ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ.- Бесіда з ігуменом монастиря св.Павла Святої гори Афон архім. Парфенієм

"Προφήτες", "Προφητείες" και "Θαύματα"

Δυστυχώς υπάρχουν Ορθόδοξα ιστολόγια τα οποία συνεχώς δημοσιεύουν διάφορες ''προφητείες'' γερόντων (το τραγικό είναι ότι δημοσιεύουν και ''προφητείες'' κοσμικών-λαϊκών γερόντων και γεροντισσών!!!). Το λυπηρό είναι ότι εις το τέλος οι ''προφητείες'' αυτές αστοχούν, με συνέπεια και τα ιστολόγια αυτά να εκθέτονται  αλλά και οι γέροντες αυτοί  να φαίνονται ως λανθασμένοι! Το πρόβλημα κυρίως εστιάζεται εις την μη διάκριση τών ανθρώπων που δημοσιεύουν αυτές τις ''προφητείες''.  Πρέπει να καταλάβουν όλοι οι εν Χριστώ αδελφοί ότι μια προφητεία (εάν είναι αληθής) δεν ερμηνεύεται, ούτε δια της λογικής μπορεί να εννοηθεί, αλλάΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ εις τον πρέποντα χρόνο και όταν επιτρέψει ο Κύριος.

Επίσης πρέπει να καταλάβουν οι αδελφοί (όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει εις το παρελθόν), ότι οι σύγχρονοι αυτοί «προφήτες» με ή χωρίς εισαγωγικά, δεν σημαίνει επειδή προφητεύουν ή κάνουν θαύματα ότι είναι και άγιοι! Ακόμα και τα θαύματα θέλουν διάκριση και προσοχή! Τραγικό παράδειγμα είναι το τελευταίο ''θαύμα'' εις την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στα Χανιά Αυλωναρίου (βλ. http://www.newsnow.gr/article/501387/lythike-to-mystirio-me-tin-morfi-stin-ekklisia-tou-Agiou-dimitriou.html )

Ίσως να φταίει η περιέργεια του ανθρώπου δια να μάθει τα μέλλοντα! δια τούτο και πολλοί αρέσκονται εις τις προφητείες, θαύματα και την Αντιχριστολογία.

Τι μας λέγουν οι  άγιοί μας;

"Δεν πρέπει να δοκιμάζουμε την αγιότητα ενός ανθρώπου από τα σημεία και τις προφητείες του, αλλά από την πολιτεία του. Διότι σημεία επετέλεσαν και οι αμαρτωλοί, αλλά και αιρετικοί και άπιστοι, για κάποια ανάγκη ή οικονομία". "Το Πνεύμα το Άγιον ενεργεί και μέσω αναξίων και βεβήλων". "Όταν λοιπόν δης ότι έγινε κάποιο σημείο μέσω αιρετικών και απίστων, για κάποιο λόγο που γνωρίζει ο Θεός, μη θαμπωθής και να μη σαλευθής εκ της Ορθοδόξου πίστεως διότι πολλές φορές και η πίστι του προσερχομένου είναι αυτή που έκαμε το σημείο και όχι η αξία του ποιήσαντος". "Δια τούτο μη νομίσης μεγάλο πράγμα εάν δης κάποιον ανάξιον ή κακόπιστον να κάμη σημείον". "Δια τούτο λοιπόν δεν πρέπει τον καθένα που κάνει σημεία, να τον παραδέχεσθε ως άγιον, αλλά να τον δοκιμάζετε". (P.G. 98, σ. 517-524)

"Πολλοί γαρ εκ των εμπαθών... εθαυματούργησαν", μας λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος (Λόγος ΛΑ΄, να΄). Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει "Σοφός γαρ ων και ευμήχανος ο Δεσπότης, και δι΄ αναξίων πολλάκις συγχωρεί προλέγεσθαι θαυμαστά και μεγάλα πράγματα" "πολλοί γουν και άλλοι τα μέλλοντα είπον, ανάξιοι όντες, ως ο Ναβουχοδονόσορ, ο Φαραώ, ο Βαλαάμ". (Ε.Π.Ε. τ.2, σ. 626 και τ.14, σ. 252). Και ο Ιούδας σημεία εποίησεν, πλήν ο Χριστός είπε το "καλόν ην αυτώ ει ουκ εγεννήθη ο άνθρωπος εκείνος".

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος μας λέγει "Πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν αξιόπιστος η, καν νηστεύη, καν παρθενεύη, καν σημεία ποιή καν προφητεύή, λύκος σοι φαινέσθω εν προβάτου δορά προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος"

Ο Κύριος είπε "εγερθήσονται ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς". Η Αποκάλυψις μάς λέγει ότι ο ψευδοπροφήτης, "ποιεί σημεία μεγάλα, και πυρ ίνα εκ του ουρανού καταβαίνη εις την γην ενώπιον των ανθρώπων και πλανά τους κατοικούντας επί τής γης δια τα σημεία ά εδόθη αυτώ ποιήσαι". Οι Αποστολικές Διαταγές μάς λένε "Ούτε πας ο προφητεύων όσιος ούτε πας ο δαίμονας ελαύνων άγιος. Και γαρ ο του Βεώρ ο μάντις προεφήτευσεν, δυσσεβής ων, και Καϊάφας ο ψευδώνυμος αρχιερεύς. Πολλά και ο διάβολος προλέγει και οι αμφ' αυτόν δαίμονες και ου παρά τούτο μετέστιν (υπάρχει) αυτοίς ευσεβείας σπινθήρ" (P.G. Ι. σ. 1068).

Ρώτησαν κάποτε τον Μέγα Αθανάσιο "πώς και τινές αιρετικοί ποιούσι πολλάκις σημεία;" Ο Μέγας πατήρ απάντησε ως εξής: "Τούτο ημάς ουκ οφείλει ξενίζειν. Ηκούσαμεν γαρ του Κυρίου λέγοντος, ότι πολλοί εν εκείνη τη ημέρα ερούσι: "Κύριε, ουκ εν τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν, και δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν;" και ερεί αυτοίς:  "Αμήν λέγω υμίν, ουδέποτε έγνων υμάς, αποχωρείτε απ' εμού, εργάται της ανομίας". Πολλάκις γαρ ουχ η πολιτεία του θαυματουργούντός εστιν η την ίασιν εργαζομένη, αλλ' η προς αυτόν πίστις του προσερχομένου ανθρώπου. Γέγραπται γαρ "Η πίστις σου σέσωκέ σε". Πλήν δει και τούτο γινώσκειν, ότι πολλάκις τινές κακόπιστοι καμάτους πολλούς δι' ασκήσεως τω Θεώ προσήγαγον, και την αντιμισθίαν αυτών έλαβον εν τω νυν αιώνι εκ Θεού, το τών ιαμάτων και προρρήσεων χάρισμα, ίνα εν τω αιώνι τω μέλλοντι ακούσωσιν "Απελάβετε τα αγαθά υμών και τους καμάτους υμών, νυν δε λοιπόν ουδέν υμίν κεχρεώστηται" (P.G. 28, 665).

Διδάσκει επίσης ο Χρυσορρήμων και αληθής Πατήρ της Εκκλησίας: «διότι ακριβώς και μέσω του Βαλαάμ ενήργησεν ο Θεός και στον Φαραώ απεκάλυψε τα μέλλοντα και στον Ναβουχοδονόσορα, ακόμη και ο Καϊάφας προφήτευσε χωρίς να γνωρίζει εκείνα τα οποία έλεγε και μερικοί άλλοι έβγαλαν δαιμόνια δίχως να είναι μαζί Του. Επειδή αυτά δεν έγιναν γι’ αυτούς που τα έκαναν αλλά για άλλους, πολλές φορές δε και μέσω αναξίων έγιναν αυτά.» (P.G. 61, 69).

Ας μη λησμονούμε τέλος το Ευαγγελικόν "πολλοί ερούσίν μοι εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν, και τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν, και τω σω ονόματι δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν; και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι Ουδέποτε έγνων υμάς", δηλαδή κατά τον ιερόν Θεοφύλακτον, και όταν έκαμνον τα θαύματά των δεν ήσαν αρεστοί εις τον Θεόν (P.G. 123, σ. 16).

Ο Ορθόδοξος ταπεινός Χριστιανός δεν έχει ανάγκη ούτε τις προφητείες ούτε και τα θαύματα, διότι ζει την κάθε στιγμή με την παρουσία του Θεού εις τον εσωτερικό του κόσμο!

Ας αφήσουμε λοιπόν τους ''προφήτες'' και τις ''προφητείες'' αυτών και ας ασχοληθούμε με την σωτηρία της ψυχής μας, διότι όσο μετανοεί ο άνθρωπος τόσο καθυστερεί και η ''αποστασία''.

Ας ταπεινωθούμε! Σήμερα εμείς δεν έχουμε αυτήν την διάκριση που προαναφέραμε.

Όταν έλθει ο κατάλληλος χρόνος δια να εκπληρωθεί μια προφητεία, τότε ο Κύριος θα την αποκαλύψει όπως πρέπει εις τους ''ταπεινούς τη καρδία''.

Αυτό να το θυμούνται πολύ καλά οι εν Χριστώ αδελφοί μας!
πηγή
το είδαμε εδώ

Προσκύνησις του Αντιχρίστου από όλη την γη

π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος:ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΗΓΑΠΗΣΑΣ "Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν" (5η ἐκπομπὴ)

Οι καλόγεροι πολεμούσαν οι νενέκοι «γονάτιζαν»

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
Στις 24 Ιουνίου 1827 έλαβε χώρα μία από τις τελευταίες μάχες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Η μάχη των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων κατά του Ιμπραήμ και των Τουρκοαιγυπτίων του. Ο Ιμπραήμ, υιοθετημένος γιος του Μεχμέτ Αλή, αντιβασιλέως της Αιγύπτου, είχε πάρει εντολή από τον σουλτάνο να εκκαθαρίσει την Πελοπόννησο από κάθε εστία ελληνικής αντίστασης. Αρχικά είχε επιτυχίες λόγω της διχόνοιας των επαναστατών και λόγω της προδοτικής στάσης μερικών τουρκοπροσκυνημένων, όπως ο διαβόητος Νενέκος.

Όταν ο Ιμπραήμ με 15.000 στρατιώτες βρέθηκε στην περιοχή των Καλαβρύτων, αισθάνθηκε ντροπή που η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου με τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, έργο του ευαγγελιστή Λουκά, έμενε απόρθητη. Οι μοναχοί αξιοποιούσαν το βραχώδες του εδάφους και είχαν μεταβάλει τη μονή της μετανοίας τους σε καστρομονάστηρο. Τους ενίσχυσαν μερικές εκατοντάδες ανδρών υπό τον Ν. Πετιμεζά και ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, ο γνωστός λόγιος Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, ο οποίος έγραψε στα Απομνημονεύματά του ότι «οι Τούρκοι αισθάνθηκαν καλογερικό πόλεμο». Στο πλευρό του Ιμπραήμ πολέμησε ο Νενέκος επικεφαλής λίγων προδοτών Ελλήνων.
Τη λεβεντιά της ελληνικής ψυχής και το ήθος του ελληνορθόδοξου κληρικού και μοναχού διατρανώνουν οι πολυάριθμοι τότε μοναχοί του Μ. Σπηλαίου με τις δύο απαντήσεις τους προς τους απεσταλμένους του Ιμπραήμ. Στην πρώτη απαντούν ότι δεν παραδίδονται και ότι θα αγωνιστούν, διότι πιστεύουν στη Θεία Πρόνοια και στην τελική ήττα του Αιγύπτιου στρατάρχη.
Η δεύτερη απάντησή τους αξίζει να αναδημοσιευθεί ολόκληρη. Σημειώνω ότι υπήρχε σε παλαιότερα αναγνωστικά του Δημοτικού, που σήμερα έχουν αντικατασταθεί από ψευδοπροοδευτικά κείμενα. Θαυμάστε:

«Υψηλότατε αρχηγέ των Οθωμανικών αρμάτων, χαίρε.
Ελάβομεν το γράμμα σου και είδομεν τα όσα γράφεις. Ηξεύρομεν πως είσαι εις τον κάμπον των Καλαβρύτων πολλάς ημέρας και ότι έχεις όλα τα μέσα του πολέμου. Ημείς διά να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον, διότι είμεθα ορκισμένοι εις την πίστη μας ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί (πίστη) μας δεν γίνεται να χαλάσει ο ιερός όρκος της πατρίδος μας. Σας συμβουλεύομεν, όμως, να υπάγεις να πολεμήσεις σε άλλα μέρη, διότι αν έρθεις εδώ να μας πολεμήσεις και μας νικήσεις δεν είναι μεγάλον κακόν, διότι θα νικήσεις παπάδες. Αν όμως νικηθείς, το οποίον ελπίζομεν άφευκτα με τη δύναμη του Θεού, διότι έχομεν και θέση δυνατή, και θα είναι εντροπή σου και τότε οι Ελληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. Ταύτα σε συμβουλεύομεν και ημείς, κάμε ως γνωστικός το συμφέρον σου. Εχομεν και γράμματα από την βουλή και αρχιστράτηγον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, ότι εις πάσαν περίπτωσιν πολλήν βοήθειαν θα μας στείλει, παλληκάρια και τροφάς, και ότι ή θα ελευθερωθώμεν τάχιστα ή θα αποθάνωμεν κατά τον ιερόν όρκον της Πατρίδος μας.
ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ο Ηγούμενος
Και οι συν εμοί παπάδες και καλόγεροι
Την 22αν Ιουνίου 1827, Μέγα Σπήλαιον».

Η μάχη έγινε έπειτα από δύο ημέρες και δίπλα στους Ελληνες ενόπλους πολέμησαν 100 μοναχοί που έβγαλαν τα ράσα και φόρεσαν φουστανέλες. Ο Ιμπραήμ ηττήθηκε και έχασε πολλούς άνδρες. Μετά την Αγία Λαύρα άλλο ένα μοναστήρι των Καλαβρύτων έδωσε το μήνυμα της αξιοπρέπειας στους αγωνιζομένους. Πολλά είναι τα επίκαιρα διδάγματα:
Α) Η υπερήφανη απάντηση των μοναχών εντάσσεται στην παράδοση των πολλών ΟΧΙ του Ελληνισμού, από το Μολών Λαβέ έως το ΟΧΙ του 1940.
Β) Ο καλογερικός πόλεμος και η απώθηση πολλαπλάσιων στρατευμάτων αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά πόσο άδικο έχουν οι αποδομητές ιστορικοί που αρνούνται την εθνική προσφορά του ορθόδοξου κλήρου και των μοναστηριών.
Γ) Οι τουρκοπροσκυνημένοι Νενέκοι τότε έπαιρναν τα όπλα υπέρ του κατακτητή. Σήμερα μας υπονομεύουν παραχαράσσοντας την Ιστορία.
Τελικά ηττώνται και χλευάζονται!

Την 24ην του μηνός Ιουνίου, Γενέσιον τοῦ Τιμίου ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.

Ἡ Ἐκκλησία, τρία μόνο Γενέθλια τιμᾶ καὶ ἑορτάζει: α. τοῦ Δεσπότου καὶ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, β. τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ γ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Τὰ γεγονότα  τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ α’ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Γράφει, λοιπόν, ὅτι στὶς ἡμέρες τοῦ βασιλέως Ἡρώδη ἐζοῦσε στὴν Ἰουδαία κάποιος ἱερέας ποὺ λεγόταν Ζαχαρίας. Εἶχε σύζυγό του τὴν Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία ἦταν ἀπόγονος τοῦ Προφήτου Ἀαρών. Ἦσαν καὶ οἱ δύο ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν μὲ δικαιοσύνη, φόβο Θεοῦ, εὐλάβεια, σωφροσύνη, καὶ ἐτηροῦσαν τὶς θεῖες ἐντολές. Γιὰ πολλὰ χρόνια ἱκέτευαν τὸν Κύριο νὰ τοὺς εὐλογήσει μὲ τὴ χαρὰ τῆς τεκνογονίας, ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἀποκτήσει, παρὰ τὴ θερμὴ προσευχή τους, παιδί. Ὁ Ζαχαρίας καὶ ἡ στείρα σύζυγός του Ἐλισάβετ εἶχαν φθάσει σὲ βαθὺ γήρας καὶ δὲν εἶχαν πλέον ἐλπίδα νὰ τεκνοποιήσουν.

Ἐνῶ ὁ ἱερέας Ζαχαρίας εὑρισκόταν μία ἡμέρα στὸ ναὸ καὶ ἐθυμίαζε στὸ ἱερὸ Βῆμα, ἐφανερώθηκε σ’ αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου, γιὰ νὰ προμηνύσει τὴ γέννηση τοῦ ἐπιγείου καὶ ἔνσαρκου ἄγγελου, τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Βλέποντάς τον ὁ Ζαχαρίας ἐταράχθηκε καὶ ἐφοβήθηκε τόσο πολὺ ὥστε ἔμεινε ἐκστατικός. Τότε ὁ Ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε: «Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία. Γιατὶ ὁ Θεὸς ἐδέχθηκε τὴν προσευχή σου καὶ ἡ γυναίκα σου, ἡ Ἐλισάβετ, θὰ γεννήσει υἱό. Καὶ θὰ τὸν ὀνομάσεις Ἰωάννη. Καὶ θὰ δοκιμάσεις μεγάλη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Πολλοὶ θὰ χαροῦν γιὰ τὴ γέννησή του, γιατὶ θὰ εἶναι μεγάλος καὶ περιφανὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Θὰ λάβει ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Θείας Χάριτος καὶ θὰ γεμίσει ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν ἀκόμη θὰ κυοφορεῖται στὴν κοιλία τῆς μητέρας του Ἐλισάβετ. Καὶ μὲ τὸ κήρυγμά του θὰ ἐπιστρέψουν πολλοὶ Ἰσραηλῖτες στὴ γνώση τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου αὐτῶν».

Ἀκούγοντας ἔκπληκτος ὁ Ζαχαρίας τὸ μήνυμα τοῦ Ἀγγέλου, κατεπλάγη καὶ τὸν ἐρώτησε γεμάτος ἀπορία: «Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει αὐτό; Καὶ μὲ ποιὸ τρόπο θὰ τὸ γνωρίσω καὶ θὰ τὸ πιστέψω, ὅταν εἶμαι γέροντας στὴν ἡλικία καὶ ἡ γυναίκα μου ὑπέργηρη καὶ στείρα;». Τότε ὁ Ἄγγελος τοῦ εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Γαβριήλ, ποὺ παρουσιάζομαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ ἀπέστειλε ὁ Θεὸς νὰ σοῦ φέρω αὐτὴ τὴ χαρμόσυνη ἀγγελία. Καὶ ἰδού, ἐπειδὴ δὲν ἐπίστεψες στὰ λόγια μου, θὰ μείνεις ἄλαλος μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἐκπληρωθοῦν ὅσα σοῦ προανήγγειλα, δηλαδὴ μέχρι νὰ γεννηθεῖ ὁ Ἰωάννης».

Πράγματι ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ὁ Ζαχαρίας ἔμεινε βουβὸς καὶ ἄλαλος, ἕως ὅτου ἡ Ἐλισάβετ ἔτεκε τὸν Πρόδρομο.

Τὴν ὄγδοη ἡμέρα οἱ συγγενεῖς ἦλθαν γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὴν περιτομὴ τοῦ παιδιοῦ καὶ ἤθελαν νὰ τὸ ὀνομάσουν μὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, Ζαχαρία. Ἀλλὰ ἡ Ἐλισάβετ τοὺς εἶπε ὅτι θὰ ὀνομαστεῖ Ἰωάννης. Στὴν ἀπορία τους, πῶς θὰ λάβει τὸ ὄνομα αὐτό, ἐπειδὴ κανένας ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς δὲν εἶχε τὸ ὄνομα αὐτό, ὁ Ζαχαρίας ἐζήτησε μία μικρὴ πλάκα ἐπὶ τῆς ὁποίας ἔγραψε τὰ ἀκόλουθα: «Ἰωάννης εἶναι τὸ ὄνομά του». Καὶ ἐξεπλάγησαν ὅλοι. Ὁ Ζαχαρίας δὲ ἄνοιξε ἀμέσως τὸ στόμα του καὶ εὐλογοῦσε τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά του. Ὁ δὲ Ἰωάννης καθημερινὰ ἀναδεικνυόταν ὡς ἔμψυχο ὄργανο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, πλήρης τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήλη κάθε ἀρετῆς καὶ εὐσέβειας.Κατὰ τοὺς τελευταίους βυζαντινοὺς χρόνους, ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ἐτελεῖτο στὸ ναὸ τοῦ Προδρόμου τῆς Πέτρας, μὲ τὴν παρουσία τοῦ αὐτοκράτορος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. 

Προφῆτα καὶ Πρόδρομε, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, ἀξίως εὐφημῆσαί σε, οὐκ εὐποροῦμεν ἡμεῖς, οἱ πόθῳ τιμῶντές σε· στείρωσις γὰρ τεκούσης, καὶ πατρὸς ἀφωνία, λέλυνται τῇ ἐνδόξῳ, καὶ σεπτῇ σου γεννήσει, καὶ σάρκωσις Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, κόσμῳ κηρύττεται.

 

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. 

Ἡ πρὶν στεῖρα σήμερον, Χριστοῦ τὸν Πρόδρομον τίκτει, καὶ αὐτὸς τὸ πλήρωμα, πάσης τῆς προφητείας· ὃνπερ γὰρ, προανεκήρυξαν οἱ Προφῆται, τοῦτον δή, ἐν Ἰορδάνῃ χειροθετήσας, ἀνεδείχθη Θεοῦ Λόγου, Προφήτης κῆρυξ, ὁμοῦ καὶ Πρόδρομος.

Μεγαλυνάριον. 

Ἄνθος τὸ θεόσδοτον ἐκφυέν, σήμερον ἐκ στείρας, εὐωδίας ἁγιασμοῦ, ἔπλησε τὰ πάντα, τὴν ἔρημον τὰ ὄρη, τῶν ποταμῶν τὰ ῥεῖθρα, Χριστοῦ ὁ Πρόδρομος.

Η πραγματική φτώχεια..

Η βεβήλωση των αγαλμάτων στο χώρο του Πανεπιστημίου, τα γκράφιτι σε όποιο τοίχο γουστάρει ο καθένας και η αμορφωσιά που δέρνει αρκετούς νέους ανθρώπους είναι η πραγματική φτώχεια της σύγχρονης Ελλάδας.
Αρκετοί από αυτούς τους αστοιχείωτους (...όλοι γνωρίζουμε αρκετούς...) στην πρώτη ευκαιρία θα κοκορευτούν ότι δώσαμε τα φώτα στην Ευρώπη και διδάξαμε Σωκράτη, Πλάτωνα και Αριστοτέλη (με τρία ορθογραφικά λάθη στα ονόματα, κατά μέσο όρο). 

Τώρα εάν δεν έχουν ιδέα για το τι δίδαξε κάποιος από δαύτους, who cares? Το ότι αρκετοί "βάρβαροι" Ευρωπαίοι θαυμάζουν, μελετούν και προβάλουν τον ελληνικό πολιτισμό και τα ελληνικά γράμματα ούτε που περνάει από το μόνιμα φραπεδιασμένο μυαλό τους.

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι (σαν μαχαιριά ομολογώ) ότι σε μια κατ' ευφημισμόν "εκπαιδευτική" πολυήμερη εκδρομή, ομάδα μαθητών διαμαρτυρήθηκε για την ανάβαση στο βράχο της Ακρόπολης Αθηνών με το ατράνταχτο επιχείρημα "πέτρες μας φέρατε να δούμε;" Ντράπηκα καθώς έβλεπα γύρω μου εκστασιασμένους νέους από όλο τον κόσμο, χαρούμενους επισκέπτες από το εξωτερικό που θαύμαζαν, σχεδίαζαν στο χαρτί και φωτογράφιζαν αχόρταγα αυτές τις "πέτρες". Ευτυχώς, δεν ήξεραν οι "βάρβαροι" αυτοί τι εκστόμισαν οι "γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων" με το βλέμμα προσηλωμένο στο επερχόμενο βραδινό clubbing...

πηγή

Τα 70 χρόνια της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Μια από τις παθογένειες της νεότερης πολιτικής ιστορίας μας, είναι η γενική ατιμωρησία, που υποθάλπει και εκτρέφει ξανά και ξανά το φαινόμενο της διαφθοράς και της εθνικής μειοδοσίας. Με αφορμή τη γενική αμνηστία που δόθηκε έπειτα από το τέλος του πολέμου στους Έλληνες δωσίλογους και συνεργάτες των Ναζί, ένας Βρετανός αξιωματικός, είχε πει το εξής προφητικό: «Οι Έλληνες έκαναν μεγάλο λάθος που αμνήστευσαν τους συνεργάτες των Γερμανών και που δεν τους τιμώρησαν παραδειγματικά. Είναι κάτι, που στο μέλλον θα το βρουν μπροστά τους».

Και πραγματικά το βρήκαμε! Σαν μια εκπληρωμένη προφητεία από το βάθος του χρόνου, οι σκοτεινές μορφές των Κουϊσλινγκ αναβιώνουν. Βγαίνουν από τους τάφους με νέες μορφές και μεθόδους, μερικοί και με τα ίδια ονόματα, καθώς οι γιοι και οι πολιτικοί απόγονοι τους σχηματίζουν εκ νέου μια πέμπτη φάλαγγα στην οποία σπεύδουν να καταταχθούν φωνάζοντας «Μένουμε Ευρώπη» και εννοώντας φυσικά την Γερμανική. Έτσι, και ενώ το «Χάιλ Χίτλερ», έχει πια αντικατασταθεί από το «Χάιλ Σόιμπλε» και από το «Βάστα γερά Γερούν», οι σημερινοί, όπως και οι κατοχικοί τους προκάτοχοι ανήκουν σε δύο βασικές κατηγορίες. Στους παρακατιανούς γερμανοτσολιάδες και ταγματασφαλίτες, που είναι για τις βρώμικες δουλειές και στους άλλους, τους «πολιτικούς», που ενορχηστρώνουν και δεν «λερώνουν» τα χέρια, αλλά φροντίζουν να μεταμφιέζονται με τους συνταγματικούς και «δημοκρατικούς» τους μανδύες. Εννοείται, πως οι πρώτοι είναι αυτοί που καμιά φορά την πληρώνουν και ποτέ οι δεύτεροι.

Από τότε, μέχρι και σήμερα, τα 70 αυτά χρόνια γεφυρώνει η ίδια συνένοχη σιωπή της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας με μόνη εξαίρεση τη δίκη της Χούντας. Η αντεθνική, όσο και αντιδημοκρατική αυτή πρακτική, διέτρεξε και το σύνολο των σαράντα χρόνων της μεταπολίτευσης. Σκάνδαλα προφανή και πασίδηλα, μίζες, διαπλοκή και αυθαιρεσίες, καταλήστευση των δημόσιων ταμείων και σκόπιμη κακοδιοίκηση, έμειναν στο απυρόβλητο της δικαιοσύνης και στα συρτάρια των εισαγγελέων, ως μη διαπραχθέντα, ενώ οι δράστες αντί του δικαστικού πελέκεως, απόλαυσαν ασυλία και σε πολλές περιπτώσεις τις  θριαμβικές επανεκλογές τους χάριν του πελατειακού κράτους. Επειδή, μάλιστα, «η σιωπή είναι χρυσός», κάποιοι έχουν φροντίσει να πλουτίσουν όλα αυτά τα χρόνια μένοντας σιωπηλοί.

Τα σκάνδαλα έρχονται, φεύγουν και επανέρχονται ασταμάτητα, χωρίς κανείς να τιμωρείται. Η χώρα εξασθενεί, ενώ ο λαός εξαχρειώνεται από τα χείριστα πρότυπα, καθώς «τo της όλης πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι» (Ισοκράτης). Η έλλειψη παραδειγματισμού αποθρασύνει, ενώ ταυτόχρονα η συνενοχή ισχυροποιεί τους δεσμούς μιας πανίσχυρης, διαπλεκόμενης και απροσπέλαστης διακομματικής σπείρας, που τη διέπουν οι άγραφοι «νόμοι» της μαφίας. Αυτό που ο απλός λαός το περιγράφει με την παροιμία «Κόρακας κοράκου μάτι» και που το πολιτικό σύστημα, λαμβάνοντας υπόψη το σύνδρομο του Ροβεσπιέρου και των λαιμητόμων της Γαλλικής Επανάστασης, το παρερμηνεύει κατά το δοκούν ως «μη ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής»! Για αυτόν το λόγο, οι επόμενοι αμνηστεύουν πάντα τους προηγούμενους σε μια πρωτότυπη σκυταλοδρομία σκανδάλων και συγκάλυψης και δεν τους τιμωρούν. Προφανώς, επειδή επιθυμούν οι μεθεπόμενοι να κάνουν το ίδιο και για εκείνους. Νομοθετούν μάλιστα και την ατιμωρησία τους με προκλητικούς νόμους, που είναι αμφίβολο αν υπάρχουν όμοιοι τους σε όλη την οικουμένη, ανεπτυγμένη και υποανάπτυκτη. Έτσι, κανείς δεν τολμά να σπάσει τον φαύλο κύκλο της διαφθοράς και της ατιμωρησίας, αφού προτάσσεται το πλαστό πρόσχημα της «μη ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής» και του δήθεν ρεβανσισμού, όταν κατεξοχήν τα αδικήματα αυτά αφορούν όχι μόνο πολιτικές, αλλά και βαριές ποινικές ευθύνες, μιας και δεν αφορούν υποθέσεις της ιδιωτικής ζωής, αλλά είναι πράξεις που ζημιώνουν τον λαό και το Ελληνικό κράτος .

Για να σπάσει αυτός ο κύκλος, λοιπόν, χρειάζεται όχι μόνο μια μη διεφθαρμένη και καθαρή πολιτική δύναμη στην εξουσία, αλλά το κυριότερο μια δύναμη που στο τέλος της θητείας της, θα παραμένει το ίδιο αδιάφθορη, όσο ήταν και πριν την ανάληψη της. Όμως, για να κάνουν κάποιοι κάτι τέτοιο, θα πρέπει να είναι πρώτα οι ίδιοι έντιμοι και να έχουν αποφασίσει να παραμείνουν καθαροί. Υπάρχουν τέτοιες πολιτικές δυνάμεις στη χώρα; Φοβάμαι πως όχι! Εφόσον το σύστημα αυτό είναι κλειστό, δεν επιτρέπει τέτοιου είδους ανατρεπτικές πρωτοβουλίες. Το σύστημα περιλαμβάνει ακόμα και εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που δεν έχουν ασκήσει άμεσα την εξουσία, αλλά οι οποίες έχουν και αυτές σε κάποιο βαθμό αποδεχθεί τους κανόνες του παιχνιδιού και έχουν κεφαλαιοποιήσει τη συμμετοχή τους στο πολιτικό γίγνεσθαι μέσω κομματικών επιδοτήσεων, βουλευτικών προνομίων κ.α. Είναι τελικά ένα πολιτικό σύστημα όπου δεν υπάρχουν εντελώς αθώοι, αλλά μόνο περισσότερο ή λιγότερο ένοχοι.

Έτσι η Δημοκρατία, που θα έπρεπε να εξαρτά την ισχύ και τη δύναμη της από το σεβασμό στους νόμους και από την ίση εφαρμογή τους προς όλους, έχει καταλήξει να είναι περισσότερο μια εικονική πραγματικότητα και ένα άδειο τσόφλι, παρά ένα πολίτευμα με ουσία. Τις εναλλαγές όλων των κυβερνήσεων στην εξουσία, ακολουθούν μέχρι σήμερα πιστά και οι εναλλαγές των σκανδάλων τους. Κόμματα με διαφορετικές υποτίθεται ιδεολογίες, είχαν ως κοινό σημείο τη διάπραξη σκανδάλων από κορυφαία στελέχη τους, για να αποδειχθεί, ότι η κυρίαρχη ιδεολογία είναι αυτή της «κουτάλας», ότι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα εξουσίας, είναι βαθύτατα ενωμένο στη διαφθορά και πως οι εξωτερικές διαφορές των πολιτικών τους ιδεολογιών, είναι μόνο το άλλοθι για τους ευκολόπιστους  ψηφοφόρους τους.

Το γεγονός πως ακόμα δεν έχουν καταργηθεί οι επονείδιστοι νόμοι των μνημονίων και της υπουργικής ασυλίας και ότι ένα πλήθος πολιτικών και δημόσιων αξιωματούχων, που έχουν περιπέσει στην πλήρη λαϊκή δυσμένεια και ανυποληψία και μάλιστα με σχεδόν αποδεδειγμένα αδικήματα, συνεχίζουν ακόμα να κυκλοφορούν όχι μόνο ελεύθεροι, αλλά και να ασκούν απρόσκοπτα τη δράση τους από καίριες θέσεις ισχύος, δείχνει πλέον φανερά, πως ούτε η σημερινή συγκυβέρνηση του Σύριζα και των Ανελ, είναι πρόθυμη να κάνει τη διαφορά σπάζοντας την ομερτά. Και αυτό, παρόλο που οι ίδιοι εμφανίζονται ως αδιάφθοροι αριστεροί και ως μη έχοντες κυβερνήσει στο παρελθόν -τουλάχιστον όχι όλοι-, δείχνει μάλλον σα να λαμβάνουν πρόνοια, φροντίζοντας να κρατούν και μια «πισινή αλληλεγγύης», για την περίπτωση που στο μέλλον τη χρειαστούν και οι ίδιοι. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η ολιγωρία στην απονομή της δικαιοσύνης για σκάνδαλα και μεθοδεύσεις, που και οι ίδιοι κατήγγειλαν ως αντιπολίτευση.

 Πηγή

το είδαμε εδώ

ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ἡ ἑορτή τῆς γεννήσεως τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου Προδρόμου συνιστᾶ ἰδιαίτερα χαρμόσυνο γεγονός γιά ὅλη τή Δημιουργία : χαίρουν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, ὅλος ὁ πιστός στόν Χριστό κόσμος, ἀλλά ἀκόμη καί ἡ ἴδια ἡ ἄλογη φύση: ῾Γήθεται ἅπασα κτίσις τῷ σῷ τόκῳ θεϊκῶς᾽. Αἰτία γι᾽ αὐτό εἶναι ὄχι μόνον ὅτι γεννήθηκε ἕνας ἀκόμη ἄνθρωπος – καί αὐτό κατά τόν Κύριο εἶναι γεγονός χαρᾶς: ῾διά τήν χαράν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος ἐν τῷ κόσμῳ᾽ εἶπε κάπου - ἀλλά ὅτι γεννήθηκε ἐκεῖνος πού προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τόν ἐρχομό τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ, δηλαδή φάνηκε τό λυχνάρι πρίν ἔρθει τό φῶς, ἦρθε ἡ αὐγή πρίν ἀνατείλει ὁ Ἥλιος, ἀκούστηκε ἡ φωνή πού φανέρωσε τόν ἴδιο τόν Λόγο. Οἱ ὕμνοι τῆς ᾽Εκκλησίας μας δέν φείδονται ἐπαίνων καί ἐγκωμίων γιά νά δηλώσουν τή χαρμόσυνη αὐτή πραγματικότητα, ὅπως π.χ.῾ἐγεννήθη φωνή τοῦ Λόγου καί φωτός Πρόδρομος᾽, ῾ὁ λύχνος τοῦ φωτός προέρχεται, ἡ αὐγή τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης μηνύει τήν ἔλευσιν, εἰς ἀνάπλασιν πάντων καί σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν᾽.

῎Ετσι ἡ γέννηση τοῦ ᾽Ιωάννου τοῦ Προδρόμου ἀφενός ἀποτελεῖ χαρά πού ἀντανακλᾶ τήν ὑπέρμετρη καί ἄφατη χαρά γιά τόν ἐρχομό στόν κόσμο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ μας, ἀφετέρου προβάλλει τό μέγεθος τῆς προσωπικότητας τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννη, ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος μάλιστα πού δέχτηκε ἀργότερα τόσους ἐπαίνους ἀπό τόν Κύριο καί συνεπῶς δηλώθηκε μέ τόν πιό πανηγυρικό τρόπο τό ὕψος τῆς ἁγιότητάς του: ῾Οὐδείς ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων τοῦ ᾽Ιωάννου᾽, ῾ὁ μείζων πάντων τῶν προφητῶν προφήτης, οὗ ἕτερος οὐκ ἔστιν, οὐδέ ἐγήγερται᾽. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ᾽Εκκλησία μας, στοιχώντας στόν ἴδιο τόν ἀρχηγό της, τόν τοποθέτησε δεύτερο μετά τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου, μέ ἰδιαίτερη καθημερινή μνημόνευσή του μετά ἀπό Αὐτήν καί μέ τή θέση του στό τέμπλο κάθε ναοῦ στά ἀριστερά τοῦ Κυρίου.

Τό προφητικό καί προδρομικό του στοιχεῖο δηλώθηκε ἀπό τήν ἀρχή τῆς δράσης του στήν ἔρημο τοῦ ᾽Ιορδάνου, πρῶτον μέ τό κήρυγμα τῆς μετανοίας καί τό βάπτισμα τῆς μετανοίας καί δεύτερον μέ τή διαρκή ἀναφορά του στόν ἐρχόμενο Μεσσία. Κι αὐτά τά δύο ἦταν ἄμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους, διότι κανείς δέν μποροῦσε καί δέν μπορεῖ νά πιστέψει στόν Χριστό, ἀποδεχόμενος Αὐτόν ὡς προσωπικό του λυτρωτή, ἄν δέν μετανοήσει γιά τίς ἁμαρτίες του, μέ ἀλλαγή τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς του καί μέ προσανατολισμό του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ γνησιότητα τῆς δράσης του ἀπό τήν ἄλλη, δηλαδή ὅτι βρίσκεται στό ἔργο αὐτό σταλμένος ἀπό τόν Θεό, ἐπιβεβαιώθηκε καί ἀπό τό μαρτυρικό τέλος τῆς ζωῆς του, πού ἐπιστέγασε οὐσιαστικά τήν ὅλη μαρτυρική πορεία του, καί κυρίως ἀπό τά λόγια, ὅπως εἴπαμε, τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, γιά τόν Ὁποῖο πάντοτε τόνιζε ὅτι ῾ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι᾽. Ἡ μεγαλωσύνη του ἀπό τήν ἄποψη αὐτή φάνηκε καί ἀπό τό μέγεθος τῆς ταπείνωσής του.

Ἡ ὑπέρμετρη ἁγιότητά του καί τό καταλυτικό γιά τήν προετοιμασία τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Χριστοῦ ἔργο του δέν ὀφείλονται μόνο στή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ᾽Ιωάννης ἦταν ὁ ἐνεργούμενος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ προφήτης, ἀλλά πού συνήργησε σ᾽ αὐτό καί ὁ ἴδιος τά μέγιστα, γιά νά ἀναδειχθεῖ στό σημεῖο πού ἔφτασε. Καί ἡ συνέργειά του ἔγκειτο στήν κατάθεση τῆς θέλησής του στήν ὑπακοή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. ᾽Αδιάκοπα ὁ ᾽Ιωάννης , ἤδη ἐκ βρέφους κοιλίας, ἔθετε τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, γεγονός πού σημαίνει ὅτι αὐτά πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός – τά χαρίσματα τοῦ κατά φύσιν – τά ἐργάστηκε μέ τέτοιον τρόπο διά τῆς ἁγνότητάς του καί τῆς σωφροσύνης του, ὥστε νά ἀποφύγει ὅ,τι ὁδηγοῦσε στήν ἁμαρτία – τό λεγόμενο παρά φύσιν – καί νά φτάσει μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό μεγαλεῖο τῆς ἐν Θεῷ παραμονῆς του – σ᾽ αὐτό πού ὀνομάζεται ὑπέρ φύσιν.  Κατά τά λόγια μάλιστα τοῦ δοξαστικοῦ τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ, ποιήματος τῆς ἁγίας Κασσιανῆς, ῾ἁγνείαν γάρ παντελῆ καί σωφροσύνην ἀσπασάμενος, εἶχε μέν τό κατά φύσιν, ἔφυγε δέ τό παρά φύσιν, ὑπέρ φύσιν ἀγωνισάμενος᾽. Αὐτόν λοιπόν ὅλοι οἱ πιστοί, μιμούμενοι κατά τίς ἀρετές του, ἄς τόν παρακαλοῦμε νά πρεσβεύει γιά ἐμᾶς, γιά νά σωθοῦν οἱ ψυχές μας.

π. Γεώργιος Δορμαράκης

 

Την παραμονή τ’ Αϊ-Γιαννιού

Η παραμονή του γενεθλίου του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου) χαρακτηρίζεται από πυρολατρικά και μαντικά έθιμα. Στα πυρολατρικά έθιμα ανάγονται οι φωτιές του Αϊ Γιαννιού του Φανιστή, ή Ριζικάρη ή Ριγανά, όπως ονομάζεται για την περίσταση ο Άγιος σε διάφορα μέρη της χώρας, ενώ στα μαντικά ξεχωρίζει ο Κλήδονας, η μολυβδομαντεία, η ονειρομαντεία κ.ά.

Οι φωτιές του Αϊγιαννιού, που μας είναι πιο οικείο ως έθιμο, ανάβονται συνήθως σε σταυροδρόμια κατά γειτονιές, με ανταγωνιστική διάθεση, καθώς κάθε γειτονιά θέλει να παρουσιάσει τη μεγαλύτερη φωτιά. Σε αυτή ρίχνονται εύφλεκτα άχρηστα αντικείμενα του σπιτιού και απαραιτήτως το μαγιάτικο στεφάνι. Μικροί και μεγάλοι πηδούν πάνω από τη φωτιά, κάνοντας μια ευχή για καλή υγεία και απαλλαγή από το κακό. Ο Κλήδονας (κληδών=οιωνός) είναι μία μαντική πράξη, που τελείται με σκοπό να φανερωθεί, ιδιαίτερα στις κοπέλες, το ριζικό ή η τύχη τους. Απαραίτητα συστατικά, μια στάμνα με «αμίλητο» νερό, ένα φρούτο ή κάποιο προσωπικό μικροαντικείμενο μιας κοπέλας.

Τα έθιμα αυτά της υπαίθρου είναι παγανιστικής προελεύσεως, που καταδικάζονται από την Εκκλησία (65ος Κανόνας της Πενθέκτης Συνόδου του 691) και τείνουν να εκλείψουν, αν δεν έχουν εκλείψει, σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης. Ένας απόηχός τους ακούγεται ακόμη στο νοσταλγικό τραγούδι των Σπανού/Παπαδόπουλου «Στην Αριστοτέλους»:

...Και φωτιές ανάβανε στους μεγάλους δρόμους
τ’ Αϊ Γιάννη θα ’τανε θαρρώ...

Την ανάμνηση διασώζει και ο Γιώργος Σεφέρης στο ποίημά του «Φωτιές του Αϊ Γιάννη» από τη συλλογή «Τετράδιο Γυμνασμάτων» (1940).

Ανάλογα έθιμα υπάρχουν και στους λαούς της Βόρειας Ευρώπης, που ανάγονται στην έλευση του καλοκαιριού (Θερινό Ηλιοστάσιο). Ο σπουδαίος ρώσος συνθέτης Μόδεστος Μουσόργκσκι έγραψε ένα συμφωνικό ποίημα, εμπνευσμένο από τους θρύλους και τις παραδόσεις της ημέρας, το οποίο ολοκλήρωσε στις 23 Ιουνίου 1867. Τίτλος του «Η Νύχτα του Αγίου Ιωάννη στο Φαλακρό Βουνό» και βασίστηκε σε διήγημα του Νικολάι Γκόγκολ, με ήρωα σ' ένα χωρικό, που είναι αυτόπτης μάρτυς ενός χορού δαιμόνων την παραμονή της γιορτής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο «Φαλακρό Βουνό» του Κιέβου.

πηγή