Η Πατερική παράδοση στα συγγράματα του Αγίου Αθανασίου Πάριου

Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΝΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι συνεχιστές του έργου των Αποστόλων είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι με το βίο τους και τα συγγράμματα τους αφήνουν στις επόμενες γενιές πνευματική παρακαταθήκη. Αυτοί εμφορούνται από το Άγιο Πνεύμα αφού με την ανιδιοτελή αγάπη προς τον άνθρωπο και το Θεό έφτασαν σε υψηλές βαθμίδες εμπειρίας της θεοποιού ακτίστου Χάριτος.
Η ιερά Παράδοσή της Ορθοδόξου Εκκλησίας βασίζεται τόσο στις αυθεντικές δογματικές αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, όσο και στα συγγράμματα των Πατέρων. Φύλακας της Ιεράς Παράδοσης είναι η Εκκλησία. Σκοπός της Ιεράς Παράδοσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι η θεραπεία και η ανακαίνιση της αμαρτωλής ψυχής του εκπεσόντα ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό, τα Μυστήρια έχουν τον ιαματικό χαρακτήρα που χρειάζεται. Η Εκκλησία, είναι ο θεανθρώπινος οργανισμός που δημιούργησε την Πατερική Παράδοση, η οποία έχει διαχρονικό και δυναμικό χαρακτήρα και η οποία συνεχίζεται με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος έως την συντέλεια των αιώνων.

Η Παράδοση, είναι εξαρχής μία, ολοκληρωμένη και πλήρης, επειδή παραδίδεται από τον Κύριο στους αποστόλους και από αυτούς στους Πατέρες, οι οποίοι την διαφυλάττουν εν Αγίω Πνεύματι και όταν υφίσταται ανάγκη, την εκθέτουν προς οικοδομή του σώματος της Εκκλησίας. Η βίωση αυτή παραπέμπει στην εμπειρία των ίδιων των αποστόλων οι οποίοι ψηλάφισαν, άκουσαν, είδαν, γεύτηκαν την πραγματικότητα του εναθρωπήσαντος Υιού του Θεού στους ανθρώπους. Έτσι παραδίνεται από γενιά σε γενιά το γεγονός, το οποίο παραμένει ζωντανό και ισχύον.
Κατά τον Αθανάσιο τον Πάριο, στο έργο του «Περί Παραδόσεως», το οποίο εκδόθηκε από τον Π. Πάσχο, η Παράδοση «ἰδιάζει μόνῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ», δηλ. περιορίζεται στήν «ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν». Επιδίωξη του Παρίου είναι να διδάξει την αλήθεια, στηριζόμενος κυρίως στα πατερικά κείμενα, ότι αυτήν την άγραφη Παράδοση «ἴσα τῆς γεγραμμένης ὀφείλομεν φυλάττειν». Ο Πάριος στο «Περί Παραδόσεως» έργο επικεντρώνεται σε δύο μεγάλα θέματα του 18ου αι., στο «Περί της συχνής θείας Μεταλήψεως» και στο «Περί των Κολλυβαδικών ερίδων», ενώ στο έργο του Επιτομή σημειώνει άλλα δύο Κολλυβαδικά θέματα,
«τό μή νεκρολογεῖν ἐν Κυριακῇ» και «τό μή κλίνειν γόνυ ἐν Κυριακῇ».

Η περίοδος της μακρόχρονης δουλειας που περνούσε το Γένος ήταν μια επώδυνη κοινωνική, ηθική και πνευματική δοκιμασία. Το δεύτερο μισό του 18ου αι. αρχίζει να εμφανίζεται το Κολλυβαδικό κίνημα, το οποίο διέθετε μια πρωτοφανή δυναμική με κύριους εκφραστές τους˙ Μακάριο Νοταρά, Νικόδημο Αγιορείτη, Αθανάσιο Πάριο, Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη, Χριστόφορο Προδρομίτη, Ιάκωβο Πελοποννήσιο, Παΐσιο Καλλιγράφο, κ.ά.
Ο Αθανάσιος Πάριος με τον βίο και τα συγγράμματα του αποτελεί άξιο συνεχιστή της Ορθόδοξης Πατερικής Παράδοσης. Υπερασπίζεται διακαώς τα ιερά δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας και αντιτίθεται στα δυτικά ρεύματα του Υλισμού και του Διαφωτισμού. Εργάζεται διαρκώς για την πνευματική του προκοπή έχοντας στην ζωή του αναπόσπαστα ενωμένα μεταξύ τους το ορθόδοξο δόγμα και το ορθόδοξο ήθος˙ «εἰ οὖν κατά τόν Ἀπόστολον ἀναγκαῖοι εἰσι τῇ ἐκκλησίᾳ οἱ διδάσκαλοι, ἵνα τά πρός οἰκοδομήν διδάσκωσι τούς πιστούς, ἄρα ἀναγκαία ἁπλῶς ἡ θεολογία τῇ ἐκκλησίᾳ˙ τί γάρ ἄλλο ἡ τῶν έναντι των νεοτεριστικών θέσεων των Διαφωτιστών με τις αθεϊστικές ιδέες και τον «ευσεβισμό», τα οποία καταπολέμησε με παρρησία, ώστε να προφυλάξει τους Ορθοδόξους από τον εκδυτικισμό και την αλλοτρίωση. Ο Πάριος επιχειρεί να αναχαιτίσει την ροή των νέων ιδεών από την αποχριστιανισμένη Δύση στην χριστιανική Ανατολή, ιδιαίτερα με τα έργα του α). Χριστιανική Απολογία, το οποίο το έγραψε και το εξέδωσε ύστερα από παράκληση του πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄, στο οποίο και διαβάζουμε «Ζείλῳ θείῳ κινούμενος διά νά προξενήσω κάποιαν ὠφέλειαν εἰς τούς ἀδελφούς μου Χριστιανούς σύνθεσα τό βραχύ τοῦτο βιβλιάριον κατά τῶν ἀθεωτάτων Λιβερτίνων (Φιλελευθέρων) τρόπον τινά ὡσάν ἕνα προφυλακτικόν ἰατρικόν, εἰς ἐκείνους πού θείῳ ἐλέει ἀκόμα δέν ἔσχον τό βολταιρικόν φαρμάκι» καί β) Ἀντιφώνησις, το οποίο έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ἀντιφώνησις πρός τόν παράλογο ζῆλον τῶν ἀπό τῆς Εὐρώπης ἐρχομένων φιλοσόφων δεικνύουσα ποία εἶναι ἡ ὄντως καί ἀληθινή Φιλοσοφία. Τούτοις προσετέθει καί παραίνεσις ὠφελιμωτάτη πρός τούς ἀδεώς πέμποντας τους υἱούς των εἰς τήν Εὐρώπην χάριν πραγματείας».
Γενικά το συγγραφικό έργο του Αθανάσιου Πάριου είναι μια θεολογική προσφορά στα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ο πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής Θεόδωρος Ζήσης το κατατάσσει σε τρεις θεολογικούς τομείς .
α)Στον Απολογητικό τομέα στον οποίο ο άγιος αποκρούει τις κατηγορίες και τις αμφισβητήσεις κατά της Θεότητας του Χριστού. Επιπλέον τα συγγράμματα του κατά του Διαφωτισμού αντικρούουν τις κατηγορίες των άθεων εναντίον του κλήρου, των μοναχών και της Ορθόδοξης Πατερικής Παράδοσης.
β)Στον Δογματικό και Αντιαιρετικό τομέα ο Αθανάσιος Πάριος αντιτίθεται στον Πάπα και την αιρετική διδασκαλία του προβάλλοντας τους αγώνες και τη διδασκαλία των Αγίων Γρηγορίου Παλαμά και Μάρκου Ευγενικού.
γ) Στον Αγιολογικό και Λειτουργικό τομέα προβάλλει βίους αγίων και συνθέτει ακολουθίες. Εξηγεί και ερμηνεύει λειτουργικά και κανονικά ζητήματα.

Η εργασία χωρίζεται σε τρία κεφάλαια.

Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΣΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
που υποβλήθηκε στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Τομέας Αγίας Γραφής και Πατερικής Γραμματείας

Σύμβουλος Καθηγήτρια
Άννα Καραμανίδου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2011


Διαβάστε όλη την διατριβή στον σύνδεσμο:

SCRIBD PATERIKI

πηγή  / μεταφορά

Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης:Αββά Κασσιανού: περί λύπης και διακρίσεως

α) Στη Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών οι Άγιοι Μακάριος Νοταράς και Νικόδημος Αγιορείτης περιέλαβαν μεταξύ των άλλων αγιοπατερικών κειμένων και δύο έργα ενός λατίνου πατρός της Εκκλησίας, του Οσίου Κασσιανού.Τόσο το πρώτο, «Περί των οκτώ λογισμών της κακίας», όσο και το δεύτερο, «Περί διακρίσεως», «αποστάζουν παντοδαπή ωφέλεια και χάρη».
β) Ο όσιος Κασσιανός, προφανώς από τη Ρώμη, ασκήθηκε σε μοναστικά κέντρα της Βηθλεέμ και της Αιγύπτου, όπου ήλθε σε επαφή με σπουδαίους ασκητές και χαρισματικούς αββάδες. Από αυτούς μυήθηκε στη ζωή του Πνεύματος. Επισκέφθηκε ακόμη την Κωνσταντινούπολη και υπήρξε μαθητής του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. Μετά την εξορία του Χρυσοστόμου μετέβη στη Ρώμη, ζητώντας συμπαράσταση από τον πάπα Ιννοκέντιο Α’ για τον εξόριστο διδάσκαλό του. Τέλος, ίδρυσε δύο μοναστήρια στην περιοχή της Μασσαλίας. Η Εκκλησία τον τιμά στις 29 Φεβρουαρίου.
γ) Εντύπωση προξενεί ότι ανάμεσα στους οκτώ λογισμούς της κακίας ο Όσιος Κασσιανός περιλαμβάνει τη λύπη, η οποία τραυματίζει θανάσιμα την ψυχή και οδηγεί στην απελπισία, την πλήξη και τη μελαγχολία. Η λύπη είναι αρρώστια ψυχική, που εμποδίζει την προσευχή και προέρχεται από την οργή εξαιτίας διάψευσης προσδοκιών, από την απώλεια κέρδους ή από κάποια προσβολή. Ο κυριευμένος από λύπη είναι ευερέθιστος, ανυπόμονος, αμετάπειστος, θυμώδης, μνησίκακος, πλήρης ακάρπου πένθους και οδυνηρής απόγνωσης. Το πάθος αυτό πρέπει να αποφεύγεται, όπως η πορνεία και η φιλαργυρία, τονίζει ο όσιος.
δ) Όμως υπάρχει και η κατά Θεόν λύπη που είναι σωτήρια, διότι οδηγεί στη μετάνοια και την αγαθή ελπίδα. Η κατά Θεόν λύπη «τη χαρά σύμμεικτος υπάρχει». Ο κατά Θεόν λυπούμενος, επειδή ελπίζει στην πνευματική τελείωση και στην απολαβή των μελλόντων αγαθών, είναι ιλαρός, ευπροσήγορος, ταπεινός, πράος, ανεξίκακος και υπομονετικός σε κάθε αγαθό κόπο και συντριβή. Έτσι γεννιούνται οι καρποί του Αγίου Πνεύματος: αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, πίστη, πραότητα και εγκράτεια (βλ. Γαλ. 5,22-23).
ε) Να σημειωθεί ακόμη ότι μέγιστη σημασία αποδίδει ο Όσιος Κασσιανός στην αρετή της διάκρισης. Διηγείται ότι στη σκήτη της Θηβαΐδας είχαν συγκεντρωθεί πολλοί γέροντες και συζητούσαν για την τελειότητα της αρετής και πώς μπορεί να φυλαχθεί ο μοναχός από τις παγίδες του πονηρού, για να προσεγγίσει τον Θεό. Ο καθένας κατέθετε τη δική του γνώμη δίδοντας την πρώτη θέση σε κάποια αρετή. Άλλοι πρόβαλλαν τη νηστεία και την αγρυπνία, άλλοι την αγνότητα, την ακτημοσύνη και την καταφρόνηση των υλικών αγαθών, ενώ άλλοι την ελεημοσύνη και διάφορες άλλες αρετές.
στ) Τελευταίος μίλησε ο Αββάς Αντώνιος. Όλες οι αρετές είναι απαραίτητες, είπε, αλλά δεν επιτρέπεται να δώσουμε σε αυτές τα πρωτεία, διότι πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της πλάνης, είτε από την υπερβολή είτε από την έλλειψη. Η διάκριση ως «οφθαλμός της ψυχής» εκπαιδεύει τον νηπτικό να μην παραβιάζει από υπερβολικό ζήλο και έπαρση το μέτρο. Χωρίς το χάρισμα της διακρίσεως καμιά αρετή δεν μπορεί να είναι ασφαλής μέχρι τέλους. Έτσι η διάκριση «πασών των αρετών γεννήτρια και φύλαξ υπάρχει». Με τη γνώμη του Οσίου Αντωνίου συμφώνησαν και οι υπόλοιποι Πατέρες.
ζ) Από τα παραπάνω γίνεται ολοφάνερο πόσο επίκαιρη είναι η διδασκαλία του Οσίου Κασσιανού και πώς μπορεί να προσφέρει μήνυμα αυτογνωσίας και ελπίδας στον σύγχρονο απελπισμένο άνθρωπο. Πρόσφατη έρευνα θεωρεί τους Έλληνες ως τους πιο απαισιόδοξους πολίτες ανάμεσα σε 58 χώρες του πλανήτη. Κι αυτό διότι έχουμε κυριευθεί από την εμπαθή λύπη και έχουμε χάσει το μέτρο. Μήπως είναι καιρός να ανανήψουμε και να θέσουμε στο κέντρο της ζωής μας τον πνευματικό πλούτο του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων, που θα μας ανοίξουν ένα παράθυρο στην ελπίδα;

πηγή / αντιγραφή

Ο “ΠΟΙΜΗΝ” ΤΟΥ ΕΡΜΑ ΚΑΙ Ο “ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ” ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Ὁ Ποιμὴν τοῦ Ἑρμᾶ, ὁ «καλπασμὸς» τῆς ἁμαρτίας
καὶ ὁ «Ἄγγελος τῆς μετανοίας»

Ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος Ἱερεμίου

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 
ἀρ. φύλ. 1964,  22 Φεβρουαρίου 2013

1. Μὲ τὸ σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοὶ χριστιανοί, θὰ ἀρχίσω νὰ σᾶς παρουσιάζω ἕνα ἄλλο ὡραῖο πατερικὸ σύγγραμμα, ποὺ λέγεται «Ὁ Ποιμὴν τοῦ Ἑρμᾶ». Τὸ κείμενο αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο στὴν σειρὰ τῶν Ἀποστολικῶν Πατέρων. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τιμοῦσαν πολὺ τὸ βιβλίο αὐτὸ καὶ μερικοὶ μάλιστα τὸ κατέτασσαν μεταξὺ τῶν βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
.         Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος τὸ ὀνομάζει ὠφελιμώτατο βιβλίο. Ἀλλὰ τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι περισσότερο σὲ μᾶς χρήσιμο, γιατί μᾶς δίδει ἕνα μήνυμα ποὺ εἶναι πολὺ ἀναγκαῖο γιὰ τοὺς καιρούς μας. Τὸ μήνυμα εἶναι ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει προχωρήσει πολύ, θέλει νὰ μπεῖ καὶ στὸ ἱερὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ γι᾽ αὐτὸ οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ μετανοήσουν, γιατί πλησιάζει τὸ τέλος.

2. Τὸ βιβλίο «Ὁ Ποιμὴν τοῦ Ἑρμᾶ» διαφέρει ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔργα τῶν Ἀποστολικῶν Πατέρων. Περιέχει ὁράματα καὶ ἀποκαλύψεις, τὶς ὁποῖες ἔλαβε ὁ συγγραφεὺς τοῦ βιβλίου, ὁ Ἑρμᾶς. Τὶς ἔλαβε πρῶτον μὲν ἀπὸ μία γερόντισσα γυναίκα, ἡ ὁποία εἰκονίζει τὴν Ἐκκλησία, καὶ δεύτερον τὶς ἔλαβε ἀπὸ ἕνα ἄγγελο, ὁ ὁποῖος τοῦ παρουσιάστηκε μὲ μορφὴ ποιμένος (δηλαδὴ βοσκοῦ). Οἱ περισσότερες ὅμως ὁράσεις δόθηκαν στὸν Ἑρμᾶ ἀπὸ τὸν ἄγγελο αὐτόν, τὸν μὲ τὴν μορφὴ ποιμένος, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅλο τὸ ἔργο ὀνομάστηκε «Ποιμὴν τοῦ Ἑρμᾶ». Τὸν ἄγγελο αὐτόν, ἐπειδὴ προτρέπει τὸν Ἑρμᾶ νὰ μετανοήσει, τὸν ὀνομάζουν «ἄγγελο τῆς μετανοίας».
.         Ὁλόκληρο λοιπὸν τὸ βιβλίο χωρίζεται σὲ δυὸ μέρη: (α) Σὲ ἀποκαλύψεις ποὺ δόθηκαν στὸν Ἑρμᾶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, καὶ (β) σὲ ἀποκαλύψεις ποὺ δόθηκαν ἀπὸ τὸν ποιμένα, τὸν «ἄγγελο τῆς μετανοίας», ὅπως τὸν εἴπαμε. Ἀρχίζουμε, ἀγαπητοί μου, τὴν μελέτη τοῦ πατερικοῦ αὐτοῦ ἔργου μὲ τὶς ἀποκαλύψεις πρῶτα τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ περιλαμβάνει τέσσερις ὁράσεις.

3. Πρώτη ὅραση: Ὁ Ἑρμᾶς λέγει γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅτι ὁ πατέρας του τὸν πούλησε γιὰ δοῦλο σὲ μιὰ νεαρὴ γυναίκα, ποὺ τὴν ἔλεγαν Ρόδη, καὶ ἡ ὁποία κατοικοῦσε στὴν Ρώμη. Τὴν νεάνιδα αὐτὴ ὁ Ἑρμᾶς τὴν σεβόταν πολύ. Μιὰ μέρα ἡ Ρόδη λουζόταν στὸν Τίβερη ποταμὸ καὶ ὁ Ἑρμᾶς, ποὺ τὴν εἶδε, θαύμασε τὴν ὡραιότητα τοῦ σώματός της καὶ σκέφτηκε ὅτι θὰ ἦταν εὐτυχής, ἂν εἶχε γιὰ σύζυγό του μιὰ τόσο ὡραία γυναίκα. «Αὐτὸ μόνο σκέφτηκα – ἐξομολογεῖται ὁ Ἑρμᾶς – καὶ τίποτε περισσότερο».
.         Πέρασαν ἀπὸ τότε πολλὰ χρόνια. Μιὰ μέρα ὁ Ἑρμᾶς πήγαινε στὴν πόλη τῆς Καμπανίας. Περιπατώντας ἔβλεπε τὰ μεγαλεῖα τῆς φύσεως καὶ δόξαζε τὸν Θεό. Κουρασμένος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία ἔπεσε νὰ κοιμηθεῖ. Τότε εἶδε σὲ ὅραμα ὅτι τὸν ἔλαβε ἕνα πνεῦμα καὶ τὸν μετέφερε σὲ κάποια πεδιάδα. Ἐκεῖ γονάτισε καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται καὶ νὰ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ τοῦ συγχωρήσει τὰ ἁμαρτήματά του. Καθὼς προσευχόταν, εἶδε νὰ ἀνοίγουν οἱ οὐρανοὶ καὶ νὰ παρουσιάζεται ἐκεῖ ψηλὰ ἡ Ρόδη, τὴν ὁποία πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια εἶχε ἐπιθυμήσει νὰ λάβει γιὰ γυναίκα του. «Τί θέλεις ἐδῶ, κυρία;», τὴν ἐρώτησε ὁ Ἑρμᾶς. Ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἀνέβηκε ἐκεῖ ψηλὰ στὸν οὐρανό, γιὰ νὰ τοῦ ἐλέγξει τὴν ἁμαρτία του ἀπέναντί της. «Ἁμάρτησες σὲ μένα», τοῦ εἶπε. «Σὲ σένα ἐγὼ ἁμάρτησα;», ἀποκρίθηκε ὁ Ἑρμᾶς. «Πότε εἶπα πονηρὸ λόγο ἐναντίον σου; Δὲν σὲ ἔβλεπα πάντοτε μὲ σεβασμό;». «Στὴν καρδιά σου – τοῦ εἶπε ἡ Ρόδη – εἰσῆλθε κακὴ ἐπιθυμία γιὰ μένα. Καὶ δὲν νομίζεις λοιπὸν ὅτι γιὰ τὸν δίκαιο ἄνδρα καὶ ἡ πονηρὰ ἐπιθυμία εἶναι ἁμαρτία;» Τότε ὁ Ἑρμᾶς θυμήθηκε τὸν σαρκικὸ λογισμὸ ποὺ σκέφτηκε γιὰ τὴν Ρόδη καὶ τρόμαξε.
.         Τρόμαξε, γιατί σκέφτηκε ὅτι ἂν καταλογίστηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἡ ἐπιθυμία του ἐκείνη γιὰ τὴν Ρόδη, ὅταν τὴν εἶδε νὰ λούζεται στὸν ποταμό, πόσο περισσότερο θὰ τὸν βαρύνουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὰ ἄλλα ἁμαρτήματά του, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι σκέψεις καὶ ἐπιθυμίες, ἀλλὰ πράξεις (2,1)!… Ὁ Ἑρμᾶς ἄρχισε νὰ κλαίει γιὰ τὸν ἔλεγχο αὐτὸ τῆς Ρόδης.
.         Καὶ ἐνῶ ἐλυπεῖτο καὶ ἔκλαιε γιὰ τὸν ἔλεγχο αὐτόν, εἶδε ἀπέναντί του ἕνα μεγαλοπρεπῆ θρόνο, στὸν ὁποῖο καθόταν μία γραῖα γυναίκα μὲ λαμπρὰ ἐνδύματα καὶ ἕνα βιβλίο στὰ χέρια της.
.         Καί ἡ γυναίκα αὐτὴ τὸν ἐρώτησε: «Ἑρμᾶ, γιατί εἶσαι λυπημένος, ἐσὺ ποὺ πάντοτε εἶσαι χαρούμενος;». Καὶ ὁ Ἑρμᾶς ἀπάντησε: «Μιὰ γυναίκα μὲ ἤλεγξε ὅτι ἁμάρτησα σ᾽ αὐτήν». Ἡ γερόντισσα ἀρχοντικὴ γυναίκα βεβαίωσε καὶ αὐτὴ τὸν λόγο τῆς πρώτης γυναίκας, τῆς Ρόδης, ὅτι δηλαδὴ πραγματικὰ ἐπεθύμησε πονηρὰ ἐπιθυμία γι᾽αὐτήν. Τοῦ εἶπε ὅμως ὅτι ἡ πονηρὰ αὐτὴ ἐπιθυμία δὲν εἶναι ἁμαρτία, ἀλλὰ ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἀγωνίζονται κατὰ τῆς πονηρᾶς ἐπιθυμίας.

 4. Ἂς πονέσουμε κι ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, καὶ ἂς κλάψουμε μαζὶ μὲ τὸν Ἑρμᾶ γιὰ τοὺς πονηρούς μας λογισμοὺς καὶ τὶς κακές μας ἐπιθυμίες. Δὲν καταγράφονται μόνο ὡς ἁμαρτήματα τὰ ἄσχημα λόγιά μας καὶ οἱ κακές μας πράξεις, ἀλλὰ καὶ οἱ ἁμαρτωλές μας ἐπιθυμίες.
.         Σὲ ἕνα ἄλλο πατερικὸ κείμενο (τοῦ Βασιλείου Ἀγκύρας «Περὶ τῆς παρθενίας») λέγεται ὅτι οἱ κακοί μας λογισμοὶ γράφονται διὰ τοῦ νοῦ στὸν πίνακα τῆς ψυχῆς μας. Ὁ πίνακας ὅμως τῆς ψυχῆς τώρα εἶναι σκεπασμένος μὲ τὸ σῶμα. Τὸ σῶμα θεωρεῖται ὡς κάλυμμα τῆς ψυχῆς. Κάποτε ὅμως θὰ φύγει αὐτὸ τὸ κάλυμμα, γιατί μὲ τὸν θάνατό μας χωρίζεται τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν ψυχή. Καὶ τότε, ὢ τότε, ἀγαπητοί μου!…  Τότε θὰ γίνουν τὰ «ἀποκαλυπτήρια» τοῦ πίνακος αὐτοῦ, τῆς ψυχῆς μας δηλαδή, καὶ ὁποία τότε ντροπὴ καὶ ὁποία καταισχύνη! Γι᾽ αὐτό, ἀδελφοί μου, ἂς ἀρχίσουμε ἀγώνα κατὰ τῶν πονηρῶν μας λογισμῶν. Ἂς πνίγουμε μέσα μας τὶς ἀκάθαρτες σκέψεις, τὰ ἀκάθαρτα γεννήματα τοῦ νοῦ. Αὐτὰ εἶναι τὰ «νήπια Βαβυλῶνος», ποὺ λέγει τὸ Ψαλτήριο (ΡΛϚ´ 9), τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ φονεύουμε. Ἀλλὰ θὰ συνεχίσουμε μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ τὴν ἀνάλυση τοῦ πατερικοῦ αὐτοῦ ἔργου «Ὁ Ποιμὴν τοῦ Ἑρμᾶ» στὰ ἑπόμενά μας κηρύγματα.

 Μὲ πολλὲς εὐχές,

 † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἱερεμίας

1. Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Ἐρμᾶς, δὲν τὸ γνωρίζουμε. Μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὸς τὸν ὁποῖο μνημονεύει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του (ιϛ´14). Στὸ σύγγραμμά του ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Ἑρμᾶς δίνει μερικὲς πληροφορίες γιὰ τὸ πρόσωπό του.

πηγή

Λυχνοστάτης - Μ' έσωσε ο Άγιος Νεκτάριος

Ομιλεί ο Αρχιμανδίτης Νεκτάριος

Επιμέλεια παρουσίαση αρχιμανδρίτης π. Χρύσανθος Στελλάτος

Λύχνος TV  16 - 6 - 2007

πηγή

Τί είναι η Θεοσοφία;

Συλλογή στοιχείων: Στέλιος Μπαφίτης
Επιμέλεια: Sophia Siglitiki Drekou

Είναι αρχαίο φιλοσοφικό σύστημα, εμποτισμένο με την πλάνη του πανθεϊσμού και της ειδωλολατρίας που ταυτίζουν τον θεό με την ύλη. Η θεοσοφία υποστηρίζει ότι η σοφία αποκτάται από την άμεση γνώση του Θεού. Υποστηρίζει ότι κάθε θρησκεία διακρίνεται σε εσωτερικό και σε εξωτερικό μέρος, δηλαδή την γνώση του Θεού και τους τύπους, και ότι είναι η μόνη που γνωρίζει το εσωτερικό και τις κρυμμένες διδασκαλίες όλων των θρησκειών. Έτσι, εμφανίζεται ως μία υπέρ- θρησκεία, διαλέγοντας από τις θρησκείες και τα φιλοσοφικά συστήματα αυτά τα στοιχεία που θέλει.


Ο όρος «θεοσοφία» αποδίδεται αρχικά σε έναν Αιγύπτιο, τον Ποτ Αμμών, που έζησε επί δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Αργότερα, κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ., χρησιμοποιήθηκε από τον Νεοπλατωνικό Αμμώνιο Σακκά.

Σήμερα εμφανίζεται ως μια μυστηριακή θρησκεία, που κατέχει την Γνώση για τον θεό, τον άνθρωπο, και το σύμπαν.

Το ρεύμα της θεοσοφίας πέρασε και στην Ιουδαϊκή φιλολογία σε ένα εσωτερικό μυστικιστικό σύστημα φιλοσοφίας που ονομάζεται «Καμπάλα» ή «Καββάλα».

Η νεότερη θεοσοφική κίνηση ξεκινά με την Έλενα Μπλαβάτσκυ (1875), που ήταν μέντιουμ και πίστευε στον αποκρυφισμό. Στο Θιβέτ μυήθηκε στην Ινδική φιλοσοφία, και στην Αμερική ίδρυσε την πρώτη θεοσοφική εταιρία. Αφού επανήλθε στις Ινδίες, ίδρυσε θεοσοφικό κέντρο.

Η διάδοχός της, η Αγγλίδα Άννα Μπεζάντ, συνέλαβε την ιδέα να παρουσιάσει στον κόσμο ως μεσσία έναν Ινδό, τον  Κρισναμούρτι (1908), τον οποίο μύησε στο θεοσοφικό σύστημα και του πέρασε την ιδέα ότι είναι το πρόσωπο εκείνο που βρίσκεται στην γη αφού πέρασε 32 μετενσαρκώσεις. Τότε, παρουσιάζεται και το πρώτο σχίσμα μεταξύ των θεοσοφικών εταιριών, καθώς η της Γερμανίας δεν δέχτηκε τον Κρισναμούρτι. Αργότερα ο ίδιος, μετά τον θάνατο της Μπεζάντ, δήλωσε στον δημόσιο τύπο στις 26/11/1931 ότι «έχασα κάθε τέτοια παραίσθηση και αισθάνομαι πολύ καλά ότι είμαι τόσο λίγο μεσσίας όσο και εσείς ο ίδιος».

Στην Γερμανία, η θεοσοφική εταιρία αποχωρίστηκε από τις υπόλοιπες και μετονομάστηκε σε άνθρωπο-σοφιστική ή Ροδοσταυρική εταιρία. Οι Ροδόσταυροι είναι ο 18^ος βαθμός μύησης στην μασονία, πράγμα που δείχνει την σύνδεση θεοσοφίας και μασονισμού. 

Η «θεοσοφία» σχετίζεται με την μασονία. Η ίδια η Μπεζάντ δήλωσε: «η θεοσοφία δάνεισε τα σύμβολά της στην μασονία και απέκρυψε μερικά εκ των μυστηρίων της στις μασονικές τελετές».

Η διδασκαλία της «θεοσοφίας» έχει ως σημεία αναφοράς τον θεό, τον άνθρωπο, και τον κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει με όλες τις θρησκείες και με όλα τα φιλοσοφικά συστήματα, επομένως είναι και θρησκεία (μάλιστα συγκρητιστική και μυστηριακή) και φιλοσοφία.

Σχετικά με τον θεό: Δεν υπάρχει προσωπικός θεός, θεός δηλαδή που να έχει αυτοσυνείδηση. Δεν ισχύει κατ’ αυτούς δηλαδή, αυτό που λέει ο Θεός στην Αγία Γραφή: «Εγώ Κύριος» ή «Εγώ είμί Κύριος ο Θεός σου», που δείχνει ύπαρξη και αυτοσυνείδηση. Η Μπεζάντ δήλωσε: «ο θεός είναι το παν και το παν είναι θεός», δίνοντας έτσι πανθεϊστική χροιά, εφόσον έχουμε ταύτιση θεού και φύσεως.

Σχετικά με τον άνθρωπο: Ο άνθρωπος είναι ένα μικρό τμήμα της παγκόσμιας συνείδησης. Η συνείδηση αυτή, δεν έχει την έννοια της αυτοσυνείδησης. Ο άνθρωπος ταυτίζεται με την φύση, όχι με την έννοια ότι είναι μέρος της κτίσης αλλά με την έννοια ότι από αυτήν προέρχεται και σε αυτήν θα επιστρέψει και θα ενωθεί. Η Μπεζάντ δήλωσε: «η ανθρώπινη εξέλιξη  είναι η εξέλιξη του διανοητού». Είναι η ατομικοποίηση του θεϊκού.

Για τον κόσμο και την δημιουργία: Η κτίση λαμβάνει ύπαρξη με την ανακύκληση. Η ανακύκληση, είναι μια κυκλική πορεία, κατά την οποία μικρά τμήματα βγαίνουν από τον θεό- κτίση με την λεγόμενη «απορροή», αυτονομούνται και έπειτα καταλήγουν πάλι στον θεό- κτίση με τον θάνατό τους. Το πρώτο μέρος ονομάζεται «εξέλιξη» και το δεύτερο «ανέλιξη».

Ηθική: Έχει χαρακτήρα αλτρουιστικό. Η ηθική μοιάζει με αυτήν του Βουδισμού. Η ασκητική συνίσταται στην αποχή από το κρέας με σκοπό την νέκρωση της επιθυμίας. Στο ζωικό βασίλειο υπάρχει ψυχή, εφόσον και αυτό είναι μέρος της κτίσης- θεού. Έτσι, φονεύεις όταν τρως κρέας. Επίσης, πιστεύει ότι κανένας δεν είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, εφόσον όλα κινούνται υπό νόμους και επομένως δεν υπάρχει πραγματικά το αγαθό της ελευθερίας. Υπάρχει, αντί αυτής, ο νόμος του αιτίου και του αιτιατού.

Μορφές άσκησης: Στο θεοσοφικό σύστημα, η έκσταση και ο διαλογισμός παίζουν σημαντικό ρόλο. Με την έκσταση, επιτυγχάνεται η εξάλειψη της συνείδησης η οποία μας πληροφορεί ότι το «εγώ» μας είναι ανεξάρτητο από τον περιβάλλον μας και τον Θεό. Έτσι, το «εγώ» ταυτίζεται με το σύμπαν- θεό, και ενώνεται με αυτό. Με τον διαλογισμό, δηλαδή την συγκέντρωση του νου και τον σύντομο αποχωρισμό από τον εξωτερικό κόσμο, επιτυγχάνεται η ανάπλαση του εαυτού μας. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη υποκειμενικών συναισθημάτων και φαντασιοπληξιών.

Ο Χριστός θεωρείται ενσάρκωση παλαιότερων θεοτήτων και γνήσιοι εκπρόσωποι του Χριστιανισμού είναι οι αιρετικοί Γνωστικοί, κατά τους θεοσοφιστές.

Τα μυστήρια: Αυτά είναι όμοια με αυτά των μασόνων, και είναι ένα κράμα μυστηρίων της Ινδίας, της Αιγύπτου, και της αρχαίας Ελλάδας. Μέσω αυτών, ο άνθρωπος γνωρίζει τον θεό- φύση (μητέρα φύση), προσφέρει την λατρεία του, και ζητά την κοινωνία με το σύμπαν.

Η ευαγγελική ιστορία για τον Ιησού είναι σύμβολο. Η Μπεζάντ δήλωσε: «τα ευαγγέλια δεν είναι τόσο ιστορία ενός προσώπου, όσο το μεγαλειώδες δράμα της μυήσεως του ανθρώπινου πνεύματος».

Οι διαφορές της με τον Χριστιανισμό είναι τεράστιες. Ο Χριστιανισμός είναι Βασιλεία και αποκάλυψη του ίδιου του Θεού. Οι άλλες θρησκείες είναι φυσικές και ανθρώπινα επινοήματα που μπλέκουν και στοιχεία από την φιλοσοφία. Αυτό το σκεπτικό υπήρχε ανέκαθεν στον άνθρωπο. Εκδηλώνεται σε κάθε εποχή και τόπο με διαφορετικό όνομα, αλλά στην ουσία παραμένει το ίδιο πράγμα. Άλλοτε ονομάζονταν Γνωστικισμός, άλλοτε Μασονία, άλλοτε θεοσοφία. Ο απ Παύλος γράφοντας προς τους Κολοσσαείς, προειδοποιεί να μην πέσει κανένας σε αυτήν την απάτη του διαβόλου. «Βλέπετε μη σας εξαπατήση τις διά της φιλοσοφίας και της ματαίας απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ουχί κατά Χριστόν». (β 8).

Συμπερασματικά, η «θεοσοφία» χαρακτηρίζεται ως θρησκευτικό- φιλοσοφική σύνθεση, πάνω από κάθε θρησκεία. Η δομή της είναι συγκρητιστική  και κατατάσσεται στις μυστηριακές θρησκείες. Η θεολογία και η ανθρωπολογία της παρουσιάζεται ως επί το πλείστον Ινδουιστική και Βουδιστική. Ανήκει στον νοητικό πανθεϊσμό, υποστηρίζει την μετενσάρκωση, διδάσκει α-κρεοφαγία επειδή πιστεύει ότι τα πάντα μετέχουν της θεότητας (ενώ στον Χριστιανισμό η ουσία της θεότητας που δημιουργεί δεν έχει καμία σχέση με την ουσία του κόσμου). Καλλιεργεί την έκσταση και τον διαλογισμό, και διάκειται εχθρικότατα προς τον Χριστιανισμό. Τέλος, απορρίπτει την πίστη και προβάλλει την απόκρυφη Γνώση.

(Συλλογή στοιχείων από ομιλία του π. Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα την θεοσοφία). 

πηγή

Το Τριώδιο και η νηστεία της Σαρακοστής

Κοιτάτε πόσο θεόσοφα τα εθέσπισαν όλα οι ευλογημένοι θεοφόροι πατέρες.

Δεν μας βάζουν στην νηστεία άμεσα, ούτε προβάλουν την τυροφάγο άκαιρα.

Όλα κλιμακωτά και κατά πως πρέπει για την ανθρώπινη αδυναμία:

Αυτή την βδομάδα καταλύουμε εις πάντα, ακόμα και το τετραδοπαράσκευο

την επόμενη καταλύουμε εκτός Τετάρτης, Παρασκευής

την τρίτη εβδομάδα τυροφαγούμε και ιχθυοφαγούμε

και μετά η νηστεία

Όλα για μας γίνονται. 

Όλα για μας ετοιμάστηκαν.

Δόξα τω Θεώ!

Λέω επισης χαριτωμένα το συναξάρι: 

Να μην νηστέψουμε την εβδομάδα του Φαρισαίου για

 να μην γίνουμε ζωντανή υπόμνηση του λόγου του , 

πώς ενήστευε δις της εβδομάδος. 

Ας ταπεινωθούμε λίγο τρώγοντας κρέας ημέρα Παρασκευή.

Λοιπόν τέτοιους συλλογισμούς τους λέω θεόσοφους.

Καλή βδομάδα να έχουμε!

π. Παντελεήμων Κρούσκος
πηγή

Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης: Τι κακά κάνουν οι Χριστιανοί στις απόκριες

Ποιός μπορεί να διηγηθή τις αταξίες, που κάνουν οι Χριστιανοί κατά την περίοδο των Αποκρέων, και μάλιστα στα νησιά; Στ’ αλήθεια, θα μπορούσε να πη κανείς, ότι τότε οι Χριστιανοί δαιμονίζονται όλοι, διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδούν ασυνείδητα, μέχρι και αυτοί οι πλέον γέροντες.

Και, όποιος δεν χορέψει ή δεν τραγουδήσει, θεωρείται τρελλός, διότι οι άνδρες φορούν γυναικεία φορέματα και οι γυναίκες ανδρικά· διότι ντύνεται ο καθένας με διαφορετικά ρούχα και μάσκες, τις κοινώς αποκαλούμενες μουτσούνες· τότε δεν έχει διαφορά η ημέρα από την νύκτα· διότι όπως η ημέρα και όλη η νύκτα ξοδεύεται σε χο­ρούς και μασκαριλίκια· τότε δεν διαφέρουν οι λαϊκοί από τους κληρι­κούς και τους ιερωμένους· διότι όλοι εξ ίσου ατακτούν· τότε, για να πω έτσι, πανηγυρίζει η ασέλγεια· γιορτάζει η ακολοσία· ευφραίνεται η μέ­θη· αγάλλεται η τρυφή και η ασωτεία· χορεύει ο διάβολος με δέκα μανδύλια και μαζί με αυτόν χορεύει όλο το πλήθος των δαιμόνων· διό­τι το κέρδος, που κάνουν μόνο στις αποκριές, δεν μπορούν να το απο­κτήσουν σε ολόκληρο τον χρόνο.

Λυπάται δε η αρετή· στενοχωριέται η σωφροσύνη· οδύρεται η χριστιανική σεμνότητα και η ευταξία· διώχνε­ται ο φόβος του Θεού και ο φόβος της κολάσεως και της κρίσεως· πεν­θεί ο Χριστός και θρηνούν όλοι οι άγγελοι και οι δίκαιοι.

“Ω, και ποι­ός να μη κλάψη; και ποιός να μη χύση καρδιοστάλακτα δάκρυα, βλέ­ποντας την απώλεια και την ανοησία αυτών των Χριστιανών; αυτοί είναι τόσο ανόητοι, που αντί να κερδίσουν από την νηστεία της αγίας Τεσσαρακοστής, περισσότερο ζημιώνονται από τις απόκριες, και, για να κερδίσουν ένα, χάνουν εκατό· και κάνουν οι άθλιοι σαν τους ανόη­τους εμπόρους, τρέχοντας σε ζημία και όχι σε κέρδος· διότι ασύγκριτα μεγαλύτερη είναι η βλάβη που δέχονται κατά τις απόκριες, παρά η ω­φέλεια που λαμβάνουν από την Τεσσαρακοστή που έρχεται· ίλεως, ίλε­ως, ίλεως να γίνη ο Θεός.

Και μακάρι αυτός να φωτίση τους άγιους Αρχιερείς και τους πνευματικούς και τους διδασκάλους, να εμποδί­σουν αυτά τα κακά με αφορισμούς και με επιτίμια, όπως ορίζει και ο ξβ’ Κανόνας της αγίας και Οικουμενικής ς’ Συνόδου.

(«Χρηστοήθεια των Χριστιανών», Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Λόγος Β’, Μεταφραστής: Βενέδικτος Ιερομόναχος Αγιορείτης, Εκδότης: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, Έτος έκδοσης: 2010)
πηγή

Ομολογία αποτυχίας στην Ορθόδοξη κατήχηση από την Ιεραρχία! Με θεωρητικές αοριστίες και ημίμετρα που δεικνύουν έλλειψη σοβαρότητας επιχειρεί η Ιεραρχία να αντιμετωπίσει το μείζον ζήτημα της κατηχήσεως...

 Του Διονύση Μακρή

 

«Αυτό που έχω να προτείνω είναι μία κατήχηση που ερμηνεύει αυτά που ζούμε στην Εκκλησία. Δεν μπορούμε όμως να ερμηνεύσουμε κάτι που δεν ζούμε. Προτείνω ζωντανές Ενορίες, που θα είναι φιλόξενοι χώροι για όλους και ιδιαιτέρως για τα παιδιά. Προτείνω την καλή οργάνωση όχι του κατηχητικού σχολείου, αλλά της ζωής των παιδιών και εφήβων μέσα στην Ενορία, την σύναξη των παιδιών μέσα σε αυτή τη ζωή. Μία ενορία που θα ρίξει το βάρος στη στήριξη της οικογένειας και έτσι θα έχει τα παιδιά από μικρά κοντά της. Πρέπει να ρίξουμε το βάρος στη ζωή της Ενορίας με έμπνευση και προσευχή, για να γίνει η ζωή της, ζωή μας και μέσα σε έναν χώρο ελευθερίας και αγάπης θα καλλιεργήσουμε και τα παιδιά μας. Να καταλάβουμε ότι τα παιδιά δεν αποζητούν ένα ακόμη μάθημα αλλά μία κοινωνία προσώπων, απαντήσεις στα ερωτηματικά τους, διάλογο στους προβληματισμούς τους, συμπαράσταση στα προβλήματά τους».

Αυτή σύμφωνα με το ανακοινωθέν της έκτακτης Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας ήταν η πρόταση στην οποία κατέληξε ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος για το σοβαρότατο θέμα της κατήχησης! Από την έκταση της αναφοράς στο θέμα τούτο στο ανακοινωθέν και από την αοριστία της πρότασης του συγκεκριμένου εισηγητή Ιεράρχη δύναται πολύ εύκολα κάποιος να κατανοήσει το πως οι θρησκευτικοί ταγοί αντιμετωπίζουν το σοβαρότατο τούτο ζήτημα της ορθόδοξης κατήχησης.

Ο εισηγητής Ιεράρχης φυσικά έθεσε ένα σοβαρότατο ερώτημα κατά την εισήγησή του για το «Ποιός κατηχεί σήμερα, ποιός έχει την ευθύνη της κατηχήσεως και πως κατηχείται ο Λαός του Θεού»; Εν συνέχεια σε μία ειλικρινή ομολογία παταγώδους αποτυχίας έφθασε στο σημείο να διαπιστώσει ότι ο λαός μας είναι ακατήχητος. Αναφέρθηκε ακόμη στην ελλιπέστατη κατήχηση των νέων αλλά και στα κατηχητικά βοηθήματα. Το χαρακτηριστικό απόσπασμα που παρατίθεται στο ανακοινωθέν δεικνύει περίτρανα πως η θρησκευτική ηγεσία του τόπου μας έχει πλήρως σχεδόν αποτύχει στο σπουδαιότερο κεφάλαιο της σωτηρίας του ελληνικού λαού, αυτού δηλαδή που αφορά την κατήχηση...

«Η Κατήχηση παραμένει βασικό στοιχείο της ζωής στην Εκκλησία και είναι η μύηση στη ζωή Της. Η Κατήχηση δεν αφορά μόνον την παιδική ηλικία, αλλά όλες τις ηλικίες. Κάνουμε πολλές φορές δραματικές διαπιστώσεις για το ότι ο λαός μας είναι ακατήχητος, αλλά δεν κάνουμε τίποτα για την κατήχησή του. Ο λόγος μας δεν είναι κατηχητικός, δεν είναι θεολογικός, αλλά είναι απλά ηθικοπλαστικός, κινούμενος τις περισσότερες φορές από ένα προτεσταντικό πουριτανισμό και σπανιότατα από το αληθινό ορθόδοξο ήθος. Ένα ακόμη πολύ σημαντικό θέμα είναι ότι ο κατηχητικός μας λόγος έχει σχεδόν απορρίψει την εκκλησιολογική του διάσταση, όπως αποδεικνύεται από τις συμπεριφορές ποιμένων, κατηχητών και ποιμενομένων. Πολλές φορές, μέσα από την Κατήχηση, κάποιοι ποιμένες δημιούργησαν προσωπικούς οπαδούς και όχι ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, και θυσίασαν την ενότητα της Εκκλησίας, προκειμένου να κρατήσουν τους ανθρώπους στην προσωπική τους επιρροή», επεσήμανε μεταξύ άλλων ο εισηγητής Ιεράρχης!

Οι διαπιστώσεις αυτές του ταπεινού αυτού Ιεράρχη όχι μόνο καλοί μου χριστιανοί φανερώνουν την ομολογία αποτυχίας των διαδόχων των Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων Ιεραρχών αλλά επιπλέον καταγράφουν κατά την προσωπική μας άποψη την πλήρη αδυναμία της θρησκευτικής ηγεσίας να ανανεώσει τον κατηχητικό λόγο, έτσι ώστε οι διδαχές του ευαγγελίου να καταστούν σήμερα τρόπος ζωής! Αδυναμία που διαπιστώνεται και από το γεγονός ότι η Ιεραρχία παρέπεμψε την αόριστη πρόταση (!!!) του εισηγητή Ιεράρχη στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία θα αναλάβει την υλοποίηση μέσω της Αποστολικής Διακονίας!!!

Αν δεν ευθύνονται λοιπόν οι καλοί μας Επίσκοποι για το ακατήχητο του ελληνικού λαού, ποιός άραγε να ευθύνεται; Μήπως ο πρωθυπουργός; Μήπως το υπουργείο Παιδείας; Μήπως το ελληνικό Κοινοβούλιο; Για να κατανοήσετε το πως η Αποστολική Διακονία, -έπρεπε να είναι ο κατ’ εξοχήν εκκλησιαστικός οργανισμός που να έχει ως προτεραιότητα την κατήχηση- εργάζεται, παραθέτουμε τα κριτήρια που έχει ορίσει ώστε να καταστεί κάποιος κατηχητής στην εξωτερική ιεραποστολή, όπως αυτά παρουσιάστηκαν σε συζήτηση που είχε την δεκαετία του ογδόντα ο Αγιορείτης γέροντας Παΐσιος με έναν νεαρό υποψήφιο ιεραπόστολο!

- Γέροντα ήρθα να πάρω την ευλογία σου γιατί πρόκειται να μεταβώ ως ιεραπόστολος στην Αφρική, είπε ο νεαρός στον π. Παΐσιο.

Ο γέροντας τον κοίταξε με τη διεισδυτική του ματιά και του είπε:

- Βρε καλοπαίδι, με τι όπλα θα πας στην Αφρική;

- Γέροντα, έχω όλα τα προσόντα που απαιτούνται σύμφωνα με την Αποστολική Διακονία. Δηλαδή, πέρασα ένα ταχύρρυθμο κατηχητικό σχολείο, γνωρίζω την αγγλική γλώσσα και διαθέτω δίπλωμα αυτοκινήτου. Ως εκ τούτου είμαι απολύτως έτοιμος να γίνω ένας καλός ιεραπόστολος...

- Για πες μου αφού είσαι έτοιμος, όπως λες πως θα αντιμετωπίσεις το μάγο της φυλής και τα δαιμονικά κόλπα του; Τι θα κάνεις όταν σε προκαλέσει; Θα μπορέσεις να κάνεις ένα τόσο δα μικρό θαυματάκι με την επίκληση του Χριστού μας για να εκδιώξεις τα ταγκαλάκια;

Ο νεαρός φυσικά έμεινε παντελώς άφωνος. Συνειδητοποίησε αμέσως τι εννοούσε ο ταπεινός γέροντας και διαπίστωσε πως θα μετέβαινε στην ιεραποστολή εντελώς άοπλος... Οι επισημάνσεις του γέροντα φυσικά και δεν λαμβάνονται υπόψη μέχρι και σήμερα από την σχεδόν «ανύπαρκτη» κατηχητικά Αποστολική Διακονία.

Εύλογα λοιπόν αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν η Αποστολική Διακονία, η οποία έχει μετατραπεί σε αμιγώς εκδοτικό οργανισμό θα καταφέρει να πρωτοστατήσει στην εφαρμογή αποφάσεων και μέτρων που αφορούν την κατήχηση; Και αναρωτιόμαστε γιατί η Αποστολική Διακονία δυστυχώς στο όνομα του κέρδους έχει φθάσει σε σημείο να εκδίδει ακόμη και βιβλία που αναιρούν την ορθόδοξη διδασκαλία και θέτουν υπό αμφισβήτηση τους ιερούς κανόνες. Επιπλέον διαφημίζει και τα βιβλία αυτά μέσω της συχνότητας του ραδιοφώνου της Εκκλησίας της Ελλάδος (βλ. βιβλίο Γ. Πατρώνου για την Αποκάλυψη) για να κατηχήσει τους πιστούς!!!

Από την άλλη η ζωντανή ενορία για την οποία εύστοχα κάνει λόγο ο εισηγητής έχει εδώ και δεκαετίες δεχθεί τέτοια πλήγματα από τους Ιεράρχες μας που ουσιαστικά την έχουν καταστήσει ανενεργή (χαράτσια, ίντριγκες, αυλοκολακείες). Τρανό παράδειγμα αποτελούν οι ενορίες λ.χ. της Αρχιεπισκοπής οι οποίες είναι καταχρεωμένες λόγου του ότι και ο νυν Αρχιεπίσκοπος, όπως και ο προκατόχος του εφαρμόζουν πολιτική συγκεντρωτική! Δηλαδή μετατρέπουν την Αρχιεπισκοπή σε άτυπη ενορία και την ενορία την αντιμετωπίζουν ως απλό κατάστημα -μαγαζί που τους αποδίδει έσοδα. Γι’ αυτό άλλωστε είθισται ορισμένοι Επίσκοποι να λέγουν «...έχω τόσα μαγαζιά στην δικαιοδοσία μου» (εννοούν φυσικά ενορίες)!!!  

Η καλλιέργεια εξάλλου του άκρατου επαγγελματισμού της πλειονότητας του ιερού κλήρου, οι δεσποτικές απαράδεκτες αντιλήψεις στη σχέση Επισκόπου -ιερέα, ο φόβος που καταστά προτεραιότητα τον ανούσιο ξύλινο λόγο στο ορθόδοξο κήρυγμα και η οικονομική αφαίμαξη από τους Μητροπολίτες αποτελούν σαφές δείγμα του τρόπου που αντιμετωπίζονται από την κεντρική διοίκηση.

Ως εκ τούτου οι εκκλησιαστικοί μας ταγοί «επαναπαύονται» στην ελλιπή ως και απαράδεκτη κατήχηση που παρέχεται μέσω του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία και αρκούνται δυστυχώς από την χαλαρότητα που παρατηρείται στη σχέση πιστού και τριαδικού Θεού. Και η χαλαρότητα αυτή δεικνύει ακριβώς την προτεσταντική αντίληψη περί της χριστιανικής ζωής για την οποία ο Μητροπολίτης Σιατίστης και Σισανίου Παύλος έκανε λόγο. Και η προτεσταντική αυτή αντίληψη υποκρύπτει την κυριαρχία σήμερα της ιδιοτέλειας στην εκκλησιαστική ζωή του τόπου. Γίνεται μάλιστα ευδιάκριτη μέσα από τη λεγόμενη νεοπατερική μπουρδολογία που προωθούν ορισμένοι Ιεράρχες, από τα συνέδρια με ψυχολόγους κ.ο.κ.

Κατόπιν τούτου εύλογα καλοί μου Χριστιανοί θα διατυπώσετε το ερώτημα. Καλά είναι να καυτηριάζεις την αλγεινή πραγματικότητα, τι όμως προτείνεις για να επιλύσουμε τα προβλήματα της κατήχησης;

Προσωπικά ως θεολόγος νιώθω ειλικρινά αδύναμος να προτείνω μέτρα και αποφάσεις που θα άλλαζαν το θολό τοπίο. Ωστόσο, ρίχνοντας μία διεισδυτική ματιά στην ελληνική κοινωνία εύκολα διαπιστώνω την πολύτιμη κατηχητική συνεισφορά σύγχρονων γερόντων αλλά και λαϊκών αγίων, όπως οι γέροντες π. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, π. Ιάκωβος Τσαλίκης, π. Παϊσιος, π. Αμβρόσιος, π. Ιωσήφ, Ιωάννης ο δια Χριστόν σαλός (βλ. Τρελογιάννης) κ. α.

Το πόσο όλοι αυτοί έχουν επηρεάσει με το παράδειγμά τους και την αγιότητα του βίου την πλειονότητα των πιστών είναι πέρα ως πέρα ολοφάνερο. Το πόσο βοήθησαν στην αποκατάσταση της επικοινωνίας του ανθρώπου και του Θεού και στην ενδυνάμωση της προσευχής είναι επίσης φανερό.

Εκ του γεγονότος τούτου λοιπόν συμπεραίνουμε ότι η ορθή και σωστή κατήχηση έχει ως βάση την αγιότητα του βίου! Και η αγιότητα αυτή παρέχει άφθονη και πλουσία την χάρη του τριαδικού Θεού, ώστε να τελούνται τα απαραίτητα μικρά θαύματα που αλλάζουν τα δεδομένα και βοηθούν τον σύγχρονο άνθρωπο να αποδεχθεί την ορθόδοξη ζωή, ως πηγή αλήθειας, ως μοναδική ζωή και φως! Να δεχθεί τον Ιησού Χριστό ως Θεό, αδελφό και φίλο...

Τα βιώματα άλλωστε που απορρέουν από την μετοχή στην αγιότητα συνιστούν αδιαμφισβήτητα θαύματα για τον πιστό, τα οποία ουσιαστικά του δείχνουν την οδό της σωτηρίας που πρέπει να περπατήσει ως οδοιπόρος στην εφήμερη τούτη ζωή. Το όλο λοιπόν θέμα της κατήχησης συνδέεται με το πως θα επαναφέρουμε την αγιότητα, δηλαδή τον ορθόδοξο τρόπο διαβίωσης στην ελληνική κοινωνία, το πως θα αποκαταστήσουμε τα καλώδια της αδιαλείπτου επικοινωνίας μας με τον Χριστό.

Κι αυτό καλοί μου Επίσκοποι και καλοί μου Χριστιανοί δεν γίνεται με λήψη μέτρων και αποφάσεων της Ιεραρχίας η της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου η και της Αποστολικής Διακονίας, τα οποία θα αποβλέπουν κατά την ταπεινή μας άποψη στον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης αλλά με την ενσυνείδητη στροφή μας στην αγιότητα του βίου.

Και η αγιότητα η καλύτερα η επίσκεψη του Χριστού στην ανθρώπινη ψυχή έρχεται με την ειλικρινή μετάνοια, με το ξερίζωμα των αγκαθιών που στερούν την καρποφορία για τον ουρανό, με την επανάσταση που λογίζεται ως διόρθωση των κακών κειμένων στην εκκλησιαστική ζωή.

Πως είναι λ. χ. δυνατόν να βοηθήσει ο Θεός τους Επισκόπους να επιλύσουν το σοβαρό αυτό θέμα της κατήχησης, για το οποίο θα τους ζητηθεί από το Θεό αποκλειστικά η ευθύνη, όταν οι ίδιοι στη συμπεριφορά τους και στη ζωή τους αποδέχονται και υπεραμύνονται της ιδιοτέλειας και του ωχαδελφισμού. Τι εννοώ; Αρκεί μία μόνο ανάγνωση του ανακοινωθέντος της Ιεραρχίας και θα καταλάβετε χριστιανοί μου. Και για να γίνουμε πιο σαφείς αναφερόμαστε στην εκτενή παρουσίαση στο ανακοινωθέν για λόγους εντυπωσιασμού του τεράστιου (!!!) έργου που επιτελεί ο αγαπητός κατά τα άλλα Προκαθήμενός μας (βλ. ρεπορτάζ σελ. 6). Αναφερόμαστε ακόμη στο λίαν απαράδεκτο και ιδιοτελές και μη αξιοκρατικό σύστημα εκλογής νέων Αρχιερέων, που στην ουσία αναιρεί στην πράξη τα όσα στη θεωρία και προς τέρψην των ακουόντων κληρικών και λαϊκών εισηγούνται οι καλοί μας Επίσκοποι.

Καταλήγοντας θα λέγαμε η αναδόμηση του κατηχητικού έργου πως απαιτεί την ανάγκη του θυσιαστικού πνεύματος, το οποίο δυστυχώς δεν πνέει στην ψυχή και στο νου της συντριπτικής πλειονότητας της σεπτής Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.-   

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

 Το ιστολόγιο μας, συνεχίζει το αφιέρωμα τιμής στους κληρικούς που ποτέ δεν εμφανίστηκαν με την αλαζονεία της αρετής αλλά απόμειναν μέσα στην ταπείνωση της αμαρτολότητας που όλοι μας σέρνουμε πίσω μας. Και στάθηκαν δίπλα στο Λαό του Θεού και σε κάθε πονεμένο άνθρωπο. Το αφιέρωμα μας σήμερα είναι στον Γέροντα Ιερώνυμο Αποστολίδη.
                  

                                                 

Ό Γέρων ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, κατά κόσμον ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, γεννήθηκε το έτος 1883 εις το Μικρασιατικό Χωρίον «ΓΚΕΛΒΕΡΗ» της Καππαδοκίας. 

Οι γονείς του ΑΝΕΣΤΗΣ και ΕΛΙΣΑΒΕΤ, απέκτησαν 6 (εξ) τέκνα, μεταξύ των οποίων και τον εκ κοιλίας μητρός κεκλημένον ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ τον μετέπειτα γνωστόν μας Πατέρα-Γέροντα ΙΕΡΩΝΥΜΟ.

Μεγάλωσε και ανετράφη σε περιβάλλον προσευχής, ασκήσεως και αγιότητας. Τα προσευχητικά δάκρυα της μητέρας του, ήσαν τα πρώτα πού επέδρασαν στην ευαίσθητη ψυχή του Βασιλείου. Επίσης και τα άγια παραδείγματα των Ασκητών-Τρωγλοδυτών Αγίων της περιοχής του, οι οποίοι εκρύπτοντο και ζούσαν εν αφάνεια στα διάσπαρτα αυτά «κέντρα» προσευχής των βράχων της Καππαδοκίας.

Εχειροτονήθη Διάκονος υπό του Μητροπολίτου Σωφρονίου εις την Αμισόν. Επισκεφθείς τους Αγίους Τόπους, ως Διάκονος, παρέμεινε επί εννέα μήνας εις την Ί. Μονήν του Τιμίου Προδρόμου παρά τον Ιορδάνη ποταμό.

Επιστρέφων, διωρίσθη Διάκονος εις τον Ί. Ναόν Αγίου Γεωργίου εις Κωνσταντινούπολη, οπού και αφήκε την «σφραγίδα» του, διότι εθαυμάζετο δια τάς αρετάς και την αγιότητά του, τον ζήλο και την καλλικέλαδο φωνή του.

Ή Μικρασιατική καταστροφή, έφερε εις την Ελλάδα το «πτηνόν της ερήμου», τον « Ερωδιόν», Ασκητή Διάκονο Βασίλειον.

Ή Νήσος ΑΙΓΙΝΑ, αμέσως μετά την στέρησιν του Αγίου της, Αγίου Νεκταρίου, το έτος 1922, υπεδέχθη τον Διάκονο Βασίλειον, πού ήλθε «από την μεγάλη στεριά, όπως θα έλεγε ό Κόντογλου, από τα Αγια χώματα της Ανατολής: από την Καππαδοκία, πού την τίμησαν και την δόξασαν τόσοι Μάρτυρες και Όσιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Π. Πάσχος).

Την εποχή εκείνη Ιεροκήρυξ εις την Αίγινα, ήτο ό μετέπειτα Μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων, ό οποίος ξετίμησε και ηγάπησε τον Καππαδόκη Διάκονο Βασίλειον. Οτε δε έγινε Μητροπολίτης Καρυστίας, εις μίαν επίσκεψίν του εις την Αίγινα, μετά πολλάς πιέσεις προς τον Βασίλειον, τον έπεισε και τον χειροτόνησε εις Ιερέα, δίδων εις αυτόν και το Οφίκιων του Άρχιμανδρίτου.

Μετά εν έτος έλαβε και το Μέγα και Αγγελικόν Σχήμα από τον Αγιον Γέροντα ΙΕΡΩΝΥΜΟ Σιμωνοπετρίτη, λαβών το όνομα ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ.

Στην αρχή της Ιερατεία του, κάποια μέρα, την ώρα πού έκαμε προσκομιδή είδε ένα φοβερό δράμα (τον Κύριόν μας ως βρέφος επάνω στην Αγία Τράπεζα) το οποίον τόσο πολύ τον συνεκλόνισε ώστε έγινε ή αφορμή, να παύση να ιερουργεί, διότι ήτο τόσο το δέος του, πού θεωρούσε ανήμπορα τα χέρια του να λογχίζουν το Σώμα του Κυρίου μας.

Κατόπιν και μέχρι της κοιμήσεώς του, απεσύρθη εις ιδιόκτητο Ησυχαστήριον «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ».

Εις το Ησυχαστήριον αυτό, συνέχισε τους Ασκητικούς αλλά και Ποιμαντικούς αγώνας του. Άλλοτε απεσύρετο εις ιδιαίτερο κρυπτόν τόπον (εντός του Ησυχαστηρίου), πού ενθύμιζε τους λαξευτούς διαδρόμους-κρύπτες και τα κελλιά, υπό τους βράχους, της Πατρίδος του, άλλοτε εγίνετο «ή κολυμβήθρα του Σιλωάμ», οπού πλήθος επισκεπτών εύρισκαν κοντά του, παρηγοριά, λύτρωση, αναγέννηση.

Οι συμβουλές του και ή προσευχή του, ήσαν το «μάλαγμα» για τις από πάσης αιτίας πληγωμένες καρδιές.

Και μόνον πού τον ατένιζε κανείς, ένοιωθε να τον διαπερνά σε όλο το είναι του, ή Χάρις και ή Ευλογία του Αγίου, πολύπαθους Γέροντος, της Αγιότητας του και έφευγε, «άλλος άνθρωπος!».

Είχεν όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, το δε προορατικό του Χάρισμα, ήτο εις αφάνταστο βαθμό εντυπωσιακό και ακριβέστατο, ώστε ό επισκέπτης, καθώς τον ήκουε, ησθάνετο δέος και φόβον!

Έκοιμήθη μετά δύο, περίπου, μηνών επώδυνου ασθενείας του, εις τάς Αθήνας, την 2αν (π.έ.) Οκτωβρίου 1966

πηγή

Εμείς περιμένουμε απ΄ το Θεό! Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Εμείς οι Έλληνες διαφέρουμε από τους άλλους λαούς του κόσμου. Εμείς περιμένουμε από το Θεό. Η θέση μας τώρα μοιάζει με τη θέση του Ιώβ. Όπως ο Ιώβ περιμένουμε απ΄ το Θεό τη σωτηρία. Όπως ο Ιώβ υπήρξε ένα εξιλαστήριο θύμα στην εποχή του, είμαστε τώρα εμείς το εξιλαστήριο θύμα των τοκογλύφων της ΕΕ και της Αμερικής. Ο ελληνικός λαός είναι τώρα στη θέση του Ιώβ. Διάβασε τον Ιώβ έχοντας στο νου σου τον ελληνικό λαό και θα καταλάβεις πολλά πράγματα για τον μηχανισμό της βίας.

Ο ελληνικός λαός ως Ιώβ πληροί το τυπικό της εξιλαστήριας θυσίας. Περιγράφοντας και αναλύοντας τους ρόλους αυτών που λαμβάνουν μέρος σ΄ αυτήν θα κατανοήσεις τον μηχανισμό που δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους καθώς θα βρίσκεις αντιστοιχίες ανάμεσα στον ελληνικό λαό ώς ένα εξιλαστήριο θύμα και του Ιώβ.

Στον ελληνικό λαό όπως και στον Ιώβ υπάρχουν οι διώκτες, υπάρχουν τα θύματα, υπάρχουν οι "φίλοι" και "οι σωτήρες", οι οποίοι όπως ο Ιούδας προδίδουν με φίλημα τους ευεργέτες τους: "Αντί του μάνα χολήν, αντί του ύδατος όξος. Αντί του αγαπάν με, σταυρόν με προσηλώσατε." "Σφαγήν σου την άδικον, Χριστέ, η Παρθένος βλέπουσα, οδυρομένη εβόα σοι τέκνον, πώς αδίκως πάσχεις....".

Τα λόγια αυτά αποτελούν τη μαρτυρία ότι καμιά θυσία δεν είναι δίκαιη. Κανένα σφάγιο δεν είναι ιερό. Η θυσία του αθώου δεν είναι απαίτηση του Θεού, αλλά γίνεται από την κακία των ανθρώπων.

Οι ευρωπαίοι τοκογλύφοι, αντί να συναισθανθούν το έγκλημά τους και να μετανοήσουν, χρησιμοποιούν την οικονομική τρομοκρατία και απαιτούν τη συναίνεση των θυμάτων. Όπως ο Ιώβ έτσι και ο ελληνικός λαός τους χάλασε το συνηθισμένο τυπικό των ανθρωποθυσιών τους. Τα θύματα δεν συναινούν. Οι τοκογλύφοι μένουν έκθετοι στην ανθρωπότητα ως κοινοί εγκληματίες, επικίνδυνοι για όλους τους λαούς της γης.

Ο Ιώβ χάνει τους γιους του, τις θυγατέρες του, το βιος του, την υγεία του. Οι "φίλοι" του που τον επισκέπτονται δήθεν να τον ενισχύσουν τον πιέζουν να δεχθεί ότι ο Θεός τον τιμωρεί για τις αμαρτίες του. Το ίδιο και η γυναίκα του που τον παρακινεί να βλαστημήσει το Θεό και να πεθάνει. "Bλαστήμα το Θεό και πέθανε."

Τον ίδιο προδοτικό ρόλο παίζουν κι οι πολιτικοί οι οποίοι πιέζουν τους Έλληνες να συναινέσουν στην ξενική κατοχή, την οποία επιβάλλουν οι Γαλλο-Γερμανοί στη χώρα τους, για τοκογλυφικά χρέη.
Όταν οι τοκογλύφοι όχι μόνον δεν δικαιούνται τους υπέρογκους τόκους που ζητούν με τον εκβιασμό της οικονομικής τρομοκρατίας, αλλά δεν δικαιούνται να απαιτήσουν ούτε το κεφάλαιο.

Οι πολιτικοί παίρνουν το μέρος των τοκογλύφων. Όπως εκείνοι δεν βλέπουν ότι το μέγιστο μέρος του χρέους είναι τοκογλυφικό. Δεσμεύουν τον ελληνικό λαό για γενεές εν γνώσει τους ότι δεν έχουν αυτήν την εντολή. Καταλύουν την νομιμότητα και συμπεριφέρονται ως δικτάτορες με την ψυχολογική βία της οικονομικής τρομοκρατίας. Το φέρσιμό τους αυτό προς τον ελληνικό λαό που τους απένειμε τα δημόσια αξιώματα που κατέχουν μόνο με το φέρσιμο του Ιούδα που πρόδωσε τον Διδάσκαλό του μπορεί να συγκριθεί.

Η ενοχή του Ιούδα είναι τόσο μεγάλη, ώστε δίνει τέλος στη ζωή του, κάτω από τον έλεγχο της συνειδήσεώς του. Ποιος μπορεί να νιώθει αθώος και ευτυχισμένος με τόσο βαριά ενοχή της προδοσίας του ευεργέτη του; Πρέπει να τρέμει κανείς με τις αρρώστιες που περιμένουν να μας βρουν κάπου ακάλυπτους για να μας επιτεθούν.

Κανείς ακόμα και ο πιο πωρωμένος εγκληματίας δεν μπορεί να ξεφύγει τον έλεγχο της συνείδησής του, όταν εξαιτίας άλλοι έχασαν τη ζωή τους, άλλο έχασαν το βιο τους και όλοι οι Έλληνες αγωνιούν για τα παιδιά τους και έχασαν τον ύπνο τους.

Εμείς οι Έλληνες διαφέρουμε από τους άλλους λαούς του κόσμου. Εμείς περιμένουμε απ΄ το Θεό. Ο Θεός μας δίνει την ηπιότητα, την υπομονή, την ελπίδα. Είμαστε δυνατοί γιατί είναι δυνατός Αυτός που μας αγαπάει!

πηγή / μεταφορά