Η αγάπη του Θεού Κυριακή Γ Ματθαίου

Ειρήνευση με τον Θεό

Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο απόστολος Παύλος μας εξηγεί πώς οι άνθρωποι, που με την αποστασία μας είχαμε γίνει εχθροί του θεού, ειρηνεύσαμε μαζί Του. Λέει λοιπόν ότι το έργο αυτό το επιτέλεσε ο Κύριό μας. Αυτός ειρήνευσε όλους εμάς τους αποστάτες ανθρώπους με τον Θεό Πατέρα μας. Με την ενανθρώπησή του και το απολυτρωτικό του έργο μας χάρισε τη συγχώρηση και τη σωτηρία μας. Τώρα πλέον όσοι πιστεύουμε σ’ Αυτόν «ειρήνην έχομεν προς τον Θεόν». Διότι ο Κύριος μάς έχει ήδη οδηγήσει από την κατάσταση της εχθρότητας στην κατάσταση της χάριτος. Όσοι ζούμε πλέον σ’ αυτήν την κατάσταση δεν τρέμουμε πλέον, όπως οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης, την οργή του Θεού. Αντίθετα επειδή ζούμε την κοινωνία και την αγάπη του Θεού καυχιόμαστε ελπίζοντας ότι θα απολαύσουμε και τη δόξα του. Καυχιόμαστε ακόμη και για τις θλίψεις μας· διότι γνωρίζουμε ότι κάθε θλίψη που υπομένουμε καλλιεργεί σιγά-σιγά μέσα μας την υπομονή και την κάνει τέλεια. Κι έτσι η υπομονή αυτή θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε δοκιμασμένη αρετή, κι αυτή με τη σειρά της θα μας γεμίσει με την ελπίδα στον Θεό. και η ελπίδα αυτή δεν θα μας διαψεύσει ποτέ.
Μέσα σε λίγες γραμμές ο άγιος Απόστολος μας περιγράφει την ασύλληπτη αλλαγή που έφερε ο Κύριός μας στις σχέσεις των ανθρώπων με τον Θεό. Και μας εξηγεί ότι οι άνθρωποι με τις αμαρτίες μας είχαμε γίνει εχθροί του Θεού. Τυφλοί και παράλυτοι ούτε είχαμε τις δυνάμεις, αλλά ούτε και ξέραμε το δρόμο να πλησιάσουμε κοντά Του και να βρούμε την ειρήνη που αναζητούσαμε. Μας πήρε λοιπόν από το χέρι ο Ιησού Χριστός και μας έφερε κοντά στον Θεό Πατέρα. Και μας χάρισε όχι μόνο την ειρήνη μας μαζί Του αλλά και την αποκατάσταση της κοινωνίας μαζί Του.
Τι όμως σημαίνει ειρήνευση με τον Θεό; και πώς μπορούμε να ζήσουμε την κατάσταση αυτή σήμερα; Ζούμε την ειρήνευση με τον Θεό, σημαίνει, ζούμε ζωή μετανοίας και αγάπης, ζούμε μέσα στην κατάσταση της χάριτος. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευτυχία που μπορούμε να ζήσουμε, η αδιάλειπτη σχέση μας με τον Θεό της αγάπης. Αυτό μας πρόσφερε ο Χριστός: τη δυνατότητα να ζούμε μέσα στη χάρη του Θεού, μια χάρη που δεν έχει όρια. Και όσο περισσότερο ζούμε στην κατάσταση αυτή, τόσο περισσότερο αποκτούμε ανώτερα βιώματα. Η κατάσταση της χάριτος είναι ουσιαστικά μια εμπειρία που αρχίζει από αυτή τη ζωή και συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Είναι μια κατάσταση που ζούμε ιδιαιτέρως μετά από μία ειλικρινή εξομολόγηση, ή από τη βιωματική μας συμμετοχή στη θεία λατρεία και πολύ περισσότερο στο ποτήριο της ζωής. Για να ζούμε όμως μόνιμα μέσα μας αυτήν την ιερή εμπειρία της ειρηνεύσεώς μας με τον Θεό, χρειάζεται μεγάλη προσοχή και αγώνας. Διότι πολύ εύκολα μπορεί να τη χάσουμε όταν είμαστε αμελείς και ράθυμοι και επανερχόμαστε εύκολα στις πτώσεις μας. Ας αγωνιζόμαστε λοιπόν για να ζούμε διαρκώς την ειρήνη του Θεού και την αίσθηση της χάριτός του.

Η αγάπη του Θεού

Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος περιγράφει το μεγαλείο της αγάπης του Θεού. Η αγάπη που έδειξε σε μας ο Θεός, λέει, εκχύθηκε και πλημμύρισε τις καρδιές μας: «Η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών». Και είναι μοναδική η αγάπη που μας έδειξε ο Θεός. Διότι ενώ εμείς ήμασταν πνευματικά ασθενείς, ο Χριστός πέθανε για να σώσει εμάς τους αμαρτωλούς. Αυτό αποδεικνύει τη μεγάλη αγάπη του Θεού· διότι ενώ με πολύ δυσκολία μπορεί να βρεθεί άνθρωπος να πεθάνει για κάποιον δίκαιο, ο Χριστός όμως δεν πέθανε για κάποιους δίκαιους, αλλά για μας που ήμασταν γεμάτοι αμαρτίες, για να σωθούμε από την οργή της κολάσεως.
Πόσο πολύ λοιπόν μας αγάπησε ο Χριστός; Ο απόστολος Παύλος παρομοιάζει την άπειρη αγάπη του με ένα ποτάμι αστείρευτο που πλημμυρίζει τις καρδιές μας· ένα ποτάμι που εκχύνεται από τον ωκεανό της αγάπης του στις καρδιές μας. εκχύνεται σαν μύρο κάνοντας την ψυχή μας να ευωδιάζει. Εκχύνεται σαν βροχή του ουρανού που καθιστά την ψυχή μας καρποφόρα. Και σε ποιους εκχύνεται η αγάπη του Θεού; Έχουμε σκεφθεί ποτέ ποιους αγάπησε ο Θεός; Εμάς που ήμασταν αρνητές και προδότες της αγάπης του. Δεν έδειξε ο Θεός την αγάπη του σε φίλους του αλλά σε μας τους εχθρούς του. Κι αυτό ακριβώς δείχνει το μεγαλείο της αγάπης του Θεού. Για τέτοιους αποστάτες θυσιάστηκε ο Ιησούς Χριστός. Αλλά και από τον ουράνιο θρόνο του, όπου κάθισε με την Ανάληψή του, ως Μέγας Αρχιερεύς εξακολουθεί να εκχέει διαρκώς την ανεξάντηλη χάρη της αγάπης του σε μας τους αμαρτωλούς και να μεσιτεύει για μας. Μας προσφέρει μία αγάπη που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την κατανοήσουμε. Σ’ όλη την αιωνιότητα θα προσπαθούμε να την εξιχνιάσουμε και θα λατρεύουμε όλο και περισσότερο τον Κύριό μας. Κι αν αυτήν την αγάπη του Χριστού δεν μπορούμε να την εννοήσουμε τώρα, πώς θα μπορέσουμε κάπως να υποψιαστούμε πόση ακόμη αγάπη θα μας δείχνει ο Κύριός μας στην αιωνιότητα; Σ’ Αυτόν λοιπόν που μας αγαπά άπειρα, ας αντιπροσφέρουμε τη δική μας φτωχή αγάπη· αγάπη όμως έμπρακτη και αληθινή.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 2003

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Γ΄Κυριακή του Ματθαίου

Γ΄Κυριακή του Ματθαίου
Ματθ. στ΄,22-33

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Ουδέποτε ο άνθρωπος από μόνος του θα κατορθώσει να φτάσει στα αποκαλυπτικά ύψη που τον οδηγεί ο ίδιος ο Ιησούς με την «Επί του όρους ομιλίαν».
Ένα τμήμα από το θησαυρό αυτό θα ακούσουμε την Κυριακή αυτή στους ιερούς μας ναούς.
Πού αλήθεια να σταθεί κανείς; Σε ποιό διαμάντι από τους στίχους της περικοπής να εμβαθύνει; Αν πραγματικά η κοινωνία μας, έστω και πειραματικά, θα ήθελε για λίγο να εμβαθύνει στη θεία αυτή διδασκαλία, τότε ο κόσμος μας θα μεταβαλλόταν σε παράδεισο. Αν οι στόχοι μας ήταν υψηλοί και ουράνιοι, τότε όλα τα προβλήματα που μας απασχολούν, ακόμα και τα πλέον τεχνικά και πρακτικά, θα είχαν βρει τη σωστή τους λύση.
Ακριβώς όμως επειδή δεν θέλουμε ή δεν έχουμε μάθει να ζούμε με τις επιταγές του λόγου του Θεού, καταντούμε ώστε ο βίος μας να γίνεται μια τυραννία, με αποτέλεσμα αντί να χαιρόμαστε τη ζωή μας, να αγανακτούμε και να κινούμαστε μέσα σε μια συνεχή σύγχυση και ταραχή.
Αν θελήσουμε να επισημάνουμε ποιά ακριβώς είναι η κύρια αιτία που η ζωή μας έπαυσε να είναι όμορφη και γνήσια δημιουργική, θα καταλήγαμε στο υπερβολικό άγχος και στην εξοντωτική μέριμνα για πλουτισμό.
Όταν όμως ο στόχος μας γίνεται τόσο υλικός και όλες μας οι προσπάθειες στρέφονται στο να δουλέψουμε στο μαμωνά, τότε γινόμαστε ικανοί για τα πάντα, και θα πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα. Αν μάλιστα ο πιστός μπλέξει στα γρανάζια του εύκολου πλουτισμού, νομίζοντας ότι ταυτοχρόνως θα υπηρετεί και το Θεό, τότε η κατάστασις καταντά τραγική, αφού ξεκάθαρα: «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. ού δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά.» (Ματθ. στ΄, 24). Δηλ. Κανείς δεν δύναται να είναι δούλος σε δύο κυρίους (συγχρόνως), διότι ή τον ένα θα μισήσει και τον άλλο θα αγαπήσει, ή στον ένα θα προσκολληθεί και τον άλλο θα καταφρονήσει. Δε μπορείτε να είστε δούλοι και του Θεού και του μαμωνά (του χρήματος).
Μέσα στην απλότητά της αλλά και στο βάθος της η Επί του Όρους Ομιλία, περιέχει αυτές τις μοναδικές αλήθειες που αγγίζουν την καρδιά και φέρνουν την ειρήνη στη συνείδηση του ανθρώπου.
Το ότι ο ίδιος ο Θεός προνοεί για τις ανάγκες μας, αυτό θα πρέπει να μας γίνει συνείδηση και βίωμα. Όχι απλώς να βρίσκεται «στο πίσω μέρος του μυαλού μας», αλλά καθημερινώς να ζητούμε τη χάρη Του, ώστε να αποδεικνύουμε, κυρίως στον ίδιο τον εαυτό μας, ότι αυτά που πιστεύουμε τα ζούμε και τα εφαρμόζουμε.
Βεβαίως, σε καμμία των περιπτώσεων, η πίστη στην πρόνοια του Θεού δε θα μας οδηγήσει στην τεμπελιά ή σε άλλες απαράδεκτες κοινωνικές καταστάσεις… Η αρχαία ρήση «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», έχει και δω την εφαρμογή της. Θα σχεδιάσει ο άνθρωπος τη ζωή του και το επάγγελμά του, θα εργαστεί ο πιστός και μάλιστα έντονα, θα προσέξει να τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στο σωστό επαγγελματικό του κύκλο κατά πάντα δίκαια και σύννομα, αλλά ουδέποτε θα επιτρέπει στη συνείδησή του να ξεφεύγει από τα όρια και να καταντά άπληστος και άπιστος.
Για το μεγάλο αυτό πειρασμό που κρύβεται στο σημείο τούτο, έρχεται ο Κύριος και μας δείχνει την πραγματικότητα, και μας διδάσκει μέσ’ από την ίδια τη φύση. Ούτε ένα πουλάκι και ούτε ένα λουλουδάκι δεν βρίσκεται έξω από την πρόνοια του Θεού. Αν λοιπόν όλα αυτά τα οποία είναι τόσο πρόσκαιρα και επιτέλους είναι άψυχα και εκμηδενίζονται, αν όλα αυτά βρίσκονται μέσα στην προνοητική αγάπη του Θεού, είναι ποτέ δυνατόν εμείς που δημιουργηθήκαμε σύμφωνα με την εικόνα Του, και προορισμό έχουμε να γίνουμε όμοιοί Του, είναι δυνατόν να μας εγκαταλείψει ποτέ;
Είναι ποτέ δυνατόν αυτός ο Δημιουργός μας που γνωρίζει καλύτερα από εμάς τους ίδιους τις ανάγκες μας, να μας εγκαταλείπει; Και αν με την αγωνιώδη μέριμνα που καταλαμβάνει τον άνθρωπο, αποδεικνύεται αν όχι η απιστία, πάντως όμως η ολιγοπιστία, τότε πώς είναι δυνατόν να προκόψει κανείς στη δικαιοσύνη του Θεού, δηλ. στην απόκτηση των αρετών και στην εν Χριστώ ζωή;
Ήδη το τονίσαμε. Θα κάνει ο άνθρωπος ό,τι είναι δυνατόν να κάνει στη ζωή του, και κατόπιν θα πρέπει να ειρηνεύει. Εκεί που χρειάζεται ο αγώνας είναι στο να επιζητούμε «Πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού», και όλα τα άλλα θα δοθούν επιπροσθέτως από τον ίδιο το Θεό.
Δυστυχώς αρκετές φορές αντιστρέφουμε τα πράγματα, και εκεί που χρειάζεται όντως αγώνας και προσοχή, δείχνουμε μια καταστρεπτική απάθεια, αφήνοντας την πνευματική μας προκοπή. Και εκεί που χρειάζεται εμπιστοσύνη και ψυχραιμία, παρουσιάζουμε υπερβολική αγωνία και διάθεση ταραχής και άγχους, με καταστρεπτικές φυσικά συνέπειες στην όλη ύπαρξή μας.
Αδελφοί μου. Έχει λεχθεί και είναι μεγάλη αλήθεια ότι ο άνθρωπος καταστρέφει την υγεία του για να κερδίσει χρήματα, και κατόπιν δαπανά όλη του την περιουσία για να ξαναβρεί την χαμένη του υγεία!
Αυτή η νοοτροπία, ας το παραδεχτούμε όλοι μας, αποτελεί την μεγάλη ασθένεια της εποχής μας. Την ασθένεια που κάνει τα νοσοκομεία και τις κλινικές να είναι γεμάτα από παλαιές αλλά και νέες αρρώστιες…
Ας αφήσουμε να αγγίξει τη συνείδησή μας ο λόγος του σημερινού Ευαγγελικού αναγνώσματος και κάθε βράδυ που πέφτουμε για ύπνο, αντί άλλων βασανιστικών σκέψεων για το πώς θα τα βγάλουμε πέρα, ας ακούμε την φωνή του Κυρίου Ιησού που μας λέει: «Μή ουν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής. Αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής» (Ματθ. στ΄, 34). Δηλ. Να μη μεριμνήσετε για την αυριανή ημέρα, διότι η αυριανή ημέρα θα μεριμνήσει η ίδια για τα δικά της πράγματα. Αρκεί στην (κάθε) ημέρα η δική της ταλαιπωρία.
Αμήν.

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής Γ΄ Ματθαίου

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ρωμ. Ε΄ 1-10

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης
Αποτελεί μεγάλη ευλογία το να γνωρίζουμε τις δογματικές αλήθειες της πίστεώς μας και να τις μελετούμε σε βάθος, όπως αυτές διατυπώνονται στην Αγία Γραφή, ερμηνεύονται από την Ιερά Παράδοση και φυσικά κηρύττονται από την Εκκλησία μας.
Μια τέτοια αλήθεια, από τις τόσες που διατυπώνει το Πνεύμα το Άγιον διά του Απ. Παύλου στο Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής, θα μελετήσουμε και θα θαυμάσουμε την ακατάληπτη αγάπη του Θεού σ’ εμάς τους ανθρώπους, τα αγαπημένα του δημιουργήματα. Τα θεότευκτα πλάσματά Του που διά της θυσίας του Υιού του και της προσωπικής μας πίστεως, αποκτούμε την υιοθεσία!
«Δικαιωθέντες ουν εκ πίστεως, ειρήνην έχομε προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Ρωμ. Ε΄ 1). Δηλ. Αφού λοιπόν γίναμε δίκαιοι διά της πίστεως, έχουμε ειρήνη μετά του Θεού διά της μεσιτείας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού......
Είναι τόσο μεγάλη και σοβαρή αυτή η αλήθεια που κηρύττεται επισήμως από την Εκκλησία μας, ώστε είναι ανάγκη να επικεντρώσουμε την προσοχή μας και διά της ταπεινώσεως και του θείου φωτισμού, να αγγίξει ο νους μας, έστω και λίγο, τον αποκαλυπτικό λόγο του Αποστολικού στίχου.
Ο Κύριος με την απολυτρωτική του θυσία και την ένδοξη Ανάστασή του, πλήρωσε το τεράστιο χρέος των αμαρτιών μας. Μας εξασφάλισε την άφεση και την αιώνια σωτηρία, και επιπλέον λάβαμε αυτό που όλοι μας ποθούσαμε, δηλ. την ειρήνη με τον Θεό! Την ευλογημένη αυτή κατάσταση για την οποία έχουμε πλαστεί και από την οποία, διά της παρακοής μας είχαμε ξεπέσει.
Τίποτε άλλο δεν ποθεί ο άνθρωπος και τίποτε άλλο δεν διψά τόσο , όσο αυτή την επικοινωνία με τον Θεό και την ειρήνη που ο ίδιος του χαρίζει. Το δώρο δηλ. αυτό του Παναγίου Πνεύματος ( Φιλιπ. Δ΄7). Και πράγματι, αν θελήσουμε να ρίξουμε μια ουσιαστική ματιά στην ιστορία, περνώντας το βλέμμα μας, κάτω από την επιφάνεια της φοβερής ταραχής και της αιώνιας ανθρώπινης ανασφάλειας, τίποτε άλλο δεν θα ανακαλύψουμε, παρά την εναγώνια και σπασμωδική προσπάθεια του ανθρώπου, για να συνδεθεί αυτός και πάλι με τον αγαπημένο του Δημιουργό.
Ο άνθρωπος, μέσα στη μακρά και κοπιαστική πορεία των αιώνων, δεν ήταν παρά ο διψασμένος διαβάτης ο οποίος βίωνε αφάνταστα το έρεβος της αποστασίας και την φρικτή κατάσταση της αηδιαστικής αμαρτίας μέσα στην ταλαίπωρη ύπαρξή του. Ουδεμία δε ποιητική διάνοια, παρά τις φιλόπονες προσπάθειές , κατόρθωσε ποτέ να συλλάβει σε όλη της την έκταση την ανθρώπινη τραγικότητα του «ξεπεσμένου Βασιλέως». Ο εξόριστος από την χαρά του Παραδείσου άνθρωπος, διψούσε. Ναι, διψούσε. Το γνώριζε τούτο, πλην όμως δεν έβρισκε την πηγή της ζωής να ξεδιψάσει (Ιωάν. Δ΄14) .
Αλλά δόξα τω Θεώ αδελφοί μου, αυτό για το οποίο αγωνιούσε ο «μεθόριος» άνθρωπος, πέφτοντας αδιακόπως απ’ το κακό στο χειρότερο, αυτός ο μεγάλος πόθος της συμφιλιώσεως με τον Δημιουργό Θεό, η ειρήνευσις μαζί του που δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί διαφορετικά, ευτυχώς τώρα έγινε πραγματικότητα. Και πραγματοποιήθηκε με τίμημα το λύτρο το οποίο ήλθε και πρόσφερε εκουσίως ο Υιός και Λόγος του Θεού, κινούμενος από μεγάλη και ασύλληπτη αγάπη προς εμάς τα αποστατημένα πλάσματά Του!
Ας μη κάνουμε δεοντολογία στη αγάπη του Θεού και ας μη ψάχνουμε να ξεπεράσουμε τις πτωχές ανθρώπινες δυνάμεις μας, ερευνώντας τα ανεξερεύνητα. Ας υποταχτούμε με κάθε ελευθερία στην αγάπη Του.
Αυτή η συμφιλίωσις και ειρηνοποίησις με τον Θεό, δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί διαφορετικά, και τούτο διότι εμείς οι άνθρωποι δεν είχαμε να προσφέρουμε τόσο μεγάλο τίμημα, τόσο ιερό και πολύτιμο στην δικαιοσύνη του Θεού. Οικονόμησε λοιπόν ο ίδιος ο Θεός διά της αγάπης του την σωτηρία μας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ήταν αδύνατον και αυτοί ακόμη οι Άγιοι Άγγελοι- που δοξολογούν ακαταπαύστως την Αγία Τριάδα- να συλλάβουν το θαυμαστό τούτο Θεϊκό σχέδιο. Όντως είναι τόσο μεγάλο το μυστήριο της απολυτρώσεώς μας εις το οποίον «επιθυμούσιν Άγγελοι παρακύψαι». (Α΄ Πέτρου α΄12).
Αυτός λοιπόν, ο Κύριός μας και ο Θεός μας Ιησούς Χριστός, με την απολυτρωτική θυσία πλήρωσε το τεράστιο χρέος των αμαρτιών μας και μας εξασφάλισε την άφεση και την σωτηρία. Και όπως μας τονίζει σε διαφορετικό σημείο ο θερμουργός κήρυκας της οικουμένης «Αυτός ο Χριστός εστίν η ειρήνη ημών... και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας». ( Εφες. Β΄ 14) Δηλ. Αυτός ο Χριστός είναι η ειρήνη μας ... που γκρέμισε το μεσότοιχο την έχθρα δηλ. με την θυσία του σώματός του.
Είναι τόσο συγκλονιστικές οι αποκαλυπτικές αυτές αλήθειες, που κάνουν, πρέπει να κάνουν τον κάθε πιστό να συγκινείται. Και δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει διαφορετικά. Αλλά, οι συγκινήσεις μας αυτές να μην είναι πρόσκαιρες. Να μη μοιάζουν με τον σπόρο που «έπεσεν επί την πέτραν, και φυέν εξηράνθη δια το μη έχειν ικμάδα» (Λουκ. Η΄6).
Είναι λοιπόν ανάγκη μαζί με την θεωρητική αποδοχή της πίστεως, να επιδείξουμε και την οφειλομένη ευγνωμοσύνη προς Αυτόν ο οποίος παραδόθηκε στον θάνατο για τα δικά μας παραπτώματα και αναστήθηκε για την προσωπική μας δικαίωση! Η ευγνωμοσύνη όμως αυτή και η αγάπη αυτή, είναι ανάγκη να φανεί στην πράξη. Πιο απλά; Να ξεκινήσουμε μια ευλογημένη ζωή υπακοής και αφοσιώσεως σ’ Εκείνον. Και αν συγκινούμαστε και ευγνωμονούμε κάποια πρόσωπα, όταν αυτά μας βοηθούν στις ανάγκες μας και στις ποικίλες δυσκολίες- που επιτέλους και αυτά τα πρόσωπα, το ίδιο με εμάς είναι άνθρωποι ομοιοπαθείς - πόσο τώρα θα πρέπει να αισθανόμαστε το δέος της αγάπης και της ευγνωμοσύνης προς Αυτόν που «Ευδοκησε πάν το πλήρωμα κατοικήσαι, και δι’ Αυτού αποκαταλλάξαι τα πάντα εις αυτόν, ειρηνοποιήσας διά του αίματος του σταυρού αυτού, δι’ αυτού είτε τα επί της γης είτε τα εν τοις ουρανοίς». (Κολ. Α΄19-20). Δηλ. προς Αυτόν (τον Χριστό). Γιατί μέσα σ’Αυτόν η Θεότητα έστερξε ολάκερη να κατοικήσει, κι όλα όσα στη γη κι όσα στον ουρανό μαζί της να συμφιλιώσει δι’ Αυτού που την ειρήνη έφερε με του σταυρού του το αίμα.
Αδελφοί μου. Την υπακοή και την αφοσίωση, ο λατρευτός μας Κύριος Ιησούς τις περιμένει ασφαλώς από τον καθένα μας. Όσο δε περισσότερο του δινόμαστε, τόσο και απολαμβάνουμε την άφεση των αμαρτιών και την ουράνια ειρήνη. Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Κάθε παιδί που έρχεται στην ύπαρξη, από την στιγμή της συλλήψεως του, είναι δώρον Θεού. Ο Άγιος Ιωάννης όμως ο Πρόδρομος και Βαπτιστής είναι Το δώρο του Θεού, τόσο για τους γονείς του, όσο και για ολόκληρη την Εκκλησία μας.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μας περιγράφει κατά τρόπο συναρπαστικό και συγκινητικό τα περιστατικά με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Ζαχαρία, αλλά και τη μητέρα του Προδρόμου, την Ελισάβετ.

Ο Γαβριήλ «ο παρεστηκώς ενώπιον του Θεού», αποστέλλεται για να δώσει το μήνυμα του Ευαγγελισμού στον Ζαχαρία «απεστάλην λαλήσαι προς σε και ευαγγελίσασθαί σοι ταύτα».

Αλλά ο πατέρας του Προδρόμου, διστάζει και απορεί: Με ποιο σημείο θα βεβαιωθώ γι’ αυτά; Διότι εγώ και η σύζυγός μου είμαστε ηλικιωμένοι. Και ο Αρχάγγελος αποκρίθηκε: Το σημείο που ζητείς είναι, το ότι θα μείνεις άλαλος έως ότου γίνουν όλα αυτά. Διότι ο Θεός με απέστειλε να σου αναγγείλω το μεγάλο και χαρμόσυνο αυτό γεγονός. Το γεγονός δηλ ότι όχι μόνο θα γεννηθεί το παιδί από μια στείρα και ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά και το ότι ακούγεται επιτέλους το πρώτο ουράνιο μήνυμα της λυτρώσεως και της ελπίδας του ανθρωπίνου γένους.

Αυτό που όχι μόνο ο Ισραήλ συνειδητά προσδοκούσε, αλλά και αυτό που όλοι οι λαοί ανέμεναν. Το γεγονός της λυτρώσεως και της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων. Αυτό αποτελεί μια μεγάλη αλήθεια, αφού όλα τα έθνη προσδοκούσαν τον Λυτρωτή. Οι παραδόσεις των λαών, αυτό ακριβώς αποδεικνύουν. Και τώρα, ήρθε η στιγμή που ανατέλλει η νέα εποχή της Χάριτος!

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, μεταφέρει την βουλή του Θεού και έτσι ο Ιωάννης που θα γεννηθεί και θα διακονήσει μοναδικά τον ίδιο τον Λυτρωτή, είναι το πρόσωπο που κλείνει την Παλαιά και ανοίγει την Κ. Διαθήκη. Την εποχή δηλ του Σώματος  του Χριστού. Της Εκκλησίας!

Εάν ρίξουμε μια σύντομη ματιά στην ζωή του Ιωάννου, όπως αυτή καταγράφεται στα ιερά Ευαγγέλια, θα δούμε ότι το πρόσωπο αυτό είναι ένας επίγειος άγγελος και ένας ουράνιος άνθρωπος.

Από την αρχή που αναγγέλλεται «εξ ουρανού» η γέννησή του, έως και το ηρωικό του τέλος με κέντρο της όλης διακονίας του, την βάπτιση του Κυρίου Ιησού Χριστού, αποδεικνύεται ότι ο Ιωάννης είναι όντως ο μεγαλύτερος των προφητών και των ανθρώπων.

Ο λόγος του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι ξεκάθαρος: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού. Ο δε μικρότερος εν τη βασιλεία των ουρανών μείζων αυτού εστίν» (Ματθ ια’11) Δηλ. Αληθινά σας λέγω, γυναίκα δεν γέννησε άνδρα μεγαλύτερο από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Εν τούτοις, ο μικρότερος στη βασιλεία των ουρανών (στην Εκκλησία ) είναι μεγαλύτερος απ’ αυτόν. (Εξ επόψεως πνευματικών προνομίων)!

Αλλά η Ευαγγελική περικοπή μας περιγράφει και τα γεγονότα της ονοματοδοσίας του. Αν και είπαν οι συγγενείς και φίλοι στην μητέρα του ότι «ουδείς εστίν εν τη συγγενεία σου, ος καλείται τω ονόματι τούτω», η Ελισάβετ επέμενε ότι το όνομα Ιωάννης θα πρέπει να δοθεί στο παιδί. Την λύση στο θέμα αυτό την δίνει ο πατέρας του παιδιού ο Ζαχαρίας, ο οποίος, κάνοντας τώρα υπακοή στην βουλή του Θεού, «αιτήσας πινακίδιον έγραψε λέγων, Ιωάννης εστί το όνομα αυτού» . Και όπως μας σημειώνει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, όχι μόνο «εθαύμασαν πάντες», αλλ’ εκείνη τη στιγμή, άνοιξε το στόμα του ο Ζαχαρίας,  λύθηκε η γλώσσα του και ομιλούσε πλέον ελεύθερα δοξάζοντας και ανυμνώντας το Θεό. Επόμενο ήταν μπροστά σε αυτά τα γεγονότα όλοι να θαυμάσουν «και εγένετο επι πάντας φόβος…».

Η ωδή του Ζαχαρία στη συνέχεια, που αναφέρεται στον Ιωάννη, εμπνευσμένη από το Άγιον Πνεύμα, είναι μια ωδή που προφητεύει την έλευση Του Μεσσία και την Ιερά αποστολή του παιδιού του, του Ιωάννη, όπου στα ελληνικά το όνομα αυτό μεταφράζεται «Δώρον Θεού».

Είπαμε στην αρχή ότι όχι μόνο ο Ιωάννης -που βεβαίως αποτελεί μοναδική εξαίρεση απ’ όλους τους ανθρώπους- αλλά το κάθε παιδί που έρχεται στην ύπαρξη είναι ένα δώρον Θεού και για την οικογένειά του πρωτίστως αλλά και για την Εκκλησία και την κοινωνία μας γενικώτερα.

Αλήθεια φίλοι μου, έχουμε συνειδητοποιήσει αυτή την πραγματικότητα ή την γέννηση ενός ανθρώπου την βλέπουμε πολύ πολύ ταπεινά, ως κάτι το εντελώς ανθρώπινο; Και κάτι ακόμα ας δούμε που προβάλεται στις ημέρες μας, σε σχέση με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Όταν ήρθανε οι ημέρες του «παιδίου» (ακόμα βρέφος), του έδωσαν το όνομα, κάνοντας αυτά που προέβλεπε ο Νόμος της Π. Διαθήκης. Βεβαίως εμείς σήμερα δεν ζούμε στη σκιά του Νόμου και της Π. Διαθήκης, αλλά στην ευλογημένη εποχή της χάριτος και δια του ιερού μυστηρίου του Βαπτίσματος, όχι μόνο εντάσσουμε οργανικά το παιδί στην Εκκλησία μας, αλλά του προσφέρουμε και το όνομα.

Να όμως που τώρα τελευταία, μια μόδα καθαρώς σατανική και αυτή, επιβάλλει σε κάποιους γονείς (προφανώς δεν γνωρίζουν την σημασία του Βαπτίσματος), να δίνουν μεν το όνομα του τέκνου τους στο ληξιαρχείο, να αποφεύγουν δε το ιερότατο Βάπτισμα που εισάγει τον άνθρωπο στο Σώμα του Χριστού. Οι λόγοι φυσικά δεν είναι οικονομικοί. Αυτό που απαντούν είναι ότι : «δεν μπορούν να στερήσουν την “ελευθερία” του παιδιού και να προβούν στην πράξη του Βαπτίσματος, χωρίς δήθεν να ρωτήσουν το ίδιο το παιδί, και χωρίς τη συγκατάθεση του νηπίου. Θα μεγαλώσει και αν θέλει να βαπτιστεί μόνο του»! ….

Αλλ’ ω αφελείς γεννήτορες. Τα εννοείτε αυτά που λέτε; Πιστεύετε ότι το Βάπτισμα αποτελεί πράξη δεσμεύσεως και όχι απελευθερώσεως; Και δεν αισθάνεστε ότι με την πράξη σας αυτή α) συνεχίζετε να κρατάτε δεσμευμένο το τέκνο σας στο Προπατορικό αμάρτημα; β) Εμποδίζετε τα παιδιά σας να ενδυθούν τον Χριστό; γ) Τους στερείτε τα δώρα του Αγίου Πνεύματος που τα λαμβάνει ο άνθρωπος δια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος και δ) τους στερείτε την προστασία του φύλακος Αγγέλου που λαμβάνουν δια του Μυστηρίου;

Βεβαίως δεν θα ρίξουμε το επίπεδο, ώστε να σας ρωτήσουμε κι εμείς, σύμφωνα πάντοτε με τη δική σας λογική, εάν το ρωτήσατε το τέκνο σας πριν το γεννήσετε, ούτε εάν το ρωτάτε για να το πάτε στο γιατρό για τα εμβόλια, ούτε το ρωτάτε βεβαίως αν θέλει να το αλλάξετε κτλ. (για να μην τρελαθούμε τελικώς).

Πιστεύουμε ότι αν και προέρχεται η μόδα αυτή από σατανικούς εγκεφάλους, με καλή ενημέρωση εκ μέρους της Εκκλησίας, όσο και με την καλή διάθεση των γονέων και κυρίως αυτόν τον φωτισμό του Θεού, η παράλογη αυτή εισήγηση, δεν θα λάβει διαστάσεις. Θα πρυτανεύσει η πίστη που ελευθερώνει, σε συνδυασμό με τη λογική και την σύνεση και που οδηγούν τον άνθρωπο «εις παν έργον αγαθόν και ευλογημένον».

Είθε το Δώρον Του Θεού= Άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος, να ευλογήσει όσες οικογένειες ζητούν να αποκτήσουν τέκνα, και να προστατεύει και να καθοδηγεί τα παιδιά μας προς Αυτόν τον Κύριο και Θεό μας Ιησούν Χριστόν!

Αμήν.

π. Ιωήλ.

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου – π. Χερουβείμ Βελέντζας

Ρωμ. 5, 1-10


Ερμηνευτική απόδοση

«Εφόσον λοιπόν δικαιωθήκαμε εξαιτίας της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος μας προσήγαγε στην πίστη και στην δωρεά αυτή την οποία αποκτήσαμε (δηλαδή την ειρήνη με τον Θεό), και καυχόμαστε προσμένοντας την δόξα του Θεού. Και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχόμαστε ακόμα και για τις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη καλλιεργεί την υπομονή, η υπομονή την δοκιμή*, η δοκιμή την ελπίδα, η οποία δεν αποτελεί ντροπή, μιας που η αγάπη του Θεού εκχέεται στις καρδιές μας διά του Αγίου Πνεύματος που έχει δοθεί σε εμάς.
Επιπλέον (δικαιωθήκαμε) επειδή ενώ ήμασταν χρόνια ασθενείς, ο Χριστός πέθανε υπέρ των ασεβών. Μόλις και μετά βίας ίσως κάποιος θελήσει να θανατωθεί στη θέση ενός δικαίου, ενώ για τον αγαθό ποιός άραγε τολμά να πεθάνει; Επομένως, το μέγεθος της αγάπης του Θεού προς εμάς συνίσταται στο γεγονός ότι ο Χριστός πέθανε για χάρη μας, παρόλο που είμαστε αμαρτωλοί. Κι ακόμα περισσότερο, μιας που δικαιωθήκαμε με το αίμα Του, θα σωθούμε και από την οργή. Γιατί, αν με τον θάνατο του υιού του Θεού έχουμε καταλλαγεί με τον ίδιο τον Θεό, παρόλο που ήμασταν εχθροί, πολύ περισσότερο τώρα που ειρηνεύσαμε θα σωθούμε με την ζωή Αυτού.»

* εννοεί την αξιοσύνη: λέμε π.χ. για κάποιον ότι είναι δόκιμος, δοκιμασμένος δηλαδή και άρα άξιος για να φέρει σε πέρας μια εργασία ή αποστολή.

Σχόλια

1. Η δικαίωση την οποία αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, δεν αποτελεί νομική διαδικασία, αλλά την απολύτρωση την οποία προσέφερε στον κόσμο ο Χριστός με τον σταυρικό Του θάνατο και την Ανάστασή Του. Στην δικανική θεώρηση του όρου απαιτείται τιμωρία του ενόχου, “απόδοση δικαιοσύνης”, όπως λέμε. Εδώ όμως, η πίστη σώζει τον κάθε άνθρωπο, όσο αμαρτωλός και αν είναι, τον απαλλάσσει από την “τιμωρία” και τον αποκαθιστά, δικαιωμένο, ενώπιον του Θεού.

2. Η δικαίωση διά της πίστεως αντιδιαστέλλεται εδώ από τα έργα του Νόμου, στα οποία αναφέρεται στις προηγούμενες παραγράφους ο Απ. Παύλος. Η ξερή εφαρμογή των “εντολών” του νόμου δεν αποτελεί προϋπόθεση σωτηρίας. Δεν σώζεται εκείνος που τηρεί τις εντολές του Θεού επειδή “έτσι πρέπει”, αλλά εκείνος που πιστεύει στην θεότητα του Χριστού, στο σωτήριο έργο Του και στην Ανάστασή Του.

3. Οι προηγούμενες παρατηρήσεις αφορούν την προσέλευση του κάθε ανθρώπου στο Μυστήριο της σωτηρίας, δηλαδή στην Εκκλησία: δεν προαπαιτείται η αρετή, ούτε η καθαρότητα, ούτε ο συμβιβασμός με κάποιους κανόνες τάξεως και ηθικής. Οι εξωτερικοί τύποι, όταν αποτελούν τήρηση “εντολών”, δεν καλλιεργούν την ψυχή. Αντίθετα, η πίστη αρκεί για να μεταμορφώσει εσωτερικά τον άνθρωπο, να τον φέρει κοντά στον Θεό. Στη συνέχεια, η αγάπη προς τον Θεό έχει ως φυσική απόρροια την καλλιέργεια της αγάπης προς τον πλησίον και κατά συνέπεια την αποφυγή οποιασδήποτε αδικίας. Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα στα έργα του νόμου και στα έργα της πίστεως, ανάμεσα στην υποκρισία και την αγάπη, ανάμεσα στην ψεύτικη και την γνήσια θρησκευτικότητα.

4. Η πίστη και η σωτηρία δεν είναι δικό μας επίτευγμα: Ο Χριστός είναι η αιτία της συνδιαλλαγής μας, της ειρήνης με τον Θεό, αυτός που μας χάρισε με τη ζωή Του και τη διδασκαλία Του τα κριτήρια της αληθινής πίστης, και με το Πάθος και την Ανάστασή Του μας δώρισε την προοπτική της δικής μας σωτηρίας και την συνεπαγόμενη καύχηση ότι θα γίνουμε θεατές της δόξας του Θεού.

5. Για τον πιστό που έχει δεχτεί μέσα του την δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ακόμα και οι θλίψεις αποτελούν αιτία για καύχηση, και όχι για γογγυσμό. Γιατί η θλίψη γεννά την υπομονή, η υπομονή κάνει τον άνθρωπο πιο δυνατό και πιο άξιο, και γεννά την ελπίδα. Η ελπίδα για την οποία μας μιλά ο Απόστολος Παύλος δεν είναι μια μοιρολατρική παρηγοριά, μια προσμονή ότι “τα πράγματα ίσως αλλάξουν”, αλλά είναι η υπέρβαση των θλίψεων, που επιτυγχάνεται με την αληθινή προς τον πλησίον και προς τον Θεό αγάπη.

6. Το μέγεθος της αγάπης του Θεού φαίνεται από το μέγεθος της θυσίας του μονογενούς του Υιού. Ο Χριστός θυσιάστηκε όχι για τους δίκαιους, αλλά για τους αμαρτωλούς, και με την σταυρική του θυσία τους “δικαίωσε” από κάθε αμαρτία. Στον Μωσαϊκό νόμο υπήρχαν τα “καθαρτήρια λουτρά”, είτε με νερό είτε -σε βαριά παραπτώματα- με το ραντισμό με αίμα από ζώα που θυσιάζονταν για το σκοπό αυτό. Αν το αίμα των ταύρων και των αμνών προσέφερε έναν τελετουργικό “καθαρισμό”, το θεανθρώπινο αίμα του Ιησού Χριστού προσφέρει την κάθαρση από την αμαρτία και την δικαίωση ενώπιον του Θεού.

7. Ο Χριστός δεν μας προσφέρει μόνο, με την σταυρική Του θυσία, την ειρήνευση με τον Θεό. Επιπλέον, η συμμετοχή μας στη ζωή του Χριστού αποτελεί και το εχέγγυο της σωτηρίας μας. Και η συμμετοχή μας στη ζωή του Χριστού αποτελείται από τη νέκρωση των παθών, από την κάθοδο στο μνημείο της ταπείνωσης, από την ανάσταση στο φως της αγάπης προς τον Θεό και προς τον κάθε άνθρωπο, και από τη συμμετοχή μας στην Θεία Ευχαριστία, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου: «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον» (Ιω 6, 54).

Η ΣΚΟΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ἢ Η ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΩΝ ΕΞΟΡΙΣΕ ΑΡΑΓΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;

.         Μέσα στὴν ψυχικὴ ὁμίχλη ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κατακρήμνιση καὶ τὴν πνευματικὴ ἀνεστιότητα ξετρύπωσαν πάλι οἱ μεγάλες προφητεῖες καὶ οἱ εὑρηματικὰ στυγνὲς ἀναλύσεις γύρω ἀπὸ τὴν ὑπόθεση τῶν μεταφράσεων τῶν λειτουργικῶν κειμένων.
.         Τούτη τὴν φορὰ ὅμως τὰ πράγματα ἔχουν σοβαρέψει: Ἡ ἀνάγκη νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ ἄθεσμη καὶ ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΗ ἐμμονὴ (στὴν χρήση μεταφρασμένων) τοῦ μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένου Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου ἀφήνει νὰ φανεῖ  ἀφτιασίδωτη ἡ ξαναζεσταμένη φρενῖτις κατὰ τῆς Παραδόσεως. Μιᾶς “δῆθεν” παραδόσεως (!) ἀπὸ σκουριασμένα πολιτισμικὰ ὑποπροϊόντα βυζαντινῆς προελεύσεως, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐξορίσει τὸν Χριστό ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δυὸ χιλιάδες μετὰ Χριστὸν ἡ ἔγκυρη ἐπιστήμη ἀπεφάνθη ὅτιΧριστὸς δὲν ὑπάρχει πλέον στὴν Ἐκκλησία. Δὲν ὑπάρχει φυσικὰ πιὰ οὔτε Ἐκκλησία. Μόνο σκουριά, ἐρείπια, ἄλλοθι τοῦ ἄλλοθι, αὐτοϊκανοποίηση μεθέξεων καὶ ἀτμοσφαιρικὴ Ὀρθοδοξία! Καὶ πουθενὰ ἀγάπη Χριστοῦ, αὐταπάρνηση, ὁμολογία, ἐγκαρτέρηση, πτωχεία, νηστεία, προσφορά, συγχωρητικότης, ἀδοξία, σιωπή. Εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ ὑπέροχες διαπιστώσεις ἀφοροῦν σχεδὸν πάντοτε στὰ θέσμια καὶ στὴν τάξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς Λατρείας. Ποτὲ δὲν ἀφοροῦν στὴν ἐκκοσμίκευση, στὸν ὁμολογιακὸ μινιμαλισμὸ καὶ στὴν θεατρικότητα ποὺ ἔχουν εἰσβάλει καταλυτικὰ στὴν ζωὴ τῶν τιμίων μελῶν (Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν) τῆς Ἐκκλησίας. Σημασία ἔχει ἡ σκουριὰ τῶν αἰώνων, ὄχι ἡ ὀξείδωση τῶν καρδιῶν!
.        Ἔστω κι ἔτσι. Αὐτὰ ὅμως τὰ γενικῶς καὶ ἀδιακρίτως ἐκτοξευόμενα καὶ πληκτικῶς ἀναμασώμενα δὲν εἶναι τίποτα μπροστὰ στὸ ὅτι μιὰ νέα “πριβὲ” νοοτροπία, μὲ ἐπικοινωνιακὸ προβάδισμα καὶ ἀντισκωριακὴ βαφή, διεκδικεῖ ἀποκλειστικὴ κυριότητα «στὸ πραγματικὸ νόημα τοῦ Χριστοῦ» διακατέχοντας συγχρόνως μιὰν ἀταλάντευτη βεβαιότητα “πνευματικῆς” ὑπερβάσεως τῶν σχημάτων τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ καταργουμένου. (Σχημάτων ποὺ ἀδαῶς θεσμοθέτησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐννόησαν… τὸ πραγματικὸ νόημα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ)

.         Βαρειὲς κουβέντες. Θεολογικὴ αὐθάδεια μαζὶ μὲ μιὰ εὐδιάκριτη αἴσθηση ἐπάρκειας καὶ ἀνωτερότητος ἔναντι τῶν κατωτέρων «εὐλαβῶν» ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ὁ Χριστὸς προτοῦ …ἐξορισθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἐξορίσθηκε ἀπὸ τὸ Ἦθος ἡμῶν, τῶν “δῆθεν” Χριστιανῶν. Μᾶλλον ἐτράπη εἰς φυγήν!

Ἡ ἐξορία τοῦ κόσμου τούτου κι ἡ ἐλπίδα στό Θεό

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ξένοι καί παρεπίδημοι στόν κόσμο αὐτό. Ἀλλά ἡ γοητεία τῆς ζωῆς αὐτῆς καί οἱ πειρασμοί μᾶς κρύβουν ἀπό τά μάτια τῆς ψυχῆς τήν μέγιστη αὐτή ἀλήθεια καί μᾶς προσκολλοῦν σέ πρόσωπα καί πράγματα, σέ ἔργα τῆς ματαιότητας. Ὁ ἀληθινός ὅμως χριστιανός ἔχει κατανικήσει, κατανικᾶ ἀδιάκοπα, μέ πόνους καί στερήσεις τή μαγεία τοῦ πρόσκαιρου αὐτοῦ κόσμου γιά ν’ ἀφοσιωθεῖ στό Χριστό. Ἐκεῖνος μονάχα ἀγωνιζόμενος ἀντιλαμβάνεται πώς ἡ ζωή αὐτή εἶναι μιὰ ἐξορία γιά τόν πιστό, ἕνας τόπος δοκιμασιῶν πικρίας καί πώς ἡ ἀληθινή του πατρίδα εἶναι ἡ ἄλλη ζωή• εἶναι ὁ Θεός πού μέ τήν ἀγάπη καί τή Χάρη του κρατᾶ τή χριστιανική ψυχή ὀρθή καί ἀνθεκτική. Ἔχει δικαίωμα κι ὁ χριστιανός νά ζήσει νά χαρεῖ τή ζωή αὐτή ἀλλά χωρίς ν’ ἀφοσιωθεῖ, χωρίς νά περιμένει τίποτε ἀπό τόν ἐδῶ κόσμο. Ἡ ἐλπίδα του, ἡ ἀγάπη του, ἡ ἀφοσίωσή του εἶναι σταθερά δοσμένα στό Θεό. Καί χωρίς Αὐτόν, ἡ ζωή εἶναι ἔρημος καί ἐξορία.


Στή «Μίμηση τοῦ Χριστοῦ». τοῦ Τόμας Κέμπις, διαβάζουμε: «Ὅπου βρίσκεται ὁ Ἰησοῦς, ὅλα πηγαίνουν καλά καί τίποτε δέ φαίνεται δύσκολο. Ἀπ’ ὅπου ὅμως ἀπουσιάζει, ὅλα εἶναι ὀχληρά καί κουραστικά. Κάθε λογῆς παρηγοριά εἶναι χωρίς ἀξία, ἄν ἡ φωνή τοῦ Ἰησοῦ δέν φθάνει ὡς μέσα μας. Ὡστόσο, καί μία μονάχα λέξη του εἶναι ἀρκετή νά μᾶς παρηγορήσει ἀπόλυτα. Δέ σηκώθηκε ἀμέσως ἡ Μάρθα ἀπό τόν τόπο ὅπου ἔκλαιγε ὅταν ἡ Μαρία τῆς εἶπε: ὁ Διδάσκαλος πάρεστι καί φωνεῖ σε.; Μακαρία ἡ ὥρα πού ὁ Ἰησοῦς σέ προσκαλεῖ ἀπό τά δάκρυα στήν πνευματική χαρά. Πόσο στεγνή καί ἄγονη εἶναι ἡ ζωή σου χωρίς τόν Ἰησοῦ! Καί πόσο ἀνώφελο καί μάταιο νά ζητᾶς ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπό τόν Ἰησοῦ! Εἶναι μεγαλύτερη ζημιά, παρά ἄν εἶχες κι ἔχανες ὁλόκληρο τόν κόσμο. Τί μπορεῖ τάχα νά σοῦ δώσει ὁ κόσμος χωρίς τόν Ἰησοῦ; Χωρίς αὐτόν ἡ ζωή εἶναι μία κόλαση ἀνυπόφορη. Μέ τόν Ἰησοῦ, εἶναι παράδεισος τερπνός».


Χωρίς τό Χριστό ἡ ζωή δέν θά εἶχε κανένα νόημα. Ἐκεῖνος ἀρδεύει τή ψυχή μέ τίς δωρεές τῆς ἀγάπης του, τήν κάνει ἱκανή ν’ ἀκούει τό θέλημά του καί νά ὑποτάσσεται. Καί νά μή ἐλπίζει, παρά μονάχα σ’ Αὐτόν. Ἔτσι, ἡ ζωή αὐτή φαίνεται ἀληθινή ἐξορία. Γιατί ἡ ἕνωση ἀγάπης τῆς ψυχῆς μέ τόν Κύριό της κάθε τόσο κινδυνεύει, κάθε τόσο διακόπτεται ἀπό τήν ἁμαρτία, ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ. Γιατί κάθε τόσο, ἡ γοητεία τοῦ κόσμου αὐτοῦ ἐφορμᾶ καί ζητεῖ νά πλανέψει τή ψυχή, νά τήν ὑποδουλώσει στά ἐγκόσμια, νά σβήσει ἀπό μέσα της τόν ἀκοίμητο λύχνο τῆς ἐλπίδας της στό Θεό.

Ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος λέει: «Οἱ Χριστιανοί σά νήπια νιώθουν καί κοιτάζουν τόν κόσμο κατά τό μέτρο τῆς χάρης, γιατί εἶναι ξένοι πρός αὐτό τόν κόσμο, καί ἡ πόλη καί ἡ ἀνάπαυσή τους εἶναι ἄλλη. Γιατί ἔχουν οἱ χριστιανοί τή παρηγοριά τοῦ πνεύματος, δάκρυα καί πένθος καί στεναγμό, καί αὐτά τά δάκρυα εἶναι χαρά γι’ αὐτούς. Ἔχουν καί φόβο καί χαρά κι ἀγαλλίαση. Κι ἔτσι, εἶναι σάν ἄνθρωποι πού κρατᾶνε στά χέρια τούς τό αἷμα τους τό ἴδιο, μή ἔχοντας θάρρος στόν ἑαυτό τους εἴτε νομίζοντας πώς εἶναι κάτι τι, ἀλλά ὄντας παραπεταμένοι καί παραριγμένοι περισσότερο ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτός ὁ κόσμος πού φαίνεται μέ τά μάτια, ἀπό τόν ἄρχοντα ὡς τό φτωχό, βρίσκεται σέ θόρυβο, σέ ἀκαταστασία καί σέ πόλεμο, καί κανένας ἀπό αὐτούς δέν ξέρει τήν αἰτία, δηλαδή, πώς τό κακό μπῆκε στό κόσμο μέ τή παρακοή, τό κεντρί τοῦ θανάτου».


Εὐτυχῶς πού σέ αὐτή τή σκληρή ἐξορία πού ζοῦν, ἔχουν οἱ Χριστιανοί τήν παρηγοριά τοῦ Πνεύματος. Γιατί οἱ πίκρες πού περνοῦν εἶναι βαθιές καί ἔντονες. Οἱ ἀπογοητεύσεις πού γεύονται ἀπό τήν κακία, τήν ὑποκρισία, τό φθόνο καί τήν ἀφιλία τῶν ἀνθρώπων πού βρίσκονται κοντά τους, ἀκόμα καί τῶν συγγενῶν τους, θά τούς εἶχαν βυθίσει σέ δεινή ἀπελπισία. Ἀλλά νά, πού ὁ Θεός ρίχνει πλούσιο κι ἐγκαρδιωτικό φῶς στά στήθη τους, τούς παρηγορεῖ, ἐπιδένει τίς πληγές τους καί τούς μαθαίνει τό μέγιστο μάθημα• τό μάθημα τῆς ματαιότητας τοῦ κόσμου τούτου καί τῆς ξενιτιᾶς τοῦ εὐσεβοῦς ἀνθρώπου, τό μάθημα τό μυστικό τοῦ ἔρωτα πρός Αὐτόν πού εἶναι ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῶν πάντων. Ἡ μέσα τους πίκρα, ἡ θλίψη καί ἡ ἀποκαρδίωση γίνεται γλυκύς καρπός ἀγάπης καί ἀφοσίωσης πρός Αὐτόν.

Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρις ἔγραφε: «Βρισκόμαστε κι ἐμεῖς στήν κατάπικρη ἔρημο τῆς Μερράν. Στό τόπο δηλαδή τοῦ πόνου. Ποιός, λοιπόν, Μωϋσῆς ὑπάρχει καί γιά μᾶς πού νά προσπέσουμε στά πόδια του καί νά τοῦ ἐξομολογηθοῦμε τό καημό καί τή δυστυχία μας; Ποιός εἶναι ὁ μεσίτης πού θά παρακαλέσει καί γιά μᾶς τόν Κύριο; Μέ ποιό τρόπο θά μπορέσουμε κι ἐμεῖς νά γλυκάνουμε τό πικρό φαρμάκι ποὺ ποτιζόμαστε; Ποῦ θά βρεθεῖ καί γιά μᾶς, ὅπως τότε γιά τούς Ἑβραίους, μιὰ χώρα δροσόλουστη καί κατάρρυτη σάν τήν Αἰλείμ, πού νά μᾶς παρηγορήσει καί νά μᾶς ξεκουράσει; Διψοῦν οἱ Χριστιανοί στή ζωή μας αὐτή τά γλυκύτατα νάματα τοῦ θείου λόγου, μά δέν βρίσκουνε τρεχούμενες πηγές γιά νά πιοῦνε καί νά σωθοῦνε. Ὅπου καί νά πᾶνε, ὅπου καί νά γυρίσουνε τά μάτια τους, βλέπουν μπροστά τους αὐτή τή Μερρὰν καί τά πικρά νερά της νά κυλοῦνε. Νερά φαρμακερά, πού φέρνουνε τήν ἀρρώστια καί τό θάνατο. Ἄν βγοῦν στήν ἀγορά, δέν ἀκοῦνε παρά ψέματα καί λόγια πανούργα. Καί δέ βλέπουμε τίποτε ἄλλο παρά πλεονεξία καί φιλοχρηματίες. Ἄν πάλι πλησιάσουνε στ’ ἀρχοντικά, δέ μαθαίνουν καί δέ διδάσκονται παρά ραδιουργίες καί σοφιστεῖες, καί ἁρπαγές, καί ἀδικίες. Κι ἄν μποῦνε σέ φτωχικά σπίτια κι ἐκεῖ παραδείγματα φαυλότητας καί ἄτακτης ζωῆς… Ἐπιστάτα! ποῦ νά πορευθοῦμε; σύ μπορεῖς νά μᾶς πεῖς λόγια αἰώνιας ζωῆς, Ἄνοιξε, λοιπόν, τίς πηγές τῆς σωτηρίας καί δρόσισε τή φλογερή μας δίψα γιατί καιγόμαστε καί δέν ἀντέχουμε πλέον οἱ δυστυχισμένοι».


Ἀφοῦ ἀρκετά ἐξαπατηθοῦν ἀπό τό κόσμο καί πικραθοῦν, καί πληγωθοῦν ἐσωτερικά, πρέπει οἱ χριστιανοί νά τό πάρουν ἀπόφαση: νά μή περιμένουν σχεδόν τίποτα ἀπό τό κόσμο αὐτό, ἀλλά νά περιμένουν τά πάντα ἀπό τό δωρεοδότη Κύριο. Στό τόπο αὐτό τῆς ἐξορίας πού εἶναι ἡ ζωή αὐτή, θά βασανιστοῦν, θά πειρασθοῦν, θά ἀπομείνουν μονάχοι, ἀλλά εἶναι ἀνάγκη ν’ ἀντέξουν ὅλους αὐτούς τούς πειρασμούς, ν’ ἀπαρνηθοῦν τ’ ἀγαθά τῆς φθαρτῆς αὐτῆς ζωῆς γιά νά κερδίσουν τήν ἀγάπη καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Στόν «Λειμώνα» τοῦ Ἰωάννη Μόσχου διαβάζουμε: «Κάποιος ἀββᾶς, μᾶς διηγήθηκε καί μᾶς εἶπε: Ἄκουσα ἀπό τόν πατέρα Ἰωάννη τόν Μωαβίτη ὅτι ἔμενε στήν Ἁγία Πόλη μιὰ μονάστρια πού ἦταν πολύ εὐλαβική καί πρόκοβε στό δρόμο τοῦ Θεοῦ. Τή φθόνησε λοιπόν ὁ διάβολος τήν ἁγία αὐτή κόρη κι ἔβαλε σ’ ἕνα νέο, σατανικό ἔρωτα γι’ αὐτή. Ἡ θαυμαστή ὅμως ἐκείνη κόρη, ὅταν εἶδε τήν ἐπιβολή τοῦ διαβόλου καί τήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς τοῦ νέου ἐξαιτίας της, πῆρε ἕνα ζεμπίλι μέ βρεγμένα κουκιά καί τράβηξε στήν ἔρημο γιά νά γλυτώσει καί τή ψυχή τοῦ νέου ἀπό τόν πονηρό, καί τόν ἑαυτό της στήν ἀσφάλεια τῆς μοναξιᾶς. Ὕστερα ἀπό πολλά λοιπόν χρόνια -ἀπό οἰκονομία τοῦ Θεοῦ καί γιά νά μή ἀπομένει ἄγνωστη ἡ ἐνάρετη πολιτεία της- τήν εἶδε ἕνας ἀναχωρητής στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη καί τῆς εἶπε: 

– Τί κανείς μητέρα μου, μέσα σ’ αὐτή τήν ἐρημιά; 

Κι αὐτή, ἐπειδή ἤθελε ν’ ἀποφύγει νά πεῖ τήν ἀλήθεια στόν ἀναχωρητή, τοῦ ἀποκρίθηκε: 

-Συγχώρεσέ με, πατέρα μου, γιατί ἔχασα τό δρόμο μου. Κάνε ὅμως, γιά τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἔλεος καί δεῖξε μου τή στράτα.


Αὐτός ὅμως πού ἀπό φώτιση τοῦ Θεοῦ κατάλαβε τήν ἀλήθεια, τῆς εἶπε:


-Οὔτε τή στράτα σου ἔχασες, οὔτε καί ζητᾶς ἄλλο δρόμο. Πές μου μέ εἰλικρίνεια, τήν ἀφορμή πού σ’ ἀνάγκασε νάρθεις ἐδῶ.


Κι ἐκείνη τότε ὁμολόγησε τήν ἀλήθεια. Κι ὁ Γέροντας τήν ξαναρώτησε:


- Καί πόσο καρό ἔχεις ἐδῶ;


Κι αὐτή τοῦ ἀπάντησε: 

-Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, δεκαεφτά χρόνια.


Καί τῆς ξαναλέει ὁ ἀναχωρητής: 

-Ἀπό ποῦ βρίσκεις τροφή; 

Τότε αὐτή τούδειξε τό ζεμπίλι καί εἶπε: 

-Κοίταξε αὐτό τό ζεμπίλι πού εἶναι μπροστά σου. Μέ συντρόφευσε ἀπό τότε πού ἦλθα μέ τά λιγοστά αὐτά βρεχτοκούκια. Κι ὁ ἅγιος Θεός τά οἰκονόμησε ἔτσι γιά μένα τήν ταπεινή, ὥστε χρόνια τώρα ὁλόκληρα τρώγω ἀπό αὐτά κι ὅμως δέ λιγόστεψαν. Καί μάθε ἀκόμα, Πατέρα μου, καί τοῦτο: ὁ Πανάγαθος Θεός μέ σκέπασε μέ τέτοιο τρόπο πού στά δεκαεφτά αὐτά χρόνια εἶναι σήμερα ἡ πρώτη φορά πού μέ βλέπει ἀνθρώπου μάτι. Ἐγώ ὅμως τούς ἔβλεπα ὅλους.


Κι ὁ ἀναχωρητής δόξασε τό Θεό».


Μέ τέτοια θαυμαστή δύναμη ἀπάρνησης ζοῦσαν ἄλλοτε οἱ χριστιανοί. Ἤξεραν πολύ καλά πόσο ἄξενη γιά τά πνευματικά πετάγματα εἶναι τούτη ἡ ζωή, τούς εἶχαν ποτίσει πίκρα καί πόνο οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά ἐκεῖνοι εἶχαν ἀποφασίσει κι εἶχαν μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ προετοιμαστεῖ νά ὑποστοῦν αὐτή τήν ἐξορία, κι ἀκόμη περισσότερες θυσίες νά προσφέρουν γιά νά μπορέσουν νά συζήσουν μυστικά μέ τό Θεό. Ἐκεῖνος ἦταν ἡ σταθερή τους ἐλπίδα, τό μοναδικό φῶς μέσα στή μαύρη καί χαμηλή ζωή τοῦ κόσμου τούτου. Σήμερα, αὐτό τό πνεῦμα ὅλο καί περισσότερο σπανίζει ἀνάμεσα στούς χριστιανούς. Συμφιλιωμένοι μέ τόν κόσμο, λένε πώς πιστεύουν στό Χριστό, πώς εἶναι δικοί Του, ἀλλά λαχταροῦν τά ἐγκόσμια πράγματα, ἐνδιαφέρονται γιά τιμές, γι’ ἀξιώματα καί γιά πλούτη, μέ τήν ἴδια μανία πού δείχνουν γι’ αὐτά τ’ ἀπατηλά πράγματα οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου. Ἄλλοτε, τά παιδιά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἕτοιμα ν’ ἀναχωρήσουν τήν κάθε στιγμή ἀπό τόν κόσμο αὐτό. Σήμερα, χωρίς νά τό λένε, μέ τά ἔργα τους, δείχνουν πώς ἔχουν μυστικά συμμαχήσει, ἐνδιαφερόμενοι γιά τόν ἔπαινο τῶν πολλῶν, ἐνῶ ὁ Κύριος βροντοφωνεῖ ὅτι ἀφοῦ Ἐκεῖνον μίσησε ὁ κόσμος, δέ μπορεῖ παρά νά μισήσει καί τούς ὀπαδούς Του.

Ὁ Φώτης Κόντογλου ἔγραφε: «Ὅποιος ἀξιώθηκε ν’ ἀγαπήσει τό Θεό, δηλαδή ν’ ἀγαπηθεῖ ἀπό τόν Θεό, χωρίζει ἀπό τόν κόσμο, ἐπειδή δέν παραδέχεται τή σοφία του κι ὁ κόσμος τόν μισεῖ καί τόν κοροϊδεύει. Τόν βγάζει τρελό γιά νά μή χάσει τήν πίστη του στή δική του λογική καί νιώσει τή δική του ἀθλιότητα. Ἔτσι θά γίνεται στόν αἰώνα, γιατί δέ θά ξημερώσει ποτέ ἡ μέρα πού θά καταλάβει ὁ κόσμος πώς αὐτοί οἱ τρελοί δέν εἶναι τρελοί γιατί τότε θά ἔρθει στή γῆ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐπειδή δέ θά ὑπάρχει κανένας πονηρός γιά νάναι καί τά μάτια τοῦ πονηρά ἀλλά ὅλοι θάναι ἀθῶοι σάν παιδιά. Μά τοῦτο δέν θά γίνει ποτέ σ’ αὐτό τόν κόσμο, ὅπως εἶπε τό ἀλάθευτο στόμα τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός μιλᾶ στούς ἀνθρώπους ἁπλά καί καθαρά, κι ἐμεῖς οἱ πονηροί κάνουμε πώς δέν καταλαβαίνουμε. Μᾶς ἐξαγόρασε μέ τόν θάνατό του, μᾶς ἀνάγγειλε τήν αἰώνια ζωή καί μᾶς δίδαξε νά ἑτοιμάσουμε τόν ἑαυτό μας γι’ αὐτή, κι ἐμεῖς γυρίσαμε τή διδαχή του στά δικά μας θελήματα καί δέν πάψαμε νά πιστεύουμε μονάχα σέ τούτη τή ζωή»,


Ἡ διδαχή τοῦ Χριστοῦ εἶναι σαφής: στό κόσμο αὐτό θά ἔχουμε θλίψεις, θά ζοῦμε σ’ ἐξορία, θά μᾶς μισοῦν καί θά μᾶς καταδιώκουν. Πρέπει νά σφίγγουμε τή καρδιά μας, ν’ ἀντέχουμε τίς δοκιμασίες χωρίς νά ἐκπλησσόμαστε, χωρίς ν’ ἀδημονοῦμε, ἀκόμα κι ὅταν πρόκειται γιά δοκιμασίες καί πίκρες ἀπροσδόκητες, πού προέρχονται ἀπό «ἐν Χριστῷ» ἀδελφούς μας, ἀπό ἐκείνους πού θά ἔπρεπε νά μᾶς βοηθούv μέ τήν ἀγάπη καί τήν εὐλογητή ἐπιείκειά τους. Ὁ κόσμος αὐτός εἶναι ἔρημος καί μοναξιά. Καί μονάχα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς δίνει τήν ἀντοχή νά ζοῦμε, ν’ ἀγαποῦμε τούς ἄλλους καί μάλιστα τούς ἐχθρούς μας, νά πράττουμε τό καλό, ὁ καθείς κατά τό μέτρο τῆς δωρεᾶς πού ἔλαβε, καί νά προσκαρτεροῦμε τήν ὥρα πού θ’ ἀστράψει ἐμπρός μας ὁ Θεός σέ ὅλη του τή δόξα.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει: «Ἐπειδή ὁ Θεός τῶν θεῶν καί ὁ Κύριος τῶν κυρίων ἔκαμε τή ψυχή σου γιά κατοικία καί ναό ἰδικόν του, πρέπει νά τήν ἔχεις εἰς τόσον μεγάλη τιμήν ὅπου νά μή τήν ἀφήσεις νά χαμηλώσει καί νά ἀποκλίνει εἰς ἄλλα πράγματα. Οἱ ἐπιθυμίες καί οἱ ἐλπίδες σου ἄς εἶναι πάντοτε εἰς τόν ἐρχομό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἄν δέν εὕρη τήν ψυχήν, δέν θέλει ἔλθη νά τήν ἐπισκεφθῆ. Αὐτός τήν θέλει μοναχήν ἀπό λογισμούς, καί ὅσον ἠμπορεῖ μοναχήν παντελῶς ἀπό ἐπιθυμίας καί πολύ περισσότερον, μοναχήν ἀπό τήν ἰδίαν της θέλησιν… Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἐλευθερία τῆς καρδίας καί μοναξιά• τό νά μή δεσμεύεται μέ τόν νοῦν ἤ τήν θέλησιν εἰς κανένα πράγμα. Λοιπόν, ἄν δώσης εἰς τόν Θεόν τήν ψυχήν σου οὕτω λελυμένην, ἐλευθερίαν καί μοναχήν, θέλεις ἴδη θαύματα ὅπου αὐτός θέλει ἐνεργήση εἰς αὐτήν».


Ὅσο ἐνδιαφέρει τόν αὐθεντικό χριστιανό ὁ κόσμος, οἱ χαρές τοῦ κόσμου, τά ἀγαθά τῆς ζωῆς αὐτῆς, τόσο καί ἡ ψυχή τοὒ δεσμεύεται ἀπό τή γοητεία τῶν πρόσκαιρων καί χάνει τήν ἐλευθερία ἐκείνη πού τήν ὠθεῖ πρός τό θρόνο τοῦ Κυρίου της. Ὅπου βρίσκεται ὁ θησαυρός σου, ἐκεῖ καί ἡ καρδιά σου, λέει τό Εὐαγγέλιο. Χρειάζεται, λοιπόν, μακρυά ἀπό συναισθηματισμούς καί ρηχές, ἀνούσιες ἠθικολογίες, ν’ ἀναρωτηθεῖ γενναῖα ὁ χριστιανός ποῦ βρίσκεται στ’ ἀλήθεια ὁ θησαυρός του: στή ζωή αὐτή, στίς τιμές, στό χρῆμα, στή δόξα, στίς ἡδονές ποῦ προσφέρει ὁ κόσμος, ἤ ψηλά, στόν οὐρανό; Τόν οὐρανό, τό Θεό πού τόν γεμίζει μέ τό μεγαλεῖο του, δέ μπορεῖ κανείς νά τόν κατακτήσει ἄν δέν ἐλευθερωθεῖ ἀπ’ τά ἐγκόσμια, ἄν δέν ἀντικρύσει τή ζωή αὐτή ὡς ξένος, ὡς ἐξόριστος, Ὅσο ὁ χριστιανός κερδίζει στό κόσμο αὐτό, τόσο χάνει στόν ἄλλο. Κι ὅσο ἀποξενώνεται ἀπό αὐτόν ἐδῶ τό κόσμο, τόσο περισσότερο προσεγγίζει ψηλά, στό Θεό, στήν ἀληθινή του πατρίδα.

Συναξαριστής 23 Ιουνίου

Ἡ Ἁγία Ἀγριππίνα

 

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται». Εἶναι φράση τοῦ Κυρίου, ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι μακάριοι οἱ εὐσπλαχνικοὶ καὶ ἐπιεικεῖς, ποὺ συμπονοῦν στὴ δυστυχία τοῦ πλησίον, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Μία τέτοια εὐσπλαγχνικὴ ὕπαρξη ἦταν καὶ ἡ Ῥωμαία χριστιανὴ Ἀγριππίνη. Ἀπέφυγε τὸ γάμο μὲ τὴν θέλησή της καὶ προτίμησε νὰ κάνει δικούς της τοὺς δυστυχισμένους τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν περιουσία της διέθετε γιὰ νὰ τρέφει τοὺς πεινασμένους καὶ νὰ περιποιεῖται τοὺς ἀσθενεῖς.

Μάλιστα, ὅσες φορὲς εἶχε ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ῥώμης, ἡ Ἀγριππίνη ἔτρεχε πρώτη νὰ προσφέρει τὰ ἀπαραίτητα. Ἀλλὰ ἡ ἁγία αὐτὴ ψυχὴ δὲν πρόσφερε μόνο ὑλικὰ ἀγαθά, πρόσφερε καὶ πνευματικά. Ἔφερε στὴ χριστιανικὴ πίστη πολλὲς νέες γυναῖκες ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας.

Αὐτό, βέβαια, δὲν μποροῦσε νὰ περάσει ἀπαρατήρητο ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Τὴν κατήγγειλαν, λοιπόν, στὶς ἀρχές, καὶ ἡ Ἀγριππίνη συνελήφθη. Τότε ὁμολόγησε ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει, τὸ κάνει μὲ τὴν θέλησή της, γιὰ νὰ ὁδηγοῦνται ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες ψυχὲς στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας.

Ὁ ἀνακριτής, χωρὶς νὰ καθυστερήσει, διέταξε καὶ τὴν μαστίγωσαν. Ἔπειτα, ἀφοῦ ἔσχισαν τὶς σάρκες της καὶ ἔσπασαν τὰ κόκκαλά της, ἡ Ἀγριππίνη παρέδωκε στὸ Θεὸ τὴν ψυχή της.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείῳ Πνεύματι, κραταιωθεῖσα, ἠνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Ἀγριππῖνα παρθενίας ὀσφράδιον· ὅθεν Χριστοῦ δοξασθεῖσα τῇ χάριτι, πηγὰς θαυμάτων βλυσταίνεις τοῖς πέρασι. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὥσπερ παρθένον σεμνὴν καὶ ἀμόλυντον, καὶ ἀθληφόρον στερρὰν καὶ ἀήττητον, Χριστός σε λαμπρῶς προσελάβετο, καὶ θαυμαστῶς Ἀγριππῖνα ἐδόξασεν, ὁ μόνος ὑπάρχων Φιλάνθρωπος.

Μεγαλυνάριον
Φίλτρῳ πτερωθεῖσα τῷ ἱερῷ, νύμφη ἀνεδείχθης, τοῦ Σωτῆρος πανευπρεπής, οὗ ἰχνηλατοῦσα, μαρτυρικῶς τὸ πάθος, τῆς τούτου Ἀγριππῖνα, εὐκλείας ἔτυχες.


------------------------------------------------------------------------------
 

Οἱ Ἅγιοι Ἀριστοκλῆς ὁ Πρεσβύτερος, Δημήτριος ἢ Δημητριανὸς ὁ Διάκονος καὶ Ἀθανάσιος ὁ Ἀναγνώστης

 

Ἦταν καὶ οἱ τρεῖς Κύπριοι καὶ ἔζησαν κατὰ τὸν διωγμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ Διοκλητιανοῦ. Ὁ Ἀριστοκλῆς, στὴν ἀρχὴ δὲν θέλησε νὰ βάλει σὲ κίνδυνο τὴν ζωή του, διότι ἤθελε νὰ συνεχίσει τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν του.

Ἀνέβηκε λοιπὸν σ᾿ ἕνα βουνὸ καὶ κρύφτηκε μέσα σὲ μία σπηλιά. Ἀλλ᾿ ἀπὸ ἐκεῖ μάθαινε, ὅτι στὶς πόλεις πολλοὶ πιστοὶ ἔχυναν θαῤῥαλέα τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν ἁγία πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀριστοκλῆς ἔκρινε ὅτι δὲν τοῦ ἐπιτρεπόταν, σὰν ἱερέας ποὺ ἦταν, νὰ βρίσκεται σὲ ἀσφάλεια, ἐνῷ λαϊκοί, γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἀψηφοῦσαν τὰ ξίφη καὶ τὴν φωτιά, καὶ πότιζαν μὲ τὸ αἷμα τους τὸ δένδρο τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἔκανε λοιπὸν τὸν σταυρὸ καὶ κατέβηκε στὴ Σαλαμῖνα τῆς Κύπρου. Πῆγε στὸ ναὸ τῆς πόλης, ὅπου βρῆκε προσευχομένους τὸν διάκονο Δημήτριο καὶ τὸν ἀναγνώστη Ἀθανάσιο. Συμπροσευχήθηκαν, καὶ μετὰ ἀπὸ συνεννόηση βγῆκαν καὶ οἱ τρεῖς, καὶ στήριζαν τοὺς διωκόμενους ἀδελφούς τους.

Μόλις πληροφορήθηκε αὐτὸ ὁ εἰδωλολάτρης ἡγεμόνας, τοὺς συνέλαβε. Καὶ ἀφοῦ ἀπέτυχε νὰ τοὺς νικήσει μὲ ὑποσχέσεις καὶ ἀπειλές, μετὰ ἀπὸ πολλὰ βασανιστήρια τοὺς ἀποκεφάλισε.


------------------------------------------------------------------------------
 

Οἱ Ἅγιοι Εὐστόχιος ὁ Πρεσβύτερος, Γάϊος (ἢ Γαϊανὸς) ὁ ἀνεψιός του, καὶ τὰ παιδιὰ αὐτοῦ Λολλία (ἢ Λουλώ), Πρόβη καὶ Οὐρβανὸς (ἢ Οὐρβάσιος)

Κατάγονταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Οὐσάδων καὶ ἔζησαν στὰ χρόνια τῶν βασιλέων Μαξιμιανοῦ καὶ Ἀγρίππα κατὰ τὸ ἔτος 300 μ.Χ.

Ὁ Εὐστόχιος στὴν ἀρχὴ ἦταν ἱερέας εἰδώλων, ἀλλ᾿ ὅταν εἶδε τὸ ἀνδρεῖο φρόνημα τῶν χριστιανῶν μπροστὰ στὰ μαρτύρια, προσῆλθε στὸν ἐπίσκοπο Ἀντιοχείας Εὐδόξιο, βαπτίστηκε χριστιανὸς καὶ χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Κατόπιν πῆγε στὰ Λύστρα τῆς Λυκαονίας, ὅπου βρῆκε τοὺς συγγενεῖς του Γάϊο μὲ τὰ τρία του παιδιὰ Λολλία, Πρόβη καὶ Οὐρβανό, καὶ τοὺς βάπτισε χριστιανούς.

Ὅταν συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, ὁμολόγησε ὅτι εἶναι χριστιανὸς μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα καὶ ἀφοῦ τὸν κρέμασαν ἐπάνω σ᾿ ἕνα ξύλο, ξέσχισαν τὶς σάρκες του. Κατόπιν ὁδηγήθηκε μαζὶ μὲ τὸν Γάϊο καὶ τὰ παιδιά του, στὸν ἡγεμόνα Ἀγκύρας Ἀγριππῖνο, (κ. ἄ. Ἀγρίππα), ὅπου κανεὶς τους δὲ δέχθηκε ν᾿ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό.

Τότε ὅλους τοὺς βασάνισαν μὲ φρικτὰ καὶ βάρβαρα βασανιστήρια καὶ ἐπειδὴ ἔμεναν σταθεροὶ στὴν πίστη τους, τελικά τους ἀποκεφάλισαν καὶ ἔτσι ἀνέβηκαν στεφανηφόροι στὰ οὐράνια.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ὅσιος Βάρβαρος ὁ Πενταπολίτης (+ 1562)

 

Ὁ Ἅγιος Βάρβαρος ἀνῆκε, σύμφωνα μὲ τὸν ἐγκωμιαστή του Κωνσταντίνο Ἀκροπολίτη, καὶ τὸ Συναξάρι, σὲ ληστρικὴ ὁμάδα Ἀράβων, ἡ ὁποία ἐπέδραμε στὴ νότια Ἤπειρο καὶ τὴν Αἰτωλία ἐπὶ τῶν ἡμερῶν Μιχαὴλ τοῦ Τραυλοῦ (820 – 829 μ.Χ.). Σὲ κάποια σύγκρουση οἱ σύντροφοί του ἐφονεύθησαν καὶ ἀπὸ τότε ὁ Βάρβαρος περιφερόταν μόνος «λήσταρχος γενόμενος, καὶ ποιῶν ἀβάτους τὰς ὁδούς, οἰκῶν ἐν ὄρεσι καὶ ἁλσώδεσι τόποις»

. Κατ’ οἰκονομία Θεοῦ κάποια ἡμέρα εἰσῆλθε σὲ ναὸ ποὺ ἦταν ἀφιερωμένος στὸν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, σὲ τόπο ποὺ ὀνομαζόταν Νῆσα, ὅπου ἐλειτουργοῦσε ὁ ἱερεὺς Ἰωάννης Νικοπολίτης. Κατὰ τὴν ὥρα τῆς ὑψώσεως τῶν Τιμίων Δώρων ὁ ἱερεὺς τὸν εἶδε καὶ προσευχήθηκε μετὰ φόβου στὸν Θεό. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη, ὁ Κύριος ἄνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ληστοῦ, ποὺ εἶδε τοὺς Ἀγγέλους νὰ συλλειτουργοῦν μὲ τὸν ἱερέα.

Ὅταν ὁ ἱερεὺς τελείωσε τὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Βάρβαρος τὸν ἐρώτησε: «Ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἦταν μαζί σου;». Ὁ δὲ ἱερεὺς τοῦ ἐξήγησε ὅτι ἡ Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ τὸν ἀξίωσε νὰ δεῖ αὐτὰ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὰ ἀνθρώπινα μάτια, γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ μετάνοια. Ὁ Βάρβαρος ἀμέσως ἀπέβαλε τὰ λησταρχικὰ ὅπλα, μετανόησε, ἄρχισε τὴν ἄσκηση καὶ ἐβαπτίσθηκε.

Ὁ ἀσκητικὸς ἀγώνας στὴν περιοχὴ τοῦ Ξηρομέρου (ἢ Ξηρομένων) Αἰτωλοακαρνανίας ἔγινε μεγαλύτερος. Ἐπὶ τρία ἔτη ἀγωνίσθηκε πνευματικὰ καὶ «πεποίηκε χρόνους τρεῖς κυλιόμενος ὡς τετράπους καὶ ἐσθίων χοῦν καὶ βοτάνας τὰς φυομένας, κλαίων καὶ ὀδυρόμενος, κατακοπτομένων αὐτοῦ τῶν σαρκῶν». Μιὰ νύχτα, ἕνας γεωργὸς ποὺ ἔτρωγε σὲ ἐκεῖνο τὸν τόπο ποὺ ἀσκήτευε ὁ Ἅγιος, τὸν ἐφόνευσε κατὰ λάθος, νομίζοντας ὅτι ἦταν θηρίο.

Ὁ τάφος του ἀνέδιδε μύρο καὶ ὁ Ἅγιος ἐπιτελοῦσε θαύματα πολλά. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη του καὶ στὶς 15 Μαΐου. Ὁ Ὅσιος ἀναφέρεται στὴν τοπικὴ ἁγιολογία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας καὶ Κερκύρας ὡς Ὅσιος Βάρβαρος ὁ Πενταπολίτης, ἡ ὁποία τιμᾶ τὴ μνήμη του στὶς 23 Ἰουνίου.

Μέχρι σήμερα στὴν Αἰτωλο-Ἀκαρνανία ὁμιλοῦν γιὰ τὸ σπήλαιο, ὅπου ὁ Ἅγιος Βάρβαρος ἐπέρασε τὰ 18 χρόνια τῆς ἀσκήσεώς του καὶ τὸ ἁγίασμά του. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀναφορὰ τὸ 1571 μ.Χ. ἕνας Βενετὸς στρατιωτικός, ὀνόματι Σκλαβοῦνος, ποὺ ἔλαβε μέρος στὴ Ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου, ἀσθένησε ξαφνικὰ ἐπὸ θανατηφόρο ἀσθένεια. Ὁ ἀσθενὴς βλέπει τὸν Ἅγιο σὲ ὅραμα, ὁ ὁποῖος τὸν καλεῖ νὰ προσκυνήσει τὸν τάφο του, γιὰ νὰ θεραπευθεῖ. Πράγματι, ὅταν ἔφθασε στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου, προσκύνησε μὲ εὐλάβεια καὶ ἐγινε καλά. Θέλοντας νὰ τιμήσει τὸν Ἅγιο Βάρβαρο ἔκανε ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του μὲ σκοπὸ νὰ μεταφέρει τὰ ἱερὰ λείψανα στὴ Βενετία. Περνώντας ἀπὸ τὴν Κέρκυρα, γιὰ ἀνεφοδιασμό, σταμάτησε στὸ χωριὸ Ποταμός, ὅπου θεραπεύθηκε ἕνας παράλυτος νέος. Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα ὑπάρχει ἐκεῖ ναὸς ἀφιερωμένος στὸν Ἅγιο.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ἡ Κοίμησις τοῦ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ (+ 1445)

------------------------------------------------------------------------------
 

Ἡ Ἁγία Etheldreda (Βρεττανίδα)

Λεπτομέρειες γιὰ τὴν ζωὴ αὐτῆς τῆς ἁγίας τῆς ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ βιβλίο «Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων», τοῦ Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, ἐπισκόπου Τελμησσοῦ, Ἀθῆναι 1985.


------------------------------------------------------------------------------
 

Μνήμη ὅλων τῶν ἐν Κρήτῃ μαρτυρησάντων γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν πατρίδα κατὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821

Ἡ πρώτη ἐπίσημη τῆς γιορτῆς ἔγινε στὶς 11 Νοεμβρίου 2000 στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου στὸ Ἡράκλειο.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἡ πριγκίπισσα Μούρωμ

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη, πριγκίπισσα τοῦ Μούρωμ τῆς Ρωσίας, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 1129, ἀφοῦ ἔζησε βίο εὐσεβὴ καὶ ἐνάρετο, καὶ ἐνταφιάσθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Μούρωμ.


------------------------------------------------------------------------------
 

Οἱ Ἅγιοι ἅπαντες Μάρτυρες ἐν Βλαδιμὶρ τῆς Ρωσίας 

Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ καθιερώθηκε, τὸ 1982, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ποιμένος. Ἡ λειτουργικὴ μνήμη ἀναφέρεται στοὺς Μάρτυρες Ἀβραὰμ τὸν Βούλγαρο, στοὺς Ἀρχιεπισκόπους Μητροφάνη καὶ Πατρίκιο, στοὺς Ἐπισκόπους τοῦ Βλαδιμὶρ Μάξιμο, Ἀλέξιο, Ἰωνᾶ, Ἰλαρίωνα, Διονύσιο, Ἀρσένιο, Θεόδωρο, Σίμωνα, Ἰωάννη, Σίμωνα, Σεραφείμ, Θεόδωρο, Βασίλειο τοῦ Ριαζάν, Κύριλλο τοῦ Ροστώβ, Σωφρόνιο καὶ Μητροφάνη τοῦ Βορονέζ, στοὺς μοναχοὺς Νικήτα τοῦ Περεγιασλάβλ, Ἠλία τοῦ Μούρωμ, Παχώμιο καὶ Θεοδόσιο, Δανιὴλ τοῦ Οὐσπένσκϊυ, Μιχαὴλ τοῦ Βγιάζνικωφ, Σέργιο τοῦ Ραντονέζ, Ρωμανὸ τοῦ Κιρζάκ, Παχώμιο τοῦ Νερέχτσκϊυ, Εὐθύμιο τῆς Σουζδαλίας, Στέφανο τοῦ Μακχρίνσκϊυ, Νίκωνα τοῦ Ραντονέζ, Κοσμᾶ τοῦ Γιαχρομσκόϊυ, Ἰὼβ τοῦ Βλαδιμίρ, Ἀρκάδιο τοῦ Βγιάζμα, Πρόχορο καὶ Βασσιανὸ τοῦ Γιαστρέμπσκϊυ, Διονύσιο τοῦ Περεγιασλάβλ, Λουκιανό, Κορνήλιο καὶ Ζωσιμᾶ τοῦ Ἀλεξάντρωφ, στὶς μοναχὲς Μαρία (μοναχικὸ ὄνομα Μάρθα),, Θεοδοσία (μοναχικὸ ὄνομα Εὐφροσύνη), Εὐφροσύνη τῆς Σουζδαλίας, Βάσσα (μοναχικὸ ὄνομα Θεοδώρα) τοῦ Νίζνϊυ – Νόβγκοροντ, Σοφία καὶ Θεοδοσία τοῦ Μούρωμ, στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχὲς Γκλέπμ, Κωνσταντίνο, Μιχαὴλ καὶ Θεόδωρο τοῦ Μούρωμ, Μπόρις τοῦ Τούτωβ, Ἰνιασλάβο, Μιστισλάβο, Ἀνδρέα τοῦ Μπογκολιούμποβο, Γκλέμπ, Μιχαήλ, Πέτρο τοῦ Μούρωμ, Γεώργιο, Βασίλει τοῦ Ροστώβ, Βλαδίμηρο, Δημήτριο, Θεόδωρο, Σβιατοσλάβο, Ἀλέξανδρο Νέφσκϊυ, Δημήτριομ Δημήτριο, Θεόδωρο τοῦ Σταροντούμπσκϊυ, Εἰρήνη καὶ Φεβρονία τοῦ Μούρωμ, Ἀγάθη, Θεοδώρα, Μαρία καὶ Χριστίνα, Εὐδοξία, στοὺς Δίκαιους Γεώργιο καὶ Ἰουλιανὴ τοῦ Μούρωμ, Σάββα τοῦ Μοσκώσκ, στοὺς διὰ Χριστὸν σαλοὺς Κυπριανό, Εὐδοξία καὶ Παρθένιο τῆς Σουζδαλίας.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ὅσιος Κορνήλιος ἐκ Ρωσίας

Ὁ Ὅσιος Κορνήλιος τοῦ Ἀλεξάντρωφ ἔζησε τὸ 17ο μ.Χ. αἰώνα στὴ Ρωσία καὶ ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Ὁ Βίος του συνδέεται μὲ τὸ μοναστήρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀλεξάντρωφ, στὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Βλαδιμίρ.


------------------------------------------------------------------------------
 

Οἱ Ἅγιοι Γεώργιος καὶ Θεοδοσία ἐκ Ρωσίας

Οἱ Ἅγιοι Γεώργιος καὶ Θεοδοσία, οἱ Δίκαιοι, μέλη τῆς ἁγίας οἰκογένειας τῆς Ἁγίας Ἰουλιανῆς († 2 Ἰανουαρίου), ἐζησαν κατὰ τὸν 16ο καὶ 17ο αἰώνα μ.Χ. στὴ Ρωσία καὶ ἐκοιμήθησαν μὲ εἰρήνη.


------------------------------------------------------------------------------
 

 Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ πρίγκιπας Περεγιασλάβλ καὶ Βλαδιμὶρ Ρωσίας

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος Α’ Ἀλεξάνδροβιτς ἦταν υἱὸς τοῦ μεγάλου ἡγεμόνος Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊυ καὶ ἐγεννήθηκε τὸ 1234. Διαδέχθηκε, τὸ 1276, στὸ θρόνο τὸ θεῖο του Βασίλειο Ἰαροσλάβιτς, ἀναγνώρισαν δὲ αὐτὸν ὡς ἡγεμόνα τους καὶ οἱ πολίτες τοῦ Νόβγκοροντ.

Οἱ Ρῶσοι ἱστορικοὶ χαρακτηρίζουν τρομερὴ τὴν περίοδο τῆς βασιλείας του, διότι ἡ Ρωσία ὑπέστη ἀλλεπάλληλους ἐμφύλιους σπαραγμοὺς καὶ ἔπαθε πολλὰ ἀπὸ τὰ ταρταρικὰ στίφη. Μετὰ ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες καὶ δεινά, ὁ Δημήτριος, κατάπονος ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους πολέμους, παραχώρησε τὸ ἀξίωμά του στὸν ἀδελφό του Ἀνδρέα καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 1294.

Η μνημόνευση των ονομάτων στην Προσκομιδή (Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη)

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ
Γέροντος Ἰακώβου
(Ἀπομαγνητοφωνημένη συζήτηση)
–Τα σαρανταλείτουργα παιδιά μου έχουνε μεγάλη αξία για τις ψυχές των ανθρώπων. Για τους ζώντες και τους τεθνεώτας.

Αν είχατε ακούσει, προ ετών, ένα καράβι που βυθίστηκε εδώ στην Κρήτη το »Ηράκλειο»…
Λοιπόν, μία γυναίκα με πήρε. Πήρε τηλέφωνο, και λέει:
»Πάτερ, οι συγγενείς μας πνίγηκαν στο καράβι».
–Την ρώτησα: Δεν θα κάνης μνημόσυνο στον άνδρα σου, στους συγγενείς σας;
–Μπα… δεν χρειάζονται τα μνημόσυνα, λέει. Εγώ έδωσα 5.000 στο Ορφανοτροφείο της Χαλκίδος. Το ίδιο είναι. Πάτερ μου, εσύ τι λες γι  αὐ­τό;
–Λέω, άκουσε παιδί μου να σου πω, εφόσον με ρωτάτε. Άλλο, παιδί μου, η προσευχή και άλλο η ελεημοσύνη. Άλλο, με συγχωρείτε, η προσευχή που κάνουμε με το μνημόσυνο. Διότι, έτσι τα βρήκαμε. Έτσι είναι. Και από τους Αποστολικούς χρόνους, αλλά, και από τις ημέρες που ήταν ο Μωϋσής, ο Προφήτης της Π. Διαθήκης. Όταν απέθανε, λέει, δίναν ελεημοσύνες και κάναν μνημόσυνα… και αυτά δίναν τότε. Για την ψυχή του Μωϋσή και τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Αυτά παιδιά μου, είναι εξ αμνημονεύτων χρόνων. Είναι αιώνες ολόκληροι, δεν μπορεί κάποιος να κόψη αυτά τα πράγματα.
Γι  αὐ­τό της είπα και  γώ έτσι. Και η ελεημοσύνη πιάνει την ψυχή του ανθρώπου. Αλλά, άλλο το μνημόσυνο, η προσευχή. Διότι βγάζουν μερίδα στην Αγία Πρόθεση και τις μερίδες αυτές τις μεταφέρουν Άγγελοι στον ουρανό.
–Εμείς εδώ σηκωνόμαστε τη νύχτα για να μνημονεύσουμε αυτά τα ονόματα. Έχουμε χιλιάδες ονόματα, περίπου 20-30 χιλιάδες ονόματα. Είναι ευεργέται του Μοναστηριού πριν 38 χρόνια που ήρθα στο Μοναστήρι. Άλλος με έδωσε αυτό το ποτηράκι, άλλος αυτό το φλυτζανάκι, αυτό το νάϋλον, άλλος τη λάμπα, άλλος μία εικονίτσα, άλλος ένα καδράκι, άλλος εκείνον τον μπουφέ, άλλος ένα ρολόϊ, και έχω τα ονόματά τους από το 1952 που χειροτονήθηκα ιερέας του Υψίστου και τα μνημονεύω. Αυτοί φύγαν απ  τή ζωή, οι περισσότεροι.
Τα σαρανταλείτουργα παιδιά μου βοηθούν πολύ. Έχει μεγάλη αξία η μερίδα που μοιράζει ο ιερέας και διαβάζουμε αυτά τα ονόματα. Τα παίρνει κάθε πρωΐ Άγγελος Κυρίου, διότι την ώρα που αρχίζει η προσκομιδή κατεβαίνουν Άγγελοι Κυρίου. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έβλεπε την ώρα που άρχιζε η προσκομιδή, απ  τή σκεπή απάνω της Εκκλησίας, να πετάνε λευκοφόρα παλληκάρια, Άγγελοι Κυρίου. Και σε κάθε Χριστιανό στεκόταν Άγγελος Κυρίου, ο φύλακας του ανθρώπου, της ζωής του. Και μέσα το Ιερό γεμάτο Άγγελοι και έπαιρναν την αναφορά αυτή, την πάνε στον θρόνο του Θεού. Έτσι παιδιά μου είναι αυτά, γιατί »εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια», τα  λε­γε ένας Πατριάρχης.
Πρέπει να είμαστε όλοι άγιοι, έλα όμως που είμαστε και άνθρωποι. Εμείς έχουμε ανάγκη από την Εκκλησία, διότι ο ιερέας είναι ανώτερος και από τον Βασιλέα.
Επιμέλεια.ΡΩΜΝΙΟΣ

πηγή

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΡΙΠΠΙΝΗΣ

Τῌ ΚΓ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΝΙΟΥ

Μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγριππίνης.Τῇ ΚΓ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀγριππίνης.

Πλησθεῖσα δεινῶν τραυμάτων ἐκ τυμμάτων,
Πολλῶν μετέσχε στεμμάτων Ἀγριππῖνα.
Εἰκάδι θεινομένη τριτάτῃ θάνεν Ἀγριππῖνα,

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Ἀριστοκλέους Πρεσβυτέρου, 
καὶ Δημητρίου Διακόνου καὶ Ἀθανασίου Ἀναγνώστου.


Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ο Θεός έδωσε και πάλι την Πόλη στους Έλληνες αλλά... Γιατί οι σύγχρονοι γέροντες μιλούν συνεχώς για την μετάνοια προετοιμάζοντας τον ελληνικό λαό...

«Ο Θεός εδώ και δύο χρόνια παρέδωσε την Βασιλεύουσα στους Έλληνες. Είμαστε όμως ανίκανοι λόγω της αμετανοησίας μας και του εγκλωβισμού μας στα δίκτυα της αράχνης που η ανομία σκόρπισε να την παραλάβουμε. Ο ευλογημένος αυτοκράτορας Άγιος Ιωάννης Βατάτζης, έχει ήδη αρχίσει να την οργανώνει. Δεν θα περάσει πολύς χρόνος που ο ελληνικός χριστιανικός στρατός θα εισέλθει σ’ αυτήν δίδοντας τέλος στην πολύχρονη αιχμαλωσία της από τους απίστους. Οι καμπάνες της Αγιάς Σοφιάς σύντομα θα ηχήσουν και ο Αντίδικος θα υποστεί ακόμη μια μεγάλη ήττα.

Μακάρι ο ευλογημένος λαός μας να εγκαταλείψει την εμμονή του να αναζητά σωτήρες στις σκοτεινές στοές και τις σατανιστικές σιωνιστικές και καμπαλιστικές λέσχες! Μακάρι να στρέψει τα μάτια του στον ουρανό και να συντονίσει την καρδιά του με τους χτύπους της καρδιάς του Χριστού, ώστε να λουσθεί με φως και να διαλύσει το σκοτάδι που δημιούργησε η απομάκρυνση του από τις διδαχές του ευαγγελίου μας... Γιατί μόνο τότε θα φωλιάσει η ευλογία στον χιλιοδοκιμασμένο τούτο άγιο τόπο. Μόνο τότε θα επιστρέψει η ελπίδα και το χαμόγελο στα χείλη των Ελλήνων», βροντοφωνάζει γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους. Και προτρέπει:

«Καλοί μου Χριστιανοί γυρίστε στα νάματα της φυλής μας, αγκαλιάστε τις αξίες και τα ιδανικά που ανέδειξαν πρωτοπόρο στην Οικουμένη τον ελληνικό λαό και τον πολιτισμό του. Οπλιστείτε με την πίστη στο Σωτήρα Χριστό για να γεύεστε διαρκώς, αν και ευρισκόμενοι στη γη, παραδεισένιες γεύσεις, για να λαμβάνετε το μάννα εξ ουρανού που δίδεται μόνο στους μιμητές του γλυκύτατου Ιησού Χριστού. Δεθείτε στο άρμα της θυσίας για τον πλησίον σας. Εγκαταλείψτε τις κάθε λογής ψευδαισθήσεις που δημιουργεί ο βρωμερός και μιαρός Σατάν για να σας εξαπατήσει... Λίγες απομείνανε τώρα οι δυσκολίες της ανάβασης προς τον λόφο του Γολγοθά. Μακάρι να αντέξουμε όλοι γιατί εκεί μας περιμένει ο αναστάς Ιησούς με πολλά-πολλά δώρα!

Ταπείνωση και αγάπη, πίστη και θυσία είναι τα όπλα που βοηθούν στη λύση κάθε προβλήματος και κάθε κρίσης. Ήδη ο Αντίδικος λυσσομανά γιατί παλικάρια σαν τον Νικηταρά και κοπέλες σαν την Τζαβέλαινα τη Σουλιώτισσα που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα τον πολεμούν νύκτα και ημέρα. Ακυρώνουν συνεχώς τα σχέδιά του παίρνοντας με το σπαθί τους, την προσευχή, παράταση από το Θεό ώστε να μετανοήσει ο λαός μας...

Την Κυριακή των Μυροφόρων θρηνούσαν τα δαιμόνια γιατί δεν κατάφεραν να εξέλθουν από την άβυσσο και να αλωνίσουν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα. Ο μυστικός στρατός του Χριστού κατατροπώνει συνεχώς τον Αντίδικο και τα όργανά του διαψεύδοντας τις κάθε λογής Κασσάνδρες που θέλουν σώνει και καλά την Ελλάδα να καταστρέφεται.

Θυμηθείτε Χριστιανοί μου μοναδική λύση σωτηρίας για τον ευλογημένο αυτό τόπο είναι η επιστροφή στην κοινωνία μας του νόμου του τριαδικού και μόνου αληθινού Θεού. Η τήρηση του νόμου του Θεού κρύβει τις ευλογίες που αναζητά σήμερα το Έθνος μας για να εξέλθει από τα δίκτυα του Αντιδίκου που προκαλούν απελπισία, θλίψη και σκορπούν τελικά το θάνατο. Εμπρός λοιπόν επιστρέψτε στη μετάνοια για να ανακαλύψετε το ύδωρ το ζων που θα σας δώσει ζωή, για να αναπαυθείτε στην αγκάλη του Παρακλήτου και να ζήσετε την αληθινή ευτυχία. Τα γεγονότα έρχονται με τη μορφή αστραπής».

Με αυτά τα προφητικά, θα τολμούσαμε να υποστηρίξουμε λόγια, μας απάντησε γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους, όταν του ζητήσαμε να σχολιάσει τα δρώμενα και τις τελευταίες πολιτικές κυρίως εξελίξεις στην χώρα μας. Γυρίστε στην μετάνοια επαναλάμβανε συνεχώς. Αυτή δεν σας «κοστίζει» τίποτε και αποτελεί τη μοναδική οδό για να ανακαλύψετε λύσεις στις οποιαδήποτε κρίσεις και τα προβλήματα σας ταλανίζουν. Δεν ακούτε πώς άγγελοι εξ ουρανού παιανίζουν εδώ και αρκετό χρόνο τις άρπες τους στους ρυθμούς της μετανοίας; Δυστυχώς όμως ο ελληνικός λαός αφουγκράζεται ακόμη τους εκκωφαντικούς ήχους που προκαλούν οι σειρήνες του Αντιδίκου προσβλέποντας σε λύσεις από τους Φράγκους! Λησμονούν τη γνωστή ρήση καλύτερα τούρκικο φέσι παρά φράγκικο φακιόλι, η οποία στην ουσία περιέγραφε τις καταστροφές που είχε υποστεί το Έθνος μας τον καιρό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την φραγκοκρατία, τον Πάπα και τις Σταυροφορίες των Ναϊτών Ιπποτών και μετέπειτα στυλοβατών στην Ευρώπη -ακόμη και ως σήμερα- της Καμπάλας και του Σατανισμού. Λησμονούν τα προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά για το ξανθό γένος. Εθελοτυφλούν μπροστά στην ευλογημένη συνάντηση και συνεργασία των Ορθοδόξων λαών μέσα από το Κοινό Ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας!

Και το τραγικό είναι ότι και υψηλόβαθμοι ρασοφόροι Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι για μια χούφτα αργύρια κλίνουν γόνυ υποταγής πότε στο θηρίο της Ρώμης, τον αμετανόητο Πάπα και πότε στο θηρίο της Ανατολής το Ισλάμ μέσα από πονηρούς διαλόγους που οδηγούν de facto στην Πανθρησκεία και τον Αντίχριστο που σχεδιάζει η Παγκοσμιοποίηση! Αλλά η υπογραφή του Θεού έπεσε οριστικά και η συνεργασία των Ορθοδόξων σύντομα θα επιτευχθεί σηματοδοτώντας την χρυσή εποχή της Ορθοδοξίας, για την οποία κάνουν λόγο πολλοί σύγχρονοι γέροντες ενώ με σαφήνεια την περιγράφει και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Όσο λοιπόν και η συνεργασία αυτή να εμποδίζεται από το θηρίο της Δύσης και τους φανερούς ή αφανείς συνεργάτες αυτού, οι εξελίξεις θα είναι τέτοιες που θα κάνουν τους πάντες να τρίβουν έκπληκτοι τα μάτια τους.

Δεν είναι τυχαίος αυτός ο γενικός αναβρασμός, τον οποίο επέτρεψε ο Θεός προκειμένου να υλοποιήσει τα σχέδιά Του, τονίζει ο γέροντας! Αυτή λοιπόν η διεθνής κρίση και ο σεισμός που εξ αυτής προκλήθηκε οφείλεται στην προσήλωση του ανθρώπου στην ανομία. Ωστόσο προμηνύει συνταρακτικές αλλαγές σ’ ολάκερη την Οικουμένη. Μέσα λοιπόν στην αναμπουμπούλα αυτή, ο Χριστός ως καλός ποιμήν αναζητά να απολωλότα πρόβατα για να τα οδηγήσει και πάλι στη σωτηρία... προσθέτει ο ταπεινός λευίτης του Παγγαίου Όρους!

Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κάνει Αγιορείτες σύγχρονους γέροντες να λένε ότι βρισκόμαστε σήμερα στον χωρισμό της ήρας από το στάρι. Ο Θεός επιθυμεί να λάβει καλή σοδειά από τη γη και γι’ αυτό απομακρύνει τα ζιζάνια της ανομίας, όπως λ. χ. οι σατανιστικές λέσχες τύπου Μπίλντερμπεργκ και τα διάφορα μυστικά λόμπι που λειτουργούν με άξονα τη διαφθορά και τη σήψη. Τα φέρνει όλα στο φως δίδοντας τη δυνατότητα στους ανθρώπους να διαπιστώσουν το πως διαλύεται η ψευδαίσθηση της κοσμικής ισχύος που δήθεν έχουν μέσω της διαχείρισης του χρήματος και του ελέγχου του χρυσού.  

Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που κάνει γνωστό γέροντα Αγιορείτη ασκητή να κλαίει τις τελευταίες εβδομάδες με λυγμούς! Κλαίει από τη μια για την αμετανοησία των Ορθοδόξων Ελλήνων αλλά από την άλλη κλαίει από χαρά γιατί γνωρίζει καλά πως βρισκόμαστε μέσα στην καρδιά των γεγονότων που θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε πνευματικό λίκνο ολάκερης της Οικουμένης!

Χριστιανοί μου ας έχουμε θάρρος! Ας στρέψουμε τα μάτια μας στον ουρανό! Ας μετανοήσουμε και ας κλάψουμε πικρά για την συνειδητή αποστασία μας από τον καλό Θεό! Ας επιστρέψουμε στην ποίμνη του Χριστού για να ξεπεράσουμε αλώβητα και να μην μας παρασύρουν και χαθούμε αυτά που με την ορμή του χειμάρρου έρχονται...  

 

Ένας Δούλος Κυρίου

  

Συντάκτης: ΕΝΑΣ ΔΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2012