει μαζί μας ο Θεός! Αν αυτό δεν το καταλάβουμε όσο είναι καιρός, ίσως τελικά να είμαστε  άξιοι μιας από πλευράς μας, προδιαγεγραμμένης οριακής πορείας...  

                                                                                                       π. Θωμάς Ανδρέου 

πηγή

Οι υμνογράφοι του Τριωδίου.

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Σημείωση. Στο παρακάτω άρθρο γίνεται ερευνητική καταγραφή των υμνογράφων του Τριωδίου, χωρίς να γίνεται εκτενής αναφορά στους υμνογράφους της Μεγάλης Εβδομάδος. Για τους υμνογράφους αυτούς και για τα έργα τους έχουμε δημοσιεύσει παλιότερα σχετικό άρθρο.
…………………………………………………………………..
Ο καταρτισμός του σημερινού έντυπου Τριωδίου έγινε σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο καθηγητής Ευάγγελος Θεοδώρου, «το Τριώδιο είναι αποτέλεσμα μιάς «μακράς εξελίξεως ,γενομένης απ΄αυτής της αποστολικής εποχής μέχρι του τέλους των βυζαντινών χρόνων»
Μέχρι τον 6^ο αιώνα το Τριώδιο αποτελούνταν  από ψαλμούς  και αναγνώσματα. Μόνο για  την Κυριακή υπήρχε ένα τροπάριο ,το  ιδιόμελο, που ψάλλεται και σήμερα στα απόστιχα του Εσπερινού της Κυριακής, όπως π.χ.το  «Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς…» (Α Κυριακή των Νηστειών). Στην Κων/πολη την ίδια εποχή,  μετά το προφητικό ανάγνωσμα της Τριθέκτης υπήρχε και ένα τροπάριο. Ο ποιητής των τροπαρίων αυτών ήταν ο Όσιος Αυξέντιος ,που ασκήθηκε στην Βιθυνία.
Ο Άγιος Σωφρόνιος,  που εμφανίζεται στην Παλαιστίνη κατά τον 7^ο αιώνα, ως «έξοχος ποιητής και ρήτωρ» πλούτισε τον ασματολογικό κύκλο με αρκετά Ιδιόμελα.

Μετά τον Πατριάρχη Σωφρόνιο ,σύμφωνα με τον Σωφρόνιο Ευστρατιάδη, «άρχεται ολόκληρος σειρά διαπρεπών Παλαιστινίων υμνογράφων των οποίων τα ποιήματα καθόρισαν τον χαρακτήρα και τον καταρτισμό της μελλούσης συλλογής του Τριωδίου και μόρφωσαν ένα εκ των θεμελιωδών αυτού τμημάτων. Κατά την περίοδο αυτή η εκκλησιαστική ποίησις εισέρχεται εις νέον στάδιο δια των λεγομένων Κανόνων. Εφευρέτης αυτού θεωρείται ο Ανδρέας Κρήτης».
Στον Άγιο Ανδρέα αποδίδονται τα εξής:
-Ο Κανόνας της Τετάρτης της Τυρινής περί νηστείας.
-Ο Μέγας Κανόνας της Πέμπτης της Ε΄εβδομάδας.
-Ο Κανόνας της εσπέρας της Παρασκευής πρό των Βαϊων.
Μετά τον Άγιο Ανδρέα εμφανίζονται οι δύο μεγάλοι υμνογράφοι Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο Κοσμάς; Μαϊουμά, μοναχοί της Λαύρας του Αγίου Σάββα. Σε αυτούς αποδίδονται ύμνοι της Μεγάλης κυρίως εβδομάδος. Στον Δαμασκηνό αποδίδεται ο κανόνας του Αγίου Θεοδώρου της Παρασκευής της Α εβδομάδας των Νηστειών.
Μεταγενέστεροι απ΄ αυτούς είναι,ο Ανδρέας ο πηρός ή Τυφλός και ο Στέφανος Σαββαϊτης. Ο Ανδρέας ο Πηρός έγραψε κατανυκτικά ιδιόμελα από της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου και εξής σε κάθε μέρα εκτός των Σαββάτων.Ο Στέφανος συνέθεσε ιδιόμελα της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου ,της Κυριακής του Ασώτου,της Ε΄εβδομάδος των Νηστειών και του Σαββάτου του Λαζάρου(Καλλίστου Μηλιάρα  «Ιστορική επισκόπηση του Τριωδίου).
Κατά τον 8^ο αιώνα εμφανίζεται ο υμνογράφος Ηλίας(+797) Πατριάρχης Ιεροσολύμων «υπέρμαχος των αγίων εικόνων». Σε αυτόν αποδίδεται ο κανόνας της Δ΄Κυριακής περί του πεσόντος εις τους ληστάς «Ωμοιώθην,Χριστέ,τω εν χερσί των ληστών περιπεσόντι..»
Κατά την περίοδο αυτή στην Κων/πολη εμφανίζονται ως υμνογράφοι οι Πατριάρχες Κων/πόλεως Γερμανός(+740) και Ταράσιος(+850).Σύμφωνα με τους ερευνητές Ευάγγελο Θεοδώρου και Θ.Ξύδη στον Γερμανό αποδίδονται:Το ιδιόμελο του Σαββάτου του Λαζάρου «Μέγα και παράδοξο θαύμα τετέλεσται σήμερον..»και τρείς κανόνες .Οι κανόνες είναι αφιερωμένοι:Στον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα («Τω ρυσαμένω.Εν τη αγία σου καταυγαζόμενοι μνήμη»),στους προφήτες κατά την Α εβδομάδα της Τεσσαρακοστής (« Τω ρυσαμένω τον Ισραήλ. Τα ακροθίνια της νομικής ευσέβειας» και στην Παρασκευή πρό των Βαϊων («Τω εκτινάξαντι ..Ως προεόρτιον χαράν την του Λαζάρου ανάστασιν» ).

Στον Πατριάρχη Ταράσιο ανήκουν τα δύο ιδιόμελα της Κυριακής της Ορθοδοξίας («Η χάρις επέλαμψε της αληθείας…» και «Οι εξ ασεβείας εις ευσέβειαν προβάντες…») καθώς και το  Κοντάκιο  της ημέρας αυτής «Ο απερίγραπτος Λόγος του Πατρός…».
Στα χειρόγραφα υπάρχει ακόμα ένας κανόνας που αποδίδεται στον Άγιο Ταράσιο,περί νηστείας «Τω την άβατον.Αδιαλείπτως ταις ηδοναίς του σώματος.(Ε.Θεοδώρου.η μορφωτική αξία του ισχύοντος Τριωδίου).

Κατά τον 9^ο αιώνα εμφανίζεται στην Κων/πολη ο υμνογράφος Θεόδωρος Στουδίτης (+826) ηγούμενος της Μονής Στουδίου.Ο Θεόδωρος Ξύδης γράφει σχετικά: «Ιδίως ποιητής του Τριωδίου είναι ο Θεόδωρος Στουδίτης μαζί με τον αδελφό του Ιωσήφ τον Θεσσαλονίκης.Μιμητής του Κοσμά Μαϊουμά έγραψε κανόνες και τριώδια ιδίως στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή….Στο έντυπο Τριώδιο,σύμφωνα με μαρτυρίες χειρογράφων κωδίκων(Λαύρας 1202,Εθνικής βιβλιοθήκης Παρισίων 244 και Βατικανού 771) στον Θεόδωρο Στουδίτη αποδίδονται οι πλήρεις κανόνες του Σαββάτου και της Κυριακής των Απόκρεω,του Σαββάτου της Τυρινής και της Γ΄Κυριακής Νηστειών ή Σταυροπροσκυνήσεως,έπειτα τα Τριώδια στις καθημερινές κάθε εβδομάδας της Μ.Τεσσαρακοστής και τα τέσσερα Τετραώδια των Σαββάτων της Β΄,Γ.Δ και Ε εβδομάδος καθώς και τα προσόμοια στιχηρά και τα καθίσματα κάθε ημέρας  της Τεσσαρακοστής»
Όπως σημειώνουν οι ερευνητές Κ.Μηλιαράς,Θ.Ξύδης και Ε.Θεοδώρου το περιεχόμενο των ασμάτων του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη στην Τεσσαρακοστή συνάδει με τον κύκλο των αναμνήσεων των ημερών της εβδομάδος.Τα άσματα της Τετάρτης και της Παρασκευής αφιερώνονται στον Σταυρό και τα Πάθη του Χριστού και τα άσματα της Πέμπτης εγκωμιάζονται οι Άγιοι Απόστολοι.Τα Τετραώδια των Σαββάτων «διαλαμβάνουσι περί των κεκοιμημένων και των μαρτύρων,τα δε της Δυτέρας και Τρίτης περί μετανοίας».
Ο Ιωσήφ Στουδίτης αποτελεί τον δεύτερο βασικό υμνογράφο του Τριωδίου, που προέρχεται από την εκκλησία της Κων/πόλεως. Συνέταξε κύκλο κανόνων από την Δευτέρα της πρώτης εβδομάδος της Τεσσαρακοστής μέχρι του Σαββάτου πρό της Πεντηκσστής. Για τις ημέρες της Τεσσαρακοστής ,εξαιρέσει των Σαββάτων, ο Ιωσήφ έγραψε διπλή σειρά Τριωδίων και στιχηρών. Στο έντυπο Τριώδιο έμεινε μόνο η πρώτη σειρά των Τριωδίων αυτού.
Τρίτος υμνογράφος, μιμητής του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου ήταν ο Κλήμης ,μαθητής του Θεοδώρου που  πιθανώς διαδέχτηκε αυτόν στην ηγουμενία της Μονής. Συνέταξε κανόνες που φέρουν το όνομά του στις ακροστιχίδες («Κλήμεντος» ή «Κ(λ)ήμεντος» όταν αφαιρέθηκε η β ωδή).
Άλλοι Στουδίτες υμνογράφοι του Τριωδίου με  τα αντίστοιχα υμνογραφήματα είναι:
-Πέτρος Στουδίτης: Κανόνας στην Κυριακή του Ασώτου-«Γήν εφ΄ην ουκ έλαμψεν. Πάντες νυν βοήσωμεν»
-Νικόλαος Στουδίτης: Κανόνας στο Σάββατο της Ε΄εβδομάδος . « Ανοίξω.Ηρέτισας άχραντε λαόν και πόλιν Βασίλειον»
-Δανιήλ Στουδίτης:Κανόνας της Ε εβδομάδος περί του ολουσίου και του Λαζάρου «Ως εν ηπείρω.Αποσφαλέντες απάτη θείας ζωής»
-Βασίλειος Στουδίτης:Κανόνας της Ε΄Κυριακής . «Ως ηπείρω. Άρτι το ξύλον το θείον.»
-Μάρκος Στουδίτης: Κανόνας στην Αγία Μαρία την Αιγυπτία.
«η κεκομένη την άτομον.Τω τρισηλίω φωτι προσπελάσαντι» (Τριώδιο Βατοπαιδίου αριθμ.315-949)
Στον 9^ο αιώνα ανάγονται και άλλοι γνωστοί υμνογράφοι της Εκλησίας Κων/πόλεως:Ο Πατριάρχης Μεθόδιος,η μοναχή Κασία ή Κασσιανή (συνέθεσε στιχηρά της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου καθώς και το γνωστό δοξαστικό της Μ.Τρίτης «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή.),ο αυτοκράτορας Θεόφιλος (αποδίδονται σε αυτόν  το ιδιόμελο της Κυριακής των Βαϊων «Εξέλθετε έθνη εξέλθετε λαοί..),ο μοναχός Μάρκος (διασώθηκε κανόνας στην Μαρία την Αιγυπτία,που υπάρχει στο Τριώδιο Βατοπαιδίου αριθμ.315-949), ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ ο σοφός (886-911)(αυτός συνέθεσε ιδιόμελα της Γ Κυριακής Βηστειών ,της Παρασκευής προ των Βαϊων και του Σαββάτου του Λαζάρου), Χριστόφορος Κωνσταντινοπολίτης (σε αυτόν αποδίδεται ο κανόνας της Κυριακής της Τυρινής περί του πεσόντος Αδάμ), Σέργιος Λογοθέτης (σε αυτόν αποδίδεται ιδιόμελο της Μ.Παρασκευής) και Γεώργιος Παπίας (και σε αυτόν αποδίδεται ιδιόμελο «Εξέδυσαν με τα ιμάτιά μου ..»της Μ.Παρασκευής).

Την περίοδο αυτή εμφανίζεται και το όνομα του υμνογράφου Θεοφάνους του Γραπτού,μητροπολίτη Νικαίας.Σε αυτόν αποδίδονται οι κανόνες στους προφήτες και στην Κυριακή της Ορθοδοξίας,στην Β Κυριακή περί του Ασώτου και τέσσερις συμπληρωματικές ωδές στο τετραώδιο του Κοσμά στο Σάββατο του Λαζάρου. Επίσης σε αυτόν αποδίδονται τα ιδιόμελα της Κυριακής των Απόκρεω  «Όταν τίθενται θρόνοι…», «Δανιήλ ο προφήτης,ανήρ επιθυμιών γενόμενος..»,τα τρία στιχηρά της Κυριακής της Τυρινής  «Οίμοι ! Ο Αδάμ εν θρήνω κέκραγεν…»,¨ «Το στάδιο των αρετών ηνέωκται…», ¨Αδάμ του Παραδείσου διώκεται…».
Από τον 9^ο αιώνα μέχρι τον 14^ο αιώνα αρχίζει η τρίτη και η τελευταία περίοδος καταρτισμού του Τριωδίου.Από τους υμνογράφους της περιόδου αυτής είναι γνωστοί εξής: Κων/νος ο Πορφυρογέννητος (συνέθεσε τροπαρια Μ.Εβδομάδας) ,ο Συμεών ο Μεταφραστής (συνέθεσε δύο κανόνες στον θρήνο της Θεοτόκου), Θεόδωρος ο πρωτοασηκρίτης (σε αυτόν αποδίδονται τρία ιδιόμελα στον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα «Χορεύουσι στίφη μαρτύρων χαρμονικώς…», «Η καθαρά και πανάμωμος νηστεία επιδημήσασα νυν προς ημάς…», «Τη μαρτυρική σου προς Θεόν παρρησία…»), Ιωάννης Μητροπολίτης Ευχαϊτων (συνθέτης δύο κανόνων στον Θεόδωρο τον Τήρωνα που υπάρχουν στον Όρθρο του Α Σαββάτου των Νηστειών), ο Νικηφόρος Βλεμμύδης (σε αυτόν αποδίδεται το ιδιόμελο του Μ.Σαββάτου «Τον ήλιο κρύψαντα…») .
Τελευταίος γνωστός υμνογράφος του Τριωδίου είναι ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Φιλόθεος,ο ποιητής της ακολουθίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
ΠΗΓΕΣ-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Α.Καλλίστου Μηλιαρά.Ιστορική επισκόπηση του Τριωδίου
Β.Ευαγγέλου Θεοδώρου .Η Μορφωτική αξία του ισχύοντος Τριωδίου
Γ.Θεοδώρου Ξύδη.Βυζαντινή υμνογραφία. Ο Υμνογάφος Θεοφάνης ο Γραπτός.
Δ.Παναγιώτη Τρεμπέλα.Εκλογή Ελληνικής Ορθόδοξης υμνογραφίας.
Ε. Dan Nicolae Obancea.Η ανθρωπολογία του Τριωδίου.Θες/νικη 2013.
πηγή

Εορτή της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Φωτεινής

Τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Φωτεινής, της Σαμαρείτιδος τιμά σήμερα, 26 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας.

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Φωτεινή καταγόταν από την Σαμαρειτική πόλη Σιχάρ. Για την Αγία Φωτεινή μας μιλάει ό Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στο Δ΄ κεφάλαιο (Δ'1-38) του Ευαγγελίου του. Κάθε μεσημέρι πήγαινε έξω από την πόλη, στο πηγάδι του Ιακώβ, και γέμιζε την στάμνα της.

Εκεί, μια μέρα, συνάντησε τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος φανέρωσε σ'αυτήν όλη τη ζωή της. Ο Κύριος είπε στην Αγία Φωτεινή, ότι Αυτός είναι «τό ύδωρ τό ζων», δηλαδή, η αστείρευτη πηγή του Αγίου Πνεύματος.
Αυτό το «πνευματικό ύδωρ» έδωσε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα, η οποία ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που βαπτίστηκαν Χριστιανοί στη Σαμάρεια, και έλαβε το όνομα Φωτεινή. Από τότε αφιέρωσε τη ζωή της στη διάδοση του Ευαγγελίου στην Αφρική και στη Ρώμη.
Παρέδωσε μαρτυρικά τη ψυχή της στον Κύριο, από τον αυτοκράτορα Νέρωνα, όταν αυτός έμαθε ότι η Αγία Φωτεινή έκανε Χριστιανές τη κόρη του Δομνίνα και μερικές άλλες γυναίκες. Επίσης, μαζί με την Αγία Φωτεινή μαρτύρησαν οι γιοι της και οι πέντε αδελφές της.
Απολυτίκιο:
Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Την πηγήν δεξαμενή της σοφίας και χάριτος, εκ χειλέων Κυρίου Φωτεινή Ισαπόστολε, νομίμως ηγωνίσω πανοικεί, και νέμεις φωτισμόν παρά Θεού, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου τη σεπτή, και ευλαβώς βοώσί σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σού, χάριν ημίν και έλεος.

Μιμούμεθα τά μεγάλα πρότυπά μας, τούς θεοφόρους Πατέρες μας;

Μιμούμεθα

τά μεγάλα πρότυπά μας,

τούς θεοφόρους

Πατέρες μας;

Σεβ. Μητροπολίτου Σάμου & Ικαρίας κ. Ευσεβίου

Ἡ πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν τῆς Μ. Σαρακοστῆς εἶναι ἀφιερωμένη στήν νίκη καί τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, πού κερδήθηκε μέ τήν ἀναστήλωση τῶν ἁγίων εἰκόνων. Μαζί μέ τό γεγονός αὐτό, ἡ Ἐκκλησία θυμᾶται ὅλους τούς ἀγῶνες πού ἔγιναν ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας, γιά νά διαφυλαχθεῖ ἡ ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση. Γι’ αὐτό προβάλει μπροστά μας μιά ὁλόκληρη φάλαγγα ἀπό ἀγωνιστάς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πάλαιψαν κι ἀγωνίσθηκαν μέχρι θανάτου μέ τήν πίστη καί γιά τήν πίστη.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἀναφέρει μερικές ἅγιες καί μεγάλες μορφές τῆς Π. Διαθήκης, πού μέ τήν πίστη στόν μόνο ἀληθινό Θεό ἔκαναν μεγάλα καί ὑπέροχα κατορθώματα. Πολέμησαν καί νίκησαν ὁλόκληρα βασίλεια, ἔζησαν μέ δικαιοσύνη καί ἀρετή, πέτυχαν τήν ἐκπλήρωση τῶν ὑποσχέσεων πού τούς ἔδωσε ὁ Θεός καί τόσα ἄλλα πού ἀναφέρονται στή συνέχεια. Μέ τούς ἀγῶνες τους ὁ ἰσραηλιτικός λαός κρατήθηκε στήν πίστη τῶν πατέρων του μέσα στούς σκοτεινούς καί δύσκολους ἐκείνους χρόνους τῆς εἰδωλολατρίας.

Τό ἴδιο συνεχίστηκε καί στήν ἐποχή τῆς Κ. Διαθήκης μέ τούς ἀγῶνες τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὑπῆρχε τώρα κίνδυνος μεγαλύτερος: Ἡ αἵρεση, ἡ κακοδοξία, ἡ παραποίηση, ἡ κακοποίηση τῆς πίστεως.

Ἡ πλάνη ὅμως καί ἡ αἵρεση δέν ἐπικράτησε. Σιγά-σιγά, μέ τήν μεγάλη φωτιά τῆς πίστεως πού ἔβγαινε ἀπό τό λόγο, τά συγγράμματα τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί τίς προσευχές τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, κάηκαν οἱ σκουριές τῆς κακοδοξίας καί ἔμεινε τό καθαρό καί γνήσιο χρυσάφι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἔτσι διαφυλάχθηκε ὁ ἱερός θησαυρός τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε σήμερα ὅλοι ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά πιστέψουμε καί νά διακηρύττουμε: «οἱ προφῆται ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν . . . οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν».

Ὀρθοδοξία καί Ὀρθοπραξία ἤταν τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Μαζί μέ τούς ἀγῶνες γιά τήν ορθή πίστη, ζοῦσαν καί ἀκτινοβολοῦσαν μέ τό φωτεινό τους παράδειγμα τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό μεγάλο μυστικό τους ἦταν ἡ ἁγία ζωή τους, ἡ θερμουργός ἀγάπη τους. Ἐκεῖ βρισκόταν τό πνευματικό μεγαλεῖο τους. Ἡ μεγάλη ἀγάπη τους καί ἡ ἀκλόνητη πίστη τους ἔφεραν τόν θρίαμβο. Ἀποστόμωσαν ὅλους ἐκείνους πού μέ μανία πάσχισαν νά νοθεύσουν τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἀγωνίζονταν μέ σθένος ἐναντίον ἐκείνων πού πολεμοῦσαν τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τούς κατατρόπωναν μέ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα. Συγχρόνως ὅμως ζοῦσαν «ἐν Χριστῷ». Ὁ Χριστός ἦταν γι’ αὐτούς τό πᾶν, ἡ ζωή τους, ὁ ἐμπνευστής καί ὁδηγός τῆς πορείας τους. Συνδεδεμένοι στενά μέ τήν ἀστείρευτη πηγή τῆς ζωῆς, τόν Χριστό, ξεχύνονταν σάν πλουσιόδωρο ποτάμι καί ἔκαναν τήν ἔρημο τῆς κοινωνίας νά ἀνθίζει μέ ζωηφόρες  πνευματικές ὀάσεις.

Οἱ ἀγῶνες τούς ἐναντίων τῶν πνευματομάχων δέν στηρίζονται μόνο στίς μελέτες καί στίς θεολογικές τους γνώσεις γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ζοῦσαν ἐν Ἁγίω Πνεύματι. Ἦταν πνευματοφόροι καί πνευματοκίνητοι κήρυκες τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο εἶχε σκηνώσει στήν ψυχή τους, γι’ αὐτό καί ἡ ζωή τους ἦταν κατάφορτη ἀπό τούς καρπούς τοῦ Πνεύματος καί προπαντός ἀπό τήν ἀγάπη καί τήν εἰρήνη. Κατέβαιναν στόν στίβο τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα ἀτρόμητοι γιά τήν Χριστιανική ἀλήθεια  τήν ὁποία πρῶτα εἶχαν κάνει βίωμά τους. Οἱ ἀγῶνες τους γιά τήν Ὀρθοδοξία ξεκινοῦσαν ἀπό τήν ὀρθοπραξία. Τήν κρυστάλλινη ἀλήθεια τῆς πίστεως τήν ἀκτινοβολοῦσαν μέ τό φωτεινό τους παράδειγμα.

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ἡ Ἱερή κληρονομία τῆς ὀρθῆς πίστεως πού εἶναι ζυμωμένη μέ τό αἷμα καί τό δάκρυ τῶν Πατέρων μας, μᾶς ὑποχρεώνει νά ἀφήσουμε τήν ἀδιαφορία μας καί νά ἀγωνισθοῦμε γιά τήν λάμψη καί τήν ἀκτινοβολία τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Νά λάμψη ἡ Ὀρθοδοξία πρῶτα στά μάτια καί στίς ψυχές μας. Ἡ συνήθεια καί ἡ ἄγνοια ἔχουν δημιουργήσει ἕνα παχύ στρῶμα σκόνης, πού σκεπάζει τό καθαρό χρυσάφι τῆς πίστεως. Γι’ αὐτό πολλοί ἀπό μᾶς δέν ἐκτιμᾶμε τήν παράδοσή μας, δέν γνωρίζουμε τήν πίστη μας,  δέν ἀγαπᾶμε τήν Ἐκκλησία μας.

Πρέπει ἡ ὀρθή πίστη νά γίνει φρόνημα καί ζωή ὅλων των Ὀρθοδόξων. Κάθε Ὀρθόδοξος νά ἐκκλησιάζεται, νά ἐξομολογεῖται, νά κοινωνεῖ. Μαζί μέ τήν συνεπή ζωή μας, νά ὑπάρχει ἄριστος συνδυασμός Ὀρθοδοξίας καί Ὀρθοπραξίας.

Στούς κοσμογονικούς καιρούς πού ζοῦμε ἡ Ὀρθοδοξία καλεῖται καί σήμερα νά διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο. Τό χρέος μας ὡς Ἑλλήνων καί Ὀρθοδόξων εἶναι μεγάλο. Τό μεγάλο μήνυμα γιά τήν Εὐρώπη εἶναι, ὅτι ἡ μόνη δύναμη πού μπορεῖ νά τήν ἀνορθώσει εἶναι ἡ ἐφαρμογή τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Ἐφαρμόζουμε τό Εὐαγγέλιο; Μιμούμεθα τά μεγάλα πρότυπά μας, τούς θεοφόρους Πατέρες μας;                         

Χρόνια πολλά!

Εὐχέτης πρός τόν Κύριο γιά ὅλους σας

+ Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος

πηγή

Ο υπεροπτικός Ευρωπαίος - Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

 φωτογραφία απο εδώ

Άκουσα έναν Γερμανό πολιτικό να απευθύνεται στους Έλληνες με αυτά τα λόγια: "Να σκεφτεί καλά ο ελληνικός λαός, αυτό που έκανε. Τα 80% των Ελλήνων ήταν εναντίον των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας, ήταν υπέρ των ορθοδόξων Σέρβων".
Ο Γερμανός αυτός πολιτικός δεν μπορεί να δεχθεί ότι οι Έλληνες μπορεί να έχουν αντίθετη γνώμη με τους Γερμανούς και ότι κατά βάθος είναι ενωμένοι. Για να το καταλάβει πρέπει να υπερβεί τη βουλησιαρχία που διέπει τους Γερμανούς και να δεχθεί την αποτυχία τους να κρατούν τους λαούς αιωνίως διηρημένους.
Η υπεροψία του Ευρωπαίου εκφράζεται με το διαίρει και βασίλευε που εφαρμόζει στους άλλους λαούς. Τώρα που το σπουδαιότερο για μας τους Έλληνες είναι η ενότητα, αξίζει να μελετήσουμε λιγάκι το χαρακτήρα του Ευρωπαίου, για να δούμε τί μας κοστίζει ως λαό η υπεροψία του Ευρωπαίου.
Και να αρχίσουμε από την γενεσιουργό αιτία αυτού του φαινομένου. Υπεροψίαν και μέθην, διέκρινε τον Δαρείο, γράφει ο Καβάφης, για να περιγράψει το χαρακτήρα του. Και που στήριζε την υπεροψία του; Στή δύναμη. Η διαφορετική άποψη που έχει κάθε λαός για τη δύναμη χαρακτηρίζει τον πολιτισμό του. Η αρχέγονη άποψη του δικαίου του ισχυροτέρου, δηλαδή της δύναμης χωρίς ηθικά όρια βρίσκεται στον αντίποδα του πολιτισμένου ανθρώπου, ο οποίος επιζητεί τη δύναμη στη σοφία και στην αγάπη. Ο αρχέγονος άνθρωπος ζητεί τη δύναμη για την επιβίωση, ο δε πνευματικός άνθρωπος ζητεί τη δύναμη για να ανεβεί πιο πάνω πνευματικά. Ο αρχέγονος στηρίζεται στον άνθρωπο, ο πνευματικός ελπίζει στο Θεό.
Ποια είναι η πρακτική συνέπεια της διαφορετικής αντίληψης για τη δύναμη, όσον αφορά την ενότητα των Ελλήνων; Πόσο επηρέασε την ενότητά μας η επιβολή ενός ξένου τρόπου ζωής, ο οποίος στηρίζεται στην αντίληψη της "δύναμης για τη δύναμη" και ειδικότερα της αντίληψης της "δύναμης για την επιβίωση";
Η γέννηση του Χριστού, δύο χιλιάδες χρόνια πριν, μεταμόρφωσε τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο. Δεν είναι πια πρότυπο για τον κόσμο και για τον καθένα άνθρωπο, κάποια μυθολογία ή φιλοσοφία ή διδασκαλία ή κάποιοι ηθικοί ή νομικοί κανόνες.
Κανένας δεν μπορεί να γίνει ένα, να ενωθεί, να αγαπήσει μια μυθολογία ή φιλοσοφία ή διδασκαλία, όσο σπουδαία κι αν είναι. Η πραγματική ενότητα γίνεται μόνο με την αγάπη, η οποία καλύπτει όλα τα σφάλματα. Μόνο στην αγάπη του Ιησού, γινόμαστε ένα μεταξύ μας, όπως ένα είναι και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.
Δείτε πώς έγινε με τις "ενώσεις" των Ελλήνων χωρίς Χριστό, κατά τα δυτικά πρότυπα. Μπήκε ο κομματισμός και τις διέλυσε. Το ίδιο γίνεται με την οικογένεια. Η ενότητα της οικογένειας είναι καρπός της αγάπης των μελών της. Το ίδιο και στην Εκκλησία. Έτσι θα γνωρίζουν ότι είστε μαθητές μου, είπε ο Κύριος Ιησούς, με το να έχετε αγάπη μεταξύ σας.
Αυτός που αγαπάει είναι ταπεινός. Η υπερηφάνεια στηρίζεται στην επίγνωση της δύναμης. Η δύναμη σε βάζει πάνω από τους άλλους. Βάζοντας τον εαυτό μας πάνω από τους άλλους, στην οικογένεια, στην κοινωνία, εμποδίζουμε την αυτοσυνειδησία της ενότητας.
Είναι αυτός ο προορισμός μας; Είναι η ζωή μας ως εκ Θεού αποστολή, το να προσπαθούμε να επιβληθούμε με τη δύναμη, όπως έκαναν οι ναζί; Μόνον άρρωστοι άνθρωποι νιώθουν μια ψευδο-πληρότητα, όταν επιδιώκουν να εξουσιάζουν τους άλλους. Είναι η ανάγκη του ζώου για το αίσθημα της ασφάλειας.
Την εποχή αυτή της επιβίωσης ζούμε τώρα. Μια εποχή που μοιάζει με τον πρώϊμο κομμουνισμό, στον οποίο η αμοιβαία καχυποψία είχε αντικαταστήσει την αμοιβαία εμπιστοσύνη των μελών της κοινωνίας, και της οικογένειας ακόμη.
Οι Έλληνες δεν θα γίνουμε ποτέ υπερόπτες Ευρωπαίοι. Και να αφήσουμε την εμπειρία των δύο χιλιάδων χρόνων της Ορθοδοξίας , δεν θα μας αφήσει εκείνη. Η Εκκλησία μας είναι θεραπευτήριο. Όσο περισσότερο μας αρρωσταίνει ο ξενόφερτος τρόπος ζωής, εννοώ του υπερόπτη Ευρωπαίου, τόσο πιο κοντά θα πηγαίνουμε στην Ορθοδοξία, για να θεραπευτούμε!


The haughty European   M.E.Lagouvardos
I heard a German politician addressed the Greeks with these words: "To think well the Greek people, what I did. The 80% of people were against the bombing of Yugoslavia, was in favor of the Orthodox Serbs."
The German politician he can not accept that the Greeks may have the opposite opinion with the Germans and that deep down they are united. To understand should exceed the voluntarism governing the Germans to accept their failure to keep their peoples eternally divided.
The arrogance of Europeans are to divide and rule applied to other peoples. Now that the most important for us Greeks is unity, it is worth studying a little the character of Europeans, to see what it costs us as people of European arrogance.
And start from the root cause of this phenomenon. Arrogance and drunkenness, saw Darius writes Cavafy, to describe the character. And that supported the arrogance? To power.
The other aspect that has every nation for power characterizes its culture. The primordial aspect of might makes right, that is the force without moral boundaries is the opposite of civilized man, who seeks strength in the wisdom and love. The primitive man seeks power for survival, and the spiritual man seeks the strength to go above spiritually. The primitive based on the individual, the spiritual hopes in God.
What is the practical consequence of the different perception of the power, concerning the unity of the Greeks? How has affected our unity impose a foreign way of life, based on the concept of "power for power ', including the concept of" power for survival "?
The birth of Christ, two thousand years ago, transformed the world and every man. There is now a model for the world and for each man, a mythology or philosophy or teaching or some moral or legal rules.
No one can become one, to unite, to love a mythology or philosophy or teaching, as important it is. The real unity only by love, which covers all errors. Only the love of Jesus, we become one among us as one is the three persons of the Holy Trinity.
See how was the "associations" of the Greeks without Christ, by Western standards. He entered the partisanship and broke. The same is with the family. The unity of the family is love fruit of its members. So the Church. So you know that you are my disciples, said the Lord Jesus, to have love among yourselves.
He who loves is humble. Pride is based on an awareness of power. The power puts you above the others. Putting ourselves above others in the family, in society, prevents consciousness of unity.
Is this our destiny? Is our life as God's mission in trying to impose by force, as did the Nazis? Only sick people feel a pseudo-completeness, when seeking to dominate others. It is the need of the animal for the feeling of security.
At that time survival we live now. A season like the early communism, in which mutual suspicion had replaced the mutual confidence of the members of society, and the family still.

The Greeks will never become arrogant Europeans. And let the experience of two thousand years of Orthodoxy, will not leave us that. Our Church is a hospital. The more we sicken the outlandish lifestyle, I mean the arrogant European, the closer you go to Orthodoxy, to heal!

Πηγή

Βιώνοντας τὴν λειτουργικὴ ἡμέρα τῆς Τεσσαρακοστῆς στὸ Ἅγιον Ὅρος

Τοῦ Ἰωάννου Μ. Φουντούλη, Λογικὴ Λατρεία, Θεσσαλονίκη 1971, σελ.40-48

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
Ἂν θέλει νὰ ζήσει κανεὶς τὸ λειτουργικὸ πλοῦτο, τὸ θαυμαστὸ μυστικὸ μεγαλεῖο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, πρέπει νὰ προσπαθήσει νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν ἐπιφάνειά της. Ἐπιφάνεια εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπομε καὶ ποὺ γνωρίζομε ὅλοι μας κατὰ τὶς Κυριακές τῆς Τεσσαρακοστῆς. Ἔχουν πράγματι κάτι ἰδιαίτερο οἱ Κυριακὲς αὐτὲς ἀπὸ τὶς ἄλλες Κυριακές τοῦ ὑπολοίπου ἔτους. Τὰ εἰδικὰ ἐορτολογικὰ θέματα, ἡ ὑμνογραφία των, ἡ λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου, ποὺ τελεῖται ἀντὶ τῆς λειτουργίας τοῦ Χρυσοστόμου, δίνουν σ’ αὐτὲς ἕνα ξεχωριστὸ χρῶμα. Ἀλλὰ οἱ Κυριακές τῆς Τεσσαρακοστῆς εἶναι ὀάσεις μέσα σ’ αὐτήν. Κατ’ οὐσίαν βρίσκονται ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Τὴ γοητεία τῆς ἀληθινῆς Τεσσαρακοστῆς θὰ τὴν αἰσθανθεῖ κανεὶς μέσα στὸ «πέλαγος» ἢ στὴν «αὐχμηρὰ ἔρημο», ὅπως τὴν ὀνομάζουν οἱ Πατέρες, αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς Τεσσαρακοστῆς, δηλαδὴ τῶν καθημερινῶν, ἀπὸ τὴ Δευτέρα ὡς τὴν Παρασκευὴ τῶν ἔξι ἑβδομάδων ποὺ τὴν ἀποτελοῦν.

Ἡ Ἐκκλησία μας στὶς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες εἶδε πάντοτε ἕνα ἰδεώδη τρόπο λατρείας, γι΄αὐτὸ καὶ σὺν τῷ χρόνω ἀντικατέστησε τὶς παλαιὲς ἰδιαίτερες ἐνοριακὲς ἀκολουθίες μὲ τὶς μοναχικές. Ἰδιαιτέρως ὅμως κατὰ τὴν Τεσσαρακοστὴ προσπάθησε νὰ μεταφέρει...
τὴ λατρεία τῶν μοναστηριῶν στοὺς κοσμικοὺς ναούς. Ἀφοῦ οἱ πιστοὶ δὲν μποροῦσαν νὰ βγοῦν στὴν ἔρημο, μετέφερε τὶς ἀκολουθίες τῆς ἐρήμου στὶς πόλεις. Θέλησε τὶς κατανυκτικὲς αὐτὲς ἡμέρες νὰ κάμει τὰ λαϊκὰ μέλη της νὰ γευθοῦν τὶς μυστικὲς καλλονὲς τῶν μοναστηριακῶν ἀκολουθιῶν· νὰ κάμει λίγο μοναχούς τούς λαϊκοὺς πιστούς. Καὶ δὲν εἶχε ἄδικο. Στὸ σύστημα τῶν μοναχικῶν ἀκολουθιῶν τῆς περιόδου τῆς Νηστείας βρίσκεται τὸ ἀποκορύφωμα ὁλοκλήρου τοῦ ἔτους. Λίγοι ἀπὸ τὸ λαὸ μποροῦν νὰ τὶς παρακολουθήσουν. Δὲν ἔχουν οὔτε τὸ διαθέσιμο χρόνο, οὔτε πολλὲς φορὲς καὶ τὴν ἀπαραίτητη ψυχικὴ διάθεση. Ἀντιθέτως στὶς μονές, ὅπου ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῆς ζωῆς τῶν μοναχῶν καὶ τὸ βασικὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἀφιερωμένων αὐτῶν ἀνθρώπων, ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία τῆς περιόδου τῆς Τεσσαρακοστῆς γίνεται τὸ ἐντρύφημα καὶ ἡ μοναδικὴ σχεδὸν ἀπασχόληση τῶν πατέρων.

Θὰ προσπαθήσουμε νὰ δώσουμε μία ἀσθενικὴ σκιαγραφία τοῦ λειτουργικοῦ περιεχομένου μίας ἡμέρας τῆς Τεσσαρακοστῆς.

Κατὰ βάση οἱ ἀκολουθίες τῆς Τεσσαρακοστῆς εἶναι καὶ κατὰ τὸν ἀριθμὸ καὶ κατὰ τὸ διάγραμμα οἱ ἴδιες μὲ τὶς μοναχικὲς ἀκολουθίες τοῦ ὑπόλοιπου ἔτους. Ἐκεῖνο ποὺ τὶς διακρίνει εἶναι τὸ πιὸ ἀρχαϊκό τους περιεχόμενο, ἡ παρεμβολὴ κατανυκτικῶν τροπαρίων καὶ τὸ ἰδιαίτερο μῆκος ποὺ προσλαμβάνουν μὲ τὴν προσθήκη περισσότερων ψαλμῶν, ἀναγνώσεων καὶ ἄλλων λειτουργικῶν στοιχείων. Οἱ ἀκολουθίες ἀριθμοῦνται σὲ ἑπτά, κατὰ τὸ ψαλμικὸ «Ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἤνεσά σὲ» (Ψαλ. 118,164), ἀλλὰ στὴν οὐσία εἶναι περισσότερες. Ἡ εὐλάβεια τῶν μοναχῶν θέλησε νὰ τὶς ἐπαυξήσει μὲ προσθῆκες καὶ ἄλλων ἀκολουθιῶν, ἔτσι ὥστε ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν πιὸ ἱερὴ περίοδο τοῦ ἔτους νὰ εἶναι σχεδὸν ἀκατάπαυστη. Κάθε μία ἀκολουθία ἀντιστοιχεῖ σὲ μία ὠρισμένη περίοδο τῆς ἡμέρας ἢ τῆς νύκτας. Εἶναι ἕνας σταθμὸς προσευχῆς ποὺ καθαγιάζει ἕνα τμῆμα τοῦ εἰκοσιτετραώρου.

Ἡ προσευχὴ ἀρχίζει μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ· τὰ μεσάνυκτα θεωροῦνται ὡς ὁ πιὸ κατάλληλος γιὰ τὴν προσευχὴ χρόνος. Μέσα στὴν ἡσυχία καὶ στὴ γαλήνη τοῦ κόσμου οἱ μοναχοὶ ἀγρυπνοῦν καὶ προσεύχονται. Περιμένουν τὴν ἔλευση τοῦ Νυμφίου, τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔρχεται κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, «μέσης νυκτὸς» (Ματθ. 25,6).

Στὴν ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτικοῦ συνάπτεται ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ἡ ἑωθινὴ (πρωϊνὴ) προσευχή. Ἀπὸ τὶς ἰδιορρυθμίες ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν Τεσσαρακοστὴ θὰ δοῦμε δύο χαρακτηριστικὰ σημεῖα· τὴν ψαλμωδία τοῦ «Ἀλληλούϊα» μὲ τὰ τριαδικὰ καὶ τὸ φωταγωγικό. Τὸ «Ἀλληλούϊα» ψάλλεται στὸν ἦχο τῆς ἑβδομάδας σὰν ἐπωδὸς τῆς ὠδῆς τοῦ Ἠσαΐα «ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα μου πρὸς σὲ ὁ Θεὸς»( Ἠσ. 26, 9-15). Τὰ τροπάρια ποὺ τὸ συνοδεύουν, τὰ τριαδικά, ἀποτελοῦν μία θαυμαστὴ συμφωνία μὲ τὸ «Ἀλληλούϊα» καὶ τὴν ὠδὴ τοῦ Ἠσαΐα. Εἶναι ἡ πρώτη ψαλμωδία ποὺ ἀκούεται στοὺς ναοὺς μέσα στὸ σκοτάδι καὶ στὴ σιγὴ τῆς νύχτας. Ὅλα μαζὶ συνιστοῦν μία προτροπή, μία πρόσκληση πρὸς δοξολογία τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ κτίση. Οἱ ἄνθρωποι ἑνώνονται μὲ τοὺς ἀγγέλους γιὰ νὰ ψάλλουν τὸν τρισάγιο ὕμνο στὴν τρισυπόστατη Θεότητα· «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος». Πιὸ κατάλληλος ἐναρκτήριος ὕμνος γιὰ τὴν ἀπαρχὴ τῆς δοξολογίας δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ βρεθεῖ. «Ἀλληλούϊα»- Αἰνεῖτε τὸν Θεόν. Ἡ Τεσσαρακοστὴ εἶναι ἡ περίοδος τοῦ «Ἀλληλούϊα»- τοῦ αἴνου τοῦ Θεοῦ.

Πρὸς τὸ τέλος τοῦ ὄρθρου χαιρετίζεται ἡ ἔλευση τοῦ φωτὸς τῆς ἡμέρας. Τότε ψάλλονται τὰ φωταγωγικὰ τροπάρια, ἕνα γιὰ κάθε ἦχο. Ἀποτελοῦν εὐχαριστία γιὰ τὴν ἀποστολὴ τοῦ ὑλικοῦ φωτὸς καὶ δέηση γιὰ τὴν ἔκχυση τοῦ νοητοῦ φωτός, τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Χριστοῦ στὶς ψυχές μας.

Οἱ ἀκολουθίες τῶν ὡρῶν εἶναι τέσσερεις.

ἡ Α΄ (Πρώτη), ποὺ ἀποτελεῖ μία ἐπέκταση τοῦ ὄρθρου καὶ μία αἴτηση εὐλογίας τῶν ἔργων μας, ποὺ ἀρχίζουν τὴν ὥρα αὐτὴ- 7 π.μ περίπου.

Η Γ΄(Τρίτη), 9 π.μ, εἶναι ἡ ὥρα τῆς καθόδου τοῦ ἁγίου Πνεύματος στοὺς ἀποστόλους κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Στοὺς ψαλμούς, στὰ τροπάρια καὶ τὶς εὐχὲς τῆς ἀκολουθίας τῆς ὥρας αὐτῆς κυριαρχεῖ τὸ θέμα αὐτό. Ἡ δοξολογία καὶ ἡ δέηση γιὰ τὴν ἀποστολὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ σ’ ἐμᾶς.

Ἡ Στ΄ (Ἕκτη) ὥρα (12 τὸ μεσημέρι) καὶ ἡ Θ΄ (Ἐννάτη- 3 μ.μ) παίρνουν τὰ θέματά τους ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ Κυρίου. Ἡ Στ΄ εἶναι ἡ ὥρα τῆς σταυρώσεως καὶ ἡ Θ΄ ἡ ὥρα τοῦ θανάτου- τοῦ «Τετέλεσται». Στὴν Θ΄ ὥρα συνάπτεται καὶ ἡ ἀκολουθία τῶν Τυπικῶν. Καὶ σ’ αὐτή, σὰν συνέχεια τοῦ θέματος τῆς Θ΄ ὥρας, ἀκούεται ἡ ψαλμωδία τῆς φωνῆς τοῦ ληστῆ στὸ σταυρὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τὴ βασιλεία σου» (Λουκ. 23,42), ποὺ ψάλλεται σὰν ἐπωδὸς τῶν μακαρισμῶν τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Εἶναι μία ὑπενθύμηση τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου, ἀλλὰ καὶ μία ἀπάντηση τοῦ ταπεινοῦ πιστοῦ στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ: Εἶπες, Κύριε, ὅτι εἶναι μακάριοι – εὐτυχεῖς οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, οἱ πραεῖς, οἱ ἐλεήμονες… Ἐγὼ δὲν εἶμαι τίποτε ἀπ’ αὐτά, γι’ αὐτό σοῦ φωνάζω σὰν τὸν ληστὴ τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε».

Δὲν μᾶς μένει καιρὸς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν ἀκολουθία τοῦ κατανυκτικοῦ ἑσπερινοῦ μὲ τὰ θαυμαστά του τροπάρια, τοὺς ψαλμοὺς καὶ τὰ ἀναγνώσματα, οὔτε γιὰ τὴν καρδιὰ τῶν ἡμερῶν τῶν Νηστειῶν, τὴ λειτουργία τῶν Προηγιασμένων δώρων.

Μόνο δύο λόγια γιὰ τὸ Μέγα Ἀπόδειπνο, τὴν ἀκολουθία ποὺ κατακλείει τὴν ἡμέρα. Εἶναι μία μακρὰ ἀκολουθία, ποὺ συνιστᾶ δέηση γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τῆς ἡμέρας καὶ τὴν εἰρηνικὴ καὶ ἀσκανδάλιστη διέλευση τῆς νύκτας.

Τελειώσαμε τὴ σύντομη ἀναδρομὴ στὸ λειτουργικὸ περιεχόμενο τῶν ἱερῶν ἡμερῶν τῆς Τεσσαρακοστῆς. Δὲν ἦταν παρὰ μία ἀσθενικὴ σκιαγραφία. Μία μικρὴ ἀνθοδέσμη ἀπὸ τὸν ἀπέραντο ἀνθόκηπό της. Μία παρόρμηση γιὰ νὰ θελήσομε νὰ μποῦμε σ’ αὐτὸν καὶ νὰ τὸν γνωρίσομε προσωπικά, ἐμπειρικὰ οἱ ἴδιοι.

Πηγή

Το είδαμε εδώ

Η Παναγία και οι Αγιορείτες στην Δευτέρα παρουσία. (Διήγηση Γέροντος Μαρκέλλου Καρακαληνού)

Υπάρχει μία διήγηση για ένα συγκλονιστικό όραμα Σχετικά με τούς Αγιορείτες πατέρες και την Ύπεραγία Θεοτόκον, ή οποία εικονίζεται πολλές φορές και ως Ηγουμένη, ως Γερόντισσα του Αγίου Όρους, με την ράβδο και τον μανδύα Της. Αυτή επιστατεί, αυτή επαγρυπνεί, αυτή φροντίζει για τα παιδιά Της.  Είχε έλθει, λέει, ή Δευτέρα Παρουσία, ή Μέλλουσα κρίσις. Ή Παναγία ως Ηγουμένη περνούσε από τα κοιμητήρια των ιερών μονών, από τις σκήτες, από τα ερημητήρια, απ’ όπου υπήρχαν τάφοι πατέρων. Καθώς περνούσε από τον τόπο της αναπαύσεως των πατέρων, κτυπούσε με την ράβδο Της τα μνήματα και ανασταίνονταν οι πατέρες!
Συγκλονιστικό όραμα…
Όλοι οι αναστημένοι πατέρες ακολουθούσαν την Παναγία πού πήγαινε μπροστά και έτσι σχηματίσθηκε μία μεγάλη ποίμνη, ή ποίμνη της Ύπεραγίας Θεοτόκου. Οι Άγιορείται ήσαν και είναι τα παιδιά Της, πού τα οδηγούσε και τα οδηγεί στην Βασιλεία των ουρανών. Ύπέροχον όραμα. Αλλά κάπου – κάπου, από ορισμένα μνήματα ή Παναγία δεν έπαιρνε τούς πατέρας. Τούς άφηνε εκεί. Ήσαν οι μοναχοί πού δεν πρόσεξαν στην ζωή τους, πού δεν τήρησαν τις μοναχικές υποσχέσεις και τα μοναχικά καθήκοντα. Εκείνοι φώναξαν, εκλιπαρούσαν, έκλαιαν, ικέτευαν: Πάρε με Παναγία μου και μένα! Πάρε με και μένα μαζί Σου! Όμως δεν τούς έπαιρνε κι έμεναν εκεί παραπονούμενοι και αποχωρισμένοι από την μεγάλη αδελφότητα, την Συνοδεία της Ύπεραγίας Θεοτόκου.
Κάθε Αγιορείτης μοναχός, την Παναγία την αισθάνεται Μητέρα του. Ότι και αν Της ζητήσει με πίστη και καθαρότητα, ή Παναγία θα το ικανοποιήσει, αλλά κι εκείνος προσπαθεί πάντοτε με την ζωή του να ευαρεστεί ενώπιον Της. Δηλαδή προσπαθεί η ζωή του να είναι τέτοια, πού να μη λυπεί την Μητέρα του.

 πηγήε
Το είδαμε εδώ

Προσευχή τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη για τους άνεργους και απολυμένους για στήριξη και εύρεση εργασίας

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος . Ἀμήν.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)
Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖςἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.

Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά
ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.
Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σου. Εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί, καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας Σου, ὅτι Σωτήρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἠμῶν.
Βαπτιστά τοῦ Χριστοῦ, πάντων ἠμῶν μνήσθητι, ἴνα ρυσθῶμεν τῶν ἀνομιῶν ἠμῶν, σοί γάρ ἐδόθη χάρις, πρεσβεύειν ὑπέρ ἠμῶν.
Βίον ἔνθεον, καλῶς ἀνύσας, σκεῦος τίμιόν του Παρακλήτου, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, καί τῶν θαυμάτων τήν χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι, ἠμίν τό μέγα ἔλεος.

Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν τῷ Βασιλεῖ ἠμῶν Θεῶ.
Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν Χριστό τῷ Βασιλεῖ ἠμῶν Θεῶ.
Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν Αὐτῶ Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ καί Θεῶ ἠμῶν.

Ψαλμός 38

Είπα φυλάξω τὰς ὁδούς μου τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν με ἐν γλώσσῃ μου ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακὴν ἐν τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον μου. ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν, καὶ τὸ ἄλγημά μου ἀνεκαινίσθη. ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου, καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ. ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ. ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου, καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου πλὴν τὰ σύμπαντα ματαιότης, πᾶς ἄνθρωπος ζῶν. (διάψαλμα). μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά. καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ ὁ Κύριος; καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοί ἐστιν. ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με, ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με. ἐκωφώθην καὶ οὐκ ἤνοιξα τὸ στόμα μου, ὅτι σὺ ἐποίησας. ἀπόστησον ἀπ᾿ ἐμοῦ τὰς μάστιγάς σου ἀπὸ γὰρ τῆς ἰσχύος τῆς χειρός σου ἐγὼ ἐξέλιπον. ἐν ἐλεγμοῖς ὑπὲρ ἀνομίας ἐπαίδευσας ἄνθρωπον καὶ ἐξέτηξας ὡς ἀράχνην τὴν ψυχὴν αὐτοῦ πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος. (διάψαλμα). εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, Κύριε, καὶ τῆς δεήσεώς μου, ἐνώτισαι τῶν δακρύων μου μὴ παρασιωπήσῃς, ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου. ἄνες μοι, ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω.


Ψαλμός 46

Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας, ἀλαλάξατε τῷ Θεῷ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως. ὅτι Κύριος ὕψιστος, φοβερός, βασιλεὺς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν. ὑπέταξε λαοὺς ἡμῖν καὶ ἔθνη ὑπὸ τοὺς πόδας ἡμῶν ἐξελέξατο
ἡμῖν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ, τὴν καλλονὴν ᾿Ιακώβ, ἣν ἠγάπησεν. (διάψαλμα). ἀνέβη ὁ Θεὸς ἐν ἀλαλαγμῷ, Κύριος ἐν φωνῇ σάλπιγγος. ψάλατε τῷ Θεῷ ἡμῶν, ψάλατε, ψάλατε τῷ βασιλεῖ ἡμῶν, ψάλατε, ὅτι
βασιλεὺς πάσης τῆς γῆς ὁ Θεός, ψάλατε συνετῶς. ἐβασίλευσεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τὰ ἔθνη, ὁ Θεὸς κάθηται ἐπὶ θρόνου ἁγίου αὐτοῦ. ἄρχοντες λαῶν συνήχθησαν μετὰ τοῦ Θεοῦ ῾Αβραάμ, ὅτι τοῦ Θεοῦ οἱ κραταιοὶ
τῆς γῆς σφόδρα ἐπήρθησαν.


Ψαλμός 81

Ο Θεός ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν, ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ. ἕως πότε κρίνετε ἀδικίαν καὶ πρόσωπα ἁμαρτωλῶν λαμβάνετε; (διάψαλμα). κρίνατε ὀρφανῷ καὶ πτωχῷ, ταπεινὸν καὶ πένητα δικαιώσατε
ἐξέλεσθε πένητα καὶ πτωχόν, ἐκ χειρὸς ἁμαρτωλοῦ ρύσασθε αὐτόν. οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται σαλευθήσονται πάντα τὰ θεμέλια τῆς γῆς. ἐγὼ εἶπα θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ῾Υψίστου
πάντες ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε. ἀνάστα, ὁ Θεός, κρίνων τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Ευαγγέλιο
Κατά Ματθαίον, Κεφάλαιο 20/1-16

ΟΜΟΙΑ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐξῆλθεν ἅμα πρωΐ μισθώσασθαι ἐργάτας εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ. καὶ συμφωνήσας μετὰ τῶν ἐργατῶν ἐκ δηναρίου τὴν ἡμέραν
ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ. καὶ ἐξελθὼν περὶ τρίτην ὥραν εἶδεν ἄλλους ἑστῶτας ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀργούς, καὶ ἐκείνοις εἶπεν ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον δώσω ὑμῖν.
οἱ δὲ ἀπῆλθον. πάλιν ἐξελθὼν περὶ ἕκτην καὶ ἐνάτην ὥραν ἐποίησεν ὡσαύτως. περὶ δὲ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἐξελθὼν εὗρεν ἄλλους ἑστῶτας ἀργούς, καὶ λέγει αὐτοῖς τί ὧδε ἑστήκατε ὅλην τὴν ἡμέραν ἀργοί;
λέγουσιν αὐτῷ ὅτι οὐδεὶς ἡμᾶς ἐμισθώσατο. λέγει αὐτοῖς ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον λήψεσθε. ὀψίας δὲ γενομένης λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος τῷ ἐπιτρόπῳ αὐτοῦ· κάλεσον τοὺς ἐργάτας καὶ ἀπόδος αὐτοῖς τὸν μισθόν, ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἕως τῶν πρώτων. καὶ ἐλθόντες οἱ περὶ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἔλαβον ἀνὰ δηνάριον. ἐλθόντες δὲ οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι πλείονα λήψονται, καὶ ἔλαβον καὶ αὐτοὶ ἀνὰ δηνάριον. λαβόντες δὲ ἐγόγγυζον κατὰ τοῦ οἰκοδεσπότου λέγοντες ὅτι οὗτοι οἱ ἔσχατοι μίαν ὥραν ἐποίησαν, καὶ ἴσους ἡμῖν αὐτοὺς ἐποίησας τοῖς βαστάσασι τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν ἑνὶ αὐτῶν ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι; ἆρον τὸ σὸν καὶ ὕπαγε· θέλω δὲ τούτῳ τῷ ἐσχάτῳ δοῦναι ὡς καὶ σοί ἢ οὐκ ἔξεστί μοι
ποιῆσαι ὃ θέλω ἐν τοῖς ἐμοῖς, εἰ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ἐστιν ὅτι ἐγὼ ἀγαθός εἰμι; Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

Κομβοσχοίνι: Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» & «Άγιε Αρσένιε, πρέσβευε υπέρ ημών»

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

πηγή

το είδαμε εδώ